22 May, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 7)

Η ιδέα του Buen Vivir είναι μια εναλλακτική λύση στην αναπτυξιακή προσέγγιση. Το Buen Vivir βασίζεται στην πεποίθηση ότι η πραγματική ευεξία («η καλή ζωή») είναι δυνατή μόνο ως μέρος μιας κοινότητας. Το καλό της κοινότητας βρίσκεται πάνω από αυτό του ατόμου. Επιπλέον, αυτή είναι η κοινότητα σε μια διευρυμένη έννοια. Περιλαμβάνει τη φύση, τα φυτά, τα ζώα και τη Γη. Η ίδια η φύση πρέπει να φροντίζεται και να τηρείται ως πολύτιμο κομμάτι της κοινότητας. Η γη δεν μπορεί να ανήκει. πρέπει να τιμηθεί και να προστατευθεί.

Η Εναλλακτική Δράση προχώρησε στη 2η έκδοση του βιβλίου, Buen Vivir, του βολιβιανού στοχαστή Fernando Huanacuni Mamani. 


«Παρά τις δυσκολίες της έκδοσης που έγινε με εθελοντική προσφορά (μετάφραση, διόρθωση, επιμέλεια, σχεδιασμός και έξοδα εκτύπωσης) κρίναμε σκόπιμο να επανεκδώσουμε το βιβλίο, με νέα βελτιωμένη μετάφραση και εμπλουτισμένο με τις πρόσφατες εμπειρίες των κινημάτων στη Λατινική Αμερική και το Μεξικό. Διότι οι έννοιες και οι αξίες του κοινοτισμού και της προστασίας της φύσης, όπως προσεγγίζονται στο βιβλίο και εκφράζονται τόσο στην καθημερινή ζωή όσο και στους αγώνες των αυτόχθονων της Λατινικής Αμερικής (των Αϋμάρα, των Κέτσουα, των Μαπούτσε, των Κόγια, των Μάγια, των Γουαρανί κ.α), αποτελούν τον πυρήνα του οράματος ης ιδεολογίας του Buen Vivir, και έχουν έλθει με μεγάλη έμφαση στο επίκεντρο των συζητήσεων και των προβληματισμών που προκαλούν τα αδιέξοδα του σημερινού καταναλωτικού, κερδοσκοπικού και εκμεταλλευτικού συστήματος.»

 
Στις 145 σελίδες του βιβλίου εξετάζονται μέσα από το πρίσμα του Buen Vivir πολλά και σημαντικά ζητήματα της εποχής μας, όπως είναι η έννοια της οικονομικής ανάπτυξης, η κλιματική αλλαγή, η δημοκρατία, το σύστημα εκπαίδευσης και διαπαιδαγώγησης, οι σχέσεις των φύλων, το σύστημα της δικαιοσύνης, η διαχείριση του νερού, οι εξορύξεις και άλλα

Το βιβλίο κοστίζει 8 ευρώ και για παραγγελίες βιβλίων, όπως και για τον τρόπο παραλαβής τους μπορείτε να επικοινωνείτε με την

Ευαγγελία Τζουβάρα στο τηλέφωνο 6932350230

Πηγή Buen Vivir (Βιβλίο)

Η ιδέα του Buen Vivir είναι μια εναλλακτική λύση στην αναπτυξιακή προσέγγιση. Το Buen Vivir βασίζεται στην πεποίθηση ότι η πραγματική ευεξία («η καλή ζωή») είναι δυνατή μόνο ως μέρος μιας κοινότητας. Το καλό της κοινότητας βρίσκεται πάνω από αυτό του ατόμου. Επιπλέον, αυτή είναι η κοινότητα σε μια διευρυμένη έννοια. Περιλαμβάνει τη φύση, τα φυτά, τα ζώα και τη Γη. Η ίδια η φύση πρέπει να φροντίζεται και να τηρείται ως πολύτιμο κομμάτι της κοινότητας. Η γη δεν μπορεί να ανήκει. πρέπει να τιμηθεί και να προστατευθεί.

Η Εναλλακτική Δράση προχώρησε στη 2η έκδοση του βιβλίου, Buen Vivir, του βολιβιανού στοχαστή Fernando Huanacuni Mamani. 


«Παρά τις δυσκολίες της έκδοσης που έγινε με εθελοντική προσφορά (μετάφραση, διόρθωση, επιμέλεια, σχεδιασμός και έξοδα εκτύπωσης) κρίναμε σκόπιμο να επανεκδώσουμε το βιβλίο, με νέα βελτιωμένη μετάφραση και εμπλουτισμένο με τις πρόσφατες εμπειρίες των κινημάτων στη Λατινική Αμερική και το Μεξικό. Διότι οι έννοιες και οι αξίες του κοινοτισμού και της προστασίας της φύσης, όπως προσεγγίζονται στο βιβλίο και εκφράζονται τόσο στην καθημερινή ζωή όσο και στους αγώνες των αυτόχθονων της Λατινικής Αμερικής (των Αϋμάρα, των Κέτσουα, των Μαπούτσε, των Κόγια, των Μάγια, των Γουαρανί κ.α), αποτελούν τον πυρήνα του οράματος ης ιδεολογίας του Buen Vivir, και έχουν έλθει με μεγάλη έμφαση στο επίκεντρο των συζητήσεων και των προβληματισμών που προκαλούν τα αδιέξοδα του σημερινού καταναλωτικού, κερδοσκοπικού και εκμεταλλευτικού συστήματος.»

 
Στις 145 σελίδες του βιβλίου εξετάζονται μέσα από το πρίσμα του Buen Vivir πολλά και σημαντικά ζητήματα της εποχής μας, όπως είναι η έννοια της οικονομικής ανάπτυξης, η κλιματική αλλαγή, η δημοκρατία, το σύστημα εκπαίδευσης και διαπαιδαγώγησης, οι σχέσεις των φύλων, το σύστημα της δικαιοσύνης, η διαχείριση του νερού, οι εξορύξεις και άλλα

Το βιβλίο κοστίζει 8 ευρώ και για παραγγελίες βιβλίων, όπως και για τον τρόπο παραλαβής τους μπορείτε να επικοινωνείτε με την

Ευαγγελία Τζουβάρα στο τηλέφωνο 6932350230

Πηγή Buen Vivir (Βιβλίο)

Η διακυβερνητική επιτροπή για την κλιματική αλλαγή Intergovernmental Panel on Climate Change (ipcc) δημοσίευσε μια νέα έκθεση σχετικά με την απελπιστική ανάγκη να περιοριστεί η υπερθέρμανση του πλανήτη στους 1.5 βαθμούς Κελσίου, ή 2.7 βαθμοί Κελσίου. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι όλες οι κυβερνήσεις του κόσμου μπορεί να έχουν περίπου 12 χρόνια για να δράσουν για την κλιματική αλλαγή και να αποτρέψουν μια παγκόσμια καταστροφή.

Ωστόσο, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε τις καταστροφικές επιπτώσεις που έχουν οι καθημερινές αποφάσεις μας σε ολόκληρο τον πλανήτη και τους κατοίκους του.

1. Σύμφωνα με μελέτη του Οργανισμού Τροφίμων και γεωργίας του ΟΗΕ, η κτηνοτροφία είναι υπεύθυνη για το 18 % των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Αυτό είναι μεγαλύτερο από ολόκληρο τον τομέα των μεταφορών.
http://www.fao.org/docrep/010/a0701e/a0701e00.htm

2. Σύμφωνα με την greenpeace, η κτηνοτροφία είναι η κορυφαία αιτία της καταστροφής των τροπικών δασών.
http://www.greenpeace.org/international/en/news/features/cattle-mapping/

3. Το Πανεπιστήμιο του yale συμφωνεί. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το 80 % της καταστροφής των δασών του αμαζονίου προκαλείται από τη κτηνοτροφία
http://globalforestatlas.yale.edu/amazon/land-use/cattle-ranching

4. Η Παγκόσμια Τράπεζα διαφωνεί. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η κτηνοτροφία είναι στην πραγματικότητα υπεύθυνη για το 90 % της καταστροφής των τροπικών δασών
https://openknowledge.worldbank.org/handle/10986/15060

5. Όταν λαμβάνει υπόψη την αποψίλωση των δασών, η έκθεση του World Watch Institute κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Γεωργία είναι υπεύθυνη για το 51 % των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.
http://www.worldwatch.org/node/6294

6. Έρευνα από επιστήμονες στο πανεπιστήμιο της οξφόρδης έδειξε ότι η αποφυγή του κρέατος, των γαλακτοκομικών και των αυγών θα μειώσει τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου κατά 70 %.
https://www.oxfordmartin.ox.ac.uk/news/201603_Plant_based_diets

7. Σύμφωνα με μελέτη του  Natural Resources Defense Council  (nrdc), 9 από τα 10 πιο επιβλαβή τρόφιμα είναι τα ζωικά προϊόντα.
Έγγραφο pdf:
https://www.nrdc.org/sites/default/files/10-common-climate-damaging-foods-infographic.pdf

8. Η Greenpeace κατέληξε στο συμπέρασμα ότι » η παγκόσμια παραγωγή κρέατος και γαλακτοκομικών προϊόντων πρέπει να κοπεί στο μισό έως το 2050 για να αποφύγουμε την  κλιματική αλλαγή και να διατηρήσουμει τη συμφωνία του Παρισιού .»
https://www.greenpeace.org/international/press/15111/greenpeace-calls-for-decrease-in-meat-and-dairy-production-and-consumption-for-a-healthier-planet/

9. Μια έκθεση από το Natural Resources Defense Council  (nrdc) και το δίκτυο clean water »  τα κτηνοτροφικά απόβλητα απειλούν την ανθρώπινη υγεία και τα ποτάμια . Οι μεγάλες κτηνοτροφικές μονάδες αποθηκεύουν τα απόβλητα τους  σε ανοιχτές λίμνες τόσο μεγάλες όσο αρκετά γήπεδα ποδοσφαίρου και μεταφέρουν μικρόβια που μπορούν να προκαλέσουν γαστρεντερίτιδα, πυρετό, νεφρική ανεπάρκεια, και θάνατο.»
https://www.nrdc.org/resources/cesspools-shame-how-factory-farm-lagoons-and-sprayfields-threaten-environmental-and-public

10. Το Great Pacific Garbage Patch είναι η μεγαλύτερη  πλωτή συγκέντρωση σκουπιδιών στον κόσμο. Μια μελέτη  που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Scientific Reports κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα αλιευτικά δίχτυα αντιπροσωπεύουν το 46 % των σκουπιδιών.
https://www.nature.com/articles/s41598-018-22939-w

11. Το 30 % της γης  είναι κατειλημμένο από τη  Γεωργία,  για να καλλιεργούν για τα δισεκατομμύρια εκτρεφόμενα ζώα  .
Έγγραφο pdf:
http://www.fao.org/docrep/010/a0701e/a0701e02.pdf

12. Σύμφωνα με το πρόγραμμα περιβάλλοντος των Ηνωμένων Εθνών, οι θερμίδες που χάνονται για τη διατροφή ζώων, αν τις χρησιμοποιηθούν απευθείας ως ανθρώπινο φαγητό, θα μπορούσαν να τροφοδοτήσουν επιπλέον 3.5 δισεκατομμύρια ανθρώπους.
http://www.globalagriculture.org/report-topics/meat-and-animal-feed.html

13. Το World Wildlife Fund κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι δίαιτες με βάση το κρέας αποτελούν την κορυφαία αιτία εξαφάνισης των ειδών.
https://www.wwf.org.uk/updates/appetite-for-destruction

14. Χρειάζεται περίπου 2,500 γαλόνια νερού για την παραγωγή 1 κιλού βοείου κρέατος και 896 γαλόνια νερού για να παραχθεί 1 κιλό τυρί.
https://www.ewg.org/meateatersguide/interactive-graphic/water/

15. Με τον ρυθμό που οι άνθρωποι καταναλώνουν τα ψάρια, μπορεί να δούμε άδειους ωκεανούς μέχρι το 2048:
https://news.nationalgeographic.com/news/2006/11/061102-seafood-threat.html

Πηγή Μια παγκόσμια καταστροφή

Οι διαπραγματευτές έχουν καταλήξει σε συμφωνία σχετικά με τον πυρήνα του άρθρου 13, το οποίο θα αλλάξει το Διαδίκτυο όπως το γνωρίζουμε: θέλουν να καταστήσουν τις πλατφόρμες διαδικτύου υπεύθυνες για τυχόν παραβιάσεις πνευματικών
δικαιωμάτων που διαπράττουν οι χρήστες τους και να εγκαταστήσουν φίλτρα λογοκρισίας,

Το τελικό κείμενο του άρθρου 13 θα αναγκάσει τις πλατφόρμες διαδικτύου στις οποίες όλοι βασιζόμαστε για να εκφραστούμε , να εγκαταστήσουν φίλτρα λογοκρισίας ή / και να περιορίσουν με άλλο τρόπο την ικανότητά μας να δημοσιεύουμε και να μοιραζόμαστε περιεχόμενο. Δεν μπορούμε να αφήσουμε αυτό να συμβεί.

Οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί σας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα έχουν μια τελευταία ευκαιρία να απορρίψουν το άρθρο 13 όταν θα τεθεί στην τελική ψηφοφορία λίγο πριν από τις επόμενες εκλογές στην ΕΕ.

Για αυτό το λόγο η πανευρωπαϊκή καμπάνια https://pledge2019.eu/el καλεί όσους τους Ευρωπαίους πολίτες να καλέσουν τους ευρωβουλευτές τους και να τους ξεκαθαρίσουν:
Θα ψηφίσουμε μόνο τους πολιτικούς που ψηφίζουν ενάντια στο Άρθρο 13

Λίγο πριν τις ευρωπαϊκές εκλογές, οι φωνές σας δεν μπορούν να αγνοηθούν! Συμμετάσχετε μαζί με 4,8 εκατομμύρια υπογράφοντες στη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή καμπάνια και ενημερώστε τους εκπροσώπους σας:
Αν βλάψετε το Διαδίκτυο και θεσπίσετε το άρθρο 13, δεν θα σας επανεκλέξουμε.

Δείτε την καμπάνια στο https://pledge2019.eu

Πηγή #SaveYourInternet #DeleteArt13 Πανευρωπαϊκή καμπάνια για Άρθρο 13: Καλέστε τους ευρωβουλευτές να δεσμευτούν ότι θα το καταψηφίσουν

Οι διαπραγματευτές έχουν καταλήξει σε συμφωνία σχετικά με τον πυρήνα του άρθρου 13, το οποίο θα αλλάξει το Διαδίκτυο όπως το γνωρίζουμε: θέλουν να καταστήσουν τις πλατφόρμες διαδικτύου υπεύθυνες για τυχόν παραβιάσεις πνευματικών
δικαιωμάτων που διαπράττουν οι χρήστες τους και να εγκαταστήσουν φίλτρα λογοκρισίας,

Το τελικό κείμενο του άρθρου 13 θα αναγκάσει τις πλατφόρμες διαδικτύου στις οποίες όλοι βασιζόμαστε για να εκφραστούμε , να εγκαταστήσουν φίλτρα λογοκρισίας ή / και να περιορίσουν με άλλο τρόπο την ικανότητά μας να δημοσιεύουμε και να μοιραζόμαστε περιεχόμενο. Δεν μπορούμε να αφήσουμε αυτό να συμβεί.

Οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί σας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα έχουν μια τελευταία ευκαιρία να απορρίψουν το άρθρο 13 όταν θα τεθεί στην τελική ψηφοφορία λίγο πριν από τις επόμενες εκλογές στην ΕΕ.

Για αυτό το λόγο η πανευρωπαϊκή καμπάνια https://pledge2019.eu/el καλεί όσους τους Ευρωπαίους πολίτες να καλέσουν τους ευρωβουλευτές τους και να τους ξεκαθαρίσουν:
Θα ψηφίσουμε μόνο τους πολιτικούς που ψηφίζουν ενάντια στο Άρθρο 13

Λίγο πριν τις ευρωπαϊκές εκλογές, οι φωνές σας δεν μπορούν να αγνοηθούν! Συμμετάσχετε μαζί με 4,8 εκατομμύρια υπογράφοντες στη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή καμπάνια και ενημερώστε τους εκπροσώπους σας:
Αν βλάψετε το Διαδίκτυο και θεσπίσετε το άρθρο 13, δεν θα σας επανεκλέξουμε.

Δείτε την καμπάνια στο https://pledge2019.eu

Πηγή #SaveYourInternet #DeleteArt13 Πανευρωπαϊκή καμπάνια για Άρθρο 13: Καλέστε τους ευρωβουλευτές να δεσμευτούν ότι θα το καταψηφίσουν

Υπάρχει μια φράση που κυκλοφορεί στα ελληνικά και αποδίδεται στον Ουμπέρτο Έκο, η οποία λέει:
«Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκς, από τη στιγμή που υπάρχει η τηλεόραση»
Φαίνεται ότι η φράση αυτή είναι μια εκλαϊκευμένη μετάφραση της πραγματικής δήλωσης του Ιταλού φιλοσόφου που είναι η εξής:

«Πριν λίγο καιρό, αν ήθελες να καταλάβεις την πολιτική εξουσία σε μια χώρα, έπρεπε να αποκτήσεις έλεγχο του στρατού και της αστυνομίας. Σήμερα, μόνο στις πιο οπισθοδρομικές χώρες οι φασίστες στρατηγοί χρησιμοποιούν τανκ για να κάνουν πραξικοπήματα… Σήμερα, μια χώρα ανήκει σε όποιον ελέγχει τις επικοινωνίες»

Η δήλωση αυτή του Έκο είναι μάλλον υπερβολική. Γιατί τελικά, αυτός που θα ελέγξει τον στρατό και την αστυνομία σε μια χώρα θα μπορέσει να επιβάλλει με την δύναμη των όπλων το καθεστώς που έχει επιλέξει. Έχει όμως μια δόση αλήθειας, με την έννοια ότι στη σημερινή εποχή, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης παίζουν τόσο κομβικό ρόλο στη διαμόρφωση κλίματος μέσα στην κοινωνία και στη διαμόρφωση συνειδήσεων, που δεν μπορεί πια να γίνει κανένας πόλεμος χωρίς επικοινωνιακή στρατηγική.
Το γιοφύρι της Βενεζουέλας

Φυσικά, τα γεράκια της αμερικάνικης αυτοκρατορίας το γνωρίζουν αυτό. Γνωρίζουν επίσης ότι στην εποχή του ίντερνετ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, στην εποχή που η πληροφόρηση δεν ελέγχεται πλήρως από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, ο κόσμος μπορεί να κινητοποιείται και να αντιδρά μέσα από άλλα κανάλια. Και άρα, δεν μπορεί να υπάρξει μια ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ σε μια άλλη χώρα, και μάλιστα όχι στη Μέση Ανατολή αλλά στη γειτονιά τους, χωρίς να παρουσιάζεται μια αληθοφανής αφορμή.

Έτσι, η προσπάθεια των ΗΠΑ να ανατρέψουν τον εκλεγμένο πρόεδρο της Βενεζουέλας Μαδούρο με πραξικόπημα, έχει σαν εμπροσθοφυλακή έναν επικοινωνιακό πόλεμο, στον οποίο έχουν επιστρατευτεί διάφορα βαρέα όπλα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η παρακάτω φωτογραφία, που δείχνει υποτίθεται μπλόκα που έχει στήσει ο Μαδούρο στην γέφυρα που συνδέει την Κολομβία με την Βενεζουέλα προκειμένου να μην περάσει η ανθρωπιστική βοήθεια. Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε με τα σχετικά «ρεπορτάζ» και σε μεγάλα ΜΜΕ όπως η Γκάρντιαν.

Μόνο που η συγκεκριμένη γέφυρα, που ονομάζεται Tienditas, δεν λειτούργησε ποτέ. Χτίστηκε με κοινά κονδύλια από τις δύο χώρες και ολοκληρώθηκε το 2016, αλλά δεν δόθηκε ποτέ στην κυκλοφορία λόγω των κακών διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.


Ποιος αφήνει βέβαια μια αλήθεια να χαλάσει μια ωραία ιστορία προπαγάνδας που μπορεί να συνοδέψει μια δυνατή φωτογραφία;
Να τραγουδήσουμε όλοι μαζί «ζήτω ο πόλεμος»!

Επικοινωνιακές αψιμαχίες είχαμε και στο επίπεδο της τέχνης. Στις 22 Φεβρουαρίου διοργανώθηκε το Venezuela Live Aid, μια συναυλία στα σύνορα της χώρας από την πλευρά της Κολομβίας, που σκοπό είχε υποτίθεται να συγκεντρώσει 100 εκατομμύρια δολάρια για να χρηματοδοτήσει ανθρωπιστική βοήθεια στη Βενεζουέλα.

Στην πραγματικότητα ήταν μια αντικαθεστωτική συναυλία, που σκοπό είχε να αυξήσει την ένταση στα σύνορα της χώρας, σε μια προετοιμασία για την επέμβαση που σχεδιάζουν οι ΗΠΑ. Διοργανωτής της συναυλίας ήταν ο ιδιοκτήτης της πολυεθνικής Virgin και δισεκατομμυριούχος Richard Branson, γνωστός συνεργάτης και θαυμαστής της ιέρειας του νεοφιλελευθερισμού, Θάτσερ.

Οι υπερπλούσιοι νεοφιλελεύθεροι είναι γνωστό ότι είναι φίλοι των φτωχών και θέλουν πολύ να τους βοηθήσουν.

Η συναυλία τελείωσε με μια διασκευή του Imagine του John Lennon. Στο τραγούδι αυτό ο Λένον τραγουδούσε ενάντια στους πολέμους, την ιδιοκτησία, για μια «αδελφότητα των ανθρώπων». Έτσι αποδείχτηκε για άλλη μια φορά ότι δεν υπάρχει όριο στην υποκρισία της κυρίαρχης ελίτ…
Απ-ανθρωπιστική βοήθεια

Το «βαρύ πυροβολικό» της επικοινωνιακής επίθεσης των ΗΠΑ βέβαια είναι η ιστορία με την ανθρωπιστική βοήθεια που θέλουν να στείλουν, υποτίθεται για να βοηθήσουν τον λαό της Βενεζουέλας.

Με προμετωπίδα κάποια φορτηγά με «ανθρωπιστική βοήθεια» το Σάββατο 23/2 έγινε στην ουσία προσπάθεια να παραβιαστούν τα σύνορα της χώρας, μάλιστα από δύο μεριές, και από την Κολομβία και από την Βραζιλία. Σε αυτή τη σχεδιασμένη επιχείρηση των ΗΠΑ και της δεξιάς αντιπολίτευσης, η οποία υποστηρίχτηκε από τις δεξιές και ακροδεξιές κυβερνήσεις των γειτονικών χωρών, υπήρξαν 4 νεκροί και αρκετές εκατοντάδες τραυματίες, ενώ το ένα φορτηγό πυρπολήθηκε, αν και υπάρχουν αντικρουόμενες αναφορές για το ποιος ευθύνεται για αυτό.

Οι ΗΠΑ εννοείται ότι δεν ενδιαφέρονται για το ανθρωπιστικό σκέλος της κρίσης στη Βενεζουέλα. Ενδιαφέρονται να χτυπήσουν επικοινωνιακά τον Μαδούρο και να δημιουργήσουν έκρυθμη κατάσταση που να δικαιολογεί επέμβαση.

Η ανθρωπιστική βοήθεια των ΗΠΑ είναι αξίας 20 εκατομμυρίων δολαρίων. Οι κυρώσεις που έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ στην οικονομία της Βενεζουέλας, και που την οδηγούν σε ασφυξία, είναι πολλαπλάσιες! Οι ΗΠΑ πάγωσαν περίπου 7 δις $ της κρατικής εταιρείας πετρελαίου της Βενεζουέλας PDVSA, που βρίσκονται στις ΗΠΑ λόγω των εξαγωγών μέσω της θυγατρικής Citgo. Kαι με το σταμάτημα των εισαγωγών και το μίνι εμπάργκο, σε αυτό το ποσό θα προστεθούν άλλα 11 δις $. Η Τράπεζα της Αγγλίας έχει δεσμεύσει άλλα 1,2 δις $ που ανήκουν στη Βενεζουέλα, και μάλιστα μετά από μια απλή επιστολή του σύμβουλου του Τράμπ, Τζ. Μπόλτον! Άλλο περίπου 1 δις $ έχει δεσμεύσει η πορτογαλική τράπεζα Novo Banco. Και όλοι αυτοί μετά ωρύονται για την ανθρωπιστική κρίση στη χώρα!
ΟΗΕ, Ερυθρός Σταυρός και USAID

Ακόμα και ο ΟΗΕ έκανε κριτική στις ΗΠΑ για τον τρόπο που χειρίζεται το θέμα της ανθρωπιστικής βοήθειας. Εκπρόσωποί του δήλωσαν ότι η ανθρωπιστική βοήθεια πρέπει να τηρεί όρους ουδετερότητας.

Ο Ερυθρός Σταυρός από την άλλη, δήλωσε ότι έχουν χρησιμοποιηθεί τα σύμβολά του στην συγκεκριμένη αποστολή των ΗΠΑ χωρίς να έχει εμπλακεί ο ίδιος! Να σημειώσουμε ότι και ο ΟΗΕ και ο Ερυθρός Σταυρός συνεργάζονται με τις αρχές της Βενεζουέλας και στέλνουν ανθρωπιστική βοήθεια στη χώρα κανονικά.

Η «ανθρωπιστική» αυτή τακτική των ΗΠΑ οργανώνεται από την USAID (Υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Διεθνή Ανάπτυξη), μια κρατική υπηρεσία που λειτουργεί σε στενή συνεργασία με το υπουργείο εξωτερικών και την CIA. Στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν τον πλούτο τους (ο οποίος βέβαια προέρχεται από την αποικιακή εκμετάλλευση των «αναπτυσσόμενων» χωρών) σαν μαστίγιο και σαν καρότο. Προσπαθούν να «γλυκάνουν» καθεστώτα και ηγέτες με την υπόσχεση της ανθρωπιστικής βοήθειας για να τους φέρουν κοντά στα συμφέροντα τους. Ή τους απειλούν με κόψιμο αυτής της βοήθειας όταν πάνε να «ξεστρατίσουν».

Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό όταν ο πρεσβευτής της Υεμένης στα Ηνωμένα Έθνη το 1990 ψήφισε κατά της αμερικάνικης επέμβασης στο Ιράκ. Ο πρεσβευτής των ΗΠΑ Thomas Pickering τον πλησίασε και του είπε «αυτό ήταν το πιο ακριβό ΟΧΙ που ψήφισες ποτέ». Αμέσως μετά διακόπηκε κάθε ανθρωπιστική βοήθεια του USAID στη χώρα.
Είναι ιμπεριαλιστική επέμβαση;

«Φανταστείτε την κινέζικη κυβέρνηση να καλεί τα Κίτρινα Γιλέκα να βγουν στους δρόμους και να καταλάβουν τις μεγάλες γαλλικές πόλεις. Φανταστείτε η Ρωσία να αποφασίσει να μην αναγνωρίζει πια σαν πρόεδρο τον Μακρόν αλλά την Λεπέν ή τον Μελανσόν. Φανταστείτε το Ιράν να χρηματοδοτεί και να οπλίζει παραστρατιωτικές ομάδες για να κάνουν καταστροφές στη χώρα. Πως θα αποκαλούσατε αυτές τις πράξεις; Ανεξαρτήτως της γνώμης που έχετε για τον Μακρόν, θα ήσασταν διατεθειμένοι να δεχτείτε τέτοιου είδους παρέμβαση στα εσωτερικά θέματα της Γαλλίας; Κάτι δεν σας κολλάει; Όμως, αυτά ακριβώς συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στη Βενεζουέλα»

Το παραπάνω άρθρο του Romain Migus στο Telesur δίνει την πραγματική διάσταση των γεγονότων που βλέπουμε στη Βενεζουέλα, και αποδεικνύει το μέγεθος της υποκρισίας των αστών.

Φυσικά, ο Μαδούρο δεν είναι ένας ηγέτης που μπορεί κανείς να υπερασπιστεί. Έχει πάρει πίσω πολλά από τα έστω περιορισμένα προοδευτικά μέτρα που είχε πάρει ο Τσάβεζ. Έχει στήσει μια κρατική γραφειοκρατία που παρασιτεί σε βάρος του λαού της χώρας. Υποχωρεί διαρκώς στις πιέσεις του κατεστημένου. Δεν εφαρμόζει ένα σύστημα πραγματικής δημοκρατίας από τα κάτω. Οι πολιτικές του έχουν επιφέρει φτώχεια και ανέχεια σε ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού. Και τελικά με την στάση του, δυσφημεί την ιδέα του σοσιαλισμού για τον οποίο υποτίθεται ότι παλεύει.

Είναι όμως δουλειά του λαού της Βενεζουέλας και της εργατικής τάξης της χώρας να δώσουν τη μάχη για μια πραγματικά σοσιαλιστική δημοκρατία. Οι ιμπεριαλιστές δεν παλεύουν για την διόρθωση αυτής της κατάστασης, αλλά για να την κάνουν χειρότερη. Όπως είπε και ο τραγουδιστής των Pink Floyd και πολιτικός ακτιβιστής Roger Waters«Πραγματικά θέλουμε η Βενεζουέλα να γίνει ακόμα ένα Ιράκ, μια Συρία, μια Λιβύη; Εγώ δεν θέλω, και ούτε θέλει ο λαός της Βενεζουέλας κάτι τέτοιο».
Δεν τους βγαίνει

Είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονται ούτε για τη δημοκρατία, ούτε για την φτώχεια στη Βενεζουέλα. Αν είχαν τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για αυτά τα θέματα θα είχαμε να τους προτείνουμε δύο άλλες χώρες να ασχοληθούν.

Στην Υεμένη έχουμε μια από τις χειρότερες ανθρωπιστικές κρίσεις της σύγχρονης ιστορίας, με χιλιάδες νεκρούς από την πείνα λόγω του εμπάργκο της Σαουδικής Αραβίας, και με την μεγαλύτερη επιδημία χολέρας που έχει σκοτώσει 100.000 άτομα. Παρόλα αυτά οι ΗΠΑ δεν κάνουν τίποτα, μια και η Σαουδική Αραβία είναι σύμμαχος τους.

Στη Γαλλία έχουμε μια κυβέρνηση με ελάχιστη κοινωνική νομιμοποίηση που καταστέλλει βίαια τις δημοκρατικές διαδηλώσεις του λαού, ενώ μέχρι στιγμής έχουμε 10 νεκρούς, πάνω από 1.800 τραυματίες, ενώ 14 άνθρωποι έχουν χάσει το μάτι τους από τα όπλα της αστυνομίας. Και εδώ όμως οι ΗΠΑ τηρούν σιγή ιχθύος καθώς τα «δημοκρατικά δικαιώματα» δεν είναι τόσο σημαντικά μπροστά στις μπίζνες που κάνουν με τον Μακρόν.

Ενδιαφέρονται πολύ όμως οι ΗΠΑ για τα πετρέλαια της Βενεζουέλας, μιας και η χώρα έχει τα μεγαλύτερα αποθέματα παγκοσμίως. Σύμφωνα με έρευνα που έχει γίνει, είναι 100 φορές πιο πιθανό σε μια χώρα να υπάρξει εξωτερική επέμβαση στις εσωτερικές της υποθέσεις αν υπάρχει πετρέλαιο, από την περίπτωση που δεν υπάρχει!

Φαίνεται όμως ότι προς το παρόν δεν τους βγαίνει… Το πραξικόπημα της μαριονέτας των ΗΠΑ Γκουαϊδό δεν κατάφερε ούτε να προκαλέσει σοβαρά ρήγματα στο στρατό, ούτε να κατεβάσει μαζικά κόσμο στους δρόμους, ενώ η επιχείρηση στα σύνορα δεν εξελίχθηκε στο ανεξέλεγκτο χάος που θα ήθελαν. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα σταματήσουν όμως. Γι’ αυτό, παρά την κριτική που χρειάζεται να γίνεται στο καθεστώς του Μαδούρο, πρέπει να υπάρξει διεθνής κινητοποίηση ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση. 

Πηγή Ανθρωπιστική βοήθεια των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και άλλες ιστορίες για αγρίους

Υπάρχει μια φράση που κυκλοφορεί στα ελληνικά και αποδίδεται στον Ουμπέρτο Έκο, η οποία λέει:
«Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκς, από τη στιγμή που υπάρχει η τηλεόραση»
Φαίνεται ότι η φράση αυτή είναι μια εκλαϊκευμένη μετάφραση της πραγματικής δήλωσης του Ιταλού φιλοσόφου που είναι η εξής:

«Πριν λίγο καιρό, αν ήθελες να καταλάβεις την πολιτική εξουσία σε μια χώρα, έπρεπε να αποκτήσεις έλεγχο του στρατού και της αστυνομίας. Σήμερα, μόνο στις πιο οπισθοδρομικές χώρες οι φασίστες στρατηγοί χρησιμοποιούν τανκ για να κάνουν πραξικοπήματα… Σήμερα, μια χώρα ανήκει σε όποιον ελέγχει τις επικοινωνίες»

Η δήλωση αυτή του Έκο είναι μάλλον υπερβολική. Γιατί τελικά, αυτός που θα ελέγξει τον στρατό και την αστυνομία σε μια χώρα θα μπορέσει να επιβάλλει με την δύναμη των όπλων το καθεστώς που έχει επιλέξει. Έχει όμως μια δόση αλήθειας, με την έννοια ότι στη σημερινή εποχή, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης παίζουν τόσο κομβικό ρόλο στη διαμόρφωση κλίματος μέσα στην κοινωνία και στη διαμόρφωση συνειδήσεων, που δεν μπορεί πια να γίνει κανένας πόλεμος χωρίς επικοινωνιακή στρατηγική.
Το γιοφύρι της Βενεζουέλας

Φυσικά, τα γεράκια της αμερικάνικης αυτοκρατορίας το γνωρίζουν αυτό. Γνωρίζουν επίσης ότι στην εποχή του ίντερνετ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, στην εποχή που η πληροφόρηση δεν ελέγχεται πλήρως από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, ο κόσμος μπορεί να κινητοποιείται και να αντιδρά μέσα από άλλα κανάλια. Και άρα, δεν μπορεί να υπάρξει μια ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ σε μια άλλη χώρα, και μάλιστα όχι στη Μέση Ανατολή αλλά στη γειτονιά τους, χωρίς να παρουσιάζεται μια αληθοφανής αφορμή.

Έτσι, η προσπάθεια των ΗΠΑ να ανατρέψουν τον εκλεγμένο πρόεδρο της Βενεζουέλας Μαδούρο με πραξικόπημα, έχει σαν εμπροσθοφυλακή έναν επικοινωνιακό πόλεμο, στον οποίο έχουν επιστρατευτεί διάφορα βαρέα όπλα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η παρακάτω φωτογραφία, που δείχνει υποτίθεται μπλόκα που έχει στήσει ο Μαδούρο στην γέφυρα που συνδέει την Κολομβία με την Βενεζουέλα προκειμένου να μην περάσει η ανθρωπιστική βοήθεια. Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε με τα σχετικά «ρεπορτάζ» και σε μεγάλα ΜΜΕ όπως η Γκάρντιαν.

Μόνο που η συγκεκριμένη γέφυρα, που ονομάζεται Tienditas, δεν λειτούργησε ποτέ. Χτίστηκε με κοινά κονδύλια από τις δύο χώρες και ολοκληρώθηκε το 2016, αλλά δεν δόθηκε ποτέ στην κυκλοφορία λόγω των κακών διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.


Ποιος αφήνει βέβαια μια αλήθεια να χαλάσει μια ωραία ιστορία προπαγάνδας που μπορεί να συνοδέψει μια δυνατή φωτογραφία;
Να τραγουδήσουμε όλοι μαζί «ζήτω ο πόλεμος»!

Επικοινωνιακές αψιμαχίες είχαμε και στο επίπεδο της τέχνης. Στις 22 Φεβρουαρίου διοργανώθηκε το Venezuela Live Aid, μια συναυλία στα σύνορα της χώρας από την πλευρά της Κολομβίας, που σκοπό είχε υποτίθεται να συγκεντρώσει 100 εκατομμύρια δολάρια για να χρηματοδοτήσει ανθρωπιστική βοήθεια στη Βενεζουέλα.

Στην πραγματικότητα ήταν μια αντικαθεστωτική συναυλία, που σκοπό είχε να αυξήσει την ένταση στα σύνορα της χώρας, σε μια προετοιμασία για την επέμβαση που σχεδιάζουν οι ΗΠΑ. Διοργανωτής της συναυλίας ήταν ο ιδιοκτήτης της πολυεθνικής Virgin και δισεκατομμυριούχος Richard Branson, γνωστός συνεργάτης και θαυμαστής της ιέρειας του νεοφιλελευθερισμού, Θάτσερ.

Οι υπερπλούσιοι νεοφιλελεύθεροι είναι γνωστό ότι είναι φίλοι των φτωχών και θέλουν πολύ να τους βοηθήσουν.

Η συναυλία τελείωσε με μια διασκευή του Imagine του John Lennon. Στο τραγούδι αυτό ο Λένον τραγουδούσε ενάντια στους πολέμους, την ιδιοκτησία, για μια «αδελφότητα των ανθρώπων». Έτσι αποδείχτηκε για άλλη μια φορά ότι δεν υπάρχει όριο στην υποκρισία της κυρίαρχης ελίτ…
Απ-ανθρωπιστική βοήθεια

Το «βαρύ πυροβολικό» της επικοινωνιακής επίθεσης των ΗΠΑ βέβαια είναι η ιστορία με την ανθρωπιστική βοήθεια που θέλουν να στείλουν, υποτίθεται για να βοηθήσουν τον λαό της Βενεζουέλας.

Με προμετωπίδα κάποια φορτηγά με «ανθρωπιστική βοήθεια» το Σάββατο 23/2 έγινε στην ουσία προσπάθεια να παραβιαστούν τα σύνορα της χώρας, μάλιστα από δύο μεριές, και από την Κολομβία και από την Βραζιλία. Σε αυτή τη σχεδιασμένη επιχείρηση των ΗΠΑ και της δεξιάς αντιπολίτευσης, η οποία υποστηρίχτηκε από τις δεξιές και ακροδεξιές κυβερνήσεις των γειτονικών χωρών, υπήρξαν 4 νεκροί και αρκετές εκατοντάδες τραυματίες, ενώ το ένα φορτηγό πυρπολήθηκε, αν και υπάρχουν αντικρουόμενες αναφορές για το ποιος ευθύνεται για αυτό.

Οι ΗΠΑ εννοείται ότι δεν ενδιαφέρονται για το ανθρωπιστικό σκέλος της κρίσης στη Βενεζουέλα. Ενδιαφέρονται να χτυπήσουν επικοινωνιακά τον Μαδούρο και να δημιουργήσουν έκρυθμη κατάσταση που να δικαιολογεί επέμβαση.

Η ανθρωπιστική βοήθεια των ΗΠΑ είναι αξίας 20 εκατομμυρίων δολαρίων. Οι κυρώσεις που έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ στην οικονομία της Βενεζουέλας, και που την οδηγούν σε ασφυξία, είναι πολλαπλάσιες! Οι ΗΠΑ πάγωσαν περίπου 7 δις $ της κρατικής εταιρείας πετρελαίου της Βενεζουέλας PDVSA, που βρίσκονται στις ΗΠΑ λόγω των εξαγωγών μέσω της θυγατρικής Citgo. Kαι με το σταμάτημα των εισαγωγών και το μίνι εμπάργκο, σε αυτό το ποσό θα προστεθούν άλλα 11 δις $. Η Τράπεζα της Αγγλίας έχει δεσμεύσει άλλα 1,2 δις $ που ανήκουν στη Βενεζουέλα, και μάλιστα μετά από μια απλή επιστολή του σύμβουλου του Τράμπ, Τζ. Μπόλτον! Άλλο περίπου 1 δις $ έχει δεσμεύσει η πορτογαλική τράπεζα Novo Banco. Και όλοι αυτοί μετά ωρύονται για την ανθρωπιστική κρίση στη χώρα!
ΟΗΕ, Ερυθρός Σταυρός και USAID

Ακόμα και ο ΟΗΕ έκανε κριτική στις ΗΠΑ για τον τρόπο που χειρίζεται το θέμα της ανθρωπιστικής βοήθειας. Εκπρόσωποί του δήλωσαν ότι η ανθρωπιστική βοήθεια πρέπει να τηρεί όρους ουδετερότητας.

Ο Ερυθρός Σταυρός από την άλλη, δήλωσε ότι έχουν χρησιμοποιηθεί τα σύμβολά του στην συγκεκριμένη αποστολή των ΗΠΑ χωρίς να έχει εμπλακεί ο ίδιος! Να σημειώσουμε ότι και ο ΟΗΕ και ο Ερυθρός Σταυρός συνεργάζονται με τις αρχές της Βενεζουέλας και στέλνουν ανθρωπιστική βοήθεια στη χώρα κανονικά.

Η «ανθρωπιστική» αυτή τακτική των ΗΠΑ οργανώνεται από την USAID (Υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Διεθνή Ανάπτυξη), μια κρατική υπηρεσία που λειτουργεί σε στενή συνεργασία με το υπουργείο εξωτερικών και την CIA. Στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν τον πλούτο τους (ο οποίος βέβαια προέρχεται από την αποικιακή εκμετάλλευση των «αναπτυσσόμενων» χωρών) σαν μαστίγιο και σαν καρότο. Προσπαθούν να «γλυκάνουν» καθεστώτα και ηγέτες με την υπόσχεση της ανθρωπιστικής βοήθειας για να τους φέρουν κοντά στα συμφέροντα τους. Ή τους απειλούν με κόψιμο αυτής της βοήθειας όταν πάνε να «ξεστρατίσουν».

Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό όταν ο πρεσβευτής της Υεμένης στα Ηνωμένα Έθνη το 1990 ψήφισε κατά της αμερικάνικης επέμβασης στο Ιράκ. Ο πρεσβευτής των ΗΠΑ Thomas Pickering τον πλησίασε και του είπε «αυτό ήταν το πιο ακριβό ΟΧΙ που ψήφισες ποτέ». Αμέσως μετά διακόπηκε κάθε ανθρωπιστική βοήθεια του USAID στη χώρα.
Είναι ιμπεριαλιστική επέμβαση;

«Φανταστείτε την κινέζικη κυβέρνηση να καλεί τα Κίτρινα Γιλέκα να βγουν στους δρόμους και να καταλάβουν τις μεγάλες γαλλικές πόλεις. Φανταστείτε η Ρωσία να αποφασίσει να μην αναγνωρίζει πια σαν πρόεδρο τον Μακρόν αλλά την Λεπέν ή τον Μελανσόν. Φανταστείτε το Ιράν να χρηματοδοτεί και να οπλίζει παραστρατιωτικές ομάδες για να κάνουν καταστροφές στη χώρα. Πως θα αποκαλούσατε αυτές τις πράξεις; Ανεξαρτήτως της γνώμης που έχετε για τον Μακρόν, θα ήσασταν διατεθειμένοι να δεχτείτε τέτοιου είδους παρέμβαση στα εσωτερικά θέματα της Γαλλίας; Κάτι δεν σας κολλάει; Όμως, αυτά ακριβώς συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στη Βενεζουέλα»

Το παραπάνω άρθρο του Romain Migus στο Telesur δίνει την πραγματική διάσταση των γεγονότων που βλέπουμε στη Βενεζουέλα, και αποδεικνύει το μέγεθος της υποκρισίας των αστών.

Φυσικά, ο Μαδούρο δεν είναι ένας ηγέτης που μπορεί κανείς να υπερασπιστεί. Έχει πάρει πίσω πολλά από τα έστω περιορισμένα προοδευτικά μέτρα που είχε πάρει ο Τσάβεζ. Έχει στήσει μια κρατική γραφειοκρατία που παρασιτεί σε βάρος του λαού της χώρας. Υποχωρεί διαρκώς στις πιέσεις του κατεστημένου. Δεν εφαρμόζει ένα σύστημα πραγματικής δημοκρατίας από τα κάτω. Οι πολιτικές του έχουν επιφέρει φτώχεια και ανέχεια σε ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού. Και τελικά με την στάση του, δυσφημεί την ιδέα του σοσιαλισμού για τον οποίο υποτίθεται ότι παλεύει.

Είναι όμως δουλειά του λαού της Βενεζουέλας και της εργατικής τάξης της χώρας να δώσουν τη μάχη για μια πραγματικά σοσιαλιστική δημοκρατία. Οι ιμπεριαλιστές δεν παλεύουν για την διόρθωση αυτής της κατάστασης, αλλά για να την κάνουν χειρότερη. Όπως είπε και ο τραγουδιστής των Pink Floyd και πολιτικός ακτιβιστής Roger Waters«Πραγματικά θέλουμε η Βενεζουέλα να γίνει ακόμα ένα Ιράκ, μια Συρία, μια Λιβύη; Εγώ δεν θέλω, και ούτε θέλει ο λαός της Βενεζουέλας κάτι τέτοιο».
Δεν τους βγαίνει

Είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονται ούτε για τη δημοκρατία, ούτε για την φτώχεια στη Βενεζουέλα. Αν είχαν τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για αυτά τα θέματα θα είχαμε να τους προτείνουμε δύο άλλες χώρες να ασχοληθούν.

Στην Υεμένη έχουμε μια από τις χειρότερες ανθρωπιστικές κρίσεις της σύγχρονης ιστορίας, με χιλιάδες νεκρούς από την πείνα λόγω του εμπάργκο της Σαουδικής Αραβίας, και με την μεγαλύτερη επιδημία χολέρας που έχει σκοτώσει 100.000 άτομα. Παρόλα αυτά οι ΗΠΑ δεν κάνουν τίποτα, μια και η Σαουδική Αραβία είναι σύμμαχος τους.

Στη Γαλλία έχουμε μια κυβέρνηση με ελάχιστη κοινωνική νομιμοποίηση που καταστέλλει βίαια τις δημοκρατικές διαδηλώσεις του λαού, ενώ μέχρι στιγμής έχουμε 10 νεκρούς, πάνω από 1.800 τραυματίες, ενώ 14 άνθρωποι έχουν χάσει το μάτι τους από τα όπλα της αστυνομίας. Και εδώ όμως οι ΗΠΑ τηρούν σιγή ιχθύος καθώς τα «δημοκρατικά δικαιώματα» δεν είναι τόσο σημαντικά μπροστά στις μπίζνες που κάνουν με τον Μακρόν.

Ενδιαφέρονται πολύ όμως οι ΗΠΑ για τα πετρέλαια της Βενεζουέλας, μιας και η χώρα έχει τα μεγαλύτερα αποθέματα παγκοσμίως. Σύμφωνα με έρευνα που έχει γίνει, είναι 100 φορές πιο πιθανό σε μια χώρα να υπάρξει εξωτερική επέμβαση στις εσωτερικές της υποθέσεις αν υπάρχει πετρέλαιο, από την περίπτωση που δεν υπάρχει!

Φαίνεται όμως ότι προς το παρόν δεν τους βγαίνει… Το πραξικόπημα της μαριονέτας των ΗΠΑ Γκουαϊδό δεν κατάφερε ούτε να προκαλέσει σοβαρά ρήγματα στο στρατό, ούτε να κατεβάσει μαζικά κόσμο στους δρόμους, ενώ η επιχείρηση στα σύνορα δεν εξελίχθηκε στο ανεξέλεγκτο χάος που θα ήθελαν. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα σταματήσουν όμως. Γι’ αυτό, παρά την κριτική που χρειάζεται να γίνεται στο καθεστώς του Μαδούρο, πρέπει να υπάρξει διεθνής κινητοποίηση ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση. 

Πηγή Ανθρωπιστική βοήθεια των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και άλλες ιστορίες για αγρίους

Ο Υγροβιότοπος «Λιβάδι» ή «Κολοβρέχτης» έχει χαρακτηριστεί ως «περιοχή προστασίας της φύσης» με το προεδρικό διάταγμα της 1ης Αυγούστου 1989 (βλ. ΦΕΚ 642/τ. Β’/09.10.1989) και προστατεύεται από διεθνείς συνθήκες: Βέρνης και Βόννης. Είναι ο κυριότερος υγροβιότοπος της κεντρικής Εύβοιας με τεράστια σημασία για τα σπάνια και απειλούμενα με εξαφάνιση μεταναστευτικά πουλιά. Εκτός από την οικολογική του αξία, έχει και αρχαιολογική καθότι κατοικείται από τους παλαιολιθικούς χρόνους μέχρι σήμερα.

Είναι μνημείο φύσης και ιστορίας, παρόλα αυτά το υπουργείο περιβάλλοντος και ενέργειας όχι μόνο δεν έχει δώσει δεκάρα τσακιστή για την προστασία και την ανάδειξη του Κολοβρέχτη αλλά στον πρόσφατο φορέα Διαχείρισης προστατευόμενων περιοχών που ίδρυσε για την Εύβοια άφησε έξω τον σημαντικό αυτό τόπο, προσβάλλοντας τους αγώνες που έχουμε κάνει για αυτόν τόσα χρόνια και όχι μόνο αυτό αλλά και στην διαβούλευση – συζήτηση που άνοιξε το υπουργείο (τέλη 2017) πριν οριστικοποιήσει την απόφασή του ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕ στην παρέμβασή μας, αγνοώντας μας επιδεικτικά.
Την ίδια στιγμή στην περιοχή του υγροβιότοπου λειτουργεί παράνομα το πτηνοσφαγείο της ΑΓΡΟΖΩΗΣ που είναι θυγατρική, μιας από τις μεγαλύτερες πτηνοτροφικές επιχειρήσεις της Ελλάδος, της συνεταιριστικής ΠΙΝΔΟΣ των Ιωαννίνων. Η λειτουργία του πτηνοσφαγείου που σφάζει εκατοντάδες χιλιάδες κοτόπουλα κάθε μήνα, έχει δημιουργήσει μια τεράστια χαβούζα μέσα στην Α΄ ζώνη – πυρήνα του υγροβιότοπου.
Επίσης παράνομη είναι και η απόληξη του βιολογικού καθαρισμού της Νέας Αρτάκης μέσα στην Α΄ ζώνη του υγροβιότοπου.
Η καταπάτηση και η καταστροφή του πλούσιου αυτού οικοσυστήματος από ΙΔΙΩΤΕΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣ συνεχίζεται ανεξέλεγκτη.


ΕΜΕΙΣ ΡΩΤΑΜΕ:

Ποιους συμφέρει να μείνει ο υγροβιότοπος απροστάτευτος και έξω από οποιοδήποτε (έστω διακοσμητικό) φορέα διαχείρισης; Φυσικά και συμφέρει τους καταπατητές και τους ρυπαντές και στο παιχνίδι της διαπλοκής που παίζουν κάθε φορά στην πλάτη μας.
Τελικά το υπουργείο περιβάλλοντος και ενέργειας με την απόφασή του αυτή ποιους ωφελεί και εξυπηρετεί; Είναι ανιδιοτελής η απόφασή του ή μήπως υπάρχει αλληλοεξυπηρέτηση συμφερόντων; Τελικά ας μας απαντήσει σε ποιον φορέα διαχείρισης θα ενταχθεί ο Κολοβρέχτης;
Εάν η πολιτική των ΣΥΡΙΖΑ – Οικολόγων Πράσινων είναι η συνέχιση της λειτουργίας της ρυπογόνας και καταστροφικής για την υγεία και το περιβάλλον ΛΑΡΚΟ, η καταστροφή της ΟΧΗΣ από τις ανεμογεννήτριες και τα κάθε λογής τοπικά συμφέροντα καλυπτόμενοι πίσω από ΔΗΘΕΝ οικοπροστατευτικούς φορείς, να ξέρουν ότι θα πνιγούν στην χαβούζα της χυδαιότητας όπως και οι προκάτοχοί τους.

ΟΜΑΔΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΥΓΡΟΒΙΟΤΟΠΟΥ ΤΟΥ ΚΟΛΟΒΡΕΧΤΗ
Kolobrextis.blogspot.gr

Πηγή Ο Κολοβρέχτης και η ιδιοτελής ανηθικότητα του υπουργείου Περιβάλλοντος

Υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στις επίσημες γιορτές, παρελάσεις, στις επετείους που οι κυβερνήσεις είτε από επιλογή είτε από ανάγκη διοργανώνουν, και στις γιορτές των από τα κάτω. Για τις πρώτες υπάρχουν πολλά παραδείγματα στα οποία μπορεί κανείς να ανατρέξει, τα οποία έχουμε βιώσει όλοι και όλες σε διάφορες φάσεις της ζωής μας. Στην μεγάλη τους πλειοψηφία διέπονται από τάξη και πειθαρχία, κατασκευασμένους – προαποφασισμένους ρόλους που έχουν προεπιλεγεί με στόχο εν τέλει την διατήρηση – διαιώνιση της καθεστηκυίας τάξης, την εμπέδωση της κυριαρχίας, τη σταθερότητα των δομών. Οι παρελάσεις αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα. Πέραν της αυστηρής τάξης και της «μηχανικής» συμμετοχής, οι θεατές προβλέπεται και επιβάλλεται σ.1 να υιοθετούν το ρόλο που έχει προβλεφθεί. Ο διαχωρισμός των θεατών είναι ξεκάθαρος, η εξέδρα των επισήμων δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία, εκπρόσωποι του στρατού της αστυνομίας, της Εκκλησίας «υπερίπτανται» των κοινών θνητών. Ακόμα και στις περιπτώσεις εκδηλώσεων με λιγότερο «αυστηρό» χαρακτήρα, όπως οι τελετές έναρξης διαφόρων αθλητικών ή πολιτιστικών γεγονότων, ο ρόλος που προβλέπεται για τον λαό, είναι αυτός του θεατή. Οι ταξικές ανισότητες θα εκφραστούν με τον χωροταξικό διαχωρισμό. Η μεγαλοπρέπεια του θεάματος θα κρατήσει αποσβολωμένους και ήσυχους τους θεατές, η συμμετοχή των οποίων περιορίζεται στα χειροκροτήματα και τις επευφημίες. Για τους λιγότερο τυχερούς τα ΜΜΕ θα μεταφέρουν το θέαμα σε επαναλαμβανόμενες μεταδόσεις για να εμπεδωθούν τελικά οι ρόλοι και η θέση που οφείλει κάποιος να έχει όχι μόνο στο εορταστικό γεγονός αλλά κυρίως στον κοινωνικό καταμερισμό. Μια θέση που δεν θα πρέπει – και αυτό είναι το ζητούμενο – να αμφισβητηθεί.

Όμως υπάρχουν και διαφορετικές γιορτές, που διασαλεύουν την ομαλή ροή, την κανονικότητα, οι αυθεντικές λαϊκές γιορτές των από τα κάτω, των καταπιεσμένων. Ο Μ. Μπαχτίν (1895-1975), ρώσος φιλόσοφος, στοχαστής με πραγματικά ρηξικέλευθες σ.2 θεωρήσεις στην κριτική της λογοτεχνίας έχει εκτενείς αναφορές στο κείμενο του σ.3 με τίτλο «Το έργο του Φρανσουά Ραμπελαί και η λαϊκή κουλτούρα στον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση» για την σημασία που είχαν στο Μεσαίωνα τέτοιες εκδηλώσεις σε αντιπαράθεση με τις επίσημες τελετές. Στις λαϊκές γιορτές το γέλιο έχει την πρωτοκαθεδρία σε αντίθεση με την σοβαροφάνεια και την αυστηρότητα των επίσημων τελετών.

Το γέλιο που κυριαρχεί όχι ως μια ατομική επιλογή-εκδήλωση αλλά ως συλλογική έκφραση χαράς που προέρχεται από – και ταυτόχρονα έχει ως στόχο – την διασάλευση της κανονικότητας και την σύγκρουση με την κυριαρχία.

Ο Μπαχτίν θεωρεί το Καρναβάλι, ως την πιο αυθεντική εκδήλωση αυτών των λαϊκών γιορτών που αποτέλεσε πεδίο έκφρασης των απόκληρων, των εκμεταλλευόμενων, που δεν είχαν ακόμα συγκροτήσει ταξική συνείδηση αλλά είχαν απέναντι τους την αριστοκρατία, την Εκκλησία, τους γαιοκτήμονες. Το καρναβάλι έδινε την ευκαιρία για την συγκρότηση μιας διαφορετικής πραγματικότητας, ενός άλλου κόσμου παράλληλα και ενάντια στην καθημερινότητα που βίωναν οι καταπιεσμένοι. Το γέλιο αποτέλεσε και αποτελεί συγκροτητική αρχή αυτής της δυαδικότητας. Η παρωδία και ο χλευασμός από τον λαό στους αριστοκράτες, τους άρχοντες τους κυβερνήτες αλλά και τους παπάδες, τους δικαστές, τους φύλακες της τάξης κυριαρχεί διαχρονικά. Οι μάσκες και οι μεταμφιέσεις τις ημέρες του καρναβαλιού αμφισβητούν έστω και προσωρινά τους ταξικούς διαχωρισμούς. Ο βασιλιάς καρνάβαλος ενθρονίζεται σηματοδοτώντας εκτός από την παρωδία και την βλάσφημη κριτική στην εξουσία την θέληση για αλλαγή. Η γελοιοποίηση των συμβόλων της εξουσίας ολοκληρώνεται με το κάψιμο του βασιλιά καρνάβαλου, το οποίο δεν σηματοδοτεί απλά το τέλος της γιορτής αλλά την διάθεση για μια διαφορετική πραγματικότητα σ.4 .

Τις μέρες του καρναβαλιού οι δρόμοι παραδίδονται σε όσους και όσες γιορτάζουν. Η επανάκτηση των δρόμων της πόλης από τον Μεσαίωνα μέχρι και σήμερα κατά την διάρκεια των λαϊκών γιορτών είναι σημείο αναφοράς. Αποτελούσε και αποτελεί πονοκέφαλο για τους κυβερνώντες, γιατί μεταξύ άλλων αποκαλύπτει την δυνατότητα μιας άλλης ζωής, που επαν-επιβεβαιώνεται στις λαϊκές εξεγέρσεις και επαναστάσεις, στα κινήματα που και αυτά έχουν στοιχεία γιορτής σ.5 . Στο καρναβάλι δεν υπάρχουν θεατές. Δεν μπορείς απλά να παρακολουθείς και να μην συμμετέχεις γιατί η γιορτή εφορμά και καταλαμβάνει το προσκήνιο. Ο Μπαχτίν σημειώνει χαρακτηριστικά:

«Στη πραγματικότητα το καρναβάλι αγνοεί κάθε διάκριση ανάμεσα σε δρώντες και θεατές. Αγνοεί επίσης τη σκηνή ακόμα και στην εμβρυακή της μορφή. Αφού μια σκηνή θα κατέστρεφε το καρναβάλι (και αντίθετα η καταστροφή της σκηνής θα κατέστρεφε τη θεατρική παράσταση). Οι θεατές δεν παρευρίσκονται στο καρναβάλι, αλλά το ζουν, αφού το καρναβάλι, η ίδια η ιδέα του καρναβαλιού, είναι φτιαγμένο για όλο το λαό. Στη διάρκεια του καρναβαλιού, δεν υπάρχει άλλη ζωή από αυτή του καρναβαλιού. Είναι αδύνατο να ξεφύγει κανείς, γιατί το καρναβάλι δεν έχει κανένα σύνορο χώρου. Στην εξέλιξη της γιορτής μπορεί κάποιος να ζήσει, μόνο σύμφωνα με τους νόμους της, δηλαδή με τους νόμους της καρναβαλικής ελευθερίας. Το καρναβάλι ενέχει έναν καθολικό χαρακτήρα, είναι μια ειδική κατάσταση του κόσμου: η αναγέννηση του και η ανανέωση του, στις οποίες κάθε άτομο συμμετέχει. Αυτή είναι η ίδια η ουσία του καρναβαλιού και όλοι όσοι συμμετέχουν το βιώνουν ζωντανά…»

Σήμερα παρά την ηγεμονία της αστικής κουλτούρας, το καρναβάλι διατηρεί αυτά τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά και τη συλλογικότητα.

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα η Εκκλησία σε μια επίδειξη σκοταδισμού καταγγέλλει σ.6 το καρναβάλι ως μια ειδωλολατρική συνήθεια που αντίκειται στα χρηστά ήθη και αυξάνει την ροπή προς την ανηθικότητα. Αλλά και οι κυρίαρχοι έχουν πολλούς λόγους ν’ ανησυχούν, αφού όπως οι εξεγέρσεις έχουν στοιχεία γιορτής, έτσι και οι λαϊκές γιορτές μπορούν να αποκτήσουν χαρακτηριστικά εξέγερσης. Το καρναβάλι του Notting Hill διοργανώνονταν από μετανάστες που προέρχονταν από την Καραϊβική. Το 1976 το κλίμα είναι ήδη τεταμένο λόγω ρατσιστικών επιθέσεων που πραγματοποιούνται από την αστυνομία αλλά και από ακροδεξιούς. Κατά την διάρκεια του καρναβαλιού ξεσπούν ταραχές όταν χιλιάδες συγκεντρωμένοι επιτίθενται με πέτρες και μπουκάλια ενάντια σε ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας αλλά και φασίστες που βρίσκονταν στους δρόμους του Notting Hill. Οι Clash κυκλοφόρησαν τον δίσκο με τίτλο Black Market με εξώφυλλο από την εξέγερση του Notting Hill στην οποία συμμετείχαν ενεργά!

Οι συλλογικές γιορτές, οι γιορτές των από τα κάτω έχουν ανατρεπτικά χαρακτηριστικά. Ο Μπαχτίν συμπεραίνει ότι «…Η γιορτή είναι η πρώτη και η μη δυνάμενη να καταστραφεί κατηγορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Μπορεί να φτωχύνει, να παρακμάσει, αλλά δεν μπορεί να εκλείψει παντελώς… Η γιορτή διαχωρίζεται από κάθε ωφελιμιστικό χαρακτήρα (είναι ένα διάλειμμα, μια ανακωχή). Είναι η γιορτή που απελευθερώνεται από κάθε ωφελιμιστικό μέσο και προσφέρει τα μέσα να μπούμε προσωρινά σ’ ένα ουτοπικό σύμπαν…»

Στις μέρες μας έχουμε ανάγκη από συλλογικές γιορτές, χαρές και εξεγέρσεις. Αποτελούν επιθυμία αλλά και προϋπόθεση για μια διαφορετική καθημερινότητα κόντρα στην απαισιοδοξία, την παραίτηση, τον συμβιβασμό.


Ζάχος Χριστοδουλόπουλος via K-LAb

Πηγή Το Καρναβάλι ως συλλογικό γέλιο και ανατρεπτική διαδικασία

Υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στις επίσημες γιορτές, παρελάσεις, στις επετείους που οι κυβερνήσεις είτε από επιλογή είτε από ανάγκη διοργανώνουν, και στις γιορτές των από τα κάτω. Για τις πρώτες υπάρχουν πολλά παραδείγματα στα οποία μπορεί κανείς να ανατρέξει, τα οποία έχουμε βιώσει όλοι και όλες σε διάφορες φάσεις της ζωής μας. Στην μεγάλη τους πλειοψηφία διέπονται από τάξη και πειθαρχία, κατασκευασμένους – προαποφασισμένους ρόλους που έχουν προεπιλεγεί με στόχο εν τέλει την διατήρηση – διαιώνιση της καθεστηκυίας τάξης, την εμπέδωση της κυριαρχίας, τη σταθερότητα των δομών. Οι παρελάσεις αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα. Πέραν της αυστηρής τάξης και της «μηχανικής» συμμετοχής, οι θεατές προβλέπεται και επιβάλλεται σ.1 να υιοθετούν το ρόλο που έχει προβλεφθεί. Ο διαχωρισμός των θεατών είναι ξεκάθαρος, η εξέδρα των επισήμων δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία, εκπρόσωποι του στρατού της αστυνομίας, της Εκκλησίας «υπερίπτανται» των κοινών θνητών. Ακόμα και στις περιπτώσεις εκδηλώσεων με λιγότερο «αυστηρό» χαρακτήρα, όπως οι τελετές έναρξης διαφόρων αθλητικών ή πολιτιστικών γεγονότων, ο ρόλος που προβλέπεται για τον λαό, είναι αυτός του θεατή. Οι ταξικές ανισότητες θα εκφραστούν με τον χωροταξικό διαχωρισμό. Η μεγαλοπρέπεια του θεάματος θα κρατήσει αποσβολωμένους και ήσυχους τους θεατές, η συμμετοχή των οποίων περιορίζεται στα χειροκροτήματα και τις επευφημίες. Για τους λιγότερο τυχερούς τα ΜΜΕ θα μεταφέρουν το θέαμα σε επαναλαμβανόμενες μεταδόσεις για να εμπεδωθούν τελικά οι ρόλοι και η θέση που οφείλει κάποιος να έχει όχι μόνο στο εορταστικό γεγονός αλλά κυρίως στον κοινωνικό καταμερισμό. Μια θέση που δεν θα πρέπει – και αυτό είναι το ζητούμενο – να αμφισβητηθεί.

Όμως υπάρχουν και διαφορετικές γιορτές, που διασαλεύουν την ομαλή ροή, την κανονικότητα, οι αυθεντικές λαϊκές γιορτές των από τα κάτω, των καταπιεσμένων. Ο Μ. Μπαχτίν (1895-1975), ρώσος φιλόσοφος, στοχαστής με πραγματικά ρηξικέλευθες σ.2 θεωρήσεις στην κριτική της λογοτεχνίας έχει εκτενείς αναφορές στο κείμενο του σ.3 με τίτλο «Το έργο του Φρανσουά Ραμπελαί και η λαϊκή κουλτούρα στον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση» για την σημασία που είχαν στο Μεσαίωνα τέτοιες εκδηλώσεις σε αντιπαράθεση με τις επίσημες τελετές. Στις λαϊκές γιορτές το γέλιο έχει την πρωτοκαθεδρία σε αντίθεση με την σοβαροφάνεια και την αυστηρότητα των επίσημων τελετών.

Το γέλιο που κυριαρχεί όχι ως μια ατομική επιλογή-εκδήλωση αλλά ως συλλογική έκφραση χαράς που προέρχεται από – και ταυτόχρονα έχει ως στόχο – την διασάλευση της κανονικότητας και την σύγκρουση με την κυριαρχία.

Ο Μπαχτίν θεωρεί το Καρναβάλι, ως την πιο αυθεντική εκδήλωση αυτών των λαϊκών γιορτών που αποτέλεσε πεδίο έκφρασης των απόκληρων, των εκμεταλλευόμενων, που δεν είχαν ακόμα συγκροτήσει ταξική συνείδηση αλλά είχαν απέναντι τους την αριστοκρατία, την Εκκλησία, τους γαιοκτήμονες. Το καρναβάλι έδινε την ευκαιρία για την συγκρότηση μιας διαφορετικής πραγματικότητας, ενός άλλου κόσμου παράλληλα και ενάντια στην καθημερινότητα που βίωναν οι καταπιεσμένοι. Το γέλιο αποτέλεσε και αποτελεί συγκροτητική αρχή αυτής της δυαδικότητας. Η παρωδία και ο χλευασμός από τον λαό στους αριστοκράτες, τους άρχοντες τους κυβερνήτες αλλά και τους παπάδες, τους δικαστές, τους φύλακες της τάξης κυριαρχεί διαχρονικά. Οι μάσκες και οι μεταμφιέσεις τις ημέρες του καρναβαλιού αμφισβητούν έστω και προσωρινά τους ταξικούς διαχωρισμούς. Ο βασιλιάς καρνάβαλος ενθρονίζεται σηματοδοτώντας εκτός από την παρωδία και την βλάσφημη κριτική στην εξουσία την θέληση για αλλαγή. Η γελοιοποίηση των συμβόλων της εξουσίας ολοκληρώνεται με το κάψιμο του βασιλιά καρνάβαλου, το οποίο δεν σηματοδοτεί απλά το τέλος της γιορτής αλλά την διάθεση για μια διαφορετική πραγματικότητα σ.4 .

Τις μέρες του καρναβαλιού οι δρόμοι παραδίδονται σε όσους και όσες γιορτάζουν. Η επανάκτηση των δρόμων της πόλης από τον Μεσαίωνα μέχρι και σήμερα κατά την διάρκεια των λαϊκών γιορτών είναι σημείο αναφοράς. Αποτελούσε και αποτελεί πονοκέφαλο για τους κυβερνώντες, γιατί μεταξύ άλλων αποκαλύπτει την δυνατότητα μιας άλλης ζωής, που επαν-επιβεβαιώνεται στις λαϊκές εξεγέρσεις και επαναστάσεις, στα κινήματα που και αυτά έχουν στοιχεία γιορτής σ.5 . Στο καρναβάλι δεν υπάρχουν θεατές. Δεν μπορείς απλά να παρακολουθείς και να μην συμμετέχεις γιατί η γιορτή εφορμά και καταλαμβάνει το προσκήνιο. Ο Μπαχτίν σημειώνει χαρακτηριστικά:

«Στη πραγματικότητα το καρναβάλι αγνοεί κάθε διάκριση ανάμεσα σε δρώντες και θεατές. Αγνοεί επίσης τη σκηνή ακόμα και στην εμβρυακή της μορφή. Αφού μια σκηνή θα κατέστρεφε το καρναβάλι (και αντίθετα η καταστροφή της σκηνής θα κατέστρεφε τη θεατρική παράσταση). Οι θεατές δεν παρευρίσκονται στο καρναβάλι, αλλά το ζουν, αφού το καρναβάλι, η ίδια η ιδέα του καρναβαλιού, είναι φτιαγμένο για όλο το λαό. Στη διάρκεια του καρναβαλιού, δεν υπάρχει άλλη ζωή από αυτή του καρναβαλιού. Είναι αδύνατο να ξεφύγει κανείς, γιατί το καρναβάλι δεν έχει κανένα σύνορο χώρου. Στην εξέλιξη της γιορτής μπορεί κάποιος να ζήσει, μόνο σύμφωνα με τους νόμους της, δηλαδή με τους νόμους της καρναβαλικής ελευθερίας. Το καρναβάλι ενέχει έναν καθολικό χαρακτήρα, είναι μια ειδική κατάσταση του κόσμου: η αναγέννηση του και η ανανέωση του, στις οποίες κάθε άτομο συμμετέχει. Αυτή είναι η ίδια η ουσία του καρναβαλιού και όλοι όσοι συμμετέχουν το βιώνουν ζωντανά…»

Σήμερα παρά την ηγεμονία της αστικής κουλτούρας, το καρναβάλι διατηρεί αυτά τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά και τη συλλογικότητα.

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα η Εκκλησία σε μια επίδειξη σκοταδισμού καταγγέλλει σ.6 το καρναβάλι ως μια ειδωλολατρική συνήθεια που αντίκειται στα χρηστά ήθη και αυξάνει την ροπή προς την ανηθικότητα. Αλλά και οι κυρίαρχοι έχουν πολλούς λόγους ν’ ανησυχούν, αφού όπως οι εξεγέρσεις έχουν στοιχεία γιορτής, έτσι και οι λαϊκές γιορτές μπορούν να αποκτήσουν χαρακτηριστικά εξέγερσης. Το καρναβάλι του Notting Hill διοργανώνονταν από μετανάστες που προέρχονταν από την Καραϊβική. Το 1976 το κλίμα είναι ήδη τεταμένο λόγω ρατσιστικών επιθέσεων που πραγματοποιούνται από την αστυνομία αλλά και από ακροδεξιούς. Κατά την διάρκεια του καρναβαλιού ξεσπούν ταραχές όταν χιλιάδες συγκεντρωμένοι επιτίθενται με πέτρες και μπουκάλια ενάντια σε ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας αλλά και φασίστες που βρίσκονταν στους δρόμους του Notting Hill. Οι Clash κυκλοφόρησαν τον δίσκο με τίτλο Black Market με εξώφυλλο από την εξέγερση του Notting Hill στην οποία συμμετείχαν ενεργά!

Οι συλλογικές γιορτές, οι γιορτές των από τα κάτω έχουν ανατρεπτικά χαρακτηριστικά. Ο Μπαχτίν συμπεραίνει ότι «…Η γιορτή είναι η πρώτη και η μη δυνάμενη να καταστραφεί κατηγορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Μπορεί να φτωχύνει, να παρακμάσει, αλλά δεν μπορεί να εκλείψει παντελώς… Η γιορτή διαχωρίζεται από κάθε ωφελιμιστικό χαρακτήρα (είναι ένα διάλειμμα, μια ανακωχή). Είναι η γιορτή που απελευθερώνεται από κάθε ωφελιμιστικό μέσο και προσφέρει τα μέσα να μπούμε προσωρινά σ’ ένα ουτοπικό σύμπαν…»

Στις μέρες μας έχουμε ανάγκη από συλλογικές γιορτές, χαρές και εξεγέρσεις. Αποτελούν επιθυμία αλλά και προϋπόθεση για μια διαφορετική καθημερινότητα κόντρα στην απαισιοδοξία, την παραίτηση, τον συμβιβασμό.


Ζάχος Χριστοδουλόπουλος via K-LAb

Πηγή Το Καρναβάλι ως συλλογικό γέλιο και ανατρεπτική διαδικασία