21 March, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 2)

Το παράδοξο μιας από τις χώρες του κόσμου, της πιo εφοδιασμένης σε πηγές, η οποία περικλείει στα έγκατα της θησαυρούς ενώ ο λαός βρίσκεται στο στάδιο της εξαθλίωσης.
Ανακαλύπτοντας έναν θησαυρό σκάβοντας στα αποχωρητήρια.
Μπορεί αυτό να παραπέμπει σε παραμύθι, συμβαίνει όμως στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Αυτή τη χώρα που μεγάλος αριθμός ανθρώπων χαρακτηρίζει ως ένα γεωλογικό σκάνδαλο, καθώς διαθέτει όλες τις πρώτες ύλες που μπορούμε να ονειρευτούμε. Περισσότερο από το 50% των μερικών εκατομμυρίων Κονγκολέζων ζουν σε πλήρη απογύμνωση, παρόλο που αυτή η χώρα διαθέτει αρκετές πηγές για να θρέψει όλη την Ευρώπη χωρίς να εξαντλήσει τα φυσικά της αποθέματα.

Η ανακάλυψη ενός θησαυρού κατά τη διάρκεια κατασκευής αποχωρητηρίων (WC) συνέβη πραγματικά σ’ έναν αστυνομικό του Building Kolwezi, μία πόλη με ανθρακορυχεία μισού περίπου εκατομμυρίου κατοίκων στα νότια της χώρας. Το 2014, όπως επισημαίνει ο Michael J.Kavanagh στους New York Times, αυτός ο άνθρωπος αποφάσισε ότι η οικογένειά του είχε ανάγκη από νέα αποχωρητήρια.

Παιδιά που σκάβουν με τα χέρια τους ερημοποιημένες πόλεις.
Ένας »στρατός» με φτυάρια, ξεκίνησε να σκαλίζει στην πίσω αυλή του σπιτιού και μόλις λίγο βαθύτερα, περίπου στο ένα μέτρο δηλαδή, ανακάλυψε κάτι που θα μπορούσε να του αλλάξει τη ζωή. Η γη έλαμπε, άστραφτε και ένα σωρός κοβαλτίου – ένα ορυκτό από τα πιό σημαντικά στον κόσμο – φανερώθηκε μπροστά στα μάτια του. Όταν ο Kavanagh επέστρεψε το 2015 βρήκε ότι η πόλη είχε αλλάξει απ’άκρη σ’άκρη. Δεν θύμιζε πια εκείνο το ήσυχο μέρος όπου οι άνθρωποι κέρδιζαν το ψωμί τους ασκώντας ένα επάγγελμα που γνώριζαν. Τα σπίτια κατέρρεαν και η γη, τρυπημένη και ανάστατη, θύμιζε βομβαρδισμένο τοπίο. Μία αχανής ζώνη ήταν γαζωμένη με πηγάδια να βυθίζονται και να φτάνουν σε κάποιες περιπτώσεις μέχρι και τα 25 μέτρα.

Όλος ο κόσμος πάσχιζε να πλουτίσει ψάχνοντας κοβάλτιο και χαλκό. Όλα τα παιδιά ήταν δεσμευμένα στη μοναδική ενασχόληση να σκάβουν τη γη με γυμνά χέρια και να κατεβαίνουν μέσα στα πηγάδια για να εξάγουν ένα μετάλλευμα που για εκείνα σε κάθε περίπτωση δεν είχε την παραμικρή αξία. Έσκαβαν χωρίς κανένα μέτρο ασφαλείας και θάβονταν συχνά από τις απώλειες και τα γλιστρήματα του εδάφους δίχως κάποιος να αντιληφθεί ή να αναφέρει την απουσία τους. Τα μεταλλεύματα αποκτούσαν αξία με την άφιξή τους σ’ ένα διεθνές λιμάνι, όπου εν συνεχεία αποβιβάζονταν στον βιομηχανικό κόσμο που είχαν ζητηθεί.

Κινέζικες φίρμες ελέγχουν το εμπόριο και μονοπολούν τα δικαιώματα εξόρυξης και εξαγωγής χωρίς να εξασφαλίζουν έναν επαρκή μισθό στους μεταλλωρύχους που υποχρεώνονται να εργάζονται επτά μέρες την εβδομάδα κάτω από συχνά αντίξοες συνθήκες.

Γιατί έχει τόση ζήτηση το κοβάλτιο;
Το κοβάλτιο είναι ένα συστατικό απαραίτητο για τις επαναχρησιμοποιούμενες μπαταρίες που χρησιμοποιούνται στα αυτοκίνητα και τα κινητά τηλέφωνα. Η επιτυχία της επανάστασης του ηλεκτρικού αυτοκινήτου μπορεί στην πραγματικότητα να εξαρτάται από αυτό το μέταλλο. Η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός στον κόσμο, με το μισό περίπου των γνωστών αποθεμάτων. Εντούτοις, αυτό το μέταλλο καταλήγει σε Κινέζικα χέρια, δίχως αμοιβή πρακτικά για τα άτομα που κάνουν την εξόρυξη. Οι ηγέτες του Κονγκό επωφελούνται επίσης, μοιράζοντας και τρώγοντας βουλημικά τα κέρδη μεταξύ τους.

Αυτό που συνέβη σ’εκείνον τον αστυνομικό από το Kolwezi, μπορεί να συμβεί σε κάθε άνθρωπο στο Κονγκό – όχι μόνο κοβάλτιο, αλλά και χρυσό επίσης, διαμάντι, ακόμα και ουράνιο μπορεί κανείς ν’ανακαλύψει. Όπως την εποχή με τον »πυρετό του χρυσού», έτσι και τώρα, οι περιοχές όπου έχουν ανακαλυφθεί τα μέταλλα και τα πολύτιμα ορυκτά προσελκύουν τους απελπισμένους που σκέφτονται και ονειρεύονται να πλουτίσουν. Προσελκύουν επίσης τις πολυεθνικές καθώς και χώρες απ’όλο τον κόσμο που θέλουν ν’αποσπάσουν κέρδη από τις πηγές του Κονγκό. Με ανθρωπολογικούς όρους, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό »διώκεται».

Από μία άλλη οπτική, είναι ο τόπος των αδελφοκτόνων πολέμων, απεικονίζονται κι ως πόλεμοι των φατριών, με λίγα λόγια επιχειρήσεις στην πραγματικότητα για τον έλεγχο των μεταλλείων. Ήταν η περίπτωση του πολέμου που έκλεισε με την άνοδο στην εξουσία του Desire Kabila, τον οποίο διαδέχθηκε ο γιος του, ξεκινώντας τον πρώτο παγκόσμιο αφρικανικό πόλεμο. Επτά χώρες ενεπλάκησαν στον πόλεμο αυτό για τον εδαφικό έλεγχο. Οι σφοδρότερες συγκρούσεις έγιναν στις περιοχές με τις πλουσιότερες πηγές ορυκτών. Ο πόλεμος άφησε πίσω του 4 εκατομμύρια νεκρούς, οι περισσότεροι εκ των οποίων πέθαναν από την πείνα κι όχι απ’τα όπλα. Η χώρα γνώρισε την υποανάπτυξη για μια περίοδο 100 χρόνων.

Η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό »διώκεται».
Μετά το τέλος του πολέμου, επισκέφτηκα τη χώρα και διαπίστωσα ότι ο πληθυσμός δεν είχε πιαά τίποτα. Πολλές οργανώσεις ξεκίνησαν να αποκαθιστούν τις κλινικές και τα νοσοκομεία αλλά κανείς δεν έμπαινε μέσα. Αναρωτήθηκα, γιατί… Πήγα στην »πηγή» και βρήκα την απάντηση: Οι άνθρωποι ντρέπονταν να πάνε στο νοσοκομείο γιατί δεν είχαν τίποτα για να σκεπαστούν, τα ρούχα ήταν πολυτέλεια. Κατά τη διάρκεια του ίδιου ταξιδιού, το 2003, συνάντησα τον παλιό μου φίλο τον Lino στη Kinshasa, την πρωτεύουσα.

Μόλις είχε έρθει από την πόλη Kikwit. Είχαμε πάρει -θυμάμαι- μαζί τον δρόμο από τη Kinshasa για το Kikwit το 1993. Η διάσχιση των 600 χιλιομέτρων μας είχε πάρει περίπου 8 ώρες. Δέκα χρόνια αργότερα, χρειάστηκαν 15 μέρες στον Lino για το ίδιο ταξίδι. Το οδικό δίκτυο είχε καταστραφεί ολοσχερώς. Οι εταιρίες των μεταλλείων δεν είχαν ανάγκη από δρόμους. Χρησιμοποιούσαν αεροπλάνα και ελικόπτερα. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Χώρες όπως η Ουγκάντα έγιναν αναπάντεχα εξαγωγείς χρυσού και η Ρουάντα εξήγαγε το κολτάνιο, ανεκτίμητο ορυκτό που δεν βρίσκεται εύκολα στο Κονγκό.

Στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό θα βρείτε τα πάντα: Ξύλο, χαλκό, κοβάλτιο, κολτάνιο, διαμάντια, χρυσό, ψευδάργυρο, ουράνιο, κασσίτερο, ασήμι, άνθρακα, μαγγάνιο, βολφράμιο, κάδμιο και πετρέλαιο. Τρέχουν τα σάλια του ζηλόφθονου κόσμου μπροστά σ’αυτές τις πηγές, οι οποίες όμως απεικονίζουν την καταδίκη σε θάνατο του μεγαλύτερου αριθμού των πολιτών της χώρας.

Πλούσια σε φυσικούς πόρους, αλλά φτωχή.
Για να μπορέσουν τα 80 εκατομμύρια των κατοίκων να ζήσουν αξιοπρεπώς, θα έπρεπε οι ηγέτες της χώρας να επενδύσουν τα κέρδη που λαμβάνουν από τα μεταλλεία. Αντί τούτου, σε πολλές περιοχές της χώρας, οι πολίτες αδυνατούν να επιβιώσουν. Μόνο το 4% της γης αποτελείται από καλλιέργειες, όταν το 75% του πληθυσμού εργάζεται κατά κύριο λόγο στη γεωργία για τα απαραίτητα. Η οικονομία της χώρας ήταν πάντα στραμμένη στις εξαγωγές και εξαρτάται κυρίως από τις πρώτες ύλες.

Αυτό που ενδιαφέρει πρώτα απ’όλα τους ανθρώπους, είναι ό,τι υπάρχει κάτω από την Κονγκολέζικη γη και δεν μιλάμε φυσικά για τα άτομα που ζουν κάτω απ’τη γη. Ο δικτάτορας Mobuto Sese Seko «Ό,τι βρίσκεται κάτω απ’τη γη μου ανήκει, ό,τι βρίσκεται μέσα στο νερό μου ανήκει, ό,τι πετάει στους ουρανούς, επίσης μου ανήκει». Όταν ο δημοσιογράφος τον ρώτησε: «Τι μένει για τον κόσμο;», o Mobuto απάντησε χαριτολογώντας: «Το σύστημα του πολυκομματισμού», ή αλλιώς η δημοκρατία όπως θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε.

Μόνο που η δημοκρατία από μόνη της δεν μπορεί να θρέψει και να χορτάσει. Το ΑΕΠ ανά κάτοικο είναι 450 δολλάρια, ένα από τα χαμηλότερα στον κόσμο, όταν ο δείκτης ανθρώπινης ανάπτυξης της χώρας είναι 0,433 αριθμός που την κατατάσει στην 176η σειρά στον κόσμο.


Angelo Baracca

—————————
Μετάφραση από τα γαλλικά για την ελληνική Pressenza: Ανδρέας Παπαγγελόπουλος.


Πηγή Εάν όλος ο πλανήτης θέλει το κοβάλτιο και όλο το κοβάλτιο βρίσκεται στο Κονγκό, γιατί άραγε οι κάτοικοι αυτής της χώρας πεθαίνουν απ’ την πείνα;

Το παράδοξο μιας από τις χώρες του κόσμου, της πιo εφοδιασμένης σε πηγές, η οποία περικλείει στα έγκατα της θησαυρούς ενώ ο λαός βρίσκεται στο στάδιο της εξαθλίωσης.
Ανακαλύπτοντας έναν θησαυρό σκάβοντας στα αποχωρητήρια.
Μπορεί αυτό να παραπέμπει σε παραμύθι, συμβαίνει όμως στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Αυτή τη χώρα που μεγάλος αριθμός ανθρώπων χαρακτηρίζει ως ένα γεωλογικό σκάνδαλο, καθώς διαθέτει όλες τις πρώτες ύλες που μπορούμε να ονειρευτούμε. Περισσότερο από το 50% των μερικών εκατομμυρίων Κονγκολέζων ζουν σε πλήρη απογύμνωση, παρόλο που αυτή η χώρα διαθέτει αρκετές πηγές για να θρέψει όλη την Ευρώπη χωρίς να εξαντλήσει τα φυσικά της αποθέματα.

Η ανακάλυψη ενός θησαυρού κατά τη διάρκεια κατασκευής αποχωρητηρίων (WC) συνέβη πραγματικά σ’ έναν αστυνομικό του Building Kolwezi, μία πόλη με ανθρακορυχεία μισού περίπου εκατομμυρίου κατοίκων στα νότια της χώρας. Το 2014, όπως επισημαίνει ο Michael J.Kavanagh στους New York Times, αυτός ο άνθρωπος αποφάσισε ότι η οικογένειά του είχε ανάγκη από νέα αποχωρητήρια.

Παιδιά που σκάβουν με τα χέρια τους ερημοποιημένες πόλεις.
Ένας »στρατός» με φτυάρια, ξεκίνησε να σκαλίζει στην πίσω αυλή του σπιτιού και μόλις λίγο βαθύτερα, περίπου στο ένα μέτρο δηλαδή, ανακάλυψε κάτι που θα μπορούσε να του αλλάξει τη ζωή. Η γη έλαμπε, άστραφτε και ένα σωρός κοβαλτίου – ένα ορυκτό από τα πιό σημαντικά στον κόσμο – φανερώθηκε μπροστά στα μάτια του. Όταν ο Kavanagh επέστρεψε το 2015 βρήκε ότι η πόλη είχε αλλάξει απ’άκρη σ’άκρη. Δεν θύμιζε πια εκείνο το ήσυχο μέρος όπου οι άνθρωποι κέρδιζαν το ψωμί τους ασκώντας ένα επάγγελμα που γνώριζαν. Τα σπίτια κατέρρεαν και η γη, τρυπημένη και ανάστατη, θύμιζε βομβαρδισμένο τοπίο. Μία αχανής ζώνη ήταν γαζωμένη με πηγάδια να βυθίζονται και να φτάνουν σε κάποιες περιπτώσεις μέχρι και τα 25 μέτρα.

Όλος ο κόσμος πάσχιζε να πλουτίσει ψάχνοντας κοβάλτιο και χαλκό. Όλα τα παιδιά ήταν δεσμευμένα στη μοναδική ενασχόληση να σκάβουν τη γη με γυμνά χέρια και να κατεβαίνουν μέσα στα πηγάδια για να εξάγουν ένα μετάλλευμα που για εκείνα σε κάθε περίπτωση δεν είχε την παραμικρή αξία. Έσκαβαν χωρίς κανένα μέτρο ασφαλείας και θάβονταν συχνά από τις απώλειες και τα γλιστρήματα του εδάφους δίχως κάποιος να αντιληφθεί ή να αναφέρει την απουσία τους. Τα μεταλλεύματα αποκτούσαν αξία με την άφιξή τους σ’ ένα διεθνές λιμάνι, όπου εν συνεχεία αποβιβάζονταν στον βιομηχανικό κόσμο που είχαν ζητηθεί.

Κινέζικες φίρμες ελέγχουν το εμπόριο και μονοπολούν τα δικαιώματα εξόρυξης και εξαγωγής χωρίς να εξασφαλίζουν έναν επαρκή μισθό στους μεταλλωρύχους που υποχρεώνονται να εργάζονται επτά μέρες την εβδομάδα κάτω από συχνά αντίξοες συνθήκες.

Γιατί έχει τόση ζήτηση το κοβάλτιο;
Το κοβάλτιο είναι ένα συστατικό απαραίτητο για τις επαναχρησιμοποιούμενες μπαταρίες που χρησιμοποιούνται στα αυτοκίνητα και τα κινητά τηλέφωνα. Η επιτυχία της επανάστασης του ηλεκτρικού αυτοκινήτου μπορεί στην πραγματικότητα να εξαρτάται από αυτό το μέταλλο. Η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός στον κόσμο, με το μισό περίπου των γνωστών αποθεμάτων. Εντούτοις, αυτό το μέταλλο καταλήγει σε Κινέζικα χέρια, δίχως αμοιβή πρακτικά για τα άτομα που κάνουν την εξόρυξη. Οι ηγέτες του Κονγκό επωφελούνται επίσης, μοιράζοντας και τρώγοντας βουλημικά τα κέρδη μεταξύ τους.

Αυτό που συνέβη σ’εκείνον τον αστυνομικό από το Kolwezi, μπορεί να συμβεί σε κάθε άνθρωπο στο Κονγκό – όχι μόνο κοβάλτιο, αλλά και χρυσό επίσης, διαμάντι, ακόμα και ουράνιο μπορεί κανείς ν’ανακαλύψει. Όπως την εποχή με τον »πυρετό του χρυσού», έτσι και τώρα, οι περιοχές όπου έχουν ανακαλυφθεί τα μέταλλα και τα πολύτιμα ορυκτά προσελκύουν τους απελπισμένους που σκέφτονται και ονειρεύονται να πλουτίσουν. Προσελκύουν επίσης τις πολυεθνικές καθώς και χώρες απ’όλο τον κόσμο που θέλουν ν’αποσπάσουν κέρδη από τις πηγές του Κονγκό. Με ανθρωπολογικούς όρους, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό »διώκεται».

Από μία άλλη οπτική, είναι ο τόπος των αδελφοκτόνων πολέμων, απεικονίζονται κι ως πόλεμοι των φατριών, με λίγα λόγια επιχειρήσεις στην πραγματικότητα για τον έλεγχο των μεταλλείων. Ήταν η περίπτωση του πολέμου που έκλεισε με την άνοδο στην εξουσία του Desire Kabila, τον οποίο διαδέχθηκε ο γιος του, ξεκινώντας τον πρώτο παγκόσμιο αφρικανικό πόλεμο. Επτά χώρες ενεπλάκησαν στον πόλεμο αυτό για τον εδαφικό έλεγχο. Οι σφοδρότερες συγκρούσεις έγιναν στις περιοχές με τις πλουσιότερες πηγές ορυκτών. Ο πόλεμος άφησε πίσω του 4 εκατομμύρια νεκρούς, οι περισσότεροι εκ των οποίων πέθαναν από την πείνα κι όχι απ’τα όπλα. Η χώρα γνώρισε την υποανάπτυξη για μια περίοδο 100 χρόνων.

Η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό »διώκεται».
Μετά το τέλος του πολέμου, επισκέφτηκα τη χώρα και διαπίστωσα ότι ο πληθυσμός δεν είχε πιαά τίποτα. Πολλές οργανώσεις ξεκίνησαν να αποκαθιστούν τις κλινικές και τα νοσοκομεία αλλά κανείς δεν έμπαινε μέσα. Αναρωτήθηκα, γιατί… Πήγα στην »πηγή» και βρήκα την απάντηση: Οι άνθρωποι ντρέπονταν να πάνε στο νοσοκομείο γιατί δεν είχαν τίποτα για να σκεπαστούν, τα ρούχα ήταν πολυτέλεια. Κατά τη διάρκεια του ίδιου ταξιδιού, το 2003, συνάντησα τον παλιό μου φίλο τον Lino στη Kinshasa, την πρωτεύουσα.

Μόλις είχε έρθει από την πόλη Kikwit. Είχαμε πάρει -θυμάμαι- μαζί τον δρόμο από τη Kinshasa για το Kikwit το 1993. Η διάσχιση των 600 χιλιομέτρων μας είχε πάρει περίπου 8 ώρες. Δέκα χρόνια αργότερα, χρειάστηκαν 15 μέρες στον Lino για το ίδιο ταξίδι. Το οδικό δίκτυο είχε καταστραφεί ολοσχερώς. Οι εταιρίες των μεταλλείων δεν είχαν ανάγκη από δρόμους. Χρησιμοποιούσαν αεροπλάνα και ελικόπτερα. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Χώρες όπως η Ουγκάντα έγιναν αναπάντεχα εξαγωγείς χρυσού και η Ρουάντα εξήγαγε το κολτάνιο, ανεκτίμητο ορυκτό που δεν βρίσκεται εύκολα στο Κονγκό.

Στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό θα βρείτε τα πάντα: Ξύλο, χαλκό, κοβάλτιο, κολτάνιο, διαμάντια, χρυσό, ψευδάργυρο, ουράνιο, κασσίτερο, ασήμι, άνθρακα, μαγγάνιο, βολφράμιο, κάδμιο και πετρέλαιο. Τρέχουν τα σάλια του ζηλόφθονου κόσμου μπροστά σ’αυτές τις πηγές, οι οποίες όμως απεικονίζουν την καταδίκη σε θάνατο του μεγαλύτερου αριθμού των πολιτών της χώρας.

Πλούσια σε φυσικούς πόρους, αλλά φτωχή.
Για να μπορέσουν τα 80 εκατομμύρια των κατοίκων να ζήσουν αξιοπρεπώς, θα έπρεπε οι ηγέτες της χώρας να επενδύσουν τα κέρδη που λαμβάνουν από τα μεταλλεία. Αντί τούτου, σε πολλές περιοχές της χώρας, οι πολίτες αδυνατούν να επιβιώσουν. Μόνο το 4% της γης αποτελείται από καλλιέργειες, όταν το 75% του πληθυσμού εργάζεται κατά κύριο λόγο στη γεωργία για τα απαραίτητα. Η οικονομία της χώρας ήταν πάντα στραμμένη στις εξαγωγές και εξαρτάται κυρίως από τις πρώτες ύλες.

Αυτό που ενδιαφέρει πρώτα απ’όλα τους ανθρώπους, είναι ό,τι υπάρχει κάτω από την Κονγκολέζικη γη και δεν μιλάμε φυσικά για τα άτομα που ζουν κάτω απ’τη γη. Ο δικτάτορας Mobuto Sese Seko «Ό,τι βρίσκεται κάτω απ’τη γη μου ανήκει, ό,τι βρίσκεται μέσα στο νερό μου ανήκει, ό,τι πετάει στους ουρανούς, επίσης μου ανήκει». Όταν ο δημοσιογράφος τον ρώτησε: «Τι μένει για τον κόσμο;», o Mobuto απάντησε χαριτολογώντας: «Το σύστημα του πολυκομματισμού», ή αλλιώς η δημοκρατία όπως θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε.

Μόνο που η δημοκρατία από μόνη της δεν μπορεί να θρέψει και να χορτάσει. Το ΑΕΠ ανά κάτοικο είναι 450 δολλάρια, ένα από τα χαμηλότερα στον κόσμο, όταν ο δείκτης ανθρώπινης ανάπτυξης της χώρας είναι 0,433 αριθμός που την κατατάσει στην 176η σειρά στον κόσμο.


Angelo Baracca

—————————
Μετάφραση από τα γαλλικά για την ελληνική Pressenza: Ανδρέας Παπαγγελόπουλος.


Πηγή Εάν όλος ο πλανήτης θέλει το κοβάλτιο και όλο το κοβάλτιο βρίσκεται στο Κονγκό, γιατί άραγε οι κάτοικοι αυτής της χώρας πεθαίνουν απ’ την πείνα;

Η σημερινή χαοτική παγκόσμια τάξη πραγμάτων μας προειδοποιεί για ένα απειλητικό μέλλον. Είναι αναγκαίο να αναζητήσουμε διέξοδο από την πολύπλευρη σημερινή κρίση και όχι να παραδοθούμε στην παραλυσία του ανήσυχου παρατηρητή. Η κίνησή μας δημιουργήθηκε για να συμβάλλει όσο μπορεί σε αυτή την αναζήτηση, με σκέψη ελεύθερη, με πλανητική ματιά, με οικολογική προσέγγιση και προσήλωση στα ιδεώδη του ουμανισμού. Μαθαίνοντας από τις αναλύσεις φιλοσόφων, στοχαστών, κοινωνιολόγων, επιστημόνων, θέλουμε να κατανοήσουμε τις κινητήριες δυνάμεις του ανθρώπινου πολιτισμού, να εξηγήσουμε το σήμερα και να φανταστούμε ένα καλύτερο αύριο που θα έλθει και με τη συμμετοχή μας.

Ο σημερινός κόσμος

Κυρίαρχη ιδεολογία και πρακτική στον κόσμο είναι σήμερα ο Οικονομισμός (παραγωγή, εργασία, κατανάλωση). Η πλήρης επικράτησή του στη Δύση και η ραγδαία εξάπλωσή του στον Τρίτο κόσμο δεν είναι τίποτε άλλο από την επέκταση του Κεφαλαίου σε όλο τον πλανήτη. Η «απελευθέρωση των αγορών» για έναν «υγιή ανταγωνισμό» είναι στην πράξη μια προτροπή στο απάνθρωπο «ο θάνατός σου η ζωή μου». Με βασική επιδίωξη την Ανάπτυξη (περισσότερη παραγωγή – περισσότερη κατανάλωση) δηλαδή το κέρδος μια παγκόσμιας ελίτ, ο Παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός αποτελεί βραδυφλεγή βόμβα για τις κοινωνίες και το περιβάλλον.
Όμως μια απεριόριστη ανάπτυξη είναι ασυμβίβαστη με τον πεπερασμένο πλανήτη στον οποίο ζούμε, οι δε κρίσεις υπερπαραγωγής δε θα ξεπερνιούνται εσαεί. Ο κίνδυνος οικολογικής κατάρρευσης γίνεται κάθε μέρα και πιο ορατός, η δημοκρατία (ως συμμετοχή των πολιτών στην εξουσία) υποχωρεί, ενώ παρατηρείται μια ιδιότυπη μετάλλαξη του ανθρώπου (θεοποίηση του χρήματος, κυνισμός, ατομικισμός, κ.λ.π.). Με αρχαιοελληνικούς όρους η περιγραφή του σημερινού κόσμου θα ήταν λακωνική: η ΜΑΝΙΑ (του κέρδους) και η ΥΒΡΙΣ (υπερβολή, ασέβεια) θα επιφέρουν τη ΝΕΜΕΣΙΝ (τιμωρία). Απαιτείται επιστροφή στη ΦΡΟΝΗΣΗ.

Απο – ανάπτυξη: μια απάντηση για την κρίση

Η πρόταση της απο-ανάπτυξης είναι απλή: Μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα χωρίς να χρειάζεται να παράγουμε και να καταναλώνουμε όλο και περισσότερο. Διαχωρίζοντας τις ανάγκες από τις επιθυμίες μας και υιοθετώντας μια «εθελούσια ολιγάρκεια» μπορούμε να επιβάλλουμε σταδιακά μια σμίκρυνση της οικονομίας που με σωστή διαχείριση όχι μόνο δε θα αυξήσει την ανεργία και τη φτώχεια αλλά θα βελτιώσει την ποιότητα της ζωής μας.
Η ανάπτυξη, τις τελευταίες δεκαετίες, στις Δυτικές χώρες έχει αποδειχθεί ότι ούτε περισσότερο ευτυχισμένους μας έκανε ούτε τους φτωχούς του Τρίτου κόσμου βοήθησε, ενώ ήδη το κόστος των κλιματικών καταστροφών είναι δυσβάσταχτο για τις οικονομίες των κρατών.
Η επιλογή λοιπόν που έχουμε να κάνουμε σήμερα δεν είναι μεταξύ ανάπτυξης και απο-ανάπτυξης. Είναι μεταξύ μιας ανεξέλεγκτης ύφεσης και μιας ελεγχόμενης και βιώσιμης απο-ανάπτυξης.

Προτάσεις του απο-ανάπτυξιακου κινήματος

Το κίνημα της απο-ανάπτυξης στοχεύει στην οργάνωση μιας συμβιωτικής, ανθρώπινης κοινωνίας που θα δίνει έμφαση στα ποιοτικά χαρακτηριστικά της ζωής: φιλία, δημιουργική εργασία, ελεύθερος χρόνος, αλληλεγγύη κ.λ.π. Είναι προφανές ότι πρέπει να υιοθετήσουμε άλλες συμπεριφορές στην καθημερινότητά μας: Μείωση κατανάλωσης, επισκευή και επαναχρησιμοποίηση υλικών, ανακύκλωση, επιβράδυνση κ.λ.π.
Σε κοινωνικό επίπεδο η αναδιανομή του πλούτου αλλά και των ωρών εργασίας, η απαίτηση για ανθρωπιστική κατεύθυνση της παιδείας, η απαίτηση για έλεγχο και κατάργηση κάποιων εκπομπών στην τηλεόραση είναι διεκδικήσεις μεσοπρόθεσμες.
Σε οικονομικό επίπεδο προτείνεται επιστροφή στην τοπική παραγωγή και διάθεση προϊόντων, αποφυγή των μεγάλων οικονομικών μονάδων, προώθηση εναλλακτικών μορφών συναλλαγής. Το κύτταρο της κοινωνίας, που θα αγαπήσουμε, θα είναι η αυτοδύναμη κοινότητα. Στη θέση του συγκεντρωτικού κράτους, που θα περιορίζεται σταδιακά, θα ανθίσουν αμεσοδημοκρατικές κοινότητες ανθρώπων, έθνη κοινοτήτων και κοινότητες εθνών.
Αυτό τον κόσμο θα τον δημιουργήσουν οι επόμενες γενεές. Εμείς εδώ σήμερα πρέπει να κόψουμε ταχύτητα, για να τους δώσουμε χρόνο, καταθέτοντας συγχρόνως τη συγνώμη μας για το οικολογικό και «αξιακό» χρέος που τους κληροδοτούμε.


apokoinou.gr

Πηγή Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Από Κοινού.

Η σημερινή χαοτική παγκόσμια τάξη πραγμάτων μας προειδοποιεί για ένα απειλητικό μέλλον. Είναι αναγκαίο να αναζητήσουμε διέξοδο από την πολύπλευρη σημερινή κρίση και όχι να παραδοθούμε στην παραλυσία του ανήσυχου παρατηρητή. Η κίνησή μας δημιουργήθηκε για να συμβάλλει όσο μπορεί σε αυτή την αναζήτηση, με σκέψη ελεύθερη, με πλανητική ματιά, με οικολογική προσέγγιση και προσήλωση στα ιδεώδη του ουμανισμού. Μαθαίνοντας από τις αναλύσεις φιλοσόφων, στοχαστών, κοινωνιολόγων, επιστημόνων, θέλουμε να κατανοήσουμε τις κινητήριες δυνάμεις του ανθρώπινου πολιτισμού, να εξηγήσουμε το σήμερα και να φανταστούμε ένα καλύτερο αύριο που θα έλθει και με τη συμμετοχή μας.

Ο σημερινός κόσμος

Κυρίαρχη ιδεολογία και πρακτική στον κόσμο είναι σήμερα ο Οικονομισμός (παραγωγή, εργασία, κατανάλωση). Η πλήρης επικράτησή του στη Δύση και η ραγδαία εξάπλωσή του στον Τρίτο κόσμο δεν είναι τίποτε άλλο από την επέκταση του Κεφαλαίου σε όλο τον πλανήτη. Η «απελευθέρωση των αγορών» για έναν «υγιή ανταγωνισμό» είναι στην πράξη μια προτροπή στο απάνθρωπο «ο θάνατός σου η ζωή μου». Με βασική επιδίωξη την Ανάπτυξη (περισσότερη παραγωγή – περισσότερη κατανάλωση) δηλαδή το κέρδος μια παγκόσμιας ελίτ, ο Παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός αποτελεί βραδυφλεγή βόμβα για τις κοινωνίες και το περιβάλλον.
Όμως μια απεριόριστη ανάπτυξη είναι ασυμβίβαστη με τον πεπερασμένο πλανήτη στον οποίο ζούμε, οι δε κρίσεις υπερπαραγωγής δε θα ξεπερνιούνται εσαεί. Ο κίνδυνος οικολογικής κατάρρευσης γίνεται κάθε μέρα και πιο ορατός, η δημοκρατία (ως συμμετοχή των πολιτών στην εξουσία) υποχωρεί, ενώ παρατηρείται μια ιδιότυπη μετάλλαξη του ανθρώπου (θεοποίηση του χρήματος, κυνισμός, ατομικισμός, κ.λ.π.). Με αρχαιοελληνικούς όρους η περιγραφή του σημερινού κόσμου θα ήταν λακωνική: η ΜΑΝΙΑ (του κέρδους) και η ΥΒΡΙΣ (υπερβολή, ασέβεια) θα επιφέρουν τη ΝΕΜΕΣΙΝ (τιμωρία). Απαιτείται επιστροφή στη ΦΡΟΝΗΣΗ.

Απο – ανάπτυξη: μια απάντηση για την κρίση

Η πρόταση της απο-ανάπτυξης είναι απλή: Μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα χωρίς να χρειάζεται να παράγουμε και να καταναλώνουμε όλο και περισσότερο. Διαχωρίζοντας τις ανάγκες από τις επιθυμίες μας και υιοθετώντας μια «εθελούσια ολιγάρκεια» μπορούμε να επιβάλλουμε σταδιακά μια σμίκρυνση της οικονομίας που με σωστή διαχείριση όχι μόνο δε θα αυξήσει την ανεργία και τη φτώχεια αλλά θα βελτιώσει την ποιότητα της ζωής μας.
Η ανάπτυξη, τις τελευταίες δεκαετίες, στις Δυτικές χώρες έχει αποδειχθεί ότι ούτε περισσότερο ευτυχισμένους μας έκανε ούτε τους φτωχούς του Τρίτου κόσμου βοήθησε, ενώ ήδη το κόστος των κλιματικών καταστροφών είναι δυσβάσταχτο για τις οικονομίες των κρατών.
Η επιλογή λοιπόν που έχουμε να κάνουμε σήμερα δεν είναι μεταξύ ανάπτυξης και απο-ανάπτυξης. Είναι μεταξύ μιας ανεξέλεγκτης ύφεσης και μιας ελεγχόμενης και βιώσιμης απο-ανάπτυξης.

Προτάσεις του απο-ανάπτυξιακου κινήματος

Το κίνημα της απο-ανάπτυξης στοχεύει στην οργάνωση μιας συμβιωτικής, ανθρώπινης κοινωνίας που θα δίνει έμφαση στα ποιοτικά χαρακτηριστικά της ζωής: φιλία, δημιουργική εργασία, ελεύθερος χρόνος, αλληλεγγύη κ.λ.π. Είναι προφανές ότι πρέπει να υιοθετήσουμε άλλες συμπεριφορές στην καθημερινότητά μας: Μείωση κατανάλωσης, επισκευή και επαναχρησιμοποίηση υλικών, ανακύκλωση, επιβράδυνση κ.λ.π.
Σε κοινωνικό επίπεδο η αναδιανομή του πλούτου αλλά και των ωρών εργασίας, η απαίτηση για ανθρωπιστική κατεύθυνση της παιδείας, η απαίτηση για έλεγχο και κατάργηση κάποιων εκπομπών στην τηλεόραση είναι διεκδικήσεις μεσοπρόθεσμες.
Σε οικονομικό επίπεδο προτείνεται επιστροφή στην τοπική παραγωγή και διάθεση προϊόντων, αποφυγή των μεγάλων οικονομικών μονάδων, προώθηση εναλλακτικών μορφών συναλλαγής. Το κύτταρο της κοινωνίας, που θα αγαπήσουμε, θα είναι η αυτοδύναμη κοινότητα. Στη θέση του συγκεντρωτικού κράτους, που θα περιορίζεται σταδιακά, θα ανθίσουν αμεσοδημοκρατικές κοινότητες ανθρώπων, έθνη κοινοτήτων και κοινότητες εθνών.
Αυτό τον κόσμο θα τον δημιουργήσουν οι επόμενες γενεές. Εμείς εδώ σήμερα πρέπει να κόψουμε ταχύτητα, για να τους δώσουμε χρόνο, καταθέτοντας συγχρόνως τη συγνώμη μας για το οικολογικό και «αξιακό» χρέος που τους κληροδοτούμε.


apokoinou.gr

Πηγή Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Από Κοινού.

Όταν έλεγε ο ΓΑΠ ότι θέλει να φτιάξει “μια σχολή ηγετών” ίσως και να είχε κατά νου να μιμηθεί τη διδασκαλία των Σοφιστών. Οι μέθοδοι χειραγώγησης που δίδασκαν στους μελλοντικούς επαγγελματίες της πολιτικής ισχύουν μέχρι σήμερα στο έπακρον!
Ο πολιτικός πρέπει να έχει πειθώ δίχως όμως δέσμευση. Πρέπει να έχει έναν τέτοιο λόγο που να πείθει τον άλλον χωρίς όμως να δεσμεύεται ξεκάθαρα.

Μια υπόσχεση πρέπει πάντα να συνοδεύεται από κάποιες προϋποθέσεις, ούτως ώστε να δικαιολογούν την μελλοντική αποτυχία πραγματοποίησης της, την οποία σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να χρεωθεί ο πολιτικός. π.χ.: “Πρέπει να παρθούν τα απαραίτητα μέτρα ώστε η χώρα να γίνει ανταγωνιστική. Όταν η χώρα γίνει ανταγωνιστική θα έρθει η ανάπτυξη“. 
Γίνονται τα “απαραίτητα” μέτρα, αλλά η ανάπτυξη δεν έρχεται. Γιατί δεν έχουμε γίνει ανταγωνιστικοί, ρωτάει ο κόσμος, αφού πήραμε τα μέτρα; Δεν γίναμε ακόμα ανταγωνιστικοί, γιατί δεν πάρθηκαν ακόμα όλα τα μέτρα και δεν εφαρμόστηκαν σωστά. Οπότε δεν μπορεί να του καταλογίσει κανείς ψεύδος ή ανακρίβεια.

Το δεύτερο κόλπο είναι η αοριστολογία και η γενικότητα. Η «δημιουργική ασάφεια», όπως την ονομάζει ο Βαρουφάκης. Αγωνιζόμαστε για μια «βιώσιμη λύση». Θα κάνουμε «έναν έντιμο συμβιβασμό». Θα αποκατασταθεί η δικαιοσύνη. Θα δώσουμε ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Αν βγούμε από το ευρώ θα είναι για ένα διάστημα λίγο δύσκολα στην αρχή αλλά μετά όλα θα στρώσουν. Ποια λύση θεωρείται “βιώσιμη” και πόσο ένας συμβιβασμός “έντιμος;” Ποια δικαιοσύνη απ’ όλες θα αποκατασταθεί; Του ανέργου; Του απολυμένου; Εκείνου που έχασε 30% του μισθού ή μόνο εκείνου που τον έχασε τελείως; Και πως; Και πως μετριέται το χρονικό διάστημα ή το λίγο;

Μετατόπιση προβλημάτων στο μέλλον, στο διηνεκές. Το γνωστό σε όλους «θα». Θα πιάσουμε τη φοροδιαφυγή έλεγε ο ΓΑΠ και σ’ αυτό επάνω έχτισε το πολύ γνωστό “λεφτά υπάρχουν”. Το ίδιο «θα» κληρονόμησε και ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά, για να δηλώνουν τα στελέχη του μετά πόσο τελικά δύσκολο είναι να βγάλεις άκρη με τη λίστα Λαγκάρντ
Θα πιάσουμε τον πλούτο, έλεγαν προεκλογικά, με τους Βαρουφάκη και Νικολούδη να δηλώνουν πως δεν θα αγγίξουν τις 500 πλούσιες οικογένειες μετεκλογικά.
Μια πολύ “αγαπητή” μέθοδος είναι το φλερτ με τον λαό. Πόσο όμορφος, σπουδαίος, σοφός και μοναδικός είναι και πόσο έχει εξαπατηθεί από όλους τους άλλους τους κακούς, ή τους κακούς ξένους, ή τους κακούς τραπεζίτες, τους κακούς νομοθέτες κλπ Εγώ όμως που σε κατανοώ (κι ας έχω μερικά εκατομμύρια στην άκρη, για σένα δουλεύω) θα κάνω ντα όλους αυτούς που εσύ δεν μπορείς να αγγίξεις (Χρυσή Αυγή) ή θα σταθώ πλάι σου για να βρεις το χαμένο σου δίκιο. Σε κατανοώ, βρε. Συμπάσχω, βρε. Είσαι αδικημένος, είσαι το θύμα, αλλά ΤΩΡΑ ήρθε η ώρα της δικαιοσύνης, της «αλλαγής» (πόσες φορές αλλάξαμε και στα ίδια είμαστε;) Αυτά τάζει ο επίδοξος εραστής μέχρι να ρίξει το θύμα στο κρεββάτι. Μετά, θυμίζει το σύζυγο που τάζει στην ερωμένη ότι θα την παντρευτεί και ζητάει απλά λίγο χρόνο για να μπορέσει να το πει στην σύζυγό του. Όσο να καταλάβει αυτή ότι την δουλεύει, έχει πάρει ότι ήθελε να πάρει και πάει για την επόμενη. Γκόμενα όχι σύζυγο. Σε αυτήν, που συνήθως είναι η ελίτ, παραμένει πάντα πιστός!
Η μισή αλήθεια χειρότερη από ένα ολόκληρο ψέμα κι αυτό γίνεται κατά κόρον. Από Δευτέρα σκίζουμε τα μνημόνια, έλεγε ο Σαμαράς. Ποια Δευτέρα; Παρουσία; Ποια σκίζουμε; Το 1 και 2 ή το 3 που δεν γράψαμε ακόμα; Το δημοψήφισμα θα γράψει Ιστορία, λέει ο Τσίπρας. Ναι, αλλά η Ιστορία δεν αποτελείται μόνο από νίκες. Γιατί και το Βατερλό γραμμένο στην Ιστορία είναι και η έξοδος του Μεσολογγίου και οι 300 του Λεωνίδα και η πτώση της Τροίας. Ο Νόαμ Τσόμσκι, ο μάστερ της τεχνικής χειραγώγησης, είναι ένα λαμπρό παράδειγμα της μισής αλήθειας που είναι χειρότερη από ένα ψέμα.Και όλο το δόγμα του ΣΟΚ της Ναόμι Κλάιν είναι χτισμένο σε αυτή τη μέθοδο, όπου η μισή αλήθεια είναι αυτή που χαϊδεύει τα αυτιά, Η άλλη μισή, που δεν λέγεται, είναι αυτή που θα τα κόψει.
Ένα γερό χαρτί των σοφιστών και λαοπλάνων πολιτικών είναι το δίλημμα και η επιλογή ανάμεσα σε δυο κακά, καλή ώρα το δημοψήφισμα. Ο λαός παραπλανιέται και καλείται να διαλέξει μεταξύ δυο λύσεων, παίρνοντας ως δεδομένο ότι τρίτη δεν μπορεί να υπάρξει. Δεν βάζουν μια ερώτηση όπως τι θέλεις εσύ να φας για πρωινό; Αλλά ρωτούν συγκεκριμένα: Θες ευρωπαϊκό πρωινό ή ελληνικό πρωινό; Εσύ πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στα δυο κακά πρωινά κι αυτό λέγεται “δημοκρατικό δικαίωμα”. Σε χρεώνουν για τον περιορισμό επιλογής. Σε χρεώνουν για την ίδια την επιλογή και τις συνέπειες της. Μέτρα ή ρήξη; Και η επιλογή “πιάστε στον πλούτο” που πήγε; Την εξαφάνισε ο Πρωταγόρας τον 5ο αιώνα π.Χ.!
Η ευθύνη είναι πάντα του άλλου. Μεγάλη σοφιστεία ο εντοπισμός της ευθύνης στους άλλους: Παραλάβαμε χάος. Για το χρέος φταίνε οι προηγούμενες πολιτικές πελατειακών σχέσεων και το ακούς μάλιστα από τα ίδια κόμματα που τις εφάρμοσαν!!! Κι αυτή η νοσηρή πρακτική απαξίωσης αυτοκριτικής και αποδοχής ευθύνης περνάει και στον ίδιο τον πολίτη, ο οποίος ψάχνει να βρει τις ευθύνες στους άλλους, μα ποτέ, ποτέ των δυνατών, στις δικές του επιλογές.
Η πολύ γνωστή μέθοδος του διαίρει και βασίλευε. Οι σοφιστείες των πολιτικών μυαλών ξέρουν να κάνουν κομματάκια ένα κοινωνικό σύνολο, να παίζουν το καρότο και μαστίγιο εναλλάξ στα διάφορα κοινωνικά στρώματα. Αν θυμάστε πως ξεκίνησαν τα μνημόνια, πρώτα έφταιγε το δημόσιο και κόβονταν οι μισθοί των τεμπέληδων δημοσίων υπαλλήλων και πριν προλάβουν οι του ιδιωτικού να πουν γλυτώσαμε εμείς, τρώγαν μια στο δόξα πατρί για να σωθούν οι επιχειρήσεις, να γίνουν “βιώσιμες”. Μετά έπαιρναν σειρά οι ελεύθεροι επαγγελματίες και μόλις ο κύκλος ολοκληρωνόταν, πάμε μια πάλι από την αρχή. Αν ανακοίνωναν όλα τα μέτρα για όλους ταυτόχρονα, η χύτρα θα έσκαγε με μιας. Έτσι το διαίρει και βασίλευε και βάλτους να φαγωθούν μεταξύ τους, έπαιξε το ρόλο βαλβίδας κι αποσυμπίεσης του ατμού.
Η υποτίμηση του συνομιλητή ή του αντιπάλου, η υποτίμηση του κοινού. Μας ψεκάζουν, τους λες. Πως το ξέρετε; Είστε ειδικός; Το ΓΕΑ λέει αυτό, οι μετεωρολόγοι λένε αυτό, οι κλιματολόγοι λένε αυτό, αυτοί ξέρουν. Οι ίδιοι, δεν έχουν γνώση, αλλά γνωρίζουν καλά τους “ειδικούς”. Έτσι αποποιούνται της ευθύνης και την μεταθέτουν σε αυτούς που έχουν είναι εντεταλμένοι να ακολουθήσουν τη γραμμή τους. Αυτή η λύση χρειάζεται για την οικονομία. Πως το ξέρετε; Ο τάδε οικονομολόγος λέει, οι Financial Times αναφέρουν. Ή το κορυφαίο: Ναι, θα το δω και θα σας απαντήσω. Κι ακόμα το βλέπουν αλλά εσύ έχεις μείνει ικανοποιημένος ότι εισακούστηκες.

Κι αυτές είναι μερικές από τις σοφιστείες, οι οποίες και διδάσκονται στις σχολές της πολιτικής.

Πηγές : nea.allnewz, Amigo.gr via lifehub.gr

Πηγή Μέθοδοι χειραγώγησης

Το «Μποστάνι», που κάθε Τετάρτη θα φέρνει κοντά παραγωγούς και καταναλωτές με φυσικό τρόπο αλλά και καθημερινά μέσω μιας ψηφιακής πλατφόρμας, ανοίγει για πρώτη φορά τις πόρτες του
την Τετάρτη 13 Μαρτίου από τις 16.00 έως τις 20.00 στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης.

Καλλιεργητές και παραγωγοί θα στήσουν για πρώτη φορά τους πάγκους τους στο Μποστάνι και θα υποδέχονται τους καταναλωτές με φρέσκα φρούτα και λαχανικά, αλλά και με ποικιλία διαφόρων προϊόντων φυσικής παραγωγής, όπως όσπρια, κρέατα, λάδι και κρασί.

Η πρωτοβλία του European Village και του Impact Hub Athens έχει στόχο την αλληλεπίδραση, από τη μία πλευρά καλλιεργητών που σέβονται το περιβάλλον και τη γη, και από την άλλη ανθρώπων που αναζητούν ποιοτικά, γευστικά προϊόντα, τα οποία παράγονται με ηθικές και βιώσιμες διαδικασίες. 

Η εκδήλωση στο Facebook ΕΔΩ

Σας περιμένουμε όλους!

*Μπορείτε να παραγγέλνετε ηλεκτρονικά τα προϊόντα σας και να τα παραλαμβάνετε την ημέρα της Ανοιχτής αγοράς. Η ηλεκρονική πλατφόρμα θα βγει online μέχρι το τέλος Μαρτίου. Δηλώστε το ενδιαφέρον σας συμπληρώνοντας τη φόρμα: https://www.mpostani.gr/

Πηγή Μια [ψηφιακή + φυσική] συνέργεια για τη Διατροφή ξεκινά!

Το «Μποστάνι», που κάθε Τετάρτη θα φέρνει κοντά παραγωγούς και καταναλωτές με φυσικό τρόπο αλλά και καθημερινά μέσω μιας ψηφιακής πλατφόρμας, ανοίγει για πρώτη φορά τις πόρτες του
την Τετάρτη 13 Μαρτίου από τις 16.00 έως τις 20.00 στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης.

Καλλιεργητές και παραγωγοί θα στήσουν για πρώτη φορά τους πάγκους τους στο Μποστάνι και θα υποδέχονται τους καταναλωτές με φρέσκα φρούτα και λαχανικά, αλλά και με ποικιλία διαφόρων προϊόντων φυσικής παραγωγής, όπως όσπρια, κρέατα, λάδι και κρασί.

Η πρωτοβλία του European Village και του Impact Hub Athens έχει στόχο την αλληλεπίδραση, από τη μία πλευρά καλλιεργητών που σέβονται το περιβάλλον και τη γη, και από την άλλη ανθρώπων που αναζητούν ποιοτικά, γευστικά προϊόντα, τα οποία παράγονται με ηθικές και βιώσιμες διαδικασίες. 

Η εκδήλωση στο Facebook ΕΔΩ

Σας περιμένουμε όλους!

*Μπορείτε να παραγγέλνετε ηλεκτρονικά τα προϊόντα σας και να τα παραλαμβάνετε την ημέρα της Ανοιχτής αγοράς. Η ηλεκρονική πλατφόρμα θα βγει online μέχρι το τέλος Μαρτίου. Δηλώστε το ενδιαφέρον σας συμπληρώνοντας τη φόρμα: https://www.mpostani.gr/

Πηγή Μια [ψηφιακή + φυσική] συνέργεια για τη Διατροφή ξεκινά!

Οι Φινλανδοί καλλιτέχνες Pekka Niittyvirta και Timo Aho δημιούργησαν την «Lines (57 ° 59 ‘N, 7 ° 16’ W)» , μια διαδραστική εγκατάσταση που χρησιμοποιεί φωτισμό και αισθητήρες LED για να δείξει πού θα φτάσει η παλίρροια όταν
η στάθμη της θάλασσας τελικά ανέβει εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής. 



Το όνομα του έργου αναφέρεται στη θέση της με χαμηλό υψόμετρο νησί αρχιπελάγους της Βορείου Uist στα νησιά Hebrides δυτικά της Σκωτίας. Η παράκτια αυτή περιοχή είναι γνωστή για τις υψηλές παλίρροιες και τις καταστροφικές βροχοπτώσεις, γεγονός που την καθιστά την καλύτερη τοποθεσία για τη δημιουργία ενός έργου όπως αυτό που δημιουργήθηκε για το Μουσείο & Κέντρο Τεχνών Τέιραρ Χεαρσαμπχάγκ , το οποίο βρίσκεται στο νησί.

Με τη χρήση αισθητήρων, η εγκατάσταση αλληλεπιδρά με τις αυξανόμενες παλιρροιακές μεταβολές. Το έργο είναι μια οπτική αναφορά για τη μελλοντική άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Η εγκατάσταση διερευνά τις καταστροφικές επιπτώσεις της σχέσης μας με τη φύση και τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της. Το έργο προκαλεί διάλογο σχετικά με το πώς τα αυξανόμενα επίπεδα της θάλασσας εξαιτίας της υπερθέρμανσης του πλανήτη θα επηρεάσουν στο μέλλον τις παράκτιες περιοχές, τους κατοίκους της και τη χρήση της γης.
Οι ανοιχτές λευκές γραμμές σηματοδοτούν αυτή την αυξανόμενη στάθμη νερού στις πλευρές των κτιρίων, πάνω από τις γέφυρες και εκτείνονται αλλά και σε άλλες ευαίσθητες περιοχές της πανεπιστημιούπολης του μουσείου και της γύρω κοινότητας.

Lines (57° 59′ N, 7° 16’W) from Pekka Niittyvirta on Vimeo.

Απέναντι Όχθη

Πηγή Lines (57° 59′ N, 7° 16’W)

Οι Φινλανδοί καλλιτέχνες Pekka Niittyvirta και Timo Aho δημιούργησαν την «Lines (57 ° 59 ‘N, 7 ° 16’ W)» , μια διαδραστική εγκατάσταση που χρησιμοποιεί φωτισμό και αισθητήρες LED για να δείξει πού θα φτάσει η παλίρροια όταν
η στάθμη της θάλασσας τελικά ανέβει εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής. 



Το όνομα του έργου αναφέρεται στη θέση της με χαμηλό υψόμετρο νησί αρχιπελάγους της Βορείου Uist στα νησιά Hebrides δυτικά της Σκωτίας. Η παράκτια αυτή περιοχή είναι γνωστή για τις υψηλές παλίρροιες και τις καταστροφικές βροχοπτώσεις, γεγονός που την καθιστά την καλύτερη τοποθεσία για τη δημιουργία ενός έργου όπως αυτό που δημιουργήθηκε για το Μουσείο & Κέντρο Τεχνών Τέιραρ Χεαρσαμπχάγκ , το οποίο βρίσκεται στο νησί.

Με τη χρήση αισθητήρων, η εγκατάσταση αλληλεπιδρά με τις αυξανόμενες παλιρροιακές μεταβολές. Το έργο είναι μια οπτική αναφορά για τη μελλοντική άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Η εγκατάσταση διερευνά τις καταστροφικές επιπτώσεις της σχέσης μας με τη φύση και τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της. Το έργο προκαλεί διάλογο σχετικά με το πώς τα αυξανόμενα επίπεδα της θάλασσας εξαιτίας της υπερθέρμανσης του πλανήτη θα επηρεάσουν στο μέλλον τις παράκτιες περιοχές, τους κατοίκους της και τη χρήση της γης.
Οι ανοιχτές λευκές γραμμές σηματοδοτούν αυτή την αυξανόμενη στάθμη νερού στις πλευρές των κτιρίων, πάνω από τις γέφυρες και εκτείνονται αλλά και σε άλλες ευαίσθητες περιοχές της πανεπιστημιούπολης του μουσείου και της γύρω κοινότητας.

Lines (57° 59′ N, 7° 16’W) from Pekka Niittyvirta on Vimeo.

Απέναντι Όχθη

Πηγή Lines (57° 59′ N, 7° 16’W)

Αυτή είναι η ιστορία ενός ανθρώπου τον οποίο εγώ θα χαρακτήριζα ερευνητή… Ερευνητής είναι κάποιος που ψάχνει, όχι απαραιτήτως κάποιος που βρίσκει… Ούτε είναι κάποιος που ξέρει στα σίγουρα τι είναι αυτό που

ψάχνει. Είναι, απλώς, κάποιος για τον οποίο η ζωή αποτελεί μια αναζήτηση. 

Μια μέρα, ο ερευνητής διαισθάνθηκε ότι έπρεπε να πάει προς την πόλη του Καμίρ. Είχε μάθει να δίνει μεγάλη σημασία στα προαισθήματα του, που πήγαζαν από ένα μέρος δικό του μεν, άγνωστο δε. Μετά από δύο μέρες πορείας στους σκονισμένους δρόμους, διέκρινε από μακριά το Καμίρ. Λίγο πριν φτάσει στο χωριό, του τράβηξε την προσοχή ένας λόφος, δεξιά από το μονοπάτι. Ήταν σκεπασμένος από υπέροχη πρασινάδα και γεμάτος με δέντρα, πουλιά και μαγευτικά λουλούδια. Τον περιτριγύριζε κάτι σαν μικρός φράχτης, φτιαγμένος από βαμμένο ξύλο. Μια μπρούντζινη πορτούλα τον προσκαλούσε να μπει. Ξαφνικά, αισθάνθηκε να ξεχνά το χωριό και υπέκυψε στην επιθυμία του να ξαποστάσει για λίγο σ’ εκείνο το μέρος. Ο ερευνητής πέρασε την είσοδο κι άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάκατα ανάμεσα στα δέντρα. Άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει σαν την πεταλούδα, σε κάθε λεπτομέρεια του πολύχρωμου αυτού παραδείσου. Τα μάτια του, όμως, ήταν μάτια ερευνητή, κι ίσως γι’ αυτό ανακάλυψε εκείνη την επιγραφή πάνω σε μια απ’ τις πέτρες: Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες, δύο εβδομάδες και 3 μέρες. Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας ότι εκείνη η πέτρα δεν ήταν απλώς μια πέτρα: ήταν μια ταφόπλακα. Λυπήθηκε ότακέφτηκε ότι ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας ήταν θαμμένο σ’ εκείνο το μέρος. Κοιτάζοντας γύρω του, ο άνθρωπος ότι και η διπλανή πέτρα είχε μια επιγραφή. Πλησίασε να τη διαβάσει. Έλεγε: Γιαμίρ Καλίμπ: έζησε 5 χρόνια, 8 μήνες και 3 εβδομάδες. Ο ερευνητής αισθάνθηκε φοβερή συγκίνηση. Αυτό το πανέμορφο μέρος ήταν νεκροταφείο, και κάθε πέτρα ήταν ένας τάφος. Μία μία, άρχισε να διαβάζει τις πλάκες. Όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές: ένα όνομα και τον ακριβή χρόνο ζωής του νεκρού. Αλλά αυτό που τον τάραξε περισσότερο ήταν η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος που είχε ζήσει τον πιο πολύ καιρό, μόλις που ξεπερνούσε τα έντεκα χρόνια … 
Νικημένος από μια αβάσταχτη θλίψη, έκατσε κι άρχισε να κλαίει. Ο φύλακας του νεκροταφείου που περνούσε από εκεί τον πλησίασε. Τον κοίταξε να κλαίει για λίγο σιωπηλός, και μετά τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιον συγγενή. «Όχι, για κανέναν συγγενή» είπε ο ερευνητής. «Τι συμβαίνει σ’ αυτό το χωριό; Τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; Γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ’ αυτό το μέρος; Ποια είναι η τρομερή κατάρα που βαραίνει αυτούς τους ανθρώπου; και τους έχει υποχρεώσει να φτιάξουν ένα νεκροταφείο για παιδιά:» 
Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε και είπε: «Μπορείτε να ηρεμήσετε. Δεν υπάρχει τέτοια κατάρα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εδώ έχουμε ένα παλιό έθιμο. Θα σας εξηγήσω» … «Όταν ένας νέος συμπληρώνει τα δεκαπέντε του χρόνια, οι γονείς του χαρίζουν ένα τετράδιο όπως αυτό που έχω εδώ, για να το κρεμάει στο λαιμό. Είναι παράδοση στον τόπο μας. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα, κάθε φορά που κάποιος απολαμβάνει έντονα κάτι, ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει»: «Στα δεξιά, αυτό που απόλαυσε. Στ’ αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση…» «Έστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε. Πόσο κράτησε το μεγάλο αυτό πάθος και η χαρά της γνωριμίας τους; Μια εβδομάδα; Δύο; Τρεις και μισή:» «Και μετά, η συγκίνηση του πρώτου φιλιού, η θαυμάσια ευχαρίστηση του πρώτου φιλιού … Πόσο κράτησε; Μόνο το ενάμισι λεπτό του φιλιού; Δύο μέρες; Μια εβδομάδα; «Και η εγκυμοσύνη, και η γέννηση του πρώτου παιδιού; «Και ο γάμος των φίλων;

«Και το ταξίδι που πάντα ήθελε; «Και η συνάντηση με τον αδελφό που γυρίζει από μια μακρινή χώρα; «Πόσο κράτησε στ’ αλήθεια η απόλαυση αυτών των αισθήσεων; «Ώρες; Μέρες; Έτσι , συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε … Κάθε λεπτό. 
«Όταν κάποιος πεθαίνει, έχουμε τη συνήθεια να ανοίγουμε το τετράδιο του και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του. 
Γιατί αυτός είναι για εμάς ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ»

Πηγή Η ιστορία ενός ερευνητή