22 May, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 17)

Η συνήθεια είναι μία παγίδα, μία φυλακή η οποία σε αποτρέπει από το ερευνήσεις και να αναζητήσεις δικούς σου δρόμους για το κάθε τι.
Η φράση «τόσα χρόνια το κάνω, τώρα θα αλλάξω» είναι μία καταδίκη. Ναι τώρα θα

αλλάξεις, αν το αποφασίσεις εσύ, αν το επιλέξεις εσύ και μόνο εσύ. Αυτή τη φράση μέσα σε 5 λεπτά καταφέρνει ο γιατρός να σου την αλλάξει και από εκεί που «τόσα χρόνια έκανες», ξαφνικά μέσα από τον φόβο αλλάζεις αυτόματα. Ύστερα από λίγο καιρό, εσύ πάλι σε κάποιον άλλον που θα πει την ίδια φράση, θα του πεις με καμάρι, όλα είναι θέμα μυαλού και όλα είναι στο μυαλό. Μα ναι, αν δεν ήταν ο γιατρός και ο φόβος ούτε εσύ θα έβγαινες από την «βολική αλλά καταστροφική σου συνήθεια». Τοποθετούσες πάντα και ακόμη το κάνεις τη φράση «το έχω συνηθίσει» και τη φράση «τόσα χρόνια». Τα χρόνια είναι μία αποφυγή στην αντιμετώπιση της αλλαγής, αφού έτσι κι αλλιώς αλλάζεις. Τι σου δείχνει τόσο το σώμα σου αλλά και οι επιλογές σου? Επειδή είχες συνηθίσει την πάνα 2 με 3 χρόνια, μήπως τι, δεν την έκοψες ? Τότε δεν ίσχυε το τόσα χρόνια. Μήπως φοράς ακόμη τα παπούτσια που φορούσες όταν ήσουν παιδί ? Όχι έχεις εναρμονιστεί απόλυτα με τις αλλαγές. Οπότε γιατί σε παραμυθιάζεις ότι δεν μπορείς να αλλάξεις ?
Μπορείς, όλα τα μπορεί ο άνθρωπος αν επιλέξει να τα κάνει. Γιατί ένας φόβος θα σε κάνει να αλλάξεις μέσα σε λίγα λεπτά ?
Οπότε καλό είναι να σταματήσουμε να ωθούμε τους εαυτούς μας μέσα από τη σκλαβιά της συνήθειας, σε δρόμους που ήδη μας έχουν αποδείξει ότι δεν βγαίνουν σε καλοσύνη αλλά ακριβώς το αντίθετο.
Όσο πιο πολύ ένας άνθρωπος είναι δεμένος με συνήθειες τόσο πιο πολύ σκληραίνει ως προς τον εαυτό του και τον απομονώνει από την ζωή, από την ελευθερία, από την αρμονία. Γιατί οι συνήθειες είναι αυτές που σου κάνουν τις μέρες σου να είναι ίδιες και απαράλλακτες. Έτσι ενώ ο χρόνος περνάει, εσύ επιλέγεις τη στασιμότητα και όχι την ελευθερία να πράττεις ανάλογα με τα νέα δεδομένα.
Για να ελευθερωθείς από τις συνήθειες δεν είναι απλό ούτε εύκολο, το πρώτο βασικό συστατικό είναι η γνώση. Για να αλλάξεις μία συνήθεια οφείλεις να μάθεις που σε οδηγεί ακριβώς. Θυμήσου ότι με το άκουσμα της αλήθειας- γνώσης ότι σου συμβαίνει κάτι, από το στόμα του γιατρού, άλλαξες αυτόματα ότι σου ζήτησε. Άρα η γνώση είναι το πρώτο και βασικό κομμάτι για την αλλαγή.
Το επόμενο είναι να καταλάβεις ότι αξίζεις την καλύτερη μεταχείριση, όχι εγωιστικά, αλλά ουσιαστικά και με ουσιαστική φροντίδα. Που σημαίνει πως οι συνήθειες σου, είτε καλές είτε όχι, λειτουργούν αθροιστικά στη ζωή σου, δεν είναι αυτοτελή επεισόδια. Γιατί η ζωή σου έχει μία ροή, οπότε κάθε τι αθροίζεται στο σώμα σου, στις σκέψεις σου, στους πόνους σου, στους φόβους σου, στις αδυναμίες σου, στα συναισθήματα σου. Κάθε τι δεν είναι έξω από σένα αλλά ξεκινάει από σένα και σε σένα επιστρέφει. Όλες οι συνήθειες σου λοιπόν έχουν δημιουργήσει πίσω σου ένα τεράστιο γαϊτανάκι το οποίο είναι δεμένο με τα πόδια σου και το σέρνεις μαζί σου.
Ανακάλυψε απόλυτα τις συνήθειές σου, με ποιο τρόπο ? Γράψε μία σου συνήθεια σε ένα τετράδιο, ύστερα αναζήτησε από τους ανθρώπους σου που γνωρίζεις πως έχει εξελιχθεί η ζωή τους μέσα από αυτή τη συνήθεια. Τι επιπτώσεις είχε ? Γιατί την ακολουθείς ? Είναι δική σου επιλογή ή έτσι σε έμαθαν ? Τι σημαίνει για σένα αυτή η συνήθεια ? Τι σου προσφέρει ? Μήπως νομίζεις ότι σου προσφέρει ? Τι θα γινόταν αν την άλλαζες αυτή τη συνήθεια ?
Υπάρχουν συνήθειες καλές αλλά υπάρχουν και συνήθειες οι οποίες γίνονται μέσα από το υποσυνείδητο χωρίς να έχουμε επίγνωση, όπου αυτές οι συνήθειες μας προκαλούν φθορά και πόνο. Ο λόγος που δεν κάνουμε το βήμα έξω από τη συνήθεια συνήθως είναι τι θα πει ο κόσμος ή καλά τόσα χρόνια όλοι έτσι το κάνουν εγώ θα το αλλάξω. Κι όμως οι αλλαγές στον πλανήτη ήρθαν από τις εξαιρέσεις και όχι από τον κανόνα. Μέσα από τις εξαιρέσεις έγιναν οι μεγαλύτερες ανακαλύψεις όπως το τηλέφωνο, η τηλεόραση, το αυτοκίνητο και τόσα άλλα που μας απλοποιούν τη ζωή.
Βάλε στη ζωή σου τις δικές σου διαδρομές μέσα από τις δικές σου συνήθειες μέσα από την επίγνωση, την επιλογή της γνώσης δηλαδή να ξέρεις τι κάνεις, γιατί, που αποσκοπείς και τι θα σου φέρει η συνήθεια αυτή.
Είσαι ένα μοναδικά σπάνιο πλάσμα και δεν γίνεται να λειτουργείς σαν μαγεμένος σε δρόμους που βρήκες από τον περίγυρο έτσι επειδή στο έμαθαν ή επειδή στο είπαν. Η ζωή είναι δική σου και όχι εγωιστικά αλλά ουσιαστικά θα τη ζήσεις με τις δικές σου επιλογές.

Δωροθέα

Πηγή Επειδή το συνήθισες δεν σημαίνει πως είναι σωστό

Η Βρετανία ξεκίνησε μια υποχρεωτική χρέωση 5 πένες στις πλαστικές σακούλες το 2015.Δέκα χρόνια μετά την Ερυθραία η οποία ήδη από το 2005 είχε προχωρήσει σε απαγόρευση στις πλαστικές σακούλες. Η Τανζανία τις απαγόρευσε το 2006, η Ρουάντα το 2008. Περίπου 15 αφρικανικές χώρες έλαβαν μέτρα για πλαστικές σακούλες πριν από τη Βρετανία και την υπόλοιπη Ευρώπη και οι περισσότερες από αυτές με πολύ πιο ισχυρές απαγορεύσεις. Ο ΟΗΕ αναγνωρίζει ότι «η Αφρική ξεχωρίζει ως η ήπειρος όπου ο μεγαλύτερος αριθμός χωρών θέσπισε πλήρη απαγόρευση παραγωγής και χρήσης πλαστικών τσαντών».

Τι γίνεται με τα υπόλοιπα πλαστικά;

Η Ζιμπάμπουε έχει απαγορεύσει τη συσκευασία πολυστυρενίου .

Οι Σεϋχέλλες απαγόρευσαν την εισαγωγή πλαστικών καλαμάκιων, σακουλών, κιβωτίων από πολυαιθυλένιο, πιάτων, φλιτζανιών και μαχαιροπήρουνων.

Η Ταϊβάν έχει απαγορεύσει καλαμάκια, τσάντες και πλαστικά μαχαιροπήρουνα.

Η Γαλλία θα θέσει μια παρόμοια απαγόρευση σε ισχύ από το 2020.

Η Ινδία έχει ήδη απαγορεύσει πλαστικά μιας χρήσεως στην πόλη του Νέου Δελχί.

Το Βανουάτου απαγόρευσε τις πλαστικές φιάλες.

Μετά από επιτυχή δράση σε πλαστικές σακούλες πριν από δέκα χρόνια, η Ρουάντα συζητά απαγορεύσεις σε όλα τα πλαστικά μιας χρήσης, συμπεριλαμβανομένων των μπουκαλιών, και θέλει να είναι η πρώτη χώρα χωρίς πλαστικά.

Θα πρέπει όμως να βιαστούν – η Κόστα Ρίκα έχει ήδη απαγορεύσει όλα τα πλαστικά μιας χρήσης και έχει σημειώσει μεγαλύτερη πρόοδο από οποιονδήποτε άλλο μέχρι στιγμής.

Το Μαρόκο (δεύτερος μεγαλύτερος καταναλωτής πλαστικών τσαντών στον κόσμο μετά τις ΗΠΑ μέχρι το 2016) απαγόρευσε την παραγωγή, εισαγωγή, πώληση και διανομή όλων των πλαστικών σακουλών σε ολόκληρη τη χώρα.

Η Κένυα έχει την πιο σκληρή απαγόρευση πλαστικής τσάντας στον κόσμο: τέσσερα χρόνια φυλακή ή $ 40.000 πρόστιμο.



Πηγή Η Αφρική δείχνει τον δρόμο ενάντια στο πλαστικό, ενώ η πολιτισμένη Ευρώπη απλά ακολουθεί.

Η Βρετανία ξεκίνησε μια υποχρεωτική χρέωση 5 πένες στις πλαστικές σακούλες το 2015.Δέκα χρόνια μετά την Ερυθραία η οποία ήδη από το 2005 είχε προχωρήσει σε απαγόρευση στις πλαστικές σακούλες. Η Τανζανία τις απαγόρευσε το 2006, η Ρουάντα το 2008. Περίπου 15 αφρικανικές χώρες έλαβαν μέτρα για πλαστικές σακούλες πριν από τη Βρετανία και την υπόλοιπη Ευρώπη και οι περισσότερες από αυτές με πολύ πιο ισχυρές απαγορεύσεις. Ο ΟΗΕ αναγνωρίζει ότι «η Αφρική ξεχωρίζει ως η ήπειρος όπου ο μεγαλύτερος αριθμός χωρών θέσπισε πλήρη απαγόρευση παραγωγής και χρήσης πλαστικών τσαντών».

Τι γίνεται με τα υπόλοιπα πλαστικά;

Η Ζιμπάμπουε έχει απαγορεύσει τη συσκευασία πολυστυρενίου .

Οι Σεϋχέλλες απαγόρευσαν την εισαγωγή πλαστικών καλαμάκιων, σακουλών, κιβωτίων από πολυαιθυλένιο, πιάτων, φλιτζανιών και μαχαιροπήρουνων.

Η Ταϊβάν έχει απαγορεύσει καλαμάκια, τσάντες και πλαστικά μαχαιροπήρουνα.

Η Γαλλία θα θέσει μια παρόμοια απαγόρευση σε ισχύ από το 2020.

Η Ινδία έχει ήδη απαγορεύσει πλαστικά μιας χρήσεως στην πόλη του Νέου Δελχί.

Το Βανουάτου απαγόρευσε τις πλαστικές φιάλες.

Μετά από επιτυχή δράση σε πλαστικές σακούλες πριν από δέκα χρόνια, η Ρουάντα συζητά απαγορεύσεις σε όλα τα πλαστικά μιας χρήσης, συμπεριλαμβανομένων των μπουκαλιών, και θέλει να είναι η πρώτη χώρα χωρίς πλαστικά.

Θα πρέπει όμως να βιαστούν – η Κόστα Ρίκα έχει ήδη απαγορεύσει όλα τα πλαστικά μιας χρήσης και έχει σημειώσει μεγαλύτερη πρόοδο από οποιονδήποτε άλλο μέχρι στιγμής.

Το Μαρόκο (δεύτερος μεγαλύτερος καταναλωτής πλαστικών τσαντών στον κόσμο μετά τις ΗΠΑ μέχρι το 2016) απαγόρευσε την παραγωγή, εισαγωγή, πώληση και διανομή όλων των πλαστικών σακουλών σε ολόκληρη τη χώρα.

Η Κένυα έχει την πιο σκληρή απαγόρευση πλαστικής τσάντας στον κόσμο: τέσσερα χρόνια φυλακή ή $ 40.000 πρόστιμο.



Πηγή Η Αφρική δείχνει τον δρόμο ενάντια στο πλαστικό, ενώ η πολιτισμένη Ευρώπη απλά ακολουθεί.

Στη χώρα μου είμαι σε χώρα μακρινή γελάω κλαίγοντας,                             χωρίς ελπίδα περιμένω                           διασκεδάζω χωρίς ευχαρίστηση καμιά είμαι δυνατός κι όμως δύναμη δεν έχω, ούτ’ εξουσία                                             τίποτα δεν μου ανήκει:                            η αβεβαιότητα είναι η μόνη μου περιουσία. 

Κερδίζω σ’ όλα                                         κι όμως χαμένος παραμένω.                     Όταν ξημερώνει, στο Θεό λέω καληνύχτα κι όταν ξαπλώνω φοβάμαι πως θα πέσω.

Frangois Villon

Πηγή Γελάω κλαίγοντας

Είναι προφανές ότι χρειαζόμαστε να βιώνουμε την αγάπη. Όταν
αυτό δεν γίνεται, υποφέρουμε, νιώθουμε μόνοι, αποκομμένοι συναισθηματικά και ενεργειακά από τους άλλους ανθρώπους και τη ζωή.
Αυτός είναι ο λόγος που φοβόμαστε την απόρριψη όσο και το θάνατο. Η μοναξιά είναι ίδια με το θάνατο.Δεν συνδεόμαστε με τους ανθρώπους και τη ζωή. Πιστεύουμε πως αν οι άλλοι δεν μας αποδέχονται, είμαστε μόνοι, και αυτό δεν το αντέχουμε. Αν ψάξουμε τους λόγους για τους οποίους οι άνθρωποι αυτοκτονούν, θα βρούμε ότι ένιωθαν μόνοι. Ακόμη κι αν οι άλλοι γύρω τους τούς αγαπούσαν, εκείνοι δεν μπορούσαν να βιώσουν αυτό το σύνδεσμο της αγάπης.Πρέπει να κάνουμε τη διάκριση ανάμεσα στο να είμαστε μόνοι και στο να νιώθουμε μοναξιά. Κάποιος μπορεί να έχει γύρω του εκατοντάδες ανθρώπους που τον αγαπούν και τον θαυμάζουν και όμως να νιώθει μοναξιά. Ένας άλλος μπορεί να ζει μόνος σε μια σπηλιά και να νιώθει ενότητα με όλους τους ανθρώπους και όλη τη δημιουργία. Έτσι, η μοναξιά δεν έχει να κάνει με το πόσους ανθρώπους έχουμε γύρω μας, αλλά με την ικανότητά μας να συνδεόμαστε μαζί τους. Δεν έχει σημασία αν αυτοί με τους οποίους συνδεόμαστε είναι σωματικά κοντά μας ή μακριά μας ή ακόμα και αν έχουν περάσει στα πνευματικά βασίλεια. Βιώνουμε το σύνδεσμό μας μαζί τους, όπου κι αν βρίσκονται.Όταν δεν παίρνουμε την αγάπη που χρειαζόμαστε ή όταν φοβόμαστε να δεχθούμε αγάπη, επειδή αυτό το έχουμε ταυτίσει με κάποιο κίνδυνο, τότε επιλέγουμε να μη βιώνουμε αυτό το σύνδεσμο – όσο κι αν οι άλλοι μας αγαπάνε και μας σέβονται. Σε τέτοιες περιπτώσεις πιθανόν να ψάξουμε να γεμίσουμε αυτό το κενό με άλλους τρόπους,όπως υπερβολικό φαγητό, αλκοόλ, ναρκωτικά, εργασιομανία, συσσωρεύοντας πλούτο ή περιουσία, όντας εστιασμένοι σε αισθησιακές απολαύσεις και δραστηριότητες. Ίσως ακόμη και να «χαθούμε» στην υπηρεσία των άλλων – ελπίζοντας ότι έτσι θα μας αγαπήσουν.Το κενό της μοναξιάς είναι αβάσταχτο, επειδή στην πραγματικότητα είναι το αντίθετο της αλήθειας. Οι συγκινησιακές μας καταστάσεις επηρεάζονται από το βαθμό στον οποίο εμείς οι ίδιοι πιστεύουμε και δρούμε σε συμφωνία με τον εσώτερο εαυτό μας και το ύψιστο 

πεπρωμένο μας. Η μοναξιά πονάει επειδή στην πραγματικότητα είναι χωρισμός από τον αληθινό εσωτερικό εαυτό μας. Ο θυμός είναι επώδυνος, επειδή είναι το αντίθετο αυτού που είμαστε. Ο φόβος είναι οδυνηρός επειδή είναι η άρνηση αυτού που πραγματικά είμαστε.
Η μοναξιά, ο θυμός και ο φόβος γεννιούνται από την ψευδαίσθηση
ότι είμαστε ξέχωροι και ευάλωτοι απέναντι στους άλλους και την
ίδια τη ζωή. Είναι χρήσιμο που βιώνουμε αυτές τις συγκινήσεις ως
δυσάρεστες, επειδή αυτό μας δίνει το κίνητρο να απομακρυνθούμε
απ’ αυτές τις καταστάσεις και να οδεύσουμε προς την ενότητα.
Αυτός είναι και ο λόγος που αισθανόμαστε τόσο καλά, όταν νιώ-
θουμε αγάπη, ενότητα, ειρήνη και όταν είμαστε αποδεκτοί και
ασφαλείς.Η ανθρώπινη φύση είναι προγραμματισμένη να νιώθει την ξεχωριστότητα οδυνηρή και την ενότητα ευχάριστη. Αυτό προετοιμάζει το σκηνικό για την εξέλιξή μας και την κίνησή μας προς μια πραγματικότητα περισσότερης αγάπης.
Το κενό μέσα μας γεννιέται από την έλλειψη επαφής με την εσωτε-
ρική ανώτερη φύση μας και τον αληθινό εαυτό μας. Ποθούμε την
αληθινή μας φύση, που είναι θεϊκή. Ο αληθινός εαυτός μας είναι
η μία, οικουμενική συνειδητότητα, η οποία είναι, επίσης, ο αλη-
θινός εαυτός όλων των όντων και όλης της δημιουργίας. Ποτέ δεν
θα λύσουμε το πρόβλημα του κενού μέσα μας, μέχρι να ξαναενω-
θούμε με τον αληθινό, θείο εαυτό μας.


Πηγή Ο πόνος της μοναξιάς και η χαρά της αγάπης

Κάνουμε πολλά πράγματα με την ελπίδα να μας αγαπήσουν.
Καταπιέζουμε ανάγκες και συναισθήματα με την ελπίδα να μας αγαπήσουν.
Ξοδεύουμε τεράστια ποσά χρημάτων για να γίνουμε ελκυστικοί
στους άλλους με την ελπίδα ότι θα μας αγαπήσουν. Οι περισσότερες πράξεις μας υποκινούνται από την ανάγκη μας να μας αποδέχονται, να μας θαυμάζουν και τελικά να μας αγαπούν οι άλλοι.
Αυτό είναι φυσικό και κοινό σε όλους μας.
Το πρόβλημα είναι ότι σπάνια αυτό δουλεύει.
Σπάνια παίρνουμε από τους άλλους αγάπη κάνοντας πράγματα για να μας αγαπήσουν.
Σπάνια παίρνουμε αγάπη καταπιέζοντας τον εαυτό μας για να γίνου
με αποδεκτοί.
Η εξωτερική μας εμφάνιση μπορεί να προσελκύσει την προσοχή και το ενδιαφέρον ενός ανθρώπου μόνο μέχρι να γνωρίσει αυτό που βρίσκεται πίσω απ’ αυτήν την εμφάνιση. Τότε η αγάπη του εξαρτάται από την εσωτερική μας ομορφιά.
Σκεφτείτε το.
Αν κάποιος μας αγαπά λόγω της εμφάνισής μας και αυτών που έχουμε ή προσφέρουμε, τότε μπορεί να μην μας αγαπά σαν οντότητα.
Η πραγματική πρόκληση δεν είναι να πείσουμε τους άλλους να μας
αγαπούν, αλλά μάλλον να μάθουμε να τους αγαπάμε σε κάθε περί-
πτωση.


Πηγή Όλοι αναζητούμε να μας αγαπούν

Κάνουμε πολλά πράγματα με την ελπίδα να μας αγαπήσουν.
Καταπιέζουμε ανάγκες και συναισθήματα με την ελπίδα να μας αγαπήσουν.
Ξοδεύουμε τεράστια ποσά χρημάτων για να γίνουμε ελκυστικοί
στους άλλους με την ελπίδα ότι θα μας αγαπήσουν. Οι περισσότερες πράξεις μας υποκινούνται από την ανάγκη μας να μας αποδέχονται, να μας θαυμάζουν και τελικά να μας αγαπούν οι άλλοι.
Αυτό είναι φυσικό και κοινό σε όλους μας.
Το πρόβλημα είναι ότι σπάνια αυτό δουλεύει.
Σπάνια παίρνουμε από τους άλλους αγάπη κάνοντας πράγματα για να μας αγαπήσουν.
Σπάνια παίρνουμε αγάπη καταπιέζοντας τον εαυτό μας για να γίνου
με αποδεκτοί.
Η εξωτερική μας εμφάνιση μπορεί να προσελκύσει την προσοχή και το ενδιαφέρον ενός ανθρώπου μόνο μέχρι να γνωρίσει αυτό που βρίσκεται πίσω απ’ αυτήν την εμφάνιση. Τότε η αγάπη του εξαρτάται από την εσωτερική μας ομορφιά.
Σκεφτείτε το.
Αν κάποιος μας αγαπά λόγω της εμφάνισής μας και αυτών που έχουμε ή προσφέρουμε, τότε μπορεί να μην μας αγαπά σαν οντότητα.
Η πραγματική πρόκληση δεν είναι να πείσουμε τους άλλους να μας
αγαπούν, αλλά μάλλον να μάθουμε να τους αγαπάμε σε κάθε περί-
πτωση.


Πηγή Όλοι αναζητούμε να μας αγαπούν

Είναι ένα ταξίδι που πρέπει να το κάνει κανείς ολομόναχος, χωρίς συντρόφους ή συζύγους ή βιβλία. Ξεκινάς αυτό το ταξίδι μόνο όταν έχεις δει πραγματικά αυτή την αλήθεια: ότι πρέπει να βαδίσεις ολομόναχος. Και τότε είσαι μόνος. Και βαδίζεις χωρίς πίκρα ή κυνισμό, χωρίς απελπισία, αλλά επειδή βλέπεις το γεγονός ότι η μοναξιά είναι απόλυτα απαραίτητη. Το γεγονός αυτό και η αντίληψη αυτού του γεγονότος κάνουν κάποιο ελεύθερο να βαδίσει μόνος του. Το βιβλίο, ο σωτήρας, ο δάσκαλος, όλα αυτά είσαι εσύ. Πρέπει να μάθεις τον εαυτό σου. Κι αυτό δεν σημαίνει να συσσωρεύσεις γνώση για τον εαυτό σου κι ύστερα μ’ αυτή την γνώση να κοιτάζεις την κίνηση της ίδιας σου της σκέψης.

Για να μάθεις τον εαυτό σου, για να γνωρίζεις τον εαυτό σου, πρέπει να παρατηρείς με φρεσκάδα, με ελευθερία. Δεν μπορείς να μάθεις κάτι για τον εαυτό σου αν απλώς χρησιμοποιείς κάποια γνώση που έχεις πάρει, δηλαδή αν κοιτάς τον εαυτό σου με γνώμονα όσα έχεις μάθει από κάποιο καθοδηγητή, κάποιο βιβλίο ή κι από την ίδια σου την εμπειρία. Το «εγώ» είναι μια εξαιρετική οντότητα, είναι κάτι περίπλοκο, ζωτικό, εκπληκτικά ζωντανό, που αλλάζει αδιάκοπα και περνάει απ’ όλων των ειδών τις εμπειρίες. Είναι ένας στρόβιλος τεράστιας ενέργειας και δεν υπάρχει κανείς να σου διδάξει τίποτα γι’ αυτό- κανείς! Τούτο είναι το πρώτο που πρέπει να καταλάβει κανείς. Όταν το καταλάβεις μια και καλή αυτό, όταν δεις πραγματικά την αλήθεια του, τότε έχεις ήδη απελευθερωθεί από ένα βαρύ φορτίο: έχεις πάψει να περιμένεις από κάποιον άλλο να σου πει τι να κάνεις. Υπάρχει ήδη η αρχή του εκπληκτικού αρώματος της ελευθερίας.

Τζίντου Κρισναμούρτι

Πηγή Το εσωτερικό ταξίδι

Οι πόλεις είναι πολύ σημαντικές για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. Ποιες πόλεις είναι όμως καλύτερα προετοιμασμένες για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις καθώς εξελίσσεται η κοινωνία μας και τα γεγονότα της αλλαγής του κλίματος γίνονται συχνότερα και πιο έντονα ; Κάθε χρόνο, η Arcadis , μια παγκόσμια εταιρεία παροχής συμβουλών, αξιολογεί τις πόλεις του κόσμου για την αειφορία, επικεντρώνεται στη διαχείριση των φυσικών πόρων και εκδίδει κάθε χρόνο μια κατάταξη των 100 πιο βιώσιμων πόλεων στον κόσμο. Στόχος είναι να εντοπιστούν ποιες πόλεις κάνουν καλύτερη δουλειά – κοινωνικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά.
Η κατάταξη αυτή είναι γνωστή και ως Δείκτης βιώσιμων πόλεων , είναι μια περιεκτική ανάλυση της βιωσιμότητας των αστικών περιοχών, η οποία αναλύει χαρακτηριστικά όπως η ατμοσφαιρική ρύπανση, ο αριθμός των γραμμών και στάσεων μετρό και λεωφορείων , το ποσοστό των απασχολουμένων , το ποσοστό των χώρων πρασίνου, η κατανάλωση ενέργειας, οι εκπομπές CO2, το ποσοστό ανακύκλωσης, τη πρόσβαση σε πόσιμο νερό ή τα κυβερνητικά κίνητρα για ηλεκτρικά οχήματα.

Η πιο βιώσιμη πόλη στον κόσμο, από περιβαλλοντική άποψη, είναι η Στοκχόλμη. Την ακολουθούν η Φρανκφούρτη, η Ζυρίχη, η Βιέννη, η Κοπεγχάγη, το Όσλο, το Αμβούργο, το Βερολίνο, το Μόναχο και το Μόντρεαλ, οι οποίες κατατάσσουν την πρώτη δεκάδα . Οι υπόλοιπες πόλεις βρίσκονται στην Ευρώπη, την Ωκεανία, τη Βραζιλία και σε πολλές παράκτιες πόλεις στις ΗΠΑ. Τα αποτελέσματα της μελέτης δείχνουν ότι οι επενδύσεις σε βιώσιμες υποδομές, μαζί με τις χαμηλές εκπομπές CO2 και την καλή ποιότητα του αέρα, είναι οι κύριοι λόγοι για τους οποίους η Στοκχόλμη βρίσκεται στην πρώτη θέση . Επίσης σημαντικό είναι ο αριθμός των χώρων πρασίνου, οι επενδύσεις σε ποδηλατόδρομους, τα ποσοστά ατμοσφαιρικής ρύπανσης κάτω από το μέσο όρο και τα αποτελεσματικά συστήματα διαχείρισης αποβλήτων είναι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της.

Στοκχόλμη

Καθώς ο κόσμος συνεχίζει να αστικοποιείται, θα είναι πολύ δύσκολο να διατηρηθεί και να οικοδομηθεί μια βιώσιμη πόλη. Παρά τις προειδοποιήσεις, μια πρόσφατη μελέτη από την C40 επεσήμανε ότι όλες μαζί, οι πόλεις του κόσμου εκπέμπουν περίπου το 70% του παγκόσμιου διοξειδίου του άνθρακα – εξετάζοντας τρόφιμα, είδη ένδυσης, ηλεκτρονικά, αεροπορικά ταξίδια και οικοδομικά υλικά που καταναλώνονται από κατοίκους αλλά παράγονται εκτός πόλης . Ταυτόχρονα, η μεγαλύτερη ατμοσφαιρική ρύπανση βρίσκονται επίσης στις πόλεις – οδηγώντας σε περιβαλλοντικά προβλήματα αλλά και σε σοβαρά προβλήματα υγείας . Η διαχείριση αποβλήτων είναι επίσης ένα μεγάλο θέμα, καθώς οι 27 παγκόσμιες μεγαλουπόλεις (πόλεις με> 10 εκατομμύρια κατοίκους) παράγουν το 12% των παγκόσμιων αποβλήτων που θέτουν σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία και την ισορροπία των γύρω οικοσυστημάτων.
                                          Φρανκφούρτη
                                             Ζυρίχη

Πηγή Οι πιο πράσινες πόλεις του πλανήτη για το 2018

Ούτε χρόνος που τη γνώρισε και είχε θητεύσει στη μοναξιά χρόνια πριν τη γνωρίσει. Ήταν αισθησιακή και δοτική, απελευθερωμένη και απελευθερωτική. Ήταν εκεί για εκείνον, αγκαλιάζοντάς τον σφιχτά, όχι ασφυκτικά. Από τη θηλυκότητα της απουσίαζαν οι ανούσιες ιδεοληψίες που μαστίζουν τη γυναικεία φύση. Να μια προσωπικότητα καθαρή κι ενδιαφέρουσα, ενσαρκωμένη σε ένα προκλητικό αμπαλάζ. Με μία λέξη: ιδιαίτερη. Με περισσότερες: αν ήθελε να κάνει παιδιά, θα την έκανε μάνα τους.

Ωστόσο, το πρόβλημά του η χρόνια κατάθλιψη και το σύμπτωμά της ο χρόνιος αλκοολισμός. Δεν έβρισκε νόημα στη ζωή και, για να την κάνει λιγότερο πληκτική κι επίπονη, προσέθετε με την πρώτη ευκαιρία μπόλικη αιθανόλη. Πάνε χρόνια που, όταν δεν του έβγαινε η συνταγή, την πότιζε, μήπως και τη νοστιμέψει. Πιστή παραμυθία σε πρώτη ζήτηση η γνώριμη ουσία, που χρησιμοποιούσε ως μαξιλάρι για τη βουτιά από την ηδονή στην οδύνη και ως γέφυρα στο διχασμένο του εγώ: από τη μία ο ναρκισσισμός του για αυτό που είναι και από την άλλη η αυτοπεριφρόνηση για αυτό που γίνεται στη σούρα του. Καθημερινά, πάσχιζε να πνίξει τη δυστυχία του στο δηλητήριο, μόνο που αυτή επέπλεε, βυθίζοντας τον ίδιον αργά και βασανιστικά στον πάτο. Κατέληξε να του μεταγγίζει την απαιτούμενη ποσότητα που θα του επέφερε την επιθυμητή νηφάλια νάρκωση. Μέχρι να καταλήξει, κι ας μην ήταν πεισιθάνατος.

Οργισμένος με τον εαυτό του και με το σύμπαν, είχε αποσυρθεί στο κλουβί της πολύτιμης ιδιωτικότητας που είχε περίτεχνα χτίσει, σε μια απρόσφορη απόπειρα να εκτονώσει την οργή. Σε αυτό το προσωπικό κολαστήριο, αφού κατέβασε τα στόρια, ασχολήθηκε με την εκτροφή της μιζέριας που τον έτρεφε. Συνήθιζε να σκοτώνει τη μέρα του και τον εαυτό του, φιλοτεχνώντας στον καμβά της απαισιοδοξίας το πορτρέτο του και του κόσμου με μελανά χρώματα, διασκεδάζοντας την ανία της μετέωρης ύπαρξής του στα βιβλία και στα αιδοία. Στα διαλείμματα, παραδινόταν στην επώδυνη αυτοκριτική μπροστά από τα πτυχία και τα διπλώματά του, τρόπαια που είχε κοπιάσει να τα αποκτήσει, μα του γλιστρούσαν πια. Δεν είχε πλέον ταυτότητα, δεν είχε σημείο αναφοράς να συγκρατήσει τη διολίσθησή του. Ένα χάος η παρτιτούρα πάνω στην οποία συνέθετε την καταθλιπτική μουσική της καθημερινότητάς του.

Σταδιακά, ο άλλοτε ζωντανός και κοινωνικός τύπος μεταμορφώθηκε σε έναν ψόφιο ερημίτη που περιέφερε τη μελαγχολία του στο μιζερόσπιτό του, σπάνια και εκτός, όπου περιέφερε τον σαρκασμό του για όλους και για όλα. Ίσως δεν έκανε λάθος, σίγουρα είχε διαλέξει τον λάθος τρόπο να το κάνει. Αν κάποτε είχε οικοδομήσει κάτι με το πνευματώδες μυαλό του, το κατεδάφισε με τον οινοπνευματώδη χαρακτήρα του. Αναπόφευκτα, κατάντησε δυσαρμονικός προς το περιβάλλον που άλλοτε διαχειριζόταν αρμονικότατα. Μάλιστα, παγιδευμένος στον φαύλο κύκλο της αυτοκαταστροφής, έφτασε, πάνω σε μια ψευδαίσθηση αυτοκυριαρχίας, να επαίρεται για το άβατο τέμενος της μοναξιάς του. Του πήρε καιρό, αλλά τα κατάφερε να τον ξεβράσει το σύμπαν πάνω στο οποίο είχε ξεράσει. Κοινωνικά απόβλητος αυτός από μια κοινωνία γεμάτη απόβλητα για αυτόν. Γιατί όχι;

Γιατί ό,τι αποζητούσε εκείνη ήταν να μοιράζεται την καθημερινότητά της μαζί του. Εντελώς υγιές, αλλά του ήταν εξαιρετικά δύσκολο, επειδή ήταν άρρωστος, οπότε επιχειρούσε να το κάνει αδύνατο. Προφασιζόταν διάφορες δικαιολογίες, για να μη συμμετέχει στη ζωή της, μην τυχόν και ξεβολευτεί από την καθίζησή του, για να βολευτεί να παίρνει την απαραίτητη εβδομαδιαία δόση από τη συντροφιά της, ώστε να απομονώνεται στο καβούκι του εντωμεταξύ.

Εντωμεταξύ, εκείνη μόνωνε τα συναισθήματά της, καθώς αντίκριζε έναν άνθρωπο μισό άνθρωπο και μισάνθρωπο να γαρνίρει τον αρνητισμό του με μπόλικες εύσχημες ή άσχημες δικαιολογίες. Ό,τι είχε να εισφέρει – ένα χιούμορ τυλιγμένο στη ζελατίνα του κυνισμού, ένα καλό καυλί, πολύ κι ευρύ πνεύμα – θα ήταν υπεραρκετά χωρίς τόσο πολύ οινόπνευμα. Όσο ιδέα και αν είναι ο Μπουκόφσκι για τις ιδέες, τις ιστορίες και τη ζωή του, καμία δεν θα τον υπόμενε στη ζωή της – αυτή είναι η αληθινή ιστορία κι εκείνος δεν είναι καν ο Μπουκόφσκι.

Από μισάνθρωπος εξελίχθηκε σε απάνθρωπο που ήταν ανεπαρκής ακόμα και για μια τυπική σχέση, σαν εκείνες που δεν έπαψε ποτέ να χλευάζει, γιατί δεν έπαυε παντού να παρατηρεί. Εκείνη, ενώ τον χρειαζόταν, μάθαινε να μην τον χρειάζεται, ενόσω εκείνος τη μάθαινε να μην τον χρειάζεται. Στο θολωμένο του μυαλό είχε δεδομένο ότι θα τον άντεχε και θα τον ανεχόταν, μόνο που τα δεδομένα γίνονται κάποτε ζητούμενα. Εκείνη ποθούσε να ζήσει, ενώ η απουσία του στη ζωή της χρόνιζε επικίνδυνα, όπως και η απουσία του στη ζωή του.

Ό,τι είχανε με ενθουσιασμό κι αισθησιασμό στήσει το ξέστησε εκείνος που με τη συντροφιά της έξης του φρόντισε να μη συντροφεύει κανέναν, ακόμα κι εκείνη με την οποία κούμπωνε στη συντροφιά. Συγχρόνως, εκείνη είχε πια συνηθίσει να ζει χωρίς αυτόν, ενώ αυτός είχε συνηθίσει να ζει στον κόσμο του και να αποστρέφεται τον κόσμο που αυτή λαχταρούσε δίπλα του να γνωρίσει. Ετοίμαζε τις βαλίτσες της από καιρό, χωρίς να το ξέρουν. Η ψυχρότητά της είχε κάνει πια μεταστάσεις στο βλέμμα, στην αφή και στην επαφή της. Τελικά, ψώνισε και υφάκι – το επιτηδευμενο κλισέ «κάνε ό,τι καταλαβαίνεις, δεν μπορώ / δεν θέλω άλλο να κάνω μαζί σου χαχαχα περνώ και μόνη μου καλά» – και καλά και μπλαμπλα και τραλαλα. Σαν να έπαιρνε σάρκα και οστά μπροστά του το κλασικό εγχειρίδιο ψυχολογίας για τους μηχανισμούς αυτοάμυνας. Μα εκείνος είχε διαβάσει εκτός από τα κλασικά και τα εικονοκλαστικά, μάλιστα διάβαζε κι εκείνη, οπότε έκανε ότι κατάλαβε, κι ας κατάλαβε.

Έτσι ακριβώς του το αμόλησε, και άκαιρα και άκυρα κι επιτηδευμένα. Το ύφος, τα λόγια και οι πράξεις της βελονιές στα μηλίγγια του τον πυροβολούσαν εξ επαφής. Εκείνη δάκρυσε, αλλά δεν έσπασε, εκείνος έσπασε, αλλά δεν δάκρυσε. Εκείνη έδειχνε να συνέχιζε τη ζωή της, εκείνος ένιωθε πως δεν είχε πια ζωή. Ο πόνος τον σφυροκοπούσε τόσο ανελέητα, που ευχόταν να τον κατέψυχαν, για να μη νιώθει τίποτα.

Εκείνη όφειλε και μπορούσε να αντιδράσει έγκαιρα, όμως απορροφημένη από την καθημερινότητά της κι εγκλωβισμένη στην παθητικότητά της βολεύτηκε επίσης, για να αντιδράσει όψιμα – «οχυρώθηκε», όπως το βάφτισε. Μόνο που ή οχυρώνεσαι ή είσαι ντόμπρος, ή λες ψέματα ή αλήθεια, τόσο απλό και τόσο δύσκολο συνάμα. Πάντως, αντίθετα με τη μέχρι τότε παθητικότητά της, τότε του το ξεφούρνισε επιθετικά με συνοπτικές διαδικασίες, σαν να είχε απέναντί της τον χειρότερο εχθρό της – και παίζει να πιστεύει ότι τον είχε. Εκείνος προσπάθησε να φανεί ψύχραιμος, την ώρα που έχανε τη γη κάτω από τα πόδια του. Ο κόλαφος ήχησε βροντερά και μια νάρκη ανατινάχτηκε στα σπλάχνα του. Δεν τον συντάραξε μόνο, τον συνέφερε κιόλας. Σε ένα πρωτοφανές διάβημα αισιοδοξίας, γνωμάτευσε ότι η κατάστασή τους είναι ιάσιμη και θα τη γιατρέψει. Όχι από άνοστο προσκοπισμό ή από πληγωμένο εγωισμό, αλλά γιατί αξίζει τον κόπο από όπου και να το πιάσεις. Χρειαζόταν ένας σεισμός, για να γκρεμίσει τον προσωπικό του λαβύρινθο. Βέβαια, στη γλώσσα των αισθημάτων το ρήμα «θέλω» δεν κλίνεται σε προστακτική, όμως υποκλίνεται σε σαρωτικές πράξεις. Έτσι, λογάριαζε πως θα την έπαιρνε από το χέρι, για να της δείξει ότι τα αισθήματά της μπορεί να είχαν σκεπαστεί στη λήθη, αλλά δεν είχαν θαφτεί στην άβυσσο. Το πήρε όλο πάνω του να σπάσει τη σκληρή κρούστα που ο ίδιος είχε σωρεύσει γύρω από την καρδιά της, με την πρώτη ευκαιρία που του έδωσε.

Βασικά, καιρός να θυμόταν πόσο ακμαίος και σφριγηλός ήταν από τη φύση του, προτού κυριαρχήσει πάνω της η δεύτερη φύση. Να επανέλθει στη φυσική του κατάσταση, όπως ήταν, πριν τη σακατέψει η χημική του επέμβαση. Τέρμα οι ανούσιες αναβλητικότητες και ασπόνδυλες θεωρητικολογίες. Ακόμα κι αν δεν ήταν ο μόνος υπεύθυνος για τα χειρότερά του, ήταν ο μόνος αρμόδιος να είναι στα καλύτερά του. Ενώ διατυμπάνιζε την πίστη του στη ζωή πριν το θάνατο, ευτέλιζε τη ζωή του κι επέσπευδε τον θάνατό του. Μόνο εκείνος μπορεί να κατατροπώσει το κουσούρι του που τον έχει κάνει αγνώριστο. Ήδη σπατάλησε πολύτιμο χρόνο να το πασπαλίζει με εκλογικεύσεις. Ώρα να άρει τις αντιφάσεις με πράξεις συνεπείς με τις υγιείς από τις θεωρίες που καλά γνωρίζει να δειγματίζει, χωρίς το μυαλό μουλιασμένο, το κορμί μουδιασμένο και τον εαυτό του μουχλιασμένο. Ναι, είχε δίκιο να αντιστέκεται να γίνουν οι ανόητες απάτες της μάζας αυταπάτες του, όμως είχε άδικο να στέκεται απέναντι σε μια μποτίλια πλάθοντας πιο ανόητες αυταπάτες.

Αυτό που επείγει είναι να ταξιθετήσει το χάος του, ακόμα κι αν εν τάξει το τοπίο δεν θα την εντάξει. Του οφείλει να κλείσει χρόνιους λογαριασμούς με τη μιζέρια του και να ξεφορτωθεί τις κάβες-καβάτζες της, ποτήρια και μπουκάλια. Δεν έχει λόγο να αλλάξει, έχει κάθε λόγο να γίνει αυτός που ήταν – ο εαυτός του. Άρα, έχει λίγα να αλλάξει και πολλά να πράξει.

Όσο για εκείνη, του δωσε την ευκαιρία, μα του την πρόδωσε.

Γιατί; Γιατί έτσι.

Έτσι έγινε, έτσι είναι κι έτσι θα γίνει, χωρίς εκείνη.


Πηγή Ποτήρια και μπουκάλια