22 May, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 8)

Η Γερτρούδη Στάιν, μια μεγάλη ποιήτρια, ήταν ετοιμοθάνατη, περιστοιχισμένη από τους φίλους της, όταν ξαφνικά άνοιξε τα μάτια της και ρώτησε, ΄΄Ποια είναι η απάντηση;΄΄
Είπε κάποιος, ΄΄Μα δεν ξέρουμε την ερώτηση, πώς λοιπόν να ξέρουμε την απάντηση;΄΄
Άνοιξε τα μάτια της εκείνη για τελευταία φορά και είπε, ΄΄Εντάξει, τότε ποια είναι η ερώτηση;΄΄ Και πέθανε. Παράξενα τελευταία λόγια.

Είναι πολύ όμορφο να βρει κανείς τα τελευταία λόγια των ποιητών, των ζωγράφων, των χορευτών, των τραγουδιστών. Περιέχουν μέσα τους κάτι με τεράστιο νόημα.

Ρώτησε πρώτα, ΄΄Ποια είναι η απάντηση;΄΄ . . . σαν να μην μπορεί να είναι διαφορετική η απάντηση για τους διάφορους ανθρώπους. Η ερώτηση πρέπει να είναι η ίδια΄ δεν υπάρχει λόγος να το πεις αυτό. Κι εκείνη βιαζόταν, αντί λοιπόν να περάσει μέσα από τη σωστή διαδικασία -να κάνει την ερώτηση κι έπειτα να ακούσει την απάντηση- ρώτησε απλώς, ΄΄Ποια είναι η απάντηση;΄΄

Αλλά δεν καταλαβαίνει ο κόσμος ότι κάθε άνθρωπος βρίσκεται στην ίδια θέση: η ίδια ερώτηση είναι ερώτηση του καθενός. Κάποιος ανόητος λοιπόν ρώτησε, ΄΄Μα πώς να απαντήσουμε αν δεν ξέρουμε την ερώτηση;΄΄

Φαίνεται λογικό αυτό, αλλά δεν είναι: είναι απλώς ανόητο -και μάλιστα με κάποιον ετοιμοθάνατο. . . Αλλά η καημένη η γυναίκα άνοιξε τα μάτια της γι΄άλλη μια φορά. Είπε, ΄΄Εντάξει, ποια είναι η ερώτηση;΄΄ Κι έπειτα ακολούθησε σιωπή.

Κανείς δεν ξέρει την ερώτηση, κανείς δεν ξέρει την απάντηση. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει καμιά ερώτηση και δεν υπάρχει καμιά απάντηση΄ υπάρχει μόνον ένας τρόπος να ζεις μπερδεμένος, να βρίσκεσαι στο νου σου. Τότε θα υπάρχουν εκατομμύρια ερωτήσεις κι εκατομμύρια απαντήσεις και κάθε απάντηση φέρνει εκατοντάδες ακόμη ερωτήσεις μαζί της και δεν υπάρχει τέλος.

Υπάρχει όμως ένας άλλος τρόπος ζωής: να ζεις με συνειδητότητα΄ και τότε δεν υπάρχει καμιά απάντηση και καμιά ερώτηση.

Αν ήμουν παρών όταν πέθαινε η Γερτρούδη Στάιν, θα της είχα πει, ΄΄Δεν είναι κατάλληλη η στιγμή για να ασχολείσαι με ερωτήσεις και απαντήσεις. Να θυμάσαι ότι δεν υπάρχει καμιά ερώτηση και δεν υπάρχει καμιά απάντηση: η ύπαρξη είναι εντελώς σιωπηλή σε σχέση με ερωτήσεις και απαντήσεις. Δεν πρόκειται για μάθημα φιλοσοφίας. Να πεθάνεις χωρίς καμιά ερώτηση και χωρίς καμιά απάντηση΄ να πεθάνεις σιωπηλή, συνειδητά, ειρηνικά.΄΄


Osho


Πηγή Να ζεις με συνειδητότητα

Η Γερτρούδη Στάιν, μια μεγάλη ποιήτρια, ήταν ετοιμοθάνατη, περιστοιχισμένη από τους φίλους της, όταν ξαφνικά άνοιξε τα μάτια της και ρώτησε, ΄΄Ποια είναι η απάντηση;΄΄
Είπε κάποιος, ΄΄Μα δεν ξέρουμε την ερώτηση, πώς λοιπόν να ξέρουμε την απάντηση;΄΄
Άνοιξε τα μάτια της εκείνη για τελευταία φορά και είπε, ΄΄Εντάξει, τότε ποια είναι η ερώτηση;΄΄ Και πέθανε. Παράξενα τελευταία λόγια.

Είναι πολύ όμορφο να βρει κανείς τα τελευταία λόγια των ποιητών, των ζωγράφων, των χορευτών, των τραγουδιστών. Περιέχουν μέσα τους κάτι με τεράστιο νόημα.

Ρώτησε πρώτα, ΄΄Ποια είναι η απάντηση;΄΄ . . . σαν να μην μπορεί να είναι διαφορετική η απάντηση για τους διάφορους ανθρώπους. Η ερώτηση πρέπει να είναι η ίδια΄ δεν υπάρχει λόγος να το πεις αυτό. Κι εκείνη βιαζόταν, αντί λοιπόν να περάσει μέσα από τη σωστή διαδικασία -να κάνει την ερώτηση κι έπειτα να ακούσει την απάντηση- ρώτησε απλώς, ΄΄Ποια είναι η απάντηση;΄΄

Αλλά δεν καταλαβαίνει ο κόσμος ότι κάθε άνθρωπος βρίσκεται στην ίδια θέση: η ίδια ερώτηση είναι ερώτηση του καθενός. Κάποιος ανόητος λοιπόν ρώτησε, ΄΄Μα πώς να απαντήσουμε αν δεν ξέρουμε την ερώτηση;΄΄

Φαίνεται λογικό αυτό, αλλά δεν είναι: είναι απλώς ανόητο -και μάλιστα με κάποιον ετοιμοθάνατο. . . Αλλά η καημένη η γυναίκα άνοιξε τα μάτια της γι΄άλλη μια φορά. Είπε, ΄΄Εντάξει, ποια είναι η ερώτηση;΄΄ Κι έπειτα ακολούθησε σιωπή.

Κανείς δεν ξέρει την ερώτηση, κανείς δεν ξέρει την απάντηση. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει καμιά ερώτηση και δεν υπάρχει καμιά απάντηση΄ υπάρχει μόνον ένας τρόπος να ζεις μπερδεμένος, να βρίσκεσαι στο νου σου. Τότε θα υπάρχουν εκατομμύρια ερωτήσεις κι εκατομμύρια απαντήσεις και κάθε απάντηση φέρνει εκατοντάδες ακόμη ερωτήσεις μαζί της και δεν υπάρχει τέλος.

Υπάρχει όμως ένας άλλος τρόπος ζωής: να ζεις με συνειδητότητα΄ και τότε δεν υπάρχει καμιά απάντηση και καμιά ερώτηση.

Αν ήμουν παρών όταν πέθαινε η Γερτρούδη Στάιν, θα της είχα πει, ΄΄Δεν είναι κατάλληλη η στιγμή για να ασχολείσαι με ερωτήσεις και απαντήσεις. Να θυμάσαι ότι δεν υπάρχει καμιά ερώτηση και δεν υπάρχει καμιά απάντηση: η ύπαρξη είναι εντελώς σιωπηλή σε σχέση με ερωτήσεις και απαντήσεις. Δεν πρόκειται για μάθημα φιλοσοφίας. Να πεθάνεις χωρίς καμιά ερώτηση και χωρίς καμιά απάντηση΄ να πεθάνεις σιωπηλή, συνειδητά, ειρηνικά.΄΄


Osho


Πηγή Να ζεις με συνειδητότητα

Ο κλόουν στο τσίρκο είναι ένας αστείος χαρακτήρας… ή τουλάχιστον, τέτοιος προορίζεται να είναι. Με τις τούμπες, τα χάχανα, τις καραμούζες, τις τούρτες που τρώει στα μούτρα, ο κλόουν είναι η ενσάρκωση ενός
κακομοίρη που παθαίνει όλα εκείνα που ελπίζουμε να μη πάθουμε εμείς. Το σημαντικό είναι ότι επιζεί. Και ότι ποτέ δεν ταπεινώνεται αρκετά. Αρκεί κάτι τέτοιο για να μας κάνει να γελάμε μαζί του; Υποθέτω πως ναι. Φαίνεται όμως πως ο γλυκός, κωμικός και φαινομενικά ακίνδυνος κλόουν έχει γίνει το αντικείμενο μιας τόσο γενικά εξαπλωμένης φοβίας, που γέννησε την ανάγκη για λογοτεχνικά έργα, αλλά απέκτησε και δικό της όνομα: Coulrophobia, ή ελληνιστί κωλοβαθριστοφοβία, που σημαίνει “φοβία αυτού που περπατά πάνω σε ξυλοπόδαρα”.

Το φαινόμενο είναι αρκετά περίπλοκο για να μην είναι ενδιαφέρον. Ας το δούμε λίγο πιο αναλυτικά:

Σύντομη αναδρομή

Οι κλόουν έρχονται από πολύ παλιά, από τα αρχαία χρόνια. Γνωρίζουμε μάλιστα από επιγραφές και αγάλματα ότι μια φυλή πυγμαίων, γνωστών και ωςDangas, διασκέδαζαν τους φαραώ με κλόουν στην αρχαία Αίγυπτο, γύρω στο 2500 π.Χ., ενώ γελωτοποιοί της βασιλικής αυλής έδιναν παραστάσεις στην Κίνα από το 1800 π.Χ. περίπου. Και στην αρχαία Ελλάδα και στην αρχαία Ινδία οι γελωτοποιοί αφθονούσαν την ίδια περίπου περίοδο. Οι κλόουν όμως όπως τους ξέρουμε σήμερα, έχουν τις ρίζες τους στην commedia dell’ arte, η οποία εμφανίστηκε το 16° αιώνα ως μέρος της παράδοσης του καρναβαλιού. Στις παλαιότερες κωμωδίες ο κλόουν ονομαζόταν Αρλεκίνος. Από την αρχή της εμφάνισής του φορούσε σκισμένα ρούχα και μαύρη μάσκα, αλλά με τον καιρό ο Αρλεκίνος εξελίχθηκε σε κομψό γυναικοκατακτητή και ο ρόλος του κλόουν πέρασε στα χέρια του Πιερότου.

Pierrot & Arlequin – Painting, Andre Derain

Οι κλασικοί κλόουν του τσίρκου εμφανίζονται στα τέλη του 19ου αιώνα και η εικόνα γίνεται όπως την ξέρουμε σήμερα στις αρχές του 20ου: το αρχέτυπου του σημερινού κλόουν είναι ο Auguste, ο «κόκκινος κλόουν», με το εξωφρενικό κοστούμι, το έντονο μακιγιάζ με την κόκκινη μύτη και το τεράστιο χαμόγελο, την θεόρατη περούκα και τα κωμικά γιγάντια παπούτσια. Ο λόγος όλης αυτής της υπερβολής στην εμφάνιση είναι απλούστατος: οι κλόουν προορίζονταν να γίνονται ορατοί από μεγάλη απόσταση, καθώς διασκέδαζαν μεγάλα πλήθη σε ανοιχτούς χώρους. Περίπου ό,τι ισχύει και για το αρχαίο θέατρο σε κάθε χώρα δηλαδή: το μακιγιάζ, η μάσκα, το κοστούμι υπογραμμίζει την ύπαρξη μιας μακρινής παρουσίας.

Ο πρώτος “επώνυμος” κλόουν ενσαρκώθηκε από τον Joseph Grimaldi, ο οποίος καθιέρωσε και το ολόλευκο μακιγιάζ στο πρόσωπο. Έγινε μάλιστα τόσο διάσημος, που ο λευκοπρόσωπος κλόουν του έγινε σήμα κατατεθέν και ονομάστηκε, προς τιμήν του, “Joey”.

Joseph Grimaldi

Η αγγλική λέξη clown, που κατέληξε να καθιερωθεί σαν όρος παγκοσμίως, έρχεται από το μακρινό 1560 όπου σήμαινε “χωρικός, αγροίκος”. Την συναντάμε γραπτώς για πρώτη φορά (πού αλλού;) στον Σαίξπηρ, όπου Κλόουν ονομάζονται ανόητοι χαρακτήρες τόσο στον Οθέλλο όσο και στο Χειμωνιάτικο Παραμύθι.

Σύγχρονοι κλόουν

Αρχές του εικοστού αιώνα και η Βόρεια Αμερική βρίθει απλοϊκών τύπων. Γίνονται πολλά νούμερα στα τσίρκα της εποχής, πολλά από τα οποία παραμένουν κλασικά έως σήμερα. Ο κλόουν εδώ, πλην της αστείας του εμφάνισης, αποκτά και μια όψη παραμελημένη, μια όψη αστέγου, μελαγχολική και που επισύρει γέλιο και οίκτο ταυτόχρονα. Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα ο Σαρλό του Charlie Chaplin στην ταινία The Tramp του 1914, ένα χαμίνι, ένας αλητάκος με τονισμένα χαρακτηριστικά και ένα άκρως κλοουνίστικο κοστούμι αλλά και φέρσιμο. Ο σύγχρονος κλόουν είναι ένας συμπαθής κακομοίρης, πάμπτωχος αλλά και σχετικά απατεωνίσκος, στα πλαίσια που του επιτρέπεται.

The Tramp, 1914

Το 1953 ο Κλόουν Dodo του Red Skelton στην ταινία The Clown, παρουσιάζει έναν κλόουν με ένα τραγικό χαρακτηριστικό: πρόκειται για έναν αστείο ανθρωπάκο με πρόβλημα αλκοολισμού.


Στην Αμερική, ο κλασικός Auguste, ο κόκκινος κλόουν, παραμένει το αρχέτυπο: στα τέλη του 1950 κυριαρχεί ο Bozo, ένας ιδιαίτερα αγαπητός κλόουν με δικό του τηλεοπτικό σόου που κράτησε 18 ολόκληρα χρόνια κι έγινε αγαπητός σε ολόκληρο το έθνος.


Μάλιστα “γέννησε” και μια φιλανθρωπική οργάνωση: το 1960 δημιουργείται το Clown Care, μια δράση κατά την οποία διάφοροι κλόουν επισκέπτονται παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία με σκοπό την ηθική αναπτέρωση και διασκέδαση των μικρών αρρώστων. Ήταν δημοφιλής για αρκετά χρόνια, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’80, οπότε και σταμάτησε.


Ίσως ο μακροβιότερος κλόουν της αμερικανικής βιομηχανίας όμως να μην στοχεύει στην διασκέδαση των παιδιών, αλλά στην (κάκιστη) διατροφή τους: ποιος θα αρνηθεί ότι ο Ronald McDonald, που γεννήθηκε από την επιρροή του Bozo το 1963 και ενσαρκώθηκε από τον ίδιο ηθοποιό, τον Willard Scott, είναι ένας από τους κύριους λόγους της τεράστιας επιτυχίας της ομώνυμης αλυσίδας φαστ φουντ; Ο McDonald με την σειρά του “γέννησε” τη μόδα των κλόουν των παιδικών πάρτι, αλλά πυροδότησε και τη φαντασία των καλλιτεχνών, που με πρωτοστατούντα τον Stephen King, δημιούργησαν τον μύθο του σατανικού κλόουν. Ποιος ξεχνά τον Pennywise του It;

Ronald McDonald


Ο σατανικός κλόουν δεν είναι τόσο αστείος

Το κοστούμι του κλόουν, τα υπερμεγέθη χαρακτηριστικά προσώπου, τα τεράστια άκρα του προορίζονται να βγάζουν γέλιο. Βγάζουν όμως; Όσο μπορούν να θεωρηθούν κωμικά, άλλο τόσο μπορούν να θεωρηθούν και τερατώδη, χαρακτηριστικά ενός παραμορφωμένου πλάσματος. Οι εκφράσεις υπερβολικής χαράς και ευτυχίας προσομοιάζουν με εκείνες του τρόμου ή της τρέλας. Μπορεί λοιπόν να απέχουν παρασάγγας από το ευχάριστο συναίσθημα που θέλουν να προκαλούν. Αντ’ αυτού, μπορεί να τρομοκρατήσουν τόσο βαθιά ένα παιδί, που να το στιγματίσουν με μια φοβία που θα το ακολουθήσει και στην ενήλικη ζωή του.

Στην Τεχνολογία, υπάρχει ο όρος Uncanny Valley, με μια ελληνική αντιστοιχία “Αφύσικο Πεδίο”. Ορίζει κυρίως την μεγάλη, ανθρωπομορφική ομοιότητα ενός αντικειμένου, όπως ενός ρομπότ ή ενός παιχνιδιού, σε σημείο που να γίνεται αποδέκτης συναισθηματικών αντιδράσεων. Τα μικρά παιδιά έχουν μεγάλη πιθανότητα αποδοχής ενός “μαγικού” αντικειμένου, και έτσι να του αποδίδουν ανθρώπινα χαρακτηριστικά και ιδιότητες, όπως π.χ. μπορεί ένα παιδί να επικοινωνεί με την κούκλα του. Ο κλόουν λοιπόν ανήκει σε αυτήν την ενδιάμεση γραμμή μεταξύ αληθινού ανθρώπου και αντικειμένου με ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά, και που σε συνδυασμό με την ακραία συμπεριφορά του μπορεί να δημιουργήσει βαθιά σύγχυση σε ένα παιδί.


Το αρχέτυπο του σύγχρονου Σατανικού Κλόουν εμφανίστηκε πρώτη φορά με το μυθιστόρημα του King, όπως αναφέραμε νωρίτερα, τη δεκαετία του 1980. Λέγεται πως η ιστορία ήταν εμπνευσμένη από έναν αληθινό κλόουν-εγκληματία: τον serial killer John Wayne Gacy, που έγινε γνωστός το 1978 ωςKiller Clown. Έκτοτε η ποπ κουλτούρα ασχολήθηκε πολύ με το ζουμερό θέμα του τρομακτικού κι επικίνδυνου σκοτεινού κλόουν: ήδη από το 1940 στα κόμικς του Batman κυριαρχούσε η γελωτοποιός αδίστακτη φιγούρα του Joker, αλλά τo 1989 απογειώνεται με την κινηματογραφική του ενσάρκωση από τον τρομερό Jack Nicholson. To 1988 κυκλοφορεί το Killer Clowns from Outer Space, μια κωμωδία τρόμου με εξαιρετικά γλαφυρό (και έητις) θέμα και τίτλο. Οι Simpsonsπαρωδούν την ίδια εποχή τον αγαπητό Bozo με μια δική τους εκδοχή: τον ανώμαλο και ανήθικο Krusty the Clown. Κι αυτά είναι μόνο η αρχή. Τίτλοι με παρόμοια θεματολογία κατακλύζουν την παγκόσμια show biz: Out of the Dark(1988), Clownhouse (1989), It (1990), Carnival of Souls (1998), The Clown at Midnight(1999), Camp Blood (2000), Killjoy (2000), S.I.C.K. Serial Insane Clown Killer (2003),Fear of Clowns (2004), Within the Woods (2005), Coulrophobia (2006), Secrets of the Clown (2007), 100 Tears (2007), Clownstrophobia (2009), The Last Circus (2010),Klown Kamp Massacre (2010), Gingerclown (2012), Stitches (2012), Sloppy the Psychotic (2012), Bongo: Killer Clown (2014) και Clown (2014), με φυσικά τελευταία την καινούρια, κινηματογραφική εκδοχή του It (2017), για να καταλήξει στον μάστερ King, από τον οποίο ξεκίνησε, όλη τούτη η φρικιαστική παράτα.

της Βυζαντίας Πυριόχου-Γκυ

Απέναντι Όχθη

Πηγή Ο Κλόουν και η άλλη του πλευρά

Ο κλόουν στο τσίρκο είναι ένας αστείος χαρακτήρας… ή τουλάχιστον, τέτοιος προορίζεται να είναι. Με τις τούμπες, τα χάχανα, τις καραμούζες, τις τούρτες που τρώει στα μούτρα, ο κλόουν είναι η ενσάρκωση ενός
κακομοίρη που παθαίνει όλα εκείνα που ελπίζουμε να μη πάθουμε εμείς. Το σημαντικό είναι ότι επιζεί. Και ότι ποτέ δεν ταπεινώνεται αρκετά. Αρκεί κάτι τέτοιο για να μας κάνει να γελάμε μαζί του; Υποθέτω πως ναι. Φαίνεται όμως πως ο γλυκός, κωμικός και φαινομενικά ακίνδυνος κλόουν έχει γίνει το αντικείμενο μιας τόσο γενικά εξαπλωμένης φοβίας, που γέννησε την ανάγκη για λογοτεχνικά έργα, αλλά απέκτησε και δικό της όνομα: Coulrophobia, ή ελληνιστί κωλοβαθριστοφοβία, που σημαίνει “φοβία αυτού που περπατά πάνω σε ξυλοπόδαρα”.

Το φαινόμενο είναι αρκετά περίπλοκο για να μην είναι ενδιαφέρον. Ας το δούμε λίγο πιο αναλυτικά:

Σύντομη αναδρομή

Οι κλόουν έρχονται από πολύ παλιά, από τα αρχαία χρόνια. Γνωρίζουμε μάλιστα από επιγραφές και αγάλματα ότι μια φυλή πυγμαίων, γνωστών και ωςDangas, διασκέδαζαν τους φαραώ με κλόουν στην αρχαία Αίγυπτο, γύρω στο 2500 π.Χ., ενώ γελωτοποιοί της βασιλικής αυλής έδιναν παραστάσεις στην Κίνα από το 1800 π.Χ. περίπου. Και στην αρχαία Ελλάδα και στην αρχαία Ινδία οι γελωτοποιοί αφθονούσαν την ίδια περίπου περίοδο. Οι κλόουν όμως όπως τους ξέρουμε σήμερα, έχουν τις ρίζες τους στην commedia dell’ arte, η οποία εμφανίστηκε το 16° αιώνα ως μέρος της παράδοσης του καρναβαλιού. Στις παλαιότερες κωμωδίες ο κλόουν ονομαζόταν Αρλεκίνος. Από την αρχή της εμφάνισής του φορούσε σκισμένα ρούχα και μαύρη μάσκα, αλλά με τον καιρό ο Αρλεκίνος εξελίχθηκε σε κομψό γυναικοκατακτητή και ο ρόλος του κλόουν πέρασε στα χέρια του Πιερότου.

Pierrot & Arlequin – Painting, Andre Derain

Οι κλασικοί κλόουν του τσίρκου εμφανίζονται στα τέλη του 19ου αιώνα και η εικόνα γίνεται όπως την ξέρουμε σήμερα στις αρχές του 20ου: το αρχέτυπου του σημερινού κλόουν είναι ο Auguste, ο «κόκκινος κλόουν», με το εξωφρενικό κοστούμι, το έντονο μακιγιάζ με την κόκκινη μύτη και το τεράστιο χαμόγελο, την θεόρατη περούκα και τα κωμικά γιγάντια παπούτσια. Ο λόγος όλης αυτής της υπερβολής στην εμφάνιση είναι απλούστατος: οι κλόουν προορίζονταν να γίνονται ορατοί από μεγάλη απόσταση, καθώς διασκέδαζαν μεγάλα πλήθη σε ανοιχτούς χώρους. Περίπου ό,τι ισχύει και για το αρχαίο θέατρο σε κάθε χώρα δηλαδή: το μακιγιάζ, η μάσκα, το κοστούμι υπογραμμίζει την ύπαρξη μιας μακρινής παρουσίας.

Ο πρώτος “επώνυμος” κλόουν ενσαρκώθηκε από τον Joseph Grimaldi, ο οποίος καθιέρωσε και το ολόλευκο μακιγιάζ στο πρόσωπο. Έγινε μάλιστα τόσο διάσημος, που ο λευκοπρόσωπος κλόουν του έγινε σήμα κατατεθέν και ονομάστηκε, προς τιμήν του, “Joey”.

Joseph Grimaldi

Η αγγλική λέξη clown, που κατέληξε να καθιερωθεί σαν όρος παγκοσμίως, έρχεται από το μακρινό 1560 όπου σήμαινε “χωρικός, αγροίκος”. Την συναντάμε γραπτώς για πρώτη φορά (πού αλλού;) στον Σαίξπηρ, όπου Κλόουν ονομάζονται ανόητοι χαρακτήρες τόσο στον Οθέλλο όσο και στο Χειμωνιάτικο Παραμύθι.

Σύγχρονοι κλόουν

Αρχές του εικοστού αιώνα και η Βόρεια Αμερική βρίθει απλοϊκών τύπων. Γίνονται πολλά νούμερα στα τσίρκα της εποχής, πολλά από τα οποία παραμένουν κλασικά έως σήμερα. Ο κλόουν εδώ, πλην της αστείας του εμφάνισης, αποκτά και μια όψη παραμελημένη, μια όψη αστέγου, μελαγχολική και που επισύρει γέλιο και οίκτο ταυτόχρονα. Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα ο Σαρλό του Charlie Chaplin στην ταινία The Tramp του 1914, ένα χαμίνι, ένας αλητάκος με τονισμένα χαρακτηριστικά και ένα άκρως κλοουνίστικο κοστούμι αλλά και φέρσιμο. Ο σύγχρονος κλόουν είναι ένας συμπαθής κακομοίρης, πάμπτωχος αλλά και σχετικά απατεωνίσκος, στα πλαίσια που του επιτρέπεται.

The Tramp, 1914

Το 1953 ο Κλόουν Dodo του Red Skelton στην ταινία The Clown, παρουσιάζει έναν κλόουν με ένα τραγικό χαρακτηριστικό: πρόκειται για έναν αστείο ανθρωπάκο με πρόβλημα αλκοολισμού.


Στην Αμερική, ο κλασικός Auguste, ο κόκκινος κλόουν, παραμένει το αρχέτυπο: στα τέλη του 1950 κυριαρχεί ο Bozo, ένας ιδιαίτερα αγαπητός κλόουν με δικό του τηλεοπτικό σόου που κράτησε 18 ολόκληρα χρόνια κι έγινε αγαπητός σε ολόκληρο το έθνος.


Μάλιστα “γέννησε” και μια φιλανθρωπική οργάνωση: το 1960 δημιουργείται το Clown Care, μια δράση κατά την οποία διάφοροι κλόουν επισκέπτονται παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία με σκοπό την ηθική αναπτέρωση και διασκέδαση των μικρών αρρώστων. Ήταν δημοφιλής για αρκετά χρόνια, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’80, οπότε και σταμάτησε.


Ίσως ο μακροβιότερος κλόουν της αμερικανικής βιομηχανίας όμως να μην στοχεύει στην διασκέδαση των παιδιών, αλλά στην (κάκιστη) διατροφή τους: ποιος θα αρνηθεί ότι ο Ronald McDonald, που γεννήθηκε από την επιρροή του Bozo το 1963 και ενσαρκώθηκε από τον ίδιο ηθοποιό, τον Willard Scott, είναι ένας από τους κύριους λόγους της τεράστιας επιτυχίας της ομώνυμης αλυσίδας φαστ φουντ; Ο McDonald με την σειρά του “γέννησε” τη μόδα των κλόουν των παιδικών πάρτι, αλλά πυροδότησε και τη φαντασία των καλλιτεχνών, που με πρωτοστατούντα τον Stephen King, δημιούργησαν τον μύθο του σατανικού κλόουν. Ποιος ξεχνά τον Pennywise του It;

Ronald McDonald


Ο σατανικός κλόουν δεν είναι τόσο αστείος

Το κοστούμι του κλόουν, τα υπερμεγέθη χαρακτηριστικά προσώπου, τα τεράστια άκρα του προορίζονται να βγάζουν γέλιο. Βγάζουν όμως; Όσο μπορούν να θεωρηθούν κωμικά, άλλο τόσο μπορούν να θεωρηθούν και τερατώδη, χαρακτηριστικά ενός παραμορφωμένου πλάσματος. Οι εκφράσεις υπερβολικής χαράς και ευτυχίας προσομοιάζουν με εκείνες του τρόμου ή της τρέλας. Μπορεί λοιπόν να απέχουν παρασάγγας από το ευχάριστο συναίσθημα που θέλουν να προκαλούν. Αντ’ αυτού, μπορεί να τρομοκρατήσουν τόσο βαθιά ένα παιδί, που να το στιγματίσουν με μια φοβία που θα το ακολουθήσει και στην ενήλικη ζωή του.

Στην Τεχνολογία, υπάρχει ο όρος Uncanny Valley, με μια ελληνική αντιστοιχία “Αφύσικο Πεδίο”. Ορίζει κυρίως την μεγάλη, ανθρωπομορφική ομοιότητα ενός αντικειμένου, όπως ενός ρομπότ ή ενός παιχνιδιού, σε σημείο που να γίνεται αποδέκτης συναισθηματικών αντιδράσεων. Τα μικρά παιδιά έχουν μεγάλη πιθανότητα αποδοχής ενός “μαγικού” αντικειμένου, και έτσι να του αποδίδουν ανθρώπινα χαρακτηριστικά και ιδιότητες, όπως π.χ. μπορεί ένα παιδί να επικοινωνεί με την κούκλα του. Ο κλόουν λοιπόν ανήκει σε αυτήν την ενδιάμεση γραμμή μεταξύ αληθινού ανθρώπου και αντικειμένου με ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά, και που σε συνδυασμό με την ακραία συμπεριφορά του μπορεί να δημιουργήσει βαθιά σύγχυση σε ένα παιδί.


Το αρχέτυπο του σύγχρονου Σατανικού Κλόουν εμφανίστηκε πρώτη φορά με το μυθιστόρημα του King, όπως αναφέραμε νωρίτερα, τη δεκαετία του 1980. Λέγεται πως η ιστορία ήταν εμπνευσμένη από έναν αληθινό κλόουν-εγκληματία: τον serial killer John Wayne Gacy, που έγινε γνωστός το 1978 ωςKiller Clown. Έκτοτε η ποπ κουλτούρα ασχολήθηκε πολύ με το ζουμερό θέμα του τρομακτικού κι επικίνδυνου σκοτεινού κλόουν: ήδη από το 1940 στα κόμικς του Batman κυριαρχούσε η γελωτοποιός αδίστακτη φιγούρα του Joker, αλλά τo 1989 απογειώνεται με την κινηματογραφική του ενσάρκωση από τον τρομερό Jack Nicholson. To 1988 κυκλοφορεί το Killer Clowns from Outer Space, μια κωμωδία τρόμου με εξαιρετικά γλαφυρό (και έητις) θέμα και τίτλο. Οι Simpsonsπαρωδούν την ίδια εποχή τον αγαπητό Bozo με μια δική τους εκδοχή: τον ανώμαλο και ανήθικο Krusty the Clown. Κι αυτά είναι μόνο η αρχή. Τίτλοι με παρόμοια θεματολογία κατακλύζουν την παγκόσμια show biz: Out of the Dark(1988), Clownhouse (1989), It (1990), Carnival of Souls (1998), The Clown at Midnight(1999), Camp Blood (2000), Killjoy (2000), S.I.C.K. Serial Insane Clown Killer (2003),Fear of Clowns (2004), Within the Woods (2005), Coulrophobia (2006), Secrets of the Clown (2007), 100 Tears (2007), Clownstrophobia (2009), The Last Circus (2010),Klown Kamp Massacre (2010), Gingerclown (2012), Stitches (2012), Sloppy the Psychotic (2012), Bongo: Killer Clown (2014) και Clown (2014), με φυσικά τελευταία την καινούρια, κινηματογραφική εκδοχή του It (2017), για να καταλήξει στον μάστερ King, από τον οποίο ξεκίνησε, όλη τούτη η φρικιαστική παράτα.

της Βυζαντίας Πυριόχου-Γκυ

Απέναντι Όχθη

Πηγή Ο Κλόουν και η άλλη του πλευρά

Η Greta Thunberg, τον περασμένο Αύγουστο, ξεκίνησε σχολική απεργία για την κλιματική κρίση ,στη συνέχεια χιλιάδες παιδιά και έφηβοι από διάφορες χώρες εντάχθηκαν στον αγώνα της.Στην Αυστραλία, την Πολωνία, τη Σουηδία, την Ολλανδία, την Ελβετία, τη Φινλανδία, τη Γερμανία, τη Δανία, το Βέλγιο, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιταλία, τις Φιλιππίνες, τη Βραζιλία, το
Λουξεμβούργο και τον Καναδά, είδαμε τις διαμαρτυρίες τους, να απαιτούν λύση στην κλιματική κρίση .

Από τον Αύγουστο του 2018 μέχρι σήμερα , πολλές χιλιάδες μαθητές σε όλο τον κόσμο , διαμαρτυρήθηκαν μπροστά σε 300 κοινοβούλια  σε περισσότερες από 30 χώρες παγκοσμίως.

Και τώρα στις 15 Μαρτίου, όλοι θα δημιουργήσουμε μια βαθιά απεργία μαζί! Για να δείξουμε ότι η Κρίση του Κλίματος είναι Κρίση! 
Έλα μαζί μας!


Η έκκληση από τη Γκρέτα στην Πολωνία για μια παγκόσμια απεργία μαθητών στις 15 Μαρτίου, να διεξαχθεί η παγκόσμια απεργία μαθητών. έχει βρει υποστήριξη από μαθητές και φοιτητές σε πολλές χώρες ως τώρα.

Ποτέ στην ιστορία του κοινωνικού κινήματος δεν έχει κληθεί μια παγκόσμια απεργία, μια σχολική απεργία εφήβων και παιδιών. Και χρειάστηκε μια εξαιρετική και απειλητική κλιματική κρίση για να προκαλέσει την εμφάνισή της.


Ποια είναι η κατάσταση της προετοιμασίας;

Σε ορισμένες χώρες η προετοιμασία είναι έντονη, όπως την Αυστραλία, το Βέλγιο, τη Ελβετία, τη Σουηδία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τις Κάτω Χώρες, τη Φινλανδία, τις ΗΠΑ και πιθανώς θα υπάρξει τεράστια συμμετοχή.Σε άλλες χώρες όπως η Πορτογαλία, η Πολωνία, η Βραζιλία, η Δανία, το Λουξεμβούργο, το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καναδάς, η Αυστρία, η Ιταλία και η Νέα Ζηλανδία, οι περιβαλλοντικοί ακτιβιστές εντείνουν τις προσπάθειές τους .

Αν και ο αγώνας του κλίματος έχει ξεκινήσει από  μαθητές και σπουδαστές, δεν μπορεί να περιμένουμε να κερδηθεί μόνο με τη συμμετοχή παιδιών και εφήβων. Ένα παράδειγμα αυτού είναι η Βραζιλία, όπου δεν υπάρχει ακόμη φοιτητικό κίνημα, αλλά οι ακτιβιστές καλούν μια Παγκόσμια Ημέρα για την Κλιματική Δράση, με δύο διαμαρτυρίες στο Σάο Πάολο και το Ρίο ντε Τζανέιρο για τις 15 Μαρτίου.



Σε χώρες όπου οι σπουδαστές δεν έχουν ακόμη κατορθώσει να οργανωθούν ή ακόμη και σε χώρες όπου το έχουν ήδη κάνει, και άλλοι τομείς της κοινωνίας πρέπει να ενταχθούν στον αγώνα όπως έγινε και στην Αυστραλία με την υποστήριξη των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των ακαδημαϊκών της Αυστραλίας.
Δεν πρέπει να περιμένουμε μόνο από τους μαθητές και τα παιδιά να αγωνιστούν.Και φυσικά εμείς στην Ελλάδα δεν πρέπει να παρακολουθούμε αμέτοχοι τους αγώνες των παιδιών σε όλο το πλανήτη για τη λύση της κλιματικής κρίσης. Ας οργανωθούμε.

Τι μπορεί να κάνει ο καθένας για να βοηθήσει;

Κατ ‘αρχάς, ο καθένας που διαβάζει αυτό το άρθρο να δημοσιοποιήσει το γεγονός της παγκόσμιας απεργίας για το κλίμα στις 15 Μαρτίου μέσω των κοινωνικών δικτύων. Ας οργανωθούμε για μια μεγάλη πορεία στο Σύνταγμα.

Απέναντι Όχθη


Πηγή 15 Μαρτίου, η παγκόσμια κλιματική απεργία για το μέλλον!

Την παρακάτω είδηση αλιεύσαμε στον ιστότοπο «Ανεβαίνοντας στα βουνά του κόσμου»: «Πριν μερικές δεκαετίες το Everest ήταν ένα θρύλος, όπου λίγοι και αποφασισμένοι άντρες και γυναίκες δημιουργούσαν τους θρύλους του σήμερα. Σήμερα η τουριστική βιομηχανία το μετατρέπει σε σκουπιδότοπο. Πάνω του βρίσκεται ο ψηλότερος σκουπιδότοπος του πλανήτη, το camp 4 στα 8.000 μ., και μόνο τη φετινή ανοιξιάτικη σεζόν, πάνω από 600 άνθρωποι πάτησαν την κορυφή περνώντας και από εκεί. Άφησαν πίσω τους δεκάδες σκηνές με το χαρακτηριστικό κίτρινο χρώμα, σχοινιά, μπουκάλες οξυγόνου, αναρριχητικά υλικά και βέβαια τα περιττώματά τους. Κι όλα αυτά προστέθηκαν σε ότι έχει αφεθεί τις τελευταίες δεκαετίες και που με τη μείωση των παγετώνων βγαίνει στην επιφάνεια.

“Είναι πλέον αηδιαστικό, το βουνό έχει κατακλυστεί από τόνους αποβλήτων”, δήλωσε στο AFP, ο Pemba Dorje Sherpa που μετρά 18 αναβάσεις στο Everest.

Φέτος, sherpas (τοπική εθνοτική ομάδα των Ιμαλαΐων) κάτω από τις οδηγίες και με παρότρυνση του Sagarmatha Pollution Control Committee (SPCC) – Επιτροπή ελέγχου της μόλυνσης του Sagarmatha (Sagarmatha είναι η ονομασία του Everest στα Νεπαλέζικα), κατέβασαν από το Base Camp στo Gorak Shep, λίγο χαμηλότερα, πάνω από 12 τόνους ανθρώπινων περιττωμάτων. Φυσικά δεν υπάρχει κάποιος τρόπος αυτά να στεγανοποιηθούν, με κίνδυνο να μολύνουν τον υδροφόρο ορίζοντα.

Για να μειώσουν το πρόβλημα, οι αρχές του Νεπάλ θέσπισαν πριν 5 χρόνια μια επιβάρυνση 4.000 δολάρια ανά ομάδα. Αν οι ορειβάτες κατέβαζαν πίσω 8 κιλά ανά άτομο, το ποσό θα επιστρεφόταν. Από τη μεριά της Κίνας εφάρμοσαν τον κανόνα 100 δολάρια πρόστιμο για κάθε κιλό (από τα 8 ανά ορειβάτη) που δεν θα κατέβαινε. Μη φανταστείτε ότι όλα αυτά έφεραν σπουδαία αποτελέσματα. Ο Pemba Dorje, εξηγεί: “τοπικοί αξιωματούχοι κλείνουν τα μάτια για μερικά δολάρια από τις εταιρείες, δεν υπάρχει σωστή παρακολούθηση για το τι γίνεται πάνω από το Base Camp και στην πραγματικότητα κανένας δε ενδιαφέρεται πραγματικά γι’ αυτό”. Αν κάποιος έχει πληρώσει 20 με 100.000 δολάρια για να ζήσει το όνειρο του, δε θα “κολλήσει” για μερικά κατοστάρικα επιπλέον. Οπότε και σύμφωνα με την SPCC, μόνο πέρσι προστέθηκαν 25 τόνοι σκουπιδιών και 15 τόνοι περιττωμάτων. 


Και το πρόβλημα επιδεινώνεται, γιατί οι εταιρείες μπροστά στο κυνήγι του χρήματος προσπαθούν να διευρύνουν την πελατεία τους, έτσι που κάθε χρόνο, ολοένα και λιγότερο έμπειροι πελάτες-ορειβάτες, προσπαθούν να αναρριχηθούν στο Everest. Και αν πριν μερικά χρόνια, οι πελάτες τους κουβαλούσαν κάποιο προσωπικό εξοπλισμό, όπως έναν υπνόσακο, κάποια τρόφιμα, αναρριχητικά υλικά ή μια μπουκάλα οξυγόνου, σήμερα οι εταιρείες τους διαβεβαιώνουν ότι αυτό δε χρειάζεται. Θα το αναλάβουν οι sherpas. “Μόνο που έτσι δε μένει και πολύ χώρος για να κατέβουν τα σκουπίδια”, σημειώνει ο βετεράνος του Everest Damian Benegas.

Μια λύση που προωθεί η SPCC, είναι η κατασκευή ενός σταθμού παραγωγής μεθανίου και λιπάσματος, από τα περιττώματα και τα σκουπίδια. Όμως αυτά, θα πρέπει να είναι σίγουρο ότι δε θα μολύνουν τον υδροφόρο ορίζοντα δημιουργώντας νέους πονοκεφάλους, κάτι όχι και τόσο απλό, ενώ και οι θερμοκρασίες που είναι χαμηλές και δε διευκολύνουν τη διαδικασία της διάσπασης, ανεβάζουν υπέρμετρα το κόστος.

Μια άλλη λύση, πολύ πιο απλή προτείνει ο Ang Tsering Sherpa, πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ορειβασίας του Νεπάλ: το κατέβασμα των σκουπιδιών. Η κυβέρνηση του Νεπάλ έχει χρηματοδοτήσει την εταιρεία του (Asian Trekking), για να κατεβάσει την τελευταία δεκαετία πάνω από 18 τόνους σκουπιδιών, πέρα από την οκτάκιλη ποσόστωση. Αλλά και η Κίνα φέτος χρηματοδότησε μια γερή αποστολή 30 ορειβατών, που κατέβασαν 8,5 τόνους από τη βόρεια διαδρομή.

Όπως καταλαβαίνουμε, όλοι κόπτονται για το πρόβλημα, όλοι προσπαθούν για τη λύση του, αλλά από κανενός το μυαλό δεν περνά το απλό: να μειωθεί η εμπορική εκμετάλλευση του βουνού. Σκατοκατάσταση.


Πηγή Σκουπίδια ακόμη και στην κορυφή του Έβερεστ

Την παρακάτω είδηση αλιεύσαμε στον ιστότοπο «Ανεβαίνοντας στα βουνά του κόσμου»: «Πριν μερικές δεκαετίες το Everest ήταν ένα θρύλος, όπου λίγοι και αποφασισμένοι άντρες και γυναίκες δημιουργούσαν τους θρύλους του σήμερα. Σήμερα η τουριστική βιομηχανία το μετατρέπει σε σκουπιδότοπο. Πάνω του βρίσκεται ο ψηλότερος σκουπιδότοπος του πλανήτη, το camp 4 στα 8.000 μ., και μόνο τη φετινή ανοιξιάτικη σεζόν, πάνω από 600 άνθρωποι πάτησαν την κορυφή περνώντας και από εκεί. Άφησαν πίσω τους δεκάδες σκηνές με το χαρακτηριστικό κίτρινο χρώμα, σχοινιά, μπουκάλες οξυγόνου, αναρριχητικά υλικά και βέβαια τα περιττώματά τους. Κι όλα αυτά προστέθηκαν σε ότι έχει αφεθεί τις τελευταίες δεκαετίες και που με τη μείωση των παγετώνων βγαίνει στην επιφάνεια.

“Είναι πλέον αηδιαστικό, το βουνό έχει κατακλυστεί από τόνους αποβλήτων”, δήλωσε στο AFP, ο Pemba Dorje Sherpa που μετρά 18 αναβάσεις στο Everest.

Φέτος, sherpas (τοπική εθνοτική ομάδα των Ιμαλαΐων) κάτω από τις οδηγίες και με παρότρυνση του Sagarmatha Pollution Control Committee (SPCC) – Επιτροπή ελέγχου της μόλυνσης του Sagarmatha (Sagarmatha είναι η ονομασία του Everest στα Νεπαλέζικα), κατέβασαν από το Base Camp στo Gorak Shep, λίγο χαμηλότερα, πάνω από 12 τόνους ανθρώπινων περιττωμάτων. Φυσικά δεν υπάρχει κάποιος τρόπος αυτά να στεγανοποιηθούν, με κίνδυνο να μολύνουν τον υδροφόρο ορίζοντα.

Για να μειώσουν το πρόβλημα, οι αρχές του Νεπάλ θέσπισαν πριν 5 χρόνια μια επιβάρυνση 4.000 δολάρια ανά ομάδα. Αν οι ορειβάτες κατέβαζαν πίσω 8 κιλά ανά άτομο, το ποσό θα επιστρεφόταν. Από τη μεριά της Κίνας εφάρμοσαν τον κανόνα 100 δολάρια πρόστιμο για κάθε κιλό (από τα 8 ανά ορειβάτη) που δεν θα κατέβαινε. Μη φανταστείτε ότι όλα αυτά έφεραν σπουδαία αποτελέσματα. Ο Pemba Dorje, εξηγεί: “τοπικοί αξιωματούχοι κλείνουν τα μάτια για μερικά δολάρια από τις εταιρείες, δεν υπάρχει σωστή παρακολούθηση για το τι γίνεται πάνω από το Base Camp και στην πραγματικότητα κανένας δε ενδιαφέρεται πραγματικά γι’ αυτό”. Αν κάποιος έχει πληρώσει 20 με 100.000 δολάρια για να ζήσει το όνειρο του, δε θα “κολλήσει” για μερικά κατοστάρικα επιπλέον. Οπότε και σύμφωνα με την SPCC, μόνο πέρσι προστέθηκαν 25 τόνοι σκουπιδιών και 15 τόνοι περιττωμάτων. 


Και το πρόβλημα επιδεινώνεται, γιατί οι εταιρείες μπροστά στο κυνήγι του χρήματος προσπαθούν να διευρύνουν την πελατεία τους, έτσι που κάθε χρόνο, ολοένα και λιγότερο έμπειροι πελάτες-ορειβάτες, προσπαθούν να αναρριχηθούν στο Everest. Και αν πριν μερικά χρόνια, οι πελάτες τους κουβαλούσαν κάποιο προσωπικό εξοπλισμό, όπως έναν υπνόσακο, κάποια τρόφιμα, αναρριχητικά υλικά ή μια μπουκάλα οξυγόνου, σήμερα οι εταιρείες τους διαβεβαιώνουν ότι αυτό δε χρειάζεται. Θα το αναλάβουν οι sherpas. “Μόνο που έτσι δε μένει και πολύ χώρος για να κατέβουν τα σκουπίδια”, σημειώνει ο βετεράνος του Everest Damian Benegas.

Μια λύση που προωθεί η SPCC, είναι η κατασκευή ενός σταθμού παραγωγής μεθανίου και λιπάσματος, από τα περιττώματα και τα σκουπίδια. Όμως αυτά, θα πρέπει να είναι σίγουρο ότι δε θα μολύνουν τον υδροφόρο ορίζοντα δημιουργώντας νέους πονοκεφάλους, κάτι όχι και τόσο απλό, ενώ και οι θερμοκρασίες που είναι χαμηλές και δε διευκολύνουν τη διαδικασία της διάσπασης, ανεβάζουν υπέρμετρα το κόστος.

Μια άλλη λύση, πολύ πιο απλή προτείνει ο Ang Tsering Sherpa, πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ορειβασίας του Νεπάλ: το κατέβασμα των σκουπιδιών. Η κυβέρνηση του Νεπάλ έχει χρηματοδοτήσει την εταιρεία του (Asian Trekking), για να κατεβάσει την τελευταία δεκαετία πάνω από 18 τόνους σκουπιδιών, πέρα από την οκτάκιλη ποσόστωση. Αλλά και η Κίνα φέτος χρηματοδότησε μια γερή αποστολή 30 ορειβατών, που κατέβασαν 8,5 τόνους από τη βόρεια διαδρομή.

Όπως καταλαβαίνουμε, όλοι κόπτονται για το πρόβλημα, όλοι προσπαθούν για τη λύση του, αλλά από κανενός το μυαλό δεν περνά το απλό: να μειωθεί η εμπορική εκμετάλλευση του βουνού. Σκατοκατάσταση.


Πηγή Σκουπίδια ακόμη και στην κορυφή του Έβερεστ

Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα της Kaspersky Lab, τα τρία τέταρτα (75%) των ερωτηθέντων παραδέχθηκαν ότι χρησιμοποιούν την συσκευή του κινητού τους για να προσποιούνται ότι είναι απασχολημένοι όταν δεν θέλουν να μιλήσουν με κάποιον άλλο, ενώ το 46% παραδέχεται ότι χρησιμοποιεί την συσκευή μόνο και μόνο για να «σκοτώνει» το χρόνο του κάθε μέρα. Οι συσκευές είναι, επίσης μια «σωτηρία» για όσους προτιμούν να μην μιλούν απευθείας σε άλλον άνθρωπο σε καθημερινές καταστάσεις, για να ολοκληρώσουν ορισμένες εργασίες ή να φέρουν εις πέρας κάποιες ανάγκες τους. Στην πραγματικότητα, σχεδόν το ένα τρίτο (31%) των ανθρώπων προτιμούν να εκτελούν ενέργειες, όπως η κλήση ταξί ή αναζήτηση οδηγιών για το μέρος, που επιθυμούν να μεταβούν, μέσω ενός ιστότοπου ή μιας εφαρμογής, καθώς το θεωρούν μια ευκολότερη λύση σε σύγκριση με το να χρειαστεί να μιλήσουν με άλλον άνθρωπο.

Το μέγεθος της εξάρτησης είναι πλέον τέτοιο, που η έστω και πρόσκαιρη αδυναμία χρήσης των κινητών ή του διαδικτύου έχει γίνει αιτία πανικού με το ένα τρίτο περίπου (34%), σύμφωνα πάντα με την συγκεκριμένη έρευνα, να ανησυχεί ότι δεν θα μπορέσει να διασκεδάσει εάν δεν έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο από τη συσκευή του, ενώ το 12% να ανησυχεί ακόμη και για το γεγονός ότι δεν θα είναι σε θέση να προσποιείται ότι είναι απασχολημένο εάν η συσκευή του είναι κλειστή.

Και έτσι, όσο αυξάνονται οι δυνατότητες «επικοινωνίας» τόσο μεγαλώνει η μοναξιά, όσο αυξάνεται η εξάρτηση από τις «έξυπνες» συσκευές σ’ ένα διαδικτυωμένο κόσμο τόσο η αποξένωση απογειώνεται μεταξύ των ανθρώπων, που βιάζονται να μείνουν μόνοι, κοιτώντας την «ζωή» να τρέχει ιλιγγιωδώς σαν video game χωρίς αρχή και τέλος. Μόνο που οι κάθε λογής απώλειες, όσο και αν μοιάζουν και αυτές εικονικές, άλλο τόσο είναι πλέον και ανυπολόγιστες…

Θαυμαστός ο Καινούργιος Κόσμος, θαυμαστά και τα έργα Του.

Χαμογελάστε, η καινούργια συσκευή θα είναι ακόμη μια έκπληξη, που θα σας είναι αδύνατον να στερηθείτε, η μόνη πραγματικά απελπιστική κατάσταση θα είναι η περίπτωση να την στερηθείτε. Αλλά μην σας πιάνει πανικός. Αυτό δεν θα συμβεί. Υπάρχετε για να την αποκτήσετε. Θάρρος και Ψυχραιμία. Το Παλαιό Είδος, άλλωστε, δεν θα υπάρχει σε λίγο…

ΦΘΑΝΕΙ να πάψουν και οι μικρότερες των αντιδράσεων που σημειώνονται που και που από τους θιασώτες της οπισθοδρόμησης.

Εκείνη ημέρα δεν θα αργήσει, ειδάλλως δεν θα έρθει ποτέ…



Πηγή Η μοναξιά τους είναι η συσκευή τους

Οικογένεια που διέμενε κοντά στο εργοστάσιο της Eldorado στην Ολυμπιάδα Χαλκιδικής καταγγέλλει ότι στο παιδί της βρέθηκαν μεγάλες συγκεντρώσεις κάδμιου. Αναλυτικά η επιστολή που απέστειλε η οικογένεια στο κοινοτικό συμβούλιο Oλυμπιάδας:

ΑΙΤΗΣΗ-ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
ΠΡΟΣ: 

ΤΟ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑΣ


Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε σχετικά με ένα σοβαρότατο θέμα υγείας της οικογενείας μας που πιθανόν να άπτεται της δημόσιας υγείας και παρακαλούμε για τις άμεσες ενέργειές σας.
Προ αρκετών μηνών παρουσιάστηκαν στο μικρό μας παιδί συνεχείς ζαλάδες, εμετοί, πονοκέφαλοι κλπ, οι οποίοι δεν υποχωρούσαν με τίποτα παρόλες τις συνεχείς θεραπείες που ακολουθούσαμε, κατόπιν φυσικά ιατρικών παρακολουθήσεων και αγωγών σε δημόσια και μεγάλα ιδιωτικά νοσοκομεία.
Επειδή περνούσαν μήνες χωρίς αποτέλεσμα, και κατόπιν αγωνιωδών σκέψεων και συζητήσεων αλλά και μιας ιατρικής υπόδειξης, κάναμε ειδικές εξετάσεις για βαρέα μέταλλα στο παιδί μας, μιας και το σπίτι μας όπως γνωρίζετε, βρίσκεται σε περιοχή κοντά στις μεταλλευτικές δραστηριότητες της Ολυμπιάδας, και δυστυχώς τα αποτελέσματα έδειξαν στο μόλις 2,5 ετών παιδί μας, δεκαπλάσιες συγκεντρώσεις από το επιτρεπόμενο, σε κάδμιο.
Φυσικά ως πρώτη και άμεση αντίδραση φύγαμε οικογενειακώς από το σπίτι μας, και μετακομίσαμε στην περιοχή της Ασπροβάλτας, και είμαστε σε αναμονή και άλλων εργαστηριακών αποτελεσμάτων, και για άλλα βαρέα μέταλλα που κάναμε συμπληρωματικά.
Σήμερα και μετά από λίγο χρονικό διάστημα από τη διαμονή μας στην Ασπροβάλτα, στο παιδί μας σταμάτησαν όλα τα άμεσα συμπτώματα που το ταλαιπωρούσαν τόσους μήνες, και φυσικά έχουμε μπει σε ένα πρόγραμμα επαναληπτικών εξετάσεων.
Επειδή πιστεύουμε ότι αντιλαμβάνεστε τη σοβαρότητα του θέματος, και επειδή σε πολλές συζητήσεις με εργαζόμενους στη μεταλλευτική εταιρία, μας ανέφεραν πως η εταιρία αρνείται να τους δώσει τα αποτελέσματα από τις εξετάσεις για βαρέα μέταλλα που διενεργεί η ίδια σε αυτούς, ΑΙΤΟΥΜΑΣΤΕ την άμεση ανάληψη ενεργειών εκ μέρους σας, δηλαδή την σύγκληση κοινοτικού συμβουλίου ή λαϊκής συνέλευσης, ώστε να ενημερωθούν όλοι οι κάτοικοι που διαμένουν στην περιοχή μας αλλά κυρίως και πρωτίστως οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στην εταιρία, για το σοβαρότατο αυτό θέμα, και φυσικά να δρομολογηθούν περαιτέρω ενέργειες προς αναζήτηση και εξακρίβωση του θέματος.
Φυσικά εννοείται ότι η παρουσία της εταιρίας ή των ειδικών ιατρών της, θεωρείται απαραίτητη και επιβεβλημένη.
Παρακαλούμε για τις άμεσες ενέργειές σας, και φυσικά να σας αναφέρουμε ότι είναι στη διάθεσή σας όλα τα ιατρικά στοιχεία που σας προαναφέραμε.

Πηγή Κάδμιο σε παιδί, στην περιοχή του εργοστασίου της Eldorado

Είναι τρεις και δέκα το μεσημέρι, 18 Απριλίου του 2018, είμαι στα γραφεία της Privacy International και διαβάζω στις ειδήσεις μια ιστορία για το πώς χρησιμοποιείται η αναγνώριση προσώπων στην Ταϊλάνδη. Στις 20 Απριλίου, στις εννιά και δέκα, έκανα κλικ σε ένα αποκλειστικό του CNN Money, από το κινητό. Στις 11.45 π.μ. στις 11 Μαϊου 2018, διάβασα μια είδηση στο USA Today που έλεγε ότι το Facebook γνωρίζει πότε νιώθουν ανασφάλεια οι έφηβοι χρήστες του.

Πώς τα ξέρω όλα αυτά; Απλά επειδή ζήτησα από μια διαφημιστική, την Quantcast, όλα τα δεδομένα που έχουν και αφορούν εμένα.

Οι περισσότεροι δε θα έχουν ακούσει ποτέ το όνομα Quantcast, αλλά η Quantcast σίγουρα θα έχει ακούσει κάτι για αυτούς. Η εταιρία, με έδρα το Σαν Φρανσίσκο, συλλέγει πληροφορίες σχετικά με τα χαρακτηριστικά των χρηστών του διαδικτύου και ισχυρίζεται ότι αυτό το κάνει σε πάνω από ένα εκατομμύριο ιστοσελίδες.

Η Quantcast είναι μόνο μία από τις – πολλές – εταιρίες που συνθέτουν ένα πολύπλοκο πληροφοριακό σύστημα με αντικείμενο τη στοχευμένη διαφήμιση, είτε προς μεμονωμένους χρήστες είτε προς συγκεκριμένα ακροατήρια.

Η – ηθελημένα θολωμένη – παρακάτω εικόνα δείχνει πώς μεταφράζεται αυτό στην περίπτωση ενός μεμονωμένου χρήστη: με το πέρασμα μιας εβδομάδας, η Quantcast μάζεψε πάνω από 5.300 γραμμές και πάνω από 46 στήλες με διάφορα δεδομένα: υπερσυνδέσμους, διευθύνσεις IP, cookies, πληροφορίες σχετικά με τον περιηγητή ιστού (browser) και πολλά άλλα.

Η -ηθελημένα θολωμένη- παρακάτω εικόνα δείχνει πώς μεταφράζεται αυτό στην περίπτωση ενός μεμονωμένου χρήστη: με το πέρασμα μιας εβδομάδας, η Quantcast μάζεψε πάνω από 5.300 γραμμές και πάνω από 46 στήλες με διάφορα δεδομένα: υπερσυνδέσμους, διευθύνσεις IP, cookies, πληροφορίες σχετικά με τον περιηγητή ιστού (browser) και πολλά άλλα.

Στιγμιότυπο οθόνης από τα δεδομένα που έλαβα μετά από το σχετικό αίτημα πρόσβασης στις βάσεις της Quantcast

Το να βλέπεις ότι η εταιρία αυτή έχει μια τόσο λεπτομερή εικόνα του τι ειδήσεις παρακολουθείς είναι από μόνο του αρκετά ανησυχητικό. Αλλά οι ιστοσελίδες, για τις οποίες η Quantcast έχει καταγράψει την επίσκεψή μου εκεί, δεν είναι παρά ένα μικρό κομμάτι από αυτά που η εταιρία γνωρίζει για μένα. Η Quantcast με έχει κατηγοριοποιήσει, έχει προβλέψει το φύλο μου, την ηλικία μου, το αν υπάρχουν παιδιά στο σπίτι (αλλά και πόσα παιδιά καθώς και τις ηλικίες τους), το μορφωτικό μου επίπεδο, το ετήσιο εισόδημα του νοικοκυριού μου σε δολάρια ΗΠΑ και στερλίνες Μ. Βρετανίας.
Στιγμιότυπο οθόνης από τα δεδομένα που έλαβα μετά από το σχετικό αίτημα πρόσβασης στις βάσεις της Quantcast

Η Quantcast με έχει τοποθετήσει σε ακόμα πιο συγκεκριμένες κατηγορίες, τα ονόματα των οποίων υποδηλώνουν ότι τα δεδομένα έχουν αποκτηθεί από εμπόρους δεδομένων (data brokers) όπως η Acxiom, η Oracle, αλλά και η MasterCard καθώς και εταιρίες πιστοληπτικής ικανότητας, όπως η Experian. 

Μερικές από τις κατηγορίες στις οποίες έχω τοποθετηθεί είναι εξωφρενικά συγκεκριμένες. Τα αγοραστικά μου ενδιαφέροντα σύμφωνα με την MasterCard UK, για παράδειγμα, περιλαμβάνουν ταξίδια και αναψυχή στον Καναδά (όντως ταξίδεψα πρόσφατα στον Καναδά για δουλειά) και συχνές συναλλαγές στα εστιατόρια Bagel (μπορώ όντως να θυμηθώ μια βραδιά που αγόρασα μερικά μπέιγκελ). Ως προς τα υπόλοιπα, η Experian UK με κατηγοριοποιεί με βάση την υποτιθέμενη οικονομική μου κατάσταση (για έναν περίεργο λόγο ανήκω στην κατηγορία Αστική Ευημερία: Παγκόσμιου Επιπέδου Πλούτος) και η εταιρία εμπορίας δεδομένων Acxiom με βάζει στην κατηγορία “Αλκοόλ σε Υψηλές Οικιακές Δαπάνες” (να ‘ναι γιατί πήγα να ψωνίσω για ένα πάρτι γενεθλίων στο σπίτι;), ενώ μια εταιρία με το όνομα Affinity Answers νομίζει πως έχω κάποια σχέση με την αγοραστική κατηγοριοποίηση “Βρεφικές πάνες και Μαντηλάκια” (εντελώς λάθος…). 

Οι διαφημίσεις φαντάζουν ασήμαντες, αλλά η λεπτομέρεια των δεδομένων που χρησιμοποιούνται για να μας στοχεύσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια κάθε άλλο παρά ασήμαντη μπορεί να θεωρηθεί. Κοιτώντας αυτές τις κατηγοριοποιήσεις θυμάμαι την επικρίτρια της τεχνολογίας Sara Watson και τον όρο “κοιλάδα εξατομίκευσης”, που έχει επινοήσει. Μου είναι αδύνατο να καταλάβω γιατί ταξινομούμαι και με στοχεύουν με αυτό τον τρόπο· μου είναι αδύνατο να βρω σε ποια δεδομένα βασίζονται αυτές οι ταξινομήσεις και -ακόμα πιο ανησυχητικό αυτό- δεν μπορώ να ξέρω αν αυτά τα δεδομένα μπορεί να χρησιμοποιηθούν (ή χρησιμοποιούνται) εναντίον μου. 
      Στιγμιότυπο οθόνης από τα δεδομένα που έλαβα μετά από το σχετικό αίτημα πρόσβασης στις βάσεις της Quantcast

Ο σκοτεινός κόσμος της καταγραφής από τρίτους 
Η Quantcast είναι μια ακόμα από τους αναρίθμητους “τρίτους” που παρακολουθούν τη δραστηριότητα των χρηστών στο διαδίκτυο. Εταιρίες σαν την Quantcast (όπως και η Google και το Facebook) έχουν ανιχνευτές (trackers) σε τόσες ιστοσελίδες και εφαρμογές, επομένως μπορούν να ενώσουν τα κομμάτια της δραστηριότητάς σας σε πολλές διαφορετικές ιστοσελίδες μες στη μέρα. 
Π.χ., τα δεδομένα που έχει η Quantcast για μένα, δίνουν μια τρομακτικά συγκεκριμένη εικόνα της δουλειάς μου στην Privacy International. Μόνο και μόνο από το ιστορικό της περιήγησης, εταιρίες σαν την Quantcast όχι απλά ξέρουν ότι η δουλειά μου είναι η τεχνολογία, η ασφάλεια και η ιδιωτικότητα, αλλά το ειδησεογραφικό περιεχόμενο για το οποίο ενδιαφέρομαι αποκαλύπτει πάνω σε τι ακριβώς δουλεύω κάθε στιγμή. Επίσης, τα δεδομένα μου στην Quantcast, αποκαλύπτουν ότι έχω προσωπικό blog στο Tumblr. 
Για κάθε κλικ σε κάθε ένα από αυτά τα λινκ, η Quantcast ισχυρίζεται ότι έχω δώσει τη συγκατάθεσή μου ώστε να καταγραφεί – αλλά αυτό είναι μόνο η μισή ιστορία. Η Quantcast δεν έχει άμεση σχέση με τους ανθρώπους τα δεδομένα των οποίων συλλέγει. Επομένως, οι περισσότεροι δεν έχουν καν ακούσει το όνομα της εταιρίας, δεν ξέρουν ότι επεξεργάζεται τα δεδομένα τους και κατασκευάζει το προφίλ τους, αν αυτά τα δεδομένα είναι έγκυρα, για ποιους σκοπούς τα χρησιμοποιεί, με ποιους τα μοιράζεται καθώς και ποιες είναι οι συνέπειες της επεξεργασίας τους. 
Η Quantcast ισχυρίζεται ότι έχει τη συγκατάθεσή μου (και μάλλον και τη δική σας) γιατί κάπου, σε κάποια ιστοσελίδα, πρέπει να πάτησα χωρίς να το πολυ-σκεφτώ στο “ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ”. Ο λόγος που το έκανα είναι γιατί οι λεγόμενες “φόρμες συγκατάθεσης” είναι ειδικά σχεδιασμένες για σε κάνουν να πατάς στο “ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ”, απλά γιατί είναι αδιανόητα κουραστικό και -χωρίς λόγο- χρονοβόρο να μην αποδεχτείς την καταγραφή της δραστηριότητάς σου. Η Privacy International πιστεύει πως αυτό συνιστά καταπάτηση του Γενικού Κανονισμού για την Προστασία Δεδομένων (GDPR) της ΕΕ, ο οποίος απαιτεί η συγκατάθεση να δίνεται ελεύθερα, χωρίς αμφιβολίες και με ακρίβεια. Το Information Commissioners Office στο Ηνωμένο Βασίλειο υποστηρίζει πως “η γνήσια συγκατάθεση θα πρέπει να δίνει τον έλεγχο στα άτομα, να δημιουργεί σχέσεις εμπιστοσύνης και να βελτιώνει την αξιοπιστία σας”. 
H Quantcast πουλά τέτοιες “λύσεις συγκατάθεσης” σε ιστοσελίδες και εκδότες όπως οι ιστοσελίδες ενημέρωσης. Ο σχεδιασμός τους είναι κλασική περίπτωση ανηθικότητας, όπου ενθαρρύνει τον κόσμο να “συμφωνεί” σε πρακτικές που παραβιάζουν κατά πολύ την ιδιωτικότητά του· μια γενικευμένη πρακτική που οι φίλοι μας στο Συμβούλιο Καταναλωτών της Νορβηγίας περιγράφουν σε αυτή την εξαιρετική αναφορά.
Χρειάστηκε να κάνω κλικ στο απίστευτα μικρό “Γιατί χρησιμοποιούμε cookies” και “Εμφάνιση της πλήρους λίστας συνεργατών” στο επόμενο παράθυρο, και μόνο τότε κατάλαβα με ακρίβεια τι ακριβώς κρύβεται πίσω από το “ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ”: ότι δηλαδή δίνω τη “συγκατάθεσή” μου ώστε εκατοντάδες εταιρίες να χρησιμοποιούν τα δεδομένα με τρόπους που θα εξέπλητταν τον περισσότερο κόσμο. Αν είχα κάνει κλικ στο “ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ”, θα είχα συμφωνήσει μια εταιρία που λέγεται Criteo να συνδυάσει τα διαδικτυακά μου δεδομένα με πηγές εκτός διαδικτύου και να συνδέσει τις διάφορες συσκευές που χρησιμοποιώ.

Στην πραγματικότητα, ο παραπλανητικός σχεδιασμός της Quantcast είναι τόσο αποτελεσματικός, που η εταιρία δηλώνει με υπερηφάνεια ότι η συγκατάθεση φτάνει στο 90% στις ιστοσελίδες που χρησιμοποιούν το λογισμικό της. 
Οι έμποροι δεδομένων και το κρυφό οικοσύστημα δεδομένων 
Το γεγονός ότι πάρα πολλές εταιρίες καταγράφουν τη δραστηριότητα εκατομμυρίων ανθρώπων στο διαδίκτυο, αλλά και αυτήν των κινητών τους, είναι αρκούντως ανησυχητικό. Αυτό όμως που είναι ακόμα πιο ανησυχητικό είναι η έκταση της συνεργασίας της εταιρίας με εμπόρους δεδομένων, εταιρίες αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας, ακόμα και με εταιρίες πιστωτικών καρτών, με τρόπους που καθιστούν αδύνατο για τον μέσο καταναλωτή να γνωρίζει τι συμβαίνει ή να μπορέσει να το αποφύγει. 
Διαφημιστικές εταιρίες και εταιρίες εμπορίας δεδομένων καταγράφουν σιωπηλά, αναλύουν, πουλούν και αγοράζουν τα δεδομένα των ανθρώπων για δεκαετίες. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ο βαθμός στον οποίο πλέον μπορεί να γίνεται. 
Οι έμποροι δεδομένων αγοράζουν τα προσωπικά σας δεδομένα από συνεργαζόμενες εταιρίες, μαζεύουν δεδομένα όπως το ιστορικό της περιήγησης στο διαδίκτυο από διάφορες πηγές, τα συνδυάζουν με άλλες πληροφορίες που έχουν για εσάς (περιοδικά στα οποία είστε συνδρομητής, στοιχεία σε δημόσιες υπηρεσίες ή ιστορικό αγορών) και πουλάνε το αποτέλεσμα σε όποιον επιθυμεί να μάθει κάτι παραπάνω για εσάς. 
Παρόλο που οι εταιρίες αυτές δεν έρχονται σε άμεση επαφή με καταναλωτές και τα ονόματα τους μας είναι λίγο πολύ άγνωστα, το μέγεθος της βιομηχανίας δεδομένων μας αφήνει άφωνους. Π.χ, η ετήσια αναφορά της Acxiom το 2017, δηλώνει ότι παρέχουν πακέτα δεδομένων που αφορούν “περίπου 700 εκατομμύρια καταναλωτές παγκοσμίως, ενώ τα πακέτα αυτά περιέχουν 5.000 διαφορετικές κατηγοριοποιήσεις από εκατοντάδες πηγές”. 
Μέρος του προβλήματος αποτελεί το γεγονός ότι τα δεδομένα αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να στοχεύσουν, να επηρεάσουν ή να χειραγωγήσουν την καθεμιά/καθένα μας με μεγάλη ακρίβεια. Με πόση ακρίβεια; Πριν λίγα χρόνια, μια διαφημιστική εταιρία από τη Μασαχουσέτη στις ΗΠΑ έστειλε στοχευμένα μηνύματα κατά της έκτρωσης σε γυναίκες που σκέφτονταν την έκτρωση, ενώ αυτές ήταν στο νοσοκομείο. Το νομικό πλαίσιο στις ΗΠΑ είναι αρκετά διαφορετικό από αυτό στην ΕΕ, και το παράδειγμα αυτό δείχνει ξεκάθαρα τις δυνατότητες που προφέρει η τεχνολογία: τη στόχευση πολύ συγκεκριμένων ομάδων, σε συγκεκριμένο σημείο και σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Κάπως έτσι λοιπόν είναι η πραγματικότητα της στοχευμένης διαφήμισης σήμερα. 
Την ίδια στιγμή που τα απίστευτα ακριβή δεδομένα μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον μας, αυτά που δεν είναι ακριβή δε σημαίνει πως είναι λιγότερο επικίνδυνα. Ειδικά όταν υπάρχουν δεδομένα που οι περισσότερες/οι από εμάς δε γνωρίζουν καν την ύπαρξή τους και έχουμε ελάχιστες δυνατότητες ελέγχου στο πώς χρησιμοποιούνται για να ληφθούν αποφάσεις που μας αφορούν. Για παράδειγμα, μια έρευνα του Big Brother Watch στο Ηνωμένο Βασίλειο, έδειξε πώς η αστυνομία του Durham τροφοδοτούσε το “Εργαλείο αξιολόγησης κινδύνου πρόκλησης βλάβης” με δεδομένα marketing από το Mosaic της Experian, ώστε να προβλέψει αν υπάρχει μικρός, μέτριος ή μεγάλος κίνδυνος υποτροπής για κάποιον ύποπτο, έτσι ώστε να λάβει απόφαση αν θα του απαγγείλει κατηγορίες ή αν θα τον οδηγήσει σε κάποιο πρόγραμμα επανένταξης. Η αστυνομία του Durham δεν είναι η μόνη στην Αγγλία και την Ουαλία που χρησιμοποιούν την υπηρεσία της Mosaic. Η αστυνομία του Cambridgeshire και του Lancashire έχουν επίσης συμβόλαιο με την Experian για το Mosaic. 
Πώς η Privacy International καλεί την κρυφή βιομηχανία δεδομένων σε λογοδοσία 
Αν παρακολουθήσατε τα σκάνδαλα για την Cambridge Analytica και το Facebook, ίσως να σας έμεινε μια αίσθηση πως τα σκάνδαλα με την ιδιωτικότητα αφορούν κάποιους κακούς που καταχρώνται κατά τη διάρκεια των εκλογών πλατφόρμες οι οποίες, ενώ έχουν καλό σκοπό, είναι ένοχες γιατί δίνουν απαντήσεις με μεγάλη καθυστέρηση. Η δική μας ερμηνεία πάντα ήταν ότι είμαστε αντιμέτωποι με ένα συστημικό πρόβλημα που έχει τις ρίζες του στον πυρήνα των μεθόδων με τις οποίες οι διαφημιστικές και πολλοί άλλοι εκμεταλλεύονται τα δεδομένα των πολιτών. 
Ο Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα της ΕΕ, που τέθηκε σε ισχύ στις 25 Μαΐου του 2018, ενισχύει τα δικαιώματα των πολιτών ως προς την προστασία των δεδομένων τους, θέτοντας αυστηρότερες υποχρεώσεις σε όσους επεξεργάζονται προσωπικά δεδομένα και προβλέπει ισχυρότερες κανονιστικές διαδικασίες επιβολής. 
Γι’ αυτό η Privacy International έχει καταθέσει μηνύσεις εναντίον εφτά εμπόρων δεδομένων (Acxiom, Oracle), διαφημιστικών εταιριών (Criteo, Quantcast, Tapad), και εταιριών αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας (Equifax, Experian) στις αρχές προστασίας δεδομένων σε Γαλλία, Ιρλανδία και Ηνωμένο Βασίλειο. 
Οι εταιρίες αυτές δε συμμορφώνονται με τις αρχές της προστασίας δεδομένων, και συγκεκριμένα με αυτές της διαφάνειας, του δικαίου, της νομιμότητας, του περιορισμού του σκοπού, της ελαχιστοποίησης των δεδομένων και της ακρίβειας. Επίσης δεν έχει νομική βάση και ο τρόπος που χρησιμοποιούν τα δεδομένα των πολιτών, κατά παράβαση του GDPR. 
Ο κόσμος ολόκληρος ξαναχτίζεται από εταιρίες και κυβερνήσεις με σκοπό την εκμετάλλευση των δεδομένων. Χωρίς επείγουσα και συνεχή δράση, τα δεδομένα θα χρησιμοποιούνται με τρόπους που τώρα δεν μπορούμε καν να φανταστούμε, καθορίζοντας και χειραγωγώντας τις ζωές μας χωρίς εμείς να καταλαβαίνουμε το γιατί και χωρίς να μπορούμε να αντιδράσουμε αποτελεσματικά. Καλούμε τις αρχές προστασίας δεδομένων να ελέγξουν αυτές τις εταιρίες και να προστατεύσουν τους πολίτες από τη μαζική εκμετάλλευση των δεδομένων τους, και επίσης προτρέπουμε δημοσιογράφους, ακαδημαϊκούς, καταναλωτικές οργανώσεις και την κοινωνία ευρύτερα, να ζητούν έλεγχο και λογοδοσία από αυτήν τη βιομηχανία. 
Το άρθρο αυτό γράφτηκε από την επικεφαλής του προγράμματος εκμετάλλευσης δεδομένων της Privacy International, Frederike Kaltheuner


Πηγή Ζήτησα από μια εταιρία που καταγράφει τη δραστηριότητα στο διαδίκτυο να μου δώσει τα δεδομένα μου· και ορίστε τι βρήκα