20 May, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 2)

Για 10η χρονιά η Α.Π.Ο.Δράσης και ο Αιγίλοπας διοργανώνουμε στις Σταγιάτες Πηλίου, το Σαββατοκύριακο 4 και 5 Μαΐου, τη Γιορτή Παραδοσιακού Σπόρου και Οικολογικού Κήπου-Μπαξέ, προσπαθώντας να συμβάλλουμε στη διατήρηση και διάδοση των παραδοσιακών σπόρων και των ντόπιων ποικιλιών και να προωθήσουμε την ιδέα του οικολογικού κήπου.
Η υποβάθμιση της ποιότητα ζωής συνδέεται άμεσα με την υποβάθμιση της ποιότητας του νερού, του αέρα, της τροφής , του κλίματος και του περιβάλλοντος γενικότερα. Η γεωργία και η παραγωγή τροφής μετατρέπεται σε αποδέκτη ρύπων αλλά και σε ρυπαντή, ενώ οι λύσεις γίνονται όλο και πιο αυτονόητες αλλά και αναγκαίες. Ο σπόρος ως πηγή ζωή εμπερικλείει τη δύναμη αλλά και την ελπίδα της προοπτικής για το μέλλον. Ο αγώνας μας για τη διατήρηση των βασικών και κοινών αγαθών είναι αδιαπραγμάτευτος και καθημερινός και συνδέεται με το κίνημα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, το κίνημα των κατοίκων της Χαλκιδικής ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, τον αγώνα πολιτών του Βόλου ενάντια στην καύση σκουπιδιών και με πολλές ακόμη κινητοποιήσεις πολιτών πανελλαδικά ενάντια στην υποβάθμιση της ποιότητας ζωής.
Φέτος η γιορτή είναι αφιερωμένη στην επανανοηματοδότηση της ποιοτικής τροφής μέσω της οικολογικής/βιολογικής γεωργίας, στην αυτοοργάνωση των γεωργών στην Ελλάδα αλλά και Ιταλία (Σάββατο 4 Μαϊου 2019, 19.00) και στην ενημέρωση γύρω από τα δηλητήρια που επιφυλάσσει η αλόγιστη ανάπτυξη στην παραγωγή τροφής και το πιάτο μας καθημερινά (Κυριακή 5 Μαϊου 2019, 13.00).
Το πρόγραμμα των εργαστηρίων θα περιλαμβάνει καλλιέργεια λαχανικών και δημιουργία σπορείων, κρητική διατροφή, ecoprinting με φυτικές βαφές, πλέξιμο με βελόνες. Επίσης θα γίνουν δραστηριότητες για παιδιά με σχεδιασμό κήπου, κατασκευή terrarium και περπάτημα σε μονοπάτια των Σταγιατών.
Την Κυριακή στις 12.00, στην πλατεία των Σταγιατών, η γιορτή κορυφώνεται με την ανταλλαγή σπόρων.
Στη διάρκεια του διημέρου θα υπάρχουν φυτά από ντόπιες ποικιλίες καθώς και προϊόντα παραγωγών και συλλογικοτήτων (ΒΙΟΜΕ, συνεταιρισμός Ατόμων με Αναπηρίες «ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΑ» κ.ά.). Όπως κάθε χρόνο σας περιμένουμε για να βρεθούμε, να ενημερωθούμε, να ανταλλάξουμε απόψεις και να συμπορευτούμε στο ταξίδι της αυτοοργάνωσης, αυτοδιαχείρισης, αυτονομίας και αλληλεγγύης!

Αναλυτικά το πρόγραμμα της Γιορτής Παραδοσιακού Σπόρου:

ΣΑΒΒΑΤΟ 4 ΜΑΪΟΥ
15:00 ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΟΙΚΟΤΥΠΙΑΣ (ECO PRINTING), τυπώνοντας σε συνεργασία με τη Φύση (Soo Town)
16:00 ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ για την Παραδοσιακή Κρητική διατροφή
Μαλάμω Μυλογιαννάκη (Σπορίτες Χανίων) και Μανώλης Βαρδάκης (Μελίτακες)
17:00 ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΠΛΕΞΙΜΑΤΟΣ ΜΕ ΒΕΛΟΝΕΣ για αρχάριους/ες και για παιδιά από 11 χρονών
18:00 ΣΧΕΔΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΚΗΠΟ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
19:00 ΣΥΖΗΤΗΣΗ: Παραγωγοί τροφής : Συλλογικότητα – αυτοοργάνωση – αυτάρκεια
· Αυτόνομο δίκτυο παραγωγών Genuini Cladestino (Ιταλία)
· EcoGaia Farm (Τρίκαλα)
· Μελίτακες (Κρήτη)
· Σπορίτες Χανίων (Κρήτη)
· Ομάδα παραγωγών ΑΙΓΙΛΟΠΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΜΑΪΟΥ
10:00 ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ στο μονοπάτι Σταγιάτες – Άγιος Δημήτρης
11:00 ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ: ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΕΝΑ TERRARIUM, μια μικρούλα στιγμή φύσης μέσα σε ένα μπουκάλι (Καίτη Καραχάλιου)
11:00 ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ: Καλλιέργεια λαχανικών – σπορεία – φύτευση (Αιγίλοπας)
12:00 ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΣΠΟΡΩΝ
13:00 ΣΥΖΗΤΗΣΗ: Ανάπτυξη και γεωργία της τροφής. Το καθημερινό μας δηλητήριο. Εναλλακτικές
· Δίκτυοι φορέων και πολιτών Θεσσαλίας STOP CETA, TTIP, TISA
· Αιγίλοπας
· Σπορίτες Χανίων
· Επιτροπή Αγώνα Πολιτών Βόλου ενάντια στην καύση σκουπιδιών
· Κίνηση Πολιτών Πηλίου και Βόλου για το Νερό
15:00 ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ και τραγούδια (Σ. Γεραμπίνης πλήκτρα-φωνή, Μ. Καραμούτης κλαρίνο, Απ. Κανδήλας κρουστά, Αν. Βούλγαρης λαούτο)



Πηγή Γιορτή Παραδοσιακού Σπόρου και Οικολογικού Κήπου-μπαξέ

Για 10η χρονιά η Α.Π.Ο.Δράσης και ο Αιγίλοπας διοργανώνουμε στις Σταγιάτες Πηλίου, το Σαββατοκύριακο 4 και 5 Μαΐου, τη Γιορτή Παραδοσιακού Σπόρου και Οικολογικού Κήπου-Μπαξέ, προσπαθώντας να συμβάλλουμε στη διατήρηση και διάδοση των παραδοσιακών σπόρων και των ντόπιων ποικιλιών και να προωθήσουμε την ιδέα του οικολογικού κήπου.
Η υποβάθμιση της ποιότητα ζωής συνδέεται άμεσα με την υποβάθμιση της ποιότητας του νερού, του αέρα, της τροφής , του κλίματος και του περιβάλλοντος γενικότερα. Η γεωργία και η παραγωγή τροφής μετατρέπεται σε αποδέκτη ρύπων αλλά και σε ρυπαντή, ενώ οι λύσεις γίνονται όλο και πιο αυτονόητες αλλά και αναγκαίες. Ο σπόρος ως πηγή ζωή εμπερικλείει τη δύναμη αλλά και την ελπίδα της προοπτικής για το μέλλον. Ο αγώνας μας για τη διατήρηση των βασικών και κοινών αγαθών είναι αδιαπραγμάτευτος και καθημερινός και συνδέεται με το κίνημα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, το κίνημα των κατοίκων της Χαλκιδικής ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, τον αγώνα πολιτών του Βόλου ενάντια στην καύση σκουπιδιών και με πολλές ακόμη κινητοποιήσεις πολιτών πανελλαδικά ενάντια στην υποβάθμιση της ποιότητας ζωής.
Φέτος η γιορτή είναι αφιερωμένη στην επανανοηματοδότηση της ποιοτικής τροφής μέσω της οικολογικής/βιολογικής γεωργίας, στην αυτοοργάνωση των γεωργών στην Ελλάδα αλλά και Ιταλία (Σάββατο 4 Μαϊου 2019, 19.00) και στην ενημέρωση γύρω από τα δηλητήρια που επιφυλάσσει η αλόγιστη ανάπτυξη στην παραγωγή τροφής και το πιάτο μας καθημερινά (Κυριακή 5 Μαϊου 2019, 13.00).
Το πρόγραμμα των εργαστηρίων θα περιλαμβάνει καλλιέργεια λαχανικών και δημιουργία σπορείων, κρητική διατροφή, ecoprinting με φυτικές βαφές, πλέξιμο με βελόνες. Επίσης θα γίνουν δραστηριότητες για παιδιά με σχεδιασμό κήπου, κατασκευή terrarium και περπάτημα σε μονοπάτια των Σταγιατών.
Την Κυριακή στις 12.00, στην πλατεία των Σταγιατών, η γιορτή κορυφώνεται με την ανταλλαγή σπόρων.
Στη διάρκεια του διημέρου θα υπάρχουν φυτά από ντόπιες ποικιλίες καθώς και προϊόντα παραγωγών και συλλογικοτήτων (ΒΙΟΜΕ, συνεταιρισμός Ατόμων με Αναπηρίες «ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΑ» κ.ά.). Όπως κάθε χρόνο σας περιμένουμε για να βρεθούμε, να ενημερωθούμε, να ανταλλάξουμε απόψεις και να συμπορευτούμε στο ταξίδι της αυτοοργάνωσης, αυτοδιαχείρισης, αυτονομίας και αλληλεγγύης!

Αναλυτικά το πρόγραμμα της Γιορτής Παραδοσιακού Σπόρου:

ΣΑΒΒΑΤΟ 4 ΜΑΪΟΥ
15:00 ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΟΙΚΟΤΥΠΙΑΣ (ECO PRINTING), τυπώνοντας σε συνεργασία με τη Φύση (Soo Town)
16:00 ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ για την Παραδοσιακή Κρητική διατροφή
Μαλάμω Μυλογιαννάκη (Σπορίτες Χανίων) και Μανώλης Βαρδάκης (Μελίτακες)
17:00 ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΠΛΕΞΙΜΑΤΟΣ ΜΕ ΒΕΛΟΝΕΣ για αρχάριους/ες και για παιδιά από 11 χρονών
18:00 ΣΧΕΔΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΚΗΠΟ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
19:00 ΣΥΖΗΤΗΣΗ: Παραγωγοί τροφής : Συλλογικότητα – αυτοοργάνωση – αυτάρκεια
· Αυτόνομο δίκτυο παραγωγών Genuini Cladestino (Ιταλία)
· EcoGaia Farm (Τρίκαλα)
· Μελίτακες (Κρήτη)
· Σπορίτες Χανίων (Κρήτη)
· Ομάδα παραγωγών ΑΙΓΙΛΟΠΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΜΑΪΟΥ
10:00 ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ στο μονοπάτι Σταγιάτες – Άγιος Δημήτρης
11:00 ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ: ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΕΝΑ TERRARIUM, μια μικρούλα στιγμή φύσης μέσα σε ένα μπουκάλι (Καίτη Καραχάλιου)
11:00 ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ: Καλλιέργεια λαχανικών – σπορεία – φύτευση (Αιγίλοπας)
12:00 ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΣΠΟΡΩΝ
13:00 ΣΥΖΗΤΗΣΗ: Ανάπτυξη και γεωργία της τροφής. Το καθημερινό μας δηλητήριο. Εναλλακτικές
· Δίκτυοι φορέων και πολιτών Θεσσαλίας STOP CETA, TTIP, TISA
· Αιγίλοπας
· Σπορίτες Χανίων
· Επιτροπή Αγώνα Πολιτών Βόλου ενάντια στην καύση σκουπιδιών
· Κίνηση Πολιτών Πηλίου και Βόλου για το Νερό
15:00 ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ και τραγούδια (Σ. Γεραμπίνης πλήκτρα-φωνή, Μ. Καραμούτης κλαρίνο, Απ. Κανδήλας κρουστά, Αν. Βούλγαρης λαούτο)



Πηγή Γιορτή Παραδοσιακού Σπόρου και Οικολογικού Κήπου-μπαξέ

Πριν 698 χρόνια ο Dante ολοκλήρωνε τη συγγραφή της Κολάσεως του, για την ακρίβεια της τριλογίας της Θείας Κωμωδίας. Το οδοιπορικό της συγγραφής ξεκίνησε την Μεγάλη Παρασκευή του 1300 και ολοκληρώθηκε 21 χρόνια μετά. Βέβαια στα 21 αυτά χρόνια ο ποιητής περιδιάβηκε την Κόλαση, ανέβηκε στο Καθαρτήριο και τέλος, γεύθηκε – καθαγιασμένος πια- την ευωχία του Παραδείσου. Το δέ ταξίδι του στην Κόλαση κράτησε μόλις μία μέρα και μία νύκτα. Αφού δε πέρασε και μία βόλτα από το Καθαρτήριο, εγκαταστάθηκε στον Παράδεισο και έκτοτε, επί 698 και πλέον χρόνια, μας θωρεί να παλεύουμε με τα στοιχειά των ανομημάτων μας και Παράδεισο να μην βλέπουμε.

Αν σήμερα δεν υπάρχουν ποιητές, καλλιτέχνες και γενικά διανοούμενοι να περιγράψουν την δική μας Κόλαση, αυτό οφείλεται αποκλειστικά στο ότι ο κύριος Dante ασχολήθηκε και ανέπτυξε εκτενώς το θέμα, δίνοντάς του μάλιστα τέτοιες προφητικές διαστάσεις ώστε να καλύψει και τα μαρτύρια των Ελλήνων πολιτών από την κατοχή της τρόικας. Τα περί αντιθέτου λεγόμενα, ότι δηλαδή οι δικοί μας διανοούμενοι μεταμόρφωσαν τη Σιωπή τους σε Χρυσάφι είναι απλώς κακοήθειες.

Το δικό μας ταξίδι ξεκίνησε μια μέρα του Μάη του 2010. Οπως βλέπετε δεν κράτησε μόνο μία μέρα και μία νύκτα, διότι ξαφνικά ο δικός μας Βιργίλιος ανακάλυψε ότι δεν υπάρχει σάλιο στα δημόσια ταμεία μας και ως εκ τούτου έκανε στάση πληρωμών στον βαρκάρη που μας περιφέρει στους ατραπούς της κόλασης μας. Έτσι, το ταξίδι καθυστερεί, ο παράδεισος μπορεί να περιμένει.

Βέβαια μας αφηγείται και κάτι άλλο ο κύριος Dante: Σε κάποια φάση του ταξιδιού στα τάρταρα της κόλασης ο Βιργίλιος χρειάστηκε και τη βοήθεια του δαίμονα Φλεγύα για να συνεχίσει την ξενάγησή του στους υπόλοιπους κύκλους του ταξιδιού. Ο οποίος Φλεγύας φρόντισε, λίγο πριν το τέλος του ταξιδιού, να αποσυρθεί από το οδυνηρό καθήκον να οδηγήσει τον Dante και τον Βιργίλιο στην αρένα των καταδικασμένων Προδοτών. Το καθήκον αυτό ανέλαβε -ως γνωστόν- ο γίγαντας Ανταίος: Οδήγησε τους περιπλανώμενους σε μία παγωμένη λίμνη (βλέπετε δεν υπάρχει μόνο το πύρ το εξώτερον, αλλά και ο πάγος ο εξώτερος) όπου κολυμπούσαν γυμνοί στον πάγο όλοι οι προδότες της ιστορίας. Ο κοτσονούρης (εωσφόρος) τους κοιτούσε από το θρόνο του με σαρδόνιο χαμόγελο, φουσκώνοντας από περηφάνεια για τα κατορθώματά του. Πιο πολύ όμως έκανε χάζι με τον Βρούτο, τον Κάσσιο αλλά και τον Ιούδα. Σε αυτούς τους τρείς είχε παραχωρήσει την «καλύτερη» αίθουσα της κόλασής του, τον Κωκυτό: Κοντά στον θρόνο του.

Διαβάζοντας λοιπόν την Κόλαση του κυρίου Dante βρίσκω συγκινητικές ομοιότητες με το δράμα των ημερών. Βέβαια ο Dante πήγε, είδε και απήλθε, κατακτώντας στο τέλος τον Παράδεισο, σαν αμοιβή για το ταξίδι του. Ολα γίνανε σύντομα στο έπος του ποιητή. Σε επτά ημέρες το τοπίο είχε ξεκαθαρίσει. Να μία α-σύμπτωση με το δικό μας δράμα. Μιά άλλη α-σύμπτωση είναι ο ρόλος του Βιργίλιου. Στο ποίημα ανέλαβε να γίνει ο συνταξιδιώτης και χορηγός του ταξιδιού του φίλου του και έφερε σε πέρας το έργο του. Ο δικός μας Βιργίλιος από την πρώτη στιγμή ήτανε με το ένα πόδι έξω από τη βάρκα. Χώρια πού, αφήνοντας απλήρωτο τον βαρκάρη, νόμιζε πως δεν θα αντικρύσει ποτέ τον Βρούτο, γυμνό στα τάρταρα του πάγου. Ως άλλος Φλεγύας αποποιήθηκε το ρόλο του. Τα αργύρια δεν μπορούν να περιμένουν..

Τι να σας πώ για αυτή την ιστορία: Πολλές φορές μπερδεύτηκα, προσπαθώντας να ξεδιαλύνω τους ρόλους των ηρώων του ποιητή, κάνοντας αναγωγή στην επικότητα των ημερών. Εδώ οι δικοί μας γίγαντες της διανόησης θα μπορούσαν να συνδράμουν. Κατέληξα όμως πως ένα είναι σίγουρο: Ο Ανταίος θα κάνει το καθήκον του. Χωρίς επιλεκτικότητες..

*Στην εικόνα: Ο χάρων μεταφέρει τον Δάντη στην απέναντι όχθη του Αχέροντα. Χαρακτικό του Γουσταύου Ντορέ



e-apenanti

Πηγή Η Δική μας Κόλαση κύριε Δάντη

Θέλω βοήθεια να γεμίσω άσπρες κόλλες
χρειάζομαι την δύναμη ενός βοριά
να ανακατέψει μου τις λέξεις με τα νοήματα
μια άγρια θάλασσα χρειάζομαι
να βυθιστώ σε μελανένιο ένα άγνωστο βυθό
να χτυπηθώ με φθόγγους κύματα
σε καταιγίδα από φωνήεντα
χρειάζομαι πτώσεις απογειώσεις αιωρήσεις
σε γαλάζιο ουρανό γεμάτο από στίγματα
δασείες κόμματα τελείες και απαρέμφατα
χρειάζομαι μια διψασμένη γη
για να δεχθεί βροχή τα ποιήματα
θέλω βοήθεια για να γεμίσω
με καρτερία συγκατάνευση κι αγάπη
όλων των ζωντανών τα μνήματα
σε Άγια Τράπεζα χωρίς να την διαβώ
το χέρι μου ν’ απλώσω
την πένα να προσφέρω
για να καθαγιαστεί και άνοιξη να γιομίσει
αυτός ο όμοιός μου τόπος
και έπειτα πάλι στην ίδια αυτή ζωή
να ξαναβγώ στον τόπο αυτόν
που τρέχουν και γελούν μικρά παιδιά
στις ρόδινες ανοιχτές παλάμες τους
στο σώμα μου να εναποθέσουν
και με το διψασμένο βλέμμα τους
τα χάρτινα λευκά οστά μου να γιατρέψουν.


Θάνος Ανεστόπουλος

Πηγή Το σώμα του βιβλίου (Θάνος Ανεστόπουλος)

Θέλω βοήθεια να γεμίσω άσπρες κόλλες
χρειάζομαι την δύναμη ενός βοριά
να ανακατέψει μου τις λέξεις με τα νοήματα
μια άγρια θάλασσα χρειάζομαι
να βυθιστώ σε μελανένιο ένα άγνωστο βυθό
να χτυπηθώ με φθόγγους κύματα
σε καταιγίδα από φωνήεντα
χρειάζομαι πτώσεις απογειώσεις αιωρήσεις
σε γαλάζιο ουρανό γεμάτο από στίγματα
δασείες κόμματα τελείες και απαρέμφατα
χρειάζομαι μια διψασμένη γη
για να δεχθεί βροχή τα ποιήματα
θέλω βοήθεια για να γεμίσω
με καρτερία συγκατάνευση κι αγάπη
όλων των ζωντανών τα μνήματα
σε Άγια Τράπεζα χωρίς να την διαβώ
το χέρι μου ν’ απλώσω
την πένα να προσφέρω
για να καθαγιαστεί και άνοιξη να γιομίσει
αυτός ο όμοιός μου τόπος
και έπειτα πάλι στην ίδια αυτή ζωή
να ξαναβγώ στον τόπο αυτόν
που τρέχουν και γελούν μικρά παιδιά
στις ρόδινες ανοιχτές παλάμες τους
στο σώμα μου να εναποθέσουν
και με το διψασμένο βλέμμα τους
τα χάρτινα λευκά οστά μου να γιατρέψουν.


Θάνος Ανεστόπουλος

Πηγή Το σώμα του βιβλίου (Θάνος Ανεστόπουλος)

Ο Γκουρτζίεφ είπε, ΄΄Δεν είσαι τίποτε άλλο πέρα από το σώμα κι όταν πεθάνει το σώμα, θα πεθάνεις. Μόνον πότε-πότε επιβιώνει κάποιος – κάποιος που έχει δημιουργήσει ψυχή στη διάρκεια της ζωής του επιβιώνει μετά το θάνατο – όχι οι πάντες. Ένας Βούδας επιβιώνει΄ ένας Ιησούς επιβιώνει, όχι όμως εσύ! Εσύ απλώς θα πεθάνεις, δεν θα απομείνει ούτε ίχνος.΄΄

Τι προσπαθούσε να κάνει ο Γκουρτζίεφ; Σε συγκλόνιζε έως τις ίδιες σου τις ρίζες΄ προσπαθούσε να απομακρύνει όλες σου τις παρηγοριές και τις κουτές θεωρίες που σε βοηθούν συνεχώς να αναβάλεις τη δουλειά πάνω στον εαυτό σου. Να λέει τώρα στους ανθρώπους, ΄΄Δεν έχετε ψυχή, είστε σκέτα φυτά, ένα λάχανο ή ίσως ένα κουνουπίδι΄΄ – το κουνουπίδι είναι ένα λάχανο με πανεπιστημιακή εκπαίδευση – ΄΄αλλά τίποτε παραπάνω από τούτο….΄΄ Ήταν πραγματικά ένας Δάσκαλος par excellence. Τράβαγε την ίδια τη γη κάτω από τα πόδια σου. Σου έδινε ένα σοκ τόσο μεγάλο που αναγκαζόσουν να ξανασκεφτείς την όλη κατάσταση: θα παραμείνεις ένα λάχανο; Δημιουργούσε γύρω σου μια κατάσταση μέσα στην οποία χρειαζόταν να γυρέψεις και να αναζητήσεις την ψυχή, γιατί ποιος θέλει να πεθάνει;

Και η ιδέα ότι η ψυχή είναι αθάνατη βοήθησε τους ανθρώπους να παρηγορούν τον εαυτό τους ότι δεν πρόκειται να πεθάνουν, ότι ο θάνατος είναι απλώς κάτι το φαινομενικό, ένας μακρύς ύπνος, ένας ξεκούραστος ύπνος, και μετά θα ξαναγεννηθείς. Ο Γκουρτζίεφ λέει, ΄΄Ανοησίες. Όλα αυτά είναι ανοησίες! Θα πεθάνεις, θα είσαι πεθαμένος για πάντα – αν δεν έχεις δημιουργήσει ψυχή….΄΄

Δες τώρα τη διαφορά: σου έχουν πει ότι ήδη είσαι μια ψυχή και ο Γκουρτζίεφ το αλλάζει τελείως. Λέει, ΄΄Δεν είσαι ήδη μια ψυχή, είσαι μόνο μια ευκαιρία. Μπορείς να την χρησιμοποιήσεις, μπορείς να την χάσεις.΄΄

Και θα ήθελα να σου πω ότι ο Γκουρτζίεφ χρησιμοποιούσε απλώς ένα τέχνασμα. Δεν είναι αλήθεια. Οι πάντες γεννιούνται με ψυχή. Τι να κάνεις όμως με τους ανθρώπους που από πάντα χρησιμοποιούν την αλήθεια ως παρηγοριά; Ένας μεγάλος Δάσκαλος χρειάζεται μερικές φορές να λέει ψέματα – και μόνο ένας μεγάλος Δάσκαλος έχει το δικαίωμα να λέει ψέματα – μόνο και μόνο για να σε τραβήξει έξω από τον ύπνο σου.


Πηγή Γκουρτζίεφ

Κανείς δε μπορεί να μας κακοποιήσει όσο ο ίδιος μας ο εαυτός. Πόσες φορές πρέπει να πληρώσουμε για ένα μας λάθος; Άπειρες φορές ή τόσες όσες θα χρειαστούν μέχρι να συγχωρήσουμε, να αποδεχτούμε και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας. Ενώ τα υπόλοιπα ζώα πληρώνουν μονάχα μια φορά για κάθε λάθος που κάνουν, ο άνθρωπος είναι το μοναδικό ζώο πάνω στη γη που πληρώνει χιλιάδες φορές για το ίδιο λάθος. Εμείς έχουμε ισχυρή μνήμη. Κάνουμε ένα λάθος, κρίνουμε τον εαυτό μας σύμφωνα με το προσωπικό σύστημα των πεποιθήσεων μας, τον θεωρούμε ένοχο και του επιβάλουμε την τιμωρία. Αν υπήρχε πραγματική δικαιοσύνη αυτό θα συνέβαινε μια φορά και θα αρκούσε. Ωστόσο εμείς κάθε φορά που θυμόμαστε το παράπτωμα, κρίνουμε ξανά τον εαυτό μας, τον ξανακαταδικάζουμε και τον τιμωρούμε ξανά και ξανά και ξανά…

Σ’ αυτή την αέναο τιμωρία συμβάλλουν δυστυχώς και οι συνοδοιπόροι μας. Αν είμαστε παντρεμένοι, ο σύντροφος μας σπεύδει να μας υπενθυμίσει κι αυτός το λάθος μας, ώστε να μας βοηθήσει να κρίνουμε πάλι τον εαυτό μας, να τον καταδικάσουμε και για άλλη μια φορά να τον τιμωρήσουμε. Πόσες φορές αλήθεια δεν κάνουμε τον σύντροφό μας ή το παιδί μας να πληρώσουν για το ίδιο λάθος; Κάθε φορά που θυμόμαστε το λάθος, τους κατηγορούμε ξανά και τους ποτίζουμε με όλο εκείνο το συναισθηματικό δηλητήριο που παράγει η αίσθηση της αδικίας κι έπειτα τους αναγκάζουμε να πληρώσουν για το ίδιο λάθος. Είναι δικαιοσύνη αυτό;

Νιώθουμε δυστυχώς την ανάγκη να είμαστε αποδεχτοί και αγαπητοί από τους άλλους γι’ αυτό και συνήθως καταρρέουμε ψυχολογικά όταν μας κρίνουν και τραυματίζουν την εικόνα που προσπαθούμε να χτίσουμε, αλλά δεν μπορούμε να δεχτούμε και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας. Όσο περισσότερο αγαπάμε τον εαυτό μας, τόσο λιγότερο τον κακοποιούμε. Η αυτοκακοποίηση προέρχεται από την απόρριψη του εαυτού και αυτή με τη σειρά της προέρχεται από μια εικόνα του τέλειου που ποτέ δεν μπορούμε να φτάσουμε. Το πρότυπο της τελειότητας που έχουμε δημιουργήσει είναι ο λόγος για τον οποίο απορρίπτουμε τον εαυτό μας, ο λόγος για τον οποίο δεν αποδεχόμαστε ούτε τον εαυτό μας, ούτε τους άλλους όπως πραγματικά είναι.



Πηγή Η αέναος τιμωρία

«Δεν πουλώ ύφος, στυλ, λογοτεχνία. Δεν γράφω διηγήματα. Καταθέτω γεγονότα και συμπτώματα της εποχής που ζω. Όλα όσα γράφω συνέβησαν. Σε μένα ή σε άλλους. Χρόνια τώρα σπαταλιέμαι, παρακολουθώντας όλα κι όλους.
Η ζωή περνά από μέσα μου, με διαποτίζει με την ασκήμια της, με γεμίζει λύσσα με την αδικία της την οργανωμένη, με ταπεινώνει με την ανημποριά μου ν’ αντιδράσω, να επαναστατήσω αποτελεσματικά, να υπερασπιστώ το μαζικό μας εξευτελισμό.
Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρόνων θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών, αντάρτης, ληστής, πειρατής, ν’ ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους, όσο και κείνων που εθελοτυφλούν. Όχι, η επανάστασή μου δε θα στρεφόταν κατά του καταστημένου και του συστήματός του, αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται. Θα σκότωνα, θα τσάκιζα την κακομοιριά, την υποταγή, την ταπεινοφροσύνη.
Η γη έτσι κι αλλιώς δε χωρά άλλους ταπεινούς και καταφρονεμένους. Όπως δε χωρά άλλα φερέφωνα προκάτ επανάστασης.
Η ζωή γίνηκε πια πάρα πολύ απάνθρωπη για να την καλουπώνουμε σε σχήματα, δε μας ανήκει καν, όπως δε μας ανήκει τίποτα, από τη γη που κατοικούμε ως τα πρόσωπά μας.
Όταν ο κάθε τυχάρπαστος, ο κάθε τιποτένιος, μπορεί να μάς δέσει πάνω σε μια καρέκλα, σ’ έναν πάγκο ή σ’ ένα κρεβάτι, να μάς φτύσει, να μάς μαστιγώσει, να μάς βιάσει.
Το Σύστημα αποχαλινωμένο καλλιεργεί σκόπιμα την ασυνειδησία, την αγριότητα, το χάος, καταλύοντας το σεβασμό για τον ανθρώπινο παράγοντα. Δεν άφησε τίποτα ανεκμετάλλευτο,από το “χάσμα των γενιών” που αποκόβει τους ανθρώπους μεταξύ τους και ετοιμάζει τους αυριανούς παιδιά-καταδότες του Χίτλερ, ως την κατάργηση της οικογένειας.
Ο άνθρωπος βγαίνει στο σφυρί. Για να μη βρίσκει το Σύστημα καμιά αντίδραση και να μπορέσει αύριο να βγάλει ελεύθερα στο σφυρί και τις πατρίδες.
Ο Παπαδόπουλος ήταν μια δοκιμή και στον ευρωπαϊκό χώρο, κατά το σύστημα των χιλιάδων πειραμάτων που πραγματοποιούνται σ’ όλες τις περιοχές του πλανήτη. Η συνταγή είναι πια κοινή: Όταν ένας λαός σηκώσει κεφάλι κατά του κυβερνήτη του, εκπρόσωπου του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, βρείτε έναν αλήτη και αναθέστε του να περάσει χειροπέδες σ’ αυτό το λαό. Κι αφήστε τον να εξουθενωθεί.
Το πιθανότερο είναι να συνηθίσει και να ζήσει εξουδετερωμένος από τριάντα μέχρι σαράντα χρόνια, όπως συνέβη στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Επειδή όμως οι καιροί αλλάζουν, τα πράματα πάνε γρηγορότερα, η συνταγή τροποποιήθηκε.
Πάρτε τα κλειδιά από τον αλήτη, δώστε τα στον παλιό κυβερνήτη και στείλτε τον να ξεκλειδώσει τις χειροπέδες. Ο λαός θα του γλείφει τα χέρια, βλέποντάς τον σαν ελευθερωτή του.
Γι’ αυτό και μεις, τα σύγχρονα πειραματόζωα, οφείλουμε να χρησιμοποιούμε πάντα τον όρο π.Χ., που θα σημαίνει τώρα πια “προ Χούντας”, και μ.Χ., “μετά τη Χούντα”. Γιατί το πείραμα πέτυχε και δεν πρέπει να το λησμονούμε ούτε στιγμή. Η Ελλάδα εκδίδεται, συνειδητά και ασύνειδα. Κι ούτε ένας αθώος. Ανεύθυνος κανένας».


Απόσπασμα από το βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου “Επάγγελμα Πόρνη”, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 1998



Πηγή Ανεύθυνος κανένας

Φόβοι.. λιγότεροι – περισσότεροι, σε διαφορετικά στάδια της ζωής μας. Από μικρά παιδιά συνήθως κάτι φοβόμαστε και αν είμαστε τυχεροί, το τρυφερό χέρι των γονιών μας μάς βάζει στην αγκαλιά τους και μας διώχνει όλη τη σκοτεινιά ή ένα παραμύθι από τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας ή ακόμη ένα χάδι από τη δασκάλα μας μάς απαλύνει τον πόνο. Κι όταν μεγαλώνουμε οι φόβοι, μέσα από τις αναταράξεις τις ζωής και τις προκλήσεις, συνήθως πληθαίνουν. Τι αφορούν; Το μέλλον, το άγνωστο.

Αν θα τα καταφέρουμε στις εξετάσεις της σχολής μας, αν ο αγαπημένος μας θα γίνει καλά που αρρώστησε, μα γιατί δε βρίσκουμε την αγάπη που ίσως αποζητάμε, πώς θα προχωρήσουμε επαγγελματικά, πώς το παιδί μας θα τα πάει στο σχολείο, τι συμβαίνει με τις παρέες του.. κα

Ανησυχίες εύλογες που όμως μας ρουφάνε και μας απορροφούν, όσο τις σκεφτόμαστε έντονα, όσο δίνουμε την προσοχή μας ολοκληρωτικά σε αυτές. Αυτό που συνήθως φοβόμαστε βρίσκεται έξω από εμάς. Σχετίζεται με τις εξωτερικές συνθήκες της ζωής μας.

Πηγή των φόβων είναι ο νους μας. Ο νους μας κατευθύνει την προσοχή μας στο παρελθόν και στο μέλλον και πολλές φορές, δημιουργώντας μας έντονες σκέψεις ανησυχίας και αγωνίας, μας παραλύει, μας καταθλίβει, στην ουσία μας ακινητοποιεί. Τότε είναι σαν να βρισκόμαστε σε λιμνάζοντα νερά και αντί για υγιή δράση για την αντιμετώπιση του προβλήματος, εμείς περνάμε στην άλλη πλευρά …στην αδράνεια.

Και τότε.. αντί για φωτεινό ουρανό, βλέπουμε μόνο σκοτεινά συννεφάκια. Ακόμη κι αν έρχονται ηλιόλουστες ημέρες με πολύχρωμα λουλούδια που ομορφαίνουν τη ζωή μας ή χαμόγελα που μας δίνουν χαρά.

Αν εμβαθύνουμε την ανάλυσή μας και συνομιλήσουμε με τον εαυτό μας, θα διαπιστώσουμε ότι ανησυχούμε υπερβολικά, σαν να εξαρτιόνται όλα από εμάς, σαν να περνάνε όλα από τα δικά μας χέρια. Πόσες φορές όμως δεν έχουμε δώσει τον καλύτερό μας εαυτό και το αποτέλεσμα δεν ήταν το επιθυμητό;

Υπάρχει μια φράση στα Αγγλικά που λέει: “Do your best and leave the rest” και σημαίνει: «Κάνε το καλύτερο κάθε φορά και άσε τα υπόλοιπα, άσε το αποτέλεσμα (μη μένεις προσκολλημένος σε αυτό)».

Ό,τι μπορεί να είναι ένας κήπος χωρίς λουλούδια, έτσι άδειοι είμαστε κι εμείς χωρίς ελπίδα. Από πού πηγάζει η ελπίδα; Νομίζω ότι πηγάζει από την πίστη μας. Πίστη ότι όλα οδηγούν στο ανώτερο καλό μας, είτε έχουμε τα μάτια να το δούμε αυτό, είτε όχι. Πίστη στην ίδια τη ροή της ζωής.

Έτσι.. αφού δεν μπορούμε να ελέγξουμε πάντα τις συνθήκες ή το αποτέλεσμα μιας προσπάθειάς μας, ας προσπαθήσουμε καλύτερα να ελέγξουμε τα μαϊμουδάκια του νου που χοροπηδάνε εδώ κι εκεί με τη μορφή των περιττών σκέψεων. Όταν την επόμενη φορά έρθει στο νου μας μια σκέψη, εμείς ας τη φιλτράρουμε. Αν μας κάνει να προχωράμε μπροστά, ας της δώσουμε καύσιμο να υλοποιηθεί, διαφορετικά ας τη βάλουμε στην άκρη.

Γιατί ποιος θέλει να τυραννιέται ή να ζει σε διαρκή κατάσταση ταραχής; Ας επιλέξουμε σοφά τι σκέψεις-συντρόφους θέλουμε να έχουμε μαζί μας. Ίσως για αυτό λέγεται: «Αυτό που σκέφτεσαι, έτσι γίνεσαι!»

Γιάννης Ξηντάρας

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στην Αγία Παρασκευή, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.


*Φωτογραφία από Gerd Altmann από το Pixabay



Πηγή Τι φοβόμαστε; Φόβοι «φαντάσματα» ή ..πραγματικοί;

Τι σημαίνει «είμαι εδώ;» Σημαίνει «Υπάρχω. Είμαι πραγματικά εδώ, επειδή δεν είμαι χαμένος στο παρελθόν, στο μέλλον, στις σκέψεις μου, στους εσωτερικούς θορύβους. Είμαι εδώ. Για να είμαι πραγματικά εδώ, πρέπει να είμαι
ελεύθερος από τις σκέψεις, ελεύθερος από το φόβο, ελεύθερος από την προσμονή. Το «είμαι ελεύθερος» είναι βαριά κουβέντα. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί από εμάς δεν είμαστε ελεύθεροι. Δεν έχουμε την ελευθερία που μας επιτρέπει να ακούμε, να βλέπουμε, απλά και μόνο να υπάρχουμε.»

«Η πρακτική της ενσυνείδησης είναι πολύ απλή. Σταματάς, αναπνέεις και αδειάζεις το μυαλό σου. Επιστρέφεις στον εαυτό σου για να μπορείς να απολαμβάνεις το εδώ και το τώρα, κάθε στιγμή. Όλα τα θαύματα της ζωής είναι ήδη εδώ. Σε καλούν. Αν τα ακούσεις, θα μπορείς να σταματήσεις να τρέχεις. Αυτό που χρειάζεσαι, αυτό που όλοι μας χρειαζόμαστε, είναι σιωπή. Σταμάτα το θόρυβο στο μυαλό σου ώστε να ακουστούν οι θαυμαστοί ήχοι της ζωής. Τότε θα αρχίσεις να ζεις τη ζωή σου αυθεντικά και σε βάθος.»

«Η σιωπή είναι απαραίτητη. Χρειαζόμαστε τη σιωπή όσο χρειαζόμαστε και τον αέρα, όσο χρειάζονται και τα φυτά το φως. Αν το κεφάλι μας είναι πλημμυρισμένο από λόγια και σκέψεις, δεν μένει χώρος για εμάς.»

Ξοδεύουμε πολύ χρόνο αναζητώντας την ευτυχία, ενώ ο κόσμος γύρω μας είναι γεμάτος θαύματα. Και μόνο που είμαστε ζωντανοί και περπατάμε στη Γη είναι ένα πραγματικό θαύμα. Ωστόσο, οι περισσότεροι από εμάς τρέχουμε λες και υπάρχει κάποιο καλύτερο μέρος που πρέπει να φτάσουμε. Η ομορφιά είναι εδώ και μας καλεί κάθε μέρα, κάθε ώρα, αλλά σπάνια είμαστε σε θέση να ακούσουμε.

Η βασική συνθήκη για να καταφέρουμε να ακούσουμε το κάλεσμα της ομορφιάς και να αποκριθούμε σε αυτό είναι η σιωπή. Εάν δεν υπάρχει σιωπή μέσα μας -αν το μυαλό μας, το σώμα μας, είναι γεμάτα θορύβους- τότε δεν μπορούμε να ακούσουμε το κάλεσμα της ομορφιάς.


Τικ Νιατ Χαν – αποσπάσματα από το «Σιωπή»

Πηγή Σιωπή