22 October, 2017
Home / Περιβαλλον (Page 18)

Γνωρίζω έναν άνθρωπο. Είναι εδώ και αρκετό καιρό θλιμμένος. Στην αρχή, όταν τον συνάντησα φαινόταν κοινωνικός, γελούσε δυνατά και εγκάρδια. Ήταν πάντα με το δικό του προσωπικό τρόπο
περιποιημένος, χτενισμένος και δοτικός. Πρότεινε χωρίς περιστροφές να σε βοηθήσει αν περνούσε από το χέρι του, να σου προσφέρει, να σου δώσει. Μιλούσε δυνατά, γρήγορα, αψεγάδιαστα. Διάβαζε, παρακολουθούσε παραστάσεις, αγαπούσε την μουσική, αγαπούσε ανθρώπους και πάνω απ’ όλα σκεφτόταν.
Είχε φτιάξει ένα δικό του κόσμο και ένιωθε ασφαλής μέσα σ΄αυτόν. Σιγά σιγά γίναμε φίλοι και άρχισα να βλέπω από κοντά την μοναξιά του. Ήταν ένας πραγματικά μοναχικός άνθρωπος. Πήγα σπίτι του, γνώρισα φίλους του, ξενυχτήσαμε, είπαμε πολλά, μοιραστήκαμε σκέψεις και προβληματισμούς, γελάσαμε πολύ όλoι μαζί. Βλέπεις οι θλιμμένοι ξέρουν και να γελούν πολύ και να έχουν φίλους.
Το θέμα είναι πως όσο γινόταν όλα αυτά γύρω έπεφτε ξεραϊλα. Σιγά σιγά, το χυδαίο, η κακογουστιά και όλα αυτά που δεν είχαν καμιά απολύτως αξία, ποιότητα και αισθητική άρχιζαν να επικρατούν. Όχι πως δεν το είχε καταλάβει. Κατάφερνε όμως να το ξεπερνάει, να το νικάει. Φυσικά αυτές οι νίκες ούτε μόνιμες ήταν, ούτε σίγουρες πως θα επικρατήσουν. Η ξεραϊλα έφερε και σιωπή. Αόρατα σχοινιά άρχισαν να ακινητοποιούν τους ανθρώπους στην θέση τους, αφήνοντας τους να κάνουν μόνο τις απoλύτως απαραίτητες καθημερινές κινήσεις και τίποτα παραπάνω. Όλο και λιγότερες διαμαρτυρίες και απόψεις ακούγονταν. Αυτό συνεχιζόταν με γρήγορους ρυθμούς και ορατό ένα κακό τέλος.
Μέσα σ΄όλα αυτά έψαχνε απεγνωσμένα ένα νόημα. Κάπως όπως έψαχνε ένα νόημα και στις ταινίες που με τόση αγάπη έβλεπε. Η ζωή όμως δεν είναι κινηματογράφος για να την κατανοήσεις και να την νοηματοδοτήσεις. Ούτε τις περισσότερες φορές είναι γεμάτη φαντασμαγορικά χρώματα και ακροβατικά. Άσε που έχει και μια μεγάλη δόση ματαιότητας. Λοιπόν;
Λοιπόν σκέφτηκε όλες εκείνες τις πανέμορφες, μικρές, και αθόρυβες στιγμές. Τις στιγμές που είναι γεμάτες με σπουδαίες ιστορίες. Ιστορίες που στην πραγματικότητα ξεκινούν πριν αρχίσεις καν να τις ζεις και τελειώνουν σε άδειες αίθουσες την ώρα που οι επόμενοι θεατές μπαίνουν για να ζήσουν την δική τους σπουδαία ιστορία.
Όλες αυτές τις σπουδαίες ιστορίες που εκτυλίσσονται πάντα ενδιάμεσα της προσοχής μας. Αυτές που ποτέ δεν συγκράτησε ακριβώς την αρχή τους. Ούτε προέβλεψε με ακρίβεια το τέλος τους. Αυτές τις ιστορίες που ξεκινούν, διαρκούν και τελειώνουν αθόρυβα. Αφού ακόμα και κατά την διάρκεια της εξέλιξης τους δεν συνειδητοποιείς πόσο μεγάλο και σπουδαίο είναι αυτό που ζεις. Κι ίσως κι έτσι διασφαλίζουν την επιβίωση τους σε όποιο χρόνο τους αντιστοιχεί. Αφού στην πραγματικότητα το αληθινό τους μέγεθος κρίνεται στις μελλοντικές αποτιμήσεις και στην αναπόφευκτη σύγκριση τους με τις επόμενες.
Αυτά σκέφθηκε κι άνοιξε την πόρτα και τα παράθυρα να βγει στο δρόμο, να έρθουν κατά πάνω του οι καινούργιες σπουδαίες ιστορίες του. Να μην τις προσπεράσει άθελα του.


Σπουδαίες ιστορίες

Εκείνοι που το παίζουν… Εκείνοι που νομίζουν πως σπουδάζοντας και διαβάζοντας ποίηση και μερικά βιβλία, απέκτησαν τόση καλλιέργεια, που αυτός ο κόσμος είναι τόσο μικρός για να τους χωρέσει και να τους καταλάβει!
Εκείνοι που έχουν άποψη για όλα… Εκείνοι που κρίνουν τους ανθρώπους από τα πτυχία και από τα ψαγμένα βιβλία που διαβάζουν!
Εκείνοι που το παίζουν αντιδραστικοί, που τρέχουν στις ψαγμένες συναυλίες αλλά μόλις πάνε να σταθούν σε μία κουβέντα, θες να κλείσεις τα αυτιά σου από τη δηθενιά τους, η οποία κάνει μπαμ σε πραγματικά καλλιεργημένους ανθρώπους.

Εκείνοι που θα πάνε στο θέατρο για να σχολιάσουν την ώρα της παράστασης, δείχνοντας ασέβεια και στο διπλανό τους αλλά και στον ηθοποιό!

Εκείνοι που θα κοροιδέψουν όταν δε καταλαβαίνουν κάτι, αντί να ζητήσουν εξηγήσεις.

Εκείνοι οι δήθεν καλλιεργήμενοι που βάζουν ταμπέλες και κρίνουν πολύ εύκολα τους άλλους.

Εκείνοι που καμουφλάρονται πίσω από ψεύτικες εντυπώσεις.

Εκείνοι οι δήθεν καλλιεργημένοι που έχουν κόμπλεξ κατωτερότητας και που δεν το βλέπουν! Και ούτε πρόκειται να το δουν… και δεν πειράζει… όλοι τρώμε τα κόμπλεξ μας! Αυτό που πειράζει είναι διαρκώς να προσπαθείς για κάτι που δεν είσαι και να φαίνεται κιόλας! Και φαίνεται γιατί δεν έχεις πείσει oύτε τον ίδιο σου τον εαυτό… πώς θα πείσεις, λοιπόν, τον απέναντι;

Καλλιέργεια σημαίνει παιδεία… σημαίνει ανοιχτός ορίζοντας, ανοιχτό μυαλό… σημαίνει παρατήρηση… σημαίνει εμπειρία… σημαίνει ταξίδια… σημαίνει ουσία… σημαίνει βλέπω… σημαίνει ακούω… σημαίνει σέβομαι… σημαίνει μαθαίνω διαρκώς… σημαίνει ψυχή… σημαίνει ποιότητα… και σημαίνει και μόρφωση! Μόνο που μόρφωση, δε σημαίνει μόνο πτυχία!

Και ένας πραγματικά καλλιεργημένος ξεχωρίζει! Δεν έχει ανάγκη να κάνει κάτι από όλα τα παραπάνω για να πείσει και αυτή είναι άλλωστε και η διαφορά του!



Οι δήθεν καλλιεργημένοι

Τίποτα πιο γλυκό από μια σοκολάτα. Κι αυτό ισχύει για μικρούς και μεγάλους. Όμως όπου υπάρχει φως, υπάρχει και σκιά. Και η σοκολάτα έχει μια πολύ σκοτεινή πλευρά που μένει αόρατη, γιατί εμείς οι ίδιοι αρνούμαστε να τη δούμε, καθώς
μας φέρνει σε ευθεία αντίθεση με ότι θέλουμε να πιστεύουμε πως είμαστε: Άνθρωποι.

Προχθές το βράδυ είχαμε μαζευτεί μερικοί γείτονες για να γιορτάσουμε τα γενέθλια μιας φίλης. Αφού είπαμε ευχές και τα συνήθη που λέγονται σε αυτές τις περιπτώσεις, κόψαμε μια σοκολατόπιτα αντί τούρτας, η εορτάζουσα έσβησε το κεράκι της, το κομμάτι που φάγαμε όλοι το θεωρήσαμε «μικρό» για την απόλαυση που μας άφηνε στο στόμα αλλά για λόγους «πολιτικής ορθότητας» δεν το παραδεχθήκαμε και μετά από λίγο αρχίσαμε να «αποσυρόμαστε» σιγά σιγά ο καθένας μας στο δικό του «κόσμο», παίζοντας με το κινητό του.

«Καλά ρε δε ντρέπεσετε; Μεγάλοι άνθρωποι και κάνετε σα 17χρονα;» άστραψε και βρόντηξε η εορτάζουσα, απευθυνόμενη στην ομήγυρη, με ηλικιακή γκάμα από 35 μέχρι 55. Βάλαμε τα γέλια και συμφωνήσαμε να κάνουμε κάτι «μαζί». Απορρίφθηκαν μετ’ επαίνων το να παίξουμε «παντομίμα» και μια σειρά από επιτραπέζια παιχνίδια και προκειμένου να «εισπνεύσουμε» κάτι από τον άγριο αέρα της εφηβείας που νοσταλγούσαμε όλοι, είπαμε να παίξουμε «αλήθεια ή θάρρος». Το ξεκινήσαμε μεν, αλλά σχετικά σύντομα το εγκαταλείψαμε κι αυτό, γιατί σίγουρα δεν ήταν κανένας μας πλέον 17. Οπότε η επιλογή που απέμεινε ήταν να ανοίξουμε την τηλεόραση. Είχε τον τελικό του “the voice”, όπως είπε η πιο ενημερωμένη επί της ελληνικής show biz στην παρέα.

Άλλο ένα βράδυ με Καπουτζίδη; Η παρέα διχάστηκε. Ειρωνείες, δηκτικά σχόλια, «καρφιά», άρχισαν να δημιουργούν μια εξαιρετικά ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα. Παρέμενα αμέτοχος στη διένεξη κρίνοντας πως είναι από τις περιπτώσεις κατά τις οποίες βρίσκει εφαρμογή το «στα κλαδιά της σιωπής, κρέμονται οι καρποί της γαλήνης». Όλα όμως έχουν ένα όριο. Μετά από αυτό «τα παίρνεις». Και τότε πάτησα το κουμπί!

Άλλαξα κανάλι. Πάτησα το 3 που είναι αγαπημένος μου αριθμός και βγήκε παραδόξως «ΕΤ1» και όχι ΕΤ3 ή «Βουλή» που θα ήταν αναμενόμενο με βάση τη συνήθη «αποθήκευση» των καναλιών.

Οι διαπληκτισμοί ακόμα συνεχίζονταν για το “the voice”, για τα «σκουπίδια της τηλεόρασης», για την «πλαστική διασκέδαση», για την «κατάθλιψη», για την «απώλεια νοήματος στο σύγχρονο δυτικό κόσμο», για… για… για…, το είχαν φτάσει μέχρι και την κλιμακτήριο! Όμως σταδιακά οι τόνοι άρχισαν να πέφτουν. Τα μάτια προσανατολίζονταν όλο και περισσότερο στις εικόνες του ντοκιμαντέρ που μεταδιδόταν εκείνη την ώρα. Στην επικοινωνία πάντα κερδίζει ότι έχει «αίμα, κέρμα, σπέρμα». Εν προκειμένω, το ντοκιμαντέρ είχε τουλάχιστον δύο από τα τρία θεμελιακά συστατικά κάθε επικοινωνιακής επιτυχίας. Μας κέρδισε όλους, ακόμη και την «ξανθιά» κυρία που μόλις είδε τις πρώτες εικόνες και πριν συνειδητοποιήσει τι ακριβώς έβλεπε, αναφώνησε περιχαρής: «Καλέ, δεν είναι γλύκα το μαυράκι…«.

«Η σκοτεινή όψη της σοκολάτας».Και μόνο ο τίτλος τα λέει όλα. Αξίζει να αφιερώσετε τα 46 λεπτά που απαιτούνται για να δείτε αυτό το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ, 

(Οι υπότιτλοι είναι στα ελληνικά,αν δεν εμφανίζονται  αμέσως, τότε πατήστε το πρώτο κουμπί κάτω δεξιά που λέει cc ή υπότιτλοι, αφού αρχίσει το βίντεο)

Ο βραβευμένος Δανός δημοσιογράφος Μίκι Μιστράτι ερεύνησε το εμπόριο παιδιών και την παράνομη παιδική εργασία στη βιομηχανία της σοκολάτας. Στο Μάλι και στη γειτονική Ακτή του Ελεφαντοστού κατάφερε να κάνει γυρίσματα στα κρυφά και να αποτυπώσει συγκλονιστικές εικόνες στο φακό, καθώς ακόμα και επτάχρονα παιδιά δουλεύουν σε σκληρή και επικίνδυνη δουλειά στις φυτείες, κόβουν το κακάο και κουβαλούν βαριά φορτία. Οι συνεντεύξεις με παιδιά που τα ελευθέρωσαν, με ακτιβιστές, δουλεμπόρους, κυβερνητικούς παράγοντες και αστυνομικούς, αποκαλύπτουν μια πολύ πιο σκοτεινή όψη της σοκολάτας απ’ αυτήν που μας παρουσιάζουν οι σοκολατοβιομηχανίες.

Μεγάλος πρωταγωνιστής σε αυτό το απάνθρωπο «θρίλερ» είναι ο πολυεθνικός κολοσσός με έδρα την Ελβετία, η Nestle. Τόσο αυτή όσο και άλλες γνωστές πολυεθνικές υπέγραψαν το 2001 το Πρωτόκολλο του Κακάο με τη δέσμευση να εξαλειφθεί πλήρως η παιδική εργασία στο κακάο έως το 2008. Στο ντοκιμαντέρ, παραγωγής του 2010, βλέπουμε παιδιά θύματα δουλεμπορίου να εξακολουθούν να δουλεύουν στην παραγωγή του κακάο.

Η Nestle μετά τις αποκαλύψεις αυτές έκανε την «ανήξερη» για το τι συμβαίνει στις τοπικές κοινότητες και ανέλαβε να εκπονήσει πρόγραμμα καταπολέμησης της παιδικής εργασίας. Παρά ταύτα οι εκπλειστηριασμοί στις «αγορές παιδιών» συνεχίζονται. Ψάχνοντάς το λίγο βρήκα πως πριν ένα χρόνο (Ιανουάριος 2016) το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ απέρριψε την έφεση της Nestle και δύο άλλων εταιρειών. Οι ενάγοντες, όλοι τους με καταγωγή το Μάλι, υποστηρίζουν ότι οι εταιρείες υποβοήθησαν και υποκίνησαν την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις φυτείες κακάο στην Ακτή Ελεφαντοστού.


Οι εταιρείες φέρονται να γνώριζαν ότι στις φυτείες εργάζονταν παιδιά-σκλάβοι, ωστόσο συνέχισαν να παρέχουν οικονομική και τεχνική υποστήριξη στους τοπικούς παραγωγούς ώστε να μειωθεί κι άλλο η τιμή του προϊόντος.

Σύμφωνα με έκθεση του αμερικανικού υπουργείου Εργασίας, τον Ιούλιο του 2015 περισσότερα από 2,12 εκατ. παιδιά εργάζονταν στην παραγωγή κακάο στην Ακτή Ελεφαντοστού και την Γκάνα, παρουσιάζοντας ραγδαία αύξηση 1 εκατ. παιδιών σε σχέση με το 2014.Το 2013 το μέσο αγρόκτημα παραγωγής κακάο εκμεταλλευόταν έξι παιδιά, καθένα εκ των οποίων αμειβόταν με 40 λεπτά την ημέρα!

Κάθε φορά που τρώμε σοκολάτες της NESTLE, επωφελούμαστε από την παιδική εργασία. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια κι ας κάνει η εταιρεία όσες δράσεις «εταιρικής κοινωνικής ευθύνης» τάχα μου, για να μας πει πως «νοιάζεται» για τα παιδιά.


Το ζήτημα λοιπόν είναι η συνειδητοποίηση της ατομικής ευθύνης του καθενός μας. Το να μη σηκώσουμε αδιάφορα τους ώμους. Το να μη πούμε «δε βαριέσαι». Το να «ξεκολλήσουμε» από τις βολικές μας συνήθειες και να μην πετάμε μέσα στο καρότσι του σούπερ μάρκετ, χωρίς δεύτερη σκέψη, προϊόντα πολυεθνικών εταιρειών που καταγγέλλονται για απάνθρωπες πρακτικές ανά τον κόσμο. Αν δεν σέβονται τη ζωή, είναι επικίνδυνες με όλους τους τρόπους.

Το να βγούμε από τη ζώνη του «αυτοματισμού» και να μπούμε στη ζώνη της «συνειδητότητας» για το τι κάνουμε, τι επιλέγουμε, τι αποφασίζουμε, είναι η μόνη στάση που μπορούμε να έχουμε αν θέλουμε ένα βιώσιμο μέλλον. Ο τρόπος της σκέψης μας αντανακλάται στον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε και το αντίστροφο.

Με απλά λόγια, εάν θέλουμε έναν κόσμο ελευθερίας και δικαιοσύνης για τους εαυτούς μας και τα παιδιά μας, θα πρέπει να σκεφτόμαστε και να πράττουμε σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας με πλήρη δέσμευση στις αξίες της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Έχοντας πλήρη συνείδηση της ευθύνης μας πως όσο αποκλίνουμε από αυτή τη πλήρη δέσμευση, τόσο ο κόσμος μέσα στον οποίο ζούμε θα ρέπει προς την πλευρά του φόβου και της αδικίας.

Όλα εδώ πληρώνονται και πλέον το γνωρίζουμε όλοι.

Υ.Γ.: Από προχθές το βράδυ αντιμετωπίζω τις γνωστές «υπογλυκαιμικές κρίσεις» με ωραιότατο ελληνικό ταχίνι αναμεμειγμένο με εξίσου ωραιότατο ελληνικό μέλι.


Οι ματωμένες σοκολάτες (video)

Τον τελευταίο καιρό η ΕΡΤ παρουσιάζει σειρά ντοκιμαντέρ, σχεδόν κάθε εβδομάδα τουλάχιστον από ένα, για τις σημερινές μεγάλες «πληγές» της ανθρωπότητας ανά τον πλανήτη. Έτσι είδαμε μέχρι στιγμής τι γίνεται με την φαρμακοβιομηχανία, με τη βιομηχανία καλλυντικών, με την αρπαγή της γης, με την παιδική εκμετάλλευση στα κακαόδεντρα και πολλά άλλα.

Τα ντοκιμαντέρ αυτά φέρνουν ανάμεικτα συναισθήματα. Δεν ξέρεις αν πρέπει να χαρείς που επιτέλους βλέπεις κάτι που πραγματικά αξίζει και δεν είναι χαζοσίριαλ ή χιλιοπαιγμένες ταινίες, συζητήσεις με τον παντογνώστη και αλαζόνα Θέμο, τα τρας της Πάνια ή το όπιο του λαού. Δεν ξέρεις αν πρέπει να λυπηθείς γιατί το γεγονός ότι γνωρίζεις σε κάνει ακόμα πιο οργισμένο για τον τρόπο που μερικές μεγάλες «αξιοσέβαστες» στα χρηματιστήρια εταιρίες εκμεταλλεύονται τις ανισότητες, παρουσιάζοντας μάλιστα ως έργο στην εταιρική κοινωνική τους ευθύνη το γεγονός ότι αρπάζουν τη γη από τον τοπικό πληθυσμό παρέχοντας μια αποζημίωση, που ούτε μακροπρόθεσμα λύνει το πρόβλημα επιβίωσης των ανθρώπων, ούτε η τόσο γιγάντια παραγωγή στην οποία στοχεύουν για να τους βγει η επένδυση βοηθά τελικά το έδαφος να αποδώσει τα αναμενόμενα και έτσι οδεύουμε προς την εδαφική ερήμωση. Δεν ξέρεις αν, στην τελική, αυτές οι παραγωγές μας κάνουν να νιώθουμε ακόμα πιο μικροί απέναντι στο πώς έχει δομηθεί η κοινωνία μας σήμερα, ακόμα πιο ανήμποροι στην απέλπιδη προσπάθειά μας να αλλάξουμε κάτι.

Η πληροφορία οδηγεί στη γνώση και η γνώση βοηθά στην αύξηση της ευαισθησίας και στην κατανόηση της αλληλεπίδρασης που έχουν με τη ζωή μας τα θέματα που ξεφεύγουν της πόρτας του σπιτιού μας. Σε καμία περίπτωση δεν αρκεί ένα ντοκιμαντέρ για να αλλάξουμε τον κόσμο. Συνεισφέρει όμως στο χτίσιμο αυτής της παγκόσμιας συνείδησης. Το κίνημα των διαρροών πληροφορίας και οι πρωταγωνιστές του (Ασάνζ, Στόουντεν, Σβαρτς, κλπ) γνωρίζουν πολύ καλά την αξία της πληροφορίας όταν φτάνει ευρέως στους υπολογιστές μας. Οι ολοένα αυξανόμενες πρωτοβουλίες σε τοπικό επίπεδο για εναλλακτικές οικονομίες, καλλιέργειες, εμπόριο, νόμισμα, διατροφή και επανάκτηση των κοινών αγαθών δείχνουν ότι η γενική κατεύθυνση είναι προς μια άλλη πρόταση που δεν θα δημιουργηθεί σίγουρα μόνο μέσα στους 4 τοίχους ενός σπιτιού ή στο στενό όριο μιας καλύβας. Το 1ο think tank νέωνέφτασε και η νέα γενιά δείχνει το δρόμο μιλώντας για δράση. Το κίνημα των 15Μ μας κάλεσενα μαγειρέψουμε μια μη βίαιη επανάσταση. Ο Gene Sharp παρουσίασε όχι έναν ούτε δύο αλλά εκατόν ενενήντα οχτώ τρόπους ενεργής μη βίαιης δράσης που επηρέασαν ήδη μεγάλα κινήματα αλλαγής, όπως η αραβική άνοιξη, η πορτοκαλί επανάσταση, κα.

Μέσα στην ακατανόητη ανισότητα φαίνεται να ζούμε την αρχή μιας νέας εποχήςανατροπής του σάπιου και επανα-προτεραιοποίησης αξιών και αναγκών σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι η στιγμή που το σλόγκαν είμαστε το 99% αρχίζει και συνενώνει τα πρώτα του ενεργά κύταρρα προς τη δημιουργία ζωντανού οργανισμού. Είναι πρακτικά αδύνατον, μεταξύ τόσων πολλών επιλογών δράσης, να μην βρούμε έστω έναν τρόπο να συμμετέχουμε και τελικά να το χαρούμε.



Όχι ένας ούτε δύο αλλά εκατόν ενενήντα οχτώ τρόποι ενεργής μη βίαιης διεκδίκησης

Τον τελευταίο καιρό η ΕΡΤ παρουσιάζει σειρά ντοκιμαντέρ, σχεδόν κάθε εβδομάδα τουλάχιστον από ένα, για τις σημερινές μεγάλες «πληγές» της ανθρωπότητας ανά τον πλανήτη. Έτσι είδαμε μέχρι στιγμής τι γίνεται με την φαρμακοβιομηχανία, με τη βιομηχανία καλλυντικών, με την αρπαγή της γης, με την παιδική εκμετάλλευση στα κακαόδεντρα και πολλά άλλα.

Τα ντοκιμαντέρ αυτά φέρνουν ανάμεικτα συναισθήματα. Δεν ξέρεις αν πρέπει να χαρείς που επιτέλους βλέπεις κάτι που πραγματικά αξίζει και δεν είναι χαζοσίριαλ ή χιλιοπαιγμένες ταινίες, συζητήσεις με τον παντογνώστη και αλαζόνα Θέμο, τα τρας της Πάνια ή το όπιο του λαού. Δεν ξέρεις αν πρέπει να λυπηθείς γιατί το γεγονός ότι γνωρίζεις σε κάνει ακόμα πιο οργισμένο για τον τρόπο που μερικές μεγάλες «αξιοσέβαστες» στα χρηματιστήρια εταιρίες εκμεταλλεύονται τις ανισότητες, παρουσιάζοντας μάλιστα ως έργο στην εταιρική κοινωνική τους ευθύνη το γεγονός ότι αρπάζουν τη γη από τον τοπικό πληθυσμό παρέχοντας μια αποζημίωση, που ούτε μακροπρόθεσμα λύνει το πρόβλημα επιβίωσης των ανθρώπων, ούτε η τόσο γιγάντια παραγωγή στην οποία στοχεύουν για να τους βγει η επένδυση βοηθά τελικά το έδαφος να αποδώσει τα αναμενόμενα και έτσι οδεύουμε προς την εδαφική ερήμωση. Δεν ξέρεις αν, στην τελική, αυτές οι παραγωγές μας κάνουν να νιώθουμε ακόμα πιο μικροί απέναντι στο πώς έχει δομηθεί η κοινωνία μας σήμερα, ακόμα πιο ανήμποροι στην απέλπιδη προσπάθειά μας να αλλάξουμε κάτι.

Η πληροφορία οδηγεί στη γνώση και η γνώση βοηθά στην αύξηση της ευαισθησίας και στην κατανόηση της αλληλεπίδρασης που έχουν με τη ζωή μας τα θέματα που ξεφεύγουν της πόρτας του σπιτιού μας. Σε καμία περίπτωση δεν αρκεί ένα ντοκιμαντέρ για να αλλάξουμε τον κόσμο. Συνεισφέρει όμως στο χτίσιμο αυτής της παγκόσμιας συνείδησης. Το κίνημα των διαρροών πληροφορίας και οι πρωταγωνιστές του (Ασάνζ, Στόουντεν, Σβαρτς, κλπ) γνωρίζουν πολύ καλά την αξία της πληροφορίας όταν φτάνει ευρέως στους υπολογιστές μας. Οι ολοένα αυξανόμενες πρωτοβουλίες σε τοπικό επίπεδο για εναλλακτικές οικονομίες, καλλιέργειες, εμπόριο, νόμισμα, διατροφή και επανάκτηση των κοινών αγαθών δείχνουν ότι η γενική κατεύθυνση είναι προς μια άλλη πρόταση που δεν θα δημιουργηθεί σίγουρα μόνο μέσα στους 4 τοίχους ενός σπιτιού ή στο στενό όριο μιας καλύβας. Το 1ο think tank νέωνέφτασε και η νέα γενιά δείχνει το δρόμο μιλώντας για δράση. Το κίνημα των 15Μ μας κάλεσενα μαγειρέψουμε μια μη βίαιη επανάσταση. Ο Gene Sharp παρουσίασε όχι έναν ούτε δύο αλλά εκατόν ενενήντα οχτώ τρόπους ενεργής μη βίαιης δράσης που επηρέασαν ήδη μεγάλα κινήματα αλλαγής, όπως η αραβική άνοιξη, η πορτοκαλί επανάσταση, κα.

Μέσα στην ακατανόητη ανισότητα φαίνεται να ζούμε την αρχή μιας νέας εποχήςανατροπής του σάπιου και επανα-προτεραιοποίησης αξιών και αναγκών σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι η στιγμή που το σλόγκαν είμαστε το 99% αρχίζει και συνενώνει τα πρώτα του ενεργά κύταρρα προς τη δημιουργία ζωντανού οργανισμού. Είναι πρακτικά αδύνατον, μεταξύ τόσων πολλών επιλογών δράσης, να μην βρούμε έστω έναν τρόπο να συμμετέχουμε και τελικά να το χαρούμε.



Όχι ένας ούτε δύο αλλά εκατόν ενενήντα οχτώ τρόποι ενεργής μη βίαιης διεκδίκησης

Μιλάμε για την μοναξιά, για την απομόνωση, τον θρίαμβο του ατομικισμού, αναλύουμε τις κοινωνικές συνθήκες που οδηγούν σε αυτά, την οικονομική κρίση, την στρεβλή τεχνολογική ανάπτυξη…Το πολιτικό αδιέξοδο, ο αχταρμάς πολιτικών θέσεων που προσπαθεί να χωρέσει σε σκουριασμένα δόγματα ψάχνοντας απεγνωσμένα ταυτότητα, δηλητηριάζοντας την υγιή ελευθεριακή σκέψη.Μπερδεμένα πιτσιρίκια και ζαλισμένοι σαραντάρηδες κρεμάνε ταμπέλες στους εαυτούς τους, αποστηθίζουν τσιτάτα φιλοσόφων και τα επαναλαμβάνουν μηχανικά.Λατρεύουν νεκρούς ηγέτες μα μισούν αυτούς που λατρεύουν τους ζωντανούς.»Αγωνιστές» που παροπλίζουν οικιοθελώς τους εαυτούς τους απαντώντας, πως μεγάλωσαν στο «γιατί» του καθρέπτη τους, πετώντας τη σκυτάλη με γυρισμένη τη πλάτη στο πουθενά.

Διελυμένες σχέσεις που διακπεραιώνονται με αυτιστικού τύπου οργασμούς.Σχέσεις που διατηρούνται στα πλαίσια του πρέπει και του φόβου της οικονομικής καταστροφής.Ζώντας ψεύτικες στιγμές που αντιγράφουν από κουλτουριάρικες ταινίες ή ακόμα και από ρομαντικές κομεντί που παρακολούθησαν το προηγούμενο βράδυ και ενισχύουν το ψέμα τους γεννώντας.Ως μέσο αποσυμπίεσης χρησιμοποιούν τον εξευτελισμό του συντρόφου τους βρίζοντάς τον στον κουμπάρο ή στην δήθεν φιλενάδα.Πληρωμένο σεξ, strip-show και μεθύσια τύπου κολεγιακής αδελφότητας συμπληρώνουν τη θλιβερή συνθήκη.

Φίλοι που ανταγωνίζονται, μετρώντας τον ανδρισμό τους σε θορυβώδεις συζητήσεις, φουσκώνοντας από περηφάνεια κράζοντας «στα λεγα», φιλίες που τις συντηρούν πεθαμένα τηλεφωνήματα.Ψέμματα για να σε λυπηθούν, ψέμματα για να σε φροντίσουν, ψέμματα για να μην δείξεις πως ζηλεύεις, αλήθειες για να προσβάλεις, αλήθειες για να πληγώσεις.Ψέμματα για να μην πληγώσεις, ψέμματα για να μην σε λυπηθούν.»Φιλικές» συμβουλές, να χαμε να λέγαμε, φτηνό κουτσομπολιό μόλις κλείσει η πόρτα, ουσίες και αλκόολ για να αντέξει ο ένας τον άλλον…

Έχουμε χάσει το δάσος κοιτώντας το δέντρο.Η αιτία δεν είναι έξω από εμάς, είναι μέσα μας.Η έπαρση, ο εγωισμός,η απαξίωση της ύπαρξης του διπλανού μας πείθοντας τον εαυτό μας πως είμαστε εξυπνότεροι, πιο μορφωμένοι, πιο ώριμοι, πως κατέχουμε την απόλυτη αλήθεια και πως πρέπει σώνει και καλά να την επιβάλλουμε κιόλας.Αρνούμαστε να βελτιώσουμε τον εαυτό μας πιστεύοντας πως δεν υπάρχει λόγος και πως πρέπει οι άλλοι να αλλάξουν.Βρίσκουμε απάγκιο στους ψυχαναγκασμούς μας,στις φοβίες μας, στις ανασφάλειές μας.Κρυβόμαστε στις σάπιες, ανήλιαγες καλύβες των παιδικών μας τραυμάτων γιατί δεν αντέχουμε τον εαυτό μας και δεν έχουμε το κουράγιο να τον αλλάξουμε.

Δεν ακούμε τον απέναντι, δεν τον βλέπουμε καν..Είμαστε τόσο εγωιστές που βλέπουμε παντού την προβολή του εαυτού μας.Προβάλουμε σε κάθε ευκαιρία δικά μας συναισθήματα, δικά μας θέλω, δικά μας πρέπει, κυκλοφορούμε συνεχώς με έναν καθρέπτη ακριβώς μπροστά μας και όταν κάποιος καταφέρει να μπεί ανάμεσα σε μας και τον καθρέπτη τον απορρίπτουμε, φοβόμαστε πως θα μας αλλάξει, θα μας βγάλει από το βόλεμα των οικίων ψυχαναγκασμών μας και τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το άγχος μας, θα πρέπει να δούμε τη πραγματικότητα.Μα πώς να αντιμετωπίσεις μια πραγματικότητα που την αντιλαμβάνεσαι ως έχει για πρώτη φορά;Όσο μεγαλώνεις γίνεται όλο και πιο δύσκολο, προτιμάς λοιπόν να κρυφτείς, να κουλουριαστείς στη γωνιά σου και να απορρίψεις τους «επικίνδυνους» φίλους, να παραμυθιαστείς με μακρόπνοα γήινα σχέδια, να απαξιώνεις χωρίς σκέψη όποιον κοινωνικό αυτοματισμό, ακόμα και αν κινείται πρός τη σωστή κατεύθυνση, να θρέφεις την αλαζονεία σου και να απογειώνεις την έπαρσή σου…Όλα στο βωμό του φόβου της αλλαγής, στο βωμό της στείρας και της άκοπης σταθερότητας.

Έχουμε σκορπίσει το «εγώ» μας, το έχουμε μοιράσει σε άπειρες κόπιες, απαιτούμε από τους γύρω να σκέφτονται όπως εμείς και όταν δεν το κάνουν θυμώνουμε, νοιώθουμε προδομένοι.Σκόρπια «εγώ», μικρά, αδύναμα, άδεια, τσουλάνε σε σελφοκόνταρα, τα καταπίνουμε και τα φτύνουμε πάλι πρός τα έξω.Καλύπτουμε το αίσθημα της ανυπαρξίας μας με τον εγωισμό μας.Γεννιόμαστε από το τίποτα, ζούμε ένα τίποτα και καταλήγουμε στο τίποτα.Η ασφάλεια του «τίποτα»ορίζει την ύπαρξή μας..

S.H.

Η ασφάλεια του τίποτα

Ας πούμε ότι κάποιος απευθύνει το εξής ερώτημα στους γνωστούς του, συγγενείς ή ακόμα και περαστικούς: «Πως θα σου φαινόταν αν αντί για τους πολιτικούς, την βουλή, την κυβέρνηση κλπ, παίρναμε εμείς όλοι οι πολίτες τις αποφάσεις, με βάση την αρχή της πλειοψηφίας; Θα ήταν καλύτερα ή χειρότερα τα πράγματα;»

Τι απαντήσεις θα πάρει;

Η πιθανώτερη: «Και πως μπορεί να γίνει αυτό;».
Επίσης πιθανή: «Δεν μπορεί να γίνει αυτό.»

Τι σημαίνουν αυτές οι απαντήσεις;

Οτι αυτός που απαντάει πρώτον, δεν απαντάει στο ερώτημα και δεύτερο και σημαντικώτερο, πως ούτε καν του πέρασε ποτέ η ιδέα από το μυαλό, πως αντί να αποφασίζουν μόνο οι πολιτικοί, η κυβέρνηση και η βουλή για τα πάντα, υπάρχουν και άλλες επιλογές.

Δεν του έχει περάσει ποτέ από το μυαλό.

Δεν προβληματίστηκε ποτέ πάνω σ’ αυτό το ζήτημα.

Και βέβαια δεν ευθύνεται μόνο αυτός για τον μη-προβληματισμό του αυτόν. Ενα ολόκληρο σύστημα δίνει καθημερινό αγώνα, και ξοδεύει τεράστιους πόρους, για να ΜΗΝ συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο.

Να μην αντιληφθεί ο μέσος άνθρωπος, σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, πως μέσα στις επιλογές του βρίσκεται και η επιλογή πως αντί να αποφασίζουν οι πολιτικοί-βουλή-κυβέρνηση για την ζωή του, μπορεί να αποφασίζει εκείνος και οι άλλοι πολίτες.

Αυτό είναι και το πρόβλημά μας: οτι δεν του έχει περάσει ποτέ από το μυαλό.

Και έτσι παραχωρεί την εξουσία του, είναι ο φυσικός ιδιοκτήτης αυτής της εξουσίας, σε κάποιους επαγγελματίες οι οποίοι τον κυβερνούν, του φτιάχνουν τους νόμους στους οποίους πρέπει να υπακούει εκείνος, και του απονέμουν δικαιοσύνη.

Και ο ίδιος ζει ως υπήκοος. Ένας σκλάβος δηλαδή.

Σκλάβος, επειδή δεν μπορεί να κάνει μια απλή σκέψη. Και να δει οτι πέρα από τα δεσμά του κοινοβουλευτισμού, υπάρχει και άλλη επιλογή: Να γίνει ο ίδιος αφέντης στον τόπο του. Και ελεύθερος άνθρωπος.

Θραξ Αναρμόδιος

Θα ήταν καλύτερα ή χειρότερα τα πράγματα, αν αντί για την κυβέρνηση, την βουλή, κλπ, παίρναμε εμείς όλοι οι πολίτες τις αποφάσεις, με βάση την αρχή της πλειοψηφίας;

Βρίσκονται στον ίδιο δρόμο με τέσσερα μόλις μέτρα απόσταση μεταξύ τους…
Απ’ τη μία κάποιος που σαπίζει από τις μολύνσεις οι οποίες κατασπαράζουν το σώμα του λόγω της πείνας και της βρόμας, και απ’ την άλλη κάποιος που τρώει χειροποίητη Ciabatta με κόκκινη ρόκα, shiitake μανιτάρια και μπριζολίτσα βουβαλιού Νέας Ζηλανδίας με μια λεπτή στρώση τυρί philadelphia πασπαλισμένη με αλάτι Ιμαλάϊων κι ένα διπλό μέτριο espresso macchiato, decaf με stevia και νεράκι Fiji.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, ο ένας τρέχει να βγάλει μεροκάματο 5 ευρώ για να πάει στα Lidl για να πάρει σάπιο βρωμόψωμο για να ταΐσει τα παιδιά του, κι άλλος τρέχει γιατί άργησε να βρει την παρέα του στο γνωστό gourmet bistro της γειτονιάς.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, κάποιος ετοιμάζεται να ξεκινήσει ένα ακόμα μεταπτυχιακό προγραμματάκι Εrasmus, και κάποιος άλλος αναρωτιέται πως θα τα βγάλει πέρα εργαζόμενος μέσα στην ψωροκώσταινα πατρίδα.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, βρίσκεται ένας μαγαζάτορας που σιγοκλαίει μέσα στο μαγαζί του που ψυχορραγεί, κι ο άλλος που πουλά αβέρτα αθλητικά παπούτσια φτιαγμένα από σκλαβάκια στο Μπαγκλαντές.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, ένας ετοιμάζεται να ξοδέψει 1038 ευρώ + ΦΠΑ χωρίς σύνδεση για το νέο 7S σε γνωστή αλυσίδα, κι ένας άλλος αναρωτιέται αν θα πετάξει τον εαυτό του μπροστά στις ράγες του μετρό ή θα συμβιβαστεί με το -κλασσικό πια- πήδημα από τον 5ο.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, υπάρχει εκείνος που κουβαλά στο μυαλό του 500 βιβλία που διάβασε, και υπάρχει κι ο άλλος που κουβαλά 20 χρόνια (7300 ώρες) προπαγάνδας δελτίων ειδήσεων.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, ένας συλλογίζεται πως να βρει λύση στα τρομακτικά προβλήματα της χώρας, κι άλλος αναρωτιέται πότε η ομάδα του θα πάρει το πρωτάθλημα.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, υπάρχει ένας που πιστεύει ότι είναι επαναστάτης γιατί φορά παλαιστινιακό φουλάρι, μπλουζάκι με τον Τσε και είναι αξύριστος εδώ και χρόνια, και υπάρχει άλλος που ρίσκαρε ταπεινά, υγεία, γυναίκα, παιδιά, δουλειά και το προσωπικό του μέλλον για να αμφισβητήσει και να αντισταθεί έμπρακτα και στοχευμένα τους δυνάστες που μας αποτεφρώνουν.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, υπάρχει ένας που ο εγωισμός του δεν τον αφήνει να παραδεχτεί το τεράστιο του λάθος, και υπάρχει ένας άλλος που η αξιοπρέπειά και το ήθος του, δεν του επιτρέπουν ποτέ ούτε να σκεφτεί καν να κάνει το λάθος.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, υπάρχει ο ένας που ονειρεύεται έναν κόσμο όπου αυτός και οι φίλοι του θα ‘ναι βουλευτές κι ας πεθάνει ο κόσμος όλος, και υπάρχει κι ο άλλος που οραματίζεται κλαίγοντας με δάκρυα καυτά, πανανθρώπινη την λευτεριά…

Σταύρος Κατσούλης

Τέσσερα μόλις μέτρα μεταξύ τους

Βρίσκονται στον ίδιο δρόμο με τέσσερα μόλις μέτρα απόσταση μεταξύ τους…
Απ’ τη μία κάποιος που σαπίζει από τις μολύνσεις οι οποίες κατασπαράζουν το σώμα του λόγω της πείνας και της βρόμας, και απ’ την άλλη κάποιος που τρώει χειροποίητη Ciabatta με κόκκινη ρόκα, shiitake μανιτάρια και μπριζολίτσα βουβαλιού Νέας Ζηλανδίας με μια λεπτή στρώση τυρί philadelphia πασπαλισμένη με αλάτι Ιμαλάϊων κι ένα διπλό μέτριο espresso macchiato, decaf με stevia και νεράκι Fiji.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, ο ένας τρέχει να βγάλει μεροκάματο 5 ευρώ για να πάει στα Lidl για να πάρει σάπιο βρωμόψωμο για να ταΐσει τα παιδιά του, κι άλλος τρέχει γιατί άργησε να βρει την παρέα του στο γνωστό gourmet bistro της γειτονιάς.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, κάποιος ετοιμάζεται να ξεκινήσει ένα ακόμα μεταπτυχιακό προγραμματάκι Εrasmus, και κάποιος άλλος αναρωτιέται πως θα τα βγάλει πέρα εργαζόμενος μέσα στην ψωροκώσταινα πατρίδα.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, βρίσκεται ένας μαγαζάτορας που σιγοκλαίει μέσα στο μαγαζί του που ψυχορραγεί, κι ο άλλος που πουλά αβέρτα αθλητικά παπούτσια φτιαγμένα από σκλαβάκια στο Μπαγκλαντές.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, ένας ετοιμάζεται να ξοδέψει 1038 ευρώ + ΦΠΑ χωρίς σύνδεση για το νέο 7S σε γνωστή αλυσίδα, κι ένας άλλος αναρωτιέται αν θα πετάξει τον εαυτό του μπροστά στις ράγες του μετρό ή θα συμβιβαστεί με το -κλασσικό πια- πήδημα από τον 5ο.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, υπάρχει εκείνος που κουβαλά στο μυαλό του 500 βιβλία που διάβασε, και υπάρχει κι ο άλλος που κουβαλά 20 χρόνια (7300 ώρες) προπαγάνδας δελτίων ειδήσεων.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, ένας συλλογίζεται πως να βρει λύση στα τρομακτικά προβλήματα της χώρας, κι άλλος αναρωτιέται πότε η ομάδα του θα πάρει το πρωτάθλημα.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, υπάρχει ένας που πιστεύει ότι είναι επαναστάτης γιατί φορά παλαιστινιακό φουλάρι, μπλουζάκι με τον Τσε και είναι αξύριστος εδώ και χρόνια, και υπάρχει άλλος που ρίσκαρε ταπεινά, υγεία, γυναίκα, παιδιά, δουλειά και το προσωπικό του μέλλον για να αμφισβητήσει και να αντισταθεί έμπρακτα και στοχευμένα τους δυνάστες που μας αποτεφρώνουν.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, υπάρχει ένας που ο εγωισμός του δεν τον αφήνει να παραδεχτεί το τεράστιο του λάθος, και υπάρχει ένας άλλος που η αξιοπρέπειά και το ήθος του, δεν του επιτρέπουν ποτέ ούτε να σκεφτεί καν να κάνει το λάθος.

Στον ίδιο δρόμο, τέσσερα μέτρα μόλις μεταξύ τους, υπάρχει ο ένας που ονειρεύεται έναν κόσμο όπου αυτός και οι φίλοι του θα ‘ναι βουλευτές κι ας πεθάνει ο κόσμος όλος, και υπάρχει κι ο άλλος που οραματίζεται κλαίγοντας με δάκρυα καυτά, πανανθρώπινη την λευτεριά…

Σταύρος Κατσούλης

Τέσσερα μόλις μέτρα μεταξύ τους

Το μεγαλύτερο πακέτο από τις τελευταίες αποκαλύψεις του WikiLeaks γύρω από το τρομακτικό, πρόγραμμα παρακολούθησης «παντεπόπτη οφθαλμού» με την κωδική ονομασία «Δακρυσμένος Άγγελος». Η CIA φαίνεται ότι έχει πάει την κατασκοπεία σε ένα εντελώς νέο επίπεδο αν η αρχική ανάλυση του WikiLeaks είναι
ακριβής.

Σύμφωνα με την προκαταρκτική έκδοση, η CIA έχει τη δυνατότητα να χακάρει, να καταγράψει και ακόμα να ελέγξει την καθημερινή τεχνολογία που χρησιμοποιείται από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Αυτή περιλαμβάνει τα smartphones, τα τάμπλετ, έξυπνες τηλεοράσεις και ακόμη και τα οχήματα με τηλεκατευθυνόμενα συστήματα πλοήγησης.

Σε αυτές τις συσκευές, η CIA φέρεται να μπορεί να χακάρει μερικά από τα πιο βαριά κρυπτογραφημένα κοινωνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και πλατφόρμες επικοινωνίας στνο κόσμο, όπως τα WhatsApp, Weibo, Confide, Signal and Telegram, πριν ακόμη οποιαδήποτε κρυπτογράφηση μπορεί να εφαρμοστεί.

Για παράδειγμα, η end-to-end κρυπτογράφηση του WhatsApp σημαίνει ότι μόνο οι άμεσοι συμμετέχοντες σε μια συνομιλία μπορούν να διαβάσουν τα μηνύματα, ούτε καν το WhatsApp είναι ικανό να τα διαβάζει.Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ


Το WikiLeaks αποκάλυψε τα εργαλεία παρακολούθησης της CIA

Γραμματοσειρά
Αντίθεση