20 October, 2017
Home / Περιβαλλον (Page 22)

Αν και ετυμολογικά η προέλευση του όρου Τα κοινά συγχέεται συχνά με την ιστορική του προέλευση από την ελληνική θέσμιση της πόλης ( το κοινόν ) όπως και τη ρωμαϊκή res publica ( οι δημόσιες υποθέσεις ), λίγη ή καθόλου σχέση έχει η σύγχρονη ερμηνεία του μαζί τους. Τις περισσότερες φορές αποδίδουμε στα νέα ελληνικά τον όρο Τα Κοινά από το αγγλικό commons ή τους commoners ( λαϊκούς ) της ευρωπαϊκής υπαίθρου, άλλες φορές πάλι είναι απλά αποτέλεσμα μιας βεβιασμένης μετάφρασης όπως στην περίπτωση της Hannah Arendt όπου o όρος που χρησιμοποιεί στο Vita Activa, αυτό που μεταφράστηκε άγαρμπα στα ελληνικά ως «Η Δημόσια Σφαίρα: τα Κοινά» είναι στην πραγματικότητα «Public Realm: the Common», δηλαδή, σε μια κυριολεκτική μετάφραση «το κοινόν» καθότι είναι ενικός.

Η διαφοροποίηση Των Κοινών με το κοινόν δεν είναι μόνο γλωσσική∙ η συζήτηση που συνοδεύει σήμερα Τα Κοινά είναι τόσο πολύ επικεντρωμένη στο κοινωνικό -ή έστω στον τρόπο της διαχείρισης τους- που θα λέγαμε πως στην πραγματικότητα πρόκειται για τα ομώνυμα ονόματα δύο απολύτως διαφορετικών σημασιών.

Όταν μιλάμε για Τα Κοινά αναφερόμαστε σχεδόν εξ ορισμού σε «πόρους», κοινωνικούς ή φυσικούς, οι οποίοι και θα έπρεπε να προσφέρονται «δωρεάν». Η Αμερικανίδα συγγραφέας Ostrom Elinor θεωρείται πως είναι η μητέρα των «commons» καθότι είναι η πρώτη που χρησιμοποίησε στο βιβλίο της “Η διαχείριση των κοινών πόρων” τον όρο αυτό σύμφωνα με την τρέχουσα ακαδημαϊκή του εκδοχή. Ο όρος προφανώς χρησιμοποιούνταν και παλιότερα αλλά με εντελώς διαφορετικό νόημα, όπως π.χ. customs and commons «τα έθιμα» ( είναι πλεονασμός στην ελληνική να πούμε «τα κοινά έθιμα» καθώς τα έθιμα είναι πάντα κοινά ) ή όντως την καθημερινή απλότητα. Είναι σημαντικό να πούμε το ότι η Ostrom Elinor αναφέρει εξαρχής τα commons περιορίζοντας τα στα στους περιβαλλοντικούς πόρους (ψαρότοπους, δάση, βοσκοτόπια, αρδευτικά συστήματα κ.α. ). Η προσέγγιση της όμως είναι και οικονομική, για την ακρίβεια φιλελεύθερη, τα αντιλαμβάνεται δηλαδή μέσα από την εξατομικευμένη σχέση του ιδιώτη-καταναλωτή με τα αντίστοιχα δημόσια-μαζικά ή αγαθά-εμπορεύματα και αυτό που ζητά στο τέλος και αυτό που καταδεικνύει είναι μια πιο «αποτελεσματική» εκμετάλλευση των κοινών πόρων∙ όχι ως το επιμέρους κομμάτι μιας ολιστικής πολιτικής αλλά ως κεντρικό ζήτημα διευθέτησης.

Γίνεται σαφές πως οποιαδήποτε συζήτηση διευθέτησης του κοινωνικού χαρακτήρα των “κοινών πόρων” μπορεί να επιλυθεί κάλλιστα χωρίς κανένας να προδιαγράφει εάν αυτή γίνει εντός των αγοραίων σχέσεων ή κάτω από την πατρωνία του κρατικού μονοπωλίου. Η αυτό-διαχείριση Των Κοινών σε κανένα σημείο δεν υπονοεί ούτε καν κάποιον σοσιαλιστικό προσανατολισμό που εύλογο θα ήταν να αναμένουμε. Είναι περισσότερο ένας «ηθικός καπιταλισμός» παρά ένας γνήσιος αντικαπιταλισμός που υπόσχεται μια άλλη οργάνωση της ζωής. Με τον τρόπο αυτό γίνεται αντιληπτό γιατί στην γενική του εκδοχή ο αγώνας για την υπεράσπιση Των Κοινών επικεντρώνεται τόσο πολύ ενάντια στην εμπορευματοποίηση τους και όχι στην ανάδειξη ενός διαφορετικού τρόπου πολιτικής.

Κοινά: Δωρεάν ή εμπόρευμα;

Στο βιβλίο Κοινά: μια σύντομη εισαγωγή (David Bollier, 2016) ο «blogger» συγγραφέας και ακτιβιστής Των Κοινών (όπως ο ίδιος παρουσιάζει τον εαυτό του) προσδιορίζει Τα Κοινά με βάση ένα κατεξοχήν κριτήριο: την περίφραξη. Κοινά είναι, γράφει ο Bollier, «ότι πριν προσφέρονταν σε όλους δωρεάν και μπορεί να περιφραχτεί, να εμπορευματοποιηθεί». Έτσι ως Κοινά ορίζονται φυσικοί πόροι, δημόσιες υπηρεσίες και δημόσιοι άυλοι τόποι, «Υλικά ή άυλα στοιχεία» τα οποία συγκροτούν την κοινωνική αναπαραγωγή στις οικονομικές σχέσεις των «μελών μιας κοινωνίας» ( παραγωγή – κατανάλωση – χρήση ). Σχέσεις που είναι αναγκαστικά κατεξοχήν εξατομικευμένες καθώς ερμηνεύονται μέσα από την, υπαρκτή ή όχι, διαμεσολάβηση του κεφαλαίου με το άτομο καταναλωτή. Έτσι ως Κοινό περιγράφεται εκείνο το αγαθό που ο καθένας, ξεχωριστά ως οντότητα, έχει -ή δεν έχει- εμπορευματική σχέση μαζί του.

Με βάση ορισμό από έκδοση του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς:

«Ως κοινά ορίζουμε εκείνα τα αγαθά ή τους πόρους τους οποίους η κοινότητα αντιλαμβάνεται ως δώρα της φύσης (κανείς δεν παράγει το νερό, τον υδρολογικό κύκλο, τον αέρα ή τα δάση) ή ως κληρονομιά των προηγούμενων γενεών (όπως η γνώση, οι κώδικες, οι νόμοι ή η γλώσσα). 


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ

Ομόηχα των Κοινών

Το «Little Island» ​περιγράφει την ιστορία ενός ανθρώπου που επέλεξε να ζει για 40 περίπου χρόνια σ’ ένα μικρό νησί,το Γαϊδουρονήσι, ή αλλιώς νήσος Χρυσή, στα νότια της Κρήτης. Μέσα από τα χρόνια κατάφερε
να διαμορφώσει τη ζωή του και να επιβιώνει παρά τις αντίξοες συνθήκες. Η ζωή του αναστατώνεται από την επιμονή των δασικών αρχών να τον απομακρύνουν από εκεί. Εκείνος όμως  δεν είναι διατεθειμένος να εγκαταλείψει το μικρό νησί.Το «Little Island» είναι η ιστορία του Νίκου Βασιλάκη, ενός ανθρώπου που αποφάσισε να ζήσει για όλη του τη ζωή στη φύση . Η Χρυσή είναι ένα πολύ μικρό νησί κάτω από την Ιεράπετρα ,στο Λιβυκό πέλαγος, όπου κυριαρχεί η χρυσή άμμος, τα γαλάζια νερά και η έντονη πράσινη βλάστηση από κέδρους.Η Χρυσή προστατεύεται από το πρόγραμμα Natura 2000, ως «περιοχή έντονου φυσικού κάλλους», καθώς επίσης έχει ορισθεί ως καταφύγιο άγριας ζωής. Το νησί φιλοξενεί το μεγαλύτερο φυσικώς σχηματιζόμενο δάσος Λιβανέζικου κέδρου στην Ευρώπη. Η πλειοψηφία των δέντρων έχουν μέση ηλικία τα 200 χρόνια και μέσο ύψος τα 7 μέτρα, μερικά δέντρα είναι πάνω από 300 χρονών και έχουν 10 μέτρα ύψος.Ο Νίκος Βασιλάκης κατάφερε να φτιάξει και οικογένεια πάνω στο νησί και αναγκάστηκε να την αποχωριστεί όταν η κόρη του έπρεπε να πάει σχολείο και εκείνος επέλεξε το νησί. ΟΙ δασικές αρχές τον κυνηγούσαν διαρκώς επιμένοντας να εγκαταλείψει το νησάκι του αλλά εκείνος επέμενε να παραμένει. Τελικά πέθανε μερικούς μήνες αφού τελείωσαν τα γυρίσματα.

https://player.vimeo.com/video/200134185

Little Island from Angelos Psomopoulos on Vimeo.

Το «Little Island»,είναι ένα ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία Άγγελου Ψωμόπουλου και Αλεξ Βηλαρά με πολλές διεθνείς διακρίσεις και βραβεία.

* Official Selection Thessaloniki International Documentary Film Festival 2015

* Nominated for Best Direction Los Angeles Short Film Festival 2016

* Best Film Production SAE Alumni Awards 2015

* Official Selection San Fransisco Greek Film Festival 2016

* Festival Award Ierapetra International Documentary Film Festival 2015

* Official Selection Best Shorts Competition 2015

Little Island – Η ιστορία ενός ερημίτη

Το «Little Island» ​περιγράφει την ιστορία ενός ανθρώπου που επέλεξε να ζει για 40 περίπου χρόνια σ’ ένα μικρό νησί,το Γαϊδουρονήσι, ή αλλιώς νήσος Χρυσή, στα νότια της Κρήτης. Μέσα από τα χρόνια κατάφερε
να διαμορφώσει τη ζωή του και να επιβιώνει παρά τις αντίξοες συνθήκες. Η ζωή του αναστατώνεται από την επιμονή των δασικών αρχών να τον απομακρύνουν από εκεί. Εκείνος όμως  δεν είναι διατεθειμένος να εγκαταλείψει το μικρό νησί.Το «Little Island» είναι η ιστορία του Νίκου Βασιλάκη, ενός ανθρώπου που αποφάσισε να ζήσει για όλη του τη ζωή στη φύση . Η Χρυσή είναι ένα πολύ μικρό νησί κάτω από την Ιεράπετρα ,στο Λιβυκό πέλαγος, όπου κυριαρχεί η χρυσή άμμος, τα γαλάζια νερά και η έντονη πράσινη βλάστηση από κέδρους.Η Χρυσή προστατεύεται από το πρόγραμμα Natura 2000, ως «περιοχή έντονου φυσικού κάλλους», καθώς επίσης έχει ορισθεί ως καταφύγιο άγριας ζωής. Το νησί φιλοξενεί το μεγαλύτερο φυσικώς σχηματιζόμενο δάσος Λιβανέζικου κέδρου στην Ευρώπη. Η πλειοψηφία των δέντρων έχουν μέση ηλικία τα 200 χρόνια και μέσο ύψος τα 7 μέτρα, μερικά δέντρα είναι πάνω από 300 χρονών και έχουν 10 μέτρα ύψος.Ο Νίκος Βασιλάκης κατάφερε να φτιάξει και οικογένεια πάνω στο νησί και αναγκάστηκε να την αποχωριστεί όταν η κόρη του έπρεπε να πάει σχολείο και εκείνος επέλεξε το νησί. ΟΙ δασικές αρχές τον κυνηγούσαν διαρκώς επιμένοντας να εγκαταλείψει το νησάκι του αλλά εκείνος επέμενε να παραμένει. Τελικά πέθανε μερικούς μήνες αφού τελείωσαν τα γυρίσματα.

https://player.vimeo.com/video/200134185

Little Island from Angelos Psomopoulos on Vimeo.

Το «Little Island»,είναι ένα ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία Άγγελου Ψωμόπουλου και Αλεξ Βηλαρά με πολλές διεθνείς διακρίσεις και βραβεία.

* Official Selection Thessaloniki International Documentary Film Festival 2015

* Nominated for Best Direction Los Angeles Short Film Festival 2016

* Best Film Production SAE Alumni Awards 2015

* Official Selection San Fransisco Greek Film Festival 2016

* Festival Award Ierapetra International Documentary Film Festival 2015

* Official Selection Best Shorts Competition 2015

Little Island – Η ιστορία ενός ερημίτη

Το «Little Island» ​περιγράφει την ιστορία ενός ανθρώπου που επέλεξε να ζει για 40 περίπου χρόνια σ’ ένα μικρό νησί,το Γαϊδουρονήσι, ή αλλιώς νήσος Χρυσή, στα νότια της Κρήτης. Μέσα από τα χρόνια κατάφερε
να διαμορφώσει τη ζωή του και να επιβιώνει παρά τις αντίξοες συνθήκες. Η ζωή του αναστατώνεται από την επιμονή των δασικών αρχών να τον απομακρύνουν από εκεί. Εκείνος όμως  δεν είναι διατεθειμένος να εγκαταλείψει το μικρό νησί.Το «Little Island» είναι η ιστορία του Νίκου Βασιλάκη, ενός ανθρώπου αποφάσισε να ζήσει για όλη του τη ζωή στη φύση . Η Χρυσή είναι ένα πολύ μικρό νησί κάτω από την Ιεράπετρα ,στο Λιβυκο πέλαγος, όπου κυριαρχεί η χρυσή άμμος, τα γαλάζια νερά και η έντονη πράσινη βλάστηση από κέδρους.Η Χρυσή προστατεύεται από το πρόγραμμα Natura 2000, ως «περιοχή έντονου φυσικού κάλλους», καθώς επίσης έχει ορισθεί ως καταφύγιο άγριας ζωής. Το νησί φιλοξενεί το μεγαλύτερο φυσικώς σχηματιζόμενο δάσος Λιβανέζικου κέδρου στην Ευρώπη. Η πλειοψηφία των δέντρων έχουν μέση ηλικία τα 200 χρόνια και μέσο ύψος τα 7 μέτρα, μερικά δέντρα είναι πάνω από 300 χρονών και έχουν 10 μέτρα ύψος.Ο Νίκος Βασιλάκης κατάφερε να φτιάξει και οικογένεια πάνω στο νησί και αναγκάστηκε να την αποχωριστεί όταν η κόρη του έπρεπε να πάει σχολείο και εκείνος επέλεξε το νησί. ΟΙ δασικές αρχές τον κυνηγούσαν διαρκώς επιμένοντας να εγκαταλείψει το νησάκι του αλλά εκείνος επέμενε να παραμένει. Τελικά πέθανε μερικούς μήνες αφού τελείωσαν τα γυρίσματα.

https://player.vimeo.com/video/200134185

Little Island from Angelos Psomopoulos on Vimeo.

Το «Little Island»,είναι ένα ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία Άγγελου Ψωμόπουλου και Αλεξ Βηλαρά με πολλές διεθνείς διακρίσεις και βραβεία.

* Official Selection Thessaloniki International Documentary Film Festival 2015

* Nominated for Best Direction Los Angeles Short Film Festival 2016

* Best Film Production SAE Alumni Awards 2015

* Official Selection San Fransisco Greek Film Festival 2016

* Festival Award Ierapetra International Documentary Film Festival 2015

* Official Selection Best Shorts Competition 2015

Little Island – Η ιστορία ενός ερημίτη

Ένα τεράστιο γεωθερμικό ενεργειακό δυναμικό, της τάξης των 150 μεγαβάτ το χρόνο μένει ανεκμετάλλευτο εδώ και πολλά χρόνια στη Βόρεια Ελλάδα. Η γεωθερμία προσφέρεται για θέρμανση, θερμοκήπια, ιχθυοκαλλιέργειες. Στο
σχεδιασμό των κυβερνήσεων ήταν να δημιουργηθεί στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη η πιο μεγάλη ζώνη αξιοποίησης της γεωθερμίας για τη γεωργική παραγωγή, δυστυχώς όμως τα μεγάλα λόγια… δεν έγιναν πράξη. Στα οφέλη της γεωθερμίας είναι η άμεση μείωση του κόστους ενέργειας και τα φθηνότερα προϊόντα, άρα πιο ανταγωνιστικά και δημιουργία θέσεων εργασίας.

Στην λεκάνη του Στρυμόνα όπου έχουν εντοπισθεί τα πολύ σημαντικά πεδία Θερμών-Νιγρίτας, Λιθότοπου-Ηράκλειας, Θερμοπηγής-Σιδηρόκαστρου και Αγγίστρου. Πολλές γεωτρήσεις παράγουν νερά μέχρι 75 °C, πολύ καλής ποιότητας και παροχής.

Μεγάλα και μικρότερα γεωθερμικά θερμοκήπια λειτουργούν στην Νιγρίτα και το Σιδηρόκαστρο. Στην πεδινή περιοχή του Δέλτα Νέστου, πολύ σημαντικά γεωθερμικά πεδία, στο Ερατεινό Χρυσούπολης και στο Ν. Εράσμιο Μαγγάνων Ξάνθης.Στην Ν. Κεσσάνη και στο Πόρτο Λάγος Ξάνθης, σε μεγάλης έκτασης γεωθερμικά πεδία, παράγονται νερά θερμοκρασίας μέχρι 82 °C.Στην λεκάνη των λιμνών Βόλβης και Λαγκαδά, στην Σαμοθράκη, στο Λαγκαδά, στη Νυμφόπετρα και στη Νέα Απολλωνία.

Η αξιοποίηση της γεωθερμικής ενέργειας στα νησιά μας που διαθέτουν ικανό δυναμικό (κυρίως τη Νίσυρο και το Γυαλί) μπορεί να καλύψει τις ανάγκες των Δωδεκανήσων, σε ηλεκτρισμό!

Σήμερα, η κυριότερη ενεργειακή χρήση της γεωθερμικής ενέργειας στην Ελλάδα είναι η θέρμανση θερμοκηπίων. Η συστηματικότερη αξιοποίηση της γεωθερμίας πρέπει να περιλαμβάνει και άλλες εφαρμογές όπως η τηλεθέρμανση, η θερμική αφαλάτωση του νερού και η παραγωγή ηλεκτρισμού.

Η συστηματική εκμετάλλευση των γεωθερμικών μπορεί να αποφέρει στη χώρα μας σημαντικά οφέλη:

-Εξοικονόμηση συναλλάγματος, με τη μείωση των εισαγωγών πετρελαίου,

-Εξοικονόμηση φυσικών πόρων, κυρίως με την ελάττωση της κατανάλωσης των εγχώριων αποθεμάτων λιγνίτη,
-Καθαρότερο περιβάλλον, καθώς παράγονται πολύ μικρότερες εκπομπές CO2

Παρόλα αυτά, η εκμετάλλευση της γεωθερμίας συναντά αντιδράσεις σε τοπικό επίπεδο καθώς ενδέχεται να προκύψουν:

-Προβλήματα από την απόρριψη των γεωθερμικών ρευστών στο περιβάλλον της περιοχής ή δύσοσμα αέρια (π.χ. υδρόθειο).

-Προβλήματα διάβρωσης και δημιουργίας αποθέσεων, κυρίως στις σωληνώσεις μεταφοράς των ρευστών τα οποία όμως μπορούν να αντιμετωπιστούν.


Η αναξιοποιητη γεωθερμια στην Ελλαδα

“Εμείς δε χρησιμοποιούσαμε τον όρο «αποκέντρωση». Προτιμούσαμε το «επανατοπικοποίηση». Συνδέαμε τον τόπο εγκατάστασής μας με τον «ου τόπο». Την ουτοπία που ξέραμε ότι δεν υπήρχε κάπου και που θα έπρεπε να τη δημιουργήσουμε. «Να δημιουργήσουμε τον κόσμο μας, μέσα στον κόσμο που θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας».
Ήταν το σύνθημά μας. Επιστροφή, αλλά όχι προς τα πίσω! Επιστροφή… προς τα μπρος! Ήταν το άλλο σύνθημά μας. […] Για εμάς ένας άλλος κόσμος δεν είναι μόνο εφικτός, είναι ΥΠΑΡΚΤΟΣ.”

Μια παρέα νέων της πόλης, προς το τέλος της δεκαετίας του ’80, προετοιμάζονταν με συζητήσεις και αυτοεκπαίδευση να αφήσουν πίσω τους τη «χαβούζα» του Λεκανοπεδίου για μια δημιουργική μετεγκατάσταση στην ελληνική περιφέρεια.
Τελικά κατέληξαν να εγκατασταθούν το 1990 στο Πήλιο, μεταξύ δύο χωριών, προσπαθώντας να δημιουργήσουν μια «διευρυμένη οικογένεια» από 3-4 ζευγάρια, με ένα διαφορετικό -από τον κυρίαρχο- τρόπο ζωής. Συνάντησαν πολλές δυσκολίες στο εγχείρημά τους, δεν κατάφεραν πλήρως να υλοποιήσουν τα όνειρά τους, αλλά είχαν κοινές δραστηριότητες και με άλλους ανθρώπους ντόπιους ή «νεοφερμένους» στην περιοχή προσπαθώντας να λειτουργήσουν σαν παράδειγμα στην τοπική κοινωνία, ασχολούμενοι π.χ. με τη βιολογική-φυσική καλλιέργεια, τις βιοκλιματικές κατασκευές και εναλλακτικές μορφές ενέργειας, τη διακίνηση οικολογικών προϊόντων, με το κίνημα των οικοκαλλιεργητών και το κίνημα ενάντια στα μεταλλαγμένα.

Καταγόμενοι οι ίδιοι ή έχοντας γονείς από χωριά, την επιστροφή τους ή την επανατοπικοποίησή τους -όπως την χαρακτήριζαν- δεν την έβλεπαν σαν «αναχώρηση» και απομόνωση από τη ζωή της πόλης ή σαν επιστροφή προς τα

πίσω στο παρελθόν, αλλά σαν επιστροφή σε μια καλύτερη ποιότητα ζωής, συνδεδεμένη με τη φύση και τα προβλήματα του συγκεκριμένου τόπου, τον οποίο ήθελαν να μετασχηματίσουν σε «ευ-τόπο». Για αυτό η επιστροφή τους …ήταν προς τα εμπρός, γιατί προσπάθησαν να δημιουργήσουν στοιχεία ενός μελλοντικού κόσμου, στα πλαίσια του κόσμου που άφησαν πίσω τους, ελπίζοντας ότι στο μέλλον θα κινηθούν προς την ίδια κατεύθυνση ένας κρίσιμος αριθμός ανθρώπων, ικανών να βάλουν σε κίνηση και την ίδια την κοινωνία με στόχο την «ευζωία» της.

Επιστροφή προς τα …μπρος
συγγραφέας:Γιώργος Κολέμπας
Isbn: 978-960-579-071-4
Σελίδες: 328

Εκδόσεις : Ταξιδευτής

Επιστροφή προς τα …μπρος

“Εμείς δε χρησιμοποιούσαμε τον όρο «αποκέντρωση». Προτιμούσαμε το «επανατοπικοποίηση». Συνδέαμε τον τόπο εγκατάστασής μας με τον «ου τόπο». Την ουτοπία που ξέραμε ότι δεν υπήρχε κάπου και που θα έπρεπε να τη δημιουργήσουμε. «Να δημιουργήσουμε τον κόσμο μας, μέσα στον κόσμο που θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας».
Ήταν το σύνθημά μας. Επιστροφή, αλλά όχι προς τα πίσω! Επιστροφή… προς τα μπρος! Ήταν το άλλο σύνθημά μας. […] Για εμάς ένας άλλος κόσμος δεν είναι μόνο εφικτός, είναι ΥΠΑΡΚΤΟΣ.”

Μια παρέα νέων της πόλης, προς το τέλος της δεκαετίας του ’80, προετοιμάζονταν με συζητήσεις και αυτοεκπαίδευση να αφήσουν πίσω τους τη «χαβούζα» του Λεκανοπεδίου για μια δημιουργική μετεγκατάσταση στην ελληνική περιφέρεια.
Τελικά κατέληξαν να εγκατασταθούν το 1990 στο Πήλιο, μεταξύ δύο χωριών, προσπαθώντας να δημιουργήσουν μια «διευρυμένη οικογένεια» από 3-4 ζευγάρια, με ένα διαφορετικό -από τον κυρίαρχο- τρόπο ζωής. Συνάντησαν πολλές δυσκολίες στο εγχείρημά τους, δεν κατάφεραν πλήρως να υλοποιήσουν τα όνειρά τους, αλλά είχαν κοινές δραστηριότητες και με άλλους ανθρώπους ντόπιους ή «νεοφερμένους» στην περιοχή προσπαθώντας να λειτουργήσουν σαν παράδειγμα στην τοπική κοινωνία, ασχολούμενοι π.χ. με τη βιολογική-φυσική καλλιέργεια, τις βιοκλιματικές κατασκευές και εναλλακτικές μορφές ενέργειας, τη διακίνηση οικολογικών προϊόντων, με το κίνημα των οικοκαλλιεργητών και το κίνημα ενάντια στα μεταλλαγμένα.

Καταγόμενοι οι ίδιοι ή έχοντας γονείς από χωριά, την επιστροφή τους ή την επανατοπικοποίησή τους -όπως την χαρακτήριζαν- δεν την έβλεπαν σαν «αναχώρηση» και απομόνωση από τη ζωή της πόλης ή σαν επιστροφή προς τα

πίσω στο παρελθόν, αλλά σαν επιστροφή σε μια καλύτερη ποιότητα ζωής, συνδεδεμένη με τη φύση και τα προβλήματα του συγκεκριμένου τόπου, τον οποίο ήθελαν να μετασχηματίσουν σε «ευ-τόπο». Για αυτό η επιστροφή τους …ήταν προς τα εμπρός, γιατί προσπάθησαν να δημιουργήσουν στοιχεία ενός μελλοντικού κόσμου, στα πλαίσια του κόσμου που άφησαν πίσω τους, ελπίζοντας ότι στο μέλλον θα κινηθούν προς την ίδια κατεύθυνση ένας κρίσιμος αριθμός ανθρώπων, ικανών να βάλουν σε κίνηση και την ίδια την κοινωνία με στόχο την «ευζωία» της.

Επιστροφή προς τα …μπρος
συγγραφέας:Γιώργος Κολέμπας
Isbn: 978-960-579-071-4
Σελίδες: 328

Εκδόσεις : Ταξιδευτής

Επιστροφή προς τα …μπρος

“Εμείς δε χρησιμοποιούσαμε τον όρο «αποκέντρωση». Προτιμούσαμε το «επανατοπικοποίηση». Συνδέαμε τον τόπο εγκατάστασής μας με τον «ου τόπο». Την ουτοπία που ξέραμε ότι δεν υπήρχε κάπου και που θα έπρεπε να τη δημιουργήσουμε. «Να δημιουργήσουμε τον κόσμο μας, μέσα στον κόσμο που θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας».
Ήταν το σύνθημά μας. Επιστροφή, αλλά όχι προς τα πίσω! Επιστροφή… προς τα μπρος! Ήταν το άλλο σύνθημά μας. […] Για εμάς ένας άλλος κόσμος δεν είναι μόνο εφικτός, είναι ΥΠΑΡΚΤΟΣ.”

Μια παρέα νέων της πόλης, προς το τέλος της δεκαετίας του ’80, προετοιμάζονταν με συζητήσεις και αυτοεκπαίδευση να αφήσουν πίσω τους τη «χαβούζα» του Λεκανοπεδίου για μια δημιουργική μετεγκατάσταση στην ελληνική περιφέρεια.
Τελικά κατέληξαν να εγκατασταθούν το 1990 στο Πήλιο, μεταξύ δύο χωριών, προσπαθώντας να δημιουργήσουν μια «διευρυμένη οικογένεια» από 3-4 ζευγάρια, με ένα διαφορετικό -από τον κυρίαρχο- τρόπο ζωής. Συνάντησαν πολλές δυσκολίες στο εγχείρημά τους, δεν κατάφεραν πλήρως να υλοποιήσουν τα όνειρά τους, αλλά είχαν κοινές δραστηριότητες και με άλλους ανθρώπους ντόπιους ή «νεοφερμένους» στην περιοχή προσπαθώντας να λειτουργήσουν σαν παράδειγμα στην τοπική κοινωνία, ασχολούμενοι π.χ. με τη βιολογική-φυσική καλλιέργεια, τις βιοκλιματικές κατασκευές και εναλλακτικές μορφές ενέργειας, τη διακίνηση οικολογικών προϊόντων, με το κίνημα των οικοκαλλιεργητών και το κίνημα ενάντια στα μεταλλαγμένα.

Καταγόμενοι οι ίδιοι ή έχοντας γονείς από χωριά, την επιστροφή τους ή την επανατοπικοποίησή τους -όπως την χαρακτήριζαν- δεν την έβλεπαν σαν «αναχώρηση» και απομόνωση από τη ζωή της πόλης ή σαν επιστροφή προς τα

πίσω στο παρελθόν, αλλά σαν επιστροφή σε μια καλύτερη ποιότητα ζωής, συνδεδεμένη με τη φύση και τα προβλήματα του συγκεκριμένου τόπου, τον οποίο ήθελαν να μετασχηματίσουν σε «ευ-τόπο». Για αυτό η επιστροφή τους …ήταν προς τα εμπρός, γιατί προσπάθησαν να δημιουργήσουν στοιχεία ενός μελλοντικού κόσμου, στα πλαίσια του κόσμου που άφησαν πίσω τους, ελπίζοντας ότι στο μέλλον θα κινηθούν προς την ίδια κατεύθυνση ένας κρίσιμος αριθμός ανθρώπων, ικανών να βάλουν σε κίνηση και την ίδια την κοινωνία με στόχο την «ευζωία» της.

Επιστροφή προς τα …μπρος
συγγραφέας:Γιώργος Κολέμπας
Isbn: 978-960-579-071-4
Σελίδες: 328

Εκδόσεις : Ταξιδευτής

Επιστροφή προς τα …μπρος

Ο Παντελής είναι νοικοκύρης. Ένας ήσυχος, καθημερινός άνθρωπος που κοιτάζει το σπίτι του και την δουλειά του. Δεν δημιουργεί προβλήματα και δεν θέλει μπλεξίματα. Γι’ αυτό αποφεύγει τις πολιτικές συζητήσεις όπως ο διάολος το λιβάνι. Κι αν ποτέ
μπερδευτεί σε καμία, προσπαθεί να ξεφύγει με κάθε τρόπο. Συνήθως καταφεύγει στα παλιά αλλά δοκιμασμένα τσιτάτα είτε τύπου τσουβαλιάσματος («όλοι ίδιοι είναι», «βρες εσύ τον καλύτερο», «όλοι την τσέπη τους κοιτάνε, ποιος νοιάστηκε για τον τόπο;» κλπ) είτε τύπου ζαμανφουτισμού («εγώ θα σώσω τον κόσμο;», «εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα» κλπ). Δεν του αρέσουν, άλλωστε, ούτε τα άκρα ούτε η βία (απ’ όπου κι αν προέρχεται), γι’ αυτό θεωρεί καμάρι του να ανήκει στον μεσαίο χώρο, χωρίς να ενοχλείται που κάποιοι άσχετοι μπερδεύουν τον μεσαίο χώρο με τον μικροαστισμό.

Ο Παντελής είναι ένας άνθρωπος πιστός στις παραδόσεις, θεματοφύλακας των ιερών και των οσίων τής φυλής. Γι’ αυτό παντρεύτηκε στην ώρα του κι έκανε δυο παιδιά. Για την ακρίβεια, έκανε ένα παιδί κι ένα κορίτσι. Κι ανάθρεψε το παιδί σαν άντρα και το κορίτσι σαν κορίτσι που θα φοβόταν τον άντρα όταν θα γινόταν γυναίκα, καθ’ ότι τα φεμινιστικά ποτέ δεν του άρεσαν. Άλλωστε, ξέρει ότι μόνο με τέτοια ανατροφή θα γυρίσει το κορίτσι του να τον κοιτάξει όταν γεράσει και καταπέσει. Το παιδί είναι άντρας, θα κοιτάει την δικιά του οικογένεια.

Ο Παντελής νοσταλγεί τον κόσμο όπως τον έζησε στα νιάτα του και θλίβεται που βλέπει πώς τον κατάντησαν οι νεώτεροι. Γι’ αυτό κάνει ό,τι μπορεί για να μη ξεθωριάσει τελείως εκείνος ο «παλιός, καλός καιρός». Αν και δεν πολυφοβάται την κόλαση (στο κάτω-κάτω, δεν έχει κάνει φόνο), πάει κάπου-κάπου στην εκκλησία επειδή από την μια δεν βλάφτει να έχουμε και την βοήθεια του θεού κι από την άλλη καλό κάνει στο μαγαζί να βλέπουν οι πελάτες του ότι εκκλησιάζεται. Αν και δεν είναι προληπτικός, δεν κόβει τα νύχια του μεσοβδόμαδα, δεν λούζεται τις Κυριακές και ρίχνει πάντα μια ματιά στο ωροσκόπιό του, μιας και τα ίδια έκαναν και οι γονείς του και οι παππούδες του, άσε που δεν πρέπει να προκαλείς την κακοτυχία.

Ο Παντελής είναι άνθρωπος σύγχρονος, που ενδιαφέρεται για τα πάντα και θέλει να έχει γνώμη για τα πάντα. Γι’ αυτό παρακολουθεί με μανία όλα τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και ξεκοκκαλίζει 3-4 μεγάλες εφημερίδες κάθε Κυριακή. Σ’ αυτή την φιλομάθειά του χρωστάει ότι όλοι τον σέβονται όταν μιλάει και όλοι ζητούν την άποψή του σε οποιοδήποτε θέμα, από την λαθρομετανάστευση μέχρι την κρίση χρέους κι από την υπερθέρμανση του πλανήτη μέχρι τις τιμές τού πετρελαίου. Λογικό είναι να καμαρώνει για την μόρφωσή που απέκτησε, έστω κι αν ποτέ στην ζωή του δεν άνοιξε οποιοδήποτε βιβλίο.

Ο Παντελής ενδιαφέρεται και για την τέχνη. Όχι για την υποτιθέμενη τέχνη των κουλτουριάρηδων αλλά για την πραγματική τέχνη, του λαού. Μαζί με τους πολλούς, λοιπόν, έχει μάθει να απολαμβάνει την μουσική τής Γιουροβίζιον και του Εξ-Φάκτορ ενώ μια-δυο φορές τον χρόνο (όταν στο σχήμα συμμετέχει κάποιος αναγνωρισμένος καλλιτέχνης) επισκέπτεται και κάποιο από τα γνωστά μαγαζιά που ο μεν μακαρίτης ο Γιαννόπουλος αποκαλούσε «πολιτιστικά κέντρα» οι δε ψευτοκουλτουριάρηδες συκοφαντούν ως «σκυλάδικα». Φυσικά, του αρέσει και το θέατρο, γι’ αυτό δεν παραλείπει να πηγαίνει δυο-τρεις φορές τον χρόνο, κυρίως σε επιθεωρήσεις και σίγουρα τα καλοκαίρια Δελφινάριο. Σινεμά δεν πολυπάει αλλά έχει συνδρομητική τηλεόραση κι έτσι έχει δει σχεδόν όλες τις ταινίες που έχουν φέρει τα Μούλτιπλεξ.

Ο Παντελής είναι κοινωνικό ον με άποψη. Γι’ αυτό άλλωστε δίνει καθημερινή παρουσία και στο Φέισμπουκ και στο Τουίττερ. Βεβαίως και ενδιαφέρεται για τα προβλήματα της κοινωνίας αλλά έχει μάθει να τα βλέπει στην σωστή τους διάσταση. Για παράδειγμα, δεν χαίρεται με όσους βγαίνουν στον δρόμο επειδή κάποια τράπεζα τους παίρνει το σπίτι αλλά δεν του κόβεται και η όρεξη επειδή εκείνοι δεν πρόσεχαν όταν έπαιρναν δάνεια. Πιστεύει ότι κάθε άνθρωπος δικαιούται να έχει τις προσωπικές του επιλογές αλλά δεν θα κάνει και τους γκαίυ ίσια κι όμοια με τους σωστούς ανθρώπους. Στενοχωριέται όταν ακούει για μετανάστες που σκυλοπνίγονται μεσοπέλαγα αλλά δεν μπορεί και να διαφωνήσει με την άποψη ότι ο καλύτερος τρόπος για να τους προστατεύσει η πολιτεία είναι να αφήσει να πνιγούν όσο το δυνατόν περισσότεροι ώστε να συνετιστούν οι υπόλοιποι και να πάψουν να έρχονται. Συμφωνεί ότι οι πρόσφυγες εγκαταλείπουν τον τόπο τους για να γλιτώσουν από τις βόμβες αλλά όχι και να μας κατσικωθούν μέσα στα σπίτια μας. Μόνο για τους άνεργους δεν δίνει δεκάρα τσακιστή, επειδή πιστεύει ακράδαντα ότι δουλειές υπάρχουν (αυτός πώς τα βολεύει;), απλώς αυτοί είναι τεμπέληδες κι έχουν καλομάθει να ζουν με τα επιδόματα.

Ο Παντελής δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Μπορεί να μη συμμετέχει σε απεργίες, πορείες και διαδηλώσεις (από άποψη, φυσικά, επειδή είναι σίγουρος πως έτσι δεν λύνονται τα προβλήματα) αλλά ανατιναχτεί που δεν βλέπει κανέναν να ξεσηκώνεται και να παίρνει τα βουνά. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή όταν ο κόσμος αποφασίσει να κάψει την βουλή και να κρεμάσει και τους τριακόσιους αλλά ας όψεται που όλοι είναι φοβιτσιάρηδες και δεν λένε να ξεκουνηθούν από τον καναπέ τους. Αν μπορούσε, θα ξεκίναγε την επανάσταση μόνος του. Κι ας του είπε εκείνος ο κακοηθέστατος παλιός συμμαθητής του «Παντελή, όταν έρθει η ώρα να πάρουμε τα βουνά, εσύ θα ψάχνεις μέσο να σε βολέψει σε κανένα γραφείο».

Πάνω απ’ όλα, ο Παντελής είναι ένας άνθρωπος βαθιά φιλοσοφημένος. Στενοχωριέται μεν που το μαγαζί του δεν πάει καλά και που ο μισθός τής γυναίκας του κοντεύει να μείνει ο μισός μέσα σε εφτά χρόνια αλλά καταλαβαίνει ότι πρέπει να κάνουμε όλοι θυσίες για το καλό τής πατρίδας. Αισθάνεται άβολα βλέποντας τον αγκυλωτό σταυρό στο μπράτσο τού Κασιδιάρη αλλά το καταπίνει επειδή αντιλαμβάνεται ότι το μόνο που φοβάται αυτό το διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο είναι ο αγνός πατριωτισμός τού χρυσαυγήτικου εθνικισμού. Καμιά φορά περνάει από το μυαλό του η σκέψη ότι κάπου μπορεί να κάνει λάθος ο καπιταλισμός αφού επιτρέπει στο 1% των ανθρώπων να διαθέτουν περισσότερο πλούτο απ’ όσο όλο το υπόλοιπο 99% αλλά σύντομα συνέρχεται σκεπτόμενος ότι τα είδαμε και των κομμουνιστών τα χαΐρια. Το μόνο που τον κάνει πραγματικά έξω φρενών είναι το ότι όλο αυτός πληρώνει την λιτότητα ενώ εκείνοι που τόσα χρόνια κλέβανε, όχι μόνο δεν πήγαν στην φυλακή αλλά γλεντάν εις υγείαν των κορόιδων. Πού θα πάει όμως; Θα ‘ρθουν και οι εκλογές…

Αυτός ο Παντελής και οι χιλιάδες όμοιοί του είναι που με εξοργίζουν κάθε φορά που αναλογίζομαι ότι μάλλον αποτελούν την πλειοψηφία γύρω μου. Αυτόν και τους χιλιάδες ομοίους του είχα προχτές στο μυαλό μου, όταν έγραφα τον επίλογο σ’ εκείνο το γεμάτο θυμό σημείωμά μου. Αυτόν και τους χιλιάδες ομοίους του ξαναθυμήθηκα σήμερα, καθώς κάποιος πλανόδιος κιθαρωδός θυμήθηκε εκείνον τον γνωστό κυρ-Παντελή τού Πάνου Τζαβέλλα..


Απέναντι Όχθη

Ξυπνήστε Κυρ Παντελήδες

H τεχνολογία θα μπορούσε να κάνει θαύματα. Θα μπορούσε ως ακόμα να εξαλείψει την πείνα την φτώχεια και τις τόσο μεγάλες ταξικές διαφορές. Θα μπορούσε να εξαλείψει ασθένειες, να αλλάξει το προσδόκιμο ζωής, μα και να διορθώσει αρκετές από τις
καταστροφές που έχουν προξενήσει οι πολυεθνικές και τα κράτη στον πλανήτη.
Αντί αυτού όμως, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο και έτσι η τεχνολογία δημιουργεί φυλακές για τον καθημερινό άνθρωπο, αδιαφορώντας πλήρως για το περιβάλλον και αυξάνει ακόμα περισσότερο τις κοινωνικές διαφορές. Και ασχέτως αν αυτά γίνονται από πολυεθνικές και κυβερνήσεις, για την επιβολή τους και την χρήση της τεχνολογίας, έμμεσα ή άμεσα, για την αποδοχή και επιβολή τους, υπεύθυνοι δεν είναι άλλοι από τους καταναλωτές της σάπιας αστικής τάξης,

Όσο και αν φαίνεται απλό, πλέον οι τράπεζες και κάθε δημόσια υπηρεσία, όποτε χρειαστεί, γνωρίζουν τι αγοράζουμε, από πού, πόσα χρήματα διακινούμε και πώς. Οι μετακινήσεις ήδη καταγράφονται με την μορφή καμερών στα διόδια και σε άλλες οδικές αρτηρίες, ενώ σε κάθε σημείο το προσωπικό απόρρητο και το δικαίωμα του ανθρώπου στην ιδιωτικότητα είναι απλά λέξεις στα χαρτιά, καθώς πρακτικά δεν υφίστανται.

Μιλώντας για τις μετακινήσεις, εκτός αυτών που γίνονται σε «εθνικά» οδικά δίκτυα, υπάρχουν και όσες διενεργούνται στα αστικά κέντρα με τις συγκοινωνίες. Οι τιμές των εισιτηρίων, όπως και κάθε άλλου αγαθού, έχουν ανέβει σε δυσανάλογα ποσά συγκριτικά με τους μισθούς.
Βέβαια, μιλάμε πάντα για τους καθημερινούς ανθρώπους, καθώς όπως έχει ήδη ειπωθεί από ακροδεξιό εκπρόσωπο του κοινοβουλίου, «είναι ξεφτίλα οι βουλευτές να μετακινούνται με μέσα μαζικής μεταφοράς»:

Όμως, παρά την απαξίωση των ΜΜΜ από τα πολιτικά χείλη του τέως υπουργού, ο ΟΑΣΑ προσφέρει ατέλεια σε όλους τους βουλευτές για μετακινήσεις με όλα τα Μέσα Μεταφοράς της Πρωτεύουσας.
Αυτό δηλαδή που οι κανονισμοί στερούν από άνεργους, μαθητές και άπορους, ο ΟΑΣΑ το προσφέρει σε βουλευτές και ευρωβουλευτές δίνοντάς τους το δικαίωμα σε δωρεάν μετακινήσεις με όλα τα αστικά μέσα. Μία βουλευτική ατέλεια που οι πολιτικοί δεν καταδέχονται να χρησιμοποιήσουν (εκτός από τις λίγες φορές για ψηφοθηρία) για να μην ξεφτιλιστούν, δεν ισχύει για χιλιάδες πολίτες που ξεφτιλίζονται καθημερινά αδυνατώντας να πληρώσουν το αντίτιμο του κομίστρου. Βλέπετε, κανένας άνθρωπος δεν κάνει μόνο μια μετακίνηση και μιλάμε για ένα μηνιαίο ποσόν, το οποίο είναι υπερβολικά υψηλό για μισθωτούς, συνταξιούχους και ανέργους που αποτελούν και το συντριπτικό ποσοστό των επιβατών.

Και μέσα σε όλα αυτά, προέκυψαν και τα νέα μηχανήματα για έκδοση εισιτηρίων, τα οποία είναι ηλεκτρονικά και για την έκδοσή τους πρέπει να δοθούν από τους πολίτες τα εξής δεδομένα:

1. Αριθμός Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης -ΑΜΚΑ
2. Ονοματεπώνυμο
3. Διεύθυνση κατοικίας
4. Ημερομηνία γέννησης
5. Φωτογραφία σε ηλεκτρονική μορφή
6. Αριθμός τηλεφώνου
7. Αριθμός κινητού τηλεφώνου
8. Αριθμός fax
9. Ταχυδρομική διεύθυνση
10. Ηλεκτρονική διεύθυνση

και άλλα, τα οποία θα υφίστανται επεξεργασία στο πλαίσιο του εν λόγω συστήματος.

Επίσης, στην εξωτερική επιφάνεια της κάρτας θα υπάρχει το ονοματεπώνυμο, ο τύπος δικαιούχου, και η φωτογραφία. Στο δε chip της κάρτας θα τηρείται ο τύπος του δικαιούχου και η ημερομηνία λήξης δικαιώματος ή η ημερομηνία γέννησης, ενώ αυτή η νέα κάρτα θα αντικαταστήσει πλήρως όλους τους τύπους καρτών απεριορίστων διαδρομών και με την χρήση της να είναι υποχρεωτική.

Υπερβολικά πολλά και σαφώς πέρα από κάθε όριο λογικής για ένα απλό εισιτήριο, δεν νομίζετε;

Και μιλάμε για στοιχεία που θα παραμένουν καταχωρημένα σε βάσεις δεδομένων, διαθέσιμα προς επεξεργασία τόσο από τον ΟΑΣΑ, όσο από συνεργάτες, κρατικές υπηρεσίες και άλλους. Και δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που να αμφιβάλλει πως αυτά θα παραμείνουν ασφαλή.
Που ακόμα και έτσι να ήταν, ποιος ο λόγος ο ΟΑΣΑ να γνωρίζει τις μετακινήσεις του κάθε ανθρώπου ονομαστικά και με κάθε λεπτομέρεια;
Και ας μην πει κάποιος, για τα στατιστικά, για την βελτίωση παροχής υπηρεσιών και τις λοιπές μπούρδες. Αυτά τα στοιχεία μπορεί να τα συλλέγει και ήδη το κάνει, ανώνυμα και μαζικά, χωρίς όλες αυτές τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.

Όλα αυτά, όπως είναι ευνόητο, δημιούργησαν αντιδράσεις και έτσι, – πάντα μέσα στα πλαίσια της παρωδίας που λέγεται «αστική δημοκρατία» – επενέβη η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, ζητώντας τι λέτε;

Όχι την κατάργηση αυτού με κάποιο άλλο μέτρο που δεν θα κάνει ονομαστικές καταγραφές (κάτι που είναι εύκολο να υλοποιηθεί), μα «αυστηρές εγγυήσεις προστασίας των προσωπικών δεδομένων προκειμένου να δώσει το πράσινο φως για το ηλεκτρονικό εισιτήριο για όλα τα ΜΜΜ».

Δείτε σχετικά: Αρχές Προστασίας Δεδομένων – Καταναλωτή, κλπ: Υπαρκτά ανύπαρκτες;

Αυτά με την την υπ΄ αριθμ 1/2017 γνωμοδότησή της [PDF], όπου συν τα άλλα αναφέρει πως κατόπιν συνάντησης με εκπρόσωπους του ΟΑΣΑ, για την προσκόμιση της κάρτας αυτής θα απαιτούνται βασικά στοιχεία, όπως πχ: δελτίο αστυνομικής ταυτότητας, βιβλιάριο υγείας κλπ), ενώ σε κατηγορίες δικαιούχων μειωμένου κομίστρου ή δωρεάν μετακινήσεων, θα πρέπει να επιδειχτούν σχετικά αποδεικτικά στοιχεία (π.χ. ανεργία, αναπηρία, φοιτητική ταυτότητα).
Η διαδικασία αυτή δεν διαφέρει κατ’ ουσίαν από αυτήν που ακολουθείται σήμερα, για την έκδοση των αντίστοιχων μη ηλεκτρονικών καρτών.

Εναλλακτικά, ο αιτών μπορεί να χρησιμοποιήσει κατάλληλη διαδικτυακή εφαρμογή για να εισαγάγει μόνος του τα απαραίτητα στοιχεία και να υποβάλλει διαδικτυακά την αίτησή του, έτσι ώστε στην συνέχεια να μεταβεί στο ΤΕΚ που ο ίδιος θα έχει δηλώσει, για να παραλάβει την κάρτα του. Για την παραλαβή της, θα πρέπει να προσκομίσει τα κατάλληλα υποστηρικτικά έγγραφα και όλα τα σχετικά αποδεικτικά στοιχεία, όπως αυτά προσδιορίζονται ανωτέρω.

Η διαφορά, σε σχέση με την πρώτη εναλλακτική, είναι ως προς το πρόσωπο που εισάγει τα δεδομένα στο σύστημα.
Κάτι που ουσιαστικά ακυρώνει, τον κατά τ’ άλλα όμορφο πρόλογο της Αρχής:

Ο κύριος κίνδυνος που ελλοχεύει, ως προς την προστασία των προσωπικών δεδομένων, στο πλαίσιο ενός συστήματος προσωποποιημένων ηλεκτρονικών εισιτηρίων, συνίσταται στο ότι η χρήση ενός τέτοιου συστήματος μπορεί να συνεπάγεται τη συλλογή δεδομένων σχετικά με τις διαδρομές που πραγματοποιεί ο εκάστοτε επιβάτης. Η τήρηση –είτε στο ίδιο το εισιτήριο (ηλεκτρονική κάρτα) είτε στη βάση δεδομένων- του δρομολογίου που πραγματοποιήθηκε, της ημερομηνίας και ώρας αυτού καθώς και του αριθμού του ηλεκτρονικού εισιτηρίου παραπέμπουν σε συγκεκριμένο επιβάτη, ο προσδιορισμός (ταυτοποίηση) του οποίου –με την μορφή προσωποποιημένης πληροφόρησης- καθίσταται δυνατός εφόσον στο αρχείο που τηρεί ο υπεύθυνος επεξεργασίας υπάρχουν προσωπικά δεδομένα ταυτοποίησης του κατόχου του. […]

Η ελευθερία κίνησης αποτελεί έκφανση του δικαιώματος ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας που κατοχυρώνεται στο άρθρο 5 παρ. 1 Σ. καθώς και της εν γένει προσωπικής ελευθερίας που εδράζεται στο άρθρο 5 παρ. 3 εδ. 1 Σ. Το περιεχόμενο της ελευθερίας κίνησης είναι ευρύτατο και περιλαμβάνει την κίνηση οπωσδήποτε, οπουδήποτε και οποτεδήποτε χωρίς επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων κίνησης του υποκειμένου (συλλογή, αποθήκευση, χρήση, διαβίβαση κλπ.) εκτός των περιπτώσεων, στις οποίες νόμος ορίζει περιορισμούς / εξαιρέσεις για λόγους δημοσίου συμφέροντος (πχ. υγειονομικοί, δημόσιας τάξης και ασφάλειας, δίωξης ή πρόληψης αξιόποινων πράξεων). […]

Είναι γνωστό πως ο ΟΑΣΑ έχει κάνει επένδυση σε αυτό, μιλώντας ανάμεσα στα άλλα για την αντιμετώπιση των «τζαμπατζήδων». Των ανθρώπων δηλαδή που θα φτάσουν εκείνες οι μέρες του μήνα που δεν θα έχουν να φάνε, πόσο μάλλον να έχουν εισιτήριο. Άρα, φυσικά και δεν υπάρχει περίπτωση να αποσυρθούν τα συγκεκριμένα μηχανήματα. Για να συμβεί αυτό είναι στο χέρι μας (κυριολεκτικά).

Τελικά, είναι αυτό που έχουμε αναφέρει τόσες φορές και η επανάληψη θα είναι άσκοπη. Η ιδιωτικότητα έχει ήδη καταργηθεί και πλέον εφαρμόζεται νόμιμα η καταστρατήγησή της οπουδήποτε, πλαισιωμένη από «ενδύματα» χρηστικότητας, ευκολίας, ασφάλειας κλπ-κλπ…

H έλλειψη της ιδιωτικότητας, φέρνει και το τέλος της ελευθερίας, είναι ευνόητο. Όπως επίσης, αυτονόητο είναι πως πρόκειται για κάτι καθαρά ταξικό.


Osarena

Τα νέα ηλεκτρονικά εισητήρια

Γραμματοσειρά
Αντίθεση