20 January, 2019
Home / Περιβαλλον

«Ο έρωτας, στην αρχή, ζητά πολύ λίγα στοιχεία για να υπάρξει. Μια ελκυστική εμφάνιση. Ένα ευχάριστο περιβάλλον. Δύο όμορφα λόγια. Μια υπόσχεση. Ένα λουλούδι. Λίγο μυστήριο. Μια οικειότητα. Αργότερα, ο έρωτας γίνεται
πολύ απαιτητικός. Ζητά την τιμιότητα, τον σεβασμό, τη συνέπεια, την έκπληξη, τη σταθερότητα, την ανανέωση, την εμπιστοσύνη, την προσωπική αυτογνωσία, το ξεπέρασμα των αποτυχιών, την ανατροφοδοσία της επιθυμίας, το αέναο μοίρασμα. Η παραίτηση από το να είμαστε ερωτικοί οδηγεί στην παραίτηση από την ίδια τη ζωή»


FOTO BY Fuyang Zhou ,China
Καραγιάννης Δημήτρης

By : Άλεξ Κουπί

Πηγή Έρωτας ή τίποτα

Περπατούσαν πλάι πλάι χωρίς να μιλάνε καθόλου..Η αλήθεια ήταν πως δεν ξέραν να μιλάνε.Αν και είχαν αυτιά, τα χρησιμοποιούσαν μόνο σαν κεραίες. Είχαν παραιτηθεί από κάθε φωνητική δραστηριότητα, απλά
κοιτιόνταν..Συνενογιόντουσαν μόνο με το νου.Γιατί μπορούσαν. Τα ρούχα τους, τα παπούτσια τους, τα καπέλα και τα γυαλιά τους όλα ήσαν φτιαγμένα από λάστιχο. Πολυχρησιμοποιημένα πλαστικά δις και τρις ανακυκλωμένα.Τα σπίτια τους όλα στριμωγμένα σε κοινότητες μέσα στα πελώρια κούφια βουνά. Βουνά γυμνά, βουνά ξερά. Αχόρταγα τα σκάβανε για αιώνες, τα λαστιχένια ανθρωπάκια ρουφώντας ουγκιά την ουγκιά την ζωή από μέσα τους. Και τα βουνά εγίνηκαν χρυσάφι, γινήκαν πετρέλαιο, γινήκαν ναοί. Ναοί λατρείας, ναοί εξουσίας. Με λιγοστούς αρχόντους, πιότερους μεσολαβητές και πλείστους διοικούμενους. Οι αρχόντοι ήσαν δερμάτινοι και καβαντζωμένοι καλά στα υπέργεια πολυτελή καλύβια τους. Απάνθρωποι και γλοιώδεις λιάζονταν στον πύρινο Ήλιο.Ίδια ράτσα, άλλα προνόμια. Είχαν ότι χρειάζονταν και ακόμα παραπάνω. Είχαν και παχιά χείλια για να ρουφάν τις πεταλίδες. Τα μόνα ζωντανά που είχαν απομείνει. Η καλύτερη και η πιο σπάνια τροφή ήσαν οι βουνίσιες πεταλίδες. Γλύφανε τα κελύφια των αρσενικών πεταλίδων, σωριάζοντας τα στις τεράστιες δεξαμενές τους. Έπειτα καθόντουσαν με τις ώρες και χάζευαν τα αμέτρητα κελύφια τους.. Μεταξύ τους όλο τσακώνονταν οι αρχόντοι, ποιος έχει παραπάνω, μα στους άλλους φαίνονταν ενωμένοι. Έτσι τους είχαν όλους του χεριού τους..Όλους όσους τους μισούσαν και τους λάτρευαν, μαζί. Οι μεσολαβητές, που ήτανε πιότεροι είχαν μακρυά γλώσσα που όλο έγλειφε.Συνήθως ήτανε από φαμίλια ετών, ίδιοι και ίδιοι, που κομπορρημονωντας υπνώτιζαν τα ανθρωπάκια και τα οδήγαγαν στον τόπο που ορίζονταν γι αυτά. Πριν ενηλικιωθούν τα πήγαιναν στα εκδορεία , να γδάρουν την καθαρή πέτσα τους, να δόκουνε το δέρμα τους στους δερμάτινους, να το ντυθούν, να φαίνονται καμπόσοι. Μετά τους έντυναν με λάστιχα, για να μην τσούζουν και να εργάζονται χωρίς παράπονα πολλά. Τα συνόδευαν στα τρύπια βουνά που θα ζούσαν όλη τους την ζωή βγάζοντας βουνίσιες πεταλίδες. Για αμοιβή τους έδιναν ένα βρεγμένο πανί, ίσα να ξεδιψάσουν την απαίδευτη δίψα τους. Τα λαστιχένια ανθρωπάκια δεν βγάζαν το κεφάλι τους από την μικρή τους πραγματικότητα. Ζούσανε βυθισμένα στο μικρό τους κόσμο, αφήνοντας τις μέρες τους παρακαταθήκη για τα γεράματα. Αφήνοντας τις νύχτες τους απλωμένες στα μανταλάκια για να μην ιδρώνουν και μυρίζουν. Τα λαστιχένια ανθρωπάκια ήταν καθαρά, λούζονταν καθημερινά με χίλια δυο απορρυπαντικά.Για να μην μυρίζουν… 
Ώσπου μια μέρα κάτω από τον θαμπό ουρανό, ένα λουλούδι φύτρωσε από ένα ξεχασμένο βρεγμένο πανί και έναν σπόρο. Σπόρο χρόνια φυλαγμένο στην καρδιά ενός βουνού. Σπόρο που είχε κολλήσει στο λαστιχένιο παπουτσάκι κάποιου γδαρμένου, που είχε την φαεινή ιδέα να πάρει το φίλο του και να βαδίσουνε μαζί. Έξω από το τρύπιο βουνό, στον απαγορευμένο πύρινο ήλιο. Και άλλοι ακολουθήσανε και βγήκανε έξω. Κολλημένοι στα παπούτσια τους σπόροι παλιοί, που δεν ήξεραν καν ότι τους έχουν. Σπόροι ικανοί να ανθίσουν για ότι πιστεύουν οι μικροί πως δεν έχει ανατροπή.. 


Και οι σπόροι ψήλωσαν, κάμανε ρίζες βαθιές δώσαν φύλλα, δώσαν λουλούδια, δώσαν καρπούς.. Καρπούς τεράστιους και βαριούς που πέσαν σαν κομήτες στα κεφάλια των δερμάτινων και επειδής ήσαν λίγοι τους συνέθλισαν.. Και αυτούς και τα κελύφια τους. Τα λαστιχένια ανθρωπάκια άρχισαν να βγαίνουν έξω και να χαίρονται τον πύρινο ήλιο..Άρχισαν να μην χρειάζονται τα λάστιχα και να κρατούν το δικό τους δέρμα… Ώσπου οι μεσολαβητές με τις μακριές γλώσσες έπεισαν τους πιο πονηρούς να αρχίσουν να τρώνε πεταλίδες και να μαζεύουν τα κελύφια τους .. 
Και ο κύκλος γινότανε όλος και πιο μεγάλος κι ολόκληρη την γη μας αγκάλιασε θαρρώ..

Άλεξ Κουπί

Πηγή Ένα αληθινό παραμύθι κύκλου

Περπατούσαν πλάι πλάι χωρίς να μιλάνε καθόλου..Η αλήθεια ήταν πως δεν ξέραν να μιλάνε.Αν και είχαν αυτιά, τα χρησιμοποιούσαν μόνο σαν κεραίες. Είχαν παραιτηθεί από κάθε φωνητική δραστηριότητα, απλά
κοιτιόνταν..Συνενογιόντουσαν μόνο με το νου.Γιατί μπορούσαν. Τα ρούχα τους, τα παπούτσια τους, τα καπέλα και τα γυαλιά τους όλα ήσαν φτιαγμένα από λάστιχο. Πολυχρησιμοποιημένα πλαστικά δις και τρις ανακυκλωμένα.Τα σπίτια τους όλα στριμωγμένα σε κοινότητες μέσα στα πελώρια κούφια βουνά. Βουνά γυμνά, βουνά ξερά. Αχόρταγα τα σκάβανε για αιώνες, τα λαστιχένια ανθρωπάκια ρουφώντας ουγκιά την ουγκιά την ζωή από μέσα τους. Και τα βουνά εγίνηκαν χρυσάφι, γινήκαν πετρέλαιο, γινήκαν ναοί. Ναοί λατρείας, ναοί εξουσίας. Με λιγοστούς αρχόντους, πιότερους μεσολαβητές και πλείστους διοικούμενους. Οι αρχόντοι ήσαν δερμάτινοι και καβαντζωμένοι καλά στα υπέργεια πολυτελή καλύβια τους. Απάνθρωποι και γλοιώδεις λιάζονταν στον πύρινο Ήλιο.Ίδια ράτσα, άλλα προνόμια. Είχαν ότι χρειάζονταν και ακόμα παραπάνω. Είχαν και παχιά χείλια για να ρουφάν τις πεταλίδες. Τα μόνα ζωντανά που είχαν απομείνει. Η καλύτερη και η πιο σπάνια τροφή ήσαν οι βουνίσιες πεταλίδες. Γλύφανε τα κελύφια των αρσενικών πεταλίδων, σωριάζοντας τα στις τεράστιες δεξαμενές τους. Έπειτα καθόντουσαν με τις ώρες και χάζευαν τα αμέτρητα κελύφια τους.. Μεταξύ τους όλο τσακώνονταν οι αρχόντοι, ποιος έχει παραπάνω, μα στους άλλους φαίνονταν ενωμένοι. Έτσι τους είχαν όλους του χεριού τους..Όλους όσους τους μισούσαν και τους λάτρευαν, μαζί. Οι μεσολαβητές, που ήτανε πιότεροι είχαν μακρυά γλώσσα που όλο έγλειφε.Συνήθως ήτανε από φαμίλια ετών, ίδιοι και ίδιοι, που κομπορρημονωντας υπνώτιζαν τα ανθρωπάκια και τα οδήγαγαν στον τόπο που ορίζονταν γι αυτά. Πριν ενηλικιωθούν τα πήγαιναν στα εκδορεία , να γδάρουν την καθαρή πέτσα τους, να δόκουνε το δέρμα τους στους δερμάτινους, να το ντυθούν, να φαίνονται καμπόσοι. Μετά τους έντυναν με λάστιχα, για να μην τσούζουν και να εργάζονται χωρίς παράπονα πολλά. Τα συνόδευαν στα τρύπια βουνά που θα ζούσαν όλη τους την ζωή βγάζοντας βουνίσιες πεταλίδες. Για αμοιβή τους έδιναν ένα βρεγμένο πανί, ίσα να ξεδιψάσουν την απαίδευτη δίψα τους. Τα λαστιχένια ανθρωπάκια δεν βγάζαν το κεφάλι τους από την μικρή τους πραγματικότητα. Ζούσανε βυθισμένα στο μικρό τους κόσμο, αφήνοντας τις μέρες τους παρακαταθήκη για τα γεράματα. Αφήνοντας τις νύχτες τους απλωμένες στα μανταλάκια για να μην ιδρώνουν και μυρίζουν. Τα λαστιχένια ανθρωπάκια ήταν καθαρά, λούζονταν καθημερινά με χίλια δυο απορρυπαντικά.Για να μην μυρίζουν… 
Ώσπου μια μέρα κάτω από τον θαμπό ουρανό, ένα λουλούδι φύτρωσε από ένα ξεχασμένο βρεγμένο πανί και έναν σπόρο. Σπόρο χρόνια φυλαγμένο στην καρδιά ενός βουνού. Σπόρο που είχε κολλήσει στο λαστιχένιο παπουτσάκι κάποιου γδαρμένου, που είχε την φαεινή ιδέα να πάρει το φίλο του και να βαδίσουνε μαζί. Έξω από το τρύπιο βουνό, στον απαγορευμένο πύρινο ήλιο. Και άλλοι ακολουθήσανε και βγήκανε έξω. Κολλημένοι στα παπούτσια τους σπόροι παλιοί, που δεν ήξεραν καν ότι τους έχουν. Σπόροι ικανοί να ανθίσουν για ότι πιστεύουν οι μικροί πως δεν έχει ανατροπή.. 


Και οι σπόροι ψήλωσαν, κάμανε ρίζες βαθιές δώσαν φύλλα, δώσαν λουλούδια, δώσαν καρπούς.. Καρπούς τεράστιους και βαριούς που πέσαν σαν κομήτες στα κεφάλια των δερμάτινων και επειδής ήσαν λίγοι τους συνέθλισαν.. Και αυτούς και τα κελύφια τους. Τα λαστιχένια ανθρωπάκια άρχισαν να βγαίνουν έξω και να χαίρονται τον πύρινο ήλιο..Άρχισαν να μην χρειάζονται τα λάστιχα και να κρατούν το δικό τους δέρμα… Ώσπου οι μεσολαβητές με τις μακριές γλώσσες έπεισαν τους πιο πονηρούς να αρχίσουν να τρώνε πεταλίδες και να μαζεύουν τα κελύφια τους .. 
Και ο κύκλος γινότανε όλος και πιο μεγάλος κι ολόκληρη την γη μας αγκάλιασε θαρρώ..

Άλεξ Κουπί

Πηγή Ένα αληθινό παραμύθι κύκλου

Όταν ήταν 17 είχε ένα όνειρο. Να αποκτήσει ένα smartphone και ένα tamblet γνωστής μάρκας. Δυστυχώς πραγματοποίησε το εφηβικό του όνειρο με τον χειρότερο τρόπο. Πούλησε τo νεφρό του για 2.816 ευρώ! Η αφαίρεση του νεφρού του έγινε όπως γράφει η Daily Mail σε μια παράνομη κλινική χωρίς άδεια και οι γιατροί και οι μεσάζοντες του έδωσαν αυτά τα χρήματα ενώ οι ίδιοι κράτησαν την μερίδα του λέοντος, αφού το νεφρό πουλήθηκε για 9.000 ευρώ…

Όλα αυτά έγιναν στην Κίνα. Ο Γουάνκγ έδωσε το νεφρό του χωρίς να το πάρουν είδηση οι γονείς του και μόλις ανάρρωσε έσπευσε να αγοράσει το κινητό και το τάμπλετ… Χωρίς να καταλαβαίνει προφανώς τι ακριβώς είχε κάνει. Οι γονείς του, δεν είχαν ιδέα και κατάλαβαν τι συνέβη όταν είδαν τα νέα αποκτήματά του, αφού ήξεραν πως δεν είχε ο ίδιος λεφτά για να τα αγοράσει…Τα πράγματα δεν πήγαν καλά και σήμερα 8 χρόνια μετά ο 25χρονος πλέον νέος αρρώστησε με αποτέλεσμα να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο, με νεφρική ανεπάρκεια. Το νεφρό που έμεινε δεν άντεξε με αποτέλεσμα να κάνει συχνά αιμοκάθαρση για να κρατηθεί στη ζωή.

Ιδού ο φοβερός ζυγός που επιβάλλεται στους «κάτω» με δόλωμα την πίστη στην κοινωνική αναγνώριση μέσω της κατανάλωσης. Το κατοπτρίζομαι άρα υπάρχω, το έχω εικόνα άρα είμαι, θα διακρίνει τους ανθρώπους σε αυτούς που έχουν πρόσβαση στην αγορά της εικόνας και σε αυτούς που δεν έχουν, στους ορατούς και τους αόρατους.
Μόνο που το ρίσκο της ορατότητας είναι ο κανιβαλισμός που καταλήγει εντέλει στην αυτοφαγία. Γι’ αυτό κάποιοι ονόμασαν το σημερινό πολιτισμό της Δύσης «πολιτισμό του θανάτου».


Πηγή Αυτοκανιβαλισμός για ένα κινητό

Όταν ήταν 17 είχε ένα όνειρο. Να αποκτήσει ένα smartphone και ένα tamblet γνωστής μάρκας. Δυστυχώς πραγματοποίησε το εφηβικό του όνειρο με τον χειρότερο τρόπο. Πούλησε τo νεφρό του για 2.816 ευρώ! Η αφαίρεση του νεφρού του έγινε όπως γράφει η Daily Mail σε μια παράνομη κλινική χωρίς άδεια και οι γιατροί και οι μεσάζοντες του έδωσαν αυτά τα χρήματα ενώ οι ίδιοι κράτησαν την μερίδα του λέοντος, αφού το νεφρό πουλήθηκε για 9.000 ευρώ…

Όλα αυτά έγιναν στην Κίνα. Ο Γουάνκγ έδωσε το νεφρό του χωρίς να το πάρουν είδηση οι γονείς του και μόλις ανάρρωσε έσπευσε να αγοράσει το κινητό και το τάμπλετ… Χωρίς να καταλαβαίνει προφανώς τι ακριβώς είχε κάνει. Οι γονείς του, δεν είχαν ιδέα και κατάλαβαν τι συνέβη όταν είδαν τα νέα αποκτήματά του, αφού ήξεραν πως δεν είχε ο ίδιος λεφτά για να τα αγοράσει…Τα πράγματα δεν πήγαν καλά και σήμερα 8 χρόνια μετά ο 25χρονος πλέον νέος αρρώστησε με αποτέλεσμα να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο, με νεφρική ανεπάρκεια. Το νεφρό που έμεινε δεν άντεξε με αποτέλεσμα να κάνει συχνά αιμοκάθαρση για να κρατηθεί στη ζωή.

Ιδού ο φοβερός ζυγός που επιβάλλεται στους «κάτω» με δόλωμα την πίστη στην κοινωνική αναγνώριση μέσω της κατανάλωσης. Το κατοπτρίζομαι άρα υπάρχω, το έχω εικόνα άρα είμαι, θα διακρίνει τους ανθρώπους σε αυτούς που έχουν πρόσβαση στην αγορά της εικόνας και σε αυτούς που δεν έχουν, στους ορατούς και τους αόρατους.
Μόνο που το ρίσκο της ορατότητας είναι ο κανιβαλισμός που καταλήγει εντέλει στην αυτοφαγία. Γι’ αυτό κάποιοι ονόμασαν το σημερινό πολιτισμό της Δύσης «πολιτισμό του θανάτου».


Πηγή Αυτοκανιβαλισμός για ένα κινητό

Όταν ήταν 17 είχε ένα όνειρο. Να αποκτήσει ένα smartphone και ένα tamblet γνωστής μάρκας. Δυστυχώς πραγματοποίησε το εφηβικό του όνειρο με τον χειρότερο τρόπο. Πούλησε τo νεφρό του για 2.816 ευρώ! Η αφαίρεση του νεφρού του έγινε όπως γράφει η Daily Mail σε μια παράνομη κλινική χωρίς άδεια και οι γιατροί και οι μεσάζοντες του έδωσαν αυτά τα χρήματα ενώ οι ίδιοι κράτησαν την μερίδα του λέοντος, αφού το νεφρό πουλήθηκε για 9.000 ευρώ…

Όλα αυτά έγιναν στην Κίνα. Ο Γουάνκγ έδωσε το νεφρό του χωρίς να το πάρουν είδηση οι γονείς του και μόλις ανάρρωσε έσπευσε να αγοράσει το κινητό και το τάμπλετ… Χωρίς να καταλαβαίνει προφανώς τι ακριβώς είχε κάνει. Οι γονείς του, δεν είχαν ιδέα και κατάλαβαν τι συνέβη όταν είδαν τα νέα αποκτήματά του, αφού ήξεραν πως δεν είχε ο ίδιος λεφτά για να τα αγοράσει…Τα πράγματα δεν πήγαν καλά και σήμερα 8 χρόνια μετά ο 25χρονος πλέον νέος αρρώστησε με αποτέλεσμα να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο, με νεφρική ανεπάρκεια. Το νεφρό που έμεινε δεν άντεξε με αποτέλεσμα να κάνει συχνά αιμοκάθαρση για να κρατηθεί στη ζωή.

Ιδού ο φοβερός ζυγός που επιβάλλεται στους «κάτω» με δόλωμα την πίστη στην κοινωνική αναγνώριση μέσω της κατανάλωσης. Το κατοπτρίζομαι άρα υπάρχω, το έχω εικόνα άρα είμαι, θα διακρίνει τους ανθρώπους σε αυτούς που έχουν πρόσβαση στην αγορά της εικόνας και σε αυτούς που δεν έχουν, στους ορατούς και τους αόρατους.
Μόνο που το ρίσκο της ορατότητας είναι ο κανιβαλισμός που καταλήγει εντέλει στην αυτοφαγία. Γι’ αυτό κάποιοι ονόμασαν το σημερινό πολιτισμό της Δύσης «πολιτισμό του θανάτου».


Πηγή Αυτοκανιβαλισμός για ένα κινητό

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (xidaras.gr)Τον τελευταίο καιρό έρχομαι αντιμέτωπη με άρθρα τα οποία αναδεικνύουν έναν συγκεκριμένο αριθμό βημάτων ή χαρακτηριστικών σχετικά με θέματα που αφορούν στις διαπροσωπικές σχέσεις, στο νόημα της ζωής ή ακόμα και σε ψυχικές διαταραχές ή ασθένειες. Έτσι λοιπόν υπάρχουν 5 σημάδια για να καταλάβουμε εάν ο σύντροφος μας πάσχει από ναρκισσιστική διαταραχή, 3 τρόποι για να ζήσουμε ευτυχισμένοι και 8 σημάδια που δείχνουν ότι πρέπει να σε δει ειδικός. 


Χρόνια ερευνών πάνω στην ψυχική υγεία, χιλιάδες συγγραμμάτων από επιστήμονες, αμέτρητα χρόνια φιλοσοφικής σκέψης και αναζήτησης από παλιούς και σύγχρονους φιλοσόφους, συμπυκνώνονται σε «10 βήματα, 3 σημάδια ή 5 πράγματα». Η μια και μοναδική Αλήθεια σε συμπυκνωμένη κονσέρβα. Εύκολα την αγοράζεις, γρήγορα την καταναλώνεις αλλά μερικές φορές κάθεται «βαριά» στο το στομάχι.

Ομολογώ ότι μπήκα και εγώ στον πειρασμό να διαβάσω ένα τέτοιο άρθρο, με τίτλο «10 σημάδια που δείχνουν ότι φροντίζετε τον εαυτό σας». Είχα την εντύπωση ότι φροντίζω τον εαυτό μου αρκούντως ικανοποιητικά και είχα την βεβαιότητα ότι θα κατέχω και τα 10 σημάδια. Καθώς το διάβαζα συνειδητοποίηση ότι κανένα σημάδι δεν ταίριαζε απόλυτα σε μένα, κάποια μάλιστα δεν τα έβρισκα καθόλου σημαντικά. Τελική διάγνωση : «δεν φροντίζω τον εαυτό μου». Σοκ. Ευτυχώς αποσύρθηκα γρήγορα από αυτό το παιχνίδι με τους αριθμούς που πάντα βγαίνεις χαμένος. Συνειδητοποίηση ότι μπορεί να μην κάνω τα συγκεκριμένα βήματα αλλά κάνω χιλιάδες άλλα που δείχνουν ότι φροντίζω τον εαυτό μου.

Και τι γίνεται στην περίπτωση που μου ταιριάζουν και οι 8 λόγοι που δείχνουν ότι πάσχω από κατάθλιψη και ταυτόχρονα μου ταιριάζουν και οι 32 λόγοι που δείχνουν ότι είμαι ευτυχισμένη? ΜΠΕΡΔΕΜΑ.

Η κατηγοριοποίηση σημαντικών ζητημάτων του ανθρώπου οδηγεί σε δική του κατηγοριοποίηση και διαμορφώνει μια περιοριστική αντίληψη του εαυτού του, των άλλων και την κοινωνίας. Η διαμόρφωση της αντίληψης του εαυτού θα πρέπει να προέρχεται τουλάχιστον από την βαθιά και ενδελεχή παρατήρηση και αναγνώριση των αναγκών και εμπειριών μας. Η κατηγοριοποίηση τέτοιου τύπου μας απομακρύνει από την αναγνώριση της μοναδικότητάς μας και του εντελώς προσωπικού μας τρόπου να αντιλαμβανόμαστε την δική μας πραγματικότητα.

Ας μην περιοριζόμαστε σε έναν μικρό αριθμό από ενδεχόμενα που μας προσφέρουν ποικίλα άρθρα στο διαδίκτυο και ας είμαστε ανοιχτοί στα χιλιάδες άλλα ενδεχόμενα που υπάρχουν. Δεν υπάρχουν 10 βήματα για να βρούμε την ευτυχία, υπάρχουν και χιλιάδες άλλα. Δεν υπάρχουν 5 σημάδια που μας δείχνουν ότι ο σύντροφός μας μας αγαπάει, υπάρχουν και χιλιάδες άλλα.

Το διαδίκτυο είναι αναμφισβήτητα μια τεράστια δεξαμενή πληροφοριών. Δεν μπορούμε όμως να βρούμε εκεί τις απαντήσεις που ζητάμε σε υπαρξιακά ζητήματα , σε ζητήματα ψυχικής υγεία ή διαπροσωπικών σχέσεων. Τα ερωτήματα που αφορούν τον εαυτό, μόνο στον εαυτό απαντώνται.

Ντέντε Δήμητρα – Κοινωνιολόγος, Msc Counselling, Εκπαιδευόμενη Ψυχοθεραπεύτρια
Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».


Απέναντι Όχθη

Πηγή Ένα αντί-άρθρο για μια κατηγορία άρθρων

Το ΕΤΜΕΑΡ επιβλήθηκε για να καλύψει τις υψηλές τιμές παραγωγής ρεύματος από ΑΠΕ. Σε μια περίοδο που οι τιμές αγοράς στη χονδρική (Ο.Τ.Σ) κυμαίνονταν από 45 έως 60 ευρώ ανά MW/h (μεγαβατώρα) το ρεύμα από ανεμογεννήτριες πουλιόταν, στη χοντρική 92 ευρώ ανά MW/h και από φωτοβολταϊκά κοντά στα 300 ευρώ ανά MW/h!!!. Αυτή τη διαφορά καλέστηκε και πάλι να την καλύψει ο φτωχομεσαίος καταναλωτής μέσω αυτού του φόρου.Τόσο κοστίζει το «τζάμπα» ρεύμα από ΑΠΕ

Το Ειδικό Τέλος Μείωσης Αερίων Ρύπων (ΕΤΜΕΑΡ) είναι ένας φόρος (χαράτσι) που μπαίνει στους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος, επιβαρύνει τους οικιακούς καταναλωτές και τον καρπώνονται οι Βιομήχανοι παραγωγοί ρεύματος από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ). Το ΕΤΜΕΑΡ αντικατέστησε τα τέλη υπέρ ΑΠΕ, προφανώς για να μη φαίνεται καθαρά που πηγαίνει, και δεκαπλασιάστηκε! Τα τέλη υπέρ ΑΠΕ ήταν 3% επί της συνολικής κατανάλωσης ρεύματος ενώ ο ΕΤΜΕΑΡ είναι 27%!!! Είναι δηλαδή ένα πολύ μεγάλο χαράτσι που το πληρώνεις πάλι ο λαός (μικρομεσαίοι καταναλωτές) ενώ το Κεφάλαιο (Βιομηχανικοί καταναλωτές) έχει εξαιρεθεί. Στα 3,5 € που πληρώνουμε για κατανάλωση ρεύματος το 1 € πάει στον ΕΤΜΕΑΡ κι από κει στις τσέπες των βιομηχάνων.

Γιατί επιβλήθηκε το ΕΤΜΕΑΡ;

Επί της ουσίας το ΕΤΜΕΑΡ επιβλήθηκε για να καλύψει τις υψηλές τιμές παραγωγής ρεύματος από ΑΠΕ. Σε μια περίοδο που οι τιμές αγοράς στη χονδρική (Ο.Τ.Σ) κυμαίνονταν από 45 έως 60 ευρώ ανά MW/h (μεγαβατώρα) το ρεύμα από ανεμογεννήτριες πουλιόταν, στη χοντρική 92 ευρώ ανά MW/h και από φωτοβολταϊκά κοντά στα 300 ευρώ ανά MW/h!!!. Αυτή τη διαφορά καλέστηκε και πάλι να την καλύψει ο φτωχομεσαίος καταναλωτής μέσω αυτού του φόρου.Τόσο κοστίζει το «τζάμπα» ρεύμα από ΑΠΕ

Για να δικαιολογηθεί όμως αυτός το «χαράτσι», δείχνοντας ταυτόχρονα και τις «περιβαλλοντολογικές ευαισθησίες» του κεφαλαίου, της Κυβέρνησης και της ΕΕ ονομάστηκε «….Μείωσης Αερίων Ρύπων…» Και ποιους αέριους ρύπους θα μείωνε; Βασικά το διοξείδιο του άνθρακα (CO2) που παράγεται από την καύση των στερεών καυσίμων. Άρα ο «καταναλωτής καθαρού, πλέον, αέρα» (χωρίς διοξείδιο του άνθρακα) καλέστηκε να πληρώσει το «αντίτιμο»!

Επιτεύχθηκε ο στόχος; 

ΟΧΙ δεν επιτεύχθηκε: Γιατί, παρότι γεμίσαμε τα βουνά ανεμογεννήτριες και τους κάμπους φωτοβολταϊκά (υπολογίζεται ότι την προηγούμενη εικοσαετία έχει καλυφθεί, από τις προαναφερθείσες ΑΠΕ, μια έκταση ίση με την Ινδονησία) παίρνουμε ελάχιστο ρεύμα, δεν μειώθηκαν τα καύσιμα, δεν μειώθηκαν οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα! [1]

Συγκεκριμένα:

1. Υπολογίζεται ότι συνολικά από όλες της ΑΠΕ παίρνουμε «χρήσιμο» ρεύμα μόνο 1,1% της συνολικής παγκόσμιας κατανάλωσης. [2]
2. Οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα (CO2) έχουν αυξηθεί και θα συνεχίσουν να αυξάνονται σύμφωνα με τις προβλέψεις των ειδικών επιστημόνων. Στο 2018 έχουν αυξηθεί κατά 2,7% σε σχέση με το 2017 όπου είχαν αυξηθεί κατά 1,6 σε σχέση με το 2016. Κατά το έτος 2019 μάλιστα, προβλέπεται ότι θα αυξηθούν ακόμα περισσότερο! [3]

3. Στις χώρες της Ε.Ε., όπου κυρίως, ο Γερμανικός και Γαλλικός Ιμπεριαλισμός, επέβαλε την εγκατάσταση τεραστίων βιομηχανιών ΑΠΕ (Αιολικά κυρίως αλλά και φωτοβολταικά), οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα(CO2) μειώθηκαν μόνο κατά 0,7% και αυτό δεν οφείλεται στις ΑΠΕ αλλά κυρίως στη μείωση κατανάλωση ρεύματος λόγω ύφεσης… [3]

4. Τα παραπάνω, για τους γνωρίζοντες, είναι πολύ φυσικό να συμβαίνουν αφού οι ΑΠΕ δεν υποκαθιστούν συμβατικές μονάδες παραγωγής ενέργειας και δε μειώνουν κατ ελάχιστο την κατανάλωση ορυκτών καυσίμων. Εξαίρεση αποτελούν τα μεγάλα Υδροηλεκτρικά. «Δεν έχει μετρηθεί εξοικονόμηση καυσίμων ή μείωση εκπομπών CO2 από ΑΠΕ. «Οι ΑΠΕ προστίθενται χωρίς να υποκαθιστούν» και ειδικά τα αιολικά αυξάνουν αντί να μειώνουν εκπομπές ή κατανάλωση καυσίμων έχουν καταλήξει μία μελέτη του 2012, και μία, του 2018. Το ίδιο συμπέρασμα έχει προκύψει με τις ΑΠΕ στις μη διασυνδεδεμένες Κρήτη και Ρόδο. Αυτό δεν είναι παράδοξο: Η ενσωμάτωση μεταβλητής ενέργειας σε ένα δίκτυο επιβάλλει μεταβλητότητα στις συμβατικές μονάδες με μείωση της αποδοτικότητας και αύξηση της κατανάλωσης. ΟΙ διασυνδέσεις απλά διαχέουν το πρόβλημα.» [2]

Πίνακας 1. Εγκαταστάσεις ΑΠΕ στο Μη Διασυνδεμένο Σύστημα (ΜΔΣ)

5. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, επιβεβαίωσης των παραπάνω, είναι η Κρήτη. Επειδή η Κρήτη δεν είναι διασυνδεμένη, ακόμα, με το υπόλοιπο δίκτυο (ΜΔΝ) επιτρέπει την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Συγκεκριμένα στην Κρήτη είχαμε 820 MW εγκατεστημένη ισχύ από ορυκτά καύσιμα και τα τελευταία χρόνια προστέθηκαν πάνω από 300 MW ΑΠΕ (κυρίως ανεμογεννήτριες και Φωτοβολταϊκά). Δηλαδή μπήκε επιπλέον ισχύς από ΑΠΕ περίπου στο 25% της συνολικής εγκατεστημένης ισχύος. Και ενώ λογικά θα έπρεπε να εξοικονομήσουμε τα αντίστοιχα καύσιμα, αντιθέτως αυτά αυξήθηκαν. (Πίνακες 1,2 &3) Άρα είχαμε και την αντίστοιχη αύξηση εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα!

Πίνακας 2. Η χρονολογική εξέλιξη της κατανάλωσης καυσίμου στην Κρήτη

πίνακας 3. Αν δεν είχαμε αιολικά στην Κρήτη

Το γνώριζαν αυτό οι αρμόδιοι φορείς;
Ναι το γνώριζαν εξ αρχής! Ο ΑΔΜΗΕ μάλιστα προειδοποιεί ακόμα από το 2013 στη Μελέτη Επάρκειας Ισχύος 2013-2020. Meleti eparkeias_final.doc – Meleti_eparkeias_final.pdf

Παραβλέπουμε (για την οικονομία του χώρου) το γεγονός ότι πολλοί επιστήμονες θεωρούν ότι το διοξείδιο του άνθρακα δεν είναι ρύπος και ότι αποτελεί ελάχιστο ποσοστό (0.04%) στο σύνολο των αερίων του θερμοκηπίου (τα κύρια αέρια που συντελούν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι οι υδρατμοί και το μεθάνιο που παράγεται από την κοπριά των ζώων). [4]


Το ΕΤΜΕΑΡ λοιπόν είναι ένας πολύ μεγάλος φόρος που κακώς επιβλήθηκε αφού δεν εκπληρώνει ούτε κατ ελάχιστο τους στόχους για τους οποίους δημιουργήθηκε. Το μόνο στόχο που εξυπηρετεί είναι η εξασφάλιση κερδών στους βιομήχανους που δραστηριοποιούνται στον τομέα της ηλεκτρικής Ενέργειας. Γι αυτό πρέπει να καταργηθεί εδώ και τώρα και να επιστραφούν στους καταναλωτές όλα τα ποσά που παράνομα και παράλογα παρακρατήθηκαν.[3]

Και μαζί του πρέπει να καταργηθούν όλες οι «ρυθμιζόμενες χρεώσεις» γιατί επιβαρύνουν δυσβάσταχτα τον φτωχομεσαίο καταναλωτή ηλεκτρικής Ενέργειας (διπλασιάζουν τον λογαριασμό ρεύματος) και δεν είναι «ανταποδοτικές». Για ποιο λόχο πχ να πληρώνουμε ΥΚΩ (Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας); Δεν είναι υποχρέωση του Κράτους η άσκηση κοινωνική πολιτικής; Και γιατί πρέπει να πληρώνουμε έξω από την τιμή του ρεύματος τα δίκτυα και τις άλλες ρυθμιζόμενες χρεώσεις;
Αυτό φυσικά πρέπει να γίνει υπόθεση του Εργατικού- Λαϊκού κινήματος το οποίο οφείλει να ενσωματώσει στις διεκδικήσεις του και αυτό το αίτημα γιατί το κόστος του επιβαρύνει τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους αυτοαπασχολούμενους και γενικότερα τα λαϊκά στρώματα που πληρώνουν άδικα χαράτσια από το έτσι κι αλλιώς κουτσουρεμένο τους εισόδημα.

Στέφανος Πράσσος
Πρώην πρόεδρος του Συνδικάτου Εργαζομένων στην Ενέργεια «Εργατική Αλληλεγγύη»

ΠΗΓΕΣ:
*Ειδικό Τέλος Μείωσης Εκπομπών Αερίων Ρύπων (ΕΤΜΕΑΡ)
Σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, το τέλος αυτό προορίζεται για την αποζημίωση των παραγωγών ηλεκτρικής ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ). Αποτελεί τη συνεισφορά όλων μας στη μείωση εκπομπών αερίων ρύπων μέσω προώθησης των ΑΠΕ. Οι μοναδιαίες χρεώσεις για το ΕΤΜΕΑΡ βασίζονται στην εκάστοτε ισχύουσα νομοθεσία.
Το Ειδικό Τέλος Μείωσης Εκπομπών Αερίων Ρύπων υπόκειται σε ΦΠΑ.
Τύπος υπολογισμού : τιμή ΕΤΜΕΑΡ x kWh

https://www.dei.gr/el/oikiakoi-pelates/xrisimes-plirofories-gia-to-logariasmo-sas/logariasmos-kai-xrewseis/ti-aforoun-oi-xrewseis-uper-tritwn-efk-eidtelos-5/eidiko-telos-meiwsis-ekpompwn-aeriwn-rupwn-etmear
[1] Η ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ, ΟΙ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ και τα ΜΕΓΑΛΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ (Διονύσης Χοϊδάς)
[2] ΑΠΕ: Καταστρέφουμε την χώρα μας χωρίς καλό λόγο
[2] Νέο ιστορικό ρεκόρ των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα αναμένεται το 2018
[3] Kαρπενήσι 15 δεκ 2018.pptx – Google Drive
[4] Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας «Μύθοι και Αλήθειες». Εισήγηση της 26ης Νοεμβρίου 2018 | περιβάλλον και πολιτική
Οι πίνακες είναι από τις παρουσιάσεις που έγιναν στην ημερίδα Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας «Μύθοι και Αλήθειες»

Πηγή Κατάργηση του ΕΤΜΕΑΡ και όλων των ρυθμιζόμενων χρεώσεων, τώρα!

Οι διακοπές των Χριστουγέννων τελείωσαν. Μαζί τους έφυγαν και οι χριστουγεννιάτικες διαφημίσεις, άλλες πρωτότυπες και αστείες, άλλες όχι και τόσο πετυχημένες. Άλλες προσπάθησαν να αυξήσουν
το καταναλωτικό πνεύμα με την αφορμή των γιορτών, παρουσιάζοντας γεμάτα τραπέζια, ακριβά ποτά, προτάσεις για δώρα. Κάποιες άλλες αποτέλεσαν για άλλη μια φορά, την προσπάθεια μεγάλων εταιρειών, ΜΚΟ, ή άλλων φορέων, να δείξουν ένα «ευαίσθητο» πρόσωπο, θίγοντας κάποιο κοινωνικό θέμα.

Κάτι αντίστοιχο προσπάθησε να κάνει η βρετανική αλυσίδα super market «Iceland», με την καμπάνια της ενάντια στη χρήση φοινικέλαιου και με βασικό όπλο μια διαφήμιση που δημιούργησε για το σκοπό αυτό η Greenpeace. Παρά το γεγονός πως ούτε η Iceland, ούτε η Greenpeace αποτελούν κάποια απειλή για τις μεγάλες πολυεθνικές και το σύστημα -αντιθέτως αποτελούν κομμάτι του- η διαφήμιση αυτή θεωρήθηκε επικίνδυνη και απαγορεύτηκε.

Η διαφήμιση της αλυσίδας «Iceland» κυκλοφόρησε στα τέλη του Νοέμβρη. Πρόκειται για ένα συγκινητικό κινούμενο σχέδιο, με πρωταγωνιστές ένα κορίτσι και ένα μικρό ουρακοτάγκο. Η μικρή προσπαθεί να διώξει το άτακτο ζώο από το δωμάτιό της, μέχρι που αυτό της εξηγεί ότι έχει μείνει άστεγο και έχει χάσει την οικογένειά του, εξαιτίας της καταστροφής των τροπικών δασών της Νοτιοανατολικής Ασίας, τα οποία καίγονται και εκχερσώνονται, προκειμένου να εξασφαλιστούν καλλιεργήσιμες εκτάσεις για την παραγωγή φοινικέλαιου.
Η «Iceland» αφιέρωσε τη διαφήμιση στους 25 ουρακοτάγκους που πεθαίνουν κάθε μέρα εξαιτίας της καταστροφής των δασών στα οποία κατοικούν. Ενημέρωσε επίσης το καταναλωτικό κοινό ότι αφαίρεσε από τα ράφια της όλα τα συσκευασμένα προϊόντα που περιέχουν φοινικέλαιο.

Και ενώ η διαφήμιση κυκλοφόρησε πλατιά στο διαδίκτυο, δε βρήκε ποτέ το δρόμο της για την τηλεόραση, αφού δεν κατάφερε να πάρει άδεια από την αρμόδια βρετανική υπηρεσία, γιατί θεωρήθηκε «πολύ πολιτική». Επαναλαμβάνουμε, ότι δεν πρόκειται για ένα μήνυμα φτιαγμένο από κάποια ανατρεπτική, αντισυστημική οργάνωση, αλλά για διαφήμιση μιας αλυσίδας super market, φτιαγμένη από την Greenpeace! Και βέβαια, το μήνυμά της δεν καταλήγει σε κάποια πρόταση ανατροπής των πολυεθνικών που καταστρέφουν τα τροπικά δάση. Κι όμως. Η απλή περιγραφή της πραγματικότητας, θεωρήθηκε «πολύ πολιτική» για να παρουσιαστεί στη βρετανική τηλεόραση, αφού είναι βέβαιο ότι θα επηρεάσει σε κάποιο βαθμό τα κέρδη των πολυεθνικών που σχετίζονται με την τεράστια βιομηχανία του φοινικέλαιου, ενώ «δημιουργεί προηγούμενα» στη συνείδηση των καταναλωτών που μπορεί να θελήσουν να ερευνήσουν και άλλες πτυχές της βιομηχανίας τροφίμων…


Τροπικά δάση

Πέρα όμως από την υποκρισία της απαγόρευσης μιας διαφήμισης που περιγράφει την καταστροφή των τροπικών δασών και τον κίνδυνο για τα απειλούμενα είδη που ζουν σε αυτά, η ίδια η καταστροφή είναι ανυπολόγιστη. Σύμφωνα με στοιχεία της οργάνωσης Rainforest Action Network (RAN) το μεγαλύτερο περιβαλλοντικό κόστος, έχει μέχρι στιγμής πληρώσει η Ινδονησία, μια χώρα που μέχρι τη δεκαετία του 1960 καλυπτόταν κατά 80% από τροπικά δάση, ενώ σήμερα έχει χάσει πάνω από το 50% των δασικών της εκτάσεων. Ταυτόχρονα, είναι η μεγαλύτερη παραγωγός φοινικέλαιου στον κόσμο.

Σύμφωνα με το RAN, η Ινδονησία βρίσκεται στην τρίτη θέση ανάμεσα στις χώρες που εκπέμπουν τις μεγαλύτερες ποσότητες αερίων του θερμοκηπίου (μετά τις ΗΠΑ και την Κίνα) όχι εξαιτίας της μεγάλης βιομηχανικής της παραγωγής (αφού δεν έχει) αλλά ακριβώς εξαιτίας της καταστροφής των τροπικών δασών. Για την ακρίβεια, στην εξαφάνιση των δασών οφείλεται το 85% αυτών των εκπομπών, που στο σύνολό τους αποτελούν το 5% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.

Επιπλέον, η αποψίλωση των τροπικών δασών, αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο, όχι μόνο για τους αυτόχθονες κατοίκους τους, που εδώ και αιώνες έχουν συνδέσει την επιβίωσή τους με τα τροπικά δάση, αλλά και για αμέτρητα άλλα είδη, πολλά από τα οποία απειλούνται με εξαφάνιση. Πέρα από τον ουρακοτάγκο της διαφήμισης, υπολογίζεται ότι τα δάση της Ινδονησίας είναι το σπίτι 3.000 διαφορετικών ειδών πανίδας, ανάμεσα στα οποία οι τίγρεις της Σουμάτρας, οι ρινόκεροι και οι πυγμαίοι ελέφαντες.
Εσείς πόσο φοινικέλαιο καταναλώνετε;

Σίγουρα πολύ περισσότερο από όσο νομίζετε. Από τα μπισκότα και τα παγωτά, μέχρι τις πίτσες, τα πατατάκια, τις μπάρες δημητριακών, το συσκευασμένο ψωμί και πολλά ακόμη επεξεργασμένα τρόφιμα, αλλά και είδη υγιεινής και καλλυντικά, από οδοντόκρεμες μέχρι σαμπουάν, το φοινικέλαιο μπαίνει καθημερινά στο σπίτι και στο τραπέζι μας. Επιπλέον, χρησιμοποιείται ως μαγειρικό λάδι στη μεγάλη πλειοψηφία των εστιατορίων και των μαγαζιών fast food. Η μαζική παραγωγή και χρήση φοινικέλαιου όμως, δεν απειλεί μόνο τα δάση, τα απειλούμενα είδη και την ατμόσφαιρα. Αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία.

Αν και το φοινικέλαιο αποτελεί παραδοσιακή τροφή πολλών λαών εδώ και αιώνες, σύμφωνα με έκθεση της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA) η επεξεργασία του που περιλαμβάνει έκθεσή σε υψηλές θερμοκρασίες, ενδέχεται να ενοχοποιείται ακόμη και για καρκινογενέσεις. Επιπλέον, η μαζικότατη κατανάλωσή του, αφού βρίσκεται σχεδόν σε όλα τα επεξεργασμένα τρόφιμα, θεωρείται, σε σημαντικό βαθμό υπεύθυνη για παθήσεις της καρδιάς και του κυκλοφορικού συστήματος, αφού είναι γεμάτο κορεσμένα λιπαρά που στέλνουν τη χοληστερίνη στα ύψη.

Το φοινικέλαιο όμως, επειδή είναι φτηνό και «εύπλαστο» συστατικό χρησιμοποιείται και στην παρασκευή τροφίμων που δύσκολα θα φανταζόταν κανείς. Πριν από μερικά χρόνια, αποκαλύφθηκε ότι ένα μεγάλο ποσοστό των τυροκομικών προϊόντων που παράγονταν στη Ρωσία, περιείχε φοινικέλαιο αντί για λιπαρά που προέρχονταν από γάλα. Σύμφωνα με  έρευνα του 2015 περίπου το 78% των τυριών που παράγονταν στη χώρα… δεν ήταν πραγματικά τυριά, αλλά προϊόντα που φτιάχνονταν με βάση το φοινικέλαιο αντί για γάλα! Αλλά και στην Ελλάδα, στο παρελθόν έχουν ξεσπάσει αντίστοιχα σκάνδαλα, με μεγάλες βιομηχανίες γαλακτοκομικών να χρησιμοποιούν μαζικά φοινικέλαιο στην παραγωγή «τυροκομικών» προϊόντων.
Αλλοπρόσαλλη παραγωγή

Το φοινικέλαιο, είναι ένα από τα φτηνά φυτικά έλαια και γι’ αυτό προτιμάται από τις εταιρείες τροφίμων. Το πραγματικό του κόστος όμως, είναι πάρα πολύ μεγάλο, αφού ολόκληρες περιοχές του πλανήτη καταστρέφονται, είδη οδηγούνται σε εξαφάνιση, η κλιματική αλλαγή ενισχύεται, ενώ επιβαρύνεται και η υγεία της μεγάλης πλειοψηφίας των καταναλωτών σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό το κόστος όμως ουδόλως ενδιαφέρει τις μεγάλες πολυεθνικές των τροφίμων.

Όσο το μοντέλο παραγωγής τροφίμων και άλλων ειδών βασίζεται στην κερδοφορία μιας χούφτας πολυεθνικών, όσο τα τυποποιημένα τρόφιμα με αμφιβόλου ποιότητας συστατικά αποτελούν μεγάλο κομμάτι της διατροφής πλατιών στρωμάτων του παγκόσμιου πληθυσμού, το περιβάλλον θα βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο και η ανθρώπινη υγεία, ιδιαίτερα των πιο φτωχών τμημάτων του πληθυσμού θα επιβαρύνεται σημαντικά. Η ανατροπή της πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας των πολυεθνικών και η εφαρμογή ενός εναλλακτικού μοντέλου παραγωγής και διανομής, που θα βασίζεται στις ανάγκες των ανθρώπινων κοινωνιών, με σεβασμό στη φύση και στα υπόλοιπα είδη, είναι ζήτημα επιβίωσης για ολόκληρο τον πλανήτη. Όλα αυτά όμως απαιτούν επαναστατικές αλλαγές και αγώνα για την ανατροπή του σημερινού συστήματος.


Πηγή Φοινικέλαιο και τροπικά δάση: με αφορμή μια «απαγορευμένη» διαφήμιση

Οι διακοπές των Χριστουγέννων τελείωσαν. Μαζί τους έφυγαν και οι χριστουγεννιάτικες διαφημίσεις, άλλες πρωτότυπες και αστείες, άλλες όχι και τόσο πετυχημένες. Άλλες προσπάθησαν να αυξήσουν
το καταναλωτικό πνεύμα με την αφορμή των γιορτών, παρουσιάζοντας γεμάτα τραπέζια, ακριβά ποτά, προτάσεις για δώρα. Κάποιες άλλες αποτέλεσαν για άλλη μια φορά, την προσπάθεια μεγάλων εταιρειών, ΜΚΟ, ή άλλων φορέων, να δείξουν ένα «ευαίσθητο» πρόσωπο, θίγοντας κάποιο κοινωνικό θέμα.

Κάτι αντίστοιχο προσπάθησε να κάνει η βρετανική αλυσίδα super market «Iceland», με την καμπάνια της ενάντια στη χρήση φοινικέλαιου και με βασικό όπλο μια διαφήμιση που δημιούργησε για το σκοπό αυτό η Greenpeace. Παρά το γεγονός πως ούτε η Iceland, ούτε η Greenpeace αποτελούν κάποια απειλή για τις μεγάλες πολυεθνικές και το σύστημα -αντιθέτως αποτελούν κομμάτι του- η διαφήμιση αυτή θεωρήθηκε επικίνδυνη και απαγορεύτηκε.

Η διαφήμιση της αλυσίδας «Iceland» κυκλοφόρησε στα τέλη του Νοέμβρη. Πρόκειται για ένα συγκινητικό κινούμενο σχέδιο, με πρωταγωνιστές ένα κορίτσι και ένα μικρό ουρακοτάγκο. Η μικρή προσπαθεί να διώξει το άτακτο ζώο από το δωμάτιό της, μέχρι που αυτό της εξηγεί ότι έχει μείνει άστεγο και έχει χάσει την οικογένειά του, εξαιτίας της καταστροφής των τροπικών δασών της Νοτιοανατολικής Ασίας, τα οποία καίγονται και εκχερσώνονται, προκειμένου να εξασφαλιστούν καλλιεργήσιμες εκτάσεις για την παραγωγή φοινικέλαιου.
Η «Iceland» αφιέρωσε τη διαφήμιση στους 25 ουρακοτάγκους που πεθαίνουν κάθε μέρα εξαιτίας της καταστροφής των δασών στα οποία κατοικούν. Ενημέρωσε επίσης το καταναλωτικό κοινό ότι αφαίρεσε από τα ράφια της όλα τα συσκευασμένα προϊόντα που περιέχουν φοινικέλαιο.

Και ενώ η διαφήμιση κυκλοφόρησε πλατιά στο διαδίκτυο, δε βρήκε ποτέ το δρόμο της για την τηλεόραση, αφού δεν κατάφερε να πάρει άδεια από την αρμόδια βρετανική υπηρεσία, γιατί θεωρήθηκε «πολύ πολιτική». Επαναλαμβάνουμε, ότι δεν πρόκειται για ένα μήνυμα φτιαγμένο από κάποια ανατρεπτική, αντισυστημική οργάνωση, αλλά για διαφήμιση μιας αλυσίδας super market, φτιαγμένη από την Greenpeace! Και βέβαια, το μήνυμά της δεν καταλήγει σε κάποια πρόταση ανατροπής των πολυεθνικών που καταστρέφουν τα τροπικά δάση. Κι όμως. Η απλή περιγραφή της πραγματικότητας, θεωρήθηκε «πολύ πολιτική» για να παρουσιαστεί στη βρετανική τηλεόραση, αφού είναι βέβαιο ότι θα επηρεάσει σε κάποιο βαθμό τα κέρδη των πολυεθνικών που σχετίζονται με την τεράστια βιομηχανία του φοινικέλαιου, ενώ «δημιουργεί προηγούμενα» στη συνείδηση των καταναλωτών που μπορεί να θελήσουν να ερευνήσουν και άλλες πτυχές της βιομηχανίας τροφίμων…


Τροπικά δάση

Πέρα όμως από την υποκρισία της απαγόρευσης μιας διαφήμισης που περιγράφει την καταστροφή των τροπικών δασών και τον κίνδυνο για τα απειλούμενα είδη που ζουν σε αυτά, η ίδια η καταστροφή είναι ανυπολόγιστη. Σύμφωνα με στοιχεία της οργάνωσης Rainforest Action Network (RAN) το μεγαλύτερο περιβαλλοντικό κόστος, έχει μέχρι στιγμής πληρώσει η Ινδονησία, μια χώρα που μέχρι τη δεκαετία του 1960 καλυπτόταν κατά 80% από τροπικά δάση, ενώ σήμερα έχει χάσει πάνω από το 50% των δασικών της εκτάσεων. Ταυτόχρονα, είναι η μεγαλύτερη παραγωγός φοινικέλαιου στον κόσμο.

Σύμφωνα με το RAN, η Ινδονησία βρίσκεται στην τρίτη θέση ανάμεσα στις χώρες που εκπέμπουν τις μεγαλύτερες ποσότητες αερίων του θερμοκηπίου (μετά τις ΗΠΑ και την Κίνα) όχι εξαιτίας της μεγάλης βιομηχανικής της παραγωγής (αφού δεν έχει) αλλά ακριβώς εξαιτίας της καταστροφής των τροπικών δασών. Για την ακρίβεια, στην εξαφάνιση των δασών οφείλεται το 85% αυτών των εκπομπών, που στο σύνολό τους αποτελούν το 5% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.

Επιπλέον, η αποψίλωση των τροπικών δασών, αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο, όχι μόνο για τους αυτόχθονες κατοίκους τους, που εδώ και αιώνες έχουν συνδέσει την επιβίωσή τους με τα τροπικά δάση, αλλά και για αμέτρητα άλλα είδη, πολλά από τα οποία απειλούνται με εξαφάνιση. Πέρα από τον ουρακοτάγκο της διαφήμισης, υπολογίζεται ότι τα δάση της Ινδονησίας είναι το σπίτι 3.000 διαφορετικών ειδών πανίδας, ανάμεσα στα οποία οι τίγρεις της Σουμάτρας, οι ρινόκεροι και οι πυγμαίοι ελέφαντες.
Εσείς πόσο φοινικέλαιο καταναλώνετε;

Σίγουρα πολύ περισσότερο από όσο νομίζετε. Από τα μπισκότα και τα παγωτά, μέχρι τις πίτσες, τα πατατάκια, τις μπάρες δημητριακών, το συσκευασμένο ψωμί και πολλά ακόμη επεξεργασμένα τρόφιμα, αλλά και είδη υγιεινής και καλλυντικά, από οδοντόκρεμες μέχρι σαμπουάν, το φοινικέλαιο μπαίνει καθημερινά στο σπίτι και στο τραπέζι μας. Επιπλέον, χρησιμοποιείται ως μαγειρικό λάδι στη μεγάλη πλειοψηφία των εστιατορίων και των μαγαζιών fast food. Η μαζική παραγωγή και χρήση φοινικέλαιου όμως, δεν απειλεί μόνο τα δάση, τα απειλούμενα είδη και την ατμόσφαιρα. Αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία.

Αν και το φοινικέλαιο αποτελεί παραδοσιακή τροφή πολλών λαών εδώ και αιώνες, σύμφωνα με έκθεση της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA) η επεξεργασία του που περιλαμβάνει έκθεσή σε υψηλές θερμοκρασίες, ενδέχεται να ενοχοποιείται ακόμη και για καρκινογενέσεις. Επιπλέον, η μαζικότατη κατανάλωσή του, αφού βρίσκεται σχεδόν σε όλα τα επεξεργασμένα τρόφιμα, θεωρείται, σε σημαντικό βαθμό υπεύθυνη για παθήσεις της καρδιάς και του κυκλοφορικού συστήματος, αφού είναι γεμάτο κορεσμένα λιπαρά που στέλνουν τη χοληστερίνη στα ύψη.

Το φοινικέλαιο όμως, επειδή είναι φτηνό και «εύπλαστο» συστατικό χρησιμοποιείται και στην παρασκευή τροφίμων που δύσκολα θα φανταζόταν κανείς. Πριν από μερικά χρόνια, αποκαλύφθηκε ότι ένα μεγάλο ποσοστό των τυροκομικών προϊόντων που παράγονταν στη Ρωσία, περιείχε φοινικέλαιο αντί για λιπαρά που προέρχονταν από γάλα. Σύμφωνα με  έρευνα του 2015 περίπου το 78% των τυριών που παράγονταν στη χώρα… δεν ήταν πραγματικά τυριά, αλλά προϊόντα που φτιάχνονταν με βάση το φοινικέλαιο αντί για γάλα! Αλλά και στην Ελλάδα, στο παρελθόν έχουν ξεσπάσει αντίστοιχα σκάνδαλα, με μεγάλες βιομηχανίες γαλακτοκομικών να χρησιμοποιούν μαζικά φοινικέλαιο στην παραγωγή «τυροκομικών» προϊόντων.
Αλλοπρόσαλλη παραγωγή

Το φοινικέλαιο, είναι ένα από τα φτηνά φυτικά έλαια και γι’ αυτό προτιμάται από τις εταιρείες τροφίμων. Το πραγματικό του κόστος όμως, είναι πάρα πολύ μεγάλο, αφού ολόκληρες περιοχές του πλανήτη καταστρέφονται, είδη οδηγούνται σε εξαφάνιση, η κλιματική αλλαγή ενισχύεται, ενώ επιβαρύνεται και η υγεία της μεγάλης πλειοψηφίας των καταναλωτών σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό το κόστος όμως ουδόλως ενδιαφέρει τις μεγάλες πολυεθνικές των τροφίμων.

Όσο το μοντέλο παραγωγής τροφίμων και άλλων ειδών βασίζεται στην κερδοφορία μιας χούφτας πολυεθνικών, όσο τα τυποποιημένα τρόφιμα με αμφιβόλου ποιότητας συστατικά αποτελούν μεγάλο κομμάτι της διατροφής πλατιών στρωμάτων του παγκόσμιου πληθυσμού, το περιβάλλον θα βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο και η ανθρώπινη υγεία, ιδιαίτερα των πιο φτωχών τμημάτων του πληθυσμού θα επιβαρύνεται σημαντικά. Η ανατροπή της πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας των πολυεθνικών και η εφαρμογή ενός εναλλακτικού μοντέλου παραγωγής και διανομής, που θα βασίζεται στις ανάγκες των ανθρώπινων κοινωνιών, με σεβασμό στη φύση και στα υπόλοιπα είδη, είναι ζήτημα επιβίωσης για ολόκληρο τον πλανήτη. Όλα αυτά όμως απαιτούν επαναστατικές αλλαγές και αγώνα για την ανατροπή του σημερινού συστήματος.


Πηγή Φοινικέλαιο και τροπικά δάση: με αφορμή μια «απαγορευμένη» διαφήμιση