25 March, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 21)

Πριν από έναν αιώνα, χρησιμοποιούσαμε μόνο το 15% της επιφάνειας της Γης για την γεωργία και την κτηνοτροφία. Σήμερα, έχει μεταβληθεί πάνω από το 77% της γης (εκτός της Ανταρκτικής) και 87% του ωκεανού από τις άμεσες
επιπτώσεις των ανθρώπινων δραστηριοτήτων . Μεταξύ του 1993 και του 2009, μια περιοχή χερσαίας άγριας φύσης μεγαλύτερης από την Ινδία – μια εκπληκτική έκταση 3,3 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων – χάθηκε για τη δόμηση, τη γεωργία, την εξόρυξη ενώ στους ωκεανούς, οι περιοχές που είναι απαλλαγμένες από τη βιομηχανική αλιεία, τη ρύπανση και τη ναυτιλία περιορίζονται σχεδόν αποκλειστικά στις αρκτικές . Σήμερα ακόμη και ο ΟΗΕ αναφέρει ότι πρέπει να σταματήσει η μείωση της βιοποικιλότητας αν δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε την εξαφάνιση του δικού μας είδους. 

Αν και πέρασαν ήδη δύο χρόνια από τη συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα , ο διεθνής στόχος που θέσπισε για τον περιορισμό της υπερθέρμανσης του πλανήτη σε δύο βαθμούς Κελσίου άρχισε να φαίνεται, , δραματικά ανεπαρκής κάτι που επαληθεύεται από τη νέα αναφορά που ίσως έχετε διαβάσει  από την Διακυβερνητική Επιτροπή του ΟΗΕ για την Αλλαγή του Κλίματος.
Η περιβαλλοντική κρίση είναι μια κρίση συνείδησης. Οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν ότι το περιβάλλον αντιμετωπίζει μεγάλες προκλήσεις και υποβάθμιση, αλλά λίγοι γνωρίζουν την πραγματική έκταση των αλλαγών και της στέρησης που αντιμετωπίζει το περιβάλλον και τις εκτεταμένες επιπτώσεις στην ανθρώπινη ευημερία και σε κάθε άλλη ζωή στη Γη.
Η υπερθέρμανση του πλανήτη , είναι πραγματική , καταστροφική και οι μελλοντικές της επιπτώσεις ξεπερνούν τη φαντασία. Έφθασε η στιγμή για δράσεις.


Απέναντι Όχθη

Πηγή Αλλαγή για το κλίμα

Το μοίρασμα και η διάχυση γνώσεων, πληροφόρησης, προβληματισμών καθώς και φιλοσοφικών στοχασμών, όπως αυτά αναδύθηκαν στο 3ήμερο της Πανελλαδικής Γιορτής Οικολογικής Γεωργίας και
χειροτεχνίας. Το Σάββατο 29/9 ορίστηκε ως η Ημέρα Σπόρων και Οικολογικής Γεωργίας θέλοντας να δώσουμε το στίγμα της συγκεκριμένης Πανελλαδικής αλλά και γενικότερα του θεσμού των Γιορτών Οικολογικής Γεωργίας και χειροτεχνίας και του περιεχομένου που πρεσβεύουν. Η κεντρική θεματική των ομιλιών πραγματεύτηκε θέματα που άπτονται των Σπόρων, του Εδάφους και της Φυσικής καλλιέργειας.

Α ΄ Θεματική ενότητα: «Σπόρος και Βιολογική Γεωργία: Εξελίξεις, νέοι κανονισμοί και προοπτικές»
– «Οι νέες εξελίξεις στην Ευρώπη σχετικά με τους σπόρους», Βάσω Κανελλοπούλου, Πελίτι
– «Παρόν και μέλλον για το βιολογικό σπόρο και τις ποικιλίες στην Ευρώπη. Προοπτικές για την Ελλάδα και το κίνημα της Οικολογικής Γεωργίας», Κώστας Κουτής, Αιγίλοπας.

Β ΄ Θεματική ενότητα: «Έδαφος: αγάπη, γνώση και δράση για έναν από τους πιο πολύτιμους φυσικούς πόρους του πλανήτη», Γεωργία Ντούσικου, Σχολείο Εδάφους και Μάριος Δεσύλλας, Εν δυνάμει. Στην ομιλία αποτείνεται η εγγενής αξία ενός πόρου που είναι από τους σημαντικότερους του πλανήτη μιας που φιλοξενεί τις περισσότερες μορφές ζωής πάνω και μέσα του. Αν τον γνωρίσουμε καλύτερα, σίγουρα θα τον αγαπήσουμε και θα κατανοήσουμε και τη σημασία της εναρμόνισης μαζί του. Και μόνο αυτό μπορεί να αποτελέσει έναυσμα για αλλαγή σε ατομικό και συνολικό επίπεδο.
Για τους καλλιεργητές ακόμα παραπάνω, το έδαφος σε καμία περίπτωση δεν πρέπει απλά να υποβιβάζεται σε ένα ευτελές άψυχο πράγμα που απλά πρέπει να «δουλευτεί» και να «ενισχυθεί» για να αποδώσει καλύτερα και μόνο σε οικονομικό επίπεδο. Στο έδαφος στηρίζεται στο κάτω κάτω η ζωή όπως την ξέρουμε και φυσικά όλη η διατροφική αλυσίδα του πλανήτη. Και οι καλλιεργητές είναι αυτοί που στηρίζουν κατά βάση τη διατροφή της ανθρωπότητας.
Στο έδαφος όμως δυστυχώς στηρίζεται και η διαστροφική και στρεβλή αντίληψη ότι η κυριαρχία στη διατροφική αλυσίδα θα επιφέρει την «ευημερία» του πλανήτη.

Για αυτό οφείλουμε να ακούσουμε καλύτερα το ίδιο το έδαφος τι έχει να μας πει….

Ακολουθεί το βίντεο της ομιλίας:

Γ ΄ Θεματική ενότητα:«Φυσική καλλιέργεια και αυτάρκεια (απάντηση στην οικονομική κρίση)», Παναγιώτης Μανίκης

Το Σάββατο, η Ημέρα Σπόρων και Οικολογικής Γεωργίας δεν θα μπορούσε να κλείσει ιδανικότερα με την ομιλία του ανθρώπου που «έφερε» το θεσμό της Γιορτής Οικολογικής Γεωργίας και χειροτεχνίας από την Ιταλία και στην Ελλάδα και που μαζί με μία ομάδα καλλιεργητών άρχισαν να την υλοποιούν στη βάση κάποιων αρχών και αξιών. Όλα αυτά συνέβησαν πριν από 25 χρόνια (έτσι για την ιστορία).Σήμερα ο θεσμός συνεχίζει προσπαθώντας να ξαναβρεί τα πατήματά του και σε αυτή την κρίσιμη στιγμή ο Παναγιώτης Μανίκης παραβρέθηκε κι αυτός σε αρκετές στιγμές του 3ημέρου για να βοηθήσει προς αυτή την νέα κατεύθυνση στις νέες δύσκολες συνθήκες που βιώνουμε.Η ομιλία του με τίτλο «Φυσική καλλιέργεια και αυτάρκεια (απάντηση στην οικονομική κρίση)», αποτέλεσε μία σύνδεση της σημερινής πραγματικότητας, της πρακτικότητας (αναφορικά με τις καλλιέργειες και όχι μόνο) και της φιλοσοφίας όπως αυτή απορρέει από τη Φυσική Καλλιέργεια.
Τι καλύτερο για το κλείσιμο αυτής της όμορφης μέρας (ακόμα και υπό αυτές τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες)….όλα για καλό που λένε.

Ας απολαύσουμε και ας εμπνευστούμε από τέτοιες ευκαιρίες.

Απέναντι Όχθη

Πηγή Σπόρος και Βιολογική Γεωργία. Έδαφος: αγάπη, γνώση και δράση. Φυσική καλλιέργεια και αυτάρκεια . Βίντεο από την 25η Πανελλήνια Γιορτή Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας .

Σκοπός των γιορτών Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας είναι να αναδείξουν σημαντικά προβλήματα της Οικολογικής Γεωργίας , του περιβάλλοντος αλλά και των κοινών αγαθών όπως είναι το έδαφος, τα ποτάμια, το νερό, η ενέργεια, ο αέρας, τα δάση κτλ. Στην 25η Πανελλήνια Γιορτή Οικολογικής Γεωργίας και χειροτεχνίας στην Αθήνα στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2018 η Παρασκευή
28/9 ήταν η Ημέρα Φυσικών πόρων – Κοινών αγαθών και η Γενική Θεματική της ημέρας ήταν :


«Φυσικό περιβάλλον, νερά και διαχείριση της ενέργειας στις μυλόπετρες της ανάπτυξης».

Α΄ ενότητα: «Αιολική ενέργεια και ΒΑΠΕ»Ομιλητές από τρεις κινήσεις μίλησαν για τα παρακάτω:

– » Έξι χρόνια αγώνας ενάντια στα αιολικά στη Μάνη», Κ. Τενεκετζής, Γραμματέας του Περιβαλλοντικού Πολιτιστικού Ομίλου Μάνης (ΠΕΡΙΠΟΛΟ ΜΑΝΗΣ)
– » Διαρκής αγώνας για τη σωτηρία της Νότιας Ευβοιας από την μετατροπή της σε Βιομηχανικό Κέντρο Αιολικής Ενέργειας», Αντιαιολικό Μέτωπο Αντίστασης Καρυστίας (ΑΜΑΚ) και ΣΠΠΕΝΚ
– ΒΑΠΕ Αγράφων, Συντονιστικό Αθήνας : Παναγιώτης Γιαννόπουλος για τα Άγραφα.


Β΄ ενότητα: «Περιφράξεις και ιδιοποίηση των κοινών: το παράδειγμα του νερού»

– Κίνηση πολιτών Πηλίου και Βόλου για το νερό.                           – Δίκτυο «Μεσοχώρα – Αχελώος SOS»



Γ΄ ενότητα: «Εξορυκτικοί μύθοι και το φάντασμα των υδρογονανθράκων»

– Πρωτοβουλία Αθήνας ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων


Απέναντι Όχθη

Πηγή Βίντεο από την 25η Πανελλήνια Γιορτή Οικολογικής Γεωργίας και Χειροτεχνίας . Ημέρα των Φυσικών Πόρων – Κοινών Αγαθών.

«Το να κάνεις το δικαστή σε ξένες ζωές είναι η τέλεια δικαιολογία για να μην αναλύεις την δική σου. Αν παρατηρήσουμε τα άτομα που γυρνάνε εδώ κι εκεί βγάζοντας ετυμηγορία για το τι κάνουν καλά και τι κακά οι άλλοι, θα βρούμε σε αυτά ένα μεγάλο έλλειμμα αυτοκριτικής. Δεν έχουν συνείδηση των πράξεων και των λόγων τους γιατί εστιάζουν την προσοχή τους στις ζωές τρίτων. Και συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο επειδή φοβούνται να ακτινογραφήσουν τον
εαυτό τους και να απογοητευτούν». 


Percy Allan  : «Έρμαν Έσσε: 66 μαθήματα καθημερινής σοφίας» Εκδόσεις Πατάκη


Πηγή Έλλειμμα αυτοκριτικής

Συχνά στη ζωή μας έχουμε να πάρουμε αποφάσεις είτε για απλά, καθημερινά θέματα είτε για πιο σοβαρά. Πολλές φορές έχουμε σκεφτεί πως θα θέλαμε κάποιος άλλος να αποφασίσει για εμάς, κάποιος άλλος να πάρει το βάρος της απόφασης, για να νιώσουμε πιο «ελαφροί». Μας δημιουργούνται αισθήματα πίεσης και άγχους , όταν έχουμε να πάρουμε μία απόφαση λόγω του αποτελέσματός και των συνεπειών της, το οποίο μπορεί να αρέσει είτε σε εμάς είτε στους άλλους. Εκείνες τις στιγμές είναι που οι περισσότεροι, θέλουμε όσο τίποτα άλλο να μεταφέρουμε το βάρος της απόφασής μας σε κάποιον άλλον! 


Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας

Θα έχετε προσέξει πως όταν είναι να πάρουμε μία απόφαση, «τρώμε» αρκετό από τον πολύτιμο μας χρόνο. Λέτε να υπάρχει κάποια λύση ώστε να μας διευκολύνει από το βάρος της απόφασης…;

Από την άλλη πλευρά, όταν έχουμε αποφασίσει να κινηθούμε με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο, αμφιβάλλουμε για την εγκυρότητα της απόφαση μας. «Έπραξα σωστά;», «Τι αντίκτυπο θα έχει μελλοντικά σε εμένα ή και τους γύρω μου;». Αγωνιούμε και νιώθουμε αβοήθητοι μπροστά σε τέτοιες στιγμές. Τέτοιες αποφάσεις συνήθως έχουν να κάνουν με την υγεία μας, τη σχέση μας, τη δουλειά μας, την οικογένεια μας, ή τις σχέσεις με τον περίγυρο μας .

Συνήθως το πρώτο άτομο που σκεφτόμαστε όταν παίρνουμε μία απόφαση είναι το δικό μας όφελος. Ταυτόχρονα όμως, την ίδια στιγμή σκεφτόμαστε, τι αντίκτυπο θα έχει για τους άλλους αυτές οι αποφάσεις; Θα τους στενοχωρήσουμε, θα τους δυσκολέψουμε, εντέλει μήπως θα τους πληγώσουμε;

Άλλη μία σκέψη είναι αν αυτή η απόφαση, θα μας κάνει καλό; Θα είμαστε πιο ευτυχισμένοι; Ή είναι ένας τρόπος που θα δημιουργηθεί κάποιο κακό στον εαυτό μας. Για παράδειγμα, αποφασίζουμε να σταματήσουμε μία σχέση που ενώ είχαμε αισθήματα, δεν περνάγαμε καλά. Ή αποφασίζουμε να ξεκινήσουμε γυμναστήριο που δεν μας αρέσει, αλλά θα μας βοηθήσει στην προσπάθεια της απώλειας των περιττών κιλών μας.

Επίσης, βοηθά αυτή η απόφαση στο να επιτύχουμε και να εφαρμόζουμε εκείνες τις αρχές που διέπουν και μας κάνουν πιο ολοκληρωμένους, ελεύθερους από τους περιορισμούς των νοητικών μας αναταραχών; Αυτή η απόφαση μας κάνει να νιώθουμε πιο ήρεμοι;

Όλα αυτά θα μπορούσαμε να πούμε πως στηρίζονται σε μια ώριμη από τις εμπειρίες κοινή λογική. Ωστόσο… γυρνώντας στο παρελθόν, θα παρατηρήσουμε πως μερικές φορές συμβαίνουν πράγματα που δεν μπορούμε να τα κατανοήσουμε με την κοινή λογική. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ίσως χρειάζεται να αφεθούμε στα χέρια της ίδιας της ζωής, που έχει κι εκείνη τους δικούς της κανόνες και αρχές. Έχοντας κι αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού μας, μπορούμε να έχουμε μια σταθερότητα και ηρεμία στην καθημερινότητά μας.



Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».



Πηγή Γιατί δυσκολευόμαστε να πάρουμε αποφάσεις…

Γάλλοι επιστήμονες παρακολούθησαν τη δίαιτα περίπου 70.000 ατόμων για τέσσερα χρόνια και βρήκαν ότι όσοι κατανάλωναν περισσότερα βιολογικά τρόφιμα ήταν 25% λιγότερο πιθανό να αναπτύξουν καρκίνο.
Για τους ανθρώπους που καταναλώνουν μεγαλύτερη ποσότητα βιολογικών τροφίμων, η μελέτη έδειξε σημαντικά χαμηλότερο κίνδυνο για λέμφωμα Hodgkin, όλα τα λεμφώματα και τον εμμηνοπαυσιακό καρκίνο του μαστού.

«Αν και τα βιολογικά τρόφιμα είναι λιγότερο πιθανό να περιέχουν υπολείμματα φυτοφαρμάκων από τα συμβατικά τρόφιμα, λίγες μελέτες έχουν εξετάσει τη συσχέτιση της κατανάλωσης βιολογικών τροφίμων με κίνδυνο καρκίνου», γράφουν οι συγγραφείς της μελέτης.»Η προώθηση της κατανάλωσης βιολογικών τροφίμων στον γενικό πληθυσμό θα μπορούσε να αποτελέσει μια πολλά υποσχόμενη προληπτική στρατηγική κατά του καρκίνου», κατέληξαν. Οι επιστήμονες επικεντρώθηκαν σε 16 διαφορετικά βιολογικά τρόφιμα και ποτά, όπως φρούτα και λαχανικά, τρόφιμα με βάση τη σόγια, αυγά, γαλακτοκομικά, δημητριακά, κρέας και ψάρι.

Το 2015, η Διεθνής Υπηρεσία Έρευνας για τον Καρκίνο ταξινόμησε τα εντομοκτόνα malathion και diazinon ως «πιθανές καρκινογόνες ουσίες» και tetrachlorvinphos και parathion ως «πιθανές καρκινογόνες ουσίες». Το Glyphosate, το κύριο συστατικό του ζιζανιοκτόνου Roundup της Monsanto, έχει ταξινομηθεί επίσης ως «πιθανό καρκινογόνο» από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας.
«Η μελέτη αυτή παρέχει περισσότερα στοιχεία που υποδηλώνουν ότι ακόμη και τα χαμηλά επίπεδα φυτοφαρμάκων στα τρόφιμα μπορεί να είναι επιβλαβή», δήλωσε σε ένα δελτίο Τύπου ο τοξικολόγος του Ομίλου Περιβάλλοντος Αλέξης Τέκκιν .

Κάθε χρόνο, Environmental Working Group’s (EWG) δημοσιεύει το Dirty Dozen τη λίστα των συμβατικών φρούτα και τα λαχανικά που έχουν σταθερά τα υψηλότερα επίπεδα των υπολειμμάτων φυτοφαρμάκων, καθώς και την Clean Fifteen λίστας που εμφανίζει τα συμβατικά τρόφιμα έχουν το λιγότερα φυτοφάρμακα.



Πηγή Η κατανάλωση βιολογικών μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου

«Για μένα τα δέντρα υπήρξαν πάντα οι πιο διεισδυτικοί ιεροκήρυκες. Τα σέβομαι όταν ζουν σε οικογένειες και φυλές, σε δάση και άλση. Και ακόμη περισσότερο τα σέβομαι όταν στέκονται μόνα τους. Είναι σαν τα μοναχικά άτομα. Όχι σαν τους ερημίτες που έχουν αποσυρθεί μακριά για να κρύψουν κάποια αδυναμία τους , αλλά σαν τα υπέροχα μοναχικά άτομα, όπως ήταν ο Μπετόβεν και ο Νίτσε. Στα ψηλά κλαδιά τους θροΐζει ο κόσμος, ενώ οι ρίζες τους αναπαύονται στο άπειρο. Όμως δεν χάνουν τον εαυτό τους, παλεύουν με όλη τους τη δύναμη για ένα και μόνο πράγμα: να εκπληρώσουν τις ανάγκες τους σύμφωνα με τους δικούς τους νόμους, να δημιουργήσουν το δικό τους σχηματισμό, να εκπροσωπήσουν τους εαυτούς τους. Τίποτα δεν είναι πιο ιερό, τίποτα δεν είναι πιο υποδειγματικό από ένα όμορφο και δυνατό δέντρο. Όταν ένα δέντρο κόβεται και αποκαλύπτεται η θανατηφόρος πληγή του, μπορεί κανείς να διαβάσει όλη την ιστορία του στο φωτεινό δίσκο του κορμού του: στα δαχτυλίδια του φαίνονται τα χρόνια του, ενώ στα σημάδια του φαίνονται ο αγώνας, τα δεινά, όλες οι ασθένειες, η ευτυχία και η ευημερία, τα δύσκολα χρόνια αλλά και τα ωραία, οι επιθέσεις που άντεξε, οι καταιγίδες που έχει υπομείνει.
Τα δέντρα είναι ιερά. Όποιος ξέρει πώς να μιλήσει μαζί τους, όποιος ξέρει πώς να τα ακούσει, μαθαίνει την αλήθεια. Δεν κηρύττουν μάθηση και παραινέσεις, κηρύττουν τον αρχαίο νόμο της ζωής.
Το δέντρο λέει: Ένας πυρήνας είναι κρυμμένος μέσα μου, μια σπίθα, μια σκέψη, είμαι ζωή από την αιώνια ζωή. Μοναδικά είναι η μορφή και οι φλέβες του δέρματος μου, το μικρότερο φύλλο στα κλαδιά μου, αλλά και η μικρότερη ουλή στο φλοιό μου. Έγινα για να σχηματοποιήσω και να αποκαλύψω την αιωνιότητα στη μικρότερη μου λεπτομέρεια.’
To δέντρο λέει: Η δύναμή μου είναι η εμπιστοσύνη. Δεν ξέρω τίποτα για τον πατέρα μου, δεν ξέρω τίποτα για τα χιλιάδες παιδιά που κάθε άνοιξη σπέρνονται από μένα. Ζω μέχρι τέλος για το μυστικό του σπόρου μου, και δεν με νοιάζει για τίποτα άλλο. Πιστεύω ότι ο Θεός είναι μέσα μου. Πιστεύω ότι η εργασία μου είναι ιερή. Μ αυτή την αλήθεια ζω.’
Ενώ τα δέντρα θροΐζουν το βράδυ, εμείς είμαστε ανήσυχοι μέσα στις δικές μας παιδαριώδεις σκέψεις: Τα δέντρα έχουν μακρές σκέψεις, μεγάλες και ξεκούραστες αναπνοές, όπως έχουν και μεγαλύτερη διάρκεια ζωής από τις δικές μας. Όσο εμείς δεν τ ακούμε, παραμένουν σοφότερα από εμάς. Αλλά όταν μάθουμε πώς να ακούμε τα δέντρα, η στενότητα, η ταχύτητα και η παιδική βιασύνη των σκέψεών μας, θα αντικατασταθούν από ανείπωτη χαρά. Όποιος έχει μάθει πώς να ακούει τα δέντρα δεν θέλει πλέον να είναι ένα δέντρο. Δεν θέλει να είναι τίποτα εκτός από αυτό που είναι.»

Έρμαν Έσσε » Δέντρα: Σκέψεις και Ποιήματα «


Πηγή Αυτό που μας διδάσκουν τα δέντρα

Στο στόχαστρο εταιρείας ιχθυοκαλλιέργειας στην οποία εργαζόταν βρέθηκε ο Χρήστος Λοβέρδος Στελακάτος o oποίος μηνύθηκε από την ίδια για συκοφαντική δυσφήμηση και διαφυγόντα κέρδη. Η εταιρεία με αγωγή εναντόν του ζητά ως αποζημίωση το ποσό του 1.000.055 ευρώ. Ο ιχθυολόγος κατάγγειλε με δημοσιεύματα το τεράστιο έγκλημα που συντελείται στις ελληνικές θάλασσες και τα ποτάμια από εταιρίες ιχθυοκαλλιεργειών στην Ελλάδα, με τη χρήση φορμόλης.

Όπως αναφέρουν σε ανακοίνωσή τους οι δικηγόροι του Άννυ Παπαρρούσου και Χρύσα Πετσιμέρη ο Χρήστος Λοβέρδος Στελακάτος, ιχθυολόγος, κατήγγειλε τη χρήση χημικών ουσιών, όπως η χρήση φορμόλης στις ιχθυοκαλλιέργειες που εκμεταλλεύεται η εταιρία ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ καθώς και άλλες πρακτικές της εν λόγω εταιρίας.

«Στα πλαίσια, λοιπόν, των διώξεων αυτών ασκήθηκε εναντίον του μήνυση από υπάλληλο της εταιρείας για εξύβριση και απειλή. Η απόφαση που εκδόθηκε τον καταδίκασε σε επτά χρόνια φυλάκιση χωρίς αναστολή και χωρίς ανασταλτικό δικαίωμα στην έφεση. Στην υπόθεση αυτή δεν κλητεύθηκε σύννομα, καθώς η κλήση παραδόθηκε στην παλιά του διεύθυνση, παρά το γεγονός ότι στα πλαίσια της προδικασίας είχε δηλώσει μέσω των έγγραφων εξηγήσεων που κατέθεσε, τη νέα του διεύθυνση».

Σύμφωνα με τους δικηγόρους η απόφαση που εκδόθηκε από το Μονομελές Πρωτοδικείο Ηγουμενίτσας είναι προδήλως εσφαλμένη διότι τα αδικήματα της εξύβρισης και της απειλής τιμωρούνται με ανώτατη ποινή μέχρι ένα έτος το καθένα. Κατά της απόφασης αυτής άσκησε στις 26/10/2018 έφεση ζητώντας παράλληλα τη χορήγηση αναστολής στην έφεσή του όπως και συνέβη.
Η απόφαση αυτή θα κριθεί πλέον από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ηγουμενίτσας το οποίο θα κληθεί να αντιμετωπίσει την κραυγαλέα αυτή νομική υπέρβαση.

«Ο αγώνας του Χρήστου Λοβέρδου Στελακάτου δεν πρόκειται να ανακοπεί από τις στοχευμένες και πολλαπλές διώξεις εναντίον του, γιατί δεν θα επιτρέψουμε η ανάδειξη των θεμάτων που έχουν σχέση με την υγεία, το φυσικό περιβάλλον και την ίδια μας τη ζωή να οδηγεί στην ακραία στοχοποίηση και εντέλει στην εξόντωση του ανθρώπου που είχε το θάρρος να σταθεί απέναντι στο πρόταγμα της αδηφάγου καπιταλιστικής κερδοφορίας» δηλώνουν οι δικηγόροι.

Παράλληλα με διαδικτυακό αίτημα συλλέγονται υπογραφές υποστήριξης στον αγώνα του Χρήστου Στελακάτου εδώ:

Στο διαδικτυακό αίτημα αναφέρονται. επίσης, οι βλάβες που προκαλεί η φορμόλη στο ανθρώπινο οργανισμό. ,

Ο ιχθυολόγος σε κείμενό του αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής:«Ας δούμε τι είναι η φορμόλη. Η μεθανάλη ή φορμαλδεΰδη (φορμόλη) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, οξυγόνο και υδρογόνο. Εξαιτίας της ευρύτατης χρήσης, της σημαντικής τοξικότητας και ευφλεκτότητας, η έκθεση στη μεθανάλη αποτελεί ένα σημαντικό κίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία. Το 2011, το Εθνικό Τοξικολογικό Πρόγραμμα των ΗΠΑ (US National Toxicology Program), περιέγραψε τη μεθανάλη, ως ένα «…γνωστό ανθρώπινο καρκινογόνο…» («…known to be a human carcinogen…»).



Πηγή Διώξεις εναντίον ιχθυολόγου που κατήγγειλε τη χρήση φορμόλης σε ιχθυοκαλλιέργειες

Ο φιλοσοφικός λόγος είναι σημαντικό να είναι σαφής. Σημαντικό επίσης είναι να είναι χρήσιμος, τεκμηριωμένος και άμεσα εφαρμόσιμος σε ζητήματα που απασχολούν σήμερα τον άνθρωπο. Ο φιλοσοφικός λόγος πρέπει να συνδέει τα σύγχρονα με τα διαχρονικά. Στο παρόν κείμενο επιχειρείται εντοπισμός περιθωρίων βελτίωσης στο θέμα της ιδεολογίας (πρόσληψης και ερμηνείας της πραγματικότητας), όπως διαπιστώνονται αρκετά συχνά, ώστε να αποτελούν πρόβλημα σε βαθμό κοινωνικών πληγών, αιτίες δυστυχίας στο κοινωνικό σύνολο. Αντιπροτείνονται κατευθύνσεις, οι οποίες ήδη επιδιώκονται από πολλούς και την τάση αυτή επιθυμούμε να ενισχύσουμε. Βασική θέση του άρθρου είναι πως τα προβλήματα μπορεί και να μην είναι ανεπίλυτα και η ελληνική πραγματικότητα μπορεί να βοηθηθεί στο θέμα της ιδεολογίας, το οποίο είναι σημαντικό, εφόσον η ιδεολογία κατευθύνει και το σύνολο της ανθρώπινης συμπεριφοράς, ατομικά και κοινωνικά. Παραθέτουμε τις ακόλουθες δέκα θέσεις με συνοπτικό σχολιασμό.

1. Το χρήμα είναι μέσο και όχι αξία. Ψευδώς ενημέρωσαν τις αμέσως προηγούμενες γενιές, αλλά και παλαιότερες ότι ‘όλα γίνονται για το χρήμα’. Το χρήμα, όπως και πολλοί άλλοι πόροι, είναι σε όλες τις περιπτώσεις μέσο και όχι σκοπός. Σίγουρα δεν πρέπει να είναι κανείς αφελής ή να πιάνεται κορόιδο σε διάφορες δοξασίες που εμφανίζονται να είναι για ανιδιοτελείς σκοπούς, ενώ αφανώς δρουν αποσκοπώντας στο οικονομικό όφελος. Και ας μην θεωρηθεί ότι υποτιμούμε τη σπουδαιότητα των πόρων επιβίωσης των ανθρώπων, ειδικά τη σημερινή εποχή και σ’ αυτή τη χώρα. Ωστόσο, είναι ψεύδος ότι ανώτατη και μοναδική ερμηνεία των πραγμάτων είναι το οικονομικό όφελος. Το χρήμα είναι ευφυέστατη ανθρώπινη επινόηση—διαφορετικά θα έπρεπε να κυκλοφορούμε με ζωντανά κοτόπουλα και τσίπουρα υπό μάλης για τις διάφορες συναλλαγές μας—ωστόσο δεν είναι περιγραφικά ο απώτερος στόχος όλων των πραγμάτων. Αν παρατηρήσει κανείς με διαύγεια τα κοινωνικά φαινόμενα, πολύ εύκολα το διαπιστώνει. Η πεποίθηση ότι ‘όλα γίνονται για το χρήμα’ υπάγεται στο άκυρο επιχείρημα του ενός αιτίου, διαφθείρει και παραπλανά πρωτίστως τους νέους, γιατί διαμορφώνει παράπλευρα σύστημα αξιών με κέντρο την κερδοσκοπία σε βαθμό που υπερβαίνει τις ανάγκες του βιοπορισμού, ενώ παράλληλα παραβλέπει την ποιότητα και εντιμότητα των μέσων με τα οποία η κερδοσκοπία επιδιώκεται.

2. Μόνο μέσω της εντιμότητας υπάρχει ατομική και συλλογική πρόοδος. Οι πεποιθήσεις ότι ‘δεν πας μπροστά με τον σταυρό στο χέρι’ δεν στηρίζονται λογικά και φιλοσοφικά, με βάση τουλάχιστον τις προσεγγίσεις των αρχαίων, αλλά και των ανατολικών φιλοσοφιών. Μόνο με έντιμες και λογικές πρακτικές υπάρχει ουσιαστικό αποτέλεσμα, βραχυπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Αποδομείται έτσι το συχνά συναντώμενο πρότυπο του ‘περήφανου απατεώνα.’ Τα ανθρώπινα σύνολά, ακόμη και πρώιμων πολιτισμών, έχουν συλλογική ευφυΐα. Οι άλλοι άνθρωποι δεν είναι ανόητοι. Ξέρουν, διαισθάνονται τι τα ευνοεί, τι είναι προς όφελός τους. Δεν μπορεί να υπάρξει μακροπρόθεσμη συνεργασία με όρους ανεντιμότητας ή όρους κοροϊδίας. Η λαϊκή θυμοσοφία μας κατευθύνει και σ’ αυτή την περίπτωση: ‘τον άλλον να μην τον περνάς για βλάκα, γιατί αν ο άλλος δεν είναι βλάκας, ο βλάκας είσαι εσύ.’ Είναι κατανοητό, όπως και για την προηγούμενη πληγή, ότι άνθρωποι και ομάδες σε συνθήκες ένδειας/φτώχειας, είτε σύγχρονης, είτε πρόσφατης στο παρελθόν, έχουν μια ‘γονιδιακή πείνα’ που παραβλέπει τη λογική και τους φυσικούς κανόνες παραγωγικής συμπεριφοράς. Εδώ χρειάζεται, από όσους δύνανται, μεγάλος βαθμός επιείκειας, να μην θυμώνει δηλαδή κανείς με ‘φύσεις πονηρές’, αλλά και να μην επιτρέπει την εξαπάτηση. Όταν επιτρέπει κανείς εν γνώση του/της την εξαπάτηση δίνει την πληροφορία και ‘εκπαιδεύει’ όσους εξαπατούν ότι η συμπεριφορά αυτή είναι επιτρεπτή/ανεκτή/ατιμώρητη. Οι τυχόν κοντόφθαλμοι ή παραβατικοί συμπολίτες μας είναι σημαντικό να περιοριστούν όσον αφορά αυτές τις συμπεριφορές για προσωπική τους προστασία. Και ανεξάρτητα από το ποια θέση κατέχουν στο κοινωνικό σύνολο. Η εντιμότητα είναι δύναμη και όχι αδυναμία. Φυσικά κανείς ας μην εξαιρεί εδώ τον εαυτό του/της, εφόσον η ανεντιμότητα είναι νόσημα, χρειάζεται συλλογική εγρήγορση και κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο.

3. Η μερίδα του γείτονα δεν είναι καλύτερη από τη δική μας. Συνδεδεμένη με την αίσθηση ένδειας, αλλά και την ίδια την ένδεια που αναφέρθηκε στην προηγούμενη πληγή, είναι η αίσθηση του ‘αδικημένου’. Η αίσθηση αυτή μπορεί κατά περίπτωση να είναι δικαιολογημένη στον ένα ή στον άλλο βαθμό. Είναι όμως και κοινωνικά καλλιεργημένη και προωθούμενη από κυρίαρχες ιδεολογίες, που ενισχύουν ποικιλοτρόπως, άθελα, τη δυστυχία των πολιτών. Η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι δώρο. Η εντύπωση ότι ‘είναι κάποιοι άλλοι που περνούν καλύτερα από μας σε βάρος μας’ είναι αυθαίρετη, τουλάχιστον όταν δεν πρόκειται για συγκεκριμένες περιπτώσεις και τεκμηριωμένα. Το μάτι που είναι προσανατολισμένο ‘στη μερίδα του γείτονα’ παραβλέπει τα οφέλη και αγαθά της δικής του μοίρας. Η ύπαρξη ευγνωμοσύνης για τα παρόντα, στην περίπτωση του μέσου ανθρώπου, είναι προϋπόθεση ευτυχίας, αλλά και προόδου, όταν αναγνωρίζει κανείς ότι υπάρχει επάρκεια αγαθότητας στον κόσμο για να χτίσει και να δημιουργήσει περαιτέρω. Η ευδαιμονία είναι ενέργεια.

4. Η γυναίκα δεν είναι αντρικό αξεσουάρ. Όταν μιλάμε για τον μισό πληθυσμό των ανθρώπινων κοινωνιών παγκοσμίως, αλλά και του εγχώριου κοινωνικού συνόλου, καταλαβαίνουμε πως ό,τι αφορά τον μισό πληθυσμό της χώρας έχει βαρύνουσα σημασία για όλο τον πληθυσμό. Παρά το ότι η θέση και τα δικαιώματα των γυναικών στην Ελλάδα είναι πολύ καλύτερα από κάθε άλλη ιστορική στιγμή και καλύτερα από πολλές άλλες χώρες (π.χ. χώρες της Μέσης Ανατολής), η Ελλάδα παραμένει ουσιαστικά μια φεμινιστική δυστοπία με υποτίμηση, συρρίκνωση, κακοποίηση και ενοχοποίηση του γυναικείου κοινωνικοπολιτικού ρόλου. Με κριτήριο όχι τι είναι ηθικό, δίκαιο, ανθρωπιστικό ή φιλελεύθερο, αλλά με κριτήριο το τι είναι αληθές, ας προβληματιστούμε: πιστεύουμε στ’ αλήθεια ότι οι γυναίκες είναι με όποιον τρόπο κατώτερες; Αυτό το στηρίζουμε πώς; Αλλά και γιατί γκρινιάζουν οι γυναίκες; Ας αναρωτηθούμε. Ένα κενό εκπαίδευσης, όπως και πολλά άλλα κενά εκπαίδευσης, παραλείπει να ενημερώσει και τον γυναικείο πληθυσμό ότι μοναδική υποχρέωση των γυναικών, όπως και όλων των ανθρώπων, είναι η επιδίωξη της προσωπικής τους ευδαιμονίας. Υπάρχουν ειδικότεροι χώροι και ειδικότερες επιστήμες γι αυτά τα θέματα, οπότε δεν θα επεκταθούμε περαιτέρω εδώ.

5. Δεν ευθύνεται αξιωματικά ο δυστυχής για τη δυστυχία του. Είναι ιδιαίτερα δελεαστικό ή μάλλον σύνηθες σε συνθήκες καταφανούς αδικίας, βίας ή οποιασδήποτε άλλης ανεπιθύμητης κοινωνικής κατάστασης να ενοχοποιείται το θύμα. Το θύμα-ψηφοφόρος (‘εμείς φταίμε που τους ψηφίσαμε’), το θύμα κλοπής (‘δεν είχες καλό σύστημα ασφαλείας’), το θύμα βιασμού (‘εσύ φταις που προκάλεσες με κάποιον τρόπο’), ο ασθενής από οποιαδήποτε ασθένεια (‘δεν ντύθηκες ζεστά, δεν προσέχεις τον εαυτό σου’), το θύμα-πυρόπληκτος (‘έχτισες αυθαίρετο στη χώρα που δεν σε ελέγχει’). Βολικά το θύμα ενοχοποιείται γιατί είναι με όποιον τρόπο σε κάθε περίπτωση αδύναμο. Γιατί αν δεν ήταν αδύναμο δεν θα ήταν και θύμα. Για να μην μιλήσουμε όμως άλλο για θύματα και θύτες, μια και είναι πολλά και εδώ τα θεωρητικά και πρακτικά ζητήματα, ας προτιμήσουμε τους όρους ισχυρός και ασθενής ή μάλλον δυστυχής και λιγότερο δυστυχής. Εάν ο δυστυχής ευθύνεται για τη δυστυχία του οπότε—βολικό—καλά να πάθει. Δεν χρειάζεται το κοινωνικό σύνολο να κάνει τίποτε γι αυτό. Απόλυτη οικονομία ενέργειας. Βέβαια αυτό που σήμερα συνέβη στον άλλο, αύριο μπορεί να συμβεί σε μας τους ίδιους και να δούμε ότι η ενοχοποίηση του δυστυχούς είναι άδικη και αδιέξοδη προοπτική. Η κοινωνία και οι κοινωνικοί μηχανισμοί πρέπει να προβλέπουν, αλλά και να μεριμνούν για τη φροντίδα και προστασία κατά το δυνατόν όλων. Αλλά και όταν αυτό δεν είναι εφικτό, πρέπει να απέχουμε από ενοχοποίηση όσων κακοπαθούν. Είναι οικονομικό νοητικό σχήμα, δεν είναι όμως πραγματικό, τουλάχιστον όχι αξιωματικά, δηλαδή όχι σε όλες τις περιπτώσεις.

6. Κάθε γνώμη χρειάζεται τεκμηρίωση. Η ελευθερία λόγου είναι πρόσφατη κατάκτηση στις δυτικές κοινωνίες. Σε πολλές περιπτώσεις διστακτικά ακόμη και σήμερα εκφράζει κανείς γνώμη, εξετάζοντας να μη δυσαρεστήσει εργοδότες, ισχυρούς στον ένα ή τον άλλο χώρο, να μη στεναχωρέσει οικείους κ.ά. Είναι σημαντικό να λέει κανείς τη γνώμη του/της χωρίς κίνδυνο θανάτου, βασανιστηρίων, φυλάκισης, κοινωνικού αποκλεισμού, εξορίας, απόλυσης και κάθε είδους ποινών. Ωστόσο σημαντικό είναι και η γνώμη που κανείς εκφέρει να είναι χρήσιμη, ορθή, τεκμηριωμένη. Είναι καλό να λέμε τη γνώμη μας. Καλύτερο είναι η γνώμη μας είναι και αληθής, κοντά στην πραγματικότητα. Το να λέει κανείς ‘εγώ πιστεύω ότι…’ συνήθως—από την εμπειρία μας—σημαίνει: ‘είμαι αμετακίνητα πεπεισμένος/-η για το Α ή το Β, το οποίο ούτε μπορώ, ούτε θέλω να στηρίξω με επιχειρήματα ή δεδομένα και θέλω να δαπανήσεις τον χρόνο σου για να ακούσεις με προσοχή την αυθαίρετη και νοητικά πορωμένη προσέγγιση μου.’ Αυτή η προσέγγιση υποδεικνύει έλλειψη φιλομάθειας και επιφύλαξης, καθώς και έλλειψη νοητικής εξελιξιμότητας, τουλάχιστον μέσω της πεπατημένης, που είναι η μετριοπαθής εξέταση της πραγματικότητας μέσα από δεδομένα και επιχειρήματα.

7. Η δεισιδαιμονία δεν είναι θρησκευτικότητα. Η δεισιδαιμονία, ως αυθαίρετη σύνδεση αιτίου και αιτιατού κατά κανόνα υπό το κράτος του φόβου, είναι μια έκφανση, όχι υγιής, της θρησκευτικότητας σε διάφορους πολιτισμούς. Δεν ταυτίζεται όμως με τη θρησκευτικότητα, η οποία προϋποθέτει μεγαλύτερο βάθος, καλλιέργεια και εσωτερική συναίνεση σε σύνολο πρακτικών, που ουσιαστικά σχετίζονται με τον έλεγχο του επιθυμητικού μέρους του ανθρώπου και προάγουν έτσι την ομαλή κοινωνική συμβίωση στις παραδοσιακές κοινωνίες, αλλά και την επίτευξη της υγείας και ευτυχίας του ανθρώπου, της απάθειας και αταραξίας. Η φιλοσοφία, στον βαθμό που έργο της είναι να εξετάσει και να διαχειριστεί την παρούσα ιδεολογική κατάσταση, δεν μπορεί να στραφεί εμπαθώς και να υψώσει επικριτικό λόγο προς οποιονδήποτε χώρο θρησκευτικό, πολιτικό ή άλλο, για οποιονδήποτε ιστορικό λόγο, ιδιαίτερα εφόσον θρησκευτικοί και παρεμφερείς χώροι επιτυγχάνουν, πολυτεκνία, χαρά, ηθική και γενικότερα έλεγχο του επιθυμητικού σήμερα, έστω και αν είναι από διαφορετική ή αμφισβητούμενη οντολογική αφετηρία. Πλήθος θρησκευτικών και άλλων χώρων σήμερα εφαρμόζουν ουσιαστικά την πυθαγόρεια ηθική, έστω από διαφορετική οντολογική αφετηρία και κατά κανόνα εν αγνοία τους. Ούτε οι φιλόσοφοι έχουν ενιαία ή αποδείξιμη οντολογία και παρά τα συναφή ιστορικά ζητήματα και τις μεσαιωνικές φρικαλεότητες, οι φιλόσοφοι πουθενά δεν καταλογίζουν κληροδοτούμενη ενοχή σε ανθρώπους ή χώρους. Η φιλοσοφία και η θρησκεία άρα δεν είναι χώροι ασυμφιλίωτοι σήμερα, χωρίς ο ένας χώρος να προϋποθέτει ή να αποκλείει τον άλλο. Η δεισιδαιμονία ωστόσο ανήκει στα πάθη των Στωικών.

8. Δεν μας κυβερνούν πρόσωπα, αλλά νοοτροπίες. Θυμό μπορεί να προκαλεί η διαχείριση των εκπροσώπων του λαού, όσον αφορά την εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Ωστόσο είναι σημαντικό να μη λησμονεί κανείς ότι κυβερνούν νοοτροπίες και όχι πρόσωπα. Αυταρχικότητα, διαφθορά, οικογενειοκρατία, μοιρολατρία και παραπλήσια. Όλα αυτά είναι νοοτροπίες και αντανακλούν μη υγιείς πεποιθήσεις όσον αφορά το καλό και το κακό. Φυσικά τα πρόσωπα αλλάζουν ευκολότερα από τις νοοτροπίες και τις πεποιθήσεις. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να αλλάζουν και οι νοοτροπίες και οι πεποιθήσεις. Εδώ χρειάζεται η αρωγή ειδικότερων χώρων, για τη βελτίωση και εξυγίανση των νοοτροπιών όσον αφορά την πολιτική διακυβέρνηση. Δεν είναι άλλωστε καθόλου αναπάντεχη η κακοδιαχείριση των δημόσιων και εθνικών θεμάτων από ανθρώπους που δεν έχουν λάβει ειδική εκπαίδευση όσον αφορά την πολιτική τέχνη, που είναι η πρώτη των επιστημών. Είναι χρήσιμο και δικαιότερο να επιφυλασσόμαστε από υπερβολική κριτική ή αλλά και υπερβολικό έπαινο προς πρόσωπα και να εστιάζουμε στις νοοτροπίες και τις πεποιθήσεις: πως και από ποιους μπορούν οι νοοτροπίες να βελτιωθούν.

9. Ο άνθρωπος είναι ένα θαυμάσιο είδος. Οι μηδενιστικές προσεγγίσεις, από τις οποίες βρίθουν κυρίαρχες κοινωνικοπολιτικές ιδεολογίες από όλους τους πολιτικοϊδεολογικούς χώρους, εργάζονται την ανθρωποαποδόμηση, με πεσιμιστικές και αυτοαναιρετικές προσεγγίσεις όσον αφορά το ανθρώπινο είδος. Το πλήθος των πληροφοριών που λαμβάνει ο μέσος άνθρωπος για κακές ειδήσεις ανά την οικουμένη (πολέμους, μαζικές δολοφονίες, εκβιασμούς, διακίνηση ανθρώπων, διακίνηση ανθρώπινων οργάνων, εμπορία εξαρτησιογόνων ουσιών κτλ.) ερμηνεύει ως ένα βαθμό την κοινωνική αυτή κατήφεια, δυσαρέσκεια και δυσφορία όσον αφορά το ανθρώπινο είδος. Μια άλλη παράμετρος είναι ότι έχουν αυξηθεί οι προσδοκίες μας από τον άνθρωπο, θέλουμε συνέπεια, ηθική, όχι βία, ισότητα, ίσες ευκαιρίες, διεθνή δικαιοσύνη και παραπλήσια. Είναι σημαντικό μέσα σε όλα αυτά να μην λησμονείται ότι ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης, μέρος του σύμπαντος κόσμου, και ότι η φύση και ο κόσμος, για όποιον λόγο είναι θαυμάσια. Είναι θαυμάσια για τη λογική και συστηματικότητα τους, για τους κανόνες που η επιστήμη ανακαλύπτει, ακόμη και για τη χαοτική πολυπλοκότητα σε πρώτη ή και σε δεύτερη θεώρηση. Είναι θαυμάσια ακόμη και για την ίδια αυτή τη δυσαρέσκεια του ανθρώπου όσον αφορά το είδος του, που σηματοδοτεί, προσανατολίζει προς και απαιτεί ακόμη περισσότερη πρόοδο, κοινωνική δικαιοσύνη και εκπολιτισμό. Ο άνθρωπος είναι ένα θαυμάσιο είδος, όπως και κάθε έμβιο ον σε αυτόν τον κόσμο, για την βιολογία, την αυτοΐαση και για όλα τα τεχνολογικά επιτεύγματα των τελευταίων 100.000 χρόνων, τα οποία όποιος δεν εκτιμά, μπορεί απλά να πάψει να τα χρησιμοποιεί. Αν τα χρησιμοποιεί, οφείλει να συνεχίσει την ανοδική πορεία του πολιτισμού, ειδικά αν πρώτα εξετάσει και συνειδητοποιήσει την απαρέγκλιτα ανοδική πορεία του ανθρώπινου πολιτισμού.

10. Η αλήθεια είναι αγαθό. Η ‘πικρή αλήθεια’ και το ‘πραγματικό πρόσωπο’ των ανθρώπων υποκρύπτουν την πεποίθηση στην εγχώρια γλωσσική κοινότητα ότι η αλήθεια και η πραγματικότητα είναι κάτι κακό. Ωστόσο η πεποίθηση για την αγαθότητα της αλήθειας διατρέχει επτά αιώνες αρχαιοελληνικού στοχασμού και κινητοποιεί όλη την αρχαιοελληνική σκέψη, αλλά και τη σημερινή επιστήμη σε όλους τους χώρους, καθώς και τη δικαιοσύνη. Φαίνεται να είναι παθολογική η πεποίθηση ότι η αλήθεια είναι κακή και αυτό επισημαίνεται εδώ διαγνωστικά και όχι επικριτικά. Η ερμηνεία αυτής της παθολογίας είναι έργο ειδικότερων χώρων, ίσως να είναι αποτέλεσμα συλλογικής απογοήτευσης ή τραυματικών εμπειριών. Το βέβαιο είναι ότι η πεποίθηση αυτή ενισχύει τη χρήση παραισθησιογόνων ουσιών και ιδιαίτερα σε νεαρές ηλικίες. Άρα σε κάθε περίπτωση ξέρουμε ποιοι ωφελούνται άμεσα από τη λανθασμένη πεποίθηση ότι η αλήθεια είναι κάτι κακό και η οποία πεποίθηση, εκτός από την Ελλάδα, φαίνεται να διατρέχει όλες τις δυτικές κοινωνίες. Ιδεολογίες του μηδενισμού επιμολύνουν τη σκέψη των νέων με πλέγμα πεσιμιστικών πεποιθήσεων, που συνοδεύεται προαιρετικά από χρήση ουσιών. Παγιδεύεται έτσι η ενέργεια των νέων και αποδυναμώνεται η κοινωνική δυναμική, η οποία σε όλες τις εποχές φαίνεται να βασίζεται στη δημιουργική δράση των νεότερων μελών του κοινωνικού συνόλου. Η αλήθεια είναι αγαθό σε όλους τους ανθρώπινους πολιτισμούς και αυτή είναι μια κατεύθυνση δυναμική, υπάρχουν ακόμη πράγματα να κατανοήσουμε. Η αλήθεια είναι έννοια δυναμική. Δεν τη βρήκαμε ακόμη. Είναι προσέγγιση του οπαδού και όχι του φιλοσόφου να θεωρεί ότι διάφορες μορφές και χώροι προσφέρουν την απόλυτη και αξεπέραστη αλήθεια. Δεν είναι δείγμα ταπείνωσης, αλλά νοητικής νωθρότητας το να μην επιδιώκει κανείς να κατανοήσει περαιτέρω την πραγματικότητα και να παρέμβει ευεργετικά, έστω σε κάποιους τομείς, κάθε φορά που είναι αυτό εφικτό.

Οι παραπάνω θέσεις διατυπώνονται ως ακριβώς αντίθετες με τις κοινωνικές πεποιθήσεις που διαπιστώνονται στα εγχώρια κοινωνικά σύνολα, αλλά και ευρύτερα στις δυτικές κοινωνίες και οι οποίες πεποιθήσεις εκτιμούμε ότι συνιστούν κοινωνικές πληγές, ιάσιμες με την εξέταση και διαμεσολάβηση της λογικής. Για ανίατες πληγές δεν θα μιλήσουμε, καθώς ότι είναι ανίατο σήμερα μπορεί να είναι ιάσιμο αύριο και ο φιλοσοφικός λόγος ποτέ δεν κλείνει προφητικά την πόρτα της προόδου.

Κείμενο:Κατερίνα Χατζοπούλου

Η Κατερίνα Χατζοπούλου γεννήθηκε στην Καβάλα, 13 Σεπτεμβρίου 1979. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στην Αρχαία Ελληνική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και διδακτορικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο με ειδίκευση στην Ιστορική Γλωσσολογία. Από το 2013 διδάσκει μαθήματα Γλωσσολογίας στο κέντρο μεταλυκειακής εκπαίδευσης New York College στη Θεσσαλονίκη. Προεδρεύει του συλλόγου Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας «σὺν Ἀθηνᾷ» (σύλλογος επιστημόνων και εκπαιδευτικών), που ιδρύθηκε στην Καβάλα τον Σεπτέμβριο του 2012 με στόχους την σπουδή και αναβίωση της αρχαίας ελληνικής σκέψης και την διαθεσιμότητά της στην τοπική και ευρύτερη κοινωνία και την καλλιέργεια της πολιτικής ηθικής. Προγραμματική δραστηριότητα του συλλόγου είναι εβδομαδιαίες συναντήσεις με θέματα από τον αρχαιοελληνικό στοχασμό που προσφέρονται από φιλολόγους δωρεάν σε άτομα όλων των ηλικιών, ενώ το σωματείο έχει διοργανώσει και δύο πανελλήνια συνέδρια: 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο Πολιτικής Φιλοσοφίας (Απρίλιος 2014), 1 ο Πανελλήνιο Συνέδριο Επιστημολογίας (Μάιος 2015) υπό την αιγίδα του Δήμου Καβάλας.

Πηγή Δέκα πληγές ιάσιμες

Δεν έχει να κάνει με την ευστροφία, με την «ευφυή εξυπνάδα». Είναι πιο βαθύ κι έχει να κάνει με την ευφυΐα της υπόστασης. Την ευφυΐα που δεν αποβλέπει σε ίδιο κέρδος, αλλά παράγει το Είναι της ανθρώπινης κατάστασης. Αυτό είναι που λείπει. Κι έτσι βλέπουμε ανθρώπους αβαθείς, ανθρώπους μιας πρόθυμης, για κατάφαση, ευφυΐας, να διαχέουν το αβαθές στην κοινωνία. Δεν είναι μετριότητες. Δεν είναι φαιδροί. Δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν γραφικοί, γνωρίζουν τον κίνδυνο. Και τον αποφεύγουν. Αλλ’ όμως είναι άνθρωποι αφανώς επιβλαβείς. Επειδή είναι πρόθυμοι στην κατάφαση, πρόθυμοι να προστρέξουν στο νεύμα της ισχυράς εξουσίας. Αρκεί να μετέχουν σ’ αυτήν. Και ακριβώς γι’ αυτό, λόγω της πρόθυμης κατάφασης δηλαδή, γίνονται αμείλικτοι με τους «άλλους». Τους απρόθυμους να στέρξουν σε άνωθεν θεάσεις του όλου βίου, που, χάριν διαχειρίσεως, τεμαχίζεται και επιμερίζεται σειραϊκά σε τρέχοντα και καθ’ έκαστα.

Οι απρόθυμοι σ’ αυτού του είδους την διαχείριση είναι πάντοτε εξοβελιστέοι. Επειδή είναι «εχθροί». Προσομοιάζουν (κατά ευκολία διαχείρισης), με τον «άλλο», τον «αντίπαλο». Και είναι τρομερό, το πώς ο φοβερός ιστός της εξουσίας μπορεί να εξαχνώσει την αντίρρηση, να εκτρέψει το ψυχικό έλλογο, το συναισθηματικό άλγος, σε ύποπτη αδικοπραξία. Αυτό συμβαίνει σε όλα τα συστήματα κοινωνικών ομαδόσεων, άλλως αποκαλούμενων και κοινωνικών μορφωμάτων. Εχθρός ποτέ δεν είναι η ομαδοποίηση γύρω από την ισχύ, εχθρός πάντοτε είναι η αποομαδοποίηση από την δράκα ισχύος. Και ο ιμάντας εχθρότητας είναι ακριβώς οι πρόθυμοι της κατάφασης. Οι απολύτως έντιμοι και πιστοί στο στρεβλό βέβαια σχήμα ενός τελικού παρόντος. Ενός παρόντος που προέρχεται από το παρόν, είναι παρόν και βαδίζει προς το παρόν. Ένα συμπαγές παράλογο με άλλα λόγια.

Ένα παράλογο που αυτοματικά βρίσκει «λογικές» λύσεις σε όλα τα επίδικα των λογικών νοημάτων, των ηθικών αιτημάτων και των αισθητικών επιδιώξεων. Και τις βρίσκει με απίστευτη ευκολία, γιατί απίστευτη είναι και η ευκολία κατάφασης σε οποιαδήποτε σκηνογραφική κατασκευή παρουσιάσει η εξουσιαστική ισχύς προκειμένου να αναπαραχθεί. Έτσι κι αλλιώς η ισχύς είναι αμοιβάδα. Δεν πολλαπλασιάζεται παρά μόνο με τον εαυτό της. Ακριβώς γι’ αυτό χρειάζεται τους πρόθυμους κουβαλητές που «τρέχουν» τον «εαυτό» της προκειμένου να συμβεί ο πολλαπλασιασμός.

Η κατάφαση ώστε. Μεγάλο πράγμα η κατάφαση. Άλλωστε, με την αντίρρηση σου λένε, δεν θα είχαν εξελιχθεί οι αμοιβάδες. Και σου το λένε αυτό… οι αμοιβάδες της προθυμίας. Που βέβαια μαζεύουν γύρω τους κατώτερα είδη αμοιβαδοποίησης σε ένα φριχτό πλέγμα εξουσιαστικής επώασης των αμοιβάδων. Καμιά κοινωνία δεν γλίτωσε απ’ αυτό. Αλλά και καμιά κοινωνία δεν υπήρξε που να μην θυσιάστηκε προκειμένου να γλυτώσει από τις αμοιβάδες της κατάφασης. Από τις αμοιβάδες ενός άρρητου εκφασισμού που καταστρέφει τους καθρέφτες για να μην μπορείς να αντικρίσεις τον μέγα εχθρό: τον εαυτό σου. Έτσι ώστε να τον φαντάζεσαι ως πεπρωμένο όλων.

Ακριβώς έτσι φαντασιώθηκαν τον εαυτό τους κι εκείνοι που ονειρευτήκαν ν’ αλλάξουν τον κόσμο. Ήταν, βλέπεις, πολύς, απίστευτα πολύς ο διαιρετέος πληθυσμός. Μεγάλη ανάγκη. Κι αμέσως πλακώσανε οι διαιρέτες. Πλακώσανε πρόθυμοι διαιρέτες τιποτένιων διαιρέσεων. Διαιρέτες της κατάφασης στην εξουσία. Εκάς το όλον. Βέβηλο το στάγδην. Κι ο κόσμος να σφάζεται. Κι εσύ να φοβάσαι να πεις «σκιάς όναρ άνθρωπος» γιατί παραμονεύει ο αβαθής άνθρωπος της κατάφασης.

Αυτό γίνεται.


Πηγή Η αβαθής κατάφαση