23 January, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 25)

Το πρώτο ελληνικό φεστιβάλ για τον zero waste τρόπο ζωής είναι γεγονός! Το Πλαστικουργείο, το Refill Greece και το LUDD makerspace οργανώνουν την Κυριακή 3 Ιουνίου το πρώτο Zero Waste Festival στον χώρο του LUDD στο Μεταξουργείο!

Ενώνουμε τις δυνάμεις μας και σας καλούμε σε ένα μοναδικό ταξίδι με ομιλίες, εργαστήρια και παρουσιάσεις για να ανακαλύψουμε μαζί πως το zero waste είναι εύκολο, είναι οικονομικό και μας αφορά όλους και όλες!

Το Zero Waste Festival απευθύνεται σε οποιονδήποτε θέλει να ανακαλύψει αυτόν τον μαγικό τρόπο ζωής, ενδιαφέρεται για το περιβάλλον, τον μινιμαλισμό ή θέλει απλά να μάθει περισσότερα για απλές οικολογικές αλλαγές που μπορούμε να εφαρμόσουμε στην καθημερινότητα μας!

Το zero waste είναι ένα ταχύτατα αναπτυσσόμενο κίνημα που αποκτά όλο και περισσότερους οπαδούς σε όλο τον κόσμο. Είναι οικονομία, είναι οικολογία και κυρίως είναι πολιτισμός!

Στο φεστιβάλ θα έχετε την ευκαιρία να ακούσετε ομιλίες σχετικά με το περιβάλλον, το zero waste και τον μινιμαλισμό σαν τρόπο ζωής, να γνωρίστε από κοντά σημαντικές δράσεις στην χώρα μας γύρω από το θέμα, να συμμετέχετε σε δημιουργικά και καλλιτεχνικά εργαστήρια καθώς και να προμηθευτείτε zero waste friendly προϊόντα!

Περισσότερες λεπτομέρειες σύντομα!

Ημερομηνίες & Ώρες Διεξαγωγής:
Κυριακή 3 Ιουνίου 2018 | 11:00- 23:00

Τόπος Διεξαγωγής:
LUDD Makerspace
Τσοτυλίου 3, Μεταξουργείο

Πληροφορίες & Δηλώσεις Συμμετοχής:
Facebook


Πηγή Athens Zero Waste Festival

Το πρώτο ελληνικό φεστιβάλ για τον zero waste τρόπο ζωής είναι γεγονός! Το Πλαστικουργείο, το Refill Greece και το LUDD makerspace οργανώνουν την Κυριακή 3 Ιουνίου το πρώτο Zero Waste Festival στον χώρο του LUDD στο Μεταξουργείο!

Ενώνουμε τις δυνάμεις μας και σας καλούμε σε ένα μοναδικό ταξίδι με ομιλίες, εργαστήρια και παρουσιάσεις για να ανακαλύψουμε μαζί πως το zero waste είναι εύκολο, είναι οικονομικό και μας αφορά όλους και όλες!

Το Zero Waste Festival απευθύνεται σε οποιονδήποτε θέλει να ανακαλύψει αυτόν τον μαγικό τρόπο ζωής, ενδιαφέρεται για το περιβάλλον, τον μινιμαλισμό ή θέλει απλά να μάθει περισσότερα για απλές οικολογικές αλλαγές που μπορούμε να εφαρμόσουμε στην καθημερινότητα μας!

Το zero waste είναι ένα ταχύτατα αναπτυσσόμενο κίνημα που αποκτά όλο και περισσότερους οπαδούς σε όλο τον κόσμο. Είναι οικονομία, είναι οικολογία και κυρίως είναι πολιτισμός!

Στο φεστιβάλ θα έχετε την ευκαιρία να ακούσετε ομιλίες σχετικά με το περιβάλλον, το zero waste και τον μινιμαλισμό σαν τρόπο ζωής, να γνωρίστε από κοντά σημαντικές δράσεις στην χώρα μας γύρω από το θέμα, να συμμετέχετε σε δημιουργικά και καλλιτεχνικά εργαστήρια καθώς και να προμηθευτείτε zero waste friendly προϊόντα!

Περισσότερες λεπτομέρειες σύντομα!

Ημερομηνίες & Ώρες Διεξαγωγής:
Κυριακή 3 Ιουνίου 2018 | 11:00- 23:00

Τόπος Διεξαγωγής:
LUDD Makerspace
Τσοτυλίου 3, Μεταξουργείο

Πληροφορίες & Δηλώσεις Συμμετοχής:
Facebook


Πηγή Athens Zero Waste Festival

Στις αρχές του μήνα, η Γερμανική Συνομοσπονδία Συνδικάτων (Deutscher Gewerkschaftsbund – DGB) και το ίδρυμα ερευνών Χανς Μπέκλερ (Hans Böckler Stiftung – HBS) έδωσαν στην δημοσιότητα τον «Άτλαντα της εργασίας 2018«. Το ιστολόγιο μελέτησε αυτόν τον ενδιαφέροντα Άτλαντα των 64 σελίδων και, αφού αλλού έμεινε με το στόμα ανοιχτό και αλλού δυσκολεύτηκε να καταλάβει αρκετά από τα στοιχεία που περιλαμβάνονται, παρουσιάζει συνοπτικά ορισμένα αρκετά ενδιαφέροντα σημεία:

Τα στοιχεία λένε ότι στην Γερμανία, εργάζεται το 75% του πληθυσμού με ηλικία μεταξύ 15 και 65, ποσοστό που συνέχεια αυξάνεται. Το 2017 οι εργαζόμενοι στην χώρα ξεπέρασαν τα 44 εκατομμύρια άτομα, αριθμός μεγαλύτερος κατά 20% σε σχέση με τα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Επίσης, τα ίδια στοιχεία λένε ότι η χώρα καταγράφει ιδιαίτερα χαμηλά ποσοστά ανεργίας. Ποιά είναι, όμως, η αλήθεια που κρύβεται πίσω από τους ευημερούντες αριθμούς;


Από το σύνολο των εργαζομένων, ασφαλιστική κάλυψη έχουν κάτι λιγότερο από τρεις στους τέσσερις. Οι υπόλοιποι είτε δουλεύουν άτυπα σε οικογενειακή επιχείρηση ή στο σπίτι είτε εργάζονται με μορφή εργασίας που δεν είναι υποχρεωτικά ασφαλιστέα. Τέτοιες μορφές είναι, μεταξύ άλλων, η χαμηλά αμειβόμενη μερική απασχόληση (γνωστή ως minijob) και τα one-euro job.

Το minijob είναι μια σχέση εργασίας μερικής απασχόλησης, στην οποία ο τακτικός μηνιαίος μισθός δεν υπερβαίνει τα 450 ευρώ. Από το 2013 ισχύει ειδικό καθεστώς ασφάλισης για τους εργαζόμενους με τέτοια σχέση εργασίας, σύμφωνα με το οποίο ο εργαζόμενος μπορεί να αρνηθεί την ένταξή του στο ασφαλιστικό σύστημα. Αν δεν υπάρχει ρητή και έγγραφη παραίτησή του απ’ αυτή την ένταξη, ο εργοδότης είναι υποχρεωμένος να καταβάλλει εισφορές 18,7% (15% από την τσέπη του και 3,7% κρατήσεις από τον μισθό τού εργαζόμενου). Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι ο εργαζόμενος εκβιάζεται να δηλώσει παραίτηση από την ασφάλιση προκειμένου να προσληφθεί.

Το one-euro job είναι ένα πρόγραμμα-πατέντα τής κυβέρνησης Μέρκελ. Οι μετανάστες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, οι πρόσφυγες που ζητούν άσυλο, οι κακομοιραίοι πάσης φύσεως κλπ βρίσκουν ένα κρεβάτι να κοιμηθούν κι ένα πιάτο φαΐ να φάνε, χάρη στην κρατική μέριμνα. Ως αντάλλαγμα υποχρεούνται να ενταχθούν στο πρόγραμμα και να δουλεύουν μέχρι τριάντα ώρες την εβδομάδα επί έξι μήνες, με ωρομίσθιο κάτω από ένα ευρώ (συνήθως ογδόντα λεπτά). Δηλαδή, για έξι ώρες δουλειάς παίρνουν μεροκάματο 4,80 ευρώ.

Στην ευημερούσα Γερμανία, λοιπόν, υπάρχουν περισσότεροι από πέντε εκατομμύρια άνθρωποι που ή μόνη πηγή εισοδήματός τους είναι ο μισθός τους από minijob. Όμως, υπάρχουν και κάτι λιγώτερο από τρία εκατομμύρια άνθρωποι ακόμη, οι οποίοι δουλεύουν με minijob παράλληλα με κάποια άλλη δουλειά που κάνουν, επειδή το εισόδημα από την κανονική τους δουλειά δεν επαρκεί για να καλύψει τις ανάγκες τους. Κοντά σ’ αυτούς, υπάρχουν άλλα οκτώμισυ εκατομμύρια εργαζόμενοι, οι οποίοι δουλεύουν με μερική απασχόληση αλλά δεν χαρακτηρίζονται ως minijobber, επειδή η αμοιβή τους ξεπερνάει τα 450 ευρώ τον μήνα.

Οι αριθμοί ως εδώ προκαλούν ζαλάδα και μάλλον δικαιολογούν την δυσκολία κατανόησης, την οποία ανέφερα στην αρχή τού κειμένου. Χωρίς να υπολογίσουμε στοιχεία από τους ενταγμένους στο πρόγραμμα one-euro job αλλά ούτε και από όσους δουλεύουν άτυπα σε οικογενειακές επιχειρήσεις, μαζεύονται 16,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι, των οποίων οι μηνιαίες απολαβές κυμαίνονται σε επίπεδα φιλοδωρημάτων. Σε σχέση με τα 44 εκατομμύρια των συνολικά εργαζομένων, μιλάμε για ένα ποσοστό που αγγίζει το 40%.

Με αυτό το πρίσμα, πολλή συζήτηση σηκώνει και ο κομπασμός τής γερμανικής κυβέρνησης για τα χαμηλά ποσοστά ανεργίας. Τα επίσημα στοιχεία κάνουν λόγο για 2,5 εκατομμύρια ανέργους αλλά σ’ αυτούς δεν περιλαμβάνονται άλλο ένα εκατομμύριο άνθρωποι που ψάχνουν για δουλειά αλλά είτε βρίσκονται ενταγμένοι σε κάποιο πρόγραμμα κατάρτισης ή απασχόλησης είτε είναι γραμμένοι σε κάποιο ιδιωτικό γραφείο ευρέσεως εργασίας. Και, φυσικά, δεν λογίζονται ως άνεργοι όσοι κάνουν ένα μεροκάματο τον μήνα ή δουλεύουν δυο ώρες την ημέρα, μια πρακτική που ακολουθείται και στον τόπο μας και σε όλον τον κόσμο.

Στο σημείο αυτό, παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον η εξής παρατήρηση: τα τελευταία δυο χρόνια δημιουργήθηκαν στην Γερμανία πάνω από δυο εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας, υπαγόμενες σε υποχρεωτική ασφάλιση, πλην όμως ο αριθμός των εγγεγραμμένων ανέργων μειώθηκε μόνο κατά τετρακόσιες χιλιάδες. Αυτό σημαίνει ότι οι υπόλοιπες θέσεις καλύφθηκαν από μια «κρυφή δεξαμενή» ανθρώπων που ψάχνουν για δουλειά αλλά δεν καταγράφονται επίσημα ως άνεργοι.

Ο αναγνώστης καταλαβαίνει πως είναι ανέφικτο να χωρέσει ολόκληρος ο Άτλαντας στα στενά όρια ενός ιστολογικού σημειώματος. Όσοι δεν έχετε πρόβλημα με τα αγγλικά σας, ρίξτε μια ματιά στον σύνδεσμο που έδωσα πιο πάνω, έστω για να δείτε τα εξαιρετικά εύγλωττα διαγράμματα τα οποία περιλαμβάνονται σ’ αυτόν. Εμείς θα κλείσουμε εδώ, με ένα διαφορετικό απόσπασμα, ιδιαίτερης σημασίας, από την σελίδα 13:

Τα όρια μεταξύ εργασίας και ελεύθερου χρόνου έχουν γίνει ασαφή. Η εργασία εκτός φυσιολογικού ωραρίου γίνεται όλο και πιο συνηθισμένη. Ο αριθμός των ωρών εργασίας στην Γερμανία είναι κάτω από τον μέσο όρο τής Ευρωπαϊκής Ένωσης, ωστόσο ο ένας στους εννιά εργαζόμενους πλήρους απασχόλησης δουλεύει περισσότερο από 48 ώρες την εβδομάδα. Λιγότερες από τις μισές υπερωρίες πληρώνονται. Το ένα τέταρτο των εργαζομένων δουλεύει τα Σάββατα και το 14% δουλεύει πλέον και τις Κυριακές. Όσοι εφημερεύουν, εργάζονται νύχτα ή δουλεύουν με σύστημα βάρδιας, οφείλουν να είναι ιδιαίτερα ευέλικτοι.


Πηγή Ο εργατικός παράδεισος της Γερμανίας

Σε συνθήκες πρωτοφανούς κοινωνικής, οικονομικής και περιβαλλοντικής κρίσης ανακοινώνονται και προωθούνται στη χώρα μας διάφοροι «σχεδιασμοί» που αναφέρονται στην «ανάπτυξη» και «αξιοποίηση» μιας σειράς σημαντικών εγκαταστάσεων και δημόσιων χώρων.


Με αφορμή αυτό που συμβαίνει ή αυτό που σχεδιάζουν να συμβεί στη Χαλκιδική, στο Ελληνικό, στη Μαγνησία, στην Ήπειρο, αλλά και σε άλλες περιοχές της χώρας μας, έχει ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια μια συζήτηση, η οποία δεν αφορά μόνο τους κατοίκους των περιοχών αυτών. Πρόκειται για ζητήματα με υπερτοπική διάσταση, που αφορούν τους κατοίκους ευρύτερων περιοχών και συνδέονται με τον συνολικό χωρικό, οικονομικό και περιβαλλοντικό σχεδιασμό της χώρας.

Εκτιμώντας ότι η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών αγνοεί τα σχέδια που προωθούνται για την συρρίκνωση του δημόσιου χώρου, καθώς και τις συνολικές επιπτώσεις από μια σειρά προγραμματιζόμενα έργα σε ολόκληρη την χώρα, προχωράμε στη διοργάνωση της Συνάντησης – Ημερίδας, με τίτλο «Αναζητώντας ένα διαφορετικό μοντέλο “Ανάπτυξης”», στην οποία καλείστε να συμμετάσχετε, με στόχο την ευρύτερη ενημέρωση, τον συντονισμό των αντιστάσεων και την προώθηση εναλλακτικών – ρεαλιστικών λύσεων και προτάσεων, που να υπερβαίνουν τα επιβεβλημένα κυρίαρχα σχέδια.

Η Ημερίδα «Αναζητώντας ένα Διαφορετικό Μοντέλο “Ανάπτυξης”»,θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο, 2 Ιούνη 2018.


Θα συναντηθούμε στη Νομική Σχολή της Αθήνας, Σόλωνος 57, 1ος όροφος, Αμφιθέατρο Παπαρρηγοπούλου, από τις 10:30 το πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ. 

Στην Εκδήλωση προγραμματίζονται σύντομες και περιεκτικές Εισηγήσεις (μέγιστης διάρκειας 15 λεπτών), ώστε η έμφαση να δοθεί στη συζήτηση και τη δημιουργική ανταλλαγή απόψεων και εμπειριών.

Περισσότερες πληροφορίες μπορεί κανείς να βρει στο Ιστολόγιο της Εκδήλωσης, το οποίο θα ενημερώνεται διαρκώς όλο το επόμενο διάστημα:

https://imermontana.wordpress.com/

Η σχετική εκδήλωση στο fb βρίσκεται στο σύνδεσμο:

https://www.facebook.com/events/191812561457026/ ή

Σας περιμένουμε με φρέσκες ιδέες και θετική διάθεση, να Αναζητήσουμε μαζί ένα Διαφορετικό Μοντέλο “Ανάπτυξης”


Η Εκδήλωση διοργανώνεται από Σύμπραξη «Εργαστήριο Συμμετοχικού Σχεδιασμού με βάση τα Κοινά», τη «Συμμαχία των Κοινών», το «Αττικό Περιβαλλοντικό Δίκτυο», την «Ομάδα ‘Από Κοινού’ – Συνέλευση Για την αποανάπτυξη και την άμεση Δημοκρατία / Σταγιάτες Πηλίου» και το Συνεταιρισμό ‘Σύμπραξις Μεσογαίας’.

Για επικοινωνία:

sym.sxediasmos@gmail.com

Πηγή «Αναζητώντας ένα διαφορετικό μοντέλο “Ανάπτυξης”»

Μια εταιρεία στην Ινδονησία δημιούργησε μια πλαστική σακούλα τόσο φιλική προς το περιβάλλον που μπορείτε να τη φάτε.Είναι φτιαγμένο από τη ρίζα του φυτού μανιόκα, η οποία αποτελεί βασικό συστατικό της διατροφής πολλών λαών στην Αφρική, τη Λατινική Αμερική και την Ασία, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στην
παρασκευή τσάντας.

Η εταιρεία, Avani Eco με έδρα το Μπαλί, δημιούργησε μια τσάντα που μοιάζει σαν πλαστικό, αλλά είναι εντελώς αποικοδομήσιμη και λιπασματοποιήσιμη. Διαλύεται επίσης στο νερό, οπότε αν τη τρώνε ζώα, δεν θα τους προκαλέσει καμία βλάβη. Λένε ότι είναι τόσο ασφαλές, ότι ακόμη και οι άνθρωποι θα μπορούσαν να το φάνε.

Πηγή «Πλαστική» σακούλα 100% βιοδιασπώμενη , κατασκευασμένη από φυτά

Την περασμένη Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018, ο νέος πρόεδρος της Κόστα Ρίκα, Carlos Alvarado, ανακοίνωσε την απαγόρευση της χρήσης ορυκτών καυσίμων.Η απαγόρευση των ορυκτών καυσίμων στην Κόστα Ρίκα είναι μια ιστορική ανακοίνωση.
«Η απανθρακοποιήση είναι το μεγάλο

καθήκον της γενιάς μας και η Κόστα Ρίκα πρέπει να είναι μία από τις πρώτες χώρες στον κόσμο που θα το επιτύχει, αν όχι η πρώτη», δήλωσε κατά τη διάρκεια της ιστορικής συνάντησης. «Έχουμε το καθήκον να καταργήσουμε τη χρήση ορυκτών καυσίμων στην οικονομία μας και να ανοίξουμε το δρόμο για τη χρήση καθαρών και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας».

Η χώρα αυτή της Κεντρικής Αμερικής παράγει πάνω από το 99% της ηλεκτρικής ενέργειας της από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και, επιπλέον κάλυψε 300 ημέρες πέρυσι χωρίς να χρησιμοποιεί ορυκτά καύσιμα για ηλεκτρική ενέργεια.

Αλλά τι κάνει την Κόστα Ρίκα να είναι σε τόσο προνομιακή θέση; Λοιπόν, η γεωγραφία της χώρας της επιτρέπει να πάρει το 78,26% της ενέργειας της από υδροηλεκτρική ενέργεια, εκτός από το γεγονός ότι ο σχετικά μικρός πληθυσμός της δεν απαιτεί μεγάλη ενέργεια. Και αν όλα αυτά δεν ήταν αρκετά, η «πράσινη» ηγεσία της αναγνώρισε εδώ και καιρό τη σημασία της καταπολέμησης της αλλαγής του κλίματος.Αυτή η μεγάλη οικολογική αλλαγή ακολουθείται από ένα θεαματικό σχέδιο για τη μείωση και την πλήρη εξάλειψη των οχημάτων που χρησιμοποιούν ορυκτά καύσιμα για την κίνησή τους μέχρι το τέλος της προεδρικής θητείας του Alvarado – το 2021.
Απέναντι Όχθη

Πηγή Η Κόστα Ρίκα ανακοίνωσε την απαγόρευση των ορυκτών καυσίμων

Την περασμένη Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018, ο νέος πρόεδρος της Κόστα Ρίκα, Carlos Alvarado, ανακοίνωσε την απαγόρευση της χρήσης ορυκτών καυσίμων.Η απαγόρευση των ορυκτών καυσίμων στην Κόστα Ρίκα είναι μια ιστορική ανακοίνωση.
«Η απανθρακοποιήση είναι το μεγάλο

καθήκον της γενιάς μας και η Κόστα Ρίκα πρέπει να είναι μία από τις πρώτες χώρες στον κόσμο που θα το επιτύχει, αν όχι η πρώτη», δήλωσε κατά τη διάρκεια της ιστορικής συνάντησης. «Έχουμε το καθήκον να καταργήσουμε τη χρήση ορυκτών καυσίμων στην οικονομία μας και να ανοίξουμε το δρόμο για τη χρήση καθαρών και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας».

Η χώρα αυτή της Κεντρικής Αμερικής παράγει πάνω από το 99% της ηλεκτρικής ενέργειας της από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και, επιπλέον κάλυψε 300 ημέρες πέρυσι χωρίς να χρησιμοποιεί ορυκτά καύσιμα για ηλεκτρική ενέργεια.

Αλλά τι κάνει την Κόστα Ρίκα να είναι σε τόσο προνομιακή θέση; Λοιπόν, η γεωγραφία της χώρας της επιτρέπει να πάρει το 78,26% της ενέργειας της από υδροηλεκτρική ενέργεια, εκτός από το γεγονός ότι ο σχετικά μικρός πληθυσμός της δεν απαιτεί μεγάλη ενέργεια. Και αν όλα αυτά δεν ήταν αρκετά, η «πράσινη» ηγεσία της αναγνώρισε εδώ και καιρό τη σημασία της καταπολέμησης της αλλαγής του κλίματος.Αυτή η μεγάλη οικολογική αλλαγή ακολουθείται από ένα θεαματικό σχέδιο για τη μείωση και την πλήρη εξάλειψη των οχημάτων που χρησιμοποιούν ορυκτά καύσιμα για την κίνησή τους μέχρι το τέλος της προεδρικής θητείας του Alvarado – το 2021.
Απέναντι Όχθη

Πηγή Η Κόστα Ρίκα ανακοίνωσε την απαγόρευση των ορυκτών καυσίμων

Το ReTuna Återbruksgalleria στη σουηδική πόλη Eskilstuna, 100 χιλιόμετρα δυτικά της Στοκχόλμης, είναι ένα εμπορικό κέντρο διαφορετικό από τα συνηθισμένα ,αφιερωμένο αποκλειστικά σε επισκευασμένα και ανακυκλωμένα προϊόντα.Οι
εγκαταστάσεις του περιλαμβάνουν ταυτόχρονα ένα κέντρο ανακύκλωσης και ένα εμπορικό κέντρο. Οι πελάτες μπορούν να δίνουν τα αντικείμενα που δεν χρειάζονται πλέον και κατόπιν να ψωνίζουν κάτι νέο – όλα σε ένα κατάστημα.



Άνοιξε το 2015 και αποκλειστικά λιανικής πώλησης, υπάρχουν 14 καταστήματα, ένα εστιατόριο, ένας εκθεσιακός χώρος, συνεδριακές εγκαταστάσεις και ακόμη και ένα σχολείο κατάρτισης για τη μελέτη της ανακύκλωσης.

Το προσωπικό του εμπορικού κέντρου ανακύκλωσης ελέγχει και ταξινομεί τα εισερχόμενα αγαθά καθώς απομακρύνονται, αφήνοντας κατά μέρος αυτά που μπορούν να επισκευαστούν ή να ανακατασκευαστούν. Αυτά τα αντικείμενα μεταβιβάζονται στη συνέχεια σε εργαστήρια που πρόκειται να επισκευασθούν και να πωληθούν σε εξειδικευμένα καταστήματα για όλα, από τα έπιπλα και τα οικοδομικά υλικά μέχρι τους υπολογιστές και τα ρούχα.


Κυκλική οικονομία

Οι πελάτες στην ReTuna Återbruksgalleria έχουν λόγο να αισθάνονται καλά για τις αγορές τους – συμβάλλουν στην κυκλική οικονομία , ένα εναλλακτικό οικονομικό-βιομηχανικό μοντέλο που μας ενθαρρύνει να κάνουμε περισσότερα με λιγότερα, καθώς οι παγκόσμιοι πόροι μειώνονται.


Το κέντρο, το οποίο διαχειρίζεται ο τοπικός δήμος, έχει ωφελήσει την τοπική οικονομία δημιουργώντας 50 νέες θέσεις εργασίας επισκευής και λιανικής πώλησης, και παρέχοντας χώρο για ιδιωτικές νεοσύστατες επιχειρήσεις και τοπικούς τεχνίτες.

Πηγή Το mall των ανακυκλωμένων

«Ο χειμώνας δεν φέρνει πια τις άφθονες βροχές που είναι απαραίτητες για τους σπόρους τους θαμμένους στη γη. Η ζέστη του καλοκαιριού δεν είναι αρκετή για να κάνει τα στάχυα να ωριμάσουν. Η άνοιξη δεν αποφέρει αρκετούς καρπούς. Όλα ελαττώνονται: οι καλλιέργειες στα χωράφια, το ψάρεμα στη θάλασσα , η δικαιοσύνη, η ειλικρίνεια στις φιλίες, η πειθαρχία στα ήθη. Οι αχτίδες του ήλιου είναι πιο ωχρές και άτονες στο ηλιοβασίλεμα. Να λοιπόν η κρίση που βαραίνει πάνω στον κόσμο, να ο νόμος του Θεού: ότι ήταν νέο γερνάει κάποια μέρα και ότι ήταν δυνατό αποδυναμώνεται και εξαφανίζεται μέσα από μια αργή διαδικασία εξάντλησης και παρακμής».

Τα παραπάνω λόγια γράφτηκαν πριν αρκετούς αιώνες για να περιγράψουν το τέλος μιας απέραντης αυτοκρατορίας. Ταιριάζουν ωστόσο και αποδίδουν πιστά το τέλος της ατομικής μας αυτοκρατορίας που ο καθένας βήμα-βήμα δημιουργεί, μα που γραφτό της είναι να παρακμάσει και κάποτε να καταρρεύσει. Πόσο εύθραυστη είναι η κάθε μορφή στο πέρασμα του χρόνου; Για όλα τα όντα που αξιώθηκαν να γνωρίσουν τη ζωή, ο θάνατος είναι ένα γεγονός αναγκαίο και αναπόφευκτο. Γίνεται ίσως να μη γεννηθεί κανείς, αφού όμως γεννηθεί δεν γίνεται να μη πεθάνει. Μάλιστα τα δυο φαινόμενα συνδέονται αναπόσπαστα: ο θάνατος σκιάζει τη ζωή, βρίσκεται παντού ακόμα και στο πρώτο σημάδι της. Όλοι μας αρχίζουμε να πεθαίνουμε από τη στιγμή που γεννιόμαστε. Κι όμως, ενώ ο θάνατος είναι για όλα ανεξαιρέτως τα έμβια όντα ένα αναπόφευκτο γεγονός, ο άνθρωπος δεν εννοεί να τον παραδεχτεί. Του είναι αδύνατο να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι φυσική απόληξη της εξατομικευμένης ζωής είναι ο οριστικός αφανισμός της και τίποτα άλλο δεν βύθισε τον άνθρωπο περισσότερο στην απόγνωση από την αναλγησία του Ουρανού απέναντι στον θάνατο. Κοντά σε έναν άνθρωπο που πεθαίνει στεκόμαστε αντιμέτωποι στη δική μας μοίρα. Ερωτήματα που άλλοτε προτιμούμε να τα αποφεύγουμε, γίνονται τέτοιες στιγμές πιεστικά.

Ο θάνατος ωστόσο, απειλή και τρόμος για τους περισσότερους, μπορεί να χρησιμεύσει ως ο μεγαλύτερος σύμμαχος της ζωής για τον ολοκληρωμένο άνθρωπο. Ο μόνος τρόπος ουσιαστικά για να δεχτεί κανείς τη ζωή είναι να δεχτεί τον θάνατο. Ο θάνατος μας διδάσκει πως υπάρχει ένα όριο. Μας λέει ότι πρέπει να ζήσουμε τη ζωή τώρα, αυτή τη στιγμή. Ότι δεν είναι η ποσότητα των ημερών, των ωρών ή των χρόνων που έχει σημασία, αλλά η ποιότητα του καιρού που περνούμε. Μας διδάσκει πως όλα τα πράγματα είναι παροδικά. Όλα πεθαίνουν. Αυτό ισχύει για την φύση όπως και για την ανθρώπινη ζωή. Όταν το λουλούδι έχει ανοίξει τα πέταλά του, όταν έχει στείλει το άρωμά του ως τις πιο μακρινές γωνίες της ύπαρξης, έχει χαρεί την κάθε στιγμή, έχει δει τον ήλιο να ανατέλλει, έχει ζήσει τη ζωή, έρχεται η πλήρωση και το δειλινό και το λουλούδι είναι έτοιμο να πέσει στη γη και να αναπαυθεί. Χωρίς άγχος, χωρίς κλάματα, χωρίς να προσπαθεί να αρπαχτεί και να ξεφύγει.

Ο θάνατος μας διδάσκει, πως πρέπει να συντηρούμε, να αξιοποιούμε και να προσφέρουμε στους άλλους, ό,τι πιο πολύτιμο διαθέτει ο άνθρωπος , ιδίως στη σύγχρονη εποχή: το χρόνο μας. Μας βοηθάει να καταλάβουμε πόσο πολύτιμος είναι και ότι δεν θα τον έχουμε πάντα. Πως πρέπει να σκεπτόμαστε και να ενεργούμε μαζί με το χρόνο και εναντίον του. Πως απ’ αυτόν εδώ το δρόμο θα περάσουμε μόνο μια φορά. Μας λέει να μη χάνουμε καιρό. Να αναπτυχθούμε και να ολοκληρωθούμε. Ο φόβος του θανάτου είναι στην ουσία ο φόβος του ανεκπλήρωτου. Αρπαζόμαστε απ’ τη ζωή γιατί η ζωή μας είναι ανεκπλήρωτη. Όσο παραμένουμε προσκολλημένοι σε πράγματα και ανθρώπους που θα εξαφανιστούν σίγουρα, θα ζούμε με την απελπισία. Ίσως η πιο ανεύθυνη φράση στη γλώσσα είναι το «θα έπρεπε να». Ό,τι καλό μπορούμε να κάνουμε και όποια καλοσύνη μπορούμε να δείξουμε σε κάποιον, ας την κάνουμε τώρα. Ας μην την αναβάλουμε γιατί δεν θα ξαναπεράσουμε ποτέ από δω. Όταν μπορέσουμε να δούμε το θάνατο απλά, σαν μια άλλη πλευρά του κύκλου της ζωής, τότε θα εκτιμήσουμε κάθε στιγμή της ζωής, ξέροντας, ότι δεν πρόκειται να εμφανιστεί ποτέ ξανά, τουλάχιστον με την ίδια μορφή.

Η φύση μας διδάσκει , ότι όλα τα πράγματα πρέπει να περάσουν και πως όλα θα επιστρέψουν. Μας λέει πως κάθε νέα αρχή μας φέρνει πλησιέστερα σ’ ένα τέλος και πως κάθε ελεγεία έχει μέσα της την ηχώ και την υπόσχεση μιας μελλοντικής γιορτής. Μας θυμίζει πως η αγάπη που φαίνεται τώρα παντοτινή, μπορεί γρήγορα να γίνει μια μακρινή ανάμνηση. Πως τα βάσανα είναι αναπόφευκτα και πως μέσα στο αναπόφευκτο βρίσκεται η σταθερότητα που απαλύνει τον πόνο του μαρτυρίου. Πως αγαπάμε και φροντίζουμε τα λουλούδια πιο πολύ από τα αειθαλή φυλλώματα, ακριβώς επειδή τα πρώτα δεν διαρκούν. Γι’ αυτό ας θυμόμαστε πως το αύριο είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μας και πως το να ζει και να πεθαίνει κανείς είναι μια τέχνη και σαν τέτοια προϋποθέτει χάρισμα αλλά και άσκηση. Και ο αρχαίος σοφός Ιπποκράτης προειδοποιεί: «Ο βίος βραχύς, η δε τέχνη μακρά».

Το μυστήριο του θανάτου θα εξιχνιαστεί, όταν μπορέσουμε να ανακαλύψουμε ένα-ένα τα κρυμμένα μυστικά της ζωής και να τα προσφέρουμε χωρίς «εύρετρα» στην ανθρωπότητα. Όταν ζήσουμε επιτέλους τα χρόνια που μας έχουν δοθεί, αλλά με μια ποιότητα ζωής, που δεν εξοργίζει, ούτε ντροπιάζει τον άνθρωπο και που μπορεί να την δείχνει με καμάρι και υπερηφάνεια όσο καιρό υπάρχει. Όταν συνειδητοποιήσουμε πως ήλθαμε στον κόσμο με μια αποστολή που πρέπει να τη φέρουμε σε πέρας με χαρά και υπερηφάνεια. Πως είμαστε συναγωνιστές του Θεού στην παραπέρα διαμόρφωση του κόσμου και της ζωής, κι αυτόν τον προορισμό πρέπει να εκτελέσουμε με ειρήνη στην ψυχή και μ’ ευγνωμοσύνη.

Όταν τέλος συνειδητοποιήσουμε , πως όλα σ’ αυτή τη ζωή έχουν ένα τέλος. Και πως γι’ αυτό, πριν έλθει της ζωής μας το τέλος, ας φροντίσουμε να δώσουμε στη λέξη τέλος το πραγματικό νόημά της που είναι σκοπός. Και άλλο σκοπό δεν έχει η ζωή, από τη συνεχή προσπάθεια να γίνουμε και να παραμείνουμε Άνθρωποι, έστω κι αν γι’ αυτό μια ζωή μπορεί να μην είναι αρκετή. Και όταν έλθει η ώρα της ύστατης απόδοσης, τότε θα αξιωθούμε αληθινά ικανοποιημένοι να ψιθυρίσουμε την τελευταία στροφή του Μεγάλου Νόστου:

«Γιατί το ξέρω πιο βαθιά κι απ’ το πηχτόν αστρόφως

κρυμμένο σαν αητός, με περιμένει,

εκεί που ο θείος αρχίζει ζόφος,

Ο πρώτος μου εαυτός»…


Πηγή Ο φόβος του θανάτου είναι στην ουσία ο φόβος του ανεκπλήρωτου

Οι σχέσεις είναι πολύπλοκες. Προϋποθέτουν την συνάντηση δύο ή περισσότερων ανθρώπων, ενώ καλά – καλά δεν μπορούμε να τα βρούμε με τον εαυτό μας.

Οι σχέσεις είναι θαυμάσιες. Προσφέρουν την δυνατότητα για συνάντηση δύο ή περισσότερων ανθρώπων, παραμερίζοντας για όσο διαρκούν το φάσμα της μοναξιάς τους.
Οι σχέσεις είναι ανυπόφορες. Στερούν την ιδιωτικότητα, στραγγίζουν την ατομικότητα, τα θέλουν όλα σε κοινή θέα, όλα ανοιχτά, τίποτα προσωπικό, ένα κοινόβιο σκέψεων και συναισθημάτων.

Οι σχέσεις είναι γενναιόδωρες. Με την απλόχερη ανοιχτότητά τους αγκαλιάζουν την αποξένωσή μας, ανέχονται τον εγωισμό μας, μας κάνουν ομάδα, κοινωνία, πολιτισμό.

Οι σχέσεις είναι βασανιστικές. Μας τα παίρνουν όλα, δεν μας αφήνουν τίποτα, δικτατορικά καθεστώτα έναντι αναρχοαυτόνομων μονάδων.

Οι σχέσεις είναι λυτρωτικές. Απελευθερώνουν τον καλύτερο εαυτό μας από τις φυλακές του εγωτισμού του και τον προσφέρουν στον Άλλον, τον άλλον σε Εμάς και εμάς στους Άλλους, ένα πολύβουο γαϊτανάκι συναναστροφών, ιδεών και συναισθημάτων.

Τελικά τι είναι οι σχέσεις;

Όλο τις θέλουμε κι όταν τις έχουμε θέλουμε κάτι άλλο…

Τις κυνηγάμε, τις επιδιώκουμε και μετά αλλάζουμε γνώμη…

Ή μήπως όχι;

Ή μήπως όταν καταλάβουμε το βαθύτερο νόημα τους, όταν – βιωματικά – προσλάβουμε την αξία τους, τότε πια δεν θέλουμε να τις αφήσουμε, δεν μπορούμε χωρίς αυτές, χωρίς σχέσεις στην ζωή μας…

Αγάπης, στοργής, αφοσίωσης, θυσίας, προσφοράς, και πάλι αγάπης… σχέσεις.


Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.



Πηγή Τελικά τι είναι οι σχέσεις…;