22 May, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 3)

Προχθές συνάντησα στο δρόμο τον Γ. Είχα να τον συναντήσω χρόνια, οπότε μείναμε για λίγα λεπτά στο πόδι να πούμε τα νέα μας και να αναφερθούμε στις ασχολίες μας.
Η ολιγόλεπτη συζήτηση είχε ενδιαφέρον μέχρι τη στιγμή που ο Γ. μου ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του, ως δημοτικός σύμβουλος, με τον τάδε συνδυασμό. Ο Γ. είναι άνεργος, λίγο πριν τα 30 και αποφάσισε να μην είναι ούτε άεργος. Έχει πτυχίο Πανεπιστημίου και μιλάει δυο ξένες γλώσσες, αλλά δεν μπορεί εδώ και τρία χρόνια που ψάχνει να βρει δουλειά.

Έτσι, άκουσε τον πατέρα του και κατεβαίνει υποψήφιος γιατί είτε εκλεγεί ο υποψήφιος Δήμαρχος με τον συνδυασμό του είτε όχι, δεν υπάρχει περίπτωση να μην ωφεληθεί ο Γ.

Μια, δύο γνωριμίες κομβικές θα τις κάνει μέσα από την ενασχόλησή του με τα κοινά, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την επαγγελματική αποκατάσταση. Το στρατηγικό πλάνο του πατέρα του δεν είναι κατακριτέο σε μια κοινωνία που συνεχίζει μέχρι σήμερα να στηρίζεται ως ένα βαθμό στη νοοτροπία του ρουσφετιού.

Διανύοντας προεκλογική περίοδο, το νέο «επάγγελμα» του δημοτικού συμβούλου είναι στα πάνω του. Όμως, δεν κατεβαίνουν υποψήφιοι μόνο άνεργοι που δεν έχουν τι να κάνουν και προσπαθούν να επωφεληθούν μέσα από την υποψηφιότητά τους. Κατεβαίνουν και επιχειρηματίες που στοχεύουν στις δημόσιες σχέσεις, κατεβαίνουν εκπαιδευτικοί που ως χρόνιοι αναπληρωτές στοχεύουν στην απόσπαση κοντά στο σπίτι τους. Επίσης, κατεβαίνουν συνταξιούχοι που αρνούνται να αποδεχτούν ότι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου και προσπαθούν να βρουν νέα ενδιαφέροντα.

Αντί να προσφέρουν εθελοντικά σε κανέναν οργανισμό, κατεβαίνουν στον πολιτικό στίβο μήπως βολευτούν και τα παιδιά ή τα εγγόνια σε καμία δουλίτσα.

Έχουμε λοιπόν γεμίσει κυριολεκτικά με υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους. Δυστυχώς, αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα σε προεκλογική περίοδο οικονομικής κρίσης. Αν αυτό κάνει τους συγκεκριμένους ανθρώπους να ελπίζουν σε κάτι ή να αισθάνονται σημαντικοί, ορθώς πράττουν. Μόνο που στο τέλος θα έχουμε 10 εκατομμύρια δημοτικούς συμβούλους.

Λάμπρος Αναγνωστόπουλος

Πηγή Επάγγελμα… δημοτικός σύμβουλος!

Προχθές συνάντησα στο δρόμο τον Γ. Είχα να τον συναντήσω χρόνια, οπότε μείναμε για λίγα λεπτά στο πόδι να πούμε τα νέα μας και να αναφερθούμε στις ασχολίες μας.
Η ολιγόλεπτη συζήτηση είχε ενδιαφέρον μέχρι τη στιγμή που ο Γ. μου ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του, ως δημοτικός σύμβουλος, με τον τάδε συνδυασμό. Ο Γ. είναι άνεργος, λίγο πριν τα 30 και αποφάσισε να μην είναι ούτε άεργος. Έχει πτυχίο Πανεπιστημίου και μιλάει δυο ξένες γλώσσες, αλλά δεν μπορεί εδώ και τρία χρόνια που ψάχνει να βρει δουλειά.

Έτσι, άκουσε τον πατέρα του και κατεβαίνει υποψήφιος γιατί είτε εκλεγεί ο υποψήφιος Δήμαρχος με τον συνδυασμό του είτε όχι, δεν υπάρχει περίπτωση να μην ωφεληθεί ο Γ.

Μια, δύο γνωριμίες κομβικές θα τις κάνει μέσα από την ενασχόλησή του με τα κοινά, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την επαγγελματική αποκατάσταση. Το στρατηγικό πλάνο του πατέρα του δεν είναι κατακριτέο σε μια κοινωνία που συνεχίζει μέχρι σήμερα να στηρίζεται ως ένα βαθμό στη νοοτροπία του ρουσφετιού.

Διανύοντας προεκλογική περίοδο, το νέο «επάγγελμα» του δημοτικού συμβούλου είναι στα πάνω του. Όμως, δεν κατεβαίνουν υποψήφιοι μόνο άνεργοι που δεν έχουν τι να κάνουν και προσπαθούν να επωφεληθούν μέσα από την υποψηφιότητά τους. Κατεβαίνουν και επιχειρηματίες που στοχεύουν στις δημόσιες σχέσεις, κατεβαίνουν εκπαιδευτικοί που ως χρόνιοι αναπληρωτές στοχεύουν στην απόσπαση κοντά στο σπίτι τους. Επίσης, κατεβαίνουν συνταξιούχοι που αρνούνται να αποδεχτούν ότι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου και προσπαθούν να βρουν νέα ενδιαφέροντα.

Αντί να προσφέρουν εθελοντικά σε κανέναν οργανισμό, κατεβαίνουν στον πολιτικό στίβο μήπως βολευτούν και τα παιδιά ή τα εγγόνια σε καμία δουλίτσα.

Έχουμε λοιπόν γεμίσει κυριολεκτικά με υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους. Δυστυχώς, αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα σε προεκλογική περίοδο οικονομικής κρίσης. Αν αυτό κάνει τους συγκεκριμένους ανθρώπους να ελπίζουν σε κάτι ή να αισθάνονται σημαντικοί, ορθώς πράττουν. Μόνο που στο τέλος θα έχουμε 10 εκατομμύρια δημοτικούς συμβούλους.

Λάμπρος Αναγνωστόπουλος

Πηγή Επάγγελμα… δημοτικός σύμβουλος!

Αν δεν βρεις το κέντρο σου, δεν είναι δυνατό να υπάρξει καμιά ικανοποίηση. Μπορείς να ψάχνεις συνεχώς και θα βρεις πολλά πράγματα στη ζωή, αλλά δεν θα σε ικανοποιεί τίποτα. Μόνο μια στιγμιαία ψευδαίσθηση, όταν
ικανοποιείται κάποια επιθυμία. Αισθάνεσαι καλά για μια στιγμή, όμως μόνο για μια στιγμή. Καθώς εξαφανίζεται μια επιθυμία, εμφανίζονται δέκα επιθυμίες στη θέση της. Αρχίζει και πάλι η όλη αναστάτωση, αρχίζει και πάλι η όλη ιστορία. Και η διαδικασία είναι δίχως τέλος.

Μόνο όταν βρεις το κέντρο σου σταματάει η διαδικασία εκείνη, δεν κινείται πια εκείνος ο τροχός. Όταν έρθεις σπίτι στο κέντρο σου, εξαφανίζεται κάθε επιθυμία – είσαι απόλυτα ικανοποιημένος, και για πάντα. Δεν πρόκειται για στιγμιαία ικανοποίηση. Πρόκειται για βαθιά ικανοποίηση, απόλυτη ικανοποίηση. Όταν επιστρέφεις στο σπίτι σου μέσα σου, είναι αυτό κάτι που σε ικανοποιεί πραγματικά.

Όλα τα άλλα στη ζωή είναι υποσχέσεις, αλλά ψεύτικες μόνο υποσχέσεις. Δεν παραδίδει ποτέ κανείς τα αγαθά. Τα χρήματα υπόσχονται πως, εάν τα έχεις, θα σε βοηθήσει αυτό. Αλλά οι άνθρωποι γίνονται συνεχώς όλο και πιο πλούσιοι και δεν έρχεται ποτέ η ευτυχία. Βρίσκεται πάντοτε εκεί σαν τον ορίζοντα – πολύ απατηλή. Οι σχέσεις σού δίνουν την ιδέα ότι όλα θα πάνε καλά τώρα και θα ζεις ευτυχισμένος για πάντα, αλλά αυτό δεν συμβαίνει ποτέ.

Μόνο όταν βρεις το κέντρο σου συμβαίνει η ικανοποίηση.

Osho, The 99 Names of Nothingness

Πηγή Ικανοποίηση από τη ζωή

Την κατανόηση δεν μπορείς να την σπουδάσεις δεν μπορεί να στην διδάξει κανείς. Χρειάζεται να γίνεις φως εσύ για τον εαυτό σου. Χρειάζεται να ψάξεις και να ερευνήσεις μέσα στην ύπαρξή σου, γιατί βρίσκεται ήδη εκεί στον ίδιο τον πυρήνα. Αν
βουτήξεις βαθιά, θα την βρεις. Θα χρειαστεί να μάθεις πώς να βουτάς μέσα στον εαυτό σου – όχι μέσα στις γραφές, αλλά μέσα στη δική σου ύπαρξη.

Ντάμμαπάντα, το μονοπάτι της Σοφίας

Πηγή Κατανόηση

Νέα εθελοντική δράση για το καθαρισμό του υδροβιότοπου Κολοβρέχτη με αφορμή τη Σχολική Εβδομάδα Εθελοντισμού. Για πρώτη φορά to «Let’s do it Greece», η μεγαλύτερη ταυτόχρονη
εθελοντική δράση της χώρας, και το «Νοιάζομαι και Δρω», το
εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τον εθελοντισμό και τον ενεργό πολίτη, που υλοποιούν το Μη-κερδοσκοπικό Σωματείο Δεσμός και το Ίδρυμα Λαμπράκη,ενώνουν τις δυνάμεις τους οργανώνοντας κοινή Σχολική Εβδομάδα Εθελοντισμού.
Μαθητές, εκπαιδευτικοί, γονείς και φίλοι γίνονται μια μεγάλη
οικογένεια εθελοντών, καθώς όλη η πρώτη εβδομάδα του Απριλίου είναι αφιερωμένη στα σχολεία της χώρας, στα οποία ετοιμάζονται εντυπωσιακές δράσεις σε τέσσερις κύριους άξονες: Περιβάλλον, Συνάνθρωπος, Κοινότητα, Φιλοζωία.
Στο πλαίσιο των παραπάνω το 10ο και το 25ο Δημοτικό Χαλκίδας, καθώς και το 2ο Δημοτικό σχολείο Αρτάκης και το Δημοτικό Σχολείο Ανθηδόνας ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα και συμμετέχουν ενεργά με τρεις ομάδες μαθητών και εθελοντές γονείς.
Την Παρασκευή 5 Απριλίου 2019, από τις 9 το πρωί μέχρι τις 12 το
μεσημέρι οργανώνουν περιήγηση και καθαρισμό του υδροβιότοπου του Κολοβρέχτη. Η δράση πραγματοποιείται για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά σε συνεργασία με την Ομάδα πολιτών για την προστασία του υδροβιότοπου και με αρωγούς τους Δήμους Μεσσαπίων και Χαλκιδέων. Στα σχολεία μας θα προηγηθεί ενημέρωση για την οικολογική αξία του υδροβιότοπου από την Ομάδα πολιτών. Στην δράση συμμετέχουν οι Σαμαρείτες Χαλκίδας, καθώς και εθελοντές δύτες από την σχολή καταδύσεων Thalassa Diving Center, οι οποίοι θα ενημερώσουν τα παιδιά για την υποθαλάσσια ζωή και θα πραγματοποιήσουν καθαρισμό του βυθού
στην περιοχή.

*ΟΜΑΔΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΥΓΡΟΒΙΟΤΟΠΟΥ ΤΟΥ ΚΟΛΟΒΡΕΧΤΗ*

Πληροφορίες – επικοινωνία στο kolobrextissos@gmail.com

Ιστολόγιο: http://kolobrextis.blogspot.gr/

Πηγή Let’s do it Greece 2019: Τέσσερα σχολεία καθαρίζουν στον Κολοβρέχτη

«Το να παραχωρήσουμε την κυριαρχία στη μάζα μάλλον παρά στους κρείττοντας, που είναι λίγοι, θα μπορούσε να φανεί ότι συνεπάγεται κάποιες δυσκολίες, αλλά θα μπορούσαν στην πραγματικότητα να ξεπεραστούν».
«…Πράγματι, η μάζα, αν και αποτελείται από άτομα που άν παρθούν μεμονωμένα δεν έχουν μεγάλη αξία, μπορούν, άμα μαζευτούν, ν’αναδειχθούν ανώτερα από κείνα που έχουν αξία – κι αυτό, όχι κατά τρόπο ατομικό, αλλά σαν ολότητα»

«…Γιατί, καθώς είναι πολλοί, καθένας έχει το μερίδιό του της αρετής και σοφίας και το σύνολό τους κανει τη μάζα σαν ένα ον μοναδικό, με πολλά πόδια, πολλά χέρια, πολλές αισθήσεις και επίσης πλούσιο σε μορφές χαρακτήρα και ευφυίας»

«Το κολλεκτιβιστικό αισθητήριο είναι ανώτερο από κείνο των ανθρώπων που ασκούν υψηλά αξιώματα, είτε ατομικά, είτε, σαν σύνολο μεν,αλλά περιορισμένου αριθμού».
Αριστοτέλης (Πολιτική)

Αιώνες αργότερα ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος Κώστας Παπαϊωάννου, θα αναφερθεί στις μοναδικές εκείνες στιγμές υψηλής αισθητικής και πολιτικής έκφρασης, όπου οι «μάζες» ως ποιοτικά συλλογικά πλήθη και όχι ως αριθμοί, θα εισβάλλουν στην Ιστορία, εκμηδενίζοντας την απόσταση κυβερνώντων και κυβερνώμενων. Με όρους μιας μακρόσυρτης κυκλικής διάρκειας των συστημάτων και των πολιτισμών, θα λέγαμε ότι συμβαίνει τις στιγμές που η δημοκρατική μάζα πλημμυρίζει το πολιτικό και κοινωνικό τοπίο εμπλουτίζοντας τον βίο και οι άνθρωποι αποκτούν αυξημένο ρόλο και συμμετοχή στη διαμόρφωση της μοίρας τους. Συμβαίνει όταν οι μάζες είναι ενεργές, παρούσες και υπεύθυνες για την εμβάθυνση της δημοκρατίας και της επανάστασης, σε αντιπαράθεση με την «μαζική δημοκρατία» και τη μαζική κοινωνία της κατανάλωσης και της υποταγής.

Σημείο ουσίας, στο έργο του Παπαϊωάννου, αποτελεί η «θεατροκρατία» (αρχικά στην αρχαία Αθήνα), στην οποία έβρισκε τον αισθητικό και συμβολικό προπομπό της δημοκρατίας, όπου ο διονυσιακά εκστασιασμένος Δήμος, έλεγχε μέσω της Δίκης και του Νόμου, την εξουσία. Κάτι που θεωρούσε ότι έλαβε χώρα και στην ελισαβετιανή Αγγλία, όπου ο δαιμονικός κόσμος του Σαίξπηρ, συμβόλιζε μια αντίστοιχη πανδαισία αξιών που ως πολιτική κλίμακα όριζε την ιστορική εξέλιξη.

Ας αφήσουμε το Θόδωρο Ζιάκα, να μας περιγράψει τη μοναδική τυπολογία του Παπαϊωάννου για τη Δημοκρατία-Θεατροκρατία:

«Πρω­ταρ­χι­κό ε­ρώ­τη­μα: Υ­πήρ­ξε πο­τέ «πε­τυ­χη­μέ­νη ε­πα­νά­στα­ση»; Ε­πα­νά­στα­ση χω­ρίς θερ­μι­δο­ρια­νή υ­πο­στρο­φή; Ε­πα­νά­στα­ση που να μην έ­φα­γε τα παι­διά της; Ή πά­ντο­τε η κί­νη­ση των μα­ζών, κα­τα­λύ­ο­ντας έ­να κα­θε­στώς, που κρα­τά τη μά­ζα στο πε­ρι­θώ­ριο, φέρ­νει στη θέ­ση του έ­να άλλο καθεστώς, που κι αυ­τό ε­πί­σης βα­σί­ζε­ται στην πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­ση και πα­θη­τι­κο­ποί­η­ση της μά­ζας;

Η α­πά­ντη­ση του Πα­πα­ϊ­ω­άν­νου εί­ναι ναι. Εί­ναι ο ε­πα­να­στα­τι­κός πυ­ρε­τός που α­νέ­βα­σε τον Πει­σί­στρα­το στην ε­ξου­σί­α και ο­δή­γη­σε στην α­θη­να­ϊ­κή δη­μο­κρα­τί­α. Στο κα­θε­στώς της αρ­χαί­ας Α­θή­νας η μά­ζα πα­ρέ­μει­νε ε­νερ­γή, ε­λέγ­χο­ντας ά­με­σα το κρά­τος που δη­μιούρ­γη­σε η κί­νη­σή της. Ο έ­λεγ­χος ε­ξα­σφα­λι­ζό­ταν μέ­σω αυ­τού που ο Πλά­των α­πο­κα­λεί «θε­α­τρο­κρα­τί­α»: τον εκ­στα­σια­ζό­με­νο στο θέ­α­τρο του Διο­νύ­σου α­θη­να­ϊ­κό Δή­μο. Η έ­κτα­κτη ευ­φυ­ί­α του Πα­πα­ϊ­ω­άν­νου βρί­σκει στον ό­ρο «θε­α­τρο­κρα­τί­α» το κλει­δί του αι­νίγ­μα­τος: Μά­ζα. Διο­νυ­σια­κή έκ­στα­ση. Νο­μι­μο­ποί­η­ση του Δι­θύ­ραμ­βου. Ει­σα­γω­γή του Διό­νυ­σου στο κυ­ρί­αρ­χο πάν­θε­ο. Τρα­γω­δί­α, ό­που η διο­νυ­σια­κή έκ­στα­ση με­τα­σχη­μα­τί­ζε­ται σε έκ­στα­ση λο­γι­κής με­το­χής στον Κοι­νό Λό­γο, που εί­ναι η Δί­κη, ως συ­στα­τι­κή αρ­χή του κό­σμου. Τα πά­θη κα­θαί­ρο­νται δι’ ε­λέ­ου και φό­βου και η κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή α­να­πα­ρά­γε­ται χω­ρίς τη συν­δρο­μή μιας αυ­το­νο­μη­μέ­νης κα­τα­πιε­στι­κής δύ­να­μης. Ο Νό­μος και η Δί­κη αρ­κούν.

Έ­τσι έ­χου­με το πιο προ­ω­θη­μέ­νο στην ι­στο­ρί­α πο­λι­τεια­κό ε­πί­τευγ­μα, ό­που δεν έ­χει θέ­ση ο χω­ρι­σμός του α­τό­μου α­πό την κοι­νω­νι­κή του ο­λό­τη­τα και τα συ­να­φή πα­θο­λο­γι­κά φαι­νό­με­να.
Η προ­βλη­μα­τι­κή του Πα­πα­ϊ­ω­άν­νου ε­στιά­ζε­ται σε δύ­ο ση­μεί­α: α) τη σύν­δε­ση μά­ζας και τρα­γι­κού μύ­θου και β) τη με­τά­θε­ση α­πό τον μύ­θο στον λό­γο, μέ­σω της σύν­δε­σης του τρα­γι­κού και της Δί­κης (κο­σμι­κής δι­καιο­σύ­νης)».

Δημήτρης Ναπ.Γ

Πηγή Οι «μάζες» στην Ιστορία και τη δημοκρατία των κοινών: Αριστοτέλης και Κώστας Παπαιωάννου…

Στη Φλωρεντία γεννήθηκε το Piccola Farmacia Letteraria («Μικρό Λογοτεχνικό Φαρμακείο»), όπου είναι δυνατό να «θεραπευτούν» οι διαθέσεις και οι σωματικές ασθένειες με βιβλία. Ένας μικρός παράδεισος για όσους αγαπούν την ανάγνωση αλλά με μια
συγκεκριμένη αποστολή. Σε ένα μικρό χώρο μόλις 35 τετραγωνικών μέτρων, η ιδιοκτήτρια, Elena Molini, δημιούργησε ένα μοναδικό βιβλιοπωλείο με σκοπό να θεραπεύσει την ψυχή με ανάγνωση βιβλίων.Ένα μέρος
όπου οι άνθρωποι μπορούν να βρουν ανακούφιση για τη μοναξιά, το άγχος το φόβο, μέσω μιας λογοτεχνικής λύσης που επιλέγεται με βάση τα χαρακτηριστικά της ασθένειας από την οποία έχουν προσβληθεί.

«Λογοτεχνικές λύσεις για πραγματικά προβλήματα».

Υπάρχουν βιβλία όλων των ειδών, χωρισμένα σε κατηγορίες με βάση την παθολογία ή την συναισθηματική κατάσταση.
Τα βιβλία, όπως και τα φάρμακα, συνοδεύονται από ένα «φυλλάδιο» όπου περιγράφονται οι ενδείξεις, οι δοσολογίες και οι παρενέργειες και χωρίζονται σε περισσότερες από 70 κατηγορίες: από το στρες έως την κατάθλιψη στην αϋπνία, το άγχος κλπ. Επισκέπτες του «Piccola Farmacia Letteraria» είναι πια όλη την Ιταλία. Επιπλέον είναι ένα βιβλιοπωλείο φιλικό προς τα κατοικίδια ζώα, στην είσοδο που αναφέρει: «Είσοδος ελεύθερη, εδώ είστε πάντα ευπρόσδεκτοι, με δύο και με τέσσερα πόδια».


Πηγή Το μικρό λογοτεχνικό φαρμακείο, εκεί όπου τα βιβλία θεραπεύουν ασθένειες της ψυχής

Ένας νεαρός επισκέπτης ρώτησε τον Κρισναμούρτι, σε κάποια συγκέντρωσή του, γιατί οι άνθρωποι θέλουν να γίνουν σπουδαίοι.
Κρισναμούρτι: Εσύ, που βρίσκεσαι σε τόσο νεαρή ηλικία, για ποιο λόγο νομίζεις ότι θέλεις να γίνεις σπουδαίος; Εγώ μπορώ να σου δώσω κάποια εξήγηση, αλλά ύστερα απ΄αυτό θα πάψεις να θες να γίνεις σπουδαίος; Θέλεις να γίνεις σπουδαίος επειδή όλοι γύρω σου σ΄αυτή την κοινωνία θέλουν να γίνουν σπουδαίοι. Οι γονείς σου, οι καθηγητές σου, οι πολιτικοί, οι ιερείς, όλοι γύρω σου θέλουν να γίνουν σπουδαίοι, να είναι επώνυμοι, οπότε το θέλεις κι εσύ. Ας το δούμε μαζί αυτό το θέμα. Γιατί οι άνθρωποι θέλουν να γίνουν σπουδαίοι, διάσημοι;

Πρώτα απ΄όλα, είναι επικερδές να είσαι διάσημος και σου δίνει μια αίσθηση ικανοποίησης, έτσι δεν είναι; Κι αν σε ξέρουν παντού στον κόσμο, νιώθεις πολύ σημαντικός, νομίζεις ότι είσαι αθάνατος. Θέλεις να είσαι σπουδαίος, θέλεις να γίνεις γνωστός και να μιλούν σ΄όλο τον κόσμο για σένα, επειδή νιώθεις ασήμαντος. Δεν υπάρχει εσωτερικός πλούτος, δεν υπάρχει τίποτε απολύτως μέσα σου, γι΄αυτό θέλεις να σε ξέρει ο κόσμος.

Αλλά αν έχεις εσωτερικό πλούτο τότε δεν σ΄ ενδιαφέρει καθόλου να είσαι γνωστός ή άγνωστος. Το να έχεις εσωτερικό πλούτο είναι πολύ πιο δύσκολο από το να είσαι πλούσιος σε υλικά αγαθά και διάσημος. Χρειάζεται πολύ περισσότερη φροντίδα και πολύ οξυμένη προσοχή. Αν έχεις ταλέντο σε κάτι και ξέρεις πώς να το εκμεταλλευτείς, γίνεσαι διάσημος, αλλά ο εσωτερικός πλούτος δεν έρχεται μ΄αυτό τον τρόπο. Για να είσαι μέσα σου πλούσιος, ο νους σου πρέπει να κατανοήσει και να παραμερίσει τα πράγματα που δεν είναι σημαντικά, όπως το να θέλεις να είσαι σπουδαίος.

Ο εσωτερικός πλούτος προϋποθέτει να στέκεσαι στα πόδια σου, μόνος σου, αλλά ο άνθρωπος που θέλει να γίνει σπουδαίος φοβάται να στέκεται στα πόδια του μόνος του, επειδή γι΄αυτόν έχουν σημασία μόνο η κολακεία και η γνώμη του κόσμου.

Πηγή

Από το βιβλίο «Η αίσθηση της ευτυχίας»Εκδόσεις Καστανιώτη. Ο Κρισναμούρτι (1895-1986) είναι ένας πολύ ξεχωριστός πνευ­ματικός δάσκαλος. Η βάση της διδασκαλίας του βρίσκεται στην πεποίθηση ότι οι κοινωνικές αλλαγές δεν μπορούν να ε­πιτευχθούν αν δεν υπάρξει ατομική αλλαγή.

Πηγή Ο εσωτερικός πλούτος

Ένας νεαρός επισκέπτης ρώτησε τον Κρισναμούρτι, σε κάποια συγκέντρωσή του, γιατί οι άνθρωποι θέλουν να γίνουν σπουδαίοι.
Κρισναμούρτι: Εσύ, που βρίσκεσαι σε τόσο νεαρή ηλικία, για ποιο λόγο νομίζεις ότι θέλεις να γίνεις σπουδαίος; Εγώ μπορώ να σου δώσω κάποια εξήγηση, αλλά ύστερα απ΄αυτό θα πάψεις να θες να γίνεις σπουδαίος; Θέλεις να γίνεις σπουδαίος επειδή όλοι γύρω σου σ΄αυτή την κοινωνία θέλουν να γίνουν σπουδαίοι. Οι γονείς σου, οι καθηγητές σου, οι πολιτικοί, οι ιερείς, όλοι γύρω σου θέλουν να γίνουν σπουδαίοι, να είναι επώνυμοι, οπότε το θέλεις κι εσύ. Ας το δούμε μαζί αυτό το θέμα. Γιατί οι άνθρωποι θέλουν να γίνουν σπουδαίοι, διάσημοι;

Πρώτα απ΄όλα, είναι επικερδές να είσαι διάσημος και σου δίνει μια αίσθηση ικανοποίησης, έτσι δεν είναι; Κι αν σε ξέρουν παντού στον κόσμο, νιώθεις πολύ σημαντικός, νομίζεις ότι είσαι αθάνατος. Θέλεις να είσαι σπουδαίος, θέλεις να γίνεις γνωστός και να μιλούν σ΄όλο τον κόσμο για σένα, επειδή νιώθεις ασήμαντος. Δεν υπάρχει εσωτερικός πλούτος, δεν υπάρχει τίποτε απολύτως μέσα σου, γι΄αυτό θέλεις να σε ξέρει ο κόσμος.

Αλλά αν έχεις εσωτερικό πλούτο τότε δεν σ΄ ενδιαφέρει καθόλου να είσαι γνωστός ή άγνωστος. Το να έχεις εσωτερικό πλούτο είναι πολύ πιο δύσκολο από το να είσαι πλούσιος σε υλικά αγαθά και διάσημος. Χρειάζεται πολύ περισσότερη φροντίδα και πολύ οξυμένη προσοχή. Αν έχεις ταλέντο σε κάτι και ξέρεις πώς να το εκμεταλλευτείς, γίνεσαι διάσημος, αλλά ο εσωτερικός πλούτος δεν έρχεται μ΄αυτό τον τρόπο. Για να είσαι μέσα σου πλούσιος, ο νους σου πρέπει να κατανοήσει και να παραμερίσει τα πράγματα που δεν είναι σημαντικά, όπως το να θέλεις να είσαι σπουδαίος.

Ο εσωτερικός πλούτος προϋποθέτει να στέκεσαι στα πόδια σου, μόνος σου, αλλά ο άνθρωπος που θέλει να γίνει σπουδαίος φοβάται να στέκεται στα πόδια του μόνος του, επειδή γι΄αυτόν έχουν σημασία μόνο η κολακεία και η γνώμη του κόσμου.

Πηγή

Από το βιβλίο «Η αίσθηση της ευτυχίας»Εκδόσεις Καστανιώτη. Ο Κρισναμούρτι (1895-1986) είναι ένας πολύ ξεχωριστός πνευ­ματικός δάσκαλος. Η βάση της διδασκαλίας του βρίσκεται στην πεποίθηση ότι οι κοινωνικές αλλαγές δεν μπορούν να ε­πιτευχθούν αν δεν υπάρξει ατομική αλλαγή.

Πηγή Ο εσωτερικός πλούτος

Η πλειοψηφία των ανθρώπων απεχθάνεται την μοναξιά. Δεν την αντέχουν… Νιώθουν πως βρίσκονται στο περιθώριο και αισθάνονται μειονεκτικά. Υπάρχουν, βέβαια και άνθρωποι που επιζητούν την μοναξιά (εδώ με την έννοια της μοναχικότητας), την ηρεμία τους, το χρόνο τους μόνο με τον εαυτό τους.

Για να καταπολεμήσουν την μοναξιά οι άνθρωποι, έρχονται σε επαφή με άλλους ανθρώπους. Η επαφή, η ανθρώπινη επικοινωνία, η σύνδεση δυο ή περισσοτέρων ατόμων φαίνεται πως είναι απαραίτητη. Επίσης, απαραίτητα είναι και η συντροφικότητα και η αγάπη. Η ανάγκη μας για συντροφικότητα, για να επικοινωνούμε, για να αγαπάμε και να μας αγαπάνε είναι μία βαθιά υπαρξιακή συνισταμένη για μία καλύτερη ζωή. Χωρίς την επαφή, την επικοινωνία και την αγάπη των άλλων τι ενδιαφέρον έχει η ζωή;

Παρόλα αυτά, μερικοί άνθρωποι δυσκολεύονται να πετύχουν μια σύνδεση με τους άλλους. Δυσκολεύονται είτε να κάνουν το πρώτο βήμα είτε να διατηρήσουν την σύνδεση και συχνά αναρωτιούνται «Τι μπορεί να φταίει;». Συνήθως καταλήγουν να πιστεύουν πως φταίνε κάποιες επιφανειακές αιτίες όπως η οικονομική κατάσταση ή η εξωτερική εμφάνιση… Η αλήθεια είναι πως αυτά είναι τα πρώτα που παρατηρεί κάποιος για να ξεκινήσει μία επαφή με κάποιο άλλο άτομο…

Μήπως τελικά χρειάζονται και άλλοι παράμετροι για να διατηρηθεί η σύνδεση; Ακόμα κι θεωρήσουμε ότι χρειάζονται, θα πρέπει με σιγουριά να πούμε ότι δεν είναι απαραίτητοι για να φέρουν την προσωπική ευτυχία. Για να νιώσουμε επιθυμητοί δεν χρειάζεται να κάνουμε επίδειξη της μεγαλομανίας μας, των ακριβών ρούχων, των ακριβών gadgets ή οι χιλιάδες φίλοι στα social media (τους περισσότερους δεν τους γνωρίζουμε καν, και αν τους γνωρίζουμε έχουμε να μιλήσουμε από το Δημοτικό!). Χρειάζεται να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και να κάνουμε μία προσωπική αναγνώριση της αξίας μας, με τα καλά μας και τα άσχημα μας και στο τέλος την αποδοχή και την αγάπη του εαυτού μας.

Αρκεί και μόνο να βρούμε τον τρόπο να αγαπήσουμε τον εαυτό μας.

Τότε θα ανοίξει και ο δρόμος για να αγαπηθούμε από έναν άλλον.

Τότε πραγματικά ακτινοβολούμε θετικότητα και αυτό είναι δελεαστικό στα μάτια των άλλων.
Γιάννης Ξηντάρας 

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στην Αγία Παρασκευή, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».



Πηγή Χωρίς επαφή, επικοινωνία και αγάπη … τι ενδιαφέρον έχει η ζωή;