25 March, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 9)

Όσο και αν θέλει κανείς να εκφράσει έναν αμερόληπτο και αντιδογματικό προβληματισμό για την ονομασία της Μακεδονίας είναι πλέον δύσκολο, ίσως και εντελώς αδύνατο, να μην πληγώσει τα βαθιά αισθήματα και τις αξίες των ανθρώπων που έχουν διαφορετική άποψη. Όταν ακόμα και η πιο μετριοπαθής κουβέντα αποτελεί μαχαιριά για τον ακροατή που την ακούει, τότε αυτό σημαίνει ότι ακόμα και οι πιο καλοπροαίρετοι άνθρωποι έχουν μετατραπεί σε συνένοχους των κακών. Βέβαια οι απλοί άνθρωποι δεν είναι ένοχοι. Στον κουρνιαχτό των εξελίξεων για το Μακεδονικό Ζήτημα η ελληνική κοινωνία σύρεται στην αλληλοκτονία. Δεν πάει μόνη της, κάποιοι τη σπρώχνουν προς τα εκεί.
Τα πάθη που εγέρθηκαν, ένθεν και εκείθεν γύρω από τη Συμφωνία των Πρεσπών, μόνον επιφανειακά είχαν ως μέλημα τους το όνομα Μακεδονία. Η αντιπαράθεση για την ονομασία του κράτους της Βόρειας Μακεδονίας αποτελεί απλώς το πρόσχημα που υποκρύπτει τη θεμελιώδη αντίθεση του ειδικού (Ονομασία) με το γενικό (Ισχύς). Πίσω από τα σχήματα αυτά κρύβεται ένα ιδιαίτερο συμφέρον, το οποίο είναι αδιαχώριστο από την..ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ : ΕΔΩ από τον 
 Αθανάσιο Γεωργιλά

Πηγή Μακεδονία: Ένα όνομα για όλες τις χρήσεις

Ο άνθρωπος ανήκει στο ζωικό βασίλειο και εξαιτίας αυτής της ιδιότητας πρέπει να ανταποκρίνεται σε ορισμένες αναγκαιότητες που ίσως ξεφεύγουν από την έννοια της ελευθερίας: είμαστε δέσμιοι κάποιων ανατομικών, σωματικών, χρονικών, τοπικών συμβάσεων… από τις οποίες δεν μπορούμε να απαλλαγούμε και στις οποίες η δική μας θέληση μπορεί να επέμβει ελάχιστα, ή απλώς καθόλου. Το κρύο, η πείνα, η κούραση, η νύστα, η όρεξη, ο πόνος, η ευχαρίστηση, η ανάπτυξη, η ασθένεια, η εξασθένηση, ο θάνατος, μας καταδυναστεύουν.

Ωστόσο, ο Αριστοτέλης χαρακτήρισε τον άνθρωπο πλάσμα με λογική, και αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό μας επιτρέπει να σκεφτόμαστε, να φανταζόμαστε, να αναλογιζόμαστε, να αξιολογούμε, να προβλέπουμε, να αποφασίζουμε… Και επειδή είμαστε λογικοί, αξίζουμε ανταμοιβές αλλά και τιμωρίες. Αν δεν είχαμε συνειδητοποιήσει πως εμείς οι άνθρωποι είμαστε ελεύθεροι, ότι μπορούσαμε να είχαμε πράξει διαφορετικά, δεν θα υπήρχαν κανόνες, δικαστήρια, ανταμοιβές ή φυλακές, ούτε καν τιμή και ντροπή. Θα ήταν αδύνατον να μιλάμε για δικαιώματα και υποχρεώσεις. Για ποιο λόγο, άλλωστε; Αν κάναμε αυτό που δεν μπορούσαμε να αποφύγουμε, τι νόημα θα είχε να επαινούμε ή να κατηγορούμε κάποιον;

Δεν ξέρουμε με ποιον τρόπο είμαστε ελεύθεροι, αλλά θεωρούμε δεδομένο το ότι είμαστε και συμπεριφερόμαστε ανάλογα. Αυτό είναι που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε και οι ίδιοι αλλά θα πρέπει να το μάθουμε και στις νεότερες γενιές, στα παιδιά μας.

Είναι γεγονός ότι σημαντικές έννοιες είναι και η υπευθυνότητα, η ανεκτικότητα, ο διάλογος, η γενναιοδωρία, η ειλικρίνεια… αλλά είναι αδιανόητο να προσπαθούμε να διδάξουμε αυτές τις έννοιες αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε απέναντί μας ένα ελεύθερο άτομο.

Εύκολα μπορούμε να χειραγωγήσουμε, να χρησιμοποιήσουμε, να εκμεταλλευτούμε ή να υποτάξουμε έναν άνθρωπο που δεν είναι ελεύθερος, γιατί βασιζόμαστε σε αυτούς τους αναγκαίους μηχανισμούς του, στους νόμους της φύσης του, αλλά δεν θα μπορέσουμε ποτέ να τον μάθουμε να αγαπάει ή να προτιμά να είναι καλός και όχι κακός. Έχει να κάνει με ένα αποκλειστικό προνόμιο των ελεύθερων ατόμων, τα οποία είναι ελεύθερα επειδή μπορούν να αποφασίζουν τι θα κάνουν, επειδή σκέφτονται.

Γι’ αυτό, λοιπόν, το πρώτο πράγμα που πρέπει να μάθουμε εμείς -και να το μεταβιβάσουμε και στα παιδιά μας- είναι να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας, να έχουμε τα μάτια και το πνεύμα μας ανοιχτά, να έχουμε κριτική σκέψη, να μην είμαστε δέσμιοι στη σκέψη των άλλων. Η υποδούλωση οποιασδήποτε μορφής είναι το αντίθετο άκρο της ελευθερίας…

Απόσπασμα από το βιβλίο «20 αξίες της ζωής», των Εστέβε Πουχόλ Ι Πονς, Ινές Λουθ Γκονθάλεθ.

Το κείμενο επέλεξε και επιμελήθηκε ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (xidaras.gr)

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».


Πηγή Ελεύθερος είναι μόνο αυτός που σκέφτεται

Τον Φλεβάρη μια νεαρή φάλαινα ξεβράστηκε νεκρή στην παραλία Cabo de Palos στην περιοχή Μούρθια της Ισπανίας. Τα αποτελέσματα της νεκροψίας που ανακοινώθηκαν πριν από λίγες μέρες έδειξαν ότι η φάλαινα είχε στο στομάχι και στα έντερα της 30 κιλά σκουπίδια, κατά κύριο λόγο πλαστικά όπως σακούλες, μπιτόνια κ.α. Το ζώο (το οποίο ήταν ασυνήθιστα αδύνατο) δεν μπορούσε φυσικά να χωνέψει το πλαστικό, έπαθε περιτονίτιδα και τελικά ρήξη στομάχου [1].

Αυτό το παράδειγμα αποκαλύπτει μόνο «την κορυφή του παγόβουνου». Στην Μεσόγειο δεν υπάρχει ψάρι ή ασπόνδυλο που να μην έχει κομμάτια πλαστικού ή μικροπλαστικά στο στομάχι ή στους ιστούς του [2]. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται τα ψάρια και τα θαλασσινά που καταλήγουν στο πιάτο μας.

Όλα τα ψάρια τα οποία καταναλώνουμε έχουν τραφεί σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό με πλαστικό. Την ίδια στιγμή εκατομμύρια (κυριολεκτικά) θαλάσσιοι οργανισμοί και θαλασσοπούλια πεθαίνουν κάθε χρόνο στον κόσμο εξαιτίας του πλαστικού που καταναλώνουν.
Κολυμπάμε σε μια θάλασσα πλαστικών

Η Μεσόγειος θεωρείται η 6η κατά σειρά θαλάσσια περιοχή στον κόσμο με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση πλαστικών απορριμμάτων. Οι πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις υπολογίζουν τα πλαστικά στη Μεσόγειο σε 4.800 τόνους, ενώ οι πιο απαισιόδοξες σε 30.300 τόνους [3]. Σε ποσοστά, οι αριθμοί αυτοί αντιπροσωπεύουν το 5-10% των πλαστικών απορριμμάτων που υπάρχουν στις θάλασσες και τους ωκεανούς σε παγκόσμιο επίπεδο.

Λόγω του κλειστού της σχήματος, η πυκνότητα των μικροπλαστικών στη Μεσόγειο ξεπερνά τις αντίστοιχες μετρήσεις που έχουν καταγραφεί στις άλλες 5 περιοχές του πλανήτη με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση πλαστικών – τις ονομαζόμενες «δίνες απορριμμάτων» στον Ειρηνικό, τον Ατλαντικό και αλλού. Συγκεκριμένα η Μεσόγειος κατατάσσεται 1ηπαγκοσμίως σε πυκνότητα πλαστικών απορριμμάτων, με τα μικροπλαστικά να εκτιμάται ότι φτάνουν τα 250 δισεκατομμύρια κομμάτια! [4]

Μέσω των θαλάσσιων ρευμάτων τα μικροπλαστικά μεταφέρονται παντού. Η περιβαλλοντική οργάνωση «Αρχιπέλαγος» η οποία ανέλυσε δείγματα από παραλίες απομακρυσμένων νησιών και ακατοίκητων βραχονησίδων της Ελλάδας βρήκε ότι περιείχαν μικροπλαστικές ίνες, σε ποσότητα αντίστοιχη με εκείνη των παραλιών της Αττικής [5].
Τι είναι τα μικροπλαστικά

Τα μικροπλαστικά είναι πλαστικά σωματίδια μεγέθους 5mm και κάτω, τα οποία προέρχονται είτε από την διάσπαση μεγαλύτερων κομματιών πλαστικού που έχουν καταλήξει στη θάλασσα, είτε από άλλα βιομηχανικά προϊόντα όπως π.χ. απολεπιστικά καλλυντικά (τα μικροσφαιρίδια που κάνουν απολέπιση είναι συνήθως μικροπλαστικά), σαμπουάν, αποσμητικά, συνθετικά ρούχα όπως τα fleece κ.α. Εκτιμάται ότι ένα συνθετικό ρούχο «χάνει» σε μία και μόνο πλύση περίπου 1900 μικροπλαστικές ίνες, οι οποίες συνήθως καταλήγουν μέσω του αποχετευτικού συστήματος στη θάλασσα [6].

Τα μικροπλαστικά αποτελούν το 92% των πλαστικών απορριμμάτων που υπάρχουν στις θάλασσες και τους ωκεανούς. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν βιοδιασπώνται και θα παραμείνουν στο περιβάλλον για χιλιάδες χρόνια, μολύνοντας όλους τους θαλάσσιους οργανισμούς [7].
Δηλητηριάζοντας την βάση της τροφικής αλυσίδας…

Το 2015 δόθηκε στη δημοσιότητα ένα βίντεο το οποίο έδειχνε ζωοπλανγκτον να τρέφεται με μικροπλαστικά [8]. Το ζωοπλανκτόν αποτελεί μαζί με το φυτοπλακτόν τη βάση της τροφικής αλυσίδας των θαλασσών. Έτσι και τα μικροπλαστικά ξεκινάνε από τη βάση της τροφικής αλυσίδας και φτάνουν στην κορυφή – συμπεριλαμβανομένου του πιάτου μας.

Τα ψάρια, θαλάσσια θηλαστικά και άλλα ζώα δεν καταναλώνουν πλαστικά μόνο μέσω του ζωοπλανγκτόν αλλά και άμεσα – όπως η φάλαινα που ξεβράστηκε στην ισπανική ακτή. Μια πρόσφατη έρευνα έδειξε μάλιστα ότι οι νεαρές πέρκες προτιμούν να τρώνε σωματίδια πολυστυρένιου παρά ζωοπλανγκτόν [9].

Κάθε χρόνο σε ολόκληρο τον πλανήτη πεθαίνουν 100.000 θαλάσσια θηλαστικά (δελφίνια, φάλαινες, φώκιες, κ.α.) λόγω των πλαστικών απορριμμάτων [10]. Αυτός ο αριθμός αφορά μόνο τα ζώα των οποίων ο θάνατος έχει με κάποιο τρόπο διαπιστωθεί από ανθρώπους και όχι τον πραγματικό συνολικό αριθμό. Επιπλέον εκτιμάται ότι κάθε χρόνο από τα πλαστικά απορρίμματα πεθαίνουν και 1 εκατομμύριο θαλασσοπούλια [11], καθώς και αμέτρητα ψάρια.
Τρώγοντας πλαστικά

Τα περισσότερα πλαστικά και μικροπλαστικά βρίσκονται στο στομάχι και στα έντερα των ψαριών. Πολλές έρευνες έχουν δείξει όμως ότι τα μικροπλαστικά μεταφέρονται από το έντερο στο κρέας τους [12].

«Το πλαστικό έχει εισχωρήσει σε όλα τα επίπεδα της τροφικής αλυσίδας στο θαλάσσιο περιβάλλον …και τώρα το βλέπουμε να επιστρέφει σε μας, στο πιάτο μας.»
Τσέλσι Ρόχμαν, Καθηγήτρια Οικολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο στον Καναδά [13].

Και σαν να μην αρκετή η κατανάλωση πλαστικού από μόνη της, οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι τα μικροπλαστικά συγκρατούν και απορροφούν και άλλα βλαβερά στοιχεία: τοξικά χημικά όπως φυτοφάρμακα, χημικές ενώσεις που επηρεάζουν τις ορμόνες, διοξίνες, παθογόνα βακτήρια, κ.α. [14, 15].
Πλαστικά και στο πόσιμο νερό!

Στις θάλασσες και τους ωκεανούς του κόσμου πλέουν 150 εκατομμύρια τόνοι πλαστικών απορριμμάτων, ενώ κάθε χρόνο προστίθενται 8 εκατομμύρια επιπλέον τόνοι [16]. Πλαστικά και μικροπλαστικά όμως δεν υπάρχουν μόνο εκεί!



Το ειδησεογραφικό δίκτυο Orb Media (στο οποίο συμμετέχει το BBC, η Deutsche Welle και άλλοι μεγάλοι ειδησεογραφικοί οργανισμοί) διεξήγαγε μια έρευνα στο πόσιμο νερό 12 μεγαλουπόλεων του κόσμου. Το 85% των δειγμάτων αποδείχτηκε ότι ήταν μολυσμένο με μικροπλαστικά – συγκεκριμένα με μικροπλαστικές ίνες! Από τα δείγματα που συλλέχθηκαν στην Ευρώπη μολυσμένα με μικροπλαστικές ίνες ήταν το 72%! [17,18].

Μικροπλαστικές ίνες ανιχνεύτηκαν επίσης σε 24 μάρκες γερμανικής μπύρας [19], στο 90% των δειγμάτων εμφιαλωμένων νερών [20], ακόμα και σε δείγματα μελιού και ζάχαρης που συλλέχθηκαν σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και της Λ. Αμερικής [21].

Ο «κατάλογος» δεν τελειώνει εδώ. Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα του Βρετανικού «Ινστιτούτου για τη Διαχείριση του Νερού και του Περιβάλλοντος» τα μικροπλαστικά που βρίσκονται στο έδαφος της Ευρώπης είναι 23 φορές περισσότερα από τα μικροπλαστικά απορρίμματα του συνόλου των θαλασσών και ωκεανών [22]!

Το πλαστικό έχει κυριολεκτικά εισχωρήσει παντού, συμπεριλαμβανομένου του οργανισμού μας. Οι επιπτώσεις στην υγεία μας είναι ακόμα άγνωστες. Ωστόσο, είναι βέβαιο ότι υπάρχουν.

«Έχουμε αρκετά στοιχεία από μελέτες που έχουν γίνει στην πανίδα και την επίδραση που έχουν [τα μικροπλαστικά] στην πανίδα για να ανησυχούμε»

«Αν [τα μικροπλαστικά] επηρεάζουν τα άγρια ζώα, πώς είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι δεν θα επηρεάσουν εμάς;»
Δρ. Σέρρι Μέισον, ειδικός στα μικροπλαστικά, στο κρατικό πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης – Φρεντόνια [23].
Μόνη λύση η άμεση στροφή της βιομηχανικής παραγωγής

Κάθε χρόνο, σε παγκόσμιο επίπεδο, παράγονται 300 εκατομμύρια τόνοι πλαστικού – τα μισά από αυτά προορίζονται για μία και μόνο χρήση και χρησιμοποιούνται στην συντριπτική τους πλειοψηφία για συσκευασίες [24].

Το μέγεθος αυτό αποδεικνύει από μόνο του ότι οι ατομικές προσπάθειες για μικρότερη ή μηδενική χρήση πλαστικού είναι εξαιρετικά ανεπαρκείς για να λύσουν το πρόβλημα. Απαιτείται άμεσα μια ριζική στροφή της βιομηχανικής παραγωγής από τη χρήση πετρελαιοειδών και την κατασκευή πλαστικού σε άλλες τεχνολογίες.

Εναλλακτικές στο πλαστικό υπάρχουν. Για παράδειγμα ήδη κυκλοφορούν (ακόμα και στην ελληνική αγορά) είδη εστίασης και σακούλες που έχουν φτιαχτεί από καλαμπόκι, ζαχαροκάλαμο, φύλα φοίνικα κ.α. Επιστήμονες έχουν δείξει πώς μπορούμε να παράγουμε κλωστές και υφάσματα από ξινισμένο γάλα [25], από μανιτάρια [26], κ.α. Περαιτέρω μελέτη μπορεί να αποδείξει ποιες από τις υπάρχουσες εναλλακτικές στο πλαστικό είναι πιο οικολογικές (και δεν έχουν άλλες επιπτώσεις όταν εφαρμοστούν σε μαζικό επίπεδο), ενώ η μαζική παραγωγή τους θα τις κάνει πολύ προσιτές οικονομικά απ’ ότι είναι σήμερα. Ταυτόχρονα, στις χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, χρειάζεται μια μαζική στροφή από την κουλτούρα της χρησιμοποίησης προϊόντων μίας χρήσης και συνολικά του υπερκαταναλωτισμού (π.χ. την συνεχή αγορά «φτηνών» ρούχων από πολυεθνικές τύπου Η&Μ, Βershka κλπ, κ.α.).

Πιστεύει όμως κανείς ότι οι σημερινές πολυεθνικές του πετρελαίου, της ένδυσης ή των τροφίμων θα εγκαταλείψουν το ακόρεστο κυνηγητό του κέρδους για να κάνουν στροφή σε λύσεις υπέρ του περιβάλλοντος, της θαλάσσιας ζωής και της υγείας μας; Για να γίνουν όλα αυτά εφικτά πρέπει να φύγει η εξουσία από τα χέρια των πολυεθνικών και των πουλημένων πολιτικάντηδων που τους εξυπηρετούν. Πρέπει να σταματήσουν αυτοί να αποφασίζουν τι και σε τι ποσότητες θα παραχθεί και να περάσουν αυτές οι αποφάσεις στις κοινωνίες. Αυτό πρέπει να το αποφασίζουμε εμείς, οι κοινωνίες. Με άλλα λόγια για να υπάρχει μέλλον σ’ αυτόν πλανήτη χρειαζόμαστε μια οικονομική, πολιτική και πολιτιστική επανάσταση.

[1] https://edition.cnn.com/2018/04/11/health/sperm-whale-plastic-waste-trnd/index.html
[2] http://archipelago.gr/ti-kanoume/ergastiriaki-erevna/mikroplastika/
[3] http://iopscience.iop.org/article/10.1088/1748-9326/10/12/124006/meta
[4] https://oceans.taraexpeditions.org/en/m/science/news/the-mediterranean-sea-has-the-highest-densities-of-plastics-in-the-world/
[5] http://archipelago.gr/ti-kanoume/ergastiriaki-erevna/mikroplastika/
[6] http://archipelago.gr/ti-kanoume/ergastiriaki-erevna/mikroplastika/
[7] https://www.nature.com/articles/srep37551%3B
[8] https://www.newscientist.com/article/dn27849-plankton-snacking-on-plastic-caught-on-camera-for-the-first-time/
[9] https://www.theguardian.com/lifeandstyle/2017/feb/14/sea-to-plate-plastic-got-into-fish
[10] http://plastic-pollution.org/
[11] http://oceancrusaders.org/plastic-crusades/plastic-statistics/
[12] https://www.theguardian.com/lifeandstyle/2017/feb/14/sea-to-plate-plastic-got-into-fish
[13] http://www.cbc.ca/news/technology/microplastics-fish-shellfish-1.3954947
[14] http://www.cbc.ca/news/technology/microplastics-fish-shellfish-1.3954947
[15] https://www.plasticsoupfoundation.org/en/2016/09/pathogenic-bacteria-travel-microplastics/
[16] http://www3.weforum.org/docs/WEF_The_New_Plastics_Economy.pdf
[17] https://orbmedia.org/stories/Invisibles_plastics
[18] https://www.theguardian.com/environment/2017/sep/06/plastic-fibres-found-tap-water-around-world-study-reveals
[19] https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/19440049.2014.945099?journalCode=tfac20
[20] https://www.theguardian.com/environment/2018/mar/15/microplastics-found-in-more-than-90-of-bottled-water-study-says
[21] https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/19440049.2013.843025
[22] https://www.theguardian.com/environment/2017/sep/06/we-are-living-on-a-plastic-planet-what-does-it-mean-for-our-health
[23] https://www.theguardian.com/environment/2017/sep/06/plastic-fibres-found-tap-water-around-world-study-reveals
[24] https://plasticoceans.org/the-facts/
[25] https://www.theguardian.com/sustainable-business/sour-milk-fibres-textiles-qmilk
[26] https://news.nationalgeographic.com/2017/09/mushroom-fungi-furniture-video-spd/

Πηγή Τρώμε πλαστικό, πίνουμε πλαστικό, κολυμπάμε σε πλαστικό

… ή Όταν ο Κεν Λόουτς ξεβρακώνει τον Μακρόν. — Σε άρθρο της με αυτό τον τίτλο, η γαλλική εφημερίδα Monde Diplomatique (19 Ιανουαρίου) αναφέρει ότι, κατά τη συνάντησή του με τους εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης στις 15 του μήνα, ο Γάλλος πρόεδρος δήλωσε αγέρωχα: «Όσους περνάνε δύσκολα θα τους βοηθήσουμε να γίνουν πιο υπεύθυνοι, διότι υπάρχουν ανάμεσά τους και σαλτιμπάγκοι»!
Ο μουσιού λε πρεζιντάν αναφερόταν

κυρίως στους άνεργους και στο Διάταγμα περί της … «ελευθερίας επιλογής του επαγγελματικού μέλλοντος» των πολιτών, που υπέγραψε στις 28 Δεκεμβρίου 2018. Ένα διάταγμα που συνοψίζεται σ’ ένα μακρύ κατάλογο λόγων διακοπής του επιδόματος ανεργίας, και που χοντρικά αφήνει στους άνεργους την εξής επιλογή: ή να δεχτούν οποιαδήποτε δουλειά, οπουδήποτε κι οσοδήποτε μακριά από τον τόπο διαμονής τους, ή να τους κοπεί το επίδομα ανεργίας!

Ακριβώς ό,τι είχε καταδείξει δραματικά ο Κεν Λόουτς στην ταινία του «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ» (2016) ξεβρακώνοντας τους δικούς του και τους παγκόσμιους Μακρόν…



Πηγή Οι άνεργοι κι οι «σαλτιμπάγκοι»…

… ή Όταν ο Κεν Λόουτς ξεβρακώνει τον Μακρόν. — Σε άρθρο της με αυτό τον τίτλο, η γαλλική εφημερίδα Monde Diplomatique (19 Ιανουαρίου) αναφέρει ότι, κατά τη συνάντησή του με τους εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης στις 15 του μήνα, ο Γάλλος πρόεδρος δήλωσε αγέρωχα: «Όσους περνάνε δύσκολα θα τους βοηθήσουμε να γίνουν πιο υπεύθυνοι, διότι υπάρχουν ανάμεσά τους και σαλτιμπάγκοι»!
Ο μουσιού λε πρεζιντάν αναφερόταν

κυρίως στους άνεργους και στο Διάταγμα περί της … «ελευθερίας επιλογής του επαγγελματικού μέλλοντος» των πολιτών, που υπέγραψε στις 28 Δεκεμβρίου 2018. Ένα διάταγμα που συνοψίζεται σ’ ένα μακρύ κατάλογο λόγων διακοπής του επιδόματος ανεργίας, και που χοντρικά αφήνει στους άνεργους την εξής επιλογή: ή να δεχτούν οποιαδήποτε δουλειά, οπουδήποτε κι οσοδήποτε μακριά από τον τόπο διαμονής τους, ή να τους κοπεί το επίδομα ανεργίας!

Ακριβώς ό,τι είχε καταδείξει δραματικά ο Κεν Λόουτς στην ταινία του «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ» (2016) ξεβρακώνοντας τους δικούς του και τους παγκόσμιους Μακρόν…



Πηγή Οι άνεργοι κι οι «σαλτιμπάγκοι»…

Οι υγρότοποι μπορούν σαν αυτόνομα οικοσυστήματα να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος.Αλλά αν αυτά τα οικοσυστήματα δεν προστατευτούν, θα μπορούσαν να απελευθερώσουν τεράστιες ποσότητες αερίων θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα.Νέες έρευνες επιβεβαιώνουν ότι οι παράκτιοι υγρότοποι είναι από τα καλύτερα θαλάσσια οικοσυστήματα για την καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος. Τα παράκτια οικοσυστήματα θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημαντική συνιστώσα της μείωσης των εκπομπών μέσω της διατήρησης και της αποκατάστασης αυτών των συστημάτων ( 1 ) 
Οι παράκτιοι υγρότοποι συγκεντρώνουν άνθρακα γρήγορα και το κρατούν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι παράκτιοι υγρότοποι είναι ένα τόσο καλό εργαλείο για τη μείωση των εκπομπών, επειδή είναι αρκετά εύκολο να διαχειριστούν. Πρόσφατες επιστημονικές εξελίξεις κατέδειξαν ότι οι παράκτιοι υγρότοποι – τα μαγκρόβια,(φυτά που υπάρχουν σε υφάλμυρα εδάφη και ζουν μέσα στο νερό) τα παλιρροιακά έλη και τα λιβάδια της θάλασσας – τραβούν τον άνθρακα από την ατμόσφαιρά μας και το αποθηκεύουν για εκατοντάδες έως χιλιάδες χρόνια στα φυτά, αλλά κυρίως στα εδάφη που βρίσκονται κάτω. (2)

Μια μελέτη (3) που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Frontiers in Ecology and Environment, συνέκρινε το δυναμικό δέσμευσης άνθρακα από θαλάσσια οικοσυστήματα και διαπίστωσε ότι τα μαγκρόβια, και τα λιβάδια της θάλασσας έχουν τη μεγαλύτερη αντίσταση στην υπερθέρμανση του κλίματος από τους κοραλλιογενείς ύφαλους και τα φύκια. (3) Η ίδια μελέτη έδειξε επίσης ότι άλλα θαλάσσια συστήματα, όπως το φυτοπλαγκτόν, είναι μακρόχρονες δεξαμενές άνθρακα θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να δημιουργήσουμε μια πολιτική που να διαχειρίζεται δισεκατομμύρια μικροσκοπικά φωτοσυνθετικά πλάσματα σε όλο τον ωκεανό ενώ είναι πολύ πιο εύκολο να επιβλέπει τους παράκτιους υγροτόπους.

Πηγή Οι υγρότοποι μπορούν να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος

Οι υγρότοποι μπορούν σαν αυτόνομα οικοσυστήματα να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος.Αλλά αν αυτά τα οικοσυστήματα δεν προστατευτούν, θα μπορούσαν να απελευθερώσουν τεράστιες ποσότητες αερίων θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα.Νέες έρευνες επιβεβαιώνουν ότι οι παράκτιοι υγρότοποι είναι από τα καλύτερα θαλάσσια οικοσυστήματα για την καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος. Τα παράκτια οικοσυστήματα θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημαντική συνιστώσα της μείωσης των εκπομπών μέσω της διατήρησης και της αποκατάστασης αυτών των συστημάτων ( 1 ) 
Οι παράκτιοι υγρότοποι συγκεντρώνουν άνθρακα γρήγορα και το κρατούν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι παράκτιοι υγρότοποι είναι ένα τόσο καλό εργαλείο για τη μείωση των εκπομπών, επειδή είναι αρκετά εύκολο να διαχειριστούν. Πρόσφατες επιστημονικές εξελίξεις κατέδειξαν ότι οι παράκτιοι υγρότοποι – τα μαγκρόβια,(φυτά που υπάρχουν σε υφάλμυρα εδάφη και ζουν μέσα στο νερό) τα παλιρροιακά έλη και τα λιβάδια της θάλασσας – τραβούν τον άνθρακα από την ατμόσφαιρά μας και το αποθηκεύουν για εκατοντάδες έως χιλιάδες χρόνια στα φυτά, αλλά κυρίως στα εδάφη που βρίσκονται κάτω. (2)

Μια μελέτη (3) που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Frontiers in Ecology and Environment, συνέκρινε το δυναμικό δέσμευσης άνθρακα από θαλάσσια οικοσυστήματα και διαπίστωσε ότι τα μαγκρόβια, και τα λιβάδια της θάλασσας έχουν τη μεγαλύτερη αντίσταση στην υπερθέρμανση του κλίματος από τους κοραλλιογενείς ύφαλους και τα φύκια. (3) Η ίδια μελέτη έδειξε επίσης ότι άλλα θαλάσσια συστήματα, όπως το φυτοπλαγκτόν, είναι μακρόχρονες δεξαμενές άνθρακα θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να δημιουργήσουμε μια πολιτική που να διαχειρίζεται δισεκατομμύρια μικροσκοπικά φωτοσυνθετικά πλάσματα σε όλο τον ωκεανό ενώ είναι πολύ πιο εύκολο να επιβλέπει τους παράκτιους υγροτόπους.

Πηγή Οι υγρότοποι μπορούν να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος

Οι υγρότοποι μπορούν σαν αυτόνομα οικοσυστήματα να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος.Αλλά αν αυτά τα οικοσυστήματα δεν προστατευτούν, θα μπορούσαν να απελευθερώσουν τεράστιες ποσότητες αερίων θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα.Νέες έρευνες επιβεβαιώνουν ότι οι παράκτιοι υγρότοποι είναι από τα καλύτερα θαλάσσια οικοσυστήματα για την καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος. Τα παράκτια οικοσυστήματα θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημαντική συνιστώσα της μείωσης των εκπομπών μέσω της διατήρησης και της αποκατάστασης αυτών των συστημάτων ( 1 ) 
Οι παράκτιοι υγρότοποι συγκεντρώνουν άνθρακα γρήγορα και το κρατούν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι παράκτιοι υγρότοποι είναι ένα τόσο καλό εργαλείο για τη μείωση των εκπομπών, επειδή είναι αρκετά εύκολο να διαχειριστούν. Πρόσφατες επιστημονικές εξελίξεις κατέδειξαν ότι οι παράκτιοι υγρότοποι – τα μαγκρόβια,(φυτά που υπάρχουν σε υφάλμυρα εδάφη και ζουν μέσα στο νερό) τα παλιρροιακά έλη και τα λιβάδια της θάλασσας – τραβούν τον άνθρακα από την ατμόσφαιρά μας και το αποθηκεύουν για εκατοντάδες έως χιλιάδες χρόνια στα φυτά, αλλά κυρίως στα εδάφη που βρίσκονται κάτω. (2)

Μια μελέτη (3) που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Frontiers in Ecology and Environment, συνέκρινε το δυναμικό δέσμευσης άνθρακα από θαλάσσια οικοσυστήματα και διαπίστωσε ότι τα μαγκρόβια, και τα λιβάδια της θάλασσας έχουν τη μεγαλύτερη αντίσταση στην υπερθέρμανση του κλίματος από τους κοραλλιογενείς ύφαλους και τα φύκια. (3) Η ίδια μελέτη έδειξε επίσης ότι άλλα θαλάσσια συστήματα, όπως το φυτοπλαγκτόν, είναι μακρόχρονες δεξαμενές άνθρακα θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να δημιουργήσουμε μια πολιτική που να διαχειρίζεται δισεκατομμύρια μικροσκοπικά φωτοσυνθετικά πλάσματα σε όλο τον ωκεανό ενώ είναι πολύ πιο εύκολο να επιβλέπει τους παράκτιους υγροτόπους.

Πηγή Οι υγρότοποι μπορούν να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος

Οι υγρότοποι μπορούν σαν αυτόνομα οικοσυστήματα να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος.Αλλά αν αυτά τα οικοσυστήματα δεν προστατευτούν, θα μπορούσαν να απελευθερώσουν τεράστιες ποσότητες αερίων θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα.Νέες έρευνες επιβεβαιώνουν ότι οι παράκτιοι υγρότοποι είναι από τα καλύτερα θαλάσσια οικοσυστήματα για την καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος. Τα παράκτια οικοσυστήματα θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημαντική συνιστώσα της μείωσης των εκπομπών μέσω της διατήρησης και της αποκατάστασης αυτών των συστημάτων ( 1 ) 
Οι παράκτιοι υγρότοποι συγκεντρώνουν άνθρακα γρήγορα και το κρατούν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι παράκτιοι υγρότοποι είναι ένα τόσο καλό εργαλείο για τη μείωση των εκπομπών, επειδή είναι αρκετά εύκολο να διαχειριστούν. Πρόσφατες επιστημονικές εξελίξεις κατέδειξαν ότι οι παράκτιοι υγρότοποι – τα μαγκρόβια,(φυτά που υπάρχουν σε υφάλμυρα εδάφη και ζουν μέσα στο νερό) τα παλιρροιακά έλη και τα λιβάδια της θάλασσας – τραβούν τον άνθρακα από την ατμόσφαιρά μας και το αποθηκεύουν για εκατοντάδες έως χιλιάδες χρόνια στα φυτά, αλλά κυρίως στα εδάφη που βρίσκονται κάτω. (2)

Μια μελέτη (3) που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Frontiers in Ecology and Environment, συνέκρινε το δυναμικό δέσμευσης άνθρακα από θαλάσσια οικοσυστήματα και διαπίστωσε ότι τα μαγκρόβια, και τα λιβάδια της θάλασσας έχουν τη μεγαλύτερη αντίσταση στην υπερθέρμανση του κλίματος από τους κοραλλιογενείς ύφαλους και τα φύκια. (3) Η ίδια μελέτη έδειξε επίσης ότι άλλα θαλάσσια συστήματα, όπως το φυτοπλαγκτόν, είναι μακρόχρονες δεξαμενές άνθρακα θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να δημιουργήσουμε μια πολιτική που να διαχειρίζεται δισεκατομμύρια μικροσκοπικά φωτοσυνθετικά πλάσματα σε όλο τον ωκεανό ενώ είναι πολύ πιο εύκολο να επιβλέπει τους παράκτιους υγροτόπους.

Πηγή Οι υγρότοποι μπορούν να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος

-Γιατί είναι τόσο γκρίζα τα πρόσωπά τους, θέλησε να μάθει η Μόμο καθώς συνέχισε να τους κοιτάζει.
-Γιατί ζούνε από κάτι το νεκρό, απάντησε ο μαστρο-Ώρας. Το ξέρεις πια πως τρέφονται με το χρόνο της ζωής των ανθρώπων. Αυτός ο χρόνος όμως πεθαίνει μ’ όλη τη σημασία της λέξης όταν τον αρπάζουν από τους πραγματικούς τους ιδιοκτήτες. Κι αυτό γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του χρόνο. Κι ο χρόνος μένει ζωντανός μόνο εφόσον ανήκει πραγματικά σε κάποιον άνθρωπο.
Μόμο, 1972, Μιχαήλ Έντε

Μπορούμε να κλέψουμε τον χρόνο όπως οι Γκρίζοι κύριοι στο μυθιστόρημα του Μιχαήλ Έντε; Μπορούμε να αλλάξουμε με το έτσι θέλω την Ιστορία και το παρελθόν; Τα σημαίνοντα των ημερών δείχνουν ότι όχι μόνο μπορούμε να διαγράψουμε με την κιμωλία κάθε γνώση και αξία που μας έχει προσφερθεί από το παρελθόν αλλά και να επιβάλουμε έτσι θεληματικά χωρίς να λογοδοτούμε σε κανένα τη βούλησή μας. Οι ζωντανοί έχουν το πλεονέκτημα απέναντι στους πεθαμένους και τους αγέννητους.

Η ιδέα που έχουμε για την Ιστορία επιδρά με καθοριστικό τρόπο στη διαμόρφωση της αντίληψης που φτιάχνουμε για τους εαυτούς μας και τον κόσμο. Καθώς η Ιστορία αποτελεί μέγεθος που μεταβάλλεται στον χρόνο, είναι εύλογο να αναρωτιόμαστε αν όντως διαπλάθει τον κόσμο ή αποτελεί την αντανάκλαση της εντύπωσης που έχουμε για αυτόν και τους εαυτούς μας. Κατά τον καθηγητή Αύγουστο Μπαγιόνα, η Ιστορία μπορεί να αφορά τη βούληση και τις πράξεις που επιτελέστηκαν από συγκεκριμένους ανθρώπους σε μια ορισμένη χρονική στιγμή και σε ένα συγκεκριμένο τόπο ή να αφορά τη γνώση που διαθέτει ο ιστορικός για τις πράξεις αυτές[1]. Λέγοντας ότι ο ιστορικός έχει «γνώση», εννοούμε ότι έχει σχηματίσει μια αξιολογική κλίμακα εννοιών και εικόνων από τις πληροφορίες που διαθέτει για ορισμένες πράξεις και τα αποτελέσματά τους. Έτσι ο όρος Ιστορία αποκτάει δύο σημασίες: μπορεί να σημαίνει περιγραφή πράξεων και μπορεί να σημαίνει αξιολόγηση των πράξεων αυτών.

Από την πρώτη εντύπωση οι σημασίες αυτές φαίνεται να μοιάζουν διαφορετικές, στην πραγματικότητα όμως δεν είναι, και τα όρια που τις ξεχωρίζουν είναι τις περισσότερες φορές δυσδιάκριτα. Η πραγμάτωση μιας πράξης μπορεί να αποτελεί ένα αμετάβλητο και τετελεσμένο γεγονός. Η γνώση μας όμως γι’ αυτή τη πράξη μεταβάλλεται, όχι μόνο από τις πληροφορίες που έχουμε στη διάθεσή μας για το ίδιο το γεγονός, αλλά και από την εικόνα που δημιουργούμε για το ίδιο και την ερμηνεία που του αποδίδουμε. Κατ’ αυτό τον τρόπο η αξιολόγηση μιας πράξης παίρνει τα χαρακτηριστικά της ίδιας της πράξης που αξιολογεί και γίνεται η ίδια πράξη, συμμετέχοντας και καθορίζοντας το τελικό προϊόν της Ιστορίας. Όπως κάθε πράξη προϋποθέτει μια αξιολόγηση για να πραγματωθεί, ή αποτελεί η ίδια ένα είδος αξιολόγησης, έτσι και η ιστορική αξιολόγηση δημιουργεί τελικά δράση και αποτελεί μια αυτούσια πράξη από μόνη της.

Επάνω στην έκταση του ορίζοντα αυτού η ιστοριογραφία ανέπτυξε δύο βασικές κατευθυντήριες θέσεις. Η πρώτη, αυτή της απολυτοκρατίας, διατείνεται πως το πρόβλημα της γνώσης της Ιστορίας συνίσταται στην ανακάλυψη και τον προσδιορισμό των καθολικών – κανονιστικών αρχών των αιτιών που καθορίζουν και διέπουν τα γεγονότα. Σύμφωνα με τη θέση της απολυτοκρατίας, έργο της επιστημονικής ιστοριογραφίας είναι η λογική εξήγηση και ο καθορισμός των αρχών αυτών χωρίς τα οποία δεν θα μπορούσαν να είχαν υπάρξει ποτέ γεγονότα. Η δεύτερη, αυτή της συντυχιακότητας, προήλθε ως αντίδραση στον κίνδυνο να συστηματοποιηθεί η ιστοριογραφία σε μια ενιαία και καθολική εφαρμογή της Ιστορίας, και να παράξει έτσι σχέσεις γνώσης/εξουσίας. Σύμφωνα με τη θέση για τη συντυχιακότητα της Ιστορίας, κάθε κατανόηση και αξιολόγηση για τα ιστορικά γεγονότα είναι δέσμια στο δικό της παρόν και αντιστοιχεί στο πλαίσιο αναφοράς της εποχής της, το οποίο και την καθορίζει αποφασιστικά. Κατέληξε έτσι να αμφισβητηθεί πλήρως η ιδέα ότι υπάρχει «ιστορική διαδικασία», και να θεωρηθεί ότι αυτή αποτελεί ένα «κουβάρι χωρίς νόημα», ή ακόμα πως δεν υπάρχει τελικά «ιστορική διαδικασία».

Όπως στο μυθιστόρημα του Ιταλού συγγραφέα Italo Calvino, La Città Invisibile (Αόρατες Πόλεις)2, ο ήρωας (Μάρκο Πόλο) αναφέρεται πάντοτε στην ίδια πόλη (Βενετία) σε κάθε φανταστική αφήγηση των διαφορετικών πόλεων που περιγράφει στον ακροατή του (Κουμπλάι Χαν), έτσι και η θέση για τη συντυχιακότητα του κόσμου δίνει περισσότερο βάρος στο σχήμα της αφήγησης που εξιστορεί τα γεγονότα παρά στον αληθινό τους χαρακτήρα∙ με αποτέλεσμα η Ιστορία να μετατρέπεται σε ένα «κουβάρι αόρατων συμβάντων» που τα αφηγούμαστε κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο αναλόγως το ιστορικό πλαίσιο με το οποίο είμαστε δεμένοι. Ο ιστορικός σχετικισμός έδωσε έτσι μια νέα προσέγγιση για τον σχηματισμό και τη λειτουργία της Ιστορίας υποστηρίζοντας ότι τα πραγματικά γεγονότα είναι εντελώς ξένα προς την περιγραφή τους. Δε χρειάζεται φαντασία για να αντιληφθεί κανείς ότι η λογική συνέπεια ενός τέτοιου συλλογισμού οδηγεί στην οριστική άρνηση των γεγονότων, ενδεχομένως και της ίδιας της Ιστορίας.

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο να εξοβελίσουμε κάθε ελπίδα για αντικειμενική αξιολόγηση της Ιστορίας; Κάθε άλλο. Πολλά από τα γεγονότα που τα θεωρούμε Ιστορία είναι αυταπόδεικτα χωρίς καν να χρειαζόμαστε επαρκείς πληροφορίες για να τα κατοχυρώσουμε ως αληθινά. Ένα πολύ απλό παράδειγμα είναι η βεβαιότητα που έχουμε για την παρουσία μας σε αυτό τον κόσμο. Γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα, ή πάρα πολύ λίγα, για την ιστορία της ανθρωπότητας μέχρι την εμφάνιση των «λαών με ιστορία»: είναι παράλογο όμως να αρνηθούμε την ύπαρξή της. Αυτό που φαίνεται τελικά να είναι το πρόβλημα, δεν είναι τόσο η βεβαιότητα για την ύπαρξη της Ιστορίας – πρόκειται για ένα αισθητό φαινόμενο ακριβώς όπως η ίδια μας η παρουσία. Αυτό που αποτελεί το ζήτημα είναι η αξιολόγησή της. Το ερώτημα δηλαδή σε ποιο βαθμό μια σύγχρονη γνώση μπορεί να είναι απαλλαγμένη από τις προσδοκίες και τον υποκειμενισμό της δικής της εποχής, και αν μπορεί τελικά να υπάρξει Ιστορία χωρίς αξιολόγηση.

Το πρόβλημα φαίνεται πως ήταν γνωστό στον ιστορικό Νίκο Σβορώνο, ο οποίος δεν είχε καμμία αμφιβολία ότι η Ιστορία, και ο προβληματισμός που γίνεται επάνω στα συμπεράσματά της, έχει πάντοτε αφετηρία του τα προβλήματα της εκάστοτε εποχής3. Η Ιστορία είναι η κατανόηση του παρελθόντος από την σκοπιά του παρόντος. Η ιστοριογραφία υπακούει στην ανάγκη του ιστορικού να ανταποκριθεί στις αναζητήσεις της κοινωνίας και της εποχής του4. Τίθεται λοιπόν το πρόβλημα για τους σύγχρονους ιστορικούς να κρίνουν τις κοινωνίες άλλων εποχών χωρίς να κάνουν χρήση των αξιολογικών κριτηρίων της δικής τους εποχής. Σύμφωνα με την έκφραση του Leo Strauss αποτελεί κοινοτοπία να πει κανείς σήμερα ότι: «ο κοινωνικός επιστήμονας δεν πρέπει να κρίνει με τα μέτρα της κοινωνίας του άλλες κοινωνίες εκτός από τη δική του. Να θεωρεί καύχημα πως δεν εγκωμιάζει, ούτε κατηγορεί, αλλά κατανοεί»5. Καθήκον της ιστοριογραφίας είναι λοιπόν να διακρίνει ανάμεσα στην κατανόηση και την αξιολόγηση.

Όμως στο σημείο αυτό δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Ιστορική κατανόηση σημαίνει καταρχάς αξιολόγηση, και χωρίς αξιολόγηση είναι αδύνατο η Ιστορία να κατανοηθεί επαρκώς. Εφόσον τα ιστορικά γεγονότα είναι τα ίδια πρωτίστως φορείς αξιολογικών κρίσεων -περί δίκαιου και άδικου, καλού και κακού, σωστού και λάθους- η απόρριψη των αξιολογικών κρίσεων θέτει σε κίνδυνο την ίδια μας τη δυνατότητα να τα κατανοήσουμε στην ολότητά τους∙ θέτει άρα σε αμφιβολία την ικανότητά μας να είμαστε πλήρως αντικειμενικοί. Πέραν τούτου η επιστημονική ιστοριογραφία προϋποθέτει τη διάκριση ανάμεσα σε σημαντικά και ασήμαντα γεγονότα. Το τι είναι όμως «σημαντικό γεγονός» ορίζεται είτε από το πρόσωπο που μεσολαβεί στην καταγραφή της ιστορίας είτε από τη μεθοδολογία που του επιβάλλεται να ακολουθήσει. Τότε όμως εμφανίζονται περαιτέρω προβλήματα γύρω από τον τρόπο που ορίζεται ένα «σημαντικό γεγονός». Επάνω σε αυτό το σημείο έχουν γίνει κατά το παρελθόν πολλές διαφορετικές προτάσεις, όχι όλες απαραίτητα σύμφωνες μεταξύ τους. Σε κάθε περίπτωση το κριτήριο της αξιολόγησης του «σημαντικού γεγονότος» καθορίζεται από το πρόσωπο του ιστορικού, και αυτό είναι πάντα ένα πρόσωπο που ζει και σκέφτεται με τους όρους της δικής του εποχής. Τελικά αρκεί ένας ιστορικός να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ένα γεγονός είναι «σημαντικό» για να δεχτούμε ότι είναι πραγματικά σημαντικό. Όμως έτσι δεν ερμηνεύουμε τα γεγονότα με τη σημασία που τους έδωσαν οι σύγχρονοί τους, αλλά με βάση τα δικά μας αξιολογικά κριτήρια που καθιστούν ένα γεγονός να είναι σημαντικό.

Είπαμε ότι σύμφωνα με τη θέση της συντυχιακότητας δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική διάκριση μεταξύ «σημαντικών» και «μη σημαντικών» γεγονότων, και αυτό γιατί η αντίληψη της δικής μας εποχής στέκεται εμπόδιο στην κατανόηση των «άλλων». Προκύπτει τότε το ερώτημα πώς είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τη δική μας εποχή, αν αδυνατούμε να κατανοήσουμε τις εποχές στις οποίες οφείλουμε την ύπαρξή μας; Κινδυνεύουμε έτσι να ανασκευάζουμε διαρκώς την Ιστορία με όρους που προκύπτουν ουσιαστικά από το μηδέν. Εφόσον οποιαδήποτε ιστορική καταγραφή συνεπάγεται την αλλοίωση του αντικειμένου της, πιθανόν ο ασφαλέστερος τρόπος για να αποφεύγαμε την αντίφαση να ήταν η σιωπή. Τότε όμως ο κόσμος θα γινόταν όχι μόνο μουγκός αλλά και τυφλός, και θα στερούταν τόσο από αφετηρία όσο και προορισμό. Το αδιέξοδο που γεννάει ο σχετικισμός των ημερών μας βοηθάει τουλάχιστον να αντιληφθούμε την ευθραυστότητα μας: η Ιστορία και ο Χρόνος υπάρχουν για να κατανοούμε καλύτερα την άγνοιά μας.

[1] Μπαγιόνας Αύγουστος, Η θεωρία της Ιστορίας από τον Θουκυδίδη στον Sartre, 1980, ΑΠΘ, σελ. 3.
2 Italo Calvino, Αόρατες Πόλεις, εκδ. Καστανιώτης, 2009.
3 Σβορώνος Νίκος, Η Βυζαντινή Επαρχία, 2009, εκδ. Εταιρεία Σπουδών, σελ. 100.
4 Μπαγιόνας Αύγουστος, Η θεωρία της Ιστορίας από τον Θουκυδίδη στον Sartre, 1980, ΑΠΘ, σελ. 41.
5 Leo Strauss, Φυσικό Δίκαιο και Ιστορία, εκδ. Γνώση, 1988, σελ. 78.



Αθανάσιος Γεωργιλάς

Πηγή Η δικτατορία των ζωντανών στον Χρόνο