25 March, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 24)

Τρεις άνθρωποι οργάνωσαν μια εντυπωσιακή φάρσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, καταφέρνοντας να δημοσιεύσουν σε διάφορες κοινωνιολογικές επιθεωρήσεις ”επιστημονικά” άρθρα που είχαν επινοήσει οι ίδιοι, με συμπεράσματα εντελώς γελοία, για να δείξουν, όπως υποστηρίζουν, ότι τα έντυπα αυτά στερούνται σοβαρότητας και ότι επηρεάζονται από την ιδεολογική τοποθέτησή τους.

Συνολικά, επτά από τα 20 άρθρα που έγραψαν έγιναν δεκτά από τα επιστημονικά περιοδικά, αφού πέρασαν το αμφισβητούμενο εμπόδιο των ”επιτροπών” που υποτίθεται ότι ελέγχουν την ακαδημαϊκή αξιοπιστία τους.

″Τα πάρκα για σκύλους είναι τα τριβλία Πέτρι για την καλλιέργεια της κουλτούρας του βιασμού μεταξύ σκύλων” γράφει η Έλεν Γουίλσον, η ανύπαρκτη επιστήμονας, συγγραφέας μιας ”μελέτης” που δημοσιεύτηκε τον περασμένο Μάιο στο περιοδικό Gender, Place & Culture. Το άρθρο προτείνει να εκπαιδεύονται οι άνδρες όπως οι σκύλοι, γιατί έτσι θα μπορούσε να περιοστεί η σεξουαλική βία (των ανθρώπων).

Δεν είναι η πρώτη φορά που επιστήμονες –με γνωστότερο τον φυσικό Άλαν Σοκάλ το 1996– παρουσιάζουν ανύπαρκτες ή παράλογες έρευνες για να καταγγείλουν την ανεπάρκεια των επιστημονικών περιοδικών, προκαλώντας σύγχυση στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Αυτή τη φορά, τα ψεύτικα άρθρα είχαν ως κοινό στοιχείο ότι εξέταζαν κοινωνιολογικά ζητήματα αιχμής: το φύλο, τον ρατσισμό, τη σεξουαλικότητα. Οι συγγραφείς, τρεις ερευνητές που έγραφαν με διάφορα ψευδώνυμα, σκόπευαν να αποδείξουν ότι η ακαδημαϊκή κοινότητα στον τομέα αυτό είναι έτοιμη να υιοθετήσει οποιαδήποτε υπόθεση, αρκεί να αποκηρύσσει την κυριαρχία των λευκών ανδρών. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Τζέιμς Λίντσεϊ, ο οποίος έλαβε διδακτορικό στα μαθηματικά από το Πανεπιστήμιο του Τενεσί το 2010 και εδώ και ενάμιση χρόνο είχε αφοσιωθεί αποκλειστικά σε αυτό το σχέδιο.

Ένα από τα άρθρα εξηγεί γιατί ένας άνδρας που αυτοϊκανοποιείται σκεπτόμενος μια γυναίκα χωρίς τη συγκατάθεσή της διαπράττει σεξουαλική επίθεση. Ένα άλλο είναι ένα κεφάλαιο του βιβλίου ”Ο Αγών μου” του Αδόλφου Χίτλερ, ξαναγραμμένο από φεμινιστική σκοπιά. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι ορισμένα άρθρα υποτίθεται ότι βασίζονταν σε απτά στοιχεία, όπως σε συνεντεύξεις, κάτι που θεωρητικά είναι εύκολο να επαληθευτεί – αυτή ήταν η περίπτωση μιας ”μελέτης” που εξέταζε πώς οι ετεροφυλόφιλοι άνδρες θα μπορούσαν να ξεπεράσουν την τρανσφοβία τους χρησιμοποιώντας έναν δονητή. Οι συγγραφείς έγραφαν ότι βάσισαν τα συμπεράσματά τους στις απαντήσεις 13 ανδρών. Στη μελέτη για τους σκύλους οι συγγραφείς δήλωναν ότι είχαν εξετάσει τα γεννητικά όργανα περίπου 10.000 σκύλων.

″Αν το σχέδιό μας δείχνει κάτι, αυτό είναι ότι δεν μπορούμε να εμπιστευόμαστε τη σημερινή έρευνα σε αυτούς τους επιστημονικούς κλάδους” είπε ο Λίντσεϊ, τονίζοντας όμως ότι ο στόχος δεν είναι να ”καταργηθούν” αυτοί οι κλάδοι αλλά να αναμορφωθούν. Οι δύο άλλοι φαρσέρ είναι ο Πίτερ Μπογκόσιαν, καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Πόρτλαντ και η Έλεν Πλάκροουζ, αρχισυντάκτρια στον ιστότοπο AreoMagazine.com.

Το άρθρο για τους σκύλους τελικά αποσύρθηκε, αφού ο εκδότης αντιλήφθηκε εγκαίρως ότι η ”Έλεν Γουίλσον” ήταν ανύπαρκτο πρόσωπο. Η προσωρινή διευθύντρια της φεμινιστικής επιθεώρησης Hypatia, Αν Γκάρι, μιλώντας στο Γαλλικό Πρακτορείο, δήλωσε ”βαθύτατα απογοητευμένη”. Και εξήγησε ότι ”η ιδέα ότι υποβάλλονται απατηλές ακαδημαϊκές εργασίες παραβιάζει πολλούς ακαδημαϊκούς και ηθικούς κανόνες”.

Ο Ρομπέρτο Ρεφινέτι, ο αρχισυντάκτης της επιθεώρησης Sexuality & Culture, είπε ότι το άρθρο για τους δονητές διαβάστηκε από τρεις πανεπιστημιακούς και κανείς τους δεν υποπτεύθηκε ότι επρόκειτο για φάρσα. Όπως είπε, η υπόθεση αποδεικνύει την αναξιοπιστία των συγγραφέων και όχι του περιοδικού.

Σε όλον τον κόσμο κυκλοφορούν χιλιάδες επιστημονικά περιοδικά και δεν είναι βέβαιο ότι όλα τους τηρούν τους κανόνες διαφάνειας που έχουν καθορίσει οι διάφορες ενώσεις ή οργανισμοί. Για τις ιατρικές ή βιολογικές επιστήμες, για παράδειγμα, τα δεδομένα που περιλαμβάνονται στο άρθρο εξετάζονται από επιτροπές ώστε να επαληθευτούν τα αποτελέσματα. Στον τομέα των ανθρωπιστικών επιστημών όμως, το να δοθεί σε έναν τρίτο το ερωτηματολόγιο ή η συνέντευξη που παραχώρησε το αντικείμενο της μελέτης μπορεί να παραβιάζει τους κανόνες της εμπιστευτικότητας, όπως εξήγησε ο Ντέιβιντ Μέλορ, του Center for Open Science. Όμως ”εμείς ενθαρρύνουμε τη μεγαλύτερη δυνατή διαφάνεια”, πρόσθεσε.

Ο Νίκολας Μάτσα, εκδότης του Journal of Poetry Therapy, ο οποίος δέχτηκε να δημοσιεύσει ένα ασυνάρτητο φεμινιστικό άρθρο κατά των ανδρών, όπως ανέφεραν οι φαρσέρ, είπε ότι σκοπεύει να λάβει στοιχειώδη μέτρα: στο εξής θα επαληθεύει την ταυτότητα των ”επιστημόνων” και των ινστιτούτων που εκπροσωπούν.


Πηγή Οι άνθρωποι που ξεφτίλισαν τα επιστημονικά περιοδικά

Η εποχή μας, αν κάτι τη χαρακτηρίζει ειδικά για τους ανθρώπους των νεότερων γενεών, αυτό δε θα ήταν ίσως τίποτα άλλο από το πέρασμα της επανάστασης του διαδικτύου στην επανάσταση των κοινωνικών δικτύων και της άμεσης, αλλά δυστυχώς αποκλειστικά ηλεκτρονικής, επαφής κι επικοινωνίας. Δε θα ήταν υπερβολή αν ισχυριστεί κανείς πως στις μέρες μας βιώνουμε μια περίοδο «κοινωνικής μοναξιάς» κατά την οποία συμβαίνουν δυο πολύ παράδοξα γεγονότα, από τη μια ο άνθρωπος νιώθοντας την ανάγκη να εξωτερικεύσει τις σκέψεις του και να κοινοποιήσει τις δραστηριότητές του, αναρτά με πολύ μεγάλη ευκολία στις διάφορες διαθέσιμες πλατφόρμες στο διαδίκτυο κάθε τι που τον αφορά περιμένοντας την αντίδραση των «φίλων» του κι από την άλλη δεν έχει μέσα του την ανάγκη να έρθει σε δια ζώσης και διαδραστική επαφή με τους «φίλους» αυτούς. Τη λέξη «φίλος» την έχουμε θέσει εντός των εισαγωγικών, διότι είναι έντονα αμφισβητήσιμο το αν τελικώς οι ηλεκτρονικοί φίλοι είναι και πραγματικοί φίλοι, τουλάχιστον με την έννοια που έχει δοθεί από φιλοσόφους, κοινωνιολόγους και μελετητές της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Από το αριστοτελικό «φίλος είναι μια ψυχή σε δυο σώματα» και το επικούρειο «φίλος είναι ένας άλλος εαυτός» μέχρι το «είμαι ηλεκτρονικός φίλος και ζω σε άλλη πόλη/νομό/χώρα/ήπειρο αλλά επειδή τυγχάνει να έχουμε κοινό ένα φίλο, ο οποίος πάλι μπορεί να είναι ηλεκτρονικός φίλος κάποιου τρίτου που ζει σε άλλη πόλη/νομό/χώρα/ήπειρο κ.ο.κ. κι έτσι έτυχε να γνωριστούμε διαδικτυακά, είμαι φίλος και δικός σου κι ας μην έχουμε ανταλλάξει ποτέ ούτε μια καλημέρα», υπάρχει πάρα πολύ μεγάλη απόσταση!


Σκοπός όμως της συλλογιστικής και των σκέψεών μας δεν είναι βεβαίως να αναλύσουμε αυτό το φαινόμενο, αλλά να τονίσουμε το γεγονός πως η μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου, αν και πια είναι «κοινωνική», δεν παύει να βαραίνει την ύπαρξη και την ψυχή του. Η μοναξιά είναι κυριολεκτικά πνιγηρή και η διέξοδος δε φαίνεται να υπάρχει κάπου στον ορατό κι άμεσα προσβάσιμο ορίζοντα. Όμως, αν κανείς κοιτάξει προσεκτικά και διερευνήσει τις συνήθειες του σήμερα, θα διαπιστώσει πως έχει αρχίσει κι αναπτύσσεται μια ροπή προς την (αδέξια μάλλον) τέχνη -δύσκολα βεβαίως θα μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει ‘τάση’ με σαφή όρια και ξεκάθαρα χαρακτηριστικά. Παρατηρούμε πως άνθρωποι που ακόμα και οι ίδιοι δηλώνουν πως δεν έχουν καλλιτεχνικές ανησυχίες, χρησιμοποιούν την ευκολία της τεχνολογίας για να δημιουργήσουν… ομορφιά! Δεν είναι λίγες οι φωτογραφίες από τα κινητά τηλέφωνα που δημοσιοποιούνται στο διαδίκτυο και μάλιστα κάποιες από αυτές είναι εξαιρετικού κάλλους -στο σημείο αυτό σημειώνουμε πως υπάρχουν σε εξέλιξη καλλιτεχνικοί διαγωνισμοί με εικόνες από κινητά στους οποίους έχουμε δει πραγματικά εξαιρετικές συμμετοχές. Δεν είναι λίγες οι απόπειρες συγγραφής λογοτεχνικών κειμένων, έστω κι αν αυτές είναι σε εμβρυικό και πρωτογενές στάδιο και χρήζουν αρκετών βελτιώσεων. Δεν είναι λίγες πια ούτε αμελητέες για να περάσουν απαρατήρητες οι προσπάθειες επικοινωνίας του εσωτερικού κόσμου των ανθρώπων με οποιοδήποτε διαθέσιμο τεχνολογικό μέσο που επιτρέπει την άμεση κι ευρεία κοινοποίησή του. Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό στις μέρες μας σε τόσο μεγάλο εύρος και με τόσο μεγάλη αποδοχή;

Η απάντηση στο ερώτημα που θέσαμε έχει βεβαίως δυο μέρη. Η ψυχική ανάγκη του ανθρώπου να εκφραστεί δια της Τέχνης, που είναι πολύ παλιά κι ανάγεται στον πρωτόγονο πρόγονό μας που ζωγράφιζε στα τοιχώματα των σπηλαίων, δεν έχει πάψει να υπάρχει. Η ανάγκη για καλαισθησία, για δημιουργία, για καλλιέπεια, για την ανάδειξη του μέτρου και της αρμονίας είναι κάτι περισσότερο από επιτακτική στις δύσκολες κι εξόχως απαιτητικές μέρες του σήμερα, θα μπορούσε μάλιστα κανείς να πει πως είναι συνάμα ευλογία όταν γίνεται πραγματικότητα αλλά και μαρτύριο όταν εγκλωβίζεται και δεν μπορεί να εξωτερικευτεί. Από την άλλη μεριά, η αποδοχή αυτής της «ενστικτώδους» και «στιγμιαίας» παραγωγής τέχνης από τον απλό, καθημερινό άνθρωπο, ο οποίος βεβαίως δεν έχει καλλιεργήσει ούτε μελετήσει βαθύτερα την ίδια την Τέχνη, παρατηρούμε πως γίνεται ευρέως αποδεκτή από τους συνανθρώπους του ή -για να γίνουμε ίσως περισσότερο ακριβείς – από τον κύκλο των γνωριμιών του, αν και δεν είναι απίθανο να υπάρξουν περιπτώσεις που οι καλλιτεχνικές αυτές δημιουργίες να αναγνωριστούν ευρέως ως αληθινά έργα τέχνης. Είναι αυτονόητο πως οι δημιουργίες αυτές βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στο αισθητικό του κριτήριο και όχι σε κάποιας μορφής Παιδεία ή ανάλογη εκπαίδευση, με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται, ειδικά ως προς το ποιοτικό κριτήριο. Στο σημείο αυτό μπορεί κάποιος εύλογα να προτάξει το επιχείρημα πως θα πρέπει και ο αποδέκτης της Τέχνης, ο ακροατής, ο θεατής, ο αναγνώστης κλπ., να έχει κι ο ίδιος την κατάλληλη Παιδεία ώστε να την αφομοιώσει και βεβαίως να εκτιμήσει την αξία της. Ένα απαίδευτο κοινό ίσως είναι πολύ εύκολο να μπορέσει να αποδεχτεί κάτι που τελικώς να μην έχει καμιά αξία. Όμως, αν μπορούσαμε να βάλουμε στη συλλογιστική μας ένα αντεπιχείρημα κι αναλύοντας την τέχνη στα συστατικά από τα οποία αυτή συντίθεται, ήτοι δηλαδή τις ψυχικές εσωτερικές διεργασίες που προκαλώντας αισθήματα οδηγούν στη δημιουργία μη καθημερινών κι εξεζητημένων πραγμάτων, υλικών ή άυλων αλλά και δράσεων, θα διαπιστώσουμε πως ενδεχομένως ακόμα και η «άγαρμπη» προσπάθεια έκφρασης ίσως τελικά να είναι και η ίδια μια μορφή τέχνης στην οποία αξίζει να στρέψουμε την προσοχή μας και να ξεδιαλέξουμε ό,τι πραγματικά είναι αξιόλογο.

Η «κοινωνική μοναξιά» μπορεί να γίνει αυτό που κανείς δεν είχε φανταστεί στην προ των κοινωνικών δικτύων εποχή, η αφορμή για ένα νέο καλλιτεχνικό και δημιουργικό ρεύμα, το οποίο αν και «ερασιτεχνικό» ή στοιχειωδώς υπεραπλουστευμένο, αρκεί να αφήσει το στίγμα του και να εκφράσει την εποχή του. Δε θα αποτελούσε έκπληξη για όλους εμάς σήμερα μια ενδεχόμενη αναφορά -με κολακευτικούς ίσως όρους- από τους ιστορικούς του μέλλοντος σε όλη αυτή την αγωνιώδη προσπάθεια του σύγχρονου ανθρώπου να εξωτερικεύσει τον ψυχικό του κόσμο κάνοντας ευρεία χρήση της τεχνολογίας. Το «γρήγορο», το «αδούλευτο» ακόμα και το «επιφανειακό» του σήμερα, μπορεί να γίνει το αντικείμενο θαυμασμού αύριο. Κι αν όλο αυτό ακούγεται απλοϊκό ή υπεραισιόδοξο κι ουτοπικό, ας αναρωτηθούμε τούτο: Τι θέλει πραγματικά η ψυχή του ανθρώπου για να γαληνέψει μέσα στην απέραντη μοναξιά της; Σίγουρα όχι να αφήνει τον καιρό να περνάει και φιμωμένη να απέχει από κάθε μορφής δημιουργία, έστω και για απλή, προσωπική χρήση!


Πηγή Η Τέχνη στα χρόνια της μοναξιάς

Γράφει η Σίλια Μπαμπίτσα
(Το κείμενο επιμελήθηκε Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (www.xidaras.gr)

Τι να σου πω….
Για την κούραση μου (σωματική).
Για τους πόνους μου (ψυχικούς).
Για τις φοβίες μου.
Για τα λάθη μου.
Για τα άγχη μου.
Για τις αδυναμίες μου.
Μα πάνω απ’ όλα για το κενό που αισθάνομαι τόσα χρόνια μέσα μου. Κάτι μου λείπει. Δε μπορώ να το προσδιορίσω ακόμα. Το μόνο που ξέρω είναι ότι αυτό (ΤΟ ΚΕΝΟ) με κάνει πολύ δυστυχισμένη.
Πάλι έχω τάσεις για φυγή. Αν δεν είχα τις φοβίες μου , ίσως είχα εξαφανιστεί. Δεν ξέρω για που. Απλά μήπως έτσι νιώσω ελεύθερη.

«Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασε η ώρα.
Δώδεκα και μισή. Πως πέρασαν τα χρόνια. «
ΚΑΒΑΦΗΣ

Η ζωή περνάει και χάνεται. Τα λεπτά, οι μέρες, τα χρόνια…. Από τη μια στιγμή στην άλλη. Και ‘συ μένεις εκεί. Στο ίδιο σημείο. Σαν να μην άλλαξε τίποτα. Σαν να μην πέρασε ούτε ένα λεπτό.
Εεεειι! ΞΥΠΝΑ!!! Ο χρόνος κυλάει, τρέχεις. Τι κάνεις?
Θα μείνει άπραγη, ακίνητη. Δε θα κάνεις κάτι?
Ότι κι αν έχει συμβεί, πάρε το χρόνο σου . Θρήνησε το όσο χρειαστεί. Αλλά, μετά σήκω και ζήσε. ΖΗΣΕ!!!
Εκμεταλεύσου και το τελευταίο λεπτό , έτσι όπως εσύ θες. Και πιστεύω ότι με τον καιρό θα βρεις τη δύναμη να κλείσεις όλες σου τις πληγές.
Γίνε πρωταγωνιστής στην ταινία της ζωής σου, και όχι ένας απλός θεατής.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Πηγή Ότι κι αν έχει συμβεί… σήκω και ζήσε. ΖΗΣΕ!

Είναι δυνατό να είμαστε ολότελα ελεύθεροι από την προσκόλληση, που είναι ένα από τα χαρακτηριστικά, μια από τις ιδιότητες του εαυτού; Ο ένας είναι προσκολλημένος στη φήμη του, στο όνομα του, στις εμπειρίες του. Ο άλλος είναι προσκολλημένος σε όσα έχει πει. Αν θέλετε πραγματικά να ελευθερωθείτε από τον εαυτό, τούτο σημαίνει, καμιά προσκόλληση. Αυτό δεν σημαίνει ότι γίνεσαι ξεκομμένος, αδιάφορος, αποτραβιέσαι και κλείνεσαι, πράγμα που θα ήταν μια άλλη δραστηριότητα του εαυτού. 

Πριν ο εαυτός ήταν προσκολλημένος, τώρα ο εαυτός λέει << Δεν θα είμαι προσκολλημένος>> Αλλά αυτό είναι πάλι κίνηση του εαυτού.. Όταν δείτε ότι ένα από τα βασικά στοιχεία του εαυτού είναι η προσκόλληση, και όταν καταλάβετε τι δημιουργεί αυτή η προσκόλληση στον κόσμο, και τι προκαλεί στη σχέση σας με κάποιον άλλο, καβγάδες, διχόνοια, όλη την ασχημία της σχέσης- αν δείτε την αλήθεια της προσκόλλησης, τότε ελευθερώνεστε από αυτήν. Η ίδια η αντίληψη σου σε ελευθερώνει..

Συνειδητοποιείς ότι έχεις προσκολλήσεις, και επίσης δυνατά συναισθήματα μίσους, ζήλιας, ανταγωνισμού, συμπάθειας και αντιπάθειας. Μήπως επειδή είναι τόσο δυνατά επιβάλλονται και κατευθύνουν τις πράξεις μας; Εξετάζουμε, παρατηρούμε τα συναισθήματα και τις προσκολλήσεις μας που ολοφάνερα είναι πιο δυνατές και βλέπουμε ότι δρουν σαν εμπόδια στην καθαρή, χωρίς σύγχυση σκέψη, στην ξεκάθαρη πράξη. Έχουμε επίγνωση για αυτό η το παίρνουμε σαν κάτι δεδομένο; Λέμε <<Ναι, έχω πολύ δυνατά συναισθήματα, έχω φοβερή προσκόλληση αλλά δεν πειράζει. Αυτά είναι μέρος της ζωής. Δεν με πειράζει να αγωνίζομαι. Δεν με πειράζει να έχω καβγάδες με τον καθένα>> Όταν κάποιος λέει ότι έχει επίγνωση τι εννοεί με αυτό;- Ότι ξέρει, ότι αναγνωρίζει; Είναι η σκέψη που αναγνωρίζει την προσκόλληση; Όταν κάποιος λέει<< Ναι, είμαι προσκολλημένος>> είναι η δραστηριότητα της σκέψης που λέει << είμαι προσκολλημένος>>..
Όταν υπήρχε η διαίρεση ανάμεσα στο Εγώ και στην προσκόλληση, εγώ μπορούσα να κάνω κάτι σχετικά με αυτήν. Θα μπορούσα να προσπαθούσα να την ελέγξω, θα μπορούσα να πω << Πρέπει να την εξαλείψω>>, πράγμα που λέμε συνεχεία. Αλλά αν η προσκόλληση είμαι εγώ, τι μπορώ να κάνω εγώ; Δεν μπορώ να κάνω τίποτε. Μπορώ μόνο να παρατηρήσω. Πριν δρούσα πάνω στην προσκόλληση μου, τώρα δεν μπορώ σε αυτήν, διότι αυτή είμαι εγώ. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να παρατηρώ. Η παρατήρηση είναι τώρα το πιο σημαντικό, και όχι το τι μπορώ να κάνω για αυτή την προσκόλληση….

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ= ΠΛΗΡΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

Ώστε υπάρχει παρατήρηση και όχι το << εγώ παρατηρώ>>, Υπάρχει μόνο η παρατήρηση. Αν σε αυτή την παρατήρηση αρχίσω να επεμβαίνω και να λέω,<< εγώ δεν πρέπει να είμαι προσκολλημένος>>, έχω κιόλας ξεμακρύνει, λέω ότι η προσκόλληση δεν είμαι εγώ. Στην παρατήρηση δεν υπάρχει εκλογή, δεν υπάρχει κατεύθυνση, υπάρχει μόνο καθαρή απόλυτη παρατήρηση, και τότε το πράγμα εκείνο που παρατηρείται διαλύεται. Προηγουμένως, αντιστεκόσασταν σε αυτό το ελέγχατε, το καταπιέζατε, δρούσατε πάνω σε αυτό αλλά τώρα, σε αυτή την παρατήρηση συγκεντρώνεται όλη η ενέργεια. Και μόνο όταν λείπει αυτή η ενέργεια παρουσιάζεται η προσκόλληση. Όταν υπάρχει η πλήρης παρατήρηση, χωρίς καμιά παρεμβολή της σκέψης – γιατί να μπαίνει μέσα εδώ η σκέψη;- παρατηρείται απλά όπως θα παρατηρούσατε και μια μύγα. Παρατηρήστε απλά και μόνο με τον ίδιο τρόπο τα συναισθήματα σας και τις προσκολλήσεις σας . Τότε υπάρχει η συγκέντρωση όλης της ενέργειας σε αυτή την παρατήρηση. Επομένως δεν υπάρχει η προσκόλληση. Μόνο οι μη νοήμονες έχουν την προσκόλληση, μόνο εκείνοι που δεν βλέπουν όλα τα επακόλουθα της προσκόλλησης. Από αυτούς όμως είναι γεμάτος ο κόσμος, αυτοί είναι το ισχυρότερο στοιχείο στον κόσμο και εμείς είμαστε παγιδευμένοι σε αυτό.
Αλλά όταν φτάσεις να το παρατηρήσεις αυτό από κοντά, τότε δεν είσαι πια παγιδευμένος σε αυτό και δεν σκορπάς πια την ενέργεια σου σε κάτι που δεν έχει σημασία..Η ενέργεια σου συγκεντρώνεται τώρα ολότελα στην παρατήρηση, και επομένως υπάρχει η διάλυση, η εξαφάνιση της προσκόλλησης. Δοκιμάστε το, κάνετέ το και θα ανακαλύψετε. Πρέπει όμως να το εξετάσετε από πολύ, πολύ κοντά, έτσι που ο νους σας να είναι απόλυτα καθαρός στην παρατήρηση. Μόνο αυτοί που δεν έχουν επίγνωση του κίνδυνου πέφτουν στο γκρεμό. Τη στιγμή που έχεις επίγνωση κάνεις πίσω. Η προσκόλληση είναι κίνδυνος επειδή γεννάει το φόβο, την αγωνία, το μίσος και τη ζήλια, το να σε κατέχουν και το να μη σε κατέχουν – όλο αυτό είναι ένας φοβερός κίνδυνος. Και όταν βλέπεις τον κίνδυνο, δρας………
Προσκολληση σημαινει πιανομαι, κρατιεμαι, εχω το αισθημα οτι ανηκω σε καποιον και καποιος ανηκει σε μενα. Η καλλιεργεια της αποκολλησης γενναει ελειψη στοργης, ψυχροτητα, σπασιμο της
σχεσης. Ειναι η καλλιεργεια του αντιθετου. Φυσικα, ειναι ετσι. Αν η αποκολληση ειναι το αντιθετο της προσκολλησης, τοτε αυτη η αποκολληση ειναι μια ιδεα, μια εννοια, ενα συμπερασμα που επλασε η σκεψη σαν αποτελεσμα της αντιληψης της οτι η προσκολληση δημιουργει ενα σωρο βασανα, ταραχη, πολλη συγκρουση, ζηλεια. Ετσι η σκεψη λεει << Ειναι πολυ καλυτερα να ειμαι αποκολλημενος>> Η αποκολληση ειναι ενα μη – γεγονος, ενω η προσκολληση ειναι το γεγονος.
Οταν υπαρχει η προσκολληση, η καλλιεργεια της αποκολλησης ειναι μια κινηση προς την αυταπατη. Και σε αυτη την αυταπατη γινεσαι ψυχρος, σκληρος, πικρος απομονωμενος χωρις καμια αισθηση στοργης. Αυτο ειναι που κανουμε ολοι μας ζουμε στο μη – γεγονος.
Μπορειτε να αντιμετωπισετε το γεγονος οτι ειστε προσκολλημενος, οχι μονο σε ενα προσωπο,
σε μια ιδεα, σε μια πιστη, αλλα και στις δικες σας εμπειριες, κατι που ειναι πολυ πιο επικινδυνο. Οι εμπειριες σας σας δινουν μια αισθηση διεγερσης, μια αισθηση οτι ειστε ζωντανος. Αν εχει κανεις επιγνωση οτι ειναι προσκολλημενος, βλεπει ολες τις συνεπειες αυτης της προσκολλησης- αγωνια, ελλειψη ελευθεριας, θυμο, ζηλεια, μισος. Στην προσκολληση υπαρχει μια αισθηση ασφαλειας σταθεροτητας, μια αισθηση οτι σε φυλαγουν, οτι σε προστατευουν. Κι ετσι υπαρχει ο κατεχων και ο κατεχομενος και επομενως θα υπαρχει αναγκαστικα ζηλια, φοβος, αγωνια , και ολα τα σχετικα. Ετσι βλεπουμε τις συνεπειες ολου αυτου του πραγματος , οχι την περιγραφη του αλλα την πραγματικοτητα του..
Εγω ειμαι προσκολλημενος σε σενα εξαιτιας της μοναξιας μου και αυτη η προσκολληση που γεννιεται απο την μοναξια λεει << Σε αγαπω>> Νιωθω μια επικοινωνια επειδη και εσυ εισαι στην ιδια θεση. Δυο ανθρωποι πιανονται ο ενας απο τον αλλο εξαιτιας της μοναξιας τους,
εξαιτιας της καταθλιψης τους, της μη ευτυχιας τους. Τι συμβαινει τοτε; Εγω δεν πιανομαι απο σενα, αλλα απο μια ιδεα, απο κατι που θα μα βοηθησει να ξεφυγω απο τον εαυτο μου..
Μπορει να εισαι προσκολλημενος σε μια εμπειρια, σε ενα περιστατικο, που σου εδωσε μεγαλη διεγερση, μεγαλη αισθηση εξαρσης, μια αισθηση δυναμης η ασφαλειας και εσυ προσκολλιεσαι σε αυτο. Αυτη η που ειχες καποτε, τι ειναι; Αυτη η εμπειρία έχει εγγραφεί στο νου κι εσύ προσκολλιέσαι σε αυτήν. Αυτό το κάτι στο οποίο προσκολλιέσαι είναι νεκρό
αλλά και εσύ γίνεσαι έτσι νεκρός.. Αν το δείτε όλο αυτό, χωρίς καμιά κατεύθυνση, χωρίς κανένα κίνητρο, απλώς παρατηρώντας το, τότε θα δείτε ότι η ενόραση παρουσιάζει το όλο πράγμα σαν σε χάρτη. Όταν μια φορά υπάρξει αυτή η ενόραση, το πράγμα αυτό εξαφανίζεται ολοκληρωτικά και τότε δεν είσαι πια προσκολλημένος..

Τζίντου Κρισναμούρτι



Πηγή Προσκόλληση – ταύτηση

Τι θα γίνει επιτέλους με τον βλάκα? Είναι παντού. Και το θέμα δεν είναι ότι είναι παντού. Το θέμα είναι ότι δεν ξέρεις πώς να τον αντιμετωπίσεις. Γιατί ένα βλάκα όσο και να του εξηγήσεις κάτι δεν μπορεί να το καταλάβει, γιατί αν το καταλάβαινε δεν θα ήταν βλάκας, θα ήταν κανονικός άνθρωπος.Και να πέσεις και συ στο επίπεδό του, πάλι δεν θα μπορέσεις να τον αντιμετωπίσεις, γιατί θα σε νικήσει λόγω εμπειρίας. Και συ θα νιώσεις μπροστά του μεγαλύτερος βλάκας από αυτόν.Και έτσι ο βλάκας παραμένει ανέγγιχτος,ανίκητος και άφθαρτος.

Ο σκέτος βλάκας ή πανύβλακας στην παρέα,στην οικογένεια,στο γραφείο, οπουδήποτε είναι ανεκτός και πολλάκις συμπαθέστατος……..

Το πιο τρομακτικό όμως είναι ο άλλος. Ο συνδυασμός βλάκα με κακία.Ένας δηλαδή κακός βλάκας.Γάγκραινα….
Ο κακός βλάκας έχει απωθημένα.Είναι τίγκα στα ψυχολογικά προβλήματα,στις εμπάθειες και στα κόμπλεξ.Μάλιστα αν βρεί ευκαιρία μπορεί να σου δημιουργήσει πολύ μεγάλο πρόβλημα.
Πρέπει να το πάρεις απόφαση. Δεν αντιμετωπίζεται. Μόνο την ηρεμία σου θα χαλάς κάθε φορά που θα έρχεται στον δρόμο σου. Αν συνεχίσεις να ασχολείσαι μαζί του και να στεναχωριέσαι θα καταλήξεις και εσύ σαν αυτόν……….Ενας βλάκας και μισός.Μπορεί και κακός….

Ο βλάκας δεν θα μείνει ποτέ μόνος του.Πάντα θα υπάρχει ένα αξιοσέβαστο νούμερο ανθρώπων στο δικό του επίπεδο αντίληψης, που θα τον ανέχονται ή και θα τον υποστηρίζουν.Είναι η λεγόμενη …..βλακική αλληλεγγύη.Το ανέφερε ο Χαριτόπουλος στο βιβλίο του «Αν το καταφύγιο του ανθρώπου είναι η κοινωνία, του βλάκα είναι η ομάδα, η συσπείρωση με άλλους βλάκες».
Τώρα με το ιντερνετ είναι η καλύτερή του,γιατί είναι ανεξέλεγκτος.Αν είναι δε και αργόσχολος…σε τελείωσε.
Οι λέξεις αυτοκριτική,όρια σωφροσύνη και ταπείνωση είναι ανύπαρκτες στο λεξικό του.Το χειρότερο όμως όλων είναι ότι πάσχει από ένα είδος ανίατου αυτισμού.Είναι αδύνατον να συλλάβει την έννοια του χιούμορ, της παρομοίωσης, του παραδείγματος,της αξιοπρέπειας,της διάκρισης κ.ο.κ.
Στο άθλημα δε της υποκρισίας…..είναι πρωταθλητής.Και άριστος κλάψας…………
Για τον εκρηκτικό συνδυασμό βλάκας+κακός ο Μπρεχτ μας δίνει την απάντηση:
«Άραγε η βλακεία οδηγεί στην κακία ή η κακία οδηγεί στην βλακεία; Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Και τα δυο δεν είναι παρά συμπτώματα. Η βαθύτερη αιτία είναι η δυσανεξία απέναντι σε ένα απύθμενο εσωτερικό κενό. Ο βλαξ το υποψιάζεται, αλλά καθώς αδυνατεί να το παραδεχτεί, το απωθεί. Το παραγεμίζει είτε σωματικά – λαιμαργία- είτε στρεφόμενος προς τον εξωτερικό κόσμο: με κακία. Προσπαθώντας να επιβάλλει την εξουσία του, ελπίζει να ξεχάσει την εσωτερική του κενότητα».



Πηγή Περί βλακών και βλακείας…..ο λόγος

Οι σχέσεις είναι ένα από τα μυστήρια της ζωής. Κι επειδή υπάρχουν ανάμεσα σε δύο άτομα, εξαρτώνται και από τους δύο.
Κάθε φορά που δύο άνθρωποι συναντιόνται, δημιουργείται ένας καινούριος κόσμος. Η συνάντησή τους και μόνο, φέρνει ένα καινούριο φαινόμενο στη ζωή, που δεν υπήρξε πριν. Και μέσα από αυτό το καινούριο φαινόμενο, τα δύο άτομα αλλάζουν και μεταμορφώνονται.
Είσαι διαφορετικός όταν δεν σχετίζεσαι και όταν σχετίζεσαι, ξαφνικά γίνεσαι κάτι άλλο. Κάτι καινούριο συνέβη. Όταν μία γυναίκα γίνεται η αγαπημένη κάποιου, παύει να είναι η ίδια γυναίκα. Όταν ένας άντρας γίνεται πατέρας, παύει να είναι ο ίδιος άντρας.
Όταν ένα παιδί γεννιέται, μας ξεφεύγει εντελώς ότι την ίδια στιγμή γεννιέται και η μητέρα. Η γυναίκα υπήρχε, αλλά όχι και η μητέρα. Η μητέρα είναι κάτι απόλυτα καινούριο. Δημιουργείς τη σχέση και ύστερα η σχέση δημιουργεί εσένα.
Όταν δύο άνθρωποι συναντιόνται, σημαίνει ότι συναντιόνται δύο κόσμοι. Το πράγμα δεν είναι απλό, είναι περίπλοκο. Κάθε άνθρωπος έχει το δικό του κόσμο, ένα σύνθετο μυστήριο, με ένα μεγάλο παρελθόν και ένα αιώνιο μέλλον.
Στην αρχή, συναντιόνται στην περιφέρεια. Αν η σχέση γίνει στενή, αν βαθύνει περισσότερο, τότε σιγά σιγά, τα δύο κέντρα θ’ αρχίσουν να συναντιόνται. Η συνάντηση των κέντρων λέγεται αγάπη.
Η συνάντηση των περιφερειών είναι η γνωριμία. Το να αγγίζεις τον άλλο εξωτερικά, στα σύνορά του, αυτό είναι σχέση. Πολλές φορές, ονομάζετε την γνωριμία σας αγάπη, αλλά αυταπατάστε. Η γνωριμία δεν είναι αγάπη. Η αγάπη είναι πολύ σπάνια. Για να συναντήσεις έναν άνθρωπο στο κέντρο του, πρέπει να περάσεις ο ίδιος από μία επανάσταση, επειδή, αν θέλεις να συναντήσεις έναν άνθρωπο στο κέντρο του, θα πρέπει ν’ αφήσεις εκείνον τον άνθρωπο να φτάσει στο δικό σου κέντρο. Θα πρέπει να γίνεις ευάλωτος, απόλυτα ευάλωτος, ανοιχτός.

Είναι επικίνδυνο. Είναι επικίνδυνο και ριψοκίνδυνο το ν’ αφήσεις κάποιον να φτάσει στο κέντρο σου, επειδή ποτέ δεν ξέρεις τι θα κάνει μαζί σου όταν μάθει όλα σου τα μυστικά, όταν φανερωθεί αυτό που είχες κρυφό και βρεθείς απόλυτα εκτεθειμένος. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι θα κάνει ο άλλος.
Ο φόβος υπάρχει. Γι’ αυτό δεν ανοιγόμαστε ποτέ. Μία απλή γνωριμία και νομίζουμε πως είναι αγάπη. Οι περιφέρειες συναντιόνται και νομίζουμε πως συναντιόμαστε εμείς. Εσύ είσαι κάτι άλλο από την περιφέρεια σου. Μάλιστα, η περιφέρεια είναι τα όρια όπου εσύ τελειώνεις, είναι μόνο ένας φράκτης γύρω σου. Δεν πρόκειται για σένα. Η περιφέρεια είναι το μέρος όπου τελειώνεις εσύ κι αρχίζει ο κόσμος.
Ακόμα και οι σύζυγοι, που μπορεί να έζησαν μαζί για πολλά χρόνια, μπορεί να είναι απλώς γνωστοί. Μπορεί να μην έχουν γνωρίσει ο ένας τον άλλον. Και όσο περισσότερο ζεις με κάποιον, τόσο ξεχνάς τελείως ότι τα κέντρα παρέμειναν άγνωστα.
Γι’ αυτό κατάλαβε το: Μην περνάς τη γνωριμία για αγάπη. Μπορεί να κάνετε έρωτα μαζί, μπορεί να έχετε σεξουαλικές σχέσεις, αλλά και το σεξ είναι περιφερειακό. Αν τα κέντρα δεν συναντηθούν, το σεξ δεν είναι παρά η συνάντηση δύο σωμάτων. Και η συνάντηση δύο σωμάτων δεν είναι η δική σας συνάντηση. Το σεξ είναι μία γνωριμία, μία φυσική, σωματική σχέση, αλλά οπωσδήποτε μία γνωριμία.

Μπορείς ν’ αφήσεις κάποιον να μπει στο κέντρο σου, μόνο όταν δεν φοβάσαι, όταν δεν είσαι τρομοκρατημένος.
Γι’ αυτό σας λέω, ότι υπάρχουν δύο τρόποι να ζήσει κανείς. Ο ένας είναι να φοβάσαι, κι ο άλλος είναι ν’ αγαπάς. Όταν ζεις με το φόβο δεν θα μπορέσεις να πας ποτέ βαθιά σε μία σχέση. Παραμένεις φοβισμένος και δεν μπορείς ν’ αφήσεις τον άλλον, δεν μπορείς ν’ αφήσεις τον άλλο να σε διαπεράσει μέχρι τον πιο βαθύ σου πυρήνα. Αφήνεις τον άλλο μέχρι ενός σημείου, ύστερα μπαίνει στη μέση ο τοίχος και όλα σταματούν.

Ο άνθρωπος που αγαπά είναι άνθρωπος της «θρησκείας». Ο άνθρωπος που αγαπά είναι ο άνθρωπος που δεν φοβάται το μέλλον, ο άνθρωπος που δεν φοβάται τα αποτελέσματα και τις επιπτώσεις, που ζει στο εδώ και τώρα.


Ο άνθρωπος που φοβάται υπολογίζει πάντα, κάνει σχέδια, κανονίζει, σιγουρεύει. Ολόκληρη η ζωή του χάνεται μ’ αυτό τον τρόπο.

Αν μπορείς να βρίσκεσαι σ’ ετούτη τη στιγμή, στην παρούσα στιγμή, σ’ αυτό το παρόν, σ’ αυτή την πληρότητα, τότε μόνο θα μπορέσεις ν’ αγαπήσεις. Η αγάπη είναι ένα σπάνιο λουλούδι. Συμβαίνει μόνο μερικές φορές. Εκατομμύρια εκατομμυρίων ανθρώπων ζουν με την αυταπάτη ότι αγαπιούνται, νομίζουν ότι αγαπούν, αλλά πρόκειται μόνο για την ιδέα τους.

Η αγάπη είναι ένα σπάνιο λουλούδι. Είναι σπάνιο, επειδή μπορεί να συμβεί μόνο όντα δεν υπάρχει φόβος. Ποτέ πριν. Αυτό σημαίνει ότι η αγάπη μπορεί να συμβεί μόνο σ’ένα βαθιά πνευματικό άτομο. Το σεξ γίνεται με όλους. Οι γνωριμίες γίνονται με όλους. Όχι όμως και η αγάπη.

Όταν δεν φοβάσαι, όταν δεν έχεις τίποτα να κρύψεις, τότε μπορείς ν’ ανοιχθείς, τότε μπορείς ν’ αποσύρεις όλα τα σύνορα. Και τότε μπορείς να προσκαλέσεις τον άλλο να μπει μέσα σου, μέχρι το μεδούλι σου. Και μην ξεχνάς ότι, αν αφήσεις κάποιον να σε διαπεράσει βαθιά, τότε και εκείνος θα σ’ αφήσει να τον διαπεράσεις, επειδή όταν αφήνεις κάποιον να μπει μέσα σου, δημιουργείται εμπιστοσύνη.


Osho

Πηγή Το μυστήριο των σχέσεων

Όταν ο Πορτογάλος συγγραφέας Φερνάντο Πεσσόα έγραφε τον «Αναρχικό Τραπεζίτη», ένα οξύμωρο για τα πραγματικά δεδομένα, είναι βέβαιο ότι δεν οραματιζόταν πως στην Ιταλία του 21ου αιώνα, ο ήρωας του έμελλε να ενσαρκωθεί στο πρόσωπο ενός υπαρκτού τραπεζίτη.

Όπως σημειώνει η ιταλική εφημερίδα Corriere della Sera, η περίπτωση του Τζιλμπέρτο Μπασκέρα, διευθυντή σε ένα μικρό τραπεζικό υποκατάστημα στο Φρίουλι, στα βόρεια της χώρας, αποτελεί μία εκδοχή ενός είδους σύγχρονου «Ρομπέν των Δασών», στα μάτια μερικών συντοπιτών του. Σίγουρα όμως δεν είναι έτσι και για τον νόμο, που όπως και στην περίπτωση του αυθεντικού Ρομπέν δεν δείχνει κατανόηση. Κι αυτό γιατί ο αυτόκλητος προστάτης των αδυνάτων, μέσα σε επτά χρόνια εξαφάνισε ένα εκατομμύριο ευρώ από τους λογαριασμούς των πλουσιότερων πελατών της τράπεζάς του, για να τα διανείμει στους λογαριασμούς των πιο φτωχών αποταμιευτών της .

Ο σχεδόν 50χρονος, πρώην επικεφαλής του υποκαταστήματος της Συνεργατικής Τράπεζας Πίστεως της Κάρνια και Τζεμονέζε στην κοινότητα Φόρνι της Σόπρα, απολύθηκε όταν ανακαλύφθηκε έλλειμμα σχεδόν ενός εκατ. ευρώ από λογαριασμούς πελατών της. Η εισαγγελία του Ούντινε του απήγγειλε κατηγορίες για υπεξαίρεση και απάτη, ενώ τελικά ο κατηγορούμενος ήλθε σε συμφωνία για την ποινή του, αποδεχόμενος δύο χρόνια με αναστολή. Μολονότι, τμήμα της συμφωνίας ήταν να του κατασχεθεί η κατοικία, ο Μπασκέρα δηλώνει πως δεν μετανιώνει για την πράξη του, ενώ υποστήριξε: «θα τους επέστρεφα όλα τα χρήματα».

Όλα ξεκίνησαν το 2009, όταν ο Μπασκέρα αποφάσισε να ορθώσει ένα είδος εξέγερσης «απέναντι στο σύστημα που εγκαταλείπει τους συνταξιούχους με την κατώτατη σύνταξη και τους νέους χωρίς πόρους». Αυτός ήταν ο λόγος που τον έσπρωξε να αποδώσει «δικαιοσύνη» με τον δικό του τρόπο. Χρησιμοποιώντας δηλαδή, τους λογαριασμούς των πλουσιότερων πελατών για να αυξήσει τους λογαριασμούς όσων είχαν λιγότερα χρήματα.

«Αφότου αποκαλύφθηκε η ιστορία, τηλεφώνησα προσωπικά σε όλους όσους είχα αφαιρέσει χρήματα για να τους εξηγήσω τα κίνητρά μου», τονίζει τώρα ο ίδιος. Όπως εξηγεί επίσης ο δικηγόρος του Ρομπέρτο Μέτε, «το έκανε για να βοηθήσει κατόχους λογαριασμών, που αντιμετώπιζαν δυσκολίες ή που δεν είχαν πρόσβαση σε τραπεζικό δανεισμό».


Πηγή Τραπεζίτης έκλεβε πλούσιους πελάτες για να βοηθάει φτωχoύς

Κάποια κουλούρια δεν είναι από αλεύρι και σουσάμι, δεν ψήνονται στον φούρνο, δεν πουλιούνται από κυλικεία σχολείων, δεν αγοράζονται για μισό ευρώ, τελικά κάποια κουλούρια πιθανώς να μην είναι μόνο απλά κουλούρια. Μπορεί, για παράδειγμα, να είναι το ένα και μοναδικό γεύμα της ημέρας, πάντως σίγουρα το πρώτο πρωινό ή ο ανέφικτος στόχος των δέκα κι είκοσι και των τριάντα λεπτών που έχεις μες στην τσέπη, αν τα ’χεις κι αυτά μες στην τσέπη. Αλλά υπάρχει μία και μόνη περίπτωση, ένα κουλούρι να είναι μια ανεπαίσθητη χειρονομία αλληλεγγύης, μια μικρή υπέρβαση του ατομικισμού, ένα ομαδοσυνεργατικό μάθημα κοινωνικής δικαιοσύνης που δίνουν τα παιδιά της πρώτης γυμνασίου ενός σχολείου των Γιαννιτσών, όταν πληρώνουν το καθημερινό κουλούρι της Μαριέττας, ενώ η Μαριέττα αναρωτιέται πώς είναι δυνατό να τρώει το πιθανώς ένα και μόνο γεύμα της ημέρας, πάντως σίγουρα το πρώτο πρωινό της, χωρίς να χρειάζεται να διαθέτει τα δέκα ή είκοσι ή τα τριάντα λεπτά που δεν έχει μες στην τσέπη της, ο δε εφημερεύων εκπαιδευτικός στον οποίο απευθύνεται για να βρει μια απάντηση στην απορία της, γυρίζει ξανά την πλάτη του και προσπαθεί σε μια γωνία της αυλής να κρύψει τη συγκίνησή του για όλο αυτό το θαύμα της ανυπόκριτης ανθρωπιάς που αξιώθηκε να ζει από την αρχή κι αυτής της σχολικής χρονιάς.


Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης

Πηγή Ομαδοσυνεργατικά μαθήματα

Ο Δήμος Θέρμης καλεί όλους τους ενδιαφερόμενους δημότες να υποβάλλουν αιτήσεις συμμετοχής στο πρόγραμμα «Λειτουργία Δημοτικού Λαχανόκηπου Θέρμης», που βρίσκεται στη Νέα Ραιδεστό. Στους συμμετέχοντες στο πρόγραμμα όπως έχει συμβεί και κατά το παρελθόν παραχωρείται μια μικρή έκταση γης (50-80 τμ.) με σκοπό την καλλιέργεια λαχανικών για την κάλυψη των ατομικών & οικογενειακών αναγκών τους.
Πρόκειται για μία πρωτοβουλία του Δήμου Θέρμης, η οποία απευθύνεται σε όλους τους δημότες, ενώ προτεραιότητα στην ικανοποίηση των αιτημάτων έχουν όσοι δημότες ανήκουν σε κοινωνικά ευάλωτες ομάδες (όπως οι άνεργοι, οι πολύτεκνοι και οι μονογονεϊκές οικογένειες). Η διάρκεια της παραχώρησης των τμημάτων γης στον δημοτικό λαχανόκηπο είναι ετήσια και γίνεται έναντι ενός ελάχιστου συμβολικού τμήματος.

Η υποβολή των αιτήσεων συμμετοχής γίνεται και φέτος, στο κτίριο της Οικονομικής Υπηρεσίας στο Τριάδι, στο Δημαρχείο Θέρμης καθώς και στα Δημοτικά Καταστήματα Βασιλικών και Τριλόφου από τις 8:30 έως τις 14:00.
Οι μεριδιούχοι που έχουν παραλάβει τμήμα γης και δεν το καλλιεργούν πλέον θα πρέπει να υποβάλλουν αίτηση διακοπής της χρήσης του δικαιώματος τους.Ο αρμόδιος Αντιδήμαρχος Πρασίνου – Περιβάλλοντος και Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Στέλιος Γκιζάρης, σε δηλώσεις του μεταξύ άλλων επισημαίνει: “ Με στόχο τη συνύπαρξη, τη συνεργασία, αλλά και τη δημιουργία σε μία δυσχερή περίοδο, που η διατροφική επάρκεια, για τα οικονομικώς ασθενέστερα νοικοκυριά, αποτελεί πρώτιστη ανάγκη, ο Δήμος Θέρμης για μία ακόμη χρονιά πρωτοστατεί, διευρύνοντας όλο και περισσότερο τις πρακτικές αλληλεγγύης, που αγκαλιάζουν και στηρίζουν τους οικονομικά αδύναμους πολίτες, δίνοντάς τους τη δυνατότητα, να αμυνθούν στην κρίση και να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα για τις ανάγκες των ίδιων και των οικογενειών τους. Στο πλαίσιο του συγκεκριμένου προγράμματος, όπως είναι γνωστό ένα αγροτεμάχιο έκτασης 15 στρεμμάτων στην περιοχή της Νέας Ραιδεστού, είναι ο χώρος όπου ο Δήμος μας δημιούργησε το δικό του λαχανόκηπο, στον οποίο καλλιεργούν οι δικαιούχοι με τις οικογένειές τους. Στους ενδιαφερόμενους δημότες μας παραχωρούνται τεμάχια έκτασης 50 τ.μ, με το συμβολικό τίμημα των 50 ευρώ, για ένα χρόνο. Για τις πολύτεκνες , μονογενεϊκές, ή οικογένειες που έχουν άτομα με ειδικές ανάγκες, το τίμημα είναι 25 ευρώ , ενώ για τις άπορες η παραχώρηση θα είναι δωρεάν. Τα χρήματα που θα συγκεντρώνονται κάθε χρόνο από τη διάθεση των τεμαχίων, θα χρησιμοποιούνται για την προετοιμασία του εδάφους, τη συντήρηση των εγκαταστάσεων (περίφραξη, κιόσκια, χώροι υγιεινής) και για τα σεμινάρια βιολογικής καλλιέργειας τα οποία παρακολουθούν, οι υποψήφιοι καλλιεργητές, αφού καλλιέργεια των λαχανόκηπων γίνεται μόνο με βιολογικές μεθόδους, Το μεγάλο ενδιαφέρον από τους κατοίκους του δήμου μας για το πρόγραμμα, μας οδηγεί και φέτος, για μία ακόμη χρονιά να προχωρήσουμε στη διάθεση νέων τμημάτων γης”.


Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι κάτοικοι του δήμου μας μπορούν να απευθύνονται στα τηλέφωνα 2310478010 , 2310478048 και 2310478049.


Πηγή Διαθέσιμοι χώροι στο Δημοτικό Λαχανόκηπο Θέρμης

Το πρώτο γνωστό αγρόκτημα της CSA στην Ευρώπη ήταν το Les Jardins de Cocagne , ένας καταναλωτικός συνεταιρισμός από αστικούς καταναλωτές που επιθυμούσαν να έχουν άμεση σχέση με την παραγωγή οικολογικών προϊόντων με έδρα τη Γενεύη που ιδρύθηκε το 1978. Σήμερα εκατοντάδες νοικοκυριά λαμβάνουν κάθε εβδομάδα ένα καλάθι λαχανικών το οποίο παραδίδεται στη γειτονιά τους. Κάθε συνδρομητής-νοικοκυριό πληρώνει αυτή τη συνδρομή ανάλογα με το μισθό του και εργάζεται 4 μισές μέρες το χρόνο στον κήπο. 


Τριάντα καταναλωτές ίδρυσαν το 1978 το Jardins de Cocagne.
Οι στόχοι τους παρέμειναν αμετάβλητοι μέχρι σήμερα:

· Πρόσβαση στην τοπική και εποχιακή παραγωγή, χωρίς χημικά λιπάσματα και φυτοφάρμακα.

· Καλλιεργητικές πρακτικές φιλικές προς το περιβάλλον και το έδαφος, γεωργία χωρίς χημικές εισροές.

· Αξιοπρεπές εισόδημα για τους καλλιεργητές-παραγωγούς.

· Υψηλής ποιότητας τρόφιμα, με ελάχιστο κοινωνικό και περιβαλλοντικό κόστος Να είναι αλληλέγγυοι με το επάγγελμα του αγρότη πληρώνοντας για την παρεχόμενη εργασία αντί για την παραγόμενη ποσότητα

· Να βρουν την πραγματική γεύση του φαγητού, και να τρώνε υγιεινά και χωρίς απώλειες σε θρεπτικά συστατικά.

· Να ανακαλύψουν και να αποκτήσουν πρόσβαση σε λαχανικά ή ποικιλίες που είναι άγνωστες ή ξεχασμένες, επειδή δεν είναι κερδοφόρες ή δεν συμμορφώνονται με τις τυποποιημένες γεύσεις.

· Να φέρει την πόλη πιο κοντά στην ύπαιθρο αναδημιουργώντας δεσμούς μεταξύ καταναλωτών και παραγωγών

· Να δώσουν στον καταναλωτή μια φωνή σε ότι τρώει.


Ο συνεταιρισμός είναι ένας τόπος ανταλλαγών, συναντήσεων και συζητήσεων γύρω από τα βασικά ζητήματα της γεωργίας και της κοινωνίας εν γένει.
Η μισή μέρα εργασίας στον κήπο είναι μια καλή ευκαιρία για τους συνεργαζόμενους να συναντήσουν τους καλλιεργητές. 


Ο συνεταιρισμός δημοσιεύει τακτικά ένα ενημερωτικό δελτίο που ενημερώνει τους συνεργάτες του με καλλιεργητικές ειδήσεις, για τα ελβετικά και διεθνή κινήματα των αγροτών και ενθαρρύνει τον προβληματισμό σχετικά με τη γεωργική παραγωγή, την Διατροφική Κυριαρχία, τη κατανάλωση κ.λ.π.

Πηγή CSA :Les Jardins de Cocagne