25 March, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 5)

Υπάρχει μια φράση που κυκλοφορεί στα ελληνικά και αποδίδεται στον Ουμπέρτο Έκο, η οποία λέει:
«Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκς, από τη στιγμή που υπάρχει η τηλεόραση»
Φαίνεται ότι η φράση αυτή είναι μια εκλαϊκευμένη μετάφραση της πραγματικής δήλωσης του Ιταλού φιλοσόφου που είναι η εξής:

«Πριν λίγο καιρό, αν ήθελες να καταλάβεις την πολιτική εξουσία σε μια χώρα, έπρεπε να αποκτήσεις έλεγχο του στρατού και της αστυνομίας. Σήμερα, μόνο στις πιο οπισθοδρομικές χώρες οι φασίστες στρατηγοί χρησιμοποιούν τανκ για να κάνουν πραξικοπήματα… Σήμερα, μια χώρα ανήκει σε όποιον ελέγχει τις επικοινωνίες»

Η δήλωση αυτή του Έκο είναι μάλλον υπερβολική. Γιατί τελικά, αυτός που θα ελέγξει τον στρατό και την αστυνομία σε μια χώρα θα μπορέσει να επιβάλλει με την δύναμη των όπλων το καθεστώς που έχει επιλέξει. Έχει όμως μια δόση αλήθειας, με την έννοια ότι στη σημερινή εποχή, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης παίζουν τόσο κομβικό ρόλο στη διαμόρφωση κλίματος μέσα στην κοινωνία και στη διαμόρφωση συνειδήσεων, που δεν μπορεί πια να γίνει κανένας πόλεμος χωρίς επικοινωνιακή στρατηγική.
Το γιοφύρι της Βενεζουέλας

Φυσικά, τα γεράκια της αμερικάνικης αυτοκρατορίας το γνωρίζουν αυτό. Γνωρίζουν επίσης ότι στην εποχή του ίντερνετ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, στην εποχή που η πληροφόρηση δεν ελέγχεται πλήρως από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, ο κόσμος μπορεί να κινητοποιείται και να αντιδρά μέσα από άλλα κανάλια. Και άρα, δεν μπορεί να υπάρξει μια ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ σε μια άλλη χώρα, και μάλιστα όχι στη Μέση Ανατολή αλλά στη γειτονιά τους, χωρίς να παρουσιάζεται μια αληθοφανής αφορμή.

Έτσι, η προσπάθεια των ΗΠΑ να ανατρέψουν τον εκλεγμένο πρόεδρο της Βενεζουέλας Μαδούρο με πραξικόπημα, έχει σαν εμπροσθοφυλακή έναν επικοινωνιακό πόλεμο, στον οποίο έχουν επιστρατευτεί διάφορα βαρέα όπλα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η παρακάτω φωτογραφία, που δείχνει υποτίθεται μπλόκα που έχει στήσει ο Μαδούρο στην γέφυρα που συνδέει την Κολομβία με την Βενεζουέλα προκειμένου να μην περάσει η ανθρωπιστική βοήθεια. Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε με τα σχετικά «ρεπορτάζ» και σε μεγάλα ΜΜΕ όπως η Γκάρντιαν.

Μόνο που η συγκεκριμένη γέφυρα, που ονομάζεται Tienditas, δεν λειτούργησε ποτέ. Χτίστηκε με κοινά κονδύλια από τις δύο χώρες και ολοκληρώθηκε το 2016, αλλά δεν δόθηκε ποτέ στην κυκλοφορία λόγω των κακών διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.


Ποιος αφήνει βέβαια μια αλήθεια να χαλάσει μια ωραία ιστορία προπαγάνδας που μπορεί να συνοδέψει μια δυνατή φωτογραφία;
Να τραγουδήσουμε όλοι μαζί «ζήτω ο πόλεμος»!

Επικοινωνιακές αψιμαχίες είχαμε και στο επίπεδο της τέχνης. Στις 22 Φεβρουαρίου διοργανώθηκε το Venezuela Live Aid, μια συναυλία στα σύνορα της χώρας από την πλευρά της Κολομβίας, που σκοπό είχε υποτίθεται να συγκεντρώσει 100 εκατομμύρια δολάρια για να χρηματοδοτήσει ανθρωπιστική βοήθεια στη Βενεζουέλα.

Στην πραγματικότητα ήταν μια αντικαθεστωτική συναυλία, που σκοπό είχε να αυξήσει την ένταση στα σύνορα της χώρας, σε μια προετοιμασία για την επέμβαση που σχεδιάζουν οι ΗΠΑ. Διοργανωτής της συναυλίας ήταν ο ιδιοκτήτης της πολυεθνικής Virgin και δισεκατομμυριούχος Richard Branson, γνωστός συνεργάτης και θαυμαστής της ιέρειας του νεοφιλελευθερισμού, Θάτσερ.

Οι υπερπλούσιοι νεοφιλελεύθεροι είναι γνωστό ότι είναι φίλοι των φτωχών και θέλουν πολύ να τους βοηθήσουν.

Η συναυλία τελείωσε με μια διασκευή του Imagine του John Lennon. Στο τραγούδι αυτό ο Λένον τραγουδούσε ενάντια στους πολέμους, την ιδιοκτησία, για μια «αδελφότητα των ανθρώπων». Έτσι αποδείχτηκε για άλλη μια φορά ότι δεν υπάρχει όριο στην υποκρισία της κυρίαρχης ελίτ…
Απ-ανθρωπιστική βοήθεια

Το «βαρύ πυροβολικό» της επικοινωνιακής επίθεσης των ΗΠΑ βέβαια είναι η ιστορία με την ανθρωπιστική βοήθεια που θέλουν να στείλουν, υποτίθεται για να βοηθήσουν τον λαό της Βενεζουέλας.

Με προμετωπίδα κάποια φορτηγά με «ανθρωπιστική βοήθεια» το Σάββατο 23/2 έγινε στην ουσία προσπάθεια να παραβιαστούν τα σύνορα της χώρας, μάλιστα από δύο μεριές, και από την Κολομβία και από την Βραζιλία. Σε αυτή τη σχεδιασμένη επιχείρηση των ΗΠΑ και της δεξιάς αντιπολίτευσης, η οποία υποστηρίχτηκε από τις δεξιές και ακροδεξιές κυβερνήσεις των γειτονικών χωρών, υπήρξαν 4 νεκροί και αρκετές εκατοντάδες τραυματίες, ενώ το ένα φορτηγό πυρπολήθηκε, αν και υπάρχουν αντικρουόμενες αναφορές για το ποιος ευθύνεται για αυτό.

Οι ΗΠΑ εννοείται ότι δεν ενδιαφέρονται για το ανθρωπιστικό σκέλος της κρίσης στη Βενεζουέλα. Ενδιαφέρονται να χτυπήσουν επικοινωνιακά τον Μαδούρο και να δημιουργήσουν έκρυθμη κατάσταση που να δικαιολογεί επέμβαση.

Η ανθρωπιστική βοήθεια των ΗΠΑ είναι αξίας 20 εκατομμυρίων δολαρίων. Οι κυρώσεις που έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ στην οικονομία της Βενεζουέλας, και που την οδηγούν σε ασφυξία, είναι πολλαπλάσιες! Οι ΗΠΑ πάγωσαν περίπου 7 δις $ της κρατικής εταιρείας πετρελαίου της Βενεζουέλας PDVSA, που βρίσκονται στις ΗΠΑ λόγω των εξαγωγών μέσω της θυγατρικής Citgo. Kαι με το σταμάτημα των εισαγωγών και το μίνι εμπάργκο, σε αυτό το ποσό θα προστεθούν άλλα 11 δις $. Η Τράπεζα της Αγγλίας έχει δεσμεύσει άλλα 1,2 δις $ που ανήκουν στη Βενεζουέλα, και μάλιστα μετά από μια απλή επιστολή του σύμβουλου του Τράμπ, Τζ. Μπόλτον! Άλλο περίπου 1 δις $ έχει δεσμεύσει η πορτογαλική τράπεζα Novo Banco. Και όλοι αυτοί μετά ωρύονται για την ανθρωπιστική κρίση στη χώρα!
ΟΗΕ, Ερυθρός Σταυρός και USAID

Ακόμα και ο ΟΗΕ έκανε κριτική στις ΗΠΑ για τον τρόπο που χειρίζεται το θέμα της ανθρωπιστικής βοήθειας. Εκπρόσωποί του δήλωσαν ότι η ανθρωπιστική βοήθεια πρέπει να τηρεί όρους ουδετερότητας.

Ο Ερυθρός Σταυρός από την άλλη, δήλωσε ότι έχουν χρησιμοποιηθεί τα σύμβολά του στην συγκεκριμένη αποστολή των ΗΠΑ χωρίς να έχει εμπλακεί ο ίδιος! Να σημειώσουμε ότι και ο ΟΗΕ και ο Ερυθρός Σταυρός συνεργάζονται με τις αρχές της Βενεζουέλας και στέλνουν ανθρωπιστική βοήθεια στη χώρα κανονικά.

Η «ανθρωπιστική» αυτή τακτική των ΗΠΑ οργανώνεται από την USAID (Υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Διεθνή Ανάπτυξη), μια κρατική υπηρεσία που λειτουργεί σε στενή συνεργασία με το υπουργείο εξωτερικών και την CIA. Στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν τον πλούτο τους (ο οποίος βέβαια προέρχεται από την αποικιακή εκμετάλλευση των «αναπτυσσόμενων» χωρών) σαν μαστίγιο και σαν καρότο. Προσπαθούν να «γλυκάνουν» καθεστώτα και ηγέτες με την υπόσχεση της ανθρωπιστικής βοήθειας για να τους φέρουν κοντά στα συμφέροντα τους. Ή τους απειλούν με κόψιμο αυτής της βοήθειας όταν πάνε να «ξεστρατίσουν».

Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό όταν ο πρεσβευτής της Υεμένης στα Ηνωμένα Έθνη το 1990 ψήφισε κατά της αμερικάνικης επέμβασης στο Ιράκ. Ο πρεσβευτής των ΗΠΑ Thomas Pickering τον πλησίασε και του είπε «αυτό ήταν το πιο ακριβό ΟΧΙ που ψήφισες ποτέ». Αμέσως μετά διακόπηκε κάθε ανθρωπιστική βοήθεια του USAID στη χώρα.
Είναι ιμπεριαλιστική επέμβαση;

«Φανταστείτε την κινέζικη κυβέρνηση να καλεί τα Κίτρινα Γιλέκα να βγουν στους δρόμους και να καταλάβουν τις μεγάλες γαλλικές πόλεις. Φανταστείτε η Ρωσία να αποφασίσει να μην αναγνωρίζει πια σαν πρόεδρο τον Μακρόν αλλά την Λεπέν ή τον Μελανσόν. Φανταστείτε το Ιράν να χρηματοδοτεί και να οπλίζει παραστρατιωτικές ομάδες για να κάνουν καταστροφές στη χώρα. Πως θα αποκαλούσατε αυτές τις πράξεις; Ανεξαρτήτως της γνώμης που έχετε για τον Μακρόν, θα ήσασταν διατεθειμένοι να δεχτείτε τέτοιου είδους παρέμβαση στα εσωτερικά θέματα της Γαλλίας; Κάτι δεν σας κολλάει; Όμως, αυτά ακριβώς συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στη Βενεζουέλα»

Το παραπάνω άρθρο του Romain Migus στο Telesur δίνει την πραγματική διάσταση των γεγονότων που βλέπουμε στη Βενεζουέλα, και αποδεικνύει το μέγεθος της υποκρισίας των αστών.

Φυσικά, ο Μαδούρο δεν είναι ένας ηγέτης που μπορεί κανείς να υπερασπιστεί. Έχει πάρει πίσω πολλά από τα έστω περιορισμένα προοδευτικά μέτρα που είχε πάρει ο Τσάβεζ. Έχει στήσει μια κρατική γραφειοκρατία που παρασιτεί σε βάρος του λαού της χώρας. Υποχωρεί διαρκώς στις πιέσεις του κατεστημένου. Δεν εφαρμόζει ένα σύστημα πραγματικής δημοκρατίας από τα κάτω. Οι πολιτικές του έχουν επιφέρει φτώχεια και ανέχεια σε ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού. Και τελικά με την στάση του, δυσφημεί την ιδέα του σοσιαλισμού για τον οποίο υποτίθεται ότι παλεύει.

Είναι όμως δουλειά του λαού της Βενεζουέλας και της εργατικής τάξης της χώρας να δώσουν τη μάχη για μια πραγματικά σοσιαλιστική δημοκρατία. Οι ιμπεριαλιστές δεν παλεύουν για την διόρθωση αυτής της κατάστασης, αλλά για να την κάνουν χειρότερη. Όπως είπε και ο τραγουδιστής των Pink Floyd και πολιτικός ακτιβιστής Roger Waters«Πραγματικά θέλουμε η Βενεζουέλα να γίνει ακόμα ένα Ιράκ, μια Συρία, μια Λιβύη; Εγώ δεν θέλω, και ούτε θέλει ο λαός της Βενεζουέλας κάτι τέτοιο».
Δεν τους βγαίνει

Είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονται ούτε για τη δημοκρατία, ούτε για την φτώχεια στη Βενεζουέλα. Αν είχαν τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για αυτά τα θέματα θα είχαμε να τους προτείνουμε δύο άλλες χώρες να ασχοληθούν.

Στην Υεμένη έχουμε μια από τις χειρότερες ανθρωπιστικές κρίσεις της σύγχρονης ιστορίας, με χιλιάδες νεκρούς από την πείνα λόγω του εμπάργκο της Σαουδικής Αραβίας, και με την μεγαλύτερη επιδημία χολέρας που έχει σκοτώσει 100.000 άτομα. Παρόλα αυτά οι ΗΠΑ δεν κάνουν τίποτα, μια και η Σαουδική Αραβία είναι σύμμαχος τους.

Στη Γαλλία έχουμε μια κυβέρνηση με ελάχιστη κοινωνική νομιμοποίηση που καταστέλλει βίαια τις δημοκρατικές διαδηλώσεις του λαού, ενώ μέχρι στιγμής έχουμε 10 νεκρούς, πάνω από 1.800 τραυματίες, ενώ 14 άνθρωποι έχουν χάσει το μάτι τους από τα όπλα της αστυνομίας. Και εδώ όμως οι ΗΠΑ τηρούν σιγή ιχθύος καθώς τα «δημοκρατικά δικαιώματα» δεν είναι τόσο σημαντικά μπροστά στις μπίζνες που κάνουν με τον Μακρόν.

Ενδιαφέρονται πολύ όμως οι ΗΠΑ για τα πετρέλαια της Βενεζουέλας, μιας και η χώρα έχει τα μεγαλύτερα αποθέματα παγκοσμίως. Σύμφωνα με έρευνα που έχει γίνει, είναι 100 φορές πιο πιθανό σε μια χώρα να υπάρξει εξωτερική επέμβαση στις εσωτερικές της υποθέσεις αν υπάρχει πετρέλαιο, από την περίπτωση που δεν υπάρχει!

Φαίνεται όμως ότι προς το παρόν δεν τους βγαίνει… Το πραξικόπημα της μαριονέτας των ΗΠΑ Γκουαϊδό δεν κατάφερε ούτε να προκαλέσει σοβαρά ρήγματα στο στρατό, ούτε να κατεβάσει μαζικά κόσμο στους δρόμους, ενώ η επιχείρηση στα σύνορα δεν εξελίχθηκε στο ανεξέλεγκτο χάος που θα ήθελαν. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα σταματήσουν όμως. Γι’ αυτό, παρά την κριτική που χρειάζεται να γίνεται στο καθεστώς του Μαδούρο, πρέπει να υπάρξει διεθνής κινητοποίηση ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση. 

Πηγή Ανθρωπιστική βοήθεια των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και άλλες ιστορίες για αγρίους

Ο Υγροβιότοπος «Λιβάδι» ή «Κολοβρέχτης» έχει χαρακτηριστεί ως «περιοχή προστασίας της φύσης» με το προεδρικό διάταγμα της 1ης Αυγούστου 1989 (βλ. ΦΕΚ 642/τ. Β’/09.10.1989) και προστατεύεται από διεθνείς συνθήκες: Βέρνης και Βόννης. Είναι ο κυριότερος υγροβιότοπος της κεντρικής Εύβοιας με τεράστια σημασία για τα σπάνια και απειλούμενα με εξαφάνιση μεταναστευτικά πουλιά. Εκτός από την οικολογική του αξία, έχει και αρχαιολογική καθότι κατοικείται από τους παλαιολιθικούς χρόνους μέχρι σήμερα.

Είναι μνημείο φύσης και ιστορίας, παρόλα αυτά το υπουργείο περιβάλλοντος και ενέργειας όχι μόνο δεν έχει δώσει δεκάρα τσακιστή για την προστασία και την ανάδειξη του Κολοβρέχτη αλλά στον πρόσφατο φορέα Διαχείρισης προστατευόμενων περιοχών που ίδρυσε για την Εύβοια άφησε έξω τον σημαντικό αυτό τόπο, προσβάλλοντας τους αγώνες που έχουμε κάνει για αυτόν τόσα χρόνια και όχι μόνο αυτό αλλά και στην διαβούλευση – συζήτηση που άνοιξε το υπουργείο (τέλη 2017) πριν οριστικοποιήσει την απόφασή του ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕ στην παρέμβασή μας, αγνοώντας μας επιδεικτικά.
Την ίδια στιγμή στην περιοχή του υγροβιότοπου λειτουργεί παράνομα το πτηνοσφαγείο της ΑΓΡΟΖΩΗΣ που είναι θυγατρική, μιας από τις μεγαλύτερες πτηνοτροφικές επιχειρήσεις της Ελλάδος, της συνεταιριστικής ΠΙΝΔΟΣ των Ιωαννίνων. Η λειτουργία του πτηνοσφαγείου που σφάζει εκατοντάδες χιλιάδες κοτόπουλα κάθε μήνα, έχει δημιουργήσει μια τεράστια χαβούζα μέσα στην Α΄ ζώνη – πυρήνα του υγροβιότοπου.
Επίσης παράνομη είναι και η απόληξη του βιολογικού καθαρισμού της Νέας Αρτάκης μέσα στην Α΄ ζώνη του υγροβιότοπου.
Η καταπάτηση και η καταστροφή του πλούσιου αυτού οικοσυστήματος από ΙΔΙΩΤΕΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣ συνεχίζεται ανεξέλεγκτη.


ΕΜΕΙΣ ΡΩΤΑΜΕ:

Ποιους συμφέρει να μείνει ο υγροβιότοπος απροστάτευτος και έξω από οποιοδήποτε (έστω διακοσμητικό) φορέα διαχείρισης; Φυσικά και συμφέρει τους καταπατητές και τους ρυπαντές και στο παιχνίδι της διαπλοκής που παίζουν κάθε φορά στην πλάτη μας.
Τελικά το υπουργείο περιβάλλοντος και ενέργειας με την απόφασή του αυτή ποιους ωφελεί και εξυπηρετεί; Είναι ανιδιοτελής η απόφασή του ή μήπως υπάρχει αλληλοεξυπηρέτηση συμφερόντων; Τελικά ας μας απαντήσει σε ποιον φορέα διαχείρισης θα ενταχθεί ο Κολοβρέχτης;
Εάν η πολιτική των ΣΥΡΙΖΑ – Οικολόγων Πράσινων είναι η συνέχιση της λειτουργίας της ρυπογόνας και καταστροφικής για την υγεία και το περιβάλλον ΛΑΡΚΟ, η καταστροφή της ΟΧΗΣ από τις ανεμογεννήτριες και τα κάθε λογής τοπικά συμφέροντα καλυπτόμενοι πίσω από ΔΗΘΕΝ οικοπροστατευτικούς φορείς, να ξέρουν ότι θα πνιγούν στην χαβούζα της χυδαιότητας όπως και οι προκάτοχοί τους.

ΟΜΑΔΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΥΓΡΟΒΙΟΤΟΠΟΥ ΤΟΥ ΚΟΛΟΒΡΕΧΤΗ
Kolobrextis.blogspot.gr

Πηγή Ο Κολοβρέχτης και η ιδιοτελής ανηθικότητα του υπουργείου Περιβάλλοντος

Υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στις επίσημες γιορτές, παρελάσεις, στις επετείους που οι κυβερνήσεις είτε από επιλογή είτε από ανάγκη διοργανώνουν, και στις γιορτές των από τα κάτω. Για τις πρώτες υπάρχουν πολλά παραδείγματα στα οποία μπορεί κανείς να ανατρέξει, τα οποία έχουμε βιώσει όλοι και όλες σε διάφορες φάσεις της ζωής μας. Στην μεγάλη τους πλειοψηφία διέπονται από τάξη και πειθαρχία, κατασκευασμένους – προαποφασισμένους ρόλους που έχουν προεπιλεγεί με στόχο εν τέλει την διατήρηση – διαιώνιση της καθεστηκυίας τάξης, την εμπέδωση της κυριαρχίας, τη σταθερότητα των δομών. Οι παρελάσεις αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα. Πέραν της αυστηρής τάξης και της «μηχανικής» συμμετοχής, οι θεατές προβλέπεται και επιβάλλεται σ.1 να υιοθετούν το ρόλο που έχει προβλεφθεί. Ο διαχωρισμός των θεατών είναι ξεκάθαρος, η εξέδρα των επισήμων δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία, εκπρόσωποι του στρατού της αστυνομίας, της Εκκλησίας «υπερίπτανται» των κοινών θνητών. Ακόμα και στις περιπτώσεις εκδηλώσεων με λιγότερο «αυστηρό» χαρακτήρα, όπως οι τελετές έναρξης διαφόρων αθλητικών ή πολιτιστικών γεγονότων, ο ρόλος που προβλέπεται για τον λαό, είναι αυτός του θεατή. Οι ταξικές ανισότητες θα εκφραστούν με τον χωροταξικό διαχωρισμό. Η μεγαλοπρέπεια του θεάματος θα κρατήσει αποσβολωμένους και ήσυχους τους θεατές, η συμμετοχή των οποίων περιορίζεται στα χειροκροτήματα και τις επευφημίες. Για τους λιγότερο τυχερούς τα ΜΜΕ θα μεταφέρουν το θέαμα σε επαναλαμβανόμενες μεταδόσεις για να εμπεδωθούν τελικά οι ρόλοι και η θέση που οφείλει κάποιος να έχει όχι μόνο στο εορταστικό γεγονός αλλά κυρίως στον κοινωνικό καταμερισμό. Μια θέση που δεν θα πρέπει – και αυτό είναι το ζητούμενο – να αμφισβητηθεί.

Όμως υπάρχουν και διαφορετικές γιορτές, που διασαλεύουν την ομαλή ροή, την κανονικότητα, οι αυθεντικές λαϊκές γιορτές των από τα κάτω, των καταπιεσμένων. Ο Μ. Μπαχτίν (1895-1975), ρώσος φιλόσοφος, στοχαστής με πραγματικά ρηξικέλευθες σ.2 θεωρήσεις στην κριτική της λογοτεχνίας έχει εκτενείς αναφορές στο κείμενο του σ.3 με τίτλο «Το έργο του Φρανσουά Ραμπελαί και η λαϊκή κουλτούρα στον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση» για την σημασία που είχαν στο Μεσαίωνα τέτοιες εκδηλώσεις σε αντιπαράθεση με τις επίσημες τελετές. Στις λαϊκές γιορτές το γέλιο έχει την πρωτοκαθεδρία σε αντίθεση με την σοβαροφάνεια και την αυστηρότητα των επίσημων τελετών.

Το γέλιο που κυριαρχεί όχι ως μια ατομική επιλογή-εκδήλωση αλλά ως συλλογική έκφραση χαράς που προέρχεται από – και ταυτόχρονα έχει ως στόχο – την διασάλευση της κανονικότητας και την σύγκρουση με την κυριαρχία.

Ο Μπαχτίν θεωρεί το Καρναβάλι, ως την πιο αυθεντική εκδήλωση αυτών των λαϊκών γιορτών που αποτέλεσε πεδίο έκφρασης των απόκληρων, των εκμεταλλευόμενων, που δεν είχαν ακόμα συγκροτήσει ταξική συνείδηση αλλά είχαν απέναντι τους την αριστοκρατία, την Εκκλησία, τους γαιοκτήμονες. Το καρναβάλι έδινε την ευκαιρία για την συγκρότηση μιας διαφορετικής πραγματικότητας, ενός άλλου κόσμου παράλληλα και ενάντια στην καθημερινότητα που βίωναν οι καταπιεσμένοι. Το γέλιο αποτέλεσε και αποτελεί συγκροτητική αρχή αυτής της δυαδικότητας. Η παρωδία και ο χλευασμός από τον λαό στους αριστοκράτες, τους άρχοντες τους κυβερνήτες αλλά και τους παπάδες, τους δικαστές, τους φύλακες της τάξης κυριαρχεί διαχρονικά. Οι μάσκες και οι μεταμφιέσεις τις ημέρες του καρναβαλιού αμφισβητούν έστω και προσωρινά τους ταξικούς διαχωρισμούς. Ο βασιλιάς καρνάβαλος ενθρονίζεται σηματοδοτώντας εκτός από την παρωδία και την βλάσφημη κριτική στην εξουσία την θέληση για αλλαγή. Η γελοιοποίηση των συμβόλων της εξουσίας ολοκληρώνεται με το κάψιμο του βασιλιά καρνάβαλου, το οποίο δεν σηματοδοτεί απλά το τέλος της γιορτής αλλά την διάθεση για μια διαφορετική πραγματικότητα σ.4 .

Τις μέρες του καρναβαλιού οι δρόμοι παραδίδονται σε όσους και όσες γιορτάζουν. Η επανάκτηση των δρόμων της πόλης από τον Μεσαίωνα μέχρι και σήμερα κατά την διάρκεια των λαϊκών γιορτών είναι σημείο αναφοράς. Αποτελούσε και αποτελεί πονοκέφαλο για τους κυβερνώντες, γιατί μεταξύ άλλων αποκαλύπτει την δυνατότητα μιας άλλης ζωής, που επαν-επιβεβαιώνεται στις λαϊκές εξεγέρσεις και επαναστάσεις, στα κινήματα που και αυτά έχουν στοιχεία γιορτής σ.5 . Στο καρναβάλι δεν υπάρχουν θεατές. Δεν μπορείς απλά να παρακολουθείς και να μην συμμετέχεις γιατί η γιορτή εφορμά και καταλαμβάνει το προσκήνιο. Ο Μπαχτίν σημειώνει χαρακτηριστικά:

«Στη πραγματικότητα το καρναβάλι αγνοεί κάθε διάκριση ανάμεσα σε δρώντες και θεατές. Αγνοεί επίσης τη σκηνή ακόμα και στην εμβρυακή της μορφή. Αφού μια σκηνή θα κατέστρεφε το καρναβάλι (και αντίθετα η καταστροφή της σκηνής θα κατέστρεφε τη θεατρική παράσταση). Οι θεατές δεν παρευρίσκονται στο καρναβάλι, αλλά το ζουν, αφού το καρναβάλι, η ίδια η ιδέα του καρναβαλιού, είναι φτιαγμένο για όλο το λαό. Στη διάρκεια του καρναβαλιού, δεν υπάρχει άλλη ζωή από αυτή του καρναβαλιού. Είναι αδύνατο να ξεφύγει κανείς, γιατί το καρναβάλι δεν έχει κανένα σύνορο χώρου. Στην εξέλιξη της γιορτής μπορεί κάποιος να ζήσει, μόνο σύμφωνα με τους νόμους της, δηλαδή με τους νόμους της καρναβαλικής ελευθερίας. Το καρναβάλι ενέχει έναν καθολικό χαρακτήρα, είναι μια ειδική κατάσταση του κόσμου: η αναγέννηση του και η ανανέωση του, στις οποίες κάθε άτομο συμμετέχει. Αυτή είναι η ίδια η ουσία του καρναβαλιού και όλοι όσοι συμμετέχουν το βιώνουν ζωντανά…»

Σήμερα παρά την ηγεμονία της αστικής κουλτούρας, το καρναβάλι διατηρεί αυτά τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά και τη συλλογικότητα.

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα η Εκκλησία σε μια επίδειξη σκοταδισμού καταγγέλλει σ.6 το καρναβάλι ως μια ειδωλολατρική συνήθεια που αντίκειται στα χρηστά ήθη και αυξάνει την ροπή προς την ανηθικότητα. Αλλά και οι κυρίαρχοι έχουν πολλούς λόγους ν’ ανησυχούν, αφού όπως οι εξεγέρσεις έχουν στοιχεία γιορτής, έτσι και οι λαϊκές γιορτές μπορούν να αποκτήσουν χαρακτηριστικά εξέγερσης. Το καρναβάλι του Notting Hill διοργανώνονταν από μετανάστες που προέρχονταν από την Καραϊβική. Το 1976 το κλίμα είναι ήδη τεταμένο λόγω ρατσιστικών επιθέσεων που πραγματοποιούνται από την αστυνομία αλλά και από ακροδεξιούς. Κατά την διάρκεια του καρναβαλιού ξεσπούν ταραχές όταν χιλιάδες συγκεντρωμένοι επιτίθενται με πέτρες και μπουκάλια ενάντια σε ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας αλλά και φασίστες που βρίσκονταν στους δρόμους του Notting Hill. Οι Clash κυκλοφόρησαν τον δίσκο με τίτλο Black Market με εξώφυλλο από την εξέγερση του Notting Hill στην οποία συμμετείχαν ενεργά!

Οι συλλογικές γιορτές, οι γιορτές των από τα κάτω έχουν ανατρεπτικά χαρακτηριστικά. Ο Μπαχτίν συμπεραίνει ότι «…Η γιορτή είναι η πρώτη και η μη δυνάμενη να καταστραφεί κατηγορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Μπορεί να φτωχύνει, να παρακμάσει, αλλά δεν μπορεί να εκλείψει παντελώς… Η γιορτή διαχωρίζεται από κάθε ωφελιμιστικό χαρακτήρα (είναι ένα διάλειμμα, μια ανακωχή). Είναι η γιορτή που απελευθερώνεται από κάθε ωφελιμιστικό μέσο και προσφέρει τα μέσα να μπούμε προσωρινά σ’ ένα ουτοπικό σύμπαν…»

Στις μέρες μας έχουμε ανάγκη από συλλογικές γιορτές, χαρές και εξεγέρσεις. Αποτελούν επιθυμία αλλά και προϋπόθεση για μια διαφορετική καθημερινότητα κόντρα στην απαισιοδοξία, την παραίτηση, τον συμβιβασμό.


Ζάχος Χριστοδουλόπουλος via K-LAb

Πηγή Το Καρναβάλι ως συλλογικό γέλιο και ανατρεπτική διαδικασία

Υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στις επίσημες γιορτές, παρελάσεις, στις επετείους που οι κυβερνήσεις είτε από επιλογή είτε από ανάγκη διοργανώνουν, και στις γιορτές των από τα κάτω. Για τις πρώτες υπάρχουν πολλά παραδείγματα στα οποία μπορεί κανείς να ανατρέξει, τα οποία έχουμε βιώσει όλοι και όλες σε διάφορες φάσεις της ζωής μας. Στην μεγάλη τους πλειοψηφία διέπονται από τάξη και πειθαρχία, κατασκευασμένους – προαποφασισμένους ρόλους που έχουν προεπιλεγεί με στόχο εν τέλει την διατήρηση – διαιώνιση της καθεστηκυίας τάξης, την εμπέδωση της κυριαρχίας, τη σταθερότητα των δομών. Οι παρελάσεις αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα. Πέραν της αυστηρής τάξης και της «μηχανικής» συμμετοχής, οι θεατές προβλέπεται και επιβάλλεται σ.1 να υιοθετούν το ρόλο που έχει προβλεφθεί. Ο διαχωρισμός των θεατών είναι ξεκάθαρος, η εξέδρα των επισήμων δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία, εκπρόσωποι του στρατού της αστυνομίας, της Εκκλησίας «υπερίπτανται» των κοινών θνητών. Ακόμα και στις περιπτώσεις εκδηλώσεων με λιγότερο «αυστηρό» χαρακτήρα, όπως οι τελετές έναρξης διαφόρων αθλητικών ή πολιτιστικών γεγονότων, ο ρόλος που προβλέπεται για τον λαό, είναι αυτός του θεατή. Οι ταξικές ανισότητες θα εκφραστούν με τον χωροταξικό διαχωρισμό. Η μεγαλοπρέπεια του θεάματος θα κρατήσει αποσβολωμένους και ήσυχους τους θεατές, η συμμετοχή των οποίων περιορίζεται στα χειροκροτήματα και τις επευφημίες. Για τους λιγότερο τυχερούς τα ΜΜΕ θα μεταφέρουν το θέαμα σε επαναλαμβανόμενες μεταδόσεις για να εμπεδωθούν τελικά οι ρόλοι και η θέση που οφείλει κάποιος να έχει όχι μόνο στο εορταστικό γεγονός αλλά κυρίως στον κοινωνικό καταμερισμό. Μια θέση που δεν θα πρέπει – και αυτό είναι το ζητούμενο – να αμφισβητηθεί.

Όμως υπάρχουν και διαφορετικές γιορτές, που διασαλεύουν την ομαλή ροή, την κανονικότητα, οι αυθεντικές λαϊκές γιορτές των από τα κάτω, των καταπιεσμένων. Ο Μ. Μπαχτίν (1895-1975), ρώσος φιλόσοφος, στοχαστής με πραγματικά ρηξικέλευθες σ.2 θεωρήσεις στην κριτική της λογοτεχνίας έχει εκτενείς αναφορές στο κείμενο του σ.3 με τίτλο «Το έργο του Φρανσουά Ραμπελαί και η λαϊκή κουλτούρα στον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση» για την σημασία που είχαν στο Μεσαίωνα τέτοιες εκδηλώσεις σε αντιπαράθεση με τις επίσημες τελετές. Στις λαϊκές γιορτές το γέλιο έχει την πρωτοκαθεδρία σε αντίθεση με την σοβαροφάνεια και την αυστηρότητα των επίσημων τελετών.

Το γέλιο που κυριαρχεί όχι ως μια ατομική επιλογή-εκδήλωση αλλά ως συλλογική έκφραση χαράς που προέρχεται από – και ταυτόχρονα έχει ως στόχο – την διασάλευση της κανονικότητας και την σύγκρουση με την κυριαρχία.

Ο Μπαχτίν θεωρεί το Καρναβάλι, ως την πιο αυθεντική εκδήλωση αυτών των λαϊκών γιορτών που αποτέλεσε πεδίο έκφρασης των απόκληρων, των εκμεταλλευόμενων, που δεν είχαν ακόμα συγκροτήσει ταξική συνείδηση αλλά είχαν απέναντι τους την αριστοκρατία, την Εκκλησία, τους γαιοκτήμονες. Το καρναβάλι έδινε την ευκαιρία για την συγκρότηση μιας διαφορετικής πραγματικότητας, ενός άλλου κόσμου παράλληλα και ενάντια στην καθημερινότητα που βίωναν οι καταπιεσμένοι. Το γέλιο αποτέλεσε και αποτελεί συγκροτητική αρχή αυτής της δυαδικότητας. Η παρωδία και ο χλευασμός από τον λαό στους αριστοκράτες, τους άρχοντες τους κυβερνήτες αλλά και τους παπάδες, τους δικαστές, τους φύλακες της τάξης κυριαρχεί διαχρονικά. Οι μάσκες και οι μεταμφιέσεις τις ημέρες του καρναβαλιού αμφισβητούν έστω και προσωρινά τους ταξικούς διαχωρισμούς. Ο βασιλιάς καρνάβαλος ενθρονίζεται σηματοδοτώντας εκτός από την παρωδία και την βλάσφημη κριτική στην εξουσία την θέληση για αλλαγή. Η γελοιοποίηση των συμβόλων της εξουσίας ολοκληρώνεται με το κάψιμο του βασιλιά καρνάβαλου, το οποίο δεν σηματοδοτεί απλά το τέλος της γιορτής αλλά την διάθεση για μια διαφορετική πραγματικότητα σ.4 .

Τις μέρες του καρναβαλιού οι δρόμοι παραδίδονται σε όσους και όσες γιορτάζουν. Η επανάκτηση των δρόμων της πόλης από τον Μεσαίωνα μέχρι και σήμερα κατά την διάρκεια των λαϊκών γιορτών είναι σημείο αναφοράς. Αποτελούσε και αποτελεί πονοκέφαλο για τους κυβερνώντες, γιατί μεταξύ άλλων αποκαλύπτει την δυνατότητα μιας άλλης ζωής, που επαν-επιβεβαιώνεται στις λαϊκές εξεγέρσεις και επαναστάσεις, στα κινήματα που και αυτά έχουν στοιχεία γιορτής σ.5 . Στο καρναβάλι δεν υπάρχουν θεατές. Δεν μπορείς απλά να παρακολουθείς και να μην συμμετέχεις γιατί η γιορτή εφορμά και καταλαμβάνει το προσκήνιο. Ο Μπαχτίν σημειώνει χαρακτηριστικά:

«Στη πραγματικότητα το καρναβάλι αγνοεί κάθε διάκριση ανάμεσα σε δρώντες και θεατές. Αγνοεί επίσης τη σκηνή ακόμα και στην εμβρυακή της μορφή. Αφού μια σκηνή θα κατέστρεφε το καρναβάλι (και αντίθετα η καταστροφή της σκηνής θα κατέστρεφε τη θεατρική παράσταση). Οι θεατές δεν παρευρίσκονται στο καρναβάλι, αλλά το ζουν, αφού το καρναβάλι, η ίδια η ιδέα του καρναβαλιού, είναι φτιαγμένο για όλο το λαό. Στη διάρκεια του καρναβαλιού, δεν υπάρχει άλλη ζωή από αυτή του καρναβαλιού. Είναι αδύνατο να ξεφύγει κανείς, γιατί το καρναβάλι δεν έχει κανένα σύνορο χώρου. Στην εξέλιξη της γιορτής μπορεί κάποιος να ζήσει, μόνο σύμφωνα με τους νόμους της, δηλαδή με τους νόμους της καρναβαλικής ελευθερίας. Το καρναβάλι ενέχει έναν καθολικό χαρακτήρα, είναι μια ειδική κατάσταση του κόσμου: η αναγέννηση του και η ανανέωση του, στις οποίες κάθε άτομο συμμετέχει. Αυτή είναι η ίδια η ουσία του καρναβαλιού και όλοι όσοι συμμετέχουν το βιώνουν ζωντανά…»

Σήμερα παρά την ηγεμονία της αστικής κουλτούρας, το καρναβάλι διατηρεί αυτά τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά και τη συλλογικότητα.

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα η Εκκλησία σε μια επίδειξη σκοταδισμού καταγγέλλει σ.6 το καρναβάλι ως μια ειδωλολατρική συνήθεια που αντίκειται στα χρηστά ήθη και αυξάνει την ροπή προς την ανηθικότητα. Αλλά και οι κυρίαρχοι έχουν πολλούς λόγους ν’ ανησυχούν, αφού όπως οι εξεγέρσεις έχουν στοιχεία γιορτής, έτσι και οι λαϊκές γιορτές μπορούν να αποκτήσουν χαρακτηριστικά εξέγερσης. Το καρναβάλι του Notting Hill διοργανώνονταν από μετανάστες που προέρχονταν από την Καραϊβική. Το 1976 το κλίμα είναι ήδη τεταμένο λόγω ρατσιστικών επιθέσεων που πραγματοποιούνται από την αστυνομία αλλά και από ακροδεξιούς. Κατά την διάρκεια του καρναβαλιού ξεσπούν ταραχές όταν χιλιάδες συγκεντρωμένοι επιτίθενται με πέτρες και μπουκάλια ενάντια σε ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας αλλά και φασίστες που βρίσκονταν στους δρόμους του Notting Hill. Οι Clash κυκλοφόρησαν τον δίσκο με τίτλο Black Market με εξώφυλλο από την εξέγερση του Notting Hill στην οποία συμμετείχαν ενεργά!

Οι συλλογικές γιορτές, οι γιορτές των από τα κάτω έχουν ανατρεπτικά χαρακτηριστικά. Ο Μπαχτίν συμπεραίνει ότι «…Η γιορτή είναι η πρώτη και η μη δυνάμενη να καταστραφεί κατηγορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Μπορεί να φτωχύνει, να παρακμάσει, αλλά δεν μπορεί να εκλείψει παντελώς… Η γιορτή διαχωρίζεται από κάθε ωφελιμιστικό χαρακτήρα (είναι ένα διάλειμμα, μια ανακωχή). Είναι η γιορτή που απελευθερώνεται από κάθε ωφελιμιστικό μέσο και προσφέρει τα μέσα να μπούμε προσωρινά σ’ ένα ουτοπικό σύμπαν…»

Στις μέρες μας έχουμε ανάγκη από συλλογικές γιορτές, χαρές και εξεγέρσεις. Αποτελούν επιθυμία αλλά και προϋπόθεση για μια διαφορετική καθημερινότητα κόντρα στην απαισιοδοξία, την παραίτηση, τον συμβιβασμό.


Ζάχος Χριστοδουλόπουλος via K-LAb

Πηγή Το Καρναβάλι ως συλλογικό γέλιο και ανατρεπτική διαδικασία

Η Γερτρούδη Στάιν, μια μεγάλη ποιήτρια, ήταν ετοιμοθάνατη, περιστοιχισμένη από τους φίλους της, όταν ξαφνικά άνοιξε τα μάτια της και ρώτησε, ΄΄Ποια είναι η απάντηση;΄΄
Είπε κάποιος, ΄΄Μα δεν ξέρουμε την ερώτηση, πώς λοιπόν να ξέρουμε την απάντηση;΄΄
Άνοιξε τα μάτια της εκείνη για τελευταία φορά και είπε, ΄΄Εντάξει, τότε ποια είναι η ερώτηση;΄΄ Και πέθανε. Παράξενα τελευταία λόγια.

Είναι πολύ όμορφο να βρει κανείς τα τελευταία λόγια των ποιητών, των ζωγράφων, των χορευτών, των τραγουδιστών. Περιέχουν μέσα τους κάτι με τεράστιο νόημα.

Ρώτησε πρώτα, ΄΄Ποια είναι η απάντηση;΄΄ . . . σαν να μην μπορεί να είναι διαφορετική η απάντηση για τους διάφορους ανθρώπους. Η ερώτηση πρέπει να είναι η ίδια΄ δεν υπάρχει λόγος να το πεις αυτό. Κι εκείνη βιαζόταν, αντί λοιπόν να περάσει μέσα από τη σωστή διαδικασία -να κάνει την ερώτηση κι έπειτα να ακούσει την απάντηση- ρώτησε απλώς, ΄΄Ποια είναι η απάντηση;΄΄

Αλλά δεν καταλαβαίνει ο κόσμος ότι κάθε άνθρωπος βρίσκεται στην ίδια θέση: η ίδια ερώτηση είναι ερώτηση του καθενός. Κάποιος ανόητος λοιπόν ρώτησε, ΄΄Μα πώς να απαντήσουμε αν δεν ξέρουμε την ερώτηση;΄΄

Φαίνεται λογικό αυτό, αλλά δεν είναι: είναι απλώς ανόητο -και μάλιστα με κάποιον ετοιμοθάνατο. . . Αλλά η καημένη η γυναίκα άνοιξε τα μάτια της γι΄άλλη μια φορά. Είπε, ΄΄Εντάξει, ποια είναι η ερώτηση;΄΄ Κι έπειτα ακολούθησε σιωπή.

Κανείς δεν ξέρει την ερώτηση, κανείς δεν ξέρει την απάντηση. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει καμιά ερώτηση και δεν υπάρχει καμιά απάντηση΄ υπάρχει μόνον ένας τρόπος να ζεις μπερδεμένος, να βρίσκεσαι στο νου σου. Τότε θα υπάρχουν εκατομμύρια ερωτήσεις κι εκατομμύρια απαντήσεις και κάθε απάντηση φέρνει εκατοντάδες ακόμη ερωτήσεις μαζί της και δεν υπάρχει τέλος.

Υπάρχει όμως ένας άλλος τρόπος ζωής: να ζεις με συνειδητότητα΄ και τότε δεν υπάρχει καμιά απάντηση και καμιά ερώτηση.

Αν ήμουν παρών όταν πέθαινε η Γερτρούδη Στάιν, θα της είχα πει, ΄΄Δεν είναι κατάλληλη η στιγμή για να ασχολείσαι με ερωτήσεις και απαντήσεις. Να θυμάσαι ότι δεν υπάρχει καμιά ερώτηση και δεν υπάρχει καμιά απάντηση: η ύπαρξη είναι εντελώς σιωπηλή σε σχέση με ερωτήσεις και απαντήσεις. Δεν πρόκειται για μάθημα φιλοσοφίας. Να πεθάνεις χωρίς καμιά ερώτηση και χωρίς καμιά απάντηση΄ να πεθάνεις σιωπηλή, συνειδητά, ειρηνικά.΄΄


Osho


Πηγή Να ζεις με συνειδητότητα

Η Γερτρούδη Στάιν, μια μεγάλη ποιήτρια, ήταν ετοιμοθάνατη, περιστοιχισμένη από τους φίλους της, όταν ξαφνικά άνοιξε τα μάτια της και ρώτησε, ΄΄Ποια είναι η απάντηση;΄΄
Είπε κάποιος, ΄΄Μα δεν ξέρουμε την ερώτηση, πώς λοιπόν να ξέρουμε την απάντηση;΄΄
Άνοιξε τα μάτια της εκείνη για τελευταία φορά και είπε, ΄΄Εντάξει, τότε ποια είναι η ερώτηση;΄΄ Και πέθανε. Παράξενα τελευταία λόγια.

Είναι πολύ όμορφο να βρει κανείς τα τελευταία λόγια των ποιητών, των ζωγράφων, των χορευτών, των τραγουδιστών. Περιέχουν μέσα τους κάτι με τεράστιο νόημα.

Ρώτησε πρώτα, ΄΄Ποια είναι η απάντηση;΄΄ . . . σαν να μην μπορεί να είναι διαφορετική η απάντηση για τους διάφορους ανθρώπους. Η ερώτηση πρέπει να είναι η ίδια΄ δεν υπάρχει λόγος να το πεις αυτό. Κι εκείνη βιαζόταν, αντί λοιπόν να περάσει μέσα από τη σωστή διαδικασία -να κάνει την ερώτηση κι έπειτα να ακούσει την απάντηση- ρώτησε απλώς, ΄΄Ποια είναι η απάντηση;΄΄

Αλλά δεν καταλαβαίνει ο κόσμος ότι κάθε άνθρωπος βρίσκεται στην ίδια θέση: η ίδια ερώτηση είναι ερώτηση του καθενός. Κάποιος ανόητος λοιπόν ρώτησε, ΄΄Μα πώς να απαντήσουμε αν δεν ξέρουμε την ερώτηση;΄΄

Φαίνεται λογικό αυτό, αλλά δεν είναι: είναι απλώς ανόητο -και μάλιστα με κάποιον ετοιμοθάνατο. . . Αλλά η καημένη η γυναίκα άνοιξε τα μάτια της γι΄άλλη μια φορά. Είπε, ΄΄Εντάξει, ποια είναι η ερώτηση;΄΄ Κι έπειτα ακολούθησε σιωπή.

Κανείς δεν ξέρει την ερώτηση, κανείς δεν ξέρει την απάντηση. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει καμιά ερώτηση και δεν υπάρχει καμιά απάντηση΄ υπάρχει μόνον ένας τρόπος να ζεις μπερδεμένος, να βρίσκεσαι στο νου σου. Τότε θα υπάρχουν εκατομμύρια ερωτήσεις κι εκατομμύρια απαντήσεις και κάθε απάντηση φέρνει εκατοντάδες ακόμη ερωτήσεις μαζί της και δεν υπάρχει τέλος.

Υπάρχει όμως ένας άλλος τρόπος ζωής: να ζεις με συνειδητότητα΄ και τότε δεν υπάρχει καμιά απάντηση και καμιά ερώτηση.

Αν ήμουν παρών όταν πέθαινε η Γερτρούδη Στάιν, θα της είχα πει, ΄΄Δεν είναι κατάλληλη η στιγμή για να ασχολείσαι με ερωτήσεις και απαντήσεις. Να θυμάσαι ότι δεν υπάρχει καμιά ερώτηση και δεν υπάρχει καμιά απάντηση: η ύπαρξη είναι εντελώς σιωπηλή σε σχέση με ερωτήσεις και απαντήσεις. Δεν πρόκειται για μάθημα φιλοσοφίας. Να πεθάνεις χωρίς καμιά ερώτηση και χωρίς καμιά απάντηση΄ να πεθάνεις σιωπηλή, συνειδητά, ειρηνικά.΄΄


Osho


Πηγή Να ζεις με συνειδητότητα

Ο κλόουν στο τσίρκο είναι ένας αστείος χαρακτήρας… ή τουλάχιστον, τέτοιος προορίζεται να είναι. Με τις τούμπες, τα χάχανα, τις καραμούζες, τις τούρτες που τρώει στα μούτρα, ο κλόουν είναι η ενσάρκωση ενός
κακομοίρη που παθαίνει όλα εκείνα που ελπίζουμε να μη πάθουμε εμείς. Το σημαντικό είναι ότι επιζεί. Και ότι ποτέ δεν ταπεινώνεται αρκετά. Αρκεί κάτι τέτοιο για να μας κάνει να γελάμε μαζί του; Υποθέτω πως ναι. Φαίνεται όμως πως ο γλυκός, κωμικός και φαινομενικά ακίνδυνος κλόουν έχει γίνει το αντικείμενο μιας τόσο γενικά εξαπλωμένης φοβίας, που γέννησε την ανάγκη για λογοτεχνικά έργα, αλλά απέκτησε και δικό της όνομα: Coulrophobia, ή ελληνιστί κωλοβαθριστοφοβία, που σημαίνει “φοβία αυτού που περπατά πάνω σε ξυλοπόδαρα”.

Το φαινόμενο είναι αρκετά περίπλοκο για να μην είναι ενδιαφέρον. Ας το δούμε λίγο πιο αναλυτικά:

Σύντομη αναδρομή

Οι κλόουν έρχονται από πολύ παλιά, από τα αρχαία χρόνια. Γνωρίζουμε μάλιστα από επιγραφές και αγάλματα ότι μια φυλή πυγμαίων, γνωστών και ωςDangas, διασκέδαζαν τους φαραώ με κλόουν στην αρχαία Αίγυπτο, γύρω στο 2500 π.Χ., ενώ γελωτοποιοί της βασιλικής αυλής έδιναν παραστάσεις στην Κίνα από το 1800 π.Χ. περίπου. Και στην αρχαία Ελλάδα και στην αρχαία Ινδία οι γελωτοποιοί αφθονούσαν την ίδια περίπου περίοδο. Οι κλόουν όμως όπως τους ξέρουμε σήμερα, έχουν τις ρίζες τους στην commedia dell’ arte, η οποία εμφανίστηκε το 16° αιώνα ως μέρος της παράδοσης του καρναβαλιού. Στις παλαιότερες κωμωδίες ο κλόουν ονομαζόταν Αρλεκίνος. Από την αρχή της εμφάνισής του φορούσε σκισμένα ρούχα και μαύρη μάσκα, αλλά με τον καιρό ο Αρλεκίνος εξελίχθηκε σε κομψό γυναικοκατακτητή και ο ρόλος του κλόουν πέρασε στα χέρια του Πιερότου.

Pierrot & Arlequin – Painting, Andre Derain

Οι κλασικοί κλόουν του τσίρκου εμφανίζονται στα τέλη του 19ου αιώνα και η εικόνα γίνεται όπως την ξέρουμε σήμερα στις αρχές του 20ου: το αρχέτυπου του σημερινού κλόουν είναι ο Auguste, ο «κόκκινος κλόουν», με το εξωφρενικό κοστούμι, το έντονο μακιγιάζ με την κόκκινη μύτη και το τεράστιο χαμόγελο, την θεόρατη περούκα και τα κωμικά γιγάντια παπούτσια. Ο λόγος όλης αυτής της υπερβολής στην εμφάνιση είναι απλούστατος: οι κλόουν προορίζονταν να γίνονται ορατοί από μεγάλη απόσταση, καθώς διασκέδαζαν μεγάλα πλήθη σε ανοιχτούς χώρους. Περίπου ό,τι ισχύει και για το αρχαίο θέατρο σε κάθε χώρα δηλαδή: το μακιγιάζ, η μάσκα, το κοστούμι υπογραμμίζει την ύπαρξη μιας μακρινής παρουσίας.

Ο πρώτος “επώνυμος” κλόουν ενσαρκώθηκε από τον Joseph Grimaldi, ο οποίος καθιέρωσε και το ολόλευκο μακιγιάζ στο πρόσωπο. Έγινε μάλιστα τόσο διάσημος, που ο λευκοπρόσωπος κλόουν του έγινε σήμα κατατεθέν και ονομάστηκε, προς τιμήν του, “Joey”.

Joseph Grimaldi

Η αγγλική λέξη clown, που κατέληξε να καθιερωθεί σαν όρος παγκοσμίως, έρχεται από το μακρινό 1560 όπου σήμαινε “χωρικός, αγροίκος”. Την συναντάμε γραπτώς για πρώτη φορά (πού αλλού;) στον Σαίξπηρ, όπου Κλόουν ονομάζονται ανόητοι χαρακτήρες τόσο στον Οθέλλο όσο και στο Χειμωνιάτικο Παραμύθι.

Σύγχρονοι κλόουν

Αρχές του εικοστού αιώνα και η Βόρεια Αμερική βρίθει απλοϊκών τύπων. Γίνονται πολλά νούμερα στα τσίρκα της εποχής, πολλά από τα οποία παραμένουν κλασικά έως σήμερα. Ο κλόουν εδώ, πλην της αστείας του εμφάνισης, αποκτά και μια όψη παραμελημένη, μια όψη αστέγου, μελαγχολική και που επισύρει γέλιο και οίκτο ταυτόχρονα. Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα ο Σαρλό του Charlie Chaplin στην ταινία The Tramp του 1914, ένα χαμίνι, ένας αλητάκος με τονισμένα χαρακτηριστικά και ένα άκρως κλοουνίστικο κοστούμι αλλά και φέρσιμο. Ο σύγχρονος κλόουν είναι ένας συμπαθής κακομοίρης, πάμπτωχος αλλά και σχετικά απατεωνίσκος, στα πλαίσια που του επιτρέπεται.

The Tramp, 1914

Το 1953 ο Κλόουν Dodo του Red Skelton στην ταινία The Clown, παρουσιάζει έναν κλόουν με ένα τραγικό χαρακτηριστικό: πρόκειται για έναν αστείο ανθρωπάκο με πρόβλημα αλκοολισμού.


Στην Αμερική, ο κλασικός Auguste, ο κόκκινος κλόουν, παραμένει το αρχέτυπο: στα τέλη του 1950 κυριαρχεί ο Bozo, ένας ιδιαίτερα αγαπητός κλόουν με δικό του τηλεοπτικό σόου που κράτησε 18 ολόκληρα χρόνια κι έγινε αγαπητός σε ολόκληρο το έθνος.


Μάλιστα “γέννησε” και μια φιλανθρωπική οργάνωση: το 1960 δημιουργείται το Clown Care, μια δράση κατά την οποία διάφοροι κλόουν επισκέπτονται παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία με σκοπό την ηθική αναπτέρωση και διασκέδαση των μικρών αρρώστων. Ήταν δημοφιλής για αρκετά χρόνια, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’80, οπότε και σταμάτησε.


Ίσως ο μακροβιότερος κλόουν της αμερικανικής βιομηχανίας όμως να μην στοχεύει στην διασκέδαση των παιδιών, αλλά στην (κάκιστη) διατροφή τους: ποιος θα αρνηθεί ότι ο Ronald McDonald, που γεννήθηκε από την επιρροή του Bozo το 1963 και ενσαρκώθηκε από τον ίδιο ηθοποιό, τον Willard Scott, είναι ένας από τους κύριους λόγους της τεράστιας επιτυχίας της ομώνυμης αλυσίδας φαστ φουντ; Ο McDonald με την σειρά του “γέννησε” τη μόδα των κλόουν των παιδικών πάρτι, αλλά πυροδότησε και τη φαντασία των καλλιτεχνών, που με πρωτοστατούντα τον Stephen King, δημιούργησαν τον μύθο του σατανικού κλόουν. Ποιος ξεχνά τον Pennywise του It;

Ronald McDonald


Ο σατανικός κλόουν δεν είναι τόσο αστείος

Το κοστούμι του κλόουν, τα υπερμεγέθη χαρακτηριστικά προσώπου, τα τεράστια άκρα του προορίζονται να βγάζουν γέλιο. Βγάζουν όμως; Όσο μπορούν να θεωρηθούν κωμικά, άλλο τόσο μπορούν να θεωρηθούν και τερατώδη, χαρακτηριστικά ενός παραμορφωμένου πλάσματος. Οι εκφράσεις υπερβολικής χαράς και ευτυχίας προσομοιάζουν με εκείνες του τρόμου ή της τρέλας. Μπορεί λοιπόν να απέχουν παρασάγγας από το ευχάριστο συναίσθημα που θέλουν να προκαλούν. Αντ’ αυτού, μπορεί να τρομοκρατήσουν τόσο βαθιά ένα παιδί, που να το στιγματίσουν με μια φοβία που θα το ακολουθήσει και στην ενήλικη ζωή του.

Στην Τεχνολογία, υπάρχει ο όρος Uncanny Valley, με μια ελληνική αντιστοιχία “Αφύσικο Πεδίο”. Ορίζει κυρίως την μεγάλη, ανθρωπομορφική ομοιότητα ενός αντικειμένου, όπως ενός ρομπότ ή ενός παιχνιδιού, σε σημείο που να γίνεται αποδέκτης συναισθηματικών αντιδράσεων. Τα μικρά παιδιά έχουν μεγάλη πιθανότητα αποδοχής ενός “μαγικού” αντικειμένου, και έτσι να του αποδίδουν ανθρώπινα χαρακτηριστικά και ιδιότητες, όπως π.χ. μπορεί ένα παιδί να επικοινωνεί με την κούκλα του. Ο κλόουν λοιπόν ανήκει σε αυτήν την ενδιάμεση γραμμή μεταξύ αληθινού ανθρώπου και αντικειμένου με ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά, και που σε συνδυασμό με την ακραία συμπεριφορά του μπορεί να δημιουργήσει βαθιά σύγχυση σε ένα παιδί.


Το αρχέτυπο του σύγχρονου Σατανικού Κλόουν εμφανίστηκε πρώτη φορά με το μυθιστόρημα του King, όπως αναφέραμε νωρίτερα, τη δεκαετία του 1980. Λέγεται πως η ιστορία ήταν εμπνευσμένη από έναν αληθινό κλόουν-εγκληματία: τον serial killer John Wayne Gacy, που έγινε γνωστός το 1978 ωςKiller Clown. Έκτοτε η ποπ κουλτούρα ασχολήθηκε πολύ με το ζουμερό θέμα του τρομακτικού κι επικίνδυνου σκοτεινού κλόουν: ήδη από το 1940 στα κόμικς του Batman κυριαρχούσε η γελωτοποιός αδίστακτη φιγούρα του Joker, αλλά τo 1989 απογειώνεται με την κινηματογραφική του ενσάρκωση από τον τρομερό Jack Nicholson. To 1988 κυκλοφορεί το Killer Clowns from Outer Space, μια κωμωδία τρόμου με εξαιρετικά γλαφυρό (και έητις) θέμα και τίτλο. Οι Simpsonsπαρωδούν την ίδια εποχή τον αγαπητό Bozo με μια δική τους εκδοχή: τον ανώμαλο και ανήθικο Krusty the Clown. Κι αυτά είναι μόνο η αρχή. Τίτλοι με παρόμοια θεματολογία κατακλύζουν την παγκόσμια show biz: Out of the Dark(1988), Clownhouse (1989), It (1990), Carnival of Souls (1998), The Clown at Midnight(1999), Camp Blood (2000), Killjoy (2000), S.I.C.K. Serial Insane Clown Killer (2003),Fear of Clowns (2004), Within the Woods (2005), Coulrophobia (2006), Secrets of the Clown (2007), 100 Tears (2007), Clownstrophobia (2009), The Last Circus (2010),Klown Kamp Massacre (2010), Gingerclown (2012), Stitches (2012), Sloppy the Psychotic (2012), Bongo: Killer Clown (2014) και Clown (2014), με φυσικά τελευταία την καινούρια, κινηματογραφική εκδοχή του It (2017), για να καταλήξει στον μάστερ King, από τον οποίο ξεκίνησε, όλη τούτη η φρικιαστική παράτα.

της Βυζαντίας Πυριόχου-Γκυ

Απέναντι Όχθη

Πηγή Ο Κλόουν και η άλλη του πλευρά

Ο κλόουν στο τσίρκο είναι ένας αστείος χαρακτήρας… ή τουλάχιστον, τέτοιος προορίζεται να είναι. Με τις τούμπες, τα χάχανα, τις καραμούζες, τις τούρτες που τρώει στα μούτρα, ο κλόουν είναι η ενσάρκωση ενός
κακομοίρη που παθαίνει όλα εκείνα που ελπίζουμε να μη πάθουμε εμείς. Το σημαντικό είναι ότι επιζεί. Και ότι ποτέ δεν ταπεινώνεται αρκετά. Αρκεί κάτι τέτοιο για να μας κάνει να γελάμε μαζί του; Υποθέτω πως ναι. Φαίνεται όμως πως ο γλυκός, κωμικός και φαινομενικά ακίνδυνος κλόουν έχει γίνει το αντικείμενο μιας τόσο γενικά εξαπλωμένης φοβίας, που γέννησε την ανάγκη για λογοτεχνικά έργα, αλλά απέκτησε και δικό της όνομα: Coulrophobia, ή ελληνιστί κωλοβαθριστοφοβία, που σημαίνει “φοβία αυτού που περπατά πάνω σε ξυλοπόδαρα”.

Το φαινόμενο είναι αρκετά περίπλοκο για να μην είναι ενδιαφέρον. Ας το δούμε λίγο πιο αναλυτικά:

Σύντομη αναδρομή

Οι κλόουν έρχονται από πολύ παλιά, από τα αρχαία χρόνια. Γνωρίζουμε μάλιστα από επιγραφές και αγάλματα ότι μια φυλή πυγμαίων, γνωστών και ωςDangas, διασκέδαζαν τους φαραώ με κλόουν στην αρχαία Αίγυπτο, γύρω στο 2500 π.Χ., ενώ γελωτοποιοί της βασιλικής αυλής έδιναν παραστάσεις στην Κίνα από το 1800 π.Χ. περίπου. Και στην αρχαία Ελλάδα και στην αρχαία Ινδία οι γελωτοποιοί αφθονούσαν την ίδια περίπου περίοδο. Οι κλόουν όμως όπως τους ξέρουμε σήμερα, έχουν τις ρίζες τους στην commedia dell’ arte, η οποία εμφανίστηκε το 16° αιώνα ως μέρος της παράδοσης του καρναβαλιού. Στις παλαιότερες κωμωδίες ο κλόουν ονομαζόταν Αρλεκίνος. Από την αρχή της εμφάνισής του φορούσε σκισμένα ρούχα και μαύρη μάσκα, αλλά με τον καιρό ο Αρλεκίνος εξελίχθηκε σε κομψό γυναικοκατακτητή και ο ρόλος του κλόουν πέρασε στα χέρια του Πιερότου.

Pierrot & Arlequin – Painting, Andre Derain

Οι κλασικοί κλόουν του τσίρκου εμφανίζονται στα τέλη του 19ου αιώνα και η εικόνα γίνεται όπως την ξέρουμε σήμερα στις αρχές του 20ου: το αρχέτυπου του σημερινού κλόουν είναι ο Auguste, ο «κόκκινος κλόουν», με το εξωφρενικό κοστούμι, το έντονο μακιγιάζ με την κόκκινη μύτη και το τεράστιο χαμόγελο, την θεόρατη περούκα και τα κωμικά γιγάντια παπούτσια. Ο λόγος όλης αυτής της υπερβολής στην εμφάνιση είναι απλούστατος: οι κλόουν προορίζονταν να γίνονται ορατοί από μεγάλη απόσταση, καθώς διασκέδαζαν μεγάλα πλήθη σε ανοιχτούς χώρους. Περίπου ό,τι ισχύει και για το αρχαίο θέατρο σε κάθε χώρα δηλαδή: το μακιγιάζ, η μάσκα, το κοστούμι υπογραμμίζει την ύπαρξη μιας μακρινής παρουσίας.

Ο πρώτος “επώνυμος” κλόουν ενσαρκώθηκε από τον Joseph Grimaldi, ο οποίος καθιέρωσε και το ολόλευκο μακιγιάζ στο πρόσωπο. Έγινε μάλιστα τόσο διάσημος, που ο λευκοπρόσωπος κλόουν του έγινε σήμα κατατεθέν και ονομάστηκε, προς τιμήν του, “Joey”.

Joseph Grimaldi

Η αγγλική λέξη clown, που κατέληξε να καθιερωθεί σαν όρος παγκοσμίως, έρχεται από το μακρινό 1560 όπου σήμαινε “χωρικός, αγροίκος”. Την συναντάμε γραπτώς για πρώτη φορά (πού αλλού;) στον Σαίξπηρ, όπου Κλόουν ονομάζονται ανόητοι χαρακτήρες τόσο στον Οθέλλο όσο και στο Χειμωνιάτικο Παραμύθι.

Σύγχρονοι κλόουν

Αρχές του εικοστού αιώνα και η Βόρεια Αμερική βρίθει απλοϊκών τύπων. Γίνονται πολλά νούμερα στα τσίρκα της εποχής, πολλά από τα οποία παραμένουν κλασικά έως σήμερα. Ο κλόουν εδώ, πλην της αστείας του εμφάνισης, αποκτά και μια όψη παραμελημένη, μια όψη αστέγου, μελαγχολική και που επισύρει γέλιο και οίκτο ταυτόχρονα. Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα ο Σαρλό του Charlie Chaplin στην ταινία The Tramp του 1914, ένα χαμίνι, ένας αλητάκος με τονισμένα χαρακτηριστικά και ένα άκρως κλοουνίστικο κοστούμι αλλά και φέρσιμο. Ο σύγχρονος κλόουν είναι ένας συμπαθής κακομοίρης, πάμπτωχος αλλά και σχετικά απατεωνίσκος, στα πλαίσια που του επιτρέπεται.

The Tramp, 1914

Το 1953 ο Κλόουν Dodo του Red Skelton στην ταινία The Clown, παρουσιάζει έναν κλόουν με ένα τραγικό χαρακτηριστικό: πρόκειται για έναν αστείο ανθρωπάκο με πρόβλημα αλκοολισμού.


Στην Αμερική, ο κλασικός Auguste, ο κόκκινος κλόουν, παραμένει το αρχέτυπο: στα τέλη του 1950 κυριαρχεί ο Bozo, ένας ιδιαίτερα αγαπητός κλόουν με δικό του τηλεοπτικό σόου που κράτησε 18 ολόκληρα χρόνια κι έγινε αγαπητός σε ολόκληρο το έθνος.


Μάλιστα “γέννησε” και μια φιλανθρωπική οργάνωση: το 1960 δημιουργείται το Clown Care, μια δράση κατά την οποία διάφοροι κλόουν επισκέπτονται παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία με σκοπό την ηθική αναπτέρωση και διασκέδαση των μικρών αρρώστων. Ήταν δημοφιλής για αρκετά χρόνια, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’80, οπότε και σταμάτησε.


Ίσως ο μακροβιότερος κλόουν της αμερικανικής βιομηχανίας όμως να μην στοχεύει στην διασκέδαση των παιδιών, αλλά στην (κάκιστη) διατροφή τους: ποιος θα αρνηθεί ότι ο Ronald McDonald, που γεννήθηκε από την επιρροή του Bozo το 1963 και ενσαρκώθηκε από τον ίδιο ηθοποιό, τον Willard Scott, είναι ένας από τους κύριους λόγους της τεράστιας επιτυχίας της ομώνυμης αλυσίδας φαστ φουντ; Ο McDonald με την σειρά του “γέννησε” τη μόδα των κλόουν των παιδικών πάρτι, αλλά πυροδότησε και τη φαντασία των καλλιτεχνών, που με πρωτοστατούντα τον Stephen King, δημιούργησαν τον μύθο του σατανικού κλόουν. Ποιος ξεχνά τον Pennywise του It;

Ronald McDonald


Ο σατανικός κλόουν δεν είναι τόσο αστείος

Το κοστούμι του κλόουν, τα υπερμεγέθη χαρακτηριστικά προσώπου, τα τεράστια άκρα του προορίζονται να βγάζουν γέλιο. Βγάζουν όμως; Όσο μπορούν να θεωρηθούν κωμικά, άλλο τόσο μπορούν να θεωρηθούν και τερατώδη, χαρακτηριστικά ενός παραμορφωμένου πλάσματος. Οι εκφράσεις υπερβολικής χαράς και ευτυχίας προσομοιάζουν με εκείνες του τρόμου ή της τρέλας. Μπορεί λοιπόν να απέχουν παρασάγγας από το ευχάριστο συναίσθημα που θέλουν να προκαλούν. Αντ’ αυτού, μπορεί να τρομοκρατήσουν τόσο βαθιά ένα παιδί, που να το στιγματίσουν με μια φοβία που θα το ακολουθήσει και στην ενήλικη ζωή του.

Στην Τεχνολογία, υπάρχει ο όρος Uncanny Valley, με μια ελληνική αντιστοιχία “Αφύσικο Πεδίο”. Ορίζει κυρίως την μεγάλη, ανθρωπομορφική ομοιότητα ενός αντικειμένου, όπως ενός ρομπότ ή ενός παιχνιδιού, σε σημείο που να γίνεται αποδέκτης συναισθηματικών αντιδράσεων. Τα μικρά παιδιά έχουν μεγάλη πιθανότητα αποδοχής ενός “μαγικού” αντικειμένου, και έτσι να του αποδίδουν ανθρώπινα χαρακτηριστικά και ιδιότητες, όπως π.χ. μπορεί ένα παιδί να επικοινωνεί με την κούκλα του. Ο κλόουν λοιπόν ανήκει σε αυτήν την ενδιάμεση γραμμή μεταξύ αληθινού ανθρώπου και αντικειμένου με ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά, και που σε συνδυασμό με την ακραία συμπεριφορά του μπορεί να δημιουργήσει βαθιά σύγχυση σε ένα παιδί.


Το αρχέτυπο του σύγχρονου Σατανικού Κλόουν εμφανίστηκε πρώτη φορά με το μυθιστόρημα του King, όπως αναφέραμε νωρίτερα, τη δεκαετία του 1980. Λέγεται πως η ιστορία ήταν εμπνευσμένη από έναν αληθινό κλόουν-εγκληματία: τον serial killer John Wayne Gacy, που έγινε γνωστός το 1978 ωςKiller Clown. Έκτοτε η ποπ κουλτούρα ασχολήθηκε πολύ με το ζουμερό θέμα του τρομακτικού κι επικίνδυνου σκοτεινού κλόουν: ήδη από το 1940 στα κόμικς του Batman κυριαρχούσε η γελωτοποιός αδίστακτη φιγούρα του Joker, αλλά τo 1989 απογειώνεται με την κινηματογραφική του ενσάρκωση από τον τρομερό Jack Nicholson. To 1988 κυκλοφορεί το Killer Clowns from Outer Space, μια κωμωδία τρόμου με εξαιρετικά γλαφυρό (και έητις) θέμα και τίτλο. Οι Simpsonsπαρωδούν την ίδια εποχή τον αγαπητό Bozo με μια δική τους εκδοχή: τον ανώμαλο και ανήθικο Krusty the Clown. Κι αυτά είναι μόνο η αρχή. Τίτλοι με παρόμοια θεματολογία κατακλύζουν την παγκόσμια show biz: Out of the Dark(1988), Clownhouse (1989), It (1990), Carnival of Souls (1998), The Clown at Midnight(1999), Camp Blood (2000), Killjoy (2000), S.I.C.K. Serial Insane Clown Killer (2003),Fear of Clowns (2004), Within the Woods (2005), Coulrophobia (2006), Secrets of the Clown (2007), 100 Tears (2007), Clownstrophobia (2009), The Last Circus (2010),Klown Kamp Massacre (2010), Gingerclown (2012), Stitches (2012), Sloppy the Psychotic (2012), Bongo: Killer Clown (2014) και Clown (2014), με φυσικά τελευταία την καινούρια, κινηματογραφική εκδοχή του It (2017), για να καταλήξει στον μάστερ King, από τον οποίο ξεκίνησε, όλη τούτη η φρικιαστική παράτα.

της Βυζαντίας Πυριόχου-Γκυ

Απέναντι Όχθη

Πηγή Ο Κλόουν και η άλλη του πλευρά

Η Greta Thunberg, τον περασμένο Αύγουστο, ξεκίνησε σχολική απεργία για την κλιματική κρίση ,στη συνέχεια χιλιάδες παιδιά και έφηβοι από διάφορες χώρες εντάχθηκαν στον αγώνα της.Στην Αυστραλία, την Πολωνία, τη Σουηδία, την Ολλανδία, την Ελβετία, τη Φινλανδία, τη Γερμανία, τη Δανία, το Βέλγιο, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιταλία, τις Φιλιππίνες, τη Βραζιλία, το
Λουξεμβούργο και τον Καναδά, είδαμε τις διαμαρτυρίες τους, να απαιτούν λύση στην κλιματική κρίση .

Από τον Αύγουστο του 2018 μέχρι σήμερα , πολλές χιλιάδες μαθητές σε όλο τον κόσμο , διαμαρτυρήθηκαν μπροστά σε 300 κοινοβούλια  σε περισσότερες από 30 χώρες παγκοσμίως.

Και τώρα στις 15 Μαρτίου, όλοι θα δημιουργήσουμε μια βαθιά απεργία μαζί! Για να δείξουμε ότι η Κρίση του Κλίματος είναι Κρίση! 
Έλα μαζί μας!


Η έκκληση από τη Γκρέτα στην Πολωνία για μια παγκόσμια απεργία μαθητών στις 15 Μαρτίου, να διεξαχθεί η παγκόσμια απεργία μαθητών. έχει βρει υποστήριξη από μαθητές και φοιτητές σε πολλές χώρες ως τώρα.

Ποτέ στην ιστορία του κοινωνικού κινήματος δεν έχει κληθεί μια παγκόσμια απεργία, μια σχολική απεργία εφήβων και παιδιών. Και χρειάστηκε μια εξαιρετική και απειλητική κλιματική κρίση για να προκαλέσει την εμφάνισή της.


Ποια είναι η κατάσταση της προετοιμασίας;

Σε ορισμένες χώρες η προετοιμασία είναι έντονη, όπως την Αυστραλία, το Βέλγιο, τη Ελβετία, τη Σουηδία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τις Κάτω Χώρες, τη Φινλανδία, τις ΗΠΑ και πιθανώς θα υπάρξει τεράστια συμμετοχή.Σε άλλες χώρες όπως η Πορτογαλία, η Πολωνία, η Βραζιλία, η Δανία, το Λουξεμβούργο, το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καναδάς, η Αυστρία, η Ιταλία και η Νέα Ζηλανδία, οι περιβαλλοντικοί ακτιβιστές εντείνουν τις προσπάθειές τους .

Αν και ο αγώνας του κλίματος έχει ξεκινήσει από  μαθητές και σπουδαστές, δεν μπορεί να περιμένουμε να κερδηθεί μόνο με τη συμμετοχή παιδιών και εφήβων. Ένα παράδειγμα αυτού είναι η Βραζιλία, όπου δεν υπάρχει ακόμη φοιτητικό κίνημα, αλλά οι ακτιβιστές καλούν μια Παγκόσμια Ημέρα για την Κλιματική Δράση, με δύο διαμαρτυρίες στο Σάο Πάολο και το Ρίο ντε Τζανέιρο για τις 15 Μαρτίου.



Σε χώρες όπου οι σπουδαστές δεν έχουν ακόμη κατορθώσει να οργανωθούν ή ακόμη και σε χώρες όπου το έχουν ήδη κάνει, και άλλοι τομείς της κοινωνίας πρέπει να ενταχθούν στον αγώνα όπως έγινε και στην Αυστραλία με την υποστήριξη των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των ακαδημαϊκών της Αυστραλίας.
Δεν πρέπει να περιμένουμε μόνο από τους μαθητές και τα παιδιά να αγωνιστούν.Και φυσικά εμείς στην Ελλάδα δεν πρέπει να παρακολουθούμε αμέτοχοι τους αγώνες των παιδιών σε όλο το πλανήτη για τη λύση της κλιματικής κρίσης. Ας οργανωθούμε.

Τι μπορεί να κάνει ο καθένας για να βοηθήσει;

Κατ ‘αρχάς, ο καθένας που διαβάζει αυτό το άρθρο να δημοσιοποιήσει το γεγονός της παγκόσμιας απεργίας για το κλίμα στις 15 Μαρτίου μέσω των κοινωνικών δικτύων. Ας οργανωθούμε για μια μεγάλη πορεία στο Σύνταγμα.

Απέναντι Όχθη


Πηγή 15 Μαρτίου, η παγκόσμια κλιματική απεργία για το μέλλον!

Την παρακάτω είδηση αλιεύσαμε στον ιστότοπο «Ανεβαίνοντας στα βουνά του κόσμου»: «Πριν μερικές δεκαετίες το Everest ήταν ένα θρύλος, όπου λίγοι και αποφασισμένοι άντρες και γυναίκες δημιουργούσαν τους θρύλους του σήμερα. Σήμερα η τουριστική βιομηχανία το μετατρέπει σε σκουπιδότοπο. Πάνω του βρίσκεται ο ψηλότερος σκουπιδότοπος του πλανήτη, το camp 4 στα 8.000 μ., και μόνο τη φετινή ανοιξιάτικη σεζόν, πάνω από 600 άνθρωποι πάτησαν την κορυφή περνώντας και από εκεί. Άφησαν πίσω τους δεκάδες σκηνές με το χαρακτηριστικό κίτρινο χρώμα, σχοινιά, μπουκάλες οξυγόνου, αναρριχητικά υλικά και βέβαια τα περιττώματά τους. Κι όλα αυτά προστέθηκαν σε ότι έχει αφεθεί τις τελευταίες δεκαετίες και που με τη μείωση των παγετώνων βγαίνει στην επιφάνεια.

“Είναι πλέον αηδιαστικό, το βουνό έχει κατακλυστεί από τόνους αποβλήτων”, δήλωσε στο AFP, ο Pemba Dorje Sherpa που μετρά 18 αναβάσεις στο Everest.

Φέτος, sherpas (τοπική εθνοτική ομάδα των Ιμαλαΐων) κάτω από τις οδηγίες και με παρότρυνση του Sagarmatha Pollution Control Committee (SPCC) – Επιτροπή ελέγχου της μόλυνσης του Sagarmatha (Sagarmatha είναι η ονομασία του Everest στα Νεπαλέζικα), κατέβασαν από το Base Camp στo Gorak Shep, λίγο χαμηλότερα, πάνω από 12 τόνους ανθρώπινων περιττωμάτων. Φυσικά δεν υπάρχει κάποιος τρόπος αυτά να στεγανοποιηθούν, με κίνδυνο να μολύνουν τον υδροφόρο ορίζοντα.

Για να μειώσουν το πρόβλημα, οι αρχές του Νεπάλ θέσπισαν πριν 5 χρόνια μια επιβάρυνση 4.000 δολάρια ανά ομάδα. Αν οι ορειβάτες κατέβαζαν πίσω 8 κιλά ανά άτομο, το ποσό θα επιστρεφόταν. Από τη μεριά της Κίνας εφάρμοσαν τον κανόνα 100 δολάρια πρόστιμο για κάθε κιλό (από τα 8 ανά ορειβάτη) που δεν θα κατέβαινε. Μη φανταστείτε ότι όλα αυτά έφεραν σπουδαία αποτελέσματα. Ο Pemba Dorje, εξηγεί: “τοπικοί αξιωματούχοι κλείνουν τα μάτια για μερικά δολάρια από τις εταιρείες, δεν υπάρχει σωστή παρακολούθηση για το τι γίνεται πάνω από το Base Camp και στην πραγματικότητα κανένας δε ενδιαφέρεται πραγματικά γι’ αυτό”. Αν κάποιος έχει πληρώσει 20 με 100.000 δολάρια για να ζήσει το όνειρο του, δε θα “κολλήσει” για μερικά κατοστάρικα επιπλέον. Οπότε και σύμφωνα με την SPCC, μόνο πέρσι προστέθηκαν 25 τόνοι σκουπιδιών και 15 τόνοι περιττωμάτων. 


Και το πρόβλημα επιδεινώνεται, γιατί οι εταιρείες μπροστά στο κυνήγι του χρήματος προσπαθούν να διευρύνουν την πελατεία τους, έτσι που κάθε χρόνο, ολοένα και λιγότερο έμπειροι πελάτες-ορειβάτες, προσπαθούν να αναρριχηθούν στο Everest. Και αν πριν μερικά χρόνια, οι πελάτες τους κουβαλούσαν κάποιο προσωπικό εξοπλισμό, όπως έναν υπνόσακο, κάποια τρόφιμα, αναρριχητικά υλικά ή μια μπουκάλα οξυγόνου, σήμερα οι εταιρείες τους διαβεβαιώνουν ότι αυτό δε χρειάζεται. Θα το αναλάβουν οι sherpas. “Μόνο που έτσι δε μένει και πολύ χώρος για να κατέβουν τα σκουπίδια”, σημειώνει ο βετεράνος του Everest Damian Benegas.

Μια λύση που προωθεί η SPCC, είναι η κατασκευή ενός σταθμού παραγωγής μεθανίου και λιπάσματος, από τα περιττώματα και τα σκουπίδια. Όμως αυτά, θα πρέπει να είναι σίγουρο ότι δε θα μολύνουν τον υδροφόρο ορίζοντα δημιουργώντας νέους πονοκεφάλους, κάτι όχι και τόσο απλό, ενώ και οι θερμοκρασίες που είναι χαμηλές και δε διευκολύνουν τη διαδικασία της διάσπασης, ανεβάζουν υπέρμετρα το κόστος.

Μια άλλη λύση, πολύ πιο απλή προτείνει ο Ang Tsering Sherpa, πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ορειβασίας του Νεπάλ: το κατέβασμα των σκουπιδιών. Η κυβέρνηση του Νεπάλ έχει χρηματοδοτήσει την εταιρεία του (Asian Trekking), για να κατεβάσει την τελευταία δεκαετία πάνω από 18 τόνους σκουπιδιών, πέρα από την οκτάκιλη ποσόστωση. Αλλά και η Κίνα φέτος χρηματοδότησε μια γερή αποστολή 30 ορειβατών, που κατέβασαν 8,5 τόνους από τη βόρεια διαδρομή.

Όπως καταλαβαίνουμε, όλοι κόπτονται για το πρόβλημα, όλοι προσπαθούν για τη λύση του, αλλά από κανενός το μυαλό δεν περνά το απλό: να μειωθεί η εμπορική εκμετάλλευση του βουνού. Σκατοκατάσταση.


Πηγή Σκουπίδια ακόμη και στην κορυφή του Έβερεστ