25 March, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 3)

Η σημερινή χαοτική παγκόσμια τάξη πραγμάτων μας προειδοποιεί για ένα απειλητικό μέλλον. Είναι αναγκαίο να αναζητήσουμε διέξοδο από την πολύπλευρη σημερινή κρίση και όχι να παραδοθούμε στην παραλυσία του ανήσυχου παρατηρητή. Η κίνησή μας δημιουργήθηκε για να συμβάλλει όσο μπορεί σε αυτή την αναζήτηση, με σκέψη ελεύθερη, με πλανητική ματιά, με οικολογική προσέγγιση και προσήλωση στα ιδεώδη του ουμανισμού. Μαθαίνοντας από τις αναλύσεις φιλοσόφων, στοχαστών, κοινωνιολόγων, επιστημόνων, θέλουμε να κατανοήσουμε τις κινητήριες δυνάμεις του ανθρώπινου πολιτισμού, να εξηγήσουμε το σήμερα και να φανταστούμε ένα καλύτερο αύριο που θα έλθει και με τη συμμετοχή μας.

Ο σημερινός κόσμος

Κυρίαρχη ιδεολογία και πρακτική στον κόσμο είναι σήμερα ο Οικονομισμός (παραγωγή, εργασία, κατανάλωση). Η πλήρης επικράτησή του στη Δύση και η ραγδαία εξάπλωσή του στον Τρίτο κόσμο δεν είναι τίποτε άλλο από την επέκταση του Κεφαλαίου σε όλο τον πλανήτη. Η «απελευθέρωση των αγορών» για έναν «υγιή ανταγωνισμό» είναι στην πράξη μια προτροπή στο απάνθρωπο «ο θάνατός σου η ζωή μου». Με βασική επιδίωξη την Ανάπτυξη (περισσότερη παραγωγή – περισσότερη κατανάλωση) δηλαδή το κέρδος μια παγκόσμιας ελίτ, ο Παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός αποτελεί βραδυφλεγή βόμβα για τις κοινωνίες και το περιβάλλον.
Όμως μια απεριόριστη ανάπτυξη είναι ασυμβίβαστη με τον πεπερασμένο πλανήτη στον οποίο ζούμε, οι δε κρίσεις υπερπαραγωγής δε θα ξεπερνιούνται εσαεί. Ο κίνδυνος οικολογικής κατάρρευσης γίνεται κάθε μέρα και πιο ορατός, η δημοκρατία (ως συμμετοχή των πολιτών στην εξουσία) υποχωρεί, ενώ παρατηρείται μια ιδιότυπη μετάλλαξη του ανθρώπου (θεοποίηση του χρήματος, κυνισμός, ατομικισμός, κ.λ.π.). Με αρχαιοελληνικούς όρους η περιγραφή του σημερινού κόσμου θα ήταν λακωνική: η ΜΑΝΙΑ (του κέρδους) και η ΥΒΡΙΣ (υπερβολή, ασέβεια) θα επιφέρουν τη ΝΕΜΕΣΙΝ (τιμωρία). Απαιτείται επιστροφή στη ΦΡΟΝΗΣΗ.

Απο – ανάπτυξη: μια απάντηση για την κρίση

Η πρόταση της απο-ανάπτυξης είναι απλή: Μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα χωρίς να χρειάζεται να παράγουμε και να καταναλώνουμε όλο και περισσότερο. Διαχωρίζοντας τις ανάγκες από τις επιθυμίες μας και υιοθετώντας μια «εθελούσια ολιγάρκεια» μπορούμε να επιβάλλουμε σταδιακά μια σμίκρυνση της οικονομίας που με σωστή διαχείριση όχι μόνο δε θα αυξήσει την ανεργία και τη φτώχεια αλλά θα βελτιώσει την ποιότητα της ζωής μας.
Η ανάπτυξη, τις τελευταίες δεκαετίες, στις Δυτικές χώρες έχει αποδειχθεί ότι ούτε περισσότερο ευτυχισμένους μας έκανε ούτε τους φτωχούς του Τρίτου κόσμου βοήθησε, ενώ ήδη το κόστος των κλιματικών καταστροφών είναι δυσβάσταχτο για τις οικονομίες των κρατών.
Η επιλογή λοιπόν που έχουμε να κάνουμε σήμερα δεν είναι μεταξύ ανάπτυξης και απο-ανάπτυξης. Είναι μεταξύ μιας ανεξέλεγκτης ύφεσης και μιας ελεγχόμενης και βιώσιμης απο-ανάπτυξης.

Προτάσεις του απο-ανάπτυξιακου κινήματος

Το κίνημα της απο-ανάπτυξης στοχεύει στην οργάνωση μιας συμβιωτικής, ανθρώπινης κοινωνίας που θα δίνει έμφαση στα ποιοτικά χαρακτηριστικά της ζωής: φιλία, δημιουργική εργασία, ελεύθερος χρόνος, αλληλεγγύη κ.λ.π. Είναι προφανές ότι πρέπει να υιοθετήσουμε άλλες συμπεριφορές στην καθημερινότητά μας: Μείωση κατανάλωσης, επισκευή και επαναχρησιμοποίηση υλικών, ανακύκλωση, επιβράδυνση κ.λ.π.
Σε κοινωνικό επίπεδο η αναδιανομή του πλούτου αλλά και των ωρών εργασίας, η απαίτηση για ανθρωπιστική κατεύθυνση της παιδείας, η απαίτηση για έλεγχο και κατάργηση κάποιων εκπομπών στην τηλεόραση είναι διεκδικήσεις μεσοπρόθεσμες.
Σε οικονομικό επίπεδο προτείνεται επιστροφή στην τοπική παραγωγή και διάθεση προϊόντων, αποφυγή των μεγάλων οικονομικών μονάδων, προώθηση εναλλακτικών μορφών συναλλαγής. Το κύτταρο της κοινωνίας, που θα αγαπήσουμε, θα είναι η αυτοδύναμη κοινότητα. Στη θέση του συγκεντρωτικού κράτους, που θα περιορίζεται σταδιακά, θα ανθίσουν αμεσοδημοκρατικές κοινότητες ανθρώπων, έθνη κοινοτήτων και κοινότητες εθνών.
Αυτό τον κόσμο θα τον δημιουργήσουν οι επόμενες γενεές. Εμείς εδώ σήμερα πρέπει να κόψουμε ταχύτητα, για να τους δώσουμε χρόνο, καταθέτοντας συγχρόνως τη συγνώμη μας για το οικολογικό και «αξιακό» χρέος που τους κληροδοτούμε.


apokoinou.gr

Πηγή Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Από Κοινού.

Η σημερινή χαοτική παγκόσμια τάξη πραγμάτων μας προειδοποιεί για ένα απειλητικό μέλλον. Είναι αναγκαίο να αναζητήσουμε διέξοδο από την πολύπλευρη σημερινή κρίση και όχι να παραδοθούμε στην παραλυσία του ανήσυχου παρατηρητή. Η κίνησή μας δημιουργήθηκε για να συμβάλλει όσο μπορεί σε αυτή την αναζήτηση, με σκέψη ελεύθερη, με πλανητική ματιά, με οικολογική προσέγγιση και προσήλωση στα ιδεώδη του ουμανισμού. Μαθαίνοντας από τις αναλύσεις φιλοσόφων, στοχαστών, κοινωνιολόγων, επιστημόνων, θέλουμε να κατανοήσουμε τις κινητήριες δυνάμεις του ανθρώπινου πολιτισμού, να εξηγήσουμε το σήμερα και να φανταστούμε ένα καλύτερο αύριο που θα έλθει και με τη συμμετοχή μας.

Ο σημερινός κόσμος

Κυρίαρχη ιδεολογία και πρακτική στον κόσμο είναι σήμερα ο Οικονομισμός (παραγωγή, εργασία, κατανάλωση). Η πλήρης επικράτησή του στη Δύση και η ραγδαία εξάπλωσή του στον Τρίτο κόσμο δεν είναι τίποτε άλλο από την επέκταση του Κεφαλαίου σε όλο τον πλανήτη. Η «απελευθέρωση των αγορών» για έναν «υγιή ανταγωνισμό» είναι στην πράξη μια προτροπή στο απάνθρωπο «ο θάνατός σου η ζωή μου». Με βασική επιδίωξη την Ανάπτυξη (περισσότερη παραγωγή – περισσότερη κατανάλωση) δηλαδή το κέρδος μια παγκόσμιας ελίτ, ο Παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός αποτελεί βραδυφλεγή βόμβα για τις κοινωνίες και το περιβάλλον.
Όμως μια απεριόριστη ανάπτυξη είναι ασυμβίβαστη με τον πεπερασμένο πλανήτη στον οποίο ζούμε, οι δε κρίσεις υπερπαραγωγής δε θα ξεπερνιούνται εσαεί. Ο κίνδυνος οικολογικής κατάρρευσης γίνεται κάθε μέρα και πιο ορατός, η δημοκρατία (ως συμμετοχή των πολιτών στην εξουσία) υποχωρεί, ενώ παρατηρείται μια ιδιότυπη μετάλλαξη του ανθρώπου (θεοποίηση του χρήματος, κυνισμός, ατομικισμός, κ.λ.π.). Με αρχαιοελληνικούς όρους η περιγραφή του σημερινού κόσμου θα ήταν λακωνική: η ΜΑΝΙΑ (του κέρδους) και η ΥΒΡΙΣ (υπερβολή, ασέβεια) θα επιφέρουν τη ΝΕΜΕΣΙΝ (τιμωρία). Απαιτείται επιστροφή στη ΦΡΟΝΗΣΗ.

Απο – ανάπτυξη: μια απάντηση για την κρίση

Η πρόταση της απο-ανάπτυξης είναι απλή: Μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα χωρίς να χρειάζεται να παράγουμε και να καταναλώνουμε όλο και περισσότερο. Διαχωρίζοντας τις ανάγκες από τις επιθυμίες μας και υιοθετώντας μια «εθελούσια ολιγάρκεια» μπορούμε να επιβάλλουμε σταδιακά μια σμίκρυνση της οικονομίας που με σωστή διαχείριση όχι μόνο δε θα αυξήσει την ανεργία και τη φτώχεια αλλά θα βελτιώσει την ποιότητα της ζωής μας.
Η ανάπτυξη, τις τελευταίες δεκαετίες, στις Δυτικές χώρες έχει αποδειχθεί ότι ούτε περισσότερο ευτυχισμένους μας έκανε ούτε τους φτωχούς του Τρίτου κόσμου βοήθησε, ενώ ήδη το κόστος των κλιματικών καταστροφών είναι δυσβάσταχτο για τις οικονομίες των κρατών.
Η επιλογή λοιπόν που έχουμε να κάνουμε σήμερα δεν είναι μεταξύ ανάπτυξης και απο-ανάπτυξης. Είναι μεταξύ μιας ανεξέλεγκτης ύφεσης και μιας ελεγχόμενης και βιώσιμης απο-ανάπτυξης.

Προτάσεις του απο-ανάπτυξιακου κινήματος

Το κίνημα της απο-ανάπτυξης στοχεύει στην οργάνωση μιας συμβιωτικής, ανθρώπινης κοινωνίας που θα δίνει έμφαση στα ποιοτικά χαρακτηριστικά της ζωής: φιλία, δημιουργική εργασία, ελεύθερος χρόνος, αλληλεγγύη κ.λ.π. Είναι προφανές ότι πρέπει να υιοθετήσουμε άλλες συμπεριφορές στην καθημερινότητά μας: Μείωση κατανάλωσης, επισκευή και επαναχρησιμοποίηση υλικών, ανακύκλωση, επιβράδυνση κ.λ.π.
Σε κοινωνικό επίπεδο η αναδιανομή του πλούτου αλλά και των ωρών εργασίας, η απαίτηση για ανθρωπιστική κατεύθυνση της παιδείας, η απαίτηση για έλεγχο και κατάργηση κάποιων εκπομπών στην τηλεόραση είναι διεκδικήσεις μεσοπρόθεσμες.
Σε οικονομικό επίπεδο προτείνεται επιστροφή στην τοπική παραγωγή και διάθεση προϊόντων, αποφυγή των μεγάλων οικονομικών μονάδων, προώθηση εναλλακτικών μορφών συναλλαγής. Το κύτταρο της κοινωνίας, που θα αγαπήσουμε, θα είναι η αυτοδύναμη κοινότητα. Στη θέση του συγκεντρωτικού κράτους, που θα περιορίζεται σταδιακά, θα ανθίσουν αμεσοδημοκρατικές κοινότητες ανθρώπων, έθνη κοινοτήτων και κοινότητες εθνών.
Αυτό τον κόσμο θα τον δημιουργήσουν οι επόμενες γενεές. Εμείς εδώ σήμερα πρέπει να κόψουμε ταχύτητα, για να τους δώσουμε χρόνο, καταθέτοντας συγχρόνως τη συγνώμη μας για το οικολογικό και «αξιακό» χρέος που τους κληροδοτούμε.


apokoinou.gr

Πηγή Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Από Κοινού.

Όταν έλεγε ο ΓΑΠ ότι θέλει να φτιάξει “μια σχολή ηγετών” ίσως και να είχε κατά νου να μιμηθεί τη διδασκαλία των Σοφιστών. Οι μέθοδοι χειραγώγησης που δίδασκαν στους μελλοντικούς επαγγελματίες της πολιτικής ισχύουν μέχρι σήμερα στο έπακρον!
Ο πολιτικός πρέπει να έχει πειθώ δίχως όμως δέσμευση. Πρέπει να έχει έναν τέτοιο λόγο που να πείθει τον άλλον χωρίς όμως να δεσμεύεται ξεκάθαρα.

Μια υπόσχεση πρέπει πάντα να συνοδεύεται από κάποιες προϋποθέσεις, ούτως ώστε να δικαιολογούν την μελλοντική αποτυχία πραγματοποίησης της, την οποία σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να χρεωθεί ο πολιτικός. π.χ.: “Πρέπει να παρθούν τα απαραίτητα μέτρα ώστε η χώρα να γίνει ανταγωνιστική. Όταν η χώρα γίνει ανταγωνιστική θα έρθει η ανάπτυξη“. 
Γίνονται τα “απαραίτητα” μέτρα, αλλά η ανάπτυξη δεν έρχεται. Γιατί δεν έχουμε γίνει ανταγωνιστικοί, ρωτάει ο κόσμος, αφού πήραμε τα μέτρα; Δεν γίναμε ακόμα ανταγωνιστικοί, γιατί δεν πάρθηκαν ακόμα όλα τα μέτρα και δεν εφαρμόστηκαν σωστά. Οπότε δεν μπορεί να του καταλογίσει κανείς ψεύδος ή ανακρίβεια.

Το δεύτερο κόλπο είναι η αοριστολογία και η γενικότητα. Η «δημιουργική ασάφεια», όπως την ονομάζει ο Βαρουφάκης. Αγωνιζόμαστε για μια «βιώσιμη λύση». Θα κάνουμε «έναν έντιμο συμβιβασμό». Θα αποκατασταθεί η δικαιοσύνη. Θα δώσουμε ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Αν βγούμε από το ευρώ θα είναι για ένα διάστημα λίγο δύσκολα στην αρχή αλλά μετά όλα θα στρώσουν. Ποια λύση θεωρείται “βιώσιμη” και πόσο ένας συμβιβασμός “έντιμος;” Ποια δικαιοσύνη απ’ όλες θα αποκατασταθεί; Του ανέργου; Του απολυμένου; Εκείνου που έχασε 30% του μισθού ή μόνο εκείνου που τον έχασε τελείως; Και πως; Και πως μετριέται το χρονικό διάστημα ή το λίγο;

Μετατόπιση προβλημάτων στο μέλλον, στο διηνεκές. Το γνωστό σε όλους «θα». Θα πιάσουμε τη φοροδιαφυγή έλεγε ο ΓΑΠ και σ’ αυτό επάνω έχτισε το πολύ γνωστό “λεφτά υπάρχουν”. Το ίδιο «θα» κληρονόμησε και ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά, για να δηλώνουν τα στελέχη του μετά πόσο τελικά δύσκολο είναι να βγάλεις άκρη με τη λίστα Λαγκάρντ
Θα πιάσουμε τον πλούτο, έλεγαν προεκλογικά, με τους Βαρουφάκη και Νικολούδη να δηλώνουν πως δεν θα αγγίξουν τις 500 πλούσιες οικογένειες μετεκλογικά.
Μια πολύ “αγαπητή” μέθοδος είναι το φλερτ με τον λαό. Πόσο όμορφος, σπουδαίος, σοφός και μοναδικός είναι και πόσο έχει εξαπατηθεί από όλους τους άλλους τους κακούς, ή τους κακούς ξένους, ή τους κακούς τραπεζίτες, τους κακούς νομοθέτες κλπ Εγώ όμως που σε κατανοώ (κι ας έχω μερικά εκατομμύρια στην άκρη, για σένα δουλεύω) θα κάνω ντα όλους αυτούς που εσύ δεν μπορείς να αγγίξεις (Χρυσή Αυγή) ή θα σταθώ πλάι σου για να βρεις το χαμένο σου δίκιο. Σε κατανοώ, βρε. Συμπάσχω, βρε. Είσαι αδικημένος, είσαι το θύμα, αλλά ΤΩΡΑ ήρθε η ώρα της δικαιοσύνης, της «αλλαγής» (πόσες φορές αλλάξαμε και στα ίδια είμαστε;) Αυτά τάζει ο επίδοξος εραστής μέχρι να ρίξει το θύμα στο κρεββάτι. Μετά, θυμίζει το σύζυγο που τάζει στην ερωμένη ότι θα την παντρευτεί και ζητάει απλά λίγο χρόνο για να μπορέσει να το πει στην σύζυγό του. Όσο να καταλάβει αυτή ότι την δουλεύει, έχει πάρει ότι ήθελε να πάρει και πάει για την επόμενη. Γκόμενα όχι σύζυγο. Σε αυτήν, που συνήθως είναι η ελίτ, παραμένει πάντα πιστός!
Η μισή αλήθεια χειρότερη από ένα ολόκληρο ψέμα κι αυτό γίνεται κατά κόρον. Από Δευτέρα σκίζουμε τα μνημόνια, έλεγε ο Σαμαράς. Ποια Δευτέρα; Παρουσία; Ποια σκίζουμε; Το 1 και 2 ή το 3 που δεν γράψαμε ακόμα; Το δημοψήφισμα θα γράψει Ιστορία, λέει ο Τσίπρας. Ναι, αλλά η Ιστορία δεν αποτελείται μόνο από νίκες. Γιατί και το Βατερλό γραμμένο στην Ιστορία είναι και η έξοδος του Μεσολογγίου και οι 300 του Λεωνίδα και η πτώση της Τροίας. Ο Νόαμ Τσόμσκι, ο μάστερ της τεχνικής χειραγώγησης, είναι ένα λαμπρό παράδειγμα της μισής αλήθειας που είναι χειρότερη από ένα ψέμα.Και όλο το δόγμα του ΣΟΚ της Ναόμι Κλάιν είναι χτισμένο σε αυτή τη μέθοδο, όπου η μισή αλήθεια είναι αυτή που χαϊδεύει τα αυτιά, Η άλλη μισή, που δεν λέγεται, είναι αυτή που θα τα κόψει.
Ένα γερό χαρτί των σοφιστών και λαοπλάνων πολιτικών είναι το δίλημμα και η επιλογή ανάμεσα σε δυο κακά, καλή ώρα το δημοψήφισμα. Ο λαός παραπλανιέται και καλείται να διαλέξει μεταξύ δυο λύσεων, παίρνοντας ως δεδομένο ότι τρίτη δεν μπορεί να υπάρξει. Δεν βάζουν μια ερώτηση όπως τι θέλεις εσύ να φας για πρωινό; Αλλά ρωτούν συγκεκριμένα: Θες ευρωπαϊκό πρωινό ή ελληνικό πρωινό; Εσύ πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στα δυο κακά πρωινά κι αυτό λέγεται “δημοκρατικό δικαίωμα”. Σε χρεώνουν για τον περιορισμό επιλογής. Σε χρεώνουν για την ίδια την επιλογή και τις συνέπειες της. Μέτρα ή ρήξη; Και η επιλογή “πιάστε στον πλούτο” που πήγε; Την εξαφάνισε ο Πρωταγόρας τον 5ο αιώνα π.Χ.!
Η ευθύνη είναι πάντα του άλλου. Μεγάλη σοφιστεία ο εντοπισμός της ευθύνης στους άλλους: Παραλάβαμε χάος. Για το χρέος φταίνε οι προηγούμενες πολιτικές πελατειακών σχέσεων και το ακούς μάλιστα από τα ίδια κόμματα που τις εφάρμοσαν!!! Κι αυτή η νοσηρή πρακτική απαξίωσης αυτοκριτικής και αποδοχής ευθύνης περνάει και στον ίδιο τον πολίτη, ο οποίος ψάχνει να βρει τις ευθύνες στους άλλους, μα ποτέ, ποτέ των δυνατών, στις δικές του επιλογές.
Η πολύ γνωστή μέθοδος του διαίρει και βασίλευε. Οι σοφιστείες των πολιτικών μυαλών ξέρουν να κάνουν κομματάκια ένα κοινωνικό σύνολο, να παίζουν το καρότο και μαστίγιο εναλλάξ στα διάφορα κοινωνικά στρώματα. Αν θυμάστε πως ξεκίνησαν τα μνημόνια, πρώτα έφταιγε το δημόσιο και κόβονταν οι μισθοί των τεμπέληδων δημοσίων υπαλλήλων και πριν προλάβουν οι του ιδιωτικού να πουν γλυτώσαμε εμείς, τρώγαν μια στο δόξα πατρί για να σωθούν οι επιχειρήσεις, να γίνουν “βιώσιμες”. Μετά έπαιρναν σειρά οι ελεύθεροι επαγγελματίες και μόλις ο κύκλος ολοκληρωνόταν, πάμε μια πάλι από την αρχή. Αν ανακοίνωναν όλα τα μέτρα για όλους ταυτόχρονα, η χύτρα θα έσκαγε με μιας. Έτσι το διαίρει και βασίλευε και βάλτους να φαγωθούν μεταξύ τους, έπαιξε το ρόλο βαλβίδας κι αποσυμπίεσης του ατμού.
Η υποτίμηση του συνομιλητή ή του αντιπάλου, η υποτίμηση του κοινού. Μας ψεκάζουν, τους λες. Πως το ξέρετε; Είστε ειδικός; Το ΓΕΑ λέει αυτό, οι μετεωρολόγοι λένε αυτό, οι κλιματολόγοι λένε αυτό, αυτοί ξέρουν. Οι ίδιοι, δεν έχουν γνώση, αλλά γνωρίζουν καλά τους “ειδικούς”. Έτσι αποποιούνται της ευθύνης και την μεταθέτουν σε αυτούς που έχουν είναι εντεταλμένοι να ακολουθήσουν τη γραμμή τους. Αυτή η λύση χρειάζεται για την οικονομία. Πως το ξέρετε; Ο τάδε οικονομολόγος λέει, οι Financial Times αναφέρουν. Ή το κορυφαίο: Ναι, θα το δω και θα σας απαντήσω. Κι ακόμα το βλέπουν αλλά εσύ έχεις μείνει ικανοποιημένος ότι εισακούστηκες.

Κι αυτές είναι μερικές από τις σοφιστείες, οι οποίες και διδάσκονται στις σχολές της πολιτικής.

Πηγές : nea.allnewz, Amigo.gr via lifehub.gr

Πηγή Μέθοδοι χειραγώγησης

Το «Μποστάνι», που κάθε Τετάρτη θα φέρνει κοντά παραγωγούς και καταναλωτές με φυσικό τρόπο αλλά και καθημερινά μέσω μιας ψηφιακής πλατφόρμας, ανοίγει για πρώτη φορά τις πόρτες του
την Τετάρτη 13 Μαρτίου από τις 16.00 έως τις 20.00 στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης.

Καλλιεργητές και παραγωγοί θα στήσουν για πρώτη φορά τους πάγκους τους στο Μποστάνι και θα υποδέχονται τους καταναλωτές με φρέσκα φρούτα και λαχανικά, αλλά και με ποικιλία διαφόρων προϊόντων φυσικής παραγωγής, όπως όσπρια, κρέατα, λάδι και κρασί.

Η πρωτοβλία του European Village και του Impact Hub Athens έχει στόχο την αλληλεπίδραση, από τη μία πλευρά καλλιεργητών που σέβονται το περιβάλλον και τη γη, και από την άλλη ανθρώπων που αναζητούν ποιοτικά, γευστικά προϊόντα, τα οποία παράγονται με ηθικές και βιώσιμες διαδικασίες. 

Η εκδήλωση στο Facebook ΕΔΩ

Σας περιμένουμε όλους!

*Μπορείτε να παραγγέλνετε ηλεκτρονικά τα προϊόντα σας και να τα παραλαμβάνετε την ημέρα της Ανοιχτής αγοράς. Η ηλεκρονική πλατφόρμα θα βγει online μέχρι το τέλος Μαρτίου. Δηλώστε το ενδιαφέρον σας συμπληρώνοντας τη φόρμα: https://www.mpostani.gr/

Πηγή Μια [ψηφιακή + φυσική] συνέργεια για τη Διατροφή ξεκινά!

Το «Μποστάνι», που κάθε Τετάρτη θα φέρνει κοντά παραγωγούς και καταναλωτές με φυσικό τρόπο αλλά και καθημερινά μέσω μιας ψηφιακής πλατφόρμας, ανοίγει για πρώτη φορά τις πόρτες του
την Τετάρτη 13 Μαρτίου από τις 16.00 έως τις 20.00 στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης.

Καλλιεργητές και παραγωγοί θα στήσουν για πρώτη φορά τους πάγκους τους στο Μποστάνι και θα υποδέχονται τους καταναλωτές με φρέσκα φρούτα και λαχανικά, αλλά και με ποικιλία διαφόρων προϊόντων φυσικής παραγωγής, όπως όσπρια, κρέατα, λάδι και κρασί.

Η πρωτοβλία του European Village και του Impact Hub Athens έχει στόχο την αλληλεπίδραση, από τη μία πλευρά καλλιεργητών που σέβονται το περιβάλλον και τη γη, και από την άλλη ανθρώπων που αναζητούν ποιοτικά, γευστικά προϊόντα, τα οποία παράγονται με ηθικές και βιώσιμες διαδικασίες. 

Η εκδήλωση στο Facebook ΕΔΩ

Σας περιμένουμε όλους!

*Μπορείτε να παραγγέλνετε ηλεκτρονικά τα προϊόντα σας και να τα παραλαμβάνετε την ημέρα της Ανοιχτής αγοράς. Η ηλεκρονική πλατφόρμα θα βγει online μέχρι το τέλος Μαρτίου. Δηλώστε το ενδιαφέρον σας συμπληρώνοντας τη φόρμα: https://www.mpostani.gr/

Πηγή Μια [ψηφιακή + φυσική] συνέργεια για τη Διατροφή ξεκινά!

Οι Φινλανδοί καλλιτέχνες Pekka Niittyvirta και Timo Aho δημιούργησαν την «Lines (57 ° 59 ‘N, 7 ° 16’ W)» , μια διαδραστική εγκατάσταση που χρησιμοποιεί φωτισμό και αισθητήρες LED για να δείξει πού θα φτάσει η παλίρροια όταν
η στάθμη της θάλασσας τελικά ανέβει εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής. 



Το όνομα του έργου αναφέρεται στη θέση της με χαμηλό υψόμετρο νησί αρχιπελάγους της Βορείου Uist στα νησιά Hebrides δυτικά της Σκωτίας. Η παράκτια αυτή περιοχή είναι γνωστή για τις υψηλές παλίρροιες και τις καταστροφικές βροχοπτώσεις, γεγονός που την καθιστά την καλύτερη τοποθεσία για τη δημιουργία ενός έργου όπως αυτό που δημιουργήθηκε για το Μουσείο & Κέντρο Τεχνών Τέιραρ Χεαρσαμπχάγκ , το οποίο βρίσκεται στο νησί.

Με τη χρήση αισθητήρων, η εγκατάσταση αλληλεπιδρά με τις αυξανόμενες παλιρροιακές μεταβολές. Το έργο είναι μια οπτική αναφορά για τη μελλοντική άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Η εγκατάσταση διερευνά τις καταστροφικές επιπτώσεις της σχέσης μας με τη φύση και τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της. Το έργο προκαλεί διάλογο σχετικά με το πώς τα αυξανόμενα επίπεδα της θάλασσας εξαιτίας της υπερθέρμανσης του πλανήτη θα επηρεάσουν στο μέλλον τις παράκτιες περιοχές, τους κατοίκους της και τη χρήση της γης.
Οι ανοιχτές λευκές γραμμές σηματοδοτούν αυτή την αυξανόμενη στάθμη νερού στις πλευρές των κτιρίων, πάνω από τις γέφυρες και εκτείνονται αλλά και σε άλλες ευαίσθητες περιοχές της πανεπιστημιούπολης του μουσείου και της γύρω κοινότητας.

Lines (57° 59′ N, 7° 16’W) from Pekka Niittyvirta on Vimeo.

Απέναντι Όχθη

Πηγή Lines (57° 59′ N, 7° 16’W)

Οι Φινλανδοί καλλιτέχνες Pekka Niittyvirta και Timo Aho δημιούργησαν την «Lines (57 ° 59 ‘N, 7 ° 16’ W)» , μια διαδραστική εγκατάσταση που χρησιμοποιεί φωτισμό και αισθητήρες LED για να δείξει πού θα φτάσει η παλίρροια όταν
η στάθμη της θάλασσας τελικά ανέβει εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής. 



Το όνομα του έργου αναφέρεται στη θέση της με χαμηλό υψόμετρο νησί αρχιπελάγους της Βορείου Uist στα νησιά Hebrides δυτικά της Σκωτίας. Η παράκτια αυτή περιοχή είναι γνωστή για τις υψηλές παλίρροιες και τις καταστροφικές βροχοπτώσεις, γεγονός που την καθιστά την καλύτερη τοποθεσία για τη δημιουργία ενός έργου όπως αυτό που δημιουργήθηκε για το Μουσείο & Κέντρο Τεχνών Τέιραρ Χεαρσαμπχάγκ , το οποίο βρίσκεται στο νησί.

Με τη χρήση αισθητήρων, η εγκατάσταση αλληλεπιδρά με τις αυξανόμενες παλιρροιακές μεταβολές. Το έργο είναι μια οπτική αναφορά για τη μελλοντική άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Η εγκατάσταση διερευνά τις καταστροφικές επιπτώσεις της σχέσης μας με τη φύση και τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της. Το έργο προκαλεί διάλογο σχετικά με το πώς τα αυξανόμενα επίπεδα της θάλασσας εξαιτίας της υπερθέρμανσης του πλανήτη θα επηρεάσουν στο μέλλον τις παράκτιες περιοχές, τους κατοίκους της και τη χρήση της γης.
Οι ανοιχτές λευκές γραμμές σηματοδοτούν αυτή την αυξανόμενη στάθμη νερού στις πλευρές των κτιρίων, πάνω από τις γέφυρες και εκτείνονται αλλά και σε άλλες ευαίσθητες περιοχές της πανεπιστημιούπολης του μουσείου και της γύρω κοινότητας.

Lines (57° 59′ N, 7° 16’W) from Pekka Niittyvirta on Vimeo.

Απέναντι Όχθη

Πηγή Lines (57° 59′ N, 7° 16’W)

Αυτή είναι η ιστορία ενός ανθρώπου τον οποίο εγώ θα χαρακτήριζα ερευνητή… Ερευνητής είναι κάποιος που ψάχνει, όχι απαραιτήτως κάποιος που βρίσκει… Ούτε είναι κάποιος που ξέρει στα σίγουρα τι είναι αυτό που

ψάχνει. Είναι, απλώς, κάποιος για τον οποίο η ζωή αποτελεί μια αναζήτηση. 

Μια μέρα, ο ερευνητής διαισθάνθηκε ότι έπρεπε να πάει προς την πόλη του Καμίρ. Είχε μάθει να δίνει μεγάλη σημασία στα προαισθήματα του, που πήγαζαν από ένα μέρος δικό του μεν, άγνωστο δε. Μετά από δύο μέρες πορείας στους σκονισμένους δρόμους, διέκρινε από μακριά το Καμίρ. Λίγο πριν φτάσει στο χωριό, του τράβηξε την προσοχή ένας λόφος, δεξιά από το μονοπάτι. Ήταν σκεπασμένος από υπέροχη πρασινάδα και γεμάτος με δέντρα, πουλιά και μαγευτικά λουλούδια. Τον περιτριγύριζε κάτι σαν μικρός φράχτης, φτιαγμένος από βαμμένο ξύλο. Μια μπρούντζινη πορτούλα τον προσκαλούσε να μπει. Ξαφνικά, αισθάνθηκε να ξεχνά το χωριό και υπέκυψε στην επιθυμία του να ξαποστάσει για λίγο σ’ εκείνο το μέρος. Ο ερευνητής πέρασε την είσοδο κι άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάκατα ανάμεσα στα δέντρα. Άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει σαν την πεταλούδα, σε κάθε λεπτομέρεια του πολύχρωμου αυτού παραδείσου. Τα μάτια του, όμως, ήταν μάτια ερευνητή, κι ίσως γι’ αυτό ανακάλυψε εκείνη την επιγραφή πάνω σε μια απ’ τις πέτρες: Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες, δύο εβδομάδες και 3 μέρες. Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας ότι εκείνη η πέτρα δεν ήταν απλώς μια πέτρα: ήταν μια ταφόπλακα. Λυπήθηκε ότακέφτηκε ότι ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας ήταν θαμμένο σ’ εκείνο το μέρος. Κοιτάζοντας γύρω του, ο άνθρωπος ότι και η διπλανή πέτρα είχε μια επιγραφή. Πλησίασε να τη διαβάσει. Έλεγε: Γιαμίρ Καλίμπ: έζησε 5 χρόνια, 8 μήνες και 3 εβδομάδες. Ο ερευνητής αισθάνθηκε φοβερή συγκίνηση. Αυτό το πανέμορφο μέρος ήταν νεκροταφείο, και κάθε πέτρα ήταν ένας τάφος. Μία μία, άρχισε να διαβάζει τις πλάκες. Όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές: ένα όνομα και τον ακριβή χρόνο ζωής του νεκρού. Αλλά αυτό που τον τάραξε περισσότερο ήταν η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος που είχε ζήσει τον πιο πολύ καιρό, μόλις που ξεπερνούσε τα έντεκα χρόνια … 
Νικημένος από μια αβάσταχτη θλίψη, έκατσε κι άρχισε να κλαίει. Ο φύλακας του νεκροταφείου που περνούσε από εκεί τον πλησίασε. Τον κοίταξε να κλαίει για λίγο σιωπηλός, και μετά τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιον συγγενή. «Όχι, για κανέναν συγγενή» είπε ο ερευνητής. «Τι συμβαίνει σ’ αυτό το χωριό; Τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; Γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ’ αυτό το μέρος; Ποια είναι η τρομερή κατάρα που βαραίνει αυτούς τους ανθρώπου; και τους έχει υποχρεώσει να φτιάξουν ένα νεκροταφείο για παιδιά:» 
Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε και είπε: «Μπορείτε να ηρεμήσετε. Δεν υπάρχει τέτοια κατάρα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εδώ έχουμε ένα παλιό έθιμο. Θα σας εξηγήσω» … «Όταν ένας νέος συμπληρώνει τα δεκαπέντε του χρόνια, οι γονείς του χαρίζουν ένα τετράδιο όπως αυτό που έχω εδώ, για να το κρεμάει στο λαιμό. Είναι παράδοση στον τόπο μας. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα, κάθε φορά που κάποιος απολαμβάνει έντονα κάτι, ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει»: «Στα δεξιά, αυτό που απόλαυσε. Στ’ αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση…» «Έστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε. Πόσο κράτησε το μεγάλο αυτό πάθος και η χαρά της γνωριμίας τους; Μια εβδομάδα; Δύο; Τρεις και μισή:» «Και μετά, η συγκίνηση του πρώτου φιλιού, η θαυμάσια ευχαρίστηση του πρώτου φιλιού … Πόσο κράτησε; Μόνο το ενάμισι λεπτό του φιλιού; Δύο μέρες; Μια εβδομάδα; «Και η εγκυμοσύνη, και η γέννηση του πρώτου παιδιού; «Και ο γάμος των φίλων;

«Και το ταξίδι που πάντα ήθελε; «Και η συνάντηση με τον αδελφό που γυρίζει από μια μακρινή χώρα; «Πόσο κράτησε στ’ αλήθεια η απόλαυση αυτών των αισθήσεων; «Ώρες; Μέρες; Έτσι , συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε … Κάθε λεπτό. 
«Όταν κάποιος πεθαίνει, έχουμε τη συνήθεια να ανοίγουμε το τετράδιο του και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του. 
Γιατί αυτός είναι για εμάς ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ»

Πηγή Η ιστορία ενός ερευνητή

Αυτή είναι η ιστορία ενός ανθρώπου τον οποίο εγώ θα χαρακτήριζα ερευνητή… Ερευνητής είναι κάποιος που ψάχνει, όχι απαραιτήτως κάποιος που βρίσκει… Ούτε είναι κάποιος που ξέρει στα σίγουρα τι είναι αυτό που

ψάχνει. Είναι, απλώς, κάποιος για τον οποίο η ζωή αποτελεί μια αναζήτηση. 

Μια μέρα, ο ερευνητής διαισθάνθηκε ότι έπρεπε να πάει προς την πόλη του Καμίρ. Είχε μάθει να δίνει μεγάλη σημασία στα προαισθήματα του, που πήγαζαν από ένα μέρος δικό του μεν, άγνωστο δε. Μετά από δύο μέρες πορείας στους σκονισμένους δρόμους, διέκρινε από μακριά το Καμίρ. Λίγο πριν φτάσει στο χωριό, του τράβηξε την προσοχή ένας λόφος, δεξιά από το μονοπάτι. Ήταν σκεπασμένος από υπέροχη πρασινάδα και γεμάτος με δέντρα, πουλιά και μαγευτικά λουλούδια. Τον περιτριγύριζε κάτι σαν μικρός φράχτης, φτιαγμένος από βαμμένο ξύλο. Μια μπρούντζινη πορτούλα τον προσκαλούσε να μπει. Ξαφνικά, αισθάνθηκε να ξεχνά το χωριό και υπέκυψε στην επιθυμία του να ξαποστάσει για λίγο σ’ εκείνο το μέρος. Ο ερευνητής πέρασε την είσοδο κι άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάκατα ανάμεσα στα δέντρα. Άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει σαν την πεταλούδα, σε κάθε λεπτομέρεια του πολύχρωμου αυτού παραδείσου. Τα μάτια του, όμως, ήταν μάτια ερευνητή, κι ίσως γι’ αυτό ανακάλυψε εκείνη την επιγραφή πάνω σε μια απ’ τις πέτρες: Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες, δύο εβδομάδες και 3 μέρες. Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας ότι εκείνη η πέτρα δεν ήταν απλώς μια πέτρα: ήταν μια ταφόπλακα. Λυπήθηκε ότακέφτηκε ότι ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας ήταν θαμμένο σ’ εκείνο το μέρος. Κοιτάζοντας γύρω του, ο άνθρωπος ότι και η διπλανή πέτρα είχε μια επιγραφή. Πλησίασε να τη διαβάσει. Έλεγε: Γιαμίρ Καλίμπ: έζησε 5 χρόνια, 8 μήνες και 3 εβδομάδες. Ο ερευνητής αισθάνθηκε φοβερή συγκίνηση. Αυτό το πανέμορφο μέρος ήταν νεκροταφείο, και κάθε πέτρα ήταν ένας τάφος. Μία μία, άρχισε να διαβάζει τις πλάκες. Όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές: ένα όνομα και τον ακριβή χρόνο ζωής του νεκρού. Αλλά αυτό που τον τάραξε περισσότερο ήταν η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος που είχε ζήσει τον πιο πολύ καιρό, μόλις που ξεπερνούσε τα έντεκα χρόνια … 
Νικημένος από μια αβάσταχτη θλίψη, έκατσε κι άρχισε να κλαίει. Ο φύλακας του νεκροταφείου που περνούσε από εκεί τον πλησίασε. Τον κοίταξε να κλαίει για λίγο σιωπηλός, και μετά τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιον συγγενή. «Όχι, για κανέναν συγγενή» είπε ο ερευνητής. «Τι συμβαίνει σ’ αυτό το χωριό; Τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; Γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ’ αυτό το μέρος; Ποια είναι η τρομερή κατάρα που βαραίνει αυτούς τους ανθρώπου; και τους έχει υποχρεώσει να φτιάξουν ένα νεκροταφείο για παιδιά:» 
Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε και είπε: «Μπορείτε να ηρεμήσετε. Δεν υπάρχει τέτοια κατάρα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εδώ έχουμε ένα παλιό έθιμο. Θα σας εξηγήσω» … «Όταν ένας νέος συμπληρώνει τα δεκαπέντε του χρόνια, οι γονείς του χαρίζουν ένα τετράδιο όπως αυτό που έχω εδώ, για να το κρεμάει στο λαιμό. Είναι παράδοση στον τόπο μας. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα, κάθε φορά που κάποιος απολαμβάνει έντονα κάτι, ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει»: «Στα δεξιά, αυτό που απόλαυσε. Στ’ αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση…» «Έστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε. Πόσο κράτησε το μεγάλο αυτό πάθος και η χαρά της γνωριμίας τους; Μια εβδομάδα; Δύο; Τρεις και μισή:» «Και μετά, η συγκίνηση του πρώτου φιλιού, η θαυμάσια ευχαρίστηση του πρώτου φιλιού … Πόσο κράτησε; Μόνο το ενάμισι λεπτό του φιλιού; Δύο μέρες; Μια εβδομάδα; «Και η εγκυμοσύνη, και η γέννηση του πρώτου παιδιού; «Και ο γάμος των φίλων;

«Και το ταξίδι που πάντα ήθελε; «Και η συνάντηση με τον αδελφό που γυρίζει από μια μακρινή χώρα; «Πόσο κράτησε στ’ αλήθεια η απόλαυση αυτών των αισθήσεων; «Ώρες; Μέρες; Έτσι , συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε … Κάθε λεπτό. 
«Όταν κάποιος πεθαίνει, έχουμε τη συνήθεια να ανοίγουμε το τετράδιο του και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του. 
Γιατί αυτός είναι για εμάς ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ»

Πηγή Η ιστορία ενός ερευνητή

Η προγραμματιζόμενη άντληση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην Ελλάδα θέτει σε δραματικό ρίσκο μη-αναστρέψιμης

οικολογικής και κοινωνικό-οικονομικής καταστροφής τις ελληνικές θάλασσες, τις παραγωγικές χερσαίες ζώνες όπου προγραμματίζονται οι εξορύξεις, αλλά και την ίδια τη βιωσιμότητα της χώρας. Την στιγμή, λοιπόν, που η Ε.Ε. εξαγγέλλει την στρατηγική και τα σημαντικά αναμενόμενα οικονομικά οφέλη της Ελλάδας στο πλαίσιο της Γαλάζιας και της Πράσινης Ανάπτυξης, μία μεγάλη μερίδα Ελλήνων πολιτικών επιμένει να εστιάζει στη «Μαύρη Ανάπτυξη» και να προωθεί ως σανίδα σωτηρίας τις εξορύξεις υδρογονανθράκων, με αυτονόητη την υποβάθμιση τουριστικών, γεωργικών και φυσικών περιοχών, καθώς και των σχετικών οικονομικών δραστηριοτήτων.


Το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος» κάνει έκκληση στους φορείς της κοινωνίας των πολιτών, αλλά και σε κάθε ενεργό πολίτη να αναλογιστεί υπό ποιες προϋποθέσεις σχεδιάζεται να γίνει η εξόρυξη των μικρών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην Ελλάδα, τα οποία είναι σχετικά μικρής αξίας, αλλά στην πλειονότητά τους και υψηλού ρίσκου λόγω του μεγάλου βάθους, ή/και των δύσκολων γεωλογικών και σεισμολογικών χαρακτηριστικών στις περιοχές όπου εντοπίζονται:

Οικονομικά Οφέλη


Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα όποια οικονομικά οφέλη από τις εξορύξεις θα τα καρπωθούν οι πετρελαϊκές εταιρίες, οι οποίες θα έχουν και τον απόλυτο έλεγχο σε όλα τα στάδια των εργασιών (σεισμικές έρευνες, γεωτρήσεις, εγκαταστάσεις άντλησης, εξόρυξη, πώληση, αντιμετώπιση των περιστατικών ρύπανσης/διαρροών/ατυχημάτων, αλλά ακόμα και στις επιδημιολογικές μελέτες όπως δείχνει η διεθνής εμπειρία).

Από όλο αυτό το deal τα οφέλη των πολιτών θα είναι μηδαμινά, δεδομένου ότι για τους πολίτες το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο θα παραμείνει το ίδιο ακριβό, σε τιμές που καθορίζονται από τα διεθνή χρηματιστήρια. Ο ισχυρισμός ότι οι εξορύξεις θα βελτιώσουν το εμπορικό ισοζύγιο και θα ενισχύσουν την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας, αποτελεί φαιδρό επιχείρημα που προέρχεται από τους ίδιους οικονομολόγους και πολιτικούς που βούλιαξαν οικονομικά τη χώρα. Υπό τεράστιο συνεχές ρίσκο θα βρεθούν εκατομμύρια επαγγελματίες που απασχολούνται σε τομείς όπως ο τουρισμός, η αλιεία, η ιχθυοκαλλιέργεια, η γεωργία και τα πολυάριθμα συναφή γαλάζια και πράσινα επαγγέλματα, τα οποία μάλιστα προωθούνται από τις νέες στρατηγικές βιώσιμης ανάπτυξης της ΕΕ.

Οι πολιτικοί, οι οικονομολόγοι και οι πετρελαϊκές εταιρίες που προωθούν τις εξορύξεις, παρουσιάζουν τη χωροθέτηση των επενδύσεων σαν να βρίσκονται σε περιοχές που μοιάζουν με την έρημο του Ιράκ και της Σαχάρας, ή τις απομακρυσμένες θάλασσες βόρεια της Νορβηγίας, ενώ προσποιούνται ότι αγνοούν ότι όλα αυτά προγραμματίζεται να γίνουν δίπλα σε παράκτιες και παραγωγικές περιοχές όπου ζουν και εργάζονται εκατομμύρια πολίτες. Οι περιοχές αυτές είναι ήδη παραγωγικές, με θεμελιώδη σημασία για την ελληνική οικονομία. Σήμερα αποτελούν σημαντικές τουριστικές ζώνες, σημαντικές περιοχές αλιείας και ιχθυοκαλλιέργειας, γεωργίας και κτηνοτροφίας, ενώ στηρίζουν χιλιάδες θέσεις εργασίας που σχετίζονται με τη πολυσυζητημένη στρατηγική γαλάζιας και πράσινης ανάπτυξης της Ε.Ε. Ας μην ξεχνάμε ότι οι εξορύξεις προγραμματίζονται να γίνουν κοντά σε οικοτόπους παγκόσμιας περιβαλλοντικής σημασίας.

Αυτή η προοπτική μαύρης ανάπτυξης για την Ελλάδα στηρίζεται και από μία μειοψηφία επιστημόνων (συχνά παρηκμασμένων και κρατικοδίαιτων), που μπορεί να μην έχουν προσφέρει τίποτα άλλο σε αυτή τη χώρα, αλλά είναι έτοιμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους κάθε φορά που προωθείται μία σαθρή επένδυση με αμφιλεγόμενα οφέλη. Όσον αφορά στα κίνητρά τους, έχουμε υποχρέωση ως ενεργοί πολίτες να αναρωτιόμαστε.

Καθώς οι υπέρμαχοι των εξορύξεων αρέσκονται να μιλούν με οικονομικούς όρους, οι ερευνητές του Ινστιτούτου «Αρχιπέλαγος», αφήνουν για λίγο στην άκρη τα ζητήματα φύσης και βιοποικιλότητας και καλούν τους πολίτες να αξιολογήσουν την κατάσταση και με αυτό το πρίσμα:
Η εκτίμηση κερδών για το Ελληνικό δημόσιο είναι ακόμα ασαφής, όμως χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα ενός από τους πρώτους «τυχερούς» της Μαύρης Ανάπτυξης: το κοίτασμα του Πατραϊκού. Σύμφωνα με τις πιο αισιόδοξες πρόσφατες οικονομικές προβλέψεις των επενδυτών, το ελληνικό δημόσιο θα λαμβάνει για τις εξορύξεις του κοιτάσματος του Πατραϊκού 200 εκατομμύρια ευρώ ανά έτος, (μία πρόβλεψη την οποία βέβαια κανείς δεν εγγυάται).



Τι ρισκάρουμε όμως σε περίπτωση ατυχήματος; Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας μόνο κατά την περίοδο Ιανουάριος – Σεπτέμβριος 2018, τα έσοδα από τον τουρισμό στην περιοχή του Ιονίου και της Δυτικής Ελλάδας ξεπέρασαν τα 2 δις ευρώ, δεκαπλάσια δηλαδή από τις αισιόδοξες προβλέψεις εσόδων για το ελληνικό δημόσιο για τις εξορύξεις του κοιτάσματος του Πατραϊκού.

H διεθνής εμπειρία έχει αποδείξει ότι σε μία περιοχή όπου γίνεται άντληση υδρογονανθράκων, τα ατυχήματα και η γενικότερη υποβάθμιση είναι αναπόφευκτα, παρ’ όλους τους αυστηρούς περιβαλλοντικούς όρους και μέτρα πρόληψης. Γι’ αυτό και είναι προφανές ότι εξορυκτικές δραστηριότητες δεν μπορούν να συνυπάρξουν με τον τουρισμό και τα λεγόμενα γαλάζια και πράσινα επαγγέλματα. Ας αναλογιστούμε το όφελος μόνο από τον κλάδο του τουρισμού στην ελληνική οικονομία, που για το 2017 έφτασε τα 35 δισ. ευρώ αντιπροσωπεύοντας το 19,7% του ΑΕΠ της χώρας, με 935.000 θέσεις εργασίας (24,8% της συνολικής απασχόλησης). Η συμβολή του τουρισμού στο ΑΕΠ προβλέπεται να αυξάνεται 3,7% κάθε χρόνο για την επόμενη δεκαετία με αναμενόμενο συνολικό οικονομικό όφελος στα 52,8 δισ. ευρώ το 2028 ( σύμφωνα με το Παγκόσμιο Συμβούλιο για τα Ταξίδια και τον Τουρισμό – WTTC). Ας μην ξεχνάμε ότι η βιομηχανία του τουρισμού στην Ελλάδα βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην ποιοτική φυσική και πολιτιστική κληρονομιά μας, δηλαδή στην εξαιρετική ποιότητα των θαλασσών μας, του νερού, του αέρα, της τροφής και του τοπίου γενικότερα.

Τι μας διδάσκει η διεθνής εμπειρία;


Η διεθνής εμπειρία αναδεικνύει χιλιάδες παραδείγματα ατυχημάτων που οφείλονται σε εξορυκτικές δραστηριότητες, ενώ πολυάριθμα είναι και τα περιστατικά που αποκρύπτονται. Στην περιοχή του ΒΑ Ατλαντικού όπου υπάρχει καλή παρακολούθηση, κατά την περίοδο 2007-2016 καταγράφηκαν 4,828 περιστατικά διαρροών υδρογονανθράκων. Ας εστιαστούμε όμως σε 2 χαρακτηριστικά παραδείγματα επιπτώσεων μίας χερσαίας και μίας υποθαλάσσιας εξόρυξης:
Μπαζιλικάτα, Ιταλία
Χαρακτηριστικό παράδειγμα των επιπτώσεων που μπορούμε να αναμένουμε από τις εξορύξεις αποτελεί η περιοχή Μπαζιλικάτα της νοτίου Ιταλίας, όπου από τη δεκαετία του 1990 υλοποιούνται εκτεταμένες δραστηριότητες χερσαίας εξόρυξης υδρογονανθράκων. Με την υπόσχεση πολιτικών και πετρελαϊκών εταιρειών ότι θα γίνει το «Τέξας της Ιταλίας», η Μπαζιλικάτα, έπειτα από σχεδόν 30 χρόνια εξορύξεων, σήμερα αντιμετωπίζει δραματική περιβαλλοντική καταστροφή, αυξανόμενα ποσοστά καρκίνου, κατεστραμμένη γεωργία, υποβαθμισμένο τουρισμό και τεράστιο ποσοστό μετανάστευσης του τοπικού πληθυσμού.
Σύμφωνα με έρευνες που δημοσιεύθηκαν το 2013 και 2014, υπολείμματα υδρογονανθράκων εντοπίζονται σε προϊόντα όπως το ελαιόλαδο, το κρασί, το μέλι, το σιτάρι και το γάλα που κάποτε εξήγαγε η περιοχή. Αξιοσημείωτο είναι ότι αν και για λόγους διαφθοράς και συγκάλυψης έχουν πραγματοποιηθεί ελάχιστες επιδημιολογικές έρευνες, σύμφωνα με στοιχεία από το Ιταλικό Ινστιτούτο Στατιστικής ISTAT (2016), η θνησιμότητα που σχετίζεται με αναπνευστικές νόσους αυξήθηκε στην περιοχή σε ποσοστό 29% από το 2006 έως το 2013.

Κόλπος του Μεξικού, ΗΠΑ
Το 2010, έκρηξη σε εξέδρα άντλησης πετρελαίου της BP προκάλεσε τη διαρροή 5 εκατομμυρίων βαρελιών αργού πετρελαίου στον Κόλπο του Μεξικού. Απαιτήθηκαν 3 μήνες έως ότου μπορέσουν να κλείσουν το πηγάδι εξόρυξης στα 1.500 μέτρα βάθος και να σταματήσει η διαρροή. Το πετρέλαιο κάλυψε 180.000 χλμ2 θάλασσας και ακτής, από το Τέξας μέχρι την Αλαμπάμα, (δηλαδή περισσότερο από 2 φορές την έκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας), ενώ παράλληλα χρησιμοποιήθηκαν περισσότεροι από 5.500 τόνοι τοξικών χημικών διασκορπιστικών (σύμφωνα με τις επίσημες παραδοχές της ΒΡ και ίσως πολύ περισσότεροι στην πραγματικότητα).
Τόσο οι κοινωνίες, όσο και η κυβέρνηση των ΗΠΑ παρατηρούσαν για μήνες σαν θεατές, τη μη-αναστρέψιμη οικολογική και κοινωνικό-οικονομική καταστροφή τους, ανήμποροι να επέμβουν ουσιαστικά. Παρ’ όλα τα ιδιαίτερα αυστηρά μέτρα ασφαλείας που λήφθηκαν έπειτα από το ατύχημα, 6 νέα μεγάλα ατυχήματα καταγράφηκαν στην ίδια περιοχή από το 2011 έως το 2017.
Και αν όλα αυτά συμβαίνουν σε μία χώρα όπως οι ΗΠΑ, όπου όλοι γνωρίζουμε ότι τηρούνται από τα αυστηρότερα μέτρα ασφαλείας και ανταπόκρισης σε θαλάσσια ατυχήματα παγκοσμίως, με τους καλύτερους μηχανισμούς και υποδομές αντιμετώπισης, πώς θεωρούν οι υποστηρικτές και οι εταιρείες των εξορύξεων ότι θα μπορούν να διαχειριστούν ένα αντίστοιχο ή μικρότερο ατύχημα και ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν θα καταστρέψει τις ελληνικές θάλασσες;
Ας σκεφτούμε ένα αντίστοιχο σενάριο διαρροής πετρελαίου στις ελληνικές θάλασσες σε πηγάδι μεγάλου βάθους ή φωτιάς σε πλατφόρμα άντλησης υδρογονανθράκων που θα μπορούσε να διαρκεί για μήνες. Ποιες θα ήταν οι πραγματικές οικονομικές επιπτώσεις στον τουρισμό, στην αλιεία, στην ιχθυοκαλλιέργεια, στη δημόσια υγεία και στις θαλάσσιες μεταφορές, για να μην αναφερθούμε στην ποιότητα ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων και στην ελληνική φύση.
Αξίζει όμως να αναφέρουμε ότι έπειτα από τη μη-αναστρέψιμη καταστροφή που προκλήθηκε στον κόλπο του Μεξικού έγιναν – κατόπιν εορτής – μελέτες για να υπολογίσουν τη χρηματική αξία που είχαν (προ του ατυχήματος) τα οικοσυστήματα της περιοχής. Για παράδειγμα, μόνο στην πολιτεία της Λουϊζιάνας, τα ετήσια οικονομικά οφέλη των οικοσυστημάτων εκτιμήθηκαν στα $12 – $47 δις, ενώ η συνολική αξία τους ως οικονομικός πόρος εκτιμήθηκε στα $1.3 τρις. Αυτή η εκτίμηση αφορά σε μία περιοχή που αποτελείται κυρίως από βάλτους, υδροβιότοπους και αλιευτικές ζώνες. Ποιά θα ήταν η αντίστοιχη εκτίμηση των ελληνικών θαλάσσιων και χερσαίων οικοσυστημάτων ως οικονομικός πόρος;

Άραγε εδώ στην Ελλάδα θα μπορέσουμε να συνειδητοποιήσουμε εγκαίρως την πραγματική αξία των θαλασσών μας και των πραγματικών μας φυσικών πόρων ως ένα σημαντικό και αναντικατάστατο, μοναδικό παγκοσμίως, συγκριτικό πλεονέκτημα; Θα αντλήσουμε γνώση από το πάθημα των άλλων, ή θα χρειαστεί να περιμένουμε και εμείς ένα ατύχημα, και μόλις «έρθει ο ουρανός στο κεφάλι μας», να αρχίσουμε με τη σειρά μας να υπολογίζουμε κατόπιν εορτής τι χάσαμε και τι θα στερήσουμε από τις επόμενες γενιές; Ακόμα και μικρή πιθανότητα ατυχήματος να υπάρχει, αξίζει άραγε το ρίσκο να προκαλέσουμε μη-αναστρέψιμη οικολογική και κοινωνικό-οικονομική καταστροφή και να ακυρώσουμε τα πραγματικά συγκριτικά μας πλεονεκτήματα ως χώρα;

Καθώς η Ε.Ε. εστιάζει σε στρατηγικές γαλάζιας και πράσινης ανάπτυξης, σε μία εποχή που θεωρείται επαναστατική για τη μετάβαση από τα ορυκτά καύσιμα στις πολυάριθμες ανανεώσιμες μορφές ενέργειας, πιστεύουμε πραγματικά ότι οι εξορύξεις αποτελούν βιώσιμη στρατηγική ανάπτυξης για την Ελλάδα; Σύμφωνα με τις τρέχουσες προβλέψεις, σε λιγότερο από μία δεκαετία ο πλανήτης θα έχει μεταβεί αποφασιστικά από τα ορυκτά καύσιμα στις ΑΠΕ και την ήπια διαχείριση των φυσικών πόρων, με πρώτη δραστική αναμενόμενη αλλαγή στην τεχνολογία των αυτοκινήτων που σήμερα καταναλώνουν περισσότερα τα μισά καύσιμα παγκοσμίως. Αναμένεται μάλιστα και συνεπακόλουθη κάθετη μείωση στην τιμή του πετρελαίου. Αξιοσημείωτο είναι ότι ανάμεσα στους πρωτοπόρους στην ανάπτυξη και εφαρμογή νέων μορφών ΑΠΕ είναι η Νορβηγία, η μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα της Ευρώπης και μία από τις μεγαλύτερες παγκοσμίως. Στη Νορβηγία μάλιστα τα τελευταία χρόνια, έχει εγκατασταθεί δίκτυο «πρατηρίων» όπου γίνεται αυτό-παραγωγή και διάθεση υδρογόνου για χρήση ως καύσιμο αυτοκινήτων, ενώ πολυάριθμες είναι οι χώρες ανά τον πλανήτη που εγκαθιστούν γιγαντιαία δίκτυα σταθμών φόρτισης των ηλεκτροκίνητων αυτοκινήτων, τα οποία άλλωστε αναμένεται να επικρατήσουν τα επόμενα χρόνια.

Στην περίπτωση που η Ελλάδα επιλέξει τελικά να ακολουθήσει την στρατηγική ανάπτυξης μέσω των εξορύξεων υδρογονανθράκων σε στεριά και θάλασσα, οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι η πορεία αυτή θα είναι μη-αναστρέψιμη, καθώς όταν γίνουν οι πρώτες εγκαταστάσεις και επενδύσεις δε θα είναι δυνατόν να ανασταλούν έπειτα από λίγα χρόνια.

Οφείλουμε επίσης να γνωρίζουμε ότι για τις εταιρείες εξόρυξης, η Ελλάδα αποτελεί στρατηγικό στόχο, όχι για τα μικρά κοιτάσματά της, αλλά για το γεγονός ότι εάν ανοίξει το δρόμο για εξορύξεις υδρογονανθράκων σε μία τουριστική περιοχή της Ε.Ε., υψηλής φυσικής αξίας, έπειτα θα μπορούν να διεκδικήσουν εξορύξεις σε πολυάριθμες αντίστοιχες περιοχές του πλανήτη στις οποίες έχουν ήδη στοχεύσει.

Με στόχο την αποφυγή αυτού του τεράστιου κινδύνου, το Ινστιτούτο Αρχιπέλαγος, δίνοντας μία καθημερινή μάχη για την άμυνα της φύσης των ελληνικών θαλασσών, κάνει μία έκκληση στην κοινωνία των πολιτών να σταθεί άμεσα στο ύψος των περιστάσεων. Είναι χρέος όλων μας να ασκήσουμε την απαραίτητη πίεση και να ωθήσουμε την πολιτεία να διασφαλίσει το μακροπρόθεσμο όφελος των Ελλήνων πολιτών και όχι συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος»

Θοδωρής Τσιμπίδης

Πηγή Τελικά τι Επιλέγουμε για την Ελλάδα; Γαλάζια ή Μαύρη Ανάπτυξη;