19 March, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 15)

Μετά από μια σειρά από μάσκες, πως μπορείς να αναγνωρίσεις το αληθινό σου πρόσωπο; Κι όμως έρχεται η στιγμή που πρέπει να κοιτάξεις στον καθρέφτη και να αναρωτηθείς ποιος τελικά είσαι. Μπορεί εκεί που θα κοιτάξεις να υπάρχει κενό. Έχασες την δυνατότητα να συγκινείσαι, θεώρησες την ευγένεια ψυχής αδυναμία και περιττή. Ξέχασες τους άλλους ανθρώπους για να σε ξεχάσουν.
Mέτρο έγινε το χρήμα. Ξέχασες το παρόν, το πούλησες, για ένα μέλλον που

δεν σου ανήκει πλέον ούτε κι αυτό. Προτίμησες τον άχαρο τρόπο, τον illustration, τον αντιαισθητικό. Άφησες το μέλλον σ’ αυτούς που αναγορεύτηκαν σε διαχειριστές του, μπήκες στην γραμμή, με αντάλλαγμα την πόζα και τα πράγματα. Πράγματα, αλλά όχι πραγματικότητα.
Όλα τα σκέφτεσαι με χρήμα. Τα αξιολογείς με χρήμα, αγαπάς με χρήμα, σχεδιάζεις με χρήμα, ονειρεύεσαι το χρήμα, μιλάς για το χρήμα, αναζητάς το χρήμα, γίνεσαι το χρήμα. Το πήδημα αντικατέστησε τον έρωτα, το chatting την πρόσωπο με πρόσωπο αληθινή κουβέντα, οι web εφαρμογές το άγγιγμα. Προτίμησες την κονσέρβα και το σκυλάδικο, από την αφτιασίδωτη διασκέδαση, από την τέχνη και την αναζήτηση.
Το χρήμα επέβαλε την κουλτούρα του. Προτίμησες να δουλεύεις παραπάνω ώρες, απ’ το να έχεις ελεύθερο χρόνο για ρέμβη, αγάπη και δημιουργία. Αυτούς που τα αναζητούν τους αποκάλεσες “τεμπέληδες”. Δεν ακολούθησαν τον δικό σου δρόμο. Σαν ιθαγενής θαμπώθηκες από τις χάντρες και τις υποσχέσεις για “μεγάλη ζωή”. Ξέχασες για ποιον λόγο είσαι εδώ, τι πρέπει να ψάχνεις, δεν αναζήτησες άλλο νόημα στο ”υπάρχειν”, αλλά έγινες οπαδός του “έχειν”, σύμφωνα με όσα σ’ έπεισαν οι διαφημίσεις, τα περιοδικά, οι μόδες.
Έπαψες να σκέφτεσαι κι έγινες οπαδός. Οπαδός κόμματος, ποδοσφαιρικής ομάδας, σημαίας, χρώματος, φυλής, συμβόλων και υλικών. Αν τα χάσεις όλα αυτά, αν αύριο καταρρεύσουν, ποιος θα είσαι; Τι μένει κάτω από την επιφάνεια; Υπάρχει τίποτα από σένα; Έχει σημασία πως ζούμε και πως πεθαίνουμε.
Κι αν αυτά που σου λέω τα προσπερνάς, κατανοώ ότι ακόμα είσαι χορτάτος, βολεμένος, με λυμένα τα προβλήματα. Ίσως αν μείνεις άνεργος, πεινάσεις ή μείνεις άστεγος, μπορεί να τα ξανασκεφτείς. Αλλά δεν είναι κρίμα να το κάνεις τότε που θα είναι αργά; Γι’ αυτό σου λέω, κοίτα τώρα τον καθρέφτη. Θυμήσου τι ήθελες όταν ήσουν παιδί. Ψάξε την άγκυρα με το παρελθόν. Ο καθρέφτης θα είναι πάντα εκεί, αλλά το είδωλό σου απουσιάζει.


Strange Journal

Πηγή Σεξ παντού, έρωτας πουθενά, χρήμα παντού, όνειρα νεκρά

Την Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2018 η ομάδα πολιτών για την διάσωση του Κολοβρέχτη διοργανώνει βόλτα γνωριμίας με τον υγροβιότοπο.
Το ραντεβού είναι στο βενζινάδικο, μετά τη στροφή του δρόμου από Αρτάκη προς Ψαχνά, στις 10.30 το πρωί. Φοράμε μποτάκια και βαριά ρούχα, φέρνουμε μαζί μας φωτογραφική μηχανή. Η συμμετοχή είναι ελεύθερη!
Για την καλύτερη οργάνωση της κυριακάτικης εκδρομής μπορείτε να στέλνετε μηνύματα στο kolobrextissos@gmail.com.


Πηγή Βόλτα στον Κολοβρέχτη (Χαλκίδα)

Για 25 χρόνια αμέτρητοι άνθρωποι έχουν βρεθεί μπροστά στις διασκέψεις των Ηνωμένων Εθνών για το κλίμα , ζητώντας από τους ηγέτες των εθνών να σταματήσουν τις εκπομπές. Αλλά, σαφώς αυτό δεν λειτούργησε δεδομένου ότι οι εκπομπές αερίων συνεχίζουν να αυξάνονται.
Έτσι δεν θα τους ζητήσω τίποτα.
Αντ ‘αυτού, θα ζητήσω από τα μέσα ενημέρωσης να αρχίσουν να αντιμετωπίζουν την κρίση ως κρίση.

Αντ ‘αυτού, θα ζητήσω από τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να συνειδητοποιήσουν ότι οι πολιτικοί μας ηγέτες μας απέτυχαν. Αντιμετωπίζουμε μια υπαρξιακή απειλή και δεν υπάρχει χρόνος να συνεχιστεί αυτός ο δρόμος της τρέλας. Πλούσιες χώρες όπως η Σουηδία πρέπει να αρχίσουν να μειώνουν τις εκπομπές κατά τουλάχιστον 15% ετησίως για να φθάσουν στο στόχο 2 βαθμών για την αύξηση της θερμοκρασίας. Θα σκεφτόσαστε ότι τα μέσα ενημέρωσης και όλοι οι ηγέτες μας θα μιλούσαν για κάτι άλλο – αλλά κανείς δεν το αναφέρει ούτε καν.

Κανείς δεν μιλάει για το ότι είμαστε στη μέση της έκτης μαζικής εξαφάνισης, με έως και 200 ​​είδη να εξαφανίζονται κάθε μέρα.

Επιπλέον, κανείς δεν μιλάει ποτέ για την πτυχή της δικαιοσύνης που δηλώνεται σαφώς παντού στην Συμφωνία των Παρισίων, η οποία και είναι απολύτως απαραίτητη για να λειτουργήσει σε παγκόσμια κλίμακα. Αυτό σημαίνει ότι οι πλούσιες χώρες όπως η δική μου πρέπει να φθάσουν σε μηδενικές εκπομπές, εντός 6-12 ετών, έτσι ώστε οι άνθρωποι σε φτωχότερες χώρες να μπορέσουν να βελτιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο δημιουργώντας μέρος της υποδομής που έχουμε ήδη οικοδομήσει. Όπως νοσοκομεία, ηλεκτρική ενέργεια και καθαρό πόσιμο νερό.

Γιατί πώς μπορούμε να περιμένουμε χώρες όπως η Ινδία, η Κολομβία ή η Νιγηρία να νοιάζονται για την κλιματική κρίση αν εμείς, που ήδη έχουμε τα πάντα, δεν μας ενδιαφέρει ούτε ένα δευτερόλεπτο για τις πραγματικές μας δεσμεύσεις στη συμφωνία του Παρισιού;

Έτσι, όταν άρχισε το σχολείο φέτος τον Αύγουστο του, κάθισα έξω από το σουηδικό κοινοβούλιο για να διαμαρτυρηθώ για το κλιμα.

Μερικοί άνθρωποι λένε ότι θα πρέπει να είμαι στο σχολείο να σπουδάσω για να γίνω επιστήμονας του κλίματος και να μπορέσω να «λύσω την κλιματική κρίση». Αλλά η κλιματική κρίση έχει αποδειχθεί έχουμε ήδη όλα τα γεγονότα και τις λύσεις.

Και γιατί πρέπει να σπουδάσω για ένα μέλλον που σύντομα δεν μπορεί να υπάρχει, όταν κανείς δεν κάνει τίποτα για να σώσει αυτό το μέλλον; Και γιατί να μαθαίνουμε για το τι είναι σημαντικό στην ιστορία όταν τα πιο σημαντικά γεγονότα σήμερα σαφώς δεν σημαίνουν τίποτα στην κοινωνία μας;

Σήμερα χρησιμοποιούμε 100 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου κάθε μέρα. Δεν υπάρχει πολιτική για να αλλάξει αυτό. Δεν υπάρχουν κανόνες που να διατηρούν το πετρέλαιο στο έδαφος.

Επομένως, δεν μπορούμε να σώσουμε τον κόσμο χρησιμοποιώντας αυτούς τους ε τους κανόνες. Επειδή οι κανόνες πρέπει να αλλάξουν.

Επομένως, δεν έχουμε έρθει εδώ για να ζητήσουμε από τους ηγέτες του κόσμου να φροντίσουν το μέλλον μας. Μας έχουν αγνοήσει στο παρελθόν και θα μας αγνοήσουν και πάλι.

Έχουμε έρθει εδώ για να τους ενημερώσουμε ότι η αλλαγή έρχεται είτε τους αρέσει είτε όχι. Και επειδή οι ηγέτες μας συμπεριφέρονται σαν παιδιά, θα πρέπει εμείς να αναλάβουμε την ευθύνη που θα έπρεπε να έχουν πάρει εκείνοι εδώ και καιρό.

Το κείμενο είναι από την ομιλία της ομιλία Greta Thunberg προς τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, António Guterres

Για την Greta Thunberg διαβάστε και εδώ : 
Δεκαπεντάχρονη περιβαλλοντική ακτιβίστρια με σύνδρομο Asperger
Απέναντι Όχθη

Πηγή Δεκαπεντάχρονη μαθήτρια αφυπνίζει και εμπνέει την Ευρώπη

Η Dr Jane Goodall , μια από τις σημαντικότερες Βρετανίδες επιστήμονες της εποχής μας και Πρέσβειρα Ειρήνης των Ηνωμένων Εθνών, θα επισκεφθεί τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και το Ηράκλειο Κρήτης για να μοιραστεί μαζί μας
«Λόγους για να ελπίζουμε».

Ήδη από το 1960, η πρωτοπόρος μελέτη της Goodall στη Τανζανία πάνω στη συμπεριφορά των χιμπαντζήδων τάραξε τα νερά της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας. Ήταν η πρώτη που απέδειξε πως ο άνθρωπος δεν ήταν το μοναδικό είδος που μπορούσε να δημιουργεί και να χρησιμοποιεί εργαλεία και πως τα ζώα έχουν συναισθήματα και προσωπικότητες.

Η Dr Goodall ίδρυσε tο 1977 το φημισμένο πλέον ινστιτούτο ερευνών που φέρει το όνομα της. Το Ινστιτούτο Jane Goodall συνεχίζει τις επιστημονικές της μελέτες και παράλληλα καινοτομεί στον τομέα της βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης των τοπικών πληθυσμών στις αφρικανικές χώρες. Η Dr Goodall έχει γράψει δεκάδες βιβλία τόσο για παιδιά όσο και για ενηλίκους και έχει συνεισφέρει στη δημιουργία αρκετών ντοκιμαντέρ, πολλά από τα οποία δημοσιεύτηκαν μέσω του National Geographic.

To 1991 δημιούργησε το πρόγραμμα Roots & Shoots μέσα από το οποίο νέοι από όλο τον κόσμο ενθαρρύνονται να γίνουν «ηγέτες αλλαγής» με στόχο ένα καλύτερο μέλλον για το περιβάλλον, τα ζώα και τον άνθρωπο, και το οποίο τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται και στην Ελλάδα.

Έχει λάβει πολυάριθμα βραβεία, τιμητικά διδακτορικά και θέσεις κατά τη διάρκεια της καριέρας της γιατί χάρη στην επιστημονική της έρευνα αναδιαμόρφωσε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το ανθρώπινο είδος και τα ζώα.

Η είσοδος είναι ελεύθερη. Θα υπάρχει ταυτόχρονη διερμηνεία στα Ελληνικά.

Αθήνα
Πότε Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου 2018, 18.00
(Η είσοδος στον χώρο ξεκινάει στις 17.15)
Πού Θέατρο Παλλάς
Βουκουρεστίου 5
105 64 Αθήνα
Facebook www.facebook.com/events/251458055527071

Η εκδήλωση πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Jane Goodall’s Roots & Shoots Greece, το Save a Greek Stray, το Θέατρο Παλλάς και τη SciCo, με την υποστήριξη της Βρετανικής Πρεσβείας στην Αθήνα.
Ηράκλειο Κρήτης
Πότε Τρίτη 11 Δεκεμβρίου 2018, 18.30
(Η είσοδος στον χώρο ξεκινάει στις 17.30)
Πού Πολιτιστικό Κέντρο Ηρακλείου
Πλαστήρα και Ρωμανού
Ηράκλειο
712 01 Κρήτη
Facebook www.facebook.com/events/2045314725490562

Η εκδήλωση πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Jane Goodall’s Roots & Shoots Greece, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης – Πανεπιστήμιο Κρήτης και την Περιφέρεια Κρήτης, υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Πληροφορίες

Για περισσότερες πληροφορίες, επικοινωνήστε με τον Βαγγέλη Κραββαρίτη:
Τηλέφωνο 210 369 2361
Email Vangelis.Kravvaritis@britishcouncil.gr

Πηγή Λόγοι για να ελπίζουμε: Ένα απόγευμα με τη Dr Jane Goodall

Στο κίνημα των κίτρινων γιλέκων έχουμε να κάνουμε με τη μεσαία τάξη. Όχι με κανονικούς, «πολιτικοποιημένους» ανθρώπους (επιμένουμε στα εισαγωγικά), αλλά με κανονικούς ανθρώπους, τελεία και παύλα.
Ποιο είναι, λοιπόν, το πρόβλημα της μεσαίας τάξης από μια επαναστατική οπτική ματιά; Έχει το μειονέκτημα ότι δεν ενσαρκώνει κάποια συγκεκριμένη καταπίεση, απ’ την οποία θα έλειπε μόνο ένα είδος επαναστατικότητας για να τη συμπληρώσει. Παράλληλα, οι προλετάριοι και οι παρίες, απ’ την οπτική γωνία των επαναστατών, αν και δεν βρίσκονται πάντα στη σωστή μεριά βρίσκονται συνήθως στην ασφαλή μεριά. Ο επαναστάτης στέκεται κατευθείαν αλληλέγγυος με τον προλετάριο, τον φτωχό, τον κοινωνικά αποκλεισμένο, τον στιγματισμένο. Κι αν ο λόγος του δεν είναι πολύ καθαρός, τουλάχιστον είναι η κατάστασή του.
Η μεσαία τάξη είναι η κατεξοχήν μη-τάξη, αυτή από μόνη της αρκεί για να καταρρίψει κάθε κυρίαρχο λόγο περί τάξεων. Προσθέτει στη σύγχυση του ήδη υπάρχοντος λόγου τη δικιά της μπερδεμένη κατάσταση. Πάραυτα, με τα κίτρινα γιλέκα, η μεσαία τάξη κάνει μια εκθαμβωτική είσοδο στην πολιτική σκηνή.
Το κίνημα αυτό φαίνεται να λαμβάνει υπ’όψιν του όλα τα κεκτημένα των προηγούμενων αγώνων. Από στρατηγική άποψη, θέλει να είναι αυτόνομο, χωρίς να αναθέτει σε κόμματα ή σε συνδικάτα. Από άποψη κινήσεων, επιλέγει την έκρηξη, αρνείται τους τόπους που του επιβάλλουν και υιοθετεί βίαιες κινήσεις. Από πολιτική άποψη, δεν είναι τίποτα, τίποτα, παρά άρνηση. Δεν έχει προβάλλει ακόμα έναν ενιαίο λόγο. Δεν έχει ακόμα κάποιον χώρο οργάνωσης, εκτός απ’ τα κοινωνικά δίκτυα. Προς το παρόν, αυτή η μεγάλη μάζα ανθρώπων που δρουν δεν έχουν συζητήσει πολιτικά παρά μόνο μ’ έναν ανεπίσημο τρόπο, κατά τη διάρκεια της δράσης, στα οδοφράγματα, γύρω από μια φωτιά. Παρ’ όλα αυτά, το κίνημα στην πραγματικότητα επιβεβαιώνει ένα πράγμα: την αποφασιστικότητά του, τον απατρονάριστο και μη-ελέγξιμο χαρακτήρα του. Από τον ερχομό της 24ης Νοεμβρίου στο Παρίσι, το κίνημα μιλά ήδη για επανάσταση.

Τα κίτρινα γιλέκα, είναι αυτό το σχεδόν ακατανόητο απ’ την επαναστατική πλευρά πράγμα, είναι η μεσαία τάξη, το αιώνια ευερέθιστο κομμάτι της κοινωνίας.

Φυσικά κάποιοι μιλούν για προλεταριοποίηση, λέγοντας ότι πρόκειται για την κατώτερη μεσαία τάξη. Αλλά το σημαντικό δεν είναι αυτό. Το σημαντικό είναι να μπορούμε να κατανοήσουμε ότι η επανάσταση δεν έρχεται για να κολακέψει κανέναν, ούτε έρχεται ανταποκρινόμενη στα θεωρητικά μας σχήματα. Η επανάσταση φέρνει τα πάνω κάτω πάντα, αλλιώς δεν είναι επανάσταση.
Ορίστε λοιπόν, τα κίτρινα γιλέκα φέρνουνε τα πάνω κάτω στους παρατηρητές τους, στις προβολές των «προχωρημένων» ανθρώπων, των «πολιτικά συνειδητοποιημένων». Δεν είναι θέμα προκαταλήψεων, αλλά είναι θέμα ηθικής απόστασης. Δεν μπορούμε να το θέσουμε διαφορετικά: θέλουμε την επανάσταση, αλλά δεν θέλουμε να ξεκινήσει από ‘κει. Μέχρι σήμερα, περιμέναμε να επαναστατήσουν κάποιες συγκεκριμένες γειτονιές. Αν πιστεύαμε έστω και λίγο στην εξέγερση ενάντια στον εργασιακό νόμο, ποντάραμε στους εργαζόμενους στον σιδηρόδρομο. Αλλά εδώ που συμβαίνει, δεν μπορούμε να το πιστέψουμε.
Στην πραγματικότητα, η κατάσταση είναι πολύ πιο ανοιχτή απ’ ότι φαίνεται και αυτό δικαιολογεί το ότι πιστεύουμε σ’ αυτήν, ακόμα κι αν τίποτα δεν μπορεί να επιβεβαιώσει ότι αυτό το επαναστατικό έμβρυο που περιέχει, θα εκκολαφτεί και θα νικήσει.
Κατ’ αρχάς, πρέπει να θυμόμαστε ότι ένα κίνημα εξαρτάται απ’ τις δυνάμεις που θα εμπλακούν ή όχι στη μάχη. Αν οι επαναστάτες απομακρυνθούν και φυλαχθούν απ’ την μπερδεμένη κατάσταση, η δύναμη του κινήματος κάμπτεται. Αν υποθέσουμε ότι αυτό το κίνημα θα κερδίσει κι άλλη δυναμική, θα παραμείνει μπερδεμένο, είτε είναι λιγότερο είτε περισσότερο αντιδραστικό.
Επίσης, πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά αυτό που συμβαίνει. Πώς φτάνεις σε μια κατάσταση όπου οι άνθρωποι που είναι προγραμματισμένοι να μην αντιδρούν και στην καλύτερη των περιπτώσεων να στοχεύουν σε μια αστεία ανατροπή, να είναι αυτοί που επαναστατούν πραγματικά;
Ακόμα κι αν δεν πρέπει να αποκλείσουμε την πιθανότητα αυτή η προσπάθεια να επιφέρει κάτι χειρότερο, πρέπει να αναστείλουμε τον διαχωρισμό Δεξιά/Αριστερά, η οποία εδώ δεν μας επιτρέπει να κατανοήσουμε αυτό που συμβαίνει.

Τι εκφράζουν τα κίτρινα γιλέκα; Την αίσθηση του οικονομικού στραγγαλισμού. Αμέσως, αντιδρούμε και λέμε: «Δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι σκέφτονται μόνο την τσέπη τους;». Έτσι απογοητευόμαστε: «Δηλαδή τι; Το προϊόν του κυρίαρχου τρόπου ζωής είναι μπροστά στα μάτια μας (το τέλος του κόσμου) κι αυτοί ξεσηκώνονται για ένα θέμα φορολογίας;».
Οι κοινωνικές συνθήκες είναι πολιτικές συνθήκες, η κοινωνιολογία είναι η στρωματοποιημένη πολιτική. Κάθε κατάσταση αντιστοιχεί σε μια σχέση με το χρήμα, την οποία πρέπει να γνωρίζουμε. Οι πλούσιοι αστειεύονται με το χρήμα, δεν αποτελεί ποτέ ένα πρόβλημα γι’ αυτούς. Ο πλούσιος είναι αυτός που είναι πολύ πλούσιος για να σκεφτεί το χρήμα. Θα μπορούσαμε να πούμε: αυτός είναι το χρήμα. Ο επαναστάτης, επίσης, δεν σκέφτεται το χρήμα, αλλά το κάνει επειδή δεν ξεχνάει ότι δεν αποτελεί παρά μια καθαρή σύμβαση. Γνωρίζει ότι οτιδήποτε σχετίζεται με το χρήμα προκαλεί μια σαγήνη. Γι’ αυτόν, το χρήμα ανυψώνει μια συγκεκριμένη θρησκευτική πρακτική που έχει σαν απόλυτο στόχο των ισοπέδωση των πάντων.

Έτσι, για τελείως διαφορετικούς λόγους, ο πλούσιος και ο επαναστάτης έχουν την ίδια μη-ανησυχία για το χρήμα. Αντιστρόφως, το να είσαι φτωχός, είναι όταν η ανησυχία για το χρήμα είναι έσχατη, η μέγιστη δυνατή, σε σημείο που η πλήρης παραίτηση φαίνεται να μπορεί να την αντισταθμίσει και σχεδόν να μας κάνει να την ξεχάσουμε, κάνοντας τη στέρηση μια φυσιολογική κατάσταση. Η κατάσταση της φτώχειας επιβάλλεται σχεδόν μοιραία. Για μια σειρά λόγων ή ακόμα και παράλογων κινδύνων, το να είσαι φτωχός, είναι πάντα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το να είσαι στο στάδιο της αποδοχής- γιατί απ’ τη στιγμή που δρας διαφορετικά, σταματάς να είσαι φτωχός. Απ’ τη στιγμή που μαστορεύουμε, κάνουμε λαθρεμπόριο, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να πάψουμε να ταυτιζόμαστε μ’ αυτήν την κατάσταση, το πετυχαίνουμε, είτε με νόμιμα μέσα είτε όχι. Ο φτωχός, είναι αυτός που δεν γίνεται ένας «ληστής», μεταξύ άλλων.
Γενικά μιλώντας, το να «σπας» τη φτώχεια, σημαίνει πρώτα απ’ όλα να «σπας» τη μοιρολατρία. Η μεσαία τάξη, συχνά υπό τη μορφή ενός οικογενειακού success story, κρατά αυτή την κατάσταση ως ανάμνηση της νίκης επί της φτώχειας. Στην πραγματικότητα,, η ανάμνηση αυτή την στοιχειώνει περισσότερο σαν ένα τραύμα· το τραύμα της πραγματικής, αποθηκευμένης στη μνήμη δυνατότητας της υποχώρησης της φτώχειας.

Η ανησυχία για το χρήμα είναι μόνιμη και διογκώνεται όσο περισσότερο έχουμε πρόσβαση σ’ αυτό. Ανήκεις στη μεσαία τάξη όταν κερδίζεις αρκετά χρήματα ώστε, συνειδητά ή μη, να σκέφτεσαι μόνο αυτό. Για τον άνθρωπο της μεσαίας τάξης, αυτή είναι η κατάσταση που του αξίζει. Αυτή η κατάσταση απαιτεί μια σειρά κοινωνικών επιτευγμάτων χωρίς τα οποία υποχωρεί: η δουλειά, η σεβαστή δουλειά, τα παιδιά, το σπίτι, η άνεση, η καλή εικόνα, η απόκτηση ενός αριθμού τεχνολογιών και αντικειμένων, οι διακοπές και φυσικά τα αμάξια.
Με όρους κοινωνικής ψυχολογίας, όταν βρίσκεσαι στη μεσαία τάξη, δεν βρίσκεσαι στη χαλαρή μεριά η οποία έχει ξεπεράσει τη φτώχεια: βρίσκεσαι, κυριολεκτικά, χωμένος ανάμεσα στον ανέφικτο στόχο να γίνεις πολύ πλούσιος ώστε να μη σκέφτεσαι το χρήμα και στη μόνιμη πραγματικότητα του κινδύνου της κοινωνικής υποβάθμισης. Δεσμεύεσαι απ’ το οικονομικό στοιχείο, ζεις με βάση το κέρδος και κάνεις πράγματα που θες ή σκέφτεσαι αυτά που θα ήθελες να κάνεις. Ίσως να μην υπάρχει άλλη κοινωνική θέση όπου να ξέρουμε τόσο καλά τι είναι το χρήμα.
Τι είναι το χρήμα; Είναι μια καθαρή σύμβαση αλλά αυτό δίνει ζωή στον κόσμο και η μεσαία τάξη είναι το κέντρο αυτού του κόσμου. Όταν πατάμε και με τα δύο πόδια στη γη, το χρήμα δεν είναι μόνο μια σύμβαση, αλλά είναι μια καταναγκαστική δύναμη.

Λοιπόν, αυτό το συναίσθημα κρύβεται πίσω απ’ τη γέννηση των κίτρινων γιλέκων. Οι οικονομικοί εξαναγκασμοί είναι σημαντικοί. Βιώνονται σαν μία δύναμη που σε υποχρεώνει για κάποια πράγματα και απαγορεύει κάποια άλλα.
Τα λεφτά είναι μια σταθερή οδύνη. Τα λεφτά κερδίζονται με οδύνη.
Είναι ο κόμπος στο στομάχι όταν ανοίγεις το γραμματοκιβώτιο, αυτό που δεν προσεγγίζεται και γίνεται μια εμμονή, όλα αυτά που δεν μπορούμε να αγοράσουμε, όλα αυτά που έχουμε και δεν μας γεμίζουν ποτέ, το προσδοκώμενο τέλος του μήνα, το σύνολο των λογαριασμών, το αίσθημα του στραγγαλισμού που μπορούμε να επιλέξουμε να αγνοούμε αλλά δεν εξαφανίζεται ποτέ πλήρως, το οποίο είναι πάντα εδώ και βασιλεύει.
Θεωρούμε συνήθως ότι αυτό για το οποίο αξίζει να επαναστατήσουμε είναι η καθαρή αδικία, το να μην μπορείς να ζήσεις μια «κανονική ζωή». Μα αυτό για το οποίο αξίζει εξίσου να επαναστατήσουμε είναι η ίδια η κανονικότητα, ο τρόπος με τον οποίο πληρώνουμε τη «χαρά» και την «ευκαιρία» να ζήσουμε μια κανονική ζωή.
Κατά συνέπεια, η στιγμή κατά την οποία η μεσαία τάξη δηλώνει ότι αυτή η κυβερνητική απόφαση είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και δρα ανάλογα, είναι η στιγμή που επιβεβαιώνεται η κοινωνική αλήθεια που όλοι βιώνουν: οι οικονομικοί εξαναγκασμοί είναι πολιτικοί εξαναγκασμοί. Όταν πατάμε και με τα δύο πόδια στη γη, όταν το καθήκον μας είναι να σκεφτούμε όπως κάθε άλλος άνθρωπος, όταν δεν υπάρχει λόγος να σκεφτούμε ότι υπάρχει κάτι άλλο πέρα απ’ τον κόσμο του χρήματος, τότε ένας φόρος, μία μη-αναπροσαρμογή του μισθού, κάθε διάταγμα που αφορά την οικονομία βιώνεται ευθέως ως μία δύναμη που ασκείται, ως μία ύβρις.
Αυτό μπορεί σε οποιαδήποτε στιγμή να εξελιχθεί σε εξέγερση. Δεν έχει νόημα να αναρωτιόμαστε γιατί αυτή η συγκεκριμένη σταγόνα ανάμεσα σε τόσες άλλες. Φαίνεται ότι αυτή η σταγόνα προσφέρει την ιδανική ευκαιρία.
Αυτά είναι τα μόνα λόγια που μπορούμε να προσδώσουμε στο κίνημα των κίτρινων γιλέκων: κάθε οικονομικός εξαναγκασμός είναι ένας πολιτικός εξαναγκασμός.
Ό,τι προσθέτουμε μετά απ’ αυτό είναι μια γενίκευση. Η οικονομία από μόνη της είναι ένας καθαρός πολιτικός εξαναγκασμός. Και μιας και τα πάντα τριγύρω μας φορούν τον μανδύα της οικονομίας, πρέπει να αντικρίσουμε την οικονομία ως αυτό που είναι: ένα ολοκληρωτικό καθεστώς.
Αυτό που προσθέτουμε είναι ότι ο γενικός εξαναγκασμός, ο εξαναγκασμός των εξαναγκασμών, είναι η εργασία. Η δουλειά δεν είναι ένας τρόπος ζωής, ούτε καν ένας τρόπος επιβίωσης. Δεν έχει να κάνει με το τι σου αρέσει ή δεν σου αρέσει να κάνεις στη ζωή σου. Και ακόμα κ’ αν αγαπάτε αυτό που κάνετε για δουλειά, θα δείτε σχετικά γρήγορα ότι αυτό που αγαπάτε σ’ αυτήν σύντομα θα το καταστρέψει η ίδια.
Η οικονομική καταπίεση σηματοδοτεί ότι πρέπει να προσδώσουμε έναν καθαρά πολιτικό προσδιορισμό στην εργασία. Το να εργάζεσαι σημαίνει να συνεργάζεσαι με τη μηχανή, την οικονομική μηχανή που καταστρέφει τα πάντα, που σήμερα απειλεί επισήμως τον άνθρωπο και τη ζωή. Δεν είναι κάτι άλλο. Είναι το σημείο όπου το τέλος του κόσμου και το τέλος του μήνα, όπως θα έλεγαν κάποιοι άλλοι, είναι ένα και το αυτό. Εργασία είναι η εργασία για το τέλος του κόσμου.

Ο Μακρόν προσπαθεί να απαντήσει και στις δύο ερωτήσεις και γνωρίζουμε με ποιον τρόπο. Εμείς λέμε ότι ο μόνος τρόπος για να απαντήσεις, ο απελευθερωτικός τρόπος, είναι να αρνηθείς να εργασθείς. Όχι μόνο η απεργία αλλά να πάρεις την απόφαση να πηδήξεις απ’ το πλοίο πριν βυθιστείς μαζί του. Σ’ αυτήν την ιστορία, οι ποντικοί δεν είναι αυτοί που εγκαταλείπουν το πλοίο αλλά αυτοί που μένουν. Αυτοί που συνεχίζουν να λένε στον κόσμο ότι θα φύγουν, ότι θα βρουν λύσεις, συνεχίζοντας την ίδια χαζή, καταστροφική, εξευτελιστική ζωή.

Η εργασία είναι ένας κοινωνικά κατασκευασμένος εθισμός. Αν ο καπιταλισμός μολύνει, είναι γιατί πρώτα απ’ όλα δηλητηριάζει εμάς. Είτε έχουμε μια δουλειά και δηλητηριαζόμαστε εθελοντικά (και εμείς οι ίδιοι και ο πλανήτης), δεν ξέρουμε καν πως να σταματήσουμε και δουλεύουμε παντού στις μετακινήσεις μας, στο σπίτι, παντού. Είτε δεν έχουμε δουλειά και ψάχνουμε μία γιατί μας λείπει.
Τσιγάρο, αλκοόλ, τζόγος: είναι γνωστό, το κράτος τρέφεται απ’ τους εθισμούς μας, δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι έχει το παραμικρό ενδιαφέρον στο να λήξει αυτή η κατάσταση. Και γι’ αυτό οι άνθρωποι (με το δίκιο τους) μπορούν να λένε ότι το κράτος φορολογεί και τρέφεται απ’ την εργασία μας. Είναι αλήθεια, το κράτος τρέφεται και απ’ τον εθισμό μας στην εργασία. Αλλά πέρα απ’ αυτές τις δευτερεύουσες σκέψεις, αυτοί που μας κυβερνούν έχουν έναν ξεκάθαρο στόχο: να κρατήσουν τους ανθρώπους εντός των ορίων των υπαρχουσών δομών. Να κάνουν τους ανθρώπους όλο και πιο πολύ να εξαρτώνται απ’ την εργασία και την οικονομία.

Κυριολεκτικά και πολιτικά: να κάνουν τους ανθρώπους όλο και πιο εξαρτημένους.

Το κίνημα των κίτρινων γιλέκων, αν θέλει να ρίξει την κυβέρνηση έχοντας μια προοπτική από πίσω του, πρέπει να αυτοπροσδιοριστεί σαν ένα κίνημα καταστροφής της οικονομικής εξάρτησης. Όμως, όλοι ζούμε δηλητηριασμένοι. Αυτό που συνεπάγεται αυτή η κατάσταση είναι ολοφάνερο και πρέπει να μιλήσουμε γι’ αυτό, να το συζητήσουμε μεταξύ μας. Να μιλήσουμε μεταξύ μας όμως, όχι με την εξουσία. Είναι σημαντικό να σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι η δυνατότητα για αλλαγή βρίσκεται στη μεριά της εξουσίας, στη μεριά που γίνονται όλα ανέκαθεν. Πρέπει να αντισταθούμε στη λογική του «το μη χείρον βέλτιστον», στον κοινωνικό εκβιασμό. Η εξουσία έχει εφεξής την πραγματικότητα απέναντί της.
Από πολιτική άποψη, τι είναι το τέλος του κόσμου; Είναι το πρόβλημα το οποίο κάθε δύναμη κοινωνικής ανατροπής πρέπει οπωσδήποτε να λάβει υπ’όψιν της. Επειδή δεν έχει άλλη επιλογή και επειδή ακούει το σήμα της κίνησης της ιστορίας. Επειδή είναι το νούμερο ένα πρόβλημα και όλες οι κυβερνήσεις το χρησιμοποιούν εναντίον μας σαν το απόλυτο, σοκαριστικό επιχείρημα. Είναι μία ανεξάντλητη ρεζέρβα του πολιτικού εκβιασμού για τους ερχόμενους αιώνες. Και είναι την ίδια ώρα η μεγάλη ιστορική ευκαιρία για να επιβεβαιώσουμε κάτι άλλο.
Συγκεκριμένα, η επανάσταση έχει έναν στόχο: να ξεφύγει απ’ τις υπάρχουσες δομές και να φτιάξει κάτι καινούργιο. Ένας στόχος είναι, τουλάχιστον, μία κατάσταση πραγμάτων που να καταργεί τον οικονομικό τρόπο ζωής και να δημιουργεί, να παροτρύνει ή και να αναπαράγει άλλους τρόπους ζωής.

Τώρα πρέπει να καταλάβουμε τι σημαίνει το να ανήκεις στη μεσαία τάξη. Είναι η δικαιολογημένη οδύνη που απαιτείται για να είσαι χαρούμενος στη ζωή. Είναι η οδύνη της συνηθισμένης κοινωνικής επιτυχίας.
Δεν αρκεί πλέον αυτό όμως για να νιώθει κάποιος ότι ανήκει στους τυχερούς. Και το τέλος του κόσμου προσθέτει στο στόμα των κυρίαρχων μια θεϊκή κρίση, την Τελευταία Κρίση: η συνηθισμένη, κανονική ύπαρξη είναι στην πραγματικότητα ένοχη. Το μοντέλο που εδραιώθηκε για δεκαετίες ως η συνταγή της ευτυχίας, της συνεχούς επανάληψης του να δουλεύεις σαν ηλίθιος για όλη σου τη ζωή για να έχεις ένα σπίτι στα προάστια και τα αμάξια που πάνε πακέτο μ’ αυτό· αυτό το μοντέλο όχι μόνο ξεπεράστηκε, αλλά καταδικάστηκε κιόλας.

Αυτή είναι η μεγάλη τραγωδία της σημερινής μεσαίας τάξης. Πριν, μπορούσαμε να πνίξουμε τη βαρεμάρα μιας τέτοιας ύπαρξης στη δυνατή αίσθηση του ανήκειν, εκείνη του «κάνω αυτό που κάνουν όλοι». Σήμερα – που έχουμε αφήσει πίσω την επιλογή του να πούμε ότι αυτό δεν μας αφορά, όχι μόνο βαριόμαστε, όχι μόνο ζούμε υπό πίεση, αλλά επίσης πρέπει να παραδεχθούμε ότι έχουμε άδικο εάν ζούμε έτσι. Φυσικά, όλες οι προϋποθέσεις συγκεντρώνονται ώστε να πάρουμε τον έλεγχο στα χέρια μας.

Και ο καλύτερος τρόπος για να το κάνουμε είναι να το κάνουμε συλλογικά, να αντιστρέψουμε αυτό το αίσθημα της δυσφορίας, την αίσθηση του κόσμου που είναι άνω-κάτω, σε μια συλλογική ενέργεια συστηματικής αμφισβήτησης όσων υπάρχουν.

Στα τελευταία νέα τώρα, το κίνημα βρίσκεται καθ’ οδόν.


Κείμενο των Lundimatin προς μία ψύχραιμη υπεράσπιση των Κίτρινων Γιλέκων. Η Lundimatin είναι μία ριζοσπαστική ομάδα με έδρα το Παρίσι, η οποία από το 2014 κατέχει τη θέση της στον χώρο της Γαλλικής διανόησης και της ανατρεπτικής σκέψης. Οι ίδιοι βρέθηκαν καλεσμένοι της Βαβυλωνίας τον περασμένο Μάη στο B-FEST 7 σε μία εκδήλωση με θέμα τα σύγχρονα κινήματα & εξεγέρσεις: Μάιος ‘68, Δεκέμβρης ’08, ZAD.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 168 του ηλεκτρονικού περιοδικού Lundi matin στις 3 Δεκεμβρίου 2018 με τίτλο «Gilets Jaunes: La Classe Moyenne Peut-Elle Être Révolutionnaire?»
Μετάφραση: Χρήστος Καραγιαννάκης, μεταπτυχιακός φοιτητής φιλοσοφίας ΕΚΠΑ


Πηγή Κίτρινα Γιλέκα: Μπορεί η Μεσαία Τάξη να είναι Επαναστατική;

Σύμφωνα με πληροφορίες, μέσα στην ημέρα η γαλλική κυβέρνηση ετοιμάζεται να ανακοινώσει την αναστολή της αύξησης των καυσίμων. Σημειώνεται πως η τιμή της αύξησης των καυσίμων, αποτέλεσε την αφορμή για τη δημιουργία του κινήματος των κίτρινων γιλέκων.
Έκτοτε όμως μαζί τους έχουν συμπαραταχθεί αρκετοί ακόμα κλάδοι επαγγελματιών, διαμορφώνοντας ένα σύνολο αιτημάτων πολύ ευρύτερο από την αρχική διεκδίκηση. Τα 42 αιτήματά τους όπως διαμορφώνονται πλέον, είναι τα παρακάτω:

1. Κανένας άστεγος στον δρόμο.

2. Αύξηση του βασικού μισθού στα 1.300 ευρώ.

3. Επιπλέον αναλογικότητα του φόρου στο εισόδημα.

4. Υιοθέτηση πιο ευνοϊκής πολιτικής για τους μικρομεσαίους εμπόρους. Όριο στη δημιουργία μεγάλων εμπορικών ζωνών γύρω από τις μεγάλες πόλεις, κάτι που «σκοτώνει» τα μικρά μαγαζιά και δωρεάν παρκινγκ στο κέντρο των μεγάλων πόλεων.

5. Σχέδιο ενεργειακής απομόνωσης των κατοικιών για μεγαλύτερη οικονομία των νοικοκυριών και οικολογική πολιτική.

6. Φόροι: Οι «μεγάλοι» ( όπως Google, Amazon,Μc Donalds) να πληρώνουν πολλά και οι «μικροί» λίγα.

7. Το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης να είναι ίδιο για όλους.

8. Το σύστημα συνταξιοδότησης πρέπει να παραμείνει αλληλέγγυο άρα σοσιαλιστικό.

9. Καμία σύνταξη κάτω από 1.200 ευρώ.

10. Πάγωμα των φόρων στα καύσιμα και ακύρωση της επιπλέον επιβάρυνσης στους τεχνικούς ελέγχους.

11. Υιοθέτηση του αναλογικού εκλογικού συστήματος με στόχο τη σωστότερη εκπροσώπηση του γαλλικού λαού στο Κοινοβούλιο.

12. Όλοι οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι θα έχουν δικαίωμα σε έναν μεσαίο μισθό. Τα έξοδα τους θα ελέγχονται και εφόσον δικαιολογούνται θα τους επιστρέφονται τα χρήματα. Θα έχουν δικαίωμα στο «κουπόνια εστιατορίου και στα «τσεκ διακοπών».

13. Οι μισθοί όλων των Γάλλων εργαζομένων και συνταξιούχων, καθώς και τα επιδόματα τους θα πρέπει να είναι προσαρμοσμένα στον πληθωρισμό.

14. Προστασία της γαλλικής βιομηχανίας. Απαγόρευση της μετεγκατάστασης τους. Η προστασία της βιομηχανίας μας είναι η προστασία της τεχνογνωσίας μας, του savoir-faire και των θέσεων εργασίας.

15. Τέλος της αποσπασμένης εργασίας. Είναι αφύσικο για άτομο που εργάζεται σε γαλλικό έδαφος να μην επωφελείται των ίδιων δικαιωμάτων και του ίδιου μισθού. Όλοι οι άνθρωποι έχουν άδεια να εργάζονται στο γαλλικό έδαφος θα πρέπει να είναι ίσοι εργασιακά με τους Γάλλους πολίτες και οι εργοδότες τους να τους αμείβουν με τον ίδιο τρόπο που αμείβουν έναν Γάλλο εργαζόμενο.

16. Επιπλέον περιορισμός του αριθμού των συμβάσεων ορισμένου χρόνου για τις μεγάλες εταιρείες. Θέλουμε περισσότερες συμβάσεις αορίστου χρόνου.

17. Όχι πια παρακράτηση στην πηγή του εισοδήματος.

18. Τέλος στις προεδρικές αποζημιώσεις εφόρου ζωής.

19. Να ευνοηθεί η μεταφορά των εμπορευμάτων δια μέσου σιδηροδρόμων.

20. Τέλος για το CICE – την έκπτωση φόρου για την απασχόληση και την ανταγωνιστικότητα. Αξιοποίηση αυτών των χρημάτων για το λανσάρισμα της γαλλικής βιομηχανίας αυτοκινήτων υδρογόνου (το οποίο είναι πιο οικολογικό από το ηλεκτρικό αυτοκίνητο).

21. Να τελειώσει η πολιτική λιτότητας. Να πάψουμε να πληρώνουμε τους τόκους φόρων που έχουν κριθεί παράνομοι και να αρχίσουμε να πληρώνουμε το χρέος χωρίς να παίρνουμε τα χρήματα από τους φτωχούς και τους λιγότερο φτωχούς. Να αναζητήσουμε τα 80 δισεκατομμύρια της φοροδιαφυγής.

22. Να αντιμετωπιστούν οι αιτίες της μετανάστευσης.

23. Οι αιτούντες άσυλο να έχουν μια καλή μεταχείριση. Τους οφείλουμε στέγη, ασφάλεια τροφή και παιδεία για τους ανηλίκους. Συνεργασία με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών έτσι ώστε οι χώροι υποδοχής να είναι ανοιχτοί σε πιο πολλές χώρες του κόσμου ενόσω οι άνθρωποι περιμένουν την απόφαση σχετικά με το αίτημα ασύλου.

24. Να οδηγούνται στις χώρες προέλευσης τους εκείνο που λαμβάνουν αρνητική απάντηση στο αίτημα τους για άσυλο.

25. Να υλοποιηθεί μια πραγματική πολιτική ένταξης. Το να ζει κάποιος στη Γαλλία σημαίνει να γίνεται Γάλλος (μαθήματα γαλλικών, ιστορίας και πολιτικής εκπαίδευσης). Να δίνεται πιστοποιητικό στο τέλος των μαθημάτων.

26. Ο ανώτατος μισθός να οριστεί στα 15.000 ευρώ.

27. Να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας για τους ανέργους.

28. Αύξηση των αναπηρικών επιδομάτων.

29. Μείωση των ενοικίων (ιδίως για τους φοιτητές και τους εργαζόμενους χωρίς σταθερή εργασία).

30. Να απαγορευθεί η πώληση περιουσίας της Γαλλίας ( π.χ αεροδρόμια).

31. Να πληρώνονται οι υπερωρίες των σωμάτων ασφαλείας ( στρατού και αστυνομίας) αλλά και του δικαστικού σώματος.

32. Τα χρήματα που έχουν εξοικονομηθεί από τα διόδια στους αυτοκινητόδρομους θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για τη συντήρηση των αυτοκινητόδρομων και των δρόμων της Γαλλίας όπως και για την οδική ασφάλεια.

33. Να μειωθεί η τιμή του φυσικού αερίου και του ρεύματος, που αυξήθηκε μετά τις ιδιωτικοποιήσεις. Να γίνουν ξανά δημόσια!

34. Τέλος στα λουκέτα των μικρών ταχυδρομείων, σχολείων και παιδικών σταθμών.

35. Εξασφάλιση ευ ζην για τους ηλικιωμένους. Να μην υπάρχει αισχροκέρδεια από τους ανθρώπους τρίτης ηλικίας.

36. Να φοιτούν μάξιμουμ 25 μαθητές σε κάθε τάξη, από τον παιδικό σταθμό μέχρι το τέλος του σχολείου.

37. Αύξηση των πόρων για την Ψυχιατρική.

38. Διοργάνωση τακτικών δημοψηφισμάτων. Το Λαϊκό Δημοψήφισμα να μπει στο Σύνταγμα.

39. Επιστροφή στη θητεία επτά χρόνων για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (η εκλογή των βουλευτών δυο έτη μετά την εκλογή του Προέδρου θα επιτρέπει την αποστολή ενός σήματος θετικού ή αρνητικού στον Πρόεδρο όσον αφορά στην πολιτική του. Αυτό θα επιτρέπει έτσι να εισακουστεί η φωνή του λαού).

40. Συνταξιοδότηση στα 60 έτη για όλους και στα 55 έτη για τα άτομα που έχουν εργαστεί σε ένα επάγγελμα όπου έχει χρειαστεί να κάνουν χρήση του σώματός τους. Όπως για τους οικοδόμους.

41. Να συνεχιστεί το σύστημα βοήθειας Pajemploi που προσφέρει φύλαξη σε παιδιά μέχρι 10 ετών έτσι ώστε να διευκολύνονται οι εργαζόμενοι γονείς.

42. Νέος φόρος στα ναυτιλιακά καύσιμα και στην κηροζίνη αεροσκαφών



Πηγή Τα 42 αιτήματα των Κίτρινων Γιλέκων

«Η βραδύτητα είναι ο ρυθμός της μνήμης ενώ η ταχύτητα είναι ο ρυθμός της λήθης…» σύμφωνα με το κείμενο του Μίλαν Κούντερα.
Για σκεφτείτε το, η καθημερινότητα μας έχει βάλει σε ρομποτικούς ρυθμούς… από το πρωί που θα ξυπνήσουμε ως το βράδυ που θα ξαπλώσουμε… τρέχουμε να προλάβουμε, δεν στεκόμαστε ούτε μια στιγμή, σπρώχνουμε να πάμε την ώρα μας, τη μέρα μας, τη ζωή μας παρακάτω… και τι καταλαβαίνουμε; Στο τέλος της ημέρας θα διαμαρτυρηθούμε «Πότε πέρασε κιόλας…;»

Όταν διανύουμε μια δύσκολη περίοδο στη ζωή μας, μας φαίνεται «αιώνας» κι όταν έχουμε περάσει μια όμορφη περίοδο αναρωτιόμαστε «Μα πόσο γρήγορα κυλάει ο χρόνος»;

Γιατί όμως μπορεί να συμβαίνει αυτό; Πως δημιουργείται αυτό το μπέρδεμα με την αίσθηση του χρόνου;

Ξέρετε γιατί συμβαίνει; Είναι που δεν προλαβαίνουμε να βιώσουμε την κάθε στιγμή, το κάθε γεγονός να αλληλεπιδράσει με μας… Δεν κατανοούμε πλήρως τι έχουμε κάνει και βιαζόμαστε να πάμε παρακάτω, στο κάθε τι επόμενο: Στην επόμενη ώρα, στην επόμενη μέρα, στην επόμενη δουλειά, στην επόμενη σχέση, στο επόμενο σπίτι…
Δεν παίρνουμε τον απαραίτητο χρόνο για τον εαυτό μας, για να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, δεν προλαβαίνουμε να δεθούμε με τους ανθρώπους και τις καταστάσεις, τρέχουμε από τη μία κατάσταση στην άλλη. Δεν κοιτάμε, δεν ακούμε, δεν καταλαβαίνουμε τι μας γίνεται…


Επόμενο είναι να αναρωτιόμαστε: Γιατί είμαστε μόνοι; Γιατί η ζωή μας μοιάζει κενή; Γιατί οι μέρες ενώ είναι γεμάτες από δραστηριότητες, σε εμάς μοιάζουν τόσο άδειες; Γιατί πλήττουμε;

Για δοκιμάστε την επόμενη φορά που θα νιώσετε αυτό το αίσθημα της κενότητας… να κάνετε κάτι μόνο για εσάς. Αφιερώστε μία ώρα από το χρόνο σας μόνο για τον εαυτό σας. Δοκιμάστε να πάρετε μία ταινία, να παραγγείλετε το αγαπημένο σας φαγητό, καθίστε αναπαυτικά σε μια πολυθρόνα και απολαύστε την στιγμή (σας). Έστω κι αν είναι για λίγο…
Μετά αναλογιστείτε αυτήν την ώρα που πέρασε.
Είχε κάποιο νόημα για εσάς; Περάσατε καλά;
Αν ναι, τότε ξανακάνετε το με την πρώτη ευκαιρία.


Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας
Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στην Αγία Παρασκευή, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

Πηγή Μην αφήνετε να περνάει ο χρόνος, χωρίς να βιώνετε τις στιγμές

Ένα τσούρμο χερσαίες χελώνες μετά από σφοδρή βροχή βρέθηκαν εκτεθειμένες πάνω σε τεράστιο έναν βράχο.Από πάνω τους πέταγαν πεινασμένα τα αρπακτικά οπότε για να γλιτώσουν να γίνουν φαΐ έπρεπε να κάνουν κάτι. Πετάχτηκε η πρώτη κ είπε εγώ έχω πολύ καλή όσφρηση και μπορώ να διακρίνω τα χρώματα.Θα σας βρω ένα κατά καταφύγιο που να έχει μέσα κ φυτά για να τρεφόμαστε. Πετάχτηκε μια άλλη και είπε και γω έχω εξαιρετική όσφρηση κ καλή όραση θα σας οδηγήσω εγώ..Και πάλι ακόμη μια πετάχτηκε λέγοντας και γω οσφρήζομαι πολύ καλά κ διακρίνω τα ζεστά από τα κρύα χρώματα,εγώ θα σας οδηγήσω..και μια οχλαγωγία κ μια βοή γέμιζε τον τόπο.και όσο μάλωναν τα χορδωτά -οι χελώνες- , τα αρπακτικά από πάνω τους κατέβαιναν με σπειροειδείς κινήσεις κ τα πλησίαζαν όλο κ πιο απειλητικά. Είπε μια χελώνα ελάτε βρε ερπετά όλοι καλοί είμαστε όμως δεν μπορούμε όλοι να γίνουμε αρχηγοί ούτε όλοι να έχουμε τα ίδια χαρίσματα..Εγώ ας πούμε παραδέχομαι δεν βλέπω και τόσο καλά ακούω όμως τους κραδασμούς του εδάφους αν έρχεται καμία αλεπού και κρύβομαι..Ας επιλέξουμε έναν από εμάς αφού όλοι πάνω κάτω ικανοί είμαστε ας μείνουμε και μονοιασμένοι για να σωθούμε..Αλλά που να ακούσουν οι Τεστούδες οι χελώνες οι χερσαίες.Όλες ήθελαν να γίνει το δικό τους και να αποδείξουν στις άλλες η καθεμία το μεγαλείο της.. Ώσπου ένα μικρό χελωνάκι που μόλις είχε σπάσει το αυγό του έβγαλε το κεφαλάκι από την τρύπα όπου ήταν και φώναξε…Φυλαχτείτε κατεβαίνουν να μας φάνε..τρέχατε ..μα που να τρέξουν οι χελώνες,σάματις μπορούν..Τα αρπακτικά τότε αιφνιδίως κατέβηκαν και τις αρπάζανε κ τις πετούσαν με δύναμη στα απότομα βράχια να σπάσει το καβούκι-σπίτι τους που τις προφυλάσσει να μείνουν γυμνές να Καλοφάνε την σάρκα τους..


Πηγή Testoudo Grecaea

Το 2018 σηματοδοτεί 30 χρόνια από τότε που η κλιματική αλλαγή για πρώτη φορά κηρύχθηκε ανθρωπογενές φαινόμενο. Δεδομένου ότι οι παγκόσμιες θερμοκρασίες βρίσκονται περίπου  1,5 ° C πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα, το όριο που καθορίστηκε στη συμφωνία του Παρισιού το 2015, οι επιστήμονες ανησυχούν όλο και περισσότερο για το πώς οι αλλαγές στο περιβάλλον θα μπορούσαν να λειτουργήσουν για να επιταχύνουν τον ρυθμό με τον οποίο θερμαίνεται ολόκληρος ο πλανήτης.

Η Αρκτική θερμαίνεται δύο φορές πιο γρήγορα από ότι ο υπόλοιπος πλανήτης και τα παράξενα πρόσφατα γεγονότα , όπως η καλοκαιρινή καταιγίδα , μπορεί να αποτελούν ένδειξη ότι τα προηγούμενα φυσικά αποθέματα άνθρακα δεν λειτουργούν σωστά.

Το 97%

Το 97,5% των επιστημόνων που δημοσίευσαν επιστημονικές έρευνες σχετικά με την κλιματική αλλαγή συμφώνησαν με τη συναίνεση ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη προκαλείται από τον άνθρωπο ( μελέτη του 2010 από το Πανεπιστήμιο του Princeton).

Το 97,1% των σχετικών κειμένων για το κλίμα που δημοσιεύθηκαν εδώ και 21 χρόνια επιβεβαίωσαν την υπερθέρμανση του πλανήτη που προκαλείται από τον άνθρωπο ( μελέτη του 2013 που αφορά πολλαπλά ιδρύματα).

Το 97% της συναίνεσης στη δημοσιευμένη κλιματική έρευνα βρέθηκε να είναι ισχυρή και συνεπής με άλλες έρευνες των επιστημόνων του κλίματος και με επιστημολογικές μελέτες ( μελέτη 2016 που περιελάμβανε πολλά ιδρύματα).

Τι σκέφτεται το άλλο 3%;

Δεν υπάρχει συνεπές θέμα μεταξύ της συλλογιστικής του άλλου 3%. Κάποιοι λένε ότι «δεν υπάρχει υπερθέρμανση», άλλοι ρίχνουν τις ευθύνες στον ήλιο, στις κοσμικές ακτίνες ή τους ωκεανούς.

Η βιομηχανία ορυκτών καυσίμων έχει δαπανήσει πολλά εκατομμύρια δολάρια για τη σύγχυση του κοινού σχετικά με την αλλαγή του κλίματος. Αλλά ο ρόλος των ν συμφερόντων της βιομηχανίας πετρελαίων στην άρνηση της αλλαγής του κλίματος δεν είναι ο μόνος υπεύθυνος ο άλλος είναι η πολιτική . – John Cook, ερευνητής στην επικοινωνία για την κλιματική αλλαγή, Πανεπιστήμιο George Mason

Μια ανάλυση από τον Αμερικανό καθηγητή Robert Brulle διαπίστωσε ότι από το 2003 έως το 2010, οι οργανώσεις που προωθούν την παραπληροφόρηση του κλίματος έλαβαν περισσότερα από 900 εκατομμύρια δολάρια εταιρικής χρηματοδότησης το χρόνο. Από το 2008, αυξήθηκε η χρηματοδότηση μέσω δικτύων δωρητών που δεν μπορούν να εντοπιστούν (ονομάζονται «ATM σκοτεινού χρήματος»). Αυτό επέτρεψε στις εταιρείες να χρηματοδοτήσουν την άρνηση στην αλλαγή του κλίματος, κρύβοντας την υποστήριξή τους.

Το 2016, μια ανάλυση περισσότερων από 40.000 κειμένων από πηγές contrarian από τον Justin Farrell, έναν άλλο Αμερικανό καθηγητή, διαπίστωσε ότι οι οργανώσεις που έλαβαν εταιρική χρηματοδότηση δημοσίευσαν μεγαλύτερη παραπληροφόρηση σχετικά με το κλίμα.


Δεν αντιμετωπίζουμε το τέλος του κόσμου όπως προβλέπουν πολλοί οικολόγοι στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αλλά αν δεν κάνουμε τίποτα για να μετριάσουμε την αλλαγή του κλίματος τότε θα υποφέρουν δισεκατομμύρια άνθρωποι – Mark Maslin, Λονδίνο


Πώς φτάσαμε ως εδώ;

1997: Δημιουργία πρωτοκόλλου του Κιότο, που καθόρισε δεσμευτικούς στόχους για τις εκπομπές. Αποτυχία καθώς οι ΗΠΑ δεν την επικύρωσαν.

2009: Η COP15 στην Κοπεγχάγη απέτυχε να επιτύχει συμφωνία σχετικά με δεσμευτικές δεσμεύσεις.

2013: Η COP19 στη Βαρσοβία απέτυχε να οριστικοποιήσει οποιαδήποτε δεσμευτική συνθήκη.

2015: Η COP21 στο Παρίσι δημιούργησε σημαντική αισιοδοξία με την επίτευξη συμφωνίας σχετικά με ένα νομικά δεσμευτικό σχέδιο δράσης. Ωστόσο, δύο χρόνια αργότερα, ο Αμερικανός πρόεδρος Donald Trump ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αποσύρει τις ΗΠΑ από τη Συμφωνία των Παρισίων.


Οι φτωχότεροι και οι πλέον ευάλωτοι λαοί του κόσμου κινδυνεύουν περισσότερο από τις επιπτώσεις της αλλαγής του κλίματος, με πολλούς ήδη να μεταναστεύουν από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, την αποτυχία των καλλιεργειών τους και τη μόλυνση.




Πηγή COP24 : 12 χρόνια πριν την καταστροφή

Οι περισσότερες από τις αναφορές σχετικά με την κλιματική αλλαγή είναι ζοφερές.Η Κλιματική Συμφωνία μετατρέπει τα δεδομένα για την αλλαγή του κλίματος σε μια μουσική σύνθεση για να μιλήσει
στην ιστορία για το τι σημαίνει αλλαγή του κλίματος μέσω του ήχου. Αυτός είναι ο ήχος ενός πλανήτη που πεθαίνει και η
μεταβατική μας θέση σε αυτό.

 

Tasos Tsakalis

Πηγή Η Κλιματική Συμφωνία