22 May, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 6)

Το «Μποστάνι», που κάθε Τετάρτη θα φέρνει κοντά παραγωγούς και καταναλωτές με φυσικό τρόπο αλλά και καθημερινά μέσω μιας ψηφιακής πλατφόρμας, ανοίγει για πρώτη φορά τις πόρτες του
την Τετάρτη 13 Μαρτίου από τις 16.00 έως τις 20.00 στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης.

Καλλιεργητές και παραγωγοί θα στήσουν για πρώτη φορά τους πάγκους τους στο Μποστάνι και θα υποδέχονται τους καταναλωτές με φρέσκα φρούτα και λαχανικά, αλλά και με ποικιλία διαφόρων προϊόντων φυσικής παραγωγής, όπως όσπρια, κρέατα, λάδι και κρασί.

Η πρωτοβλία του European Village και του Impact Hub Athens έχει στόχο την αλληλεπίδραση, από τη μία πλευρά καλλιεργητών που σέβονται το περιβάλλον και τη γη, και από την άλλη ανθρώπων που αναζητούν ποιοτικά, γευστικά προϊόντα, τα οποία παράγονται με ηθικές και βιώσιμες διαδικασίες. 

Η εκδήλωση στο Facebook ΕΔΩ

Σας περιμένουμε όλους!

*Μπορείτε να παραγγέλνετε ηλεκτρονικά τα προϊόντα σας και να τα παραλαμβάνετε την ημέρα της Ανοιχτής αγοράς. Η ηλεκρονική πλατφόρμα θα βγει online μέχρι το τέλος Μαρτίου. Δηλώστε το ενδιαφέρον σας συμπληρώνοντας τη φόρμα: https://www.mpostani.gr/

Πηγή Μια [ψηφιακή + φυσική] συνέργεια για τη Διατροφή ξεκινά!

Οι Φινλανδοί καλλιτέχνες Pekka Niittyvirta και Timo Aho δημιούργησαν την «Lines (57 ° 59 ‘N, 7 ° 16’ W)» , μια διαδραστική εγκατάσταση που χρησιμοποιεί φωτισμό και αισθητήρες LED για να δείξει πού θα φτάσει η παλίρροια όταν
η στάθμη της θάλασσας τελικά ανέβει εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής. 



Το όνομα του έργου αναφέρεται στη θέση της με χαμηλό υψόμετρο νησί αρχιπελάγους της Βορείου Uist στα νησιά Hebrides δυτικά της Σκωτίας. Η παράκτια αυτή περιοχή είναι γνωστή για τις υψηλές παλίρροιες και τις καταστροφικές βροχοπτώσεις, γεγονός που την καθιστά την καλύτερη τοποθεσία για τη δημιουργία ενός έργου όπως αυτό που δημιουργήθηκε για το Μουσείο & Κέντρο Τεχνών Τέιραρ Χεαρσαμπχάγκ , το οποίο βρίσκεται στο νησί.

Με τη χρήση αισθητήρων, η εγκατάσταση αλληλεπιδρά με τις αυξανόμενες παλιρροιακές μεταβολές. Το έργο είναι μια οπτική αναφορά για τη μελλοντική άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Η εγκατάσταση διερευνά τις καταστροφικές επιπτώσεις της σχέσης μας με τη φύση και τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της. Το έργο προκαλεί διάλογο σχετικά με το πώς τα αυξανόμενα επίπεδα της θάλασσας εξαιτίας της υπερθέρμανσης του πλανήτη θα επηρεάσουν στο μέλλον τις παράκτιες περιοχές, τους κατοίκους της και τη χρήση της γης.
Οι ανοιχτές λευκές γραμμές σηματοδοτούν αυτή την αυξανόμενη στάθμη νερού στις πλευρές των κτιρίων, πάνω από τις γέφυρες και εκτείνονται αλλά και σε άλλες ευαίσθητες περιοχές της πανεπιστημιούπολης του μουσείου και της γύρω κοινότητας.

Lines (57° 59′ N, 7° 16’W) from Pekka Niittyvirta on Vimeo.

Απέναντι Όχθη

Πηγή Lines (57° 59′ N, 7° 16’W)

Οι Φινλανδοί καλλιτέχνες Pekka Niittyvirta και Timo Aho δημιούργησαν την «Lines (57 ° 59 ‘N, 7 ° 16’ W)» , μια διαδραστική εγκατάσταση που χρησιμοποιεί φωτισμό και αισθητήρες LED για να δείξει πού θα φτάσει η παλίρροια όταν
η στάθμη της θάλασσας τελικά ανέβει εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής. 



Το όνομα του έργου αναφέρεται στη θέση της με χαμηλό υψόμετρο νησί αρχιπελάγους της Βορείου Uist στα νησιά Hebrides δυτικά της Σκωτίας. Η παράκτια αυτή περιοχή είναι γνωστή για τις υψηλές παλίρροιες και τις καταστροφικές βροχοπτώσεις, γεγονός που την καθιστά την καλύτερη τοποθεσία για τη δημιουργία ενός έργου όπως αυτό που δημιουργήθηκε για το Μουσείο & Κέντρο Τεχνών Τέιραρ Χεαρσαμπχάγκ , το οποίο βρίσκεται στο νησί.

Με τη χρήση αισθητήρων, η εγκατάσταση αλληλεπιδρά με τις αυξανόμενες παλιρροιακές μεταβολές. Το έργο είναι μια οπτική αναφορά για τη μελλοντική άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Η εγκατάσταση διερευνά τις καταστροφικές επιπτώσεις της σχέσης μας με τη φύση και τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της. Το έργο προκαλεί διάλογο σχετικά με το πώς τα αυξανόμενα επίπεδα της θάλασσας εξαιτίας της υπερθέρμανσης του πλανήτη θα επηρεάσουν στο μέλλον τις παράκτιες περιοχές, τους κατοίκους της και τη χρήση της γης.
Οι ανοιχτές λευκές γραμμές σηματοδοτούν αυτή την αυξανόμενη στάθμη νερού στις πλευρές των κτιρίων, πάνω από τις γέφυρες και εκτείνονται αλλά και σε άλλες ευαίσθητες περιοχές της πανεπιστημιούπολης του μουσείου και της γύρω κοινότητας.

Lines (57° 59′ N, 7° 16’W) from Pekka Niittyvirta on Vimeo.

Απέναντι Όχθη

Πηγή Lines (57° 59′ N, 7° 16’W)

Αυτή είναι η ιστορία ενός ανθρώπου τον οποίο εγώ θα χαρακτήριζα ερευνητή… Ερευνητής είναι κάποιος που ψάχνει, όχι απαραιτήτως κάποιος που βρίσκει… Ούτε είναι κάποιος που ξέρει στα σίγουρα τι είναι αυτό που

ψάχνει. Είναι, απλώς, κάποιος για τον οποίο η ζωή αποτελεί μια αναζήτηση. 

Μια μέρα, ο ερευνητής διαισθάνθηκε ότι έπρεπε να πάει προς την πόλη του Καμίρ. Είχε μάθει να δίνει μεγάλη σημασία στα προαισθήματα του, που πήγαζαν από ένα μέρος δικό του μεν, άγνωστο δε. Μετά από δύο μέρες πορείας στους σκονισμένους δρόμους, διέκρινε από μακριά το Καμίρ. Λίγο πριν φτάσει στο χωριό, του τράβηξε την προσοχή ένας λόφος, δεξιά από το μονοπάτι. Ήταν σκεπασμένος από υπέροχη πρασινάδα και γεμάτος με δέντρα, πουλιά και μαγευτικά λουλούδια. Τον περιτριγύριζε κάτι σαν μικρός φράχτης, φτιαγμένος από βαμμένο ξύλο. Μια μπρούντζινη πορτούλα τον προσκαλούσε να μπει. Ξαφνικά, αισθάνθηκε να ξεχνά το χωριό και υπέκυψε στην επιθυμία του να ξαποστάσει για λίγο σ’ εκείνο το μέρος. Ο ερευνητής πέρασε την είσοδο κι άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάκατα ανάμεσα στα δέντρα. Άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει σαν την πεταλούδα, σε κάθε λεπτομέρεια του πολύχρωμου αυτού παραδείσου. Τα μάτια του, όμως, ήταν μάτια ερευνητή, κι ίσως γι’ αυτό ανακάλυψε εκείνη την επιγραφή πάνω σε μια απ’ τις πέτρες: Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες, δύο εβδομάδες και 3 μέρες. Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας ότι εκείνη η πέτρα δεν ήταν απλώς μια πέτρα: ήταν μια ταφόπλακα. Λυπήθηκε ότακέφτηκε ότι ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας ήταν θαμμένο σ’ εκείνο το μέρος. Κοιτάζοντας γύρω του, ο άνθρωπος ότι και η διπλανή πέτρα είχε μια επιγραφή. Πλησίασε να τη διαβάσει. Έλεγε: Γιαμίρ Καλίμπ: έζησε 5 χρόνια, 8 μήνες και 3 εβδομάδες. Ο ερευνητής αισθάνθηκε φοβερή συγκίνηση. Αυτό το πανέμορφο μέρος ήταν νεκροταφείο, και κάθε πέτρα ήταν ένας τάφος. Μία μία, άρχισε να διαβάζει τις πλάκες. Όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές: ένα όνομα και τον ακριβή χρόνο ζωής του νεκρού. Αλλά αυτό που τον τάραξε περισσότερο ήταν η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος που είχε ζήσει τον πιο πολύ καιρό, μόλις που ξεπερνούσε τα έντεκα χρόνια … 
Νικημένος από μια αβάσταχτη θλίψη, έκατσε κι άρχισε να κλαίει. Ο φύλακας του νεκροταφείου που περνούσε από εκεί τον πλησίασε. Τον κοίταξε να κλαίει για λίγο σιωπηλός, και μετά τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιον συγγενή. «Όχι, για κανέναν συγγενή» είπε ο ερευνητής. «Τι συμβαίνει σ’ αυτό το χωριό; Τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; Γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ’ αυτό το μέρος; Ποια είναι η τρομερή κατάρα που βαραίνει αυτούς τους ανθρώπου; και τους έχει υποχρεώσει να φτιάξουν ένα νεκροταφείο για παιδιά:» 
Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε και είπε: «Μπορείτε να ηρεμήσετε. Δεν υπάρχει τέτοια κατάρα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εδώ έχουμε ένα παλιό έθιμο. Θα σας εξηγήσω» … «Όταν ένας νέος συμπληρώνει τα δεκαπέντε του χρόνια, οι γονείς του χαρίζουν ένα τετράδιο όπως αυτό που έχω εδώ, για να το κρεμάει στο λαιμό. Είναι παράδοση στον τόπο μας. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα, κάθε φορά που κάποιος απολαμβάνει έντονα κάτι, ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει»: «Στα δεξιά, αυτό που απόλαυσε. Στ’ αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση…» «Έστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε. Πόσο κράτησε το μεγάλο αυτό πάθος και η χαρά της γνωριμίας τους; Μια εβδομάδα; Δύο; Τρεις και μισή:» «Και μετά, η συγκίνηση του πρώτου φιλιού, η θαυμάσια ευχαρίστηση του πρώτου φιλιού … Πόσο κράτησε; Μόνο το ενάμισι λεπτό του φιλιού; Δύο μέρες; Μια εβδομάδα; «Και η εγκυμοσύνη, και η γέννηση του πρώτου παιδιού; «Και ο γάμος των φίλων;

«Και το ταξίδι που πάντα ήθελε; «Και η συνάντηση με τον αδελφό που γυρίζει από μια μακρινή χώρα; «Πόσο κράτησε στ’ αλήθεια η απόλαυση αυτών των αισθήσεων; «Ώρες; Μέρες; Έτσι , συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε … Κάθε λεπτό. 
«Όταν κάποιος πεθαίνει, έχουμε τη συνήθεια να ανοίγουμε το τετράδιο του και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του. 
Γιατί αυτός είναι για εμάς ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ»

Πηγή Η ιστορία ενός ερευνητή

Αυτή είναι η ιστορία ενός ανθρώπου τον οποίο εγώ θα χαρακτήριζα ερευνητή… Ερευνητής είναι κάποιος που ψάχνει, όχι απαραιτήτως κάποιος που βρίσκει… Ούτε είναι κάποιος που ξέρει στα σίγουρα τι είναι αυτό που

ψάχνει. Είναι, απλώς, κάποιος για τον οποίο η ζωή αποτελεί μια αναζήτηση. 

Μια μέρα, ο ερευνητής διαισθάνθηκε ότι έπρεπε να πάει προς την πόλη του Καμίρ. Είχε μάθει να δίνει μεγάλη σημασία στα προαισθήματα του, που πήγαζαν από ένα μέρος δικό του μεν, άγνωστο δε. Μετά από δύο μέρες πορείας στους σκονισμένους δρόμους, διέκρινε από μακριά το Καμίρ. Λίγο πριν φτάσει στο χωριό, του τράβηξε την προσοχή ένας λόφος, δεξιά από το μονοπάτι. Ήταν σκεπασμένος από υπέροχη πρασινάδα και γεμάτος με δέντρα, πουλιά και μαγευτικά λουλούδια. Τον περιτριγύριζε κάτι σαν μικρός φράχτης, φτιαγμένος από βαμμένο ξύλο. Μια μπρούντζινη πορτούλα τον προσκαλούσε να μπει. Ξαφνικά, αισθάνθηκε να ξεχνά το χωριό και υπέκυψε στην επιθυμία του να ξαποστάσει για λίγο σ’ εκείνο το μέρος. Ο ερευνητής πέρασε την είσοδο κι άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάκατα ανάμεσα στα δέντρα. Άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει σαν την πεταλούδα, σε κάθε λεπτομέρεια του πολύχρωμου αυτού παραδείσου. Τα μάτια του, όμως, ήταν μάτια ερευνητή, κι ίσως γι’ αυτό ανακάλυψε εκείνη την επιγραφή πάνω σε μια απ’ τις πέτρες: Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες, δύο εβδομάδες και 3 μέρες. Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας ότι εκείνη η πέτρα δεν ήταν απλώς μια πέτρα: ήταν μια ταφόπλακα. Λυπήθηκε ότακέφτηκε ότι ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας ήταν θαμμένο σ’ εκείνο το μέρος. Κοιτάζοντας γύρω του, ο άνθρωπος ότι και η διπλανή πέτρα είχε μια επιγραφή. Πλησίασε να τη διαβάσει. Έλεγε: Γιαμίρ Καλίμπ: έζησε 5 χρόνια, 8 μήνες και 3 εβδομάδες. Ο ερευνητής αισθάνθηκε φοβερή συγκίνηση. Αυτό το πανέμορφο μέρος ήταν νεκροταφείο, και κάθε πέτρα ήταν ένας τάφος. Μία μία, άρχισε να διαβάζει τις πλάκες. Όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές: ένα όνομα και τον ακριβή χρόνο ζωής του νεκρού. Αλλά αυτό που τον τάραξε περισσότερο ήταν η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος που είχε ζήσει τον πιο πολύ καιρό, μόλις που ξεπερνούσε τα έντεκα χρόνια … 
Νικημένος από μια αβάσταχτη θλίψη, έκατσε κι άρχισε να κλαίει. Ο φύλακας του νεκροταφείου που περνούσε από εκεί τον πλησίασε. Τον κοίταξε να κλαίει για λίγο σιωπηλός, και μετά τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιον συγγενή. «Όχι, για κανέναν συγγενή» είπε ο ερευνητής. «Τι συμβαίνει σ’ αυτό το χωριό; Τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; Γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ’ αυτό το μέρος; Ποια είναι η τρομερή κατάρα που βαραίνει αυτούς τους ανθρώπου; και τους έχει υποχρεώσει να φτιάξουν ένα νεκροταφείο για παιδιά:» 
Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε και είπε: «Μπορείτε να ηρεμήσετε. Δεν υπάρχει τέτοια κατάρα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εδώ έχουμε ένα παλιό έθιμο. Θα σας εξηγήσω» … «Όταν ένας νέος συμπληρώνει τα δεκαπέντε του χρόνια, οι γονείς του χαρίζουν ένα τετράδιο όπως αυτό που έχω εδώ, για να το κρεμάει στο λαιμό. Είναι παράδοση στον τόπο μας. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα, κάθε φορά που κάποιος απολαμβάνει έντονα κάτι, ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει»: «Στα δεξιά, αυτό που απόλαυσε. Στ’ αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση…» «Έστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε. Πόσο κράτησε το μεγάλο αυτό πάθος και η χαρά της γνωριμίας τους; Μια εβδομάδα; Δύο; Τρεις και μισή:» «Και μετά, η συγκίνηση του πρώτου φιλιού, η θαυμάσια ευχαρίστηση του πρώτου φιλιού … Πόσο κράτησε; Μόνο το ενάμισι λεπτό του φιλιού; Δύο μέρες; Μια εβδομάδα; «Και η εγκυμοσύνη, και η γέννηση του πρώτου παιδιού; «Και ο γάμος των φίλων;

«Και το ταξίδι που πάντα ήθελε; «Και η συνάντηση με τον αδελφό που γυρίζει από μια μακρινή χώρα; «Πόσο κράτησε στ’ αλήθεια η απόλαυση αυτών των αισθήσεων; «Ώρες; Μέρες; Έτσι , συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε … Κάθε λεπτό. 
«Όταν κάποιος πεθαίνει, έχουμε τη συνήθεια να ανοίγουμε το τετράδιο του και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του. 
Γιατί αυτός είναι για εμάς ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ»

Πηγή Η ιστορία ενός ερευνητή

Η προγραμματιζόμενη άντληση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην Ελλάδα θέτει σε δραματικό ρίσκο μη-αναστρέψιμης

οικολογικής και κοινωνικό-οικονομικής καταστροφής τις ελληνικές θάλασσες, τις παραγωγικές χερσαίες ζώνες όπου προγραμματίζονται οι εξορύξεις, αλλά και την ίδια τη βιωσιμότητα της χώρας. Την στιγμή, λοιπόν, που η Ε.Ε. εξαγγέλλει την στρατηγική και τα σημαντικά αναμενόμενα οικονομικά οφέλη της Ελλάδας στο πλαίσιο της Γαλάζιας και της Πράσινης Ανάπτυξης, μία μεγάλη μερίδα Ελλήνων πολιτικών επιμένει να εστιάζει στη «Μαύρη Ανάπτυξη» και να προωθεί ως σανίδα σωτηρίας τις εξορύξεις υδρογονανθράκων, με αυτονόητη την υποβάθμιση τουριστικών, γεωργικών και φυσικών περιοχών, καθώς και των σχετικών οικονομικών δραστηριοτήτων.


Το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος» κάνει έκκληση στους φορείς της κοινωνίας των πολιτών, αλλά και σε κάθε ενεργό πολίτη να αναλογιστεί υπό ποιες προϋποθέσεις σχεδιάζεται να γίνει η εξόρυξη των μικρών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην Ελλάδα, τα οποία είναι σχετικά μικρής αξίας, αλλά στην πλειονότητά τους και υψηλού ρίσκου λόγω του μεγάλου βάθους, ή/και των δύσκολων γεωλογικών και σεισμολογικών χαρακτηριστικών στις περιοχές όπου εντοπίζονται:

Οικονομικά Οφέλη


Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα όποια οικονομικά οφέλη από τις εξορύξεις θα τα καρπωθούν οι πετρελαϊκές εταιρίες, οι οποίες θα έχουν και τον απόλυτο έλεγχο σε όλα τα στάδια των εργασιών (σεισμικές έρευνες, γεωτρήσεις, εγκαταστάσεις άντλησης, εξόρυξη, πώληση, αντιμετώπιση των περιστατικών ρύπανσης/διαρροών/ατυχημάτων, αλλά ακόμα και στις επιδημιολογικές μελέτες όπως δείχνει η διεθνής εμπειρία).

Από όλο αυτό το deal τα οφέλη των πολιτών θα είναι μηδαμινά, δεδομένου ότι για τους πολίτες το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο θα παραμείνει το ίδιο ακριβό, σε τιμές που καθορίζονται από τα διεθνή χρηματιστήρια. Ο ισχυρισμός ότι οι εξορύξεις θα βελτιώσουν το εμπορικό ισοζύγιο και θα ενισχύσουν την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας, αποτελεί φαιδρό επιχείρημα που προέρχεται από τους ίδιους οικονομολόγους και πολιτικούς που βούλιαξαν οικονομικά τη χώρα. Υπό τεράστιο συνεχές ρίσκο θα βρεθούν εκατομμύρια επαγγελματίες που απασχολούνται σε τομείς όπως ο τουρισμός, η αλιεία, η ιχθυοκαλλιέργεια, η γεωργία και τα πολυάριθμα συναφή γαλάζια και πράσινα επαγγέλματα, τα οποία μάλιστα προωθούνται από τις νέες στρατηγικές βιώσιμης ανάπτυξης της ΕΕ.

Οι πολιτικοί, οι οικονομολόγοι και οι πετρελαϊκές εταιρίες που προωθούν τις εξορύξεις, παρουσιάζουν τη χωροθέτηση των επενδύσεων σαν να βρίσκονται σε περιοχές που μοιάζουν με την έρημο του Ιράκ και της Σαχάρας, ή τις απομακρυσμένες θάλασσες βόρεια της Νορβηγίας, ενώ προσποιούνται ότι αγνοούν ότι όλα αυτά προγραμματίζεται να γίνουν δίπλα σε παράκτιες και παραγωγικές περιοχές όπου ζουν και εργάζονται εκατομμύρια πολίτες. Οι περιοχές αυτές είναι ήδη παραγωγικές, με θεμελιώδη σημασία για την ελληνική οικονομία. Σήμερα αποτελούν σημαντικές τουριστικές ζώνες, σημαντικές περιοχές αλιείας και ιχθυοκαλλιέργειας, γεωργίας και κτηνοτροφίας, ενώ στηρίζουν χιλιάδες θέσεις εργασίας που σχετίζονται με τη πολυσυζητημένη στρατηγική γαλάζιας και πράσινης ανάπτυξης της Ε.Ε. Ας μην ξεχνάμε ότι οι εξορύξεις προγραμματίζονται να γίνουν κοντά σε οικοτόπους παγκόσμιας περιβαλλοντικής σημασίας.

Αυτή η προοπτική μαύρης ανάπτυξης για την Ελλάδα στηρίζεται και από μία μειοψηφία επιστημόνων (συχνά παρηκμασμένων και κρατικοδίαιτων), που μπορεί να μην έχουν προσφέρει τίποτα άλλο σε αυτή τη χώρα, αλλά είναι έτοιμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους κάθε φορά που προωθείται μία σαθρή επένδυση με αμφιλεγόμενα οφέλη. Όσον αφορά στα κίνητρά τους, έχουμε υποχρέωση ως ενεργοί πολίτες να αναρωτιόμαστε.

Καθώς οι υπέρμαχοι των εξορύξεων αρέσκονται να μιλούν με οικονομικούς όρους, οι ερευνητές του Ινστιτούτου «Αρχιπέλαγος», αφήνουν για λίγο στην άκρη τα ζητήματα φύσης και βιοποικιλότητας και καλούν τους πολίτες να αξιολογήσουν την κατάσταση και με αυτό το πρίσμα:
Η εκτίμηση κερδών για το Ελληνικό δημόσιο είναι ακόμα ασαφής, όμως χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα ενός από τους πρώτους «τυχερούς» της Μαύρης Ανάπτυξης: το κοίτασμα του Πατραϊκού. Σύμφωνα με τις πιο αισιόδοξες πρόσφατες οικονομικές προβλέψεις των επενδυτών, το ελληνικό δημόσιο θα λαμβάνει για τις εξορύξεις του κοιτάσματος του Πατραϊκού 200 εκατομμύρια ευρώ ανά έτος, (μία πρόβλεψη την οποία βέβαια κανείς δεν εγγυάται).



Τι ρισκάρουμε όμως σε περίπτωση ατυχήματος; Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας μόνο κατά την περίοδο Ιανουάριος – Σεπτέμβριος 2018, τα έσοδα από τον τουρισμό στην περιοχή του Ιονίου και της Δυτικής Ελλάδας ξεπέρασαν τα 2 δις ευρώ, δεκαπλάσια δηλαδή από τις αισιόδοξες προβλέψεις εσόδων για το ελληνικό δημόσιο για τις εξορύξεις του κοιτάσματος του Πατραϊκού.

H διεθνής εμπειρία έχει αποδείξει ότι σε μία περιοχή όπου γίνεται άντληση υδρογονανθράκων, τα ατυχήματα και η γενικότερη υποβάθμιση είναι αναπόφευκτα, παρ’ όλους τους αυστηρούς περιβαλλοντικούς όρους και μέτρα πρόληψης. Γι’ αυτό και είναι προφανές ότι εξορυκτικές δραστηριότητες δεν μπορούν να συνυπάρξουν με τον τουρισμό και τα λεγόμενα γαλάζια και πράσινα επαγγέλματα. Ας αναλογιστούμε το όφελος μόνο από τον κλάδο του τουρισμού στην ελληνική οικονομία, που για το 2017 έφτασε τα 35 δισ. ευρώ αντιπροσωπεύοντας το 19,7% του ΑΕΠ της χώρας, με 935.000 θέσεις εργασίας (24,8% της συνολικής απασχόλησης). Η συμβολή του τουρισμού στο ΑΕΠ προβλέπεται να αυξάνεται 3,7% κάθε χρόνο για την επόμενη δεκαετία με αναμενόμενο συνολικό οικονομικό όφελος στα 52,8 δισ. ευρώ το 2028 ( σύμφωνα με το Παγκόσμιο Συμβούλιο για τα Ταξίδια και τον Τουρισμό – WTTC). Ας μην ξεχνάμε ότι η βιομηχανία του τουρισμού στην Ελλάδα βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην ποιοτική φυσική και πολιτιστική κληρονομιά μας, δηλαδή στην εξαιρετική ποιότητα των θαλασσών μας, του νερού, του αέρα, της τροφής και του τοπίου γενικότερα.

Τι μας διδάσκει η διεθνής εμπειρία;


Η διεθνής εμπειρία αναδεικνύει χιλιάδες παραδείγματα ατυχημάτων που οφείλονται σε εξορυκτικές δραστηριότητες, ενώ πολυάριθμα είναι και τα περιστατικά που αποκρύπτονται. Στην περιοχή του ΒΑ Ατλαντικού όπου υπάρχει καλή παρακολούθηση, κατά την περίοδο 2007-2016 καταγράφηκαν 4,828 περιστατικά διαρροών υδρογονανθράκων. Ας εστιαστούμε όμως σε 2 χαρακτηριστικά παραδείγματα επιπτώσεων μίας χερσαίας και μίας υποθαλάσσιας εξόρυξης:
Μπαζιλικάτα, Ιταλία
Χαρακτηριστικό παράδειγμα των επιπτώσεων που μπορούμε να αναμένουμε από τις εξορύξεις αποτελεί η περιοχή Μπαζιλικάτα της νοτίου Ιταλίας, όπου από τη δεκαετία του 1990 υλοποιούνται εκτεταμένες δραστηριότητες χερσαίας εξόρυξης υδρογονανθράκων. Με την υπόσχεση πολιτικών και πετρελαϊκών εταιρειών ότι θα γίνει το «Τέξας της Ιταλίας», η Μπαζιλικάτα, έπειτα από σχεδόν 30 χρόνια εξορύξεων, σήμερα αντιμετωπίζει δραματική περιβαλλοντική καταστροφή, αυξανόμενα ποσοστά καρκίνου, κατεστραμμένη γεωργία, υποβαθμισμένο τουρισμό και τεράστιο ποσοστό μετανάστευσης του τοπικού πληθυσμού.
Σύμφωνα με έρευνες που δημοσιεύθηκαν το 2013 και 2014, υπολείμματα υδρογονανθράκων εντοπίζονται σε προϊόντα όπως το ελαιόλαδο, το κρασί, το μέλι, το σιτάρι και το γάλα που κάποτε εξήγαγε η περιοχή. Αξιοσημείωτο είναι ότι αν και για λόγους διαφθοράς και συγκάλυψης έχουν πραγματοποιηθεί ελάχιστες επιδημιολογικές έρευνες, σύμφωνα με στοιχεία από το Ιταλικό Ινστιτούτο Στατιστικής ISTAT (2016), η θνησιμότητα που σχετίζεται με αναπνευστικές νόσους αυξήθηκε στην περιοχή σε ποσοστό 29% από το 2006 έως το 2013.

Κόλπος του Μεξικού, ΗΠΑ
Το 2010, έκρηξη σε εξέδρα άντλησης πετρελαίου της BP προκάλεσε τη διαρροή 5 εκατομμυρίων βαρελιών αργού πετρελαίου στον Κόλπο του Μεξικού. Απαιτήθηκαν 3 μήνες έως ότου μπορέσουν να κλείσουν το πηγάδι εξόρυξης στα 1.500 μέτρα βάθος και να σταματήσει η διαρροή. Το πετρέλαιο κάλυψε 180.000 χλμ2 θάλασσας και ακτής, από το Τέξας μέχρι την Αλαμπάμα, (δηλαδή περισσότερο από 2 φορές την έκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας), ενώ παράλληλα χρησιμοποιήθηκαν περισσότεροι από 5.500 τόνοι τοξικών χημικών διασκορπιστικών (σύμφωνα με τις επίσημες παραδοχές της ΒΡ και ίσως πολύ περισσότεροι στην πραγματικότητα).
Τόσο οι κοινωνίες, όσο και η κυβέρνηση των ΗΠΑ παρατηρούσαν για μήνες σαν θεατές, τη μη-αναστρέψιμη οικολογική και κοινωνικό-οικονομική καταστροφή τους, ανήμποροι να επέμβουν ουσιαστικά. Παρ’ όλα τα ιδιαίτερα αυστηρά μέτρα ασφαλείας που λήφθηκαν έπειτα από το ατύχημα, 6 νέα μεγάλα ατυχήματα καταγράφηκαν στην ίδια περιοχή από το 2011 έως το 2017.
Και αν όλα αυτά συμβαίνουν σε μία χώρα όπως οι ΗΠΑ, όπου όλοι γνωρίζουμε ότι τηρούνται από τα αυστηρότερα μέτρα ασφαλείας και ανταπόκρισης σε θαλάσσια ατυχήματα παγκοσμίως, με τους καλύτερους μηχανισμούς και υποδομές αντιμετώπισης, πώς θεωρούν οι υποστηρικτές και οι εταιρείες των εξορύξεων ότι θα μπορούν να διαχειριστούν ένα αντίστοιχο ή μικρότερο ατύχημα και ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν θα καταστρέψει τις ελληνικές θάλασσες;
Ας σκεφτούμε ένα αντίστοιχο σενάριο διαρροής πετρελαίου στις ελληνικές θάλασσες σε πηγάδι μεγάλου βάθους ή φωτιάς σε πλατφόρμα άντλησης υδρογονανθράκων που θα μπορούσε να διαρκεί για μήνες. Ποιες θα ήταν οι πραγματικές οικονομικές επιπτώσεις στον τουρισμό, στην αλιεία, στην ιχθυοκαλλιέργεια, στη δημόσια υγεία και στις θαλάσσιες μεταφορές, για να μην αναφερθούμε στην ποιότητα ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων και στην ελληνική φύση.
Αξίζει όμως να αναφέρουμε ότι έπειτα από τη μη-αναστρέψιμη καταστροφή που προκλήθηκε στον κόλπο του Μεξικού έγιναν – κατόπιν εορτής – μελέτες για να υπολογίσουν τη χρηματική αξία που είχαν (προ του ατυχήματος) τα οικοσυστήματα της περιοχής. Για παράδειγμα, μόνο στην πολιτεία της Λουϊζιάνας, τα ετήσια οικονομικά οφέλη των οικοσυστημάτων εκτιμήθηκαν στα $12 – $47 δις, ενώ η συνολική αξία τους ως οικονομικός πόρος εκτιμήθηκε στα $1.3 τρις. Αυτή η εκτίμηση αφορά σε μία περιοχή που αποτελείται κυρίως από βάλτους, υδροβιότοπους και αλιευτικές ζώνες. Ποιά θα ήταν η αντίστοιχη εκτίμηση των ελληνικών θαλάσσιων και χερσαίων οικοσυστημάτων ως οικονομικός πόρος;

Άραγε εδώ στην Ελλάδα θα μπορέσουμε να συνειδητοποιήσουμε εγκαίρως την πραγματική αξία των θαλασσών μας και των πραγματικών μας φυσικών πόρων ως ένα σημαντικό και αναντικατάστατο, μοναδικό παγκοσμίως, συγκριτικό πλεονέκτημα; Θα αντλήσουμε γνώση από το πάθημα των άλλων, ή θα χρειαστεί να περιμένουμε και εμείς ένα ατύχημα, και μόλις «έρθει ο ουρανός στο κεφάλι μας», να αρχίσουμε με τη σειρά μας να υπολογίζουμε κατόπιν εορτής τι χάσαμε και τι θα στερήσουμε από τις επόμενες γενιές; Ακόμα και μικρή πιθανότητα ατυχήματος να υπάρχει, αξίζει άραγε το ρίσκο να προκαλέσουμε μη-αναστρέψιμη οικολογική και κοινωνικό-οικονομική καταστροφή και να ακυρώσουμε τα πραγματικά συγκριτικά μας πλεονεκτήματα ως χώρα;

Καθώς η Ε.Ε. εστιάζει σε στρατηγικές γαλάζιας και πράσινης ανάπτυξης, σε μία εποχή που θεωρείται επαναστατική για τη μετάβαση από τα ορυκτά καύσιμα στις πολυάριθμες ανανεώσιμες μορφές ενέργειας, πιστεύουμε πραγματικά ότι οι εξορύξεις αποτελούν βιώσιμη στρατηγική ανάπτυξης για την Ελλάδα; Σύμφωνα με τις τρέχουσες προβλέψεις, σε λιγότερο από μία δεκαετία ο πλανήτης θα έχει μεταβεί αποφασιστικά από τα ορυκτά καύσιμα στις ΑΠΕ και την ήπια διαχείριση των φυσικών πόρων, με πρώτη δραστική αναμενόμενη αλλαγή στην τεχνολογία των αυτοκινήτων που σήμερα καταναλώνουν περισσότερα τα μισά καύσιμα παγκοσμίως. Αναμένεται μάλιστα και συνεπακόλουθη κάθετη μείωση στην τιμή του πετρελαίου. Αξιοσημείωτο είναι ότι ανάμεσα στους πρωτοπόρους στην ανάπτυξη και εφαρμογή νέων μορφών ΑΠΕ είναι η Νορβηγία, η μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα της Ευρώπης και μία από τις μεγαλύτερες παγκοσμίως. Στη Νορβηγία μάλιστα τα τελευταία χρόνια, έχει εγκατασταθεί δίκτυο «πρατηρίων» όπου γίνεται αυτό-παραγωγή και διάθεση υδρογόνου για χρήση ως καύσιμο αυτοκινήτων, ενώ πολυάριθμες είναι οι χώρες ανά τον πλανήτη που εγκαθιστούν γιγαντιαία δίκτυα σταθμών φόρτισης των ηλεκτροκίνητων αυτοκινήτων, τα οποία άλλωστε αναμένεται να επικρατήσουν τα επόμενα χρόνια.

Στην περίπτωση που η Ελλάδα επιλέξει τελικά να ακολουθήσει την στρατηγική ανάπτυξης μέσω των εξορύξεων υδρογονανθράκων σε στεριά και θάλασσα, οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι η πορεία αυτή θα είναι μη-αναστρέψιμη, καθώς όταν γίνουν οι πρώτες εγκαταστάσεις και επενδύσεις δε θα είναι δυνατόν να ανασταλούν έπειτα από λίγα χρόνια.

Οφείλουμε επίσης να γνωρίζουμε ότι για τις εταιρείες εξόρυξης, η Ελλάδα αποτελεί στρατηγικό στόχο, όχι για τα μικρά κοιτάσματά της, αλλά για το γεγονός ότι εάν ανοίξει το δρόμο για εξορύξεις υδρογονανθράκων σε μία τουριστική περιοχή της Ε.Ε., υψηλής φυσικής αξίας, έπειτα θα μπορούν να διεκδικήσουν εξορύξεις σε πολυάριθμες αντίστοιχες περιοχές του πλανήτη στις οποίες έχουν ήδη στοχεύσει.

Με στόχο την αποφυγή αυτού του τεράστιου κινδύνου, το Ινστιτούτο Αρχιπέλαγος, δίνοντας μία καθημερινή μάχη για την άμυνα της φύσης των ελληνικών θαλασσών, κάνει μία έκκληση στην κοινωνία των πολιτών να σταθεί άμεσα στο ύψος των περιστάσεων. Είναι χρέος όλων μας να ασκήσουμε την απαραίτητη πίεση και να ωθήσουμε την πολιτεία να διασφαλίσει το μακροπρόθεσμο όφελος των Ελλήνων πολιτών και όχι συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος»

Θοδωρής Τσιμπίδης

Πηγή Τελικά τι Επιλέγουμε για την Ελλάδα; Γαλάζια ή Μαύρη Ανάπτυξη;

Το 1974, οι νεαροί φίλοι από το Ίλιον της Δυτικής Αττικής σχηματίζουν το γκρουπ τους, γράφουν μουσική, παίζουν σε αυτοσχέδια προβάδικα, ηχογραφούν τα τραγούδια του ενός και μοναδικού τους δίσκου και κάνουν πράξη την δική τους μουσική «επανάσταση». Αργότερα η «επανάσταση» έδωσε τη θέση της στα χρόνια της κανονικότητας και στις υποχρεώσεις της ενήλικης ζωής τους. Ο δίσκος, ωστόσο, ακολούθησε μια μοναχική και ανεξέλεγκτη πορεία! Από τις
προθήκες των λιγοστών δισκάδικων της Αθήνας, έφτασε σε συλλέκτες από όλα τα μέρη του κόσμου αλλά και στα αυτιά μουσικών παραγωγών από την Αμερική. Το 2009 άτομα από την δισκογραφική εταιρεία του Jay Z αναζήτησαν τον Θανάση Αλατά, μέλος της μπάντας και συνθέτη πολλών από τα τραγούδια του δίσκου ζητώντας του την άδεια να χρησιμοποιήσουν τμήμα ενός εκ των τραγουδιών του δίσκου των 4 επιπέδων της Ύπαρξης. Έτσι, το «Κάποια μέρα στην Αθήνα» γίνεται τμήμα του «Run this Town» (που τραγουδά η Rihanna, o Jay Z και ο Kanye West) κατακτώντας μάλιστα Grammy το 2010 στην κατηγορία του καλύτερου χιπ χοπ τραγουδιού!

To 2018, 42 χρόνια από την δημιουργία τους, τα τρία πλέον μέλη του γκρουπ «το σκάνε» για λίγο από τα σπίτια και τις υποχρεώσεις τους για να συναντηθούν ξανά, να θυμηθούν τα περασμένα, να ονειρευτούν τα επόμενα και να ροκάρουν ξανά μαζί, σε ένα ταξίδι επιστροφής στις μουσικές τους ρίζες.

Έρευνα – Σενάριο – Σκηνοθεσία: Ηλιάνα Δανέζη
Παραγωγή: Μαρίνα Δανέζη για την LAIKA PRODUCTIONS
Συμπαραγωγοί: Μάνθος Αμφιλόχιος, EIKONAXOS
Με την υποστήριξη της ΕΡΤ
Μουσική: ΤΑ 4 ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γιάννης Νέλσον Εσκίογλου, Φίλιππος Ζαμίδης
Ήχος: Γιάννης Αντύπας, Λευτέρης Καμπαλώνης, Κώστας Κουτελιδάκης
Μοντάζ: Δώρα Μασκλαβάνου
Μιξάζ: Δημήτρης Μυγιάκης
Διεύθυνση Παραγωγής: Μίμης Χρυσομάλλης
Motion Graphics – VFX: Κωνσταντίνα Στεφανοπούλου
Graphic Design: Γιώργος Παρασκευόπουλος


Το ντοκιμαντέρ «Τα 4 επίπεδα της ύπαρξης» της Ηλιάνας Δανέζη κάνει πρεμιέρα στο 21ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Παρασκευή 8 Μαρτίου 22:30 1η προβολή, Αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, Αποθήκη 1, Λιμάνι
Σάββατο 9 Μαρτίου 21:30 2η προβολή, Αίθουσα Χρήστος Τσακίρης, Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Παύλου Mελά

Πηγή Τα 4 επίπεδα της ύπαρξης

Η κοινωνική αλληλέγγυα οικονομία (ΚΑΛΟ) έχει κερδίσει την πρωτοκαθεδρία τα τελευταία χρόνια, ως εναλλακτική θεωρία και πράξη της ανάπτυξης, αμφισβητώντας τα σημερινά παραδείγματα οικονομικής μεγέθυνσης που απομακρύνουν τους απλούς ανθρώπους από τον έλεγχο των
πόρων, από τα μέσα παραγωγής και ακόμα, από το δίκαιο μερίδιο της εργασίας τους. Ο κοινωνικός και οικονομικός χώρος της κοινωνικής αλληλέγγυας οικονομίας (ΚΑΛΟ) παρουσιάζει μια δυναμική εξέλιξη σε παγκόσμια και εθνική κλίμακα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ανάπτυξη πρωτοποριακών για την Ελλάδα συνεργατικών εγχειρημάτων με σημαντική κοινωνική εμβέλεια τοπική, εθνική, αλλά και διεθνή.

Στο κείμενο αυτό, μετά από μια αριθμητική επισκόπηση της ΚΑΛΟ στον πλανήτη, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, παρουσιάζονται συνοπτικά 10 επιτυχημένες συνεργατικές ιστορίες από την Ελλάδα και την Ευρώπη: 1) Οι συνεταιρισμοί στο Saint-Étienne – Περιφέρεια Auvergne-Rhône-Alpes (France), 2) ο Κοινωνικός συνεταιρισμός Progetto Quid (Italy), 3) ο Συνεταιρισμός ραπτικής Sewing Coop (Italy), 4) ο Ενεργειακός συνεταιρισμός EnerCoop (France), 5) η Ομοσπονδία συνεταιρισμών Mondragon (Basque Country, Spain), 6) ο Γυναικείος αγροτικός συνεταιρισμός Αγ. Αντωνίου (Θεσσαλονίκη), 7) ο Αγροτικός συνεταιρισμός Μεταγγιτσίου (Χαλκιδική), 8) ο Αγροτικός κτηνοτροφικός συνεταιρισμός Λιβαδίου «Ο Βοσκός» (Ελασσόνα, Λάρισα), 9) ο Κοινωνικός καταναλωτικός συνεταιρισμός Θεσσαλονίκης “Βίος Coop”, 10) το Λαϊκό Πανεπιστήμιο Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας “UnivSSE Coop”.

Επισκόπηση της ΚΑΛΟ στον πλανήτη, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα

Η Κ.ΑΛ.Ο. στον πλανήτη:
· Περισσότεροι από 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι είναι μέλη συνεταιρισμών.
· Οι συνεταιρισμοί έχουν δημιουργήσει πάνω από 100 εκατ. θέσεις εργασίας, δηλαδή, 20% περισσότερες από αυτές που δημιούργησαν οι πολυεθνικές εταιρείες
· Υποστηρίζουν πάνω από 270 εκατ. θέσεις εργασίας (κυρίως ανεξάρτητων παραγωγών)
· Πάνω από 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι, το ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού, είναι κοινωνικά ασφαλισμένοι χάρη στους συνεταιρισμούς.

Η ΚΑΛΟ στην Ευρώπη:
Πάνω από 160 εκατ. άνθρωποι είναι μέλη σε 2 εκατ. συνεταιριστικές επιχειρήσεις
Αποτελούν το 10% του συνόλου των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων
Παρέχουν εργασία σε περισσότερο από 15,5 εκατ. ανθρώπους.

Η ΚΑΛΟ στην Ελλάδα
Πάνω από 1.200 φορείς Κ.ΑΛ.Ο. στην Ελλάδα (μέλη του Μητρώου Φορέων ΚΑΛΟ)
Πάνω από 160 στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας
Πάνω από 120 στην Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης.

Οι πρωτοβουλίες αυτές παρουσιάζονται με τη μορφή
συνεταιρισμών
ενώσεων αμοιβαίου οφέλους
κοινωνικών επιχειρήσεων
ενώσεων ανθρώπων
ομάδων αποταμιεύσεων
κοινοτικών επιχειρήσεων
που παράγουν προϊόντα ή προσφέρουν υπηρεσίες και αποκομίζουν πλεονάσματα με βιώσιμο τρόπο.

1. Οι συνεταιρισμοί στο Saint-Étienne – Περιφέρεια Auvergne-Rhône-Alpes (France)

Βασικά χαρακτηριστικά:
Η Γαλλική περιφέρεια Rhône-Alpes έχει περίπου 6,5 εκατ. κατοίκους, η Μητροπολιτική περιοχή Saint-Étienne πάνω από 500.000 κατ. και η πόλη Saint-Étienne 175.000 κατ.
Περίπου 500 συνεταιρισμοί υπάρχουν στην γαλλική περιφέρεια Rhône-Alpes και κάθε χρόνο δημιουργούνται 30-50 καινούργιοι. Σε αυτό συμβάλλει αποφασιστικά η Περιφερειακή Ένωση των Συνεταιρισμών.
Οι συνεταιριστικές επιχειρήσεις: SCOP και SCIC
Μοιάζουν με τους συνεταιρισμούς εργαζομένων και τις ΚοινΣΕπ αντίστοιχα, αλλά δεν είναι ακριβώς το ίδιο.
Δεν μοιράζουν «κέρδη» στα μέλη τους παρά το γεγονός ότι η νομοθεσία τους το επιτρέπει.
Στη Γαλλία, όταν οι συνεταιρισμοί επενδύουν σε απασχόληση ή γενικότερα σε κοινωνική αλληλεγγύη τα τυχόν πλεονάσματά τους, τότε ο φόρος επί αυτών είναι εξαιρετικά χαμηλός σε σχέση με τις άλλες επιχειρήσεις.
Είναι στην ευχέρεια του κάθε συνεταιρισμού το αν θα έχει και εργαζομένους μη-μέλη του συνεταιρισμού (η νομοθεσία το επιτρέπει χωρίς περιορισμούς). Σε ένα μικρό μεν ποσοστό, αλλά δυστυχώς υπαρκτό, υπάρχουν και εργαζόμενοι μη-μέλη με σχέση εξαρτημένης εργασίας με συνεταιρισμό.
Στην μητροπολιτική περιοχή του Saint-Étienne, τα συνεργατικά εγχειρήματα ΚΑΛΟ καλύπτουν το 25% της οικονομίας.
Αυτό δεν προέκυψε τυχαία. Οι εργάτες των περίπου 200 ορυχείων της περιοχής ήταν αυτοί που ίδρυσαν το πρώτο ιστορικά συνεργατικό εγχείρημα αλληλοβοήθειας (πολύ πριν υπάρξει το δημόσιο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης) για να καλύψουν μόνοι τους τις ανάγκες κοινωνικής πρόνοιας. Όταν έκλεισαν τα ορυχεία και επήλθε μαζική ανεργία, ήταν και πάλι οι εργάτες που κυρίως δημιούργησαν συνεργατικά εγχειρήματα σε διάφορους τομείς για να αντιμετωπίσουν την ανεργία. Έτσι σήμερα η ΚΑΛΟ θεωρείται η μόνη ασφαλής και με ανθρώπινη αξιοπρέπεια διέξοδος. Το Saint-Étienne ήταν σημαντικότατη βιομηχανική πόλη με πολύ οργανωμένη και συνειδητοποιημένη εργατική τάξη.

2. Κοινωνικός συνεταιρισμός Progetto Quid (Italy)

QUID σημαίνει «κάτι περισσότερο“ (στα λατινικά)
Quid: επελέγη για να υποδείξει τον τρόπο με τον οποίο προσφέρει περισσότερα από άλλα: για να εκφράσει τη σταθερή δέσμευση για την καταπολέμηση του προβλήματος του κοινωνικού αποκλεισμού.
Το Progetto Quid προσφέρει κάτι περισσότερο στην κοινότητα, στους πελάτες της και στους συνεργάτες της.
Τι παράγει
Απασχολεί γυναίκες από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες στην παραγωγή ρούχων και αξεσουάρ. Τα προϊόντα αυτά κατασκευάζονται από υφάσματα υψηλής ποιότητας, τα οποία παρέχονται δωρεάν από μερικές από τις κορυφαίες εταιρείες μόδας της Ιταλίας. Ιδρύθηκε με σκοπό να δοθεί η δυνατότητα σε μειονεκτούσες κατηγορίες γυναικών εργαζομένων, οι οποίες διαφορετικά θα αποκλείονταν, να εισέλθουν στον κόσμο της εργασίας. Ως κοινωνική επιχείρηση, η Quid προσπαθεί να είναι ένας μετασχηματιστής, παρέχοντας ένα ασφαλές περιβάλλον για κάθε εργαζόμενο να μεγαλώνει και να αναπτύσσεται επαγγελματικά και προσωπικά.
Από 5 φίλους σε 111 εργαζόμενους
Το Progetto Quid ιδρύθηκε το 2012 από πέντε φίλους με ιδιαίτερο ενδιαφέρον όχι μόνο στη μόδα αλλά και σε κοινωνικά θέματα. Αρχικά αυτή η ομάδα φίλων σχημάτισε μια ένωση για κοινωνική πρόοδο και ένα χρόνο αργότερα, τον Μάρτιο του 2013, ενώθηκαν με μια ομάδα αναδυόμενων νέων δημιουργών και ο κοινωνικός συνεταιρισμός Progetto Quid γεννήθηκε. Το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2014, ο Progetto Quid άνοιξε δύο καταστήματα, ένα στο Forte dei Marmi (Τοσκάνη) και το άλλο στη Βερόνα. Σήμερα, απασχολεί 111 άτομα (κυρίως γυναίκες) από 17 χώρες, με 5 καταστήματα και πολλές συνεργασίες με διάφορες επιχειρήσεις.



3. Συνεταιρισμός ραπτικής Sewing Coop (Italy)

Πως ξεκίνησε
Μια αμερικανίδα 35 ετών, εμπνεύστηκε για να ανοίξει το Συνεταιρισμό Ραπτικής, ενώ ήταν εθελόντρια στα κέντρα προσφύγων, όπου συναντήθηκε με πολλούς ανθρώπους που είχαν εργαστεί ως ράφτες στις χώρες καταγωγής τους.
Ένα ισχυρό κίνητρο ήταν να αμφισβητηθούν παρανοήσεις σχετικά με την επανεγκατάσταση των προσφύγων στην Ευρώπη, βοηθώντας τους ειδικευμένους πρόσφυγες να βρουν θέσεις εργασίας και να δημιουργήσουν επικοινωνία με τους κατοίκους της περιοχής.
Πως λειτουργεί
Δημιουργήθηκε ένας συνεταιρισμός ραπτικής γύρω από τους μετανάστες ράφτες, ένα παράδειγμα πρωτοβουλιών που καλλιεργούνται στην Ιταλία για να βοηθήσουν τις νέες αφίξεις να αφομοιωθούν και να ζήσουν, ενώ περιμένουν να πάρουν αποφάσεις για τα αιτήματά τους.
Ο συνεταιρισμός συνεργάζεται με πέντε μετανάστες, κυρίως από τη Δυτική Αφρική, για να κάνει ρούχα για πελάτες.
Χρησιμοποιούν κυρίως πολύχρωμα υφάσματα και δημιουργούν είδη ένδυσης σύμφωνα με τις απαιτήσεις των πελατών τους

4. Ενεργειακός συνεταιρισμός EnerCoop (France)

2004 – Η πρώτη ομάδα εργασίας περίπου 20 φορέων από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ενώσεις πολιτών και κοινωνικής αλληλέγγυας οικονομίας συναντώνται για να εφεύρουν μαζί ένα νέο ενεργειακό μοντέλο.
2005 – Γέννηση του συνεταιρισμού
2006 – Έγκριση ως αλληλέγγυα επιχείρηση
2007 – Άνοιγμα της αγοράς σε ιδιώτες. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μήνα, ο Enercoop λαμβάνει συμβάσεις 433 ακτιβιστών. Επιλέγουν να γίνουν μέλη και να εισέλθουν στο κεφάλαιο του Enercoop.
2009 – Γέννηση του πρώτου αποκεντρωμένου συνεταιρισμού Enercoop Ardennes. Αυτό ήταν το πρώτο βήμα στο έργο για την αποκέντρωση των δραστηριοτήτων του Enercoop.
2010 – Το Chefresne γίνεται η πρώτη κοινότητα πελατών του Enercoop, μια πόλη μόλις πάνω από 300 κατοίκους, βρίσκεται στο τμήμα της περιοχής Manche Basse-Normandie. Την ίδια χρονιά γεννιέται η Enercoop Rhône-Alpes.
2011 – Ο Enercoop έχει τώρα τρεις περιφερειακούς συνεταιρισμούς και υπερβαίνει τους 10.000 πελάτες!
2013 – Έξι περιφερειακοί συνεταιρισμοί!
2014 – 20.000 πελάτες
2015 – 10 χρόνια, 10 συνεταιρισμοί, 100 παραγωγοί
Περισσότερες από 110 GWh ανανεώσιμης ενέργειας παράγονται για τους 25.000 καταναλωτές το 2015!

5. Ομοσπονδία συνεταιρισμών Mondragon (Basque Country, Spain)

Τι είναι

Ο Mondragon Corporation είναι ομοσπονδία συνεταιρισμών εργαζομένων που εδρεύουν στην περιοχή των Βάσκων της Ισπανίας. Ιδρύθηκε στην πόλη Mondragon το 1956 από αποφοίτους τοπικού τεχνικού κολλεγίου. Το πρώτο τους προϊόν ήταν θερμάστρες παραφίνης. Είναι η δέκατη μεγαλύτερη ισπανική εταιρεία από την άποψη του κύκλου εργασιών και του κυριότερου επιχειρηματικού ομίλου στη Χώρα των Βάσκων.
Σύντομο ιστορικό
Το 1941 ένας νεαρός καθολικός ιερέας, ο José María Arizmendiarrieta, εγκαταστάθηκε στο Mondragón, μια πόλη με πληθυσμό 7.000 κατοίκων που δεν είχε ακόμη ανακάμψει από τη φτώχεια, την πείνα, την εξορία και την ένταση του ισπανικού εμφύλιου πολέμου.
Το 1943, δημιούργησε μια τεχνική σχολή κατάρτισης για τις τοπικές επιχειρήσεις και κυρίως για τους συνεταιρισμούς.
Το 1955, επέλεξε πέντε νέους για να ιδρύσουν την πρώτο συνεταιρισμό έναρξης του Mondragon Corporation.
Τα πρώτα 15 χρόνια δημιουργήθηκαν πολλοί συνεταιρισμοί. Ιδρύθηκε ο Caja Laboral (1959), ο οργανισμός κοινωνικής πρόνοιας Lagun Aro (1966) και ο Eroski (1969) με τη συγχώνευση δέκα μικρών τοπικών καταναλωτικών συνεταιρισμών.
Ο τομέας της γνώσης έχει διπλό προσανατολισμό: εκπαίδευση-κατάρτιση και καινοτομία, τα οποία αποτελούν και τα δύο βασικά στοιχεία για την ανάπτυξη της επιχείρησης. Συνδέεται κυρίως με το δυναμισμό του Πανεπιστημίου Mondragon και τη δραστηριότητα του Κέντρου Διοίκησης και Συνεργατικής Ανάπτυξης Otalora αφιερωμένου στην κατάρτιση και τη διάδοση των συνεταιρισμών
Οικονομικά στοιχεία
Έσοδα: € 12,11 δισ. € (2015)
Συνολικό ενεργητικό: 24,73 δισ. € (2014)
Αριθμός εργαζομένων: 74.335 (2015)
Τομείς δραστηριότητας: Χρηματοδότηση, Βιομηχανία, Λιανικό εμπόριο, Γνώση
Εμβέλεια: Διεθνής

6. Γυναικείος αγροτικός συνεταιρισμός Αγ. Αντωνίου (Θεσσαλονίκη)

Ίδρυση
Ιδρύθηκε το 1999
Είναι ο πρώτος γυναικείος συνεταιρισμός του Νομού Θεσσαλονίκης.
Πως κινήθηκαν
Η διαρκής μείωση του αγροτικού εισοδήματος οδήγησε τις γυναίκες στην παρακολούθηση σεμιναρίων, τα οποία είχαν ως σκοπό τη στήριξη του γυναικείου πληθυσμού των λιγότερο αναπτυγμένων περιοχών.
Παρακολουθήσαν μαθήματα επιχειρηματικότητας, μάρκετινγκ, και παραγωγής τοπικών παραδοσιακών προϊόντων συνδεδεμένων με την πολιτιστική κληρονομιά.
Κατά τη διάρκεια των σεμιναρίων, διεξήχθη, μία σημαντική έρευνα αγοράς για τον καθορισμό των αναγκών των κατοίκων της Θεσσαλονίκης για χειροποίητα, παραδοσιακά, τοπικά, προϊόντα.
Τα αποτελέσματα της έρευνας αγοράς ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά κι έτσι οι γυναίκες προχώρησαν στη δημιουργία του συνεταιρισμού.
Για την κάλυψη των αυξημένων αναγκών τους, ο αγροτικός συνεταιρισμός του χωριού, τους παραχώρησε ένα κτίριο στο οποίο και στεγάζονται μέχρι σήμερα.
Τι παράγει
Ο συνεταιρισμός παράγει χειροποίητα παραδοσιακά προϊόντα (>30) υψηλής ποιότητας με συνταγές που αντανακλούν την πολιτισμική κληρονομιά του τόπου: Περέκ με χειροποίητα φύλλα πίτας ψημένα στο τζάκι με ξύλα ποντιακά προϊόντα όπως συρόν, ιβριστό, μακαρίνα χυλοπίτες, τραχανά μαρμελάδες και γλυκά του κουταλιού από φρέσκα φρούτα εποχής.

7. Αγροτικός συνεταιρισμός Μεταγγιτσίου (Χαλκιδική)

Ιδρύθηκε το 1924 στο χωριό Μεταγγίτσι του δήμου Σιθωνίας στο Νομό Χαλκιδικής
Είναι από τους παλαιότερους συνεταιρισμούς στην Ελλάδα.
Για να ανταποκριθεί στις ανάγκες της ελληνικής εσωτερικής και διεθνούς αγοράς, εστίασε τις δραστηριότητες του στην παραγωγή και τυποποίηση βιολογικού και συμβατικού (ολοκληρωμένης διαχείρισης) ελαιολάδου και ελιάς.
Πιστοποίηση
Οι παραγωγοί – μέλη του είναι ενταγμένοι σε βιολογικά προγράμματα ή στην ολοκληρωμένη διαχείριση και πιστοποιούν την παραγωγή τους από τις εταιρείες bioHellas και Qways και την TUV Hellas.
Τα προϊόντα των παραγωγών-μελών διακινούνται μέσω του Αγροτικού Συνεταιρισμού Μεταγγιτσίου Χαλκιδικής, ο οποίος είναι πιστοποιημένος από την εταιρεία bioHellas και ευθύνεται για την προώθηση, τυποποίηση και διάθεση εκλεκτών ποιοτικών προϊόντων με σεβασμό στους παραγωγούς-μέλη και στους καταναλωτές του.
Από τους ισχυρότερους της αγοράς
Οι δραστηριότητες του αγροτικού συνεταιρισμού επεκτείνονται με την οργάνωση σεμιναρίων και ημερίδων για τους παραγωγούς-μέλη του, ώστε να έχουν πλήρη ενημέρωση και ταυτόχρονα επιμόρφωση για τις καλλιέργειες και τα προϊόντα τους, με αποτέλεσμα να βελτιώνεται το τελικό προϊόν που καταλήγει στον καταναλωτή.
Θεωρείται ένας από τους ισχυρότερους της αγοράς, παρουσιάζοντας το εκλεκτό εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο «Γαλανό Μεταγγιτσίου».
Οι δραστηριότητές του άνοιξαν τις αγορές κυρίως του εξωτερικού σε Γερμανία, Αγγλία, Βουλγαρία, Αμερική, Αυστραλία και Κίνα.



8. Αγροτικός κτηνοτροφικός συνεταιρισμός Λιβαδίου «Ο Βοσκός» (Ελασσόνα, Λάρισα)

Ιδρύθηκε το 2007 από μία ομάδα νέων ανθρώπων με κύρια ασχολία την κτηνοτροφία.
Το χωριό στα 1200 μ. υψόμετρο, φιλοξενεί 60.000 γιδοπρόβατα.
«Στόχος μας είναι η ποιότητα βασισμένη στις δικές μας πρώτες ύλες και κυρίως στο γάλα μας, αλλά και στη βλάχικη παράδοσή μας»
Τι παράγει
Βούτυρο, Γιαούρτι, Γραβιέρα, Κατσικίσιο Τυρί, Κεφαλοτύρι, Μυζήθρα, Ξινοτύρι, Φέτα τυρί (Π.Ο.Π.), Φέτα (για σαλάτα).

Το μυστικό της επιτυχίας

Ξεκίνησε με μια υποδομή με 350 ζώα και σιγά σιγά έφθασε στα 800 αιγοπρόβατα και 50 αγελάδες ελεύθερης βοσκής.
Αυτή τη στιγμή το 80% των μέσων παραγωγής προέρχεται από τους ίδιους (χωράφια, ζωοτροφές, ζωικό κεφάλαιο, και τυροκομείο ιδιοκτησίας του Συνεταιρισμού), με προοπτική απόλυτη αυτάρκεια στο άμεσο μέλλον.
Από την παραγωγή του γάλακτος το 40% μετατρέπεται σε γαλακτοκομικά προϊόντα και το υπόλοιπο πωλείται ως πρώτη ύλη σε γαλακτοβιομηχανίες και άλλους τυροκόμους.
Το μυστικό της επιτυχίας: η μεθοδικότητα στην εργασία και η ποιότητα των προϊόντων που παράγεται.
« Στόχος μας είναι να διατηρήσουμε αναλλοίωτη την ποιότητά μας και τις προσιτές τιμές»
Δεν είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν την ποιότητα των προϊόντων για χάρη του ανταγωνισμού.

9. Κοινωνικός καταναλωτικός συνεταιρισμός Θεσσαλονίκης “Βίος Coop”

Κύριος σκοπός : «Παίρνουμε την τροφή μας στα χέρια μας!»
· 7 χρόνια συνεταιρισμός (2012-)
· 5 χρόνια παντοπωλείο (2013-)
· 420+ μέλη
Διαρκής έλεγχος και αξιολόγηση της ποιότητας των προϊόντων (>3.000 κωδικοί, από 450 προμηθευτές):
Προηγήθηκε και συνεχίζεται καθημερινά εξονυχιστικός έλεγχος ώστε να μην περιέχουν απαγορευμένα χημικά πρόσθετα, μικροβιολογικό φορτίο, μεταλλαγμένα, ληγμένα, ακατάλληλες και μη ασφαλείς ουσίες για την υγεία και το περιβάλλον
Χαμηλές και δίκαιες τιμές
«Για να πετύχουμε τιμές χαμηλές για τους καταναλωτές και δίκαιες για τους παραγωγούς, αποφεύγουμε όσο μπορούμε χονδρεμπόρους και μεσάζοντες. Εφοδιαζόμαστε όσο το δυνατό με προϊόντα που παράγονται από τοπικούς και ποιοτικούς αγροτικούς συνεταιρισμούς, μικρές παραγωγικές μονάδες και μεμονωμένους παραγωγούς»
Στόχος είναι μια βιώσιμη γεωργία, για την αξιοπρεπή διαβίωση παραγωγών, εργαζομένων και καταναλωτών
Το καλάθι των 100 βασικών προϊόντων:
· >95% προϊόντα χωρίς μεσάζοντες
Γεωγραφική κατανομή παραγωγών-προμηθευτών:
· 67% από Κεντρική Μακεδονία
Κατανομή μελών και φίλων:
· 56% με οικογενειακό εισόδημα < 1.000 € και 90% με οικογενειακό εισόδημα < 1.500 €

10. Λαϊκό Πανεπιστήμιο Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας “UnivSSE Coop”

Κοινωνικός μη-κερδοσκοπικός συνεταιρισμός. Ξεκίνησε τις δράσεις του, το 2013.
Δράσεις διάδοσης και υποστήριξης Κ.ΑΛ.Ο.
· Διαλέξεις-συζητήσεις σεμιναρίων, που παρακολούθησαν συνολικά πάνω από 400 άτομα.
· 4 χρόνια εκπομπές στον FM 100,6 το δημοτικό ραδιόφωνο εθελοντών της Θεσσαλονίκης (88 εκπομπές).
Στον ιστότοπό του διατίθεται με ελεύθερη πρόσβαση:
· οπτικοακουστικό υλικό (123 αρχεία) με:
§ Γενικά και ειδικά θεωρητικά θέματα ΚΑΛΟ
§ Κοινά αγαθά και ΚΑΛΟ
§ Δικτυώσεις ΚΑΛΟ
§ Καλές πρακτικές φορέων ΚΑΛΟ
· βιβλιογραφικό υλικό (145 αρχεία)
· ενημερωτικές αναρτήσεις (367 αρχεία).
Συμμετοχή σε διάφορα ευρωπαϊκά προγράμματα
· Trainers/Experts for Capacity Building activities in the field of Social & Solidarity Economy
· A Place for Youth in Mediterranean EEA: Resilient and Sharing Economies for NEETs – YOUTHShare
· Enhancement of social entrepreneurship through the establishment of support structures in the CB area – GROWING SOCIAL
· Supporting Social Enterprises in combating poverty and social exclusion – SOCIAL PLATE
· Κοινοπραξία Φορέων ΚΑΛΟ «Τα πάντα RE» για τη λειτουργία από φορείς ΚΑΛΟ ενός Κέντρου Ανακύκλωσης, Εκπαίδευσης και Διαλογής στην Πηγή (ΚΑΕΔΙΣΠ) στη Θεσσαλονίκη
· Στήριξη και συμβουλευτική σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και άλλους φορείς
Πρόγραμμα εκδόσεων
· Υλοποίηση προγράμματος εκδόσεων βασικών κειμένων σε θέματα ΚΑΛΟ και κοινών. Πρώτη έκδοση το βιβλίο: “Το Νερό ως Κοινό Αγαθό, πέρα από τις Εταιρίες και το Κράτος”, 2017
Δικτυώσεις
· Συμμετοχή στην κοινοπραξία φορέων ΚΑΛΟ για την κοινωνική και ολοκληρωμένη διαχείριση των αποβλήτων στη Θεσσαλονίκη
· Συμμετοχή στην πρωτοβουλία 54 φορέων ΚΑΛΟ και άλλων εγχειρημάτων για τη συνεταιριστική διαχείριση του νερού της Θεσσαλονίκης από τους πολίτες
· Συμμετοχή στη δημιουργία της Πανελλαδικής Δικτύωσης Συνεργατικών Εγχειρημάτων ΚΑΛΟ
· Συν-διοργανωτής του 4ου Πανευρωπαϊκού Συνεδρίου ΚΑΛΟ “UniverSSE, Αθήνα, 2017
· Συν-διοργανωτής του 2ου Διεθνούς Φόρουμ για το Συνεταιριστικό Δίκαιο, Αθήνα, 2018
Κοινωνική απήχηση
· 185.000 επισκέψεις στον ιστότοπο, από 101 χώρες
· 21.000 ακροάσεις του οπτικοακουστικού υλικού από όλη την Ελλάδα.

________________________________
* Το κείμενο αυτό αποτελεί τη βάση ομότιτλης προσκεκλημένης εισήγησης, που έγινε στην Ημερίδα για επιτυχημένες ιστορίες ΚΑΛΟ, 31.1.2019, στο Δήμο Πυλαίας-Χορτιάτη, Πανόραμα Θεσσαλονίκης. Η Ημερίδα πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος Growing Social – «Ενίσχυση της Κοινωνικής Επιχειρηματικότητας μέσω της ίδρυσης Δομών Στήριξης στη Διασυνοριακή Περιοχή Ελλάδας-Βουλγαρίας», INTERREG VA GR-BG 2014-2020


του Κώστα Νικολάου 

Πηγή Δέκα επιτυχημένες συνεργατικές ιστορίες από την Ελλάδα και την Ευρώπη

Το Climatestrike είναι ένα διεθνές μαθητικό κίνημα που κινητοποιεί μαθητές από όλο το κόσμο να εκφράσουν την ανησυχία τους για τη κλιματική αλλαγή με την απουσία τους από το σχολείο και τη συμμετοχή τους σε ειρηνικές μαθητικές πορείες με αίτημα τη κινητοποίηση των αρμόδιων για να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για τη προστασία του περιβάλλοντος.

Το Climatestrike στις 15 Μαρτίου, μαζί με 40 χώρες από όλες τις ηπείρους, καλεί τη νεολαία όλου του κόσμου να διαμαρτυρηθεί σε μια παγκόσμια απεργία για τη κλιματική αλλαγή. Μαθητές και φοιτητές από σχολεία και πανεπιστήμια στη Σουηδία, τον Καναδά, τη Γαλλία, την Αυστραλία, τη Μεγάλη Βρετανία, την Ιταλία, την Πορτογαλία, τις ΗΠΑ και άλλες χώρες ανά τον κόσμο αγωνίζονται για το μέλλον τους.

Η Ελλάδα συντονίζεται με τη παγκόσμια κινητοποίηση του Climatestrike και συμμετέχει σε αυτή με δύο μαθητικές πορείες για το περιβάλλον στη πλατεία Συντάγματος, τη Παρασκευή 8 Μαρτίου στις 14:00 και την Παρασκευή 15 Μαρτίου, στις 12 μ.μ.


Η εκδήλωση στο Facebook : ΕΔΩ

Πηγή Μαθητική πορεία για το περιβάλλον.

Η ιδέα του Buen Vivir είναι μια εναλλακτική λύση στην αναπτυξιακή προσέγγιση. Το Buen Vivir βασίζεται στην πεποίθηση ότι η πραγματική ευεξία («η καλή ζωή») είναι δυνατή μόνο ως μέρος μιας κοινότητας. Το καλό της κοινότητας βρίσκεται πάνω από αυτό του ατόμου. Επιπλέον, αυτή είναι η κοινότητα σε μια διευρυμένη έννοια. Περιλαμβάνει τη φύση, τα φυτά, τα ζώα και τη Γη. Η ίδια η φύση πρέπει να φροντίζεται και να τηρείται ως πολύτιμο κομμάτι της κοινότητας. Η γη δεν μπορεί να ανήκει. πρέπει να τιμηθεί και να προστατευθεί.

Η Εναλλακτική Δράση προχώρησε στη 2η έκδοση του βιβλίου, Buen Vivir, του βολιβιανού στοχαστή Fernando Huanacuni Mamani. 


«Παρά τις δυσκολίες της έκδοσης που έγινε με εθελοντική προσφορά (μετάφραση, διόρθωση, επιμέλεια, σχεδιασμός και έξοδα εκτύπωσης) κρίναμε σκόπιμο να επανεκδώσουμε το βιβλίο, με νέα βελτιωμένη μετάφραση και εμπλουτισμένο με τις πρόσφατες εμπειρίες των κινημάτων στη Λατινική Αμερική και το Μεξικό. Διότι οι έννοιες και οι αξίες του κοινοτισμού και της προστασίας της φύσης, όπως προσεγγίζονται στο βιβλίο και εκφράζονται τόσο στην καθημερινή ζωή όσο και στους αγώνες των αυτόχθονων της Λατινικής Αμερικής (των Αϋμάρα, των Κέτσουα, των Μαπούτσε, των Κόγια, των Μάγια, των Γουαρανί κ.α), αποτελούν τον πυρήνα του οράματος ης ιδεολογίας του Buen Vivir, και έχουν έλθει με μεγάλη έμφαση στο επίκεντρο των συζητήσεων και των προβληματισμών που προκαλούν τα αδιέξοδα του σημερινού καταναλωτικού, κερδοσκοπικού και εκμεταλλευτικού συστήματος.»

 
Στις 145 σελίδες του βιβλίου εξετάζονται μέσα από το πρίσμα του Buen Vivir πολλά και σημαντικά ζητήματα της εποχής μας, όπως είναι η έννοια της οικονομικής ανάπτυξης, η κλιματική αλλαγή, η δημοκρατία, το σύστημα εκπαίδευσης και διαπαιδαγώγησης, οι σχέσεις των φύλων, το σύστημα της δικαιοσύνης, η διαχείριση του νερού, οι εξορύξεις και άλλα

Το βιβλίο κοστίζει 8 ευρώ και για παραγγελίες βιβλίων, όπως και για τον τρόπο παραλαβής τους μπορείτε να επικοινωνείτε με την

Ευαγγελία Τζουβάρα στο τηλέφωνο 6932350230

Πηγή Buen Vivir (Βιβλίο)