23 January, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 35)

Όταν μπαίνετε στο διαδίκτυο έχετε ορισμένες προσδοκίες, ορισμένες απαιτήσεις. Περιμένετε να συνδεθείτε στην ιστοσελίδα που θέλετε. Περιμένετε ότι ο πάροχός σας, η τηλεφωνική σας εταιρεία, δεν θα παρεμβαίνει στα δεδομένα σας και θα σας συνδέει με όλες τις ιστοσελίδες, τις εφαρμογές και το περιεχόμενο που επιλέγετε. Θέλετε να έχετε τον έλεγχο της περιήγησής σας στο διαδίκτυο. Τα παραπάνω έρχεται να ανατρέψει η απόφαση της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Επικοινωνιών (FCC) των ΗΠΑ που ψήφισε υπέρ της άρσης της νομοθεσίας για την δικτυακή ουδετερότητα (Net Neutrality) στις 14 Δεκεμβρίου.

                                                                            του Βασίλη Γεροδήμου


Τι είναι η δικτυακή ουδετερότητα;

Όταν χρησιμοποιείτε το διαδίκτυο, αναμένετε δικτυακή ουδετερότητα (Net Neutrality). Αυτή είναι μια συμφωνία που ορίζει ότι οι πάροχοι υπηρεσιών ίντερνετ, καθώς επίσης και οι κυβερνήσεις, πρέπει να αντιμετωπίζουν όλα τα δεδομένα στο διαδίκτυο ως ίσα, χωρίς να κάνουν διακρίσεις ή να χρεώνουν ξεχωριστά τον χρήστη, ανάλογα με το περιεχόμενο, την ιστοσελίδα, την εφαρμογή ή άλλους παράγοντες. Η δικτυακή ουδετερότητα λοιπόν,ανεξαρτήτως του τι περιεχόμενο καταναλώνεις, είναι κάτι που επιθυμούν πρώτα και κύρια οι πολίτες. Βέβαια το θέλουν και οι ιντερνετικές εταιρείες (Google, Microsoft, Apple, Wikipedia, Amazon κ.λπ.) αφού το κύριο μέλημα του είναι να ελέγχουν αυτές το διαδίκτυο και όχι οι πάροχοι. Χωρίς αυτή την ουδετερότητα οι πάροχοι ίντερνετ θα μπορούν να μπλοκάρουν αδιακρίτως ιστοσελίδες και υπηρεσίες, ή να απειλούν με μειωμένες ταχύτητες, εκτός αν υπάρχει συμφωνία μαζί τους.

Η δικτυακή ουδετερότητα βρίσκεται σε κίνδυνο στην Αμερική –και όχι μόνο, όπως θα δούμε– για άλλη μια φορά. Το 2014 η απειλή ήταν αντίστοιχη, και τότε ο Ομπάμα (υπέρμαχος της παγκοσμιοποίησης και των πολυεθνικών του διαδικτύου) και οι δικοί του άνθρωποι στην FCC υποστήριξαν το Net Neutrality αφού αυτό ήθελαν οι κολοσσοί του διαδικτύου. Τώρα όμως, με Τραμπ και τους δικούς του ανθρώπους, τα πράγματα είναι διαφορετικά αφού ο τωρινός πρόεδρος βρίσκεται σε «πόλεμο» με τις ιντερνετικές εταιρίες. Ο Λευκός Οίκος θέλει να περιορίσει τις πολυεθνικές του διαδικτύου και να δώσει περισσότερο έλεγχο στο καρτέλ των παρόχων ίντερνετ.

Τι γίνεται στην Ελλάδα

Φυσικά, καθώς οι περισσότερες διαδικτυακές εταιρείες έχουν τη βάση τους στις ΗΠΑ, ό,τι γίνεται εκεί έχει τεράστιο αντίκτυπο στο διεθνές ίντερνετ. Στα καθ’ ημάς όμως, τα πράγματα είναι αρκετά πιο ήσυχα, καθώς η Ε.Ε. έχει γενικώς νόμους που προστατεύουν την ουδετερότητα. Θεωρητικά τουλάχιστον. Στην πράξη, και η Cosmote και η Vodafone αρχίζουν σιγά-σιγά, κάπως, να τους παρακάμπτουν, με πακέτα σαν τα Cosmote Play Now, Social Now, Chat Now, ή τα Vodafone Video Pass, Social Pass και Chat Pass, πακέτα που διαχωρίζουν το περιεχόμενο που καταναλώνεις ανάλογα με το είδος της εφαρμογής. Ας το θέσουμε αλλιώς: με τέτοιου είδους προγράμματα και διαχωρισμούς, οι εν λόγω εταιρείες παραβιάζουν ευθέως την δικτυακή ουδετερότητα.

Και μπορούμε να δούμε τα εξής τρία προβλήματα:

Πρώτο. Ήδη προωθούνται οι «μεγάλες» υπηρεσίες, σαν το Whatsapp ή το YouTube. Τί γίνεται αν θέλω να μιλάω με τους φίλους μου μέσω Telegram για παράδειγμα, ή να βλέπω βίντεο στο Vimeo (έχοντας Cosmote); Είναι προφανές πως αυτά τα προγράμματα με «σπρώχνουν» να χρησιμοποιώ τις συμβεβλημένες υπηρεσίες, στριμώχνοντας έτσι στη γωνία όποιες εναλλακτικές.

Δεύτερο. Πώς γίνεται ο διαχωρισμός των δεδομένων; Πώς ξέρει ο πάροχος πού μπαίνω; Παραβιάζεται η ιδιωτικότητά μου; Ας δούμε τα ψιλά γράμματα:

«Η Cosmote χρησιμοποιεί τεχνολογία εις βάθος ελέγχου δέσμης δεδομένων ώστε τα πληροφοριακά και επικοινωνιακά συστήματά της, που εξυπηρετούν την πλοήγηση του συνδρομητή στο διαδίκτυο (internet), να μπορούν να αναγνωρίσουν την χρήση δεδομένων για τις υπηρεσίες/εφαρμογές που περιλαμβάνονται στο Πακέτο με σκοπό τη χρέωση του συνδρομητή. H Cosmote δεν συλλέγει, επεξεργάζεται και διαβιβάζει καμία άλλη πληροφορία και προσωπικά δεδομένα του συνδρομητή για κανέναν άλλο σκοπό, πέραν των όσων προβλέπονται στους παρόντες όρους και στην ισχύουσα νομοθεσία.» Σε παρόμοιο ύφος είναι διατυπωμένοι και οι όροι χρήσης της Vodafone.

Με δυο λόγια, ναι, και οι δύο πάροχοι συλλέγουν τα δεδομένα σου για να προσφέρουν αυτές τις υπηρεσίες, ασχέτως αν το κάνουν «μόνο γι’ αυτό τον σκοπό».

Τρίτο. Αν δεχτούμε αυτά τα πακέτα, όσο «προνομιακά» κι αν είναι, ανοίγει η κερκόπορτα για μεγαλύτερο έλεγχο του τι κάνουμε στο διαδίκτυο. Τίποτα δεν θα σταματάει πλέον τους παρόχους από το να πάνε στο επόμενο στάδιο και από την προνομιακή μεταχείριση των συμβεβλημένων υπηρεσιών, να μπλοκάρουν, ή πιο ρεαλιστικά, να επιβραδύνουν την πρόσβαση στις μη συμβεβλημένες. Να μην μπορείς να δεις χωρίς σταματήματα και buffering* ένα βίντεο μέσω Amazon Prime Video αν έχεις Vodafone για παράδειγμα, μιας και αυτή έχει κάνει συμφωνίες με ανταγωνιστικές για την Amazon υπηρεσίες, και πάει λέγοντας. Δε λέμε ότι αυτό θα συμβεί ντε και καλά, αλλά αν συμβεί να μην εκπλαγούμε.

* Buffering είναι η προσωρινή φόρτωση δεδομένων πριν αυτά φτάσουν στον τελικό προορισμό τους. Για παράδειγμα το buffering συμβαίνει όταν βλέπουμε ένα βίντεο κι αυτό σταματάει εμφανίζοντας τον χαρακτηριστικό κύκλο.


Σε κίνδυνο η δικτυακή ουδετερότητα

Όταν μπαίνετε στο διαδίκτυο έχετε ορισμένες προσδοκίες, ορισμένες απαιτήσεις. Περιμένετε να συνδεθείτε στην ιστοσελίδα που θέλετε. Περιμένετε ότι ο πάροχός σας, η τηλεφωνική σας εταιρεία, δεν θα παρεμβαίνει στα δεδομένα σας και θα σας συνδέει με όλες τις ιστοσελίδες, τις εφαρμογές και το περιεχόμενο που επιλέγετε. Θέλετε να έχετε τον έλεγχο της περιήγησής σας στο διαδίκτυο. Τα παραπάνω έρχεται να ανατρέψει η απόφαση της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Επικοινωνιών (FCC) των ΗΠΑ που ψήφισε υπέρ της άρσης της νομοθεσίας για την δικτυακή ουδετερότητα (Net Neutrality) στις 14 Δεκεμβρίου.

                                                                            του Βασίλη Γεροδήμου


Τι είναι η δικτυακή ουδετερότητα;

Όταν χρησιμοποιείτε το διαδίκτυο, αναμένετε δικτυακή ουδετερότητα (Net Neutrality). Αυτή είναι μια συμφωνία που ορίζει ότι οι πάροχοι υπηρεσιών ίντερνετ, καθώς επίσης και οι κυβερνήσεις, πρέπει να αντιμετωπίζουν όλα τα δεδομένα στο διαδίκτυο ως ίσα, χωρίς να κάνουν διακρίσεις ή να χρεώνουν ξεχωριστά τον χρήστη, ανάλογα με το περιεχόμενο, την ιστοσελίδα, την εφαρμογή ή άλλους παράγοντες. Η δικτυακή ουδετερότητα λοιπόν,ανεξαρτήτως του τι περιεχόμενο καταναλώνεις, είναι κάτι που επιθυμούν πρώτα και κύρια οι πολίτες. Βέβαια το θέλουν και οι ιντερνετικές εταιρείες (Google, Microsoft, Apple, Wikipedia, Amazon κ.λπ.) αφού το κύριο μέλημα του είναι να ελέγχουν αυτές το διαδίκτυο και όχι οι πάροχοι. Χωρίς αυτή την ουδετερότητα οι πάροχοι ίντερνετ θα μπορούν να μπλοκάρουν αδιακρίτως ιστοσελίδες και υπηρεσίες, ή να απειλούν με μειωμένες ταχύτητες, εκτός αν υπάρχει συμφωνία μαζί τους.

Η δικτυακή ουδετερότητα βρίσκεται σε κίνδυνο στην Αμερική –και όχι μόνο, όπως θα δούμε– για άλλη μια φορά. Το 2014 η απειλή ήταν αντίστοιχη, και τότε ο Ομπάμα (υπέρμαχος της παγκοσμιοποίησης και των πολυεθνικών του διαδικτύου) και οι δικοί του άνθρωποι στην FCC υποστήριξαν το Net Neutrality αφού αυτό ήθελαν οι κολοσσοί του διαδικτύου. Τώρα όμως, με Τραμπ και τους δικούς του ανθρώπους, τα πράγματα είναι διαφορετικά αφού ο τωρινός πρόεδρος βρίσκεται σε «πόλεμο» με τις ιντερνετικές εταιρίες. Ο Λευκός Οίκος θέλει να περιορίσει τις πολυεθνικές του διαδικτύου και να δώσει περισσότερο έλεγχο στο καρτέλ των παρόχων ίντερνετ.

Τι γίνεται στην Ελλάδα

Φυσικά, καθώς οι περισσότερες διαδικτυακές εταιρείες έχουν τη βάση τους στις ΗΠΑ, ό,τι γίνεται εκεί έχει τεράστιο αντίκτυπο στο διεθνές ίντερνετ. Στα καθ’ ημάς όμως, τα πράγματα είναι αρκετά πιο ήσυχα, καθώς η Ε.Ε. έχει γενικώς νόμους που προστατεύουν την ουδετερότητα. Θεωρητικά τουλάχιστον. Στην πράξη, και η Cosmote και η Vodafone αρχίζουν σιγά-σιγά, κάπως, να τους παρακάμπτουν, με πακέτα σαν τα Cosmote Play Now, Social Now, Chat Now, ή τα Vodafone Video Pass, Social Pass και Chat Pass, πακέτα που διαχωρίζουν το περιεχόμενο που καταναλώνεις ανάλογα με το είδος της εφαρμογής. Ας το θέσουμε αλλιώς: με τέτοιου είδους προγράμματα και διαχωρισμούς, οι εν λόγω εταιρείες παραβιάζουν ευθέως την δικτυακή ουδετερότητα.

Και μπορούμε να δούμε τα εξής τρία προβλήματα:

Πρώτο. Ήδη προωθούνται οι «μεγάλες» υπηρεσίες, σαν το Whatsapp ή το YouTube. Τί γίνεται αν θέλω να μιλάω με τους φίλους μου μέσω Telegram για παράδειγμα, ή να βλέπω βίντεο στο Vimeo (έχοντας Cosmote); Είναι προφανές πως αυτά τα προγράμματα με «σπρώχνουν» να χρησιμοποιώ τις συμβεβλημένες υπηρεσίες, στριμώχνοντας έτσι στη γωνία όποιες εναλλακτικές.

Δεύτερο. Πώς γίνεται ο διαχωρισμός των δεδομένων; Πώς ξέρει ο πάροχος πού μπαίνω; Παραβιάζεται η ιδιωτικότητά μου; Ας δούμε τα ψιλά γράμματα:

«Η Cosmote χρησιμοποιεί τεχνολογία εις βάθος ελέγχου δέσμης δεδομένων ώστε τα πληροφοριακά και επικοινωνιακά συστήματά της, που εξυπηρετούν την πλοήγηση του συνδρομητή στο διαδίκτυο (internet), να μπορούν να αναγνωρίσουν την χρήση δεδομένων για τις υπηρεσίες/εφαρμογές που περιλαμβάνονται στο Πακέτο με σκοπό τη χρέωση του συνδρομητή. H Cosmote δεν συλλέγει, επεξεργάζεται και διαβιβάζει καμία άλλη πληροφορία και προσωπικά δεδομένα του συνδρομητή για κανέναν άλλο σκοπό, πέραν των όσων προβλέπονται στους παρόντες όρους και στην ισχύουσα νομοθεσία.» Σε παρόμοιο ύφος είναι διατυπωμένοι και οι όροι χρήσης της Vodafone.

Με δυο λόγια, ναι, και οι δύο πάροχοι συλλέγουν τα δεδομένα σου για να προσφέρουν αυτές τις υπηρεσίες, ασχέτως αν το κάνουν «μόνο γι’ αυτό τον σκοπό».

Τρίτο. Αν δεχτούμε αυτά τα πακέτα, όσο «προνομιακά» κι αν είναι, ανοίγει η κερκόπορτα για μεγαλύτερο έλεγχο του τι κάνουμε στο διαδίκτυο. Τίποτα δεν θα σταματάει πλέον τους παρόχους από το να πάνε στο επόμενο στάδιο και από την προνομιακή μεταχείριση των συμβεβλημένων υπηρεσιών, να μπλοκάρουν, ή πιο ρεαλιστικά, να επιβραδύνουν την πρόσβαση στις μη συμβεβλημένες. Να μην μπορείς να δεις χωρίς σταματήματα και buffering* ένα βίντεο μέσω Amazon Prime Video αν έχεις Vodafone για παράδειγμα, μιας και αυτή έχει κάνει συμφωνίες με ανταγωνιστικές για την Amazon υπηρεσίες, και πάει λέγοντας. Δε λέμε ότι αυτό θα συμβεί ντε και καλά, αλλά αν συμβεί να μην εκπλαγούμε.

* Buffering είναι η προσωρινή φόρτωση δεδομένων πριν αυτά φτάσουν στον τελικό προορισμό τους. Για παράδειγμα το buffering συμβαίνει όταν βλέπουμε ένα βίντεο κι αυτό σταματάει εμφανίζοντας τον χαρακτηριστικό κύκλο.


Σε κίνδυνο η δικτυακή ουδετερότητα

Γιατί στις συζητήσεις μας αναμασούμε τις ίδιες σάπιες ιδέες.
Γιατί εγκλωβιζόμαστε στα πάθη μας.
Γιατί δε μπορούμε να κοιταχτούμε πια στα μάτια.
Γιατί το άγγιγμα,το φιλί,ο έρωτας γίνονται μηχανικά.
Γιατί όλα μετατρέπονται σε τυπικές διαδικασίες μιας νοσηρής ρουτίνας.
Γιατί μέσα στη νεροποντή,καθένας θα κοιτάξει να σώσει το τομάρι του.
Γιατί σε όλη μας τη ζωή,απ΄τα γεννοφάσκια μας εώς τα βαθιά γεράματα,έχουμε στο προσκεφάλι μας το “πρέπει”.
Γιατί εθιζόμαστε στη συνήθεια.
Γιατί δεν αντιδρούμε σε κάθε τι που μας καίει τη ψυχή,προτιμούμε να γίνουμε στάχτη.
Γιατί παρακαλούμε τη μιζέρια να μας συνοδέυσει στο τρελό χορό της Ζωής,ώστε τελικά να βολευτούμε στη ζεστή αγκαλιά της.
Γιατί βρίσκουμε τη δύναμή μας,μέσα από τις αδυναμίες των άλλων.
Γιατί κρύβουμε συναισθήματα και κλαίμε κάθε μέρα σιωπηλά.
Γιατί περιθωριοποιούμε το διαφορετικό.
Γιατί παραδινόμαστε δίχως ίχνος αμφιβολίας στους κανόνες που ανελέητα μας επιβάλλονται.
Γιατί είμαστε λαίμαργοι για εφήμερες απολαύσεις.
Γιατί αιτιολογούμε τα πάντα,ψάχνουμε πειστικές δικαιολογίες να συγκαλύψουμε τις αμαρτίες μας,να απενοχοποιήσουμε τον εαυτό μας.
Για μια στιγμή.
Τα μάτια κλείνουν.
Σταματάμε.

Στο χείλος του γκρεμού θυμόμαστε πως πρέπει να ζήσουμε.


Πεθαίνουμε

Γιατί στις συζητήσεις μας αναμασούμε τις ίδιες σάπιες ιδέες.
Γιατί εγκλωβιζόμαστε στα πάθη μας.
Γιατί δε μπορούμε να κοιταχτούμε πια στα μάτια.
Γιατί το άγγιγμα,το φιλί,ο έρωτας γίνονται μηχανικά.
Γιατί όλα μετατρέπονται σε τυπικές διαδικασίες μιας νοσηρής ρουτίνας.
Γιατί μέσα στη νεροποντή,καθένας θα κοιτάξει να σώσει το τομάρι του.
Γιατί σε όλη μας τη ζωή,απ΄τα γεννοφάσκια μας εώς τα βαθιά γεράματα,έχουμε στο προσκεφάλι μας το “πρέπει”.
Γιατί εθιζόμαστε στη συνήθεια.
Γιατί δεν αντιδρούμε σε κάθε τι που μας καίει τη ψυχή,προτιμούμε να γίνουμε στάχτη.
Γιατί παρακαλούμε τη μιζέρια να μας συνοδέυσει στο τρελό χορό της Ζωής,ώστε τελικά να βολευτούμε στη ζεστή αγκαλιά της.
Γιατί βρίσκουμε τη δύναμή μας,μέσα από τις αδυναμίες των άλλων.
Γιατί κρύβουμε συναισθήματα και κλαίμε κάθε μέρα σιωπηλά.
Γιατί περιθωριοποιούμε το διαφορετικό.
Γιατί παραδινόμαστε δίχως ίχνος αμφιβολίας στους κανόνες που ανελέητα μας επιβάλλονται.
Γιατί είμαστε λαίμαργοι για εφήμερες απολαύσεις.
Γιατί αιτιολογούμε τα πάντα,ψάχνουμε πειστικές δικαιολογίες να συγκαλύψουμε τις αμαρτίες μας,να απενοχοποιήσουμε τον εαυτό μας.
Για μια στιγμή.
Τα μάτια κλείνουν.
Σταματάμε.

Στο χείλος του γκρεμού θυμόμαστε πως πρέπει να ζήσουμε.


Πεθαίνουμε

Γιατί στις συζητήσεις μας αναμασούμε τις ίδιες σάπιες ιδέες.
Γιατί εγκλωβιζόμαστε στα πάθη μας.
Γιατί δε μπορούμε να κοιταχτούμε πια στα μάτια.
Γιατί το άγγιγμα,το φιλί,ο έρωτας γίνονται μηχανικά.
Γιατί όλα μετατρέπονται σε τυπικές διαδικασίες μιας νοσηρής ρουτίνας.
Γιατί μέσα στη νεροποντή,καθένας θα κοιτάξει να σώσει το τομάρι του.
Γιατί σε όλη μας τη ζωή,απ΄τα γεννοφάσκια μας εώς τα βαθιά γεράματα,έχουμε στο προσκεφάλι μας το “πρέπει”.
Γιατί εθιζόμαστε στη συνήθεια.
Γιατί δεν αντιδρούμε σε κάθε τι που μας καίει τη ψυχή,προτιμούμε να γίνουμε στάχτη.
Γιατί παρακαλούμε τη μιζέρια να μας συνοδέυσει στο τρελό χορό της Ζωής,ώστε τελικά να βολευτούμε στη ζεστή αγκαλιά της.
Γιατί βρίσκουμε τη δύναμή μας,μέσα από τις αδυναμίες των άλλων.
Γιατί κρύβουμε συναισθήματα και κλαίμε κάθε μέρα σιωπηλά.
Γιατί περιθωριοποιούμε το διαφορετικό.
Γιατί παραδινόμαστε δίχως ίχνος αμφιβολίας στους κανόνες που ανελέητα μας επιβάλλονται.
Γιατί είμαστε λαίμαργοι για εφήμερες απολαύσεις.
Γιατί αιτιολογούμε τα πάντα,ψάχνουμε πειστικές δικαιολογίες να συγκαλύψουμε τις αμαρτίες μας,να απενοχοποιήσουμε τον εαυτό μας.
Για μια στιγμή.
Τα μάτια κλείνουν.
Σταματάμε.

Στο χείλος του γκρεμού θυμόμαστε πως πρέπει να ζήσουμε.


Πεθαίνουμε

Γιατί στις συζητήσεις μας αναμασούμε τις ίδιες σάπιες ιδέες.
Γιατί εγκλωβιζόμαστε στα πάθη μας.
Γιατί δε μπορούμε να κοιταχτούμε πια στα μάτια.
Γιατί το άγγιγμα,το φιλί,ο έρωτας γίνονται μηχανικά.
Γιατί όλα μετατρέπονται σε τυπικές διαδικασίες μιας νοσηρής ρουτίνας.
Γιατί μέσα στη νεροποντή,καθένας θα κοιτάξει να σώσει το τομάρι του.
Γιατί σε όλη μας τη ζωή,απ΄τα γεννοφάσκια μας εώς τα βαθιά γεράματα,έχουμε στο προσκεφάλι μας το “πρέπει”.
Γιατί εθιζόμαστε στη συνήθεια.
Γιατί δεν αντιδρούμε σε κάθε τι που μας καίει τη ψυχή,προτιμούμε να γίνουμε στάχτη.
Γιατί παρακαλούμε τη μιζέρια να μας συνοδέυσει στο τρελό χορό της Ζωής,ώστε τελικά να βολευτούμε στη ζεστή αγκαλιά της.
Γιατί βρίσκουμε τη δύναμή μας,μέσα από τις αδυναμίες των άλλων.
Γιατί κρύβουμε συναισθήματα και κλαίμε κάθε μέρα σιωπηλά.
Γιατί περιθωριοποιούμε το διαφορετικό.
Γιατί παραδινόμαστε δίχως ίχνος αμφιβολίας στους κανόνες που ανελέητα μας επιβάλλονται.
Γιατί είμαστε λαίμαργοι για εφήμερες απολαύσεις.
Γιατί αιτιολογούμε τα πάντα,ψάχνουμε πειστικές δικαιολογίες να συγκαλύψουμε τις αμαρτίες μας,να απενοχοποιήσουμε τον εαυτό μας.
Για μια στιγμή.
Τα μάτια κλείνουν.
Σταματάμε.

Στο χείλος του γκρεμού θυμόμαστε πως πρέπει να ζήσουμε.


Πεθαίνουμε

Γιατί στις συζητήσεις μας αναμασούμε τις ίδιες σάπιες ιδέες.
Γιατί εγκλωβιζόμαστε στα πάθη μας.
Γιατί δε μπορούμε να κοιταχτούμε πια στα μάτια.
Γιατί το άγγιγμα,το φιλί,ο έρωτας γίνονται μηχανικά.
Γιατί όλα μετατρέπονται σε τυπικές διαδικασίες μιας νοσηρής ρουτίνας.
Γιατί μέσα στη νεροποντή,καθένας θα κοιτάξει να σώσει το τομάρι του.
Γιατί σε όλη μας τη ζωή,απ΄τα γεννοφάσκια μας εώς τα βαθιά γεράματα,έχουμε στο προσκεφάλι μας το “πρέπει”.
Γιατί εθιζόμαστε στη συνήθεια.
Γιατί δεν αντιδρούμε σε κάθε τι που μας καίει τη ψυχή,προτιμούμε να γίνουμε στάχτη.
Γιατί παρακαλούμε τη μιζέρια να μας συνοδέυσει στο τρελό χορό της Ζωής,ώστε τελικά να βολευτούμε στη ζεστή αγκαλιά της.
Γιατί βρίσκουμε τη δύναμή μας,μέσα από τις αδυναμίες των άλλων.
Γιατί κρύβουμε συναισθήματα και κλαίμε κάθε μέρα σιωπηλά.
Γιατί περιθωριοποιούμε το διαφορετικό.
Γιατί παραδινόμαστε δίχως ίχνος αμφιβολίας στους κανόνες που ανελέητα μας επιβάλλονται.
Γιατί είμαστε λαίμαργοι για εφήμερες απολαύσεις.
Γιατί αιτιολογούμε τα πάντα,ψάχνουμε πειστικές δικαιολογίες να συγκαλύψουμε τις αμαρτίες μας,να απενοχοποιήσουμε τον εαυτό μας.
Για μια στιγμή.
Τα μάτια κλείνουν.
Σταματάμε.

Στο χείλος του γκρεμού θυμόμαστε πως πρέπει να ζήσουμε.


Πεθαίνουμε

Οι πληγές στις ιστορίες των ανθρώπων δεν είναι πάντα εύκολες. Ούτε καν συχνά! Είναι κάποιες πληγές τόσο βαθιά ριζωμένες στην ψυχή μας που νομίζουμε πως ποτέ δεν θα επουλωθούν. Πιστεύουμε πως πάντα θα είναι εκεί, να στέκουν ορθάνοιχτες, να μας πονάνε και να μας θυμίζουν το βαθύ τραύμα των αναμνήσεών μας, βαθιά ριζωμένο μέσα μας.

Είναι κάποιες πληγές που δεν μας αφήνουν να προχωρήσουμε. Θες πες το τύψεις και ενοχές, θες πες το φόβο, αδυναμία, ανημποριά. Μας κρατούν καθηλωμένους σε ένα ανεπανόρθωτο αίσθημα αβοηθησίας, μα αίσθηση ακινησίας, τελικά έναν ψυχικό βάλτο. Εκεί μέσα βουλιάζουμε στάσιμοι, σαν αμήχανα μπροστά στο τίποτα και ατενίζουμε (;) το μέλλον. Ποιο μέλλον; Ο χρόνος σταματά και παρόν, παρελθόν και μέλλον γίνονται ένα: Ένας χρόνος άχρονος…

Κι όμως αν μιλάω τόσο γλαφυρά για την ανθρώπινη αδυναμία, είναι γιατί έχω βαθιά πίστη στην αντίστροφή της. Μια πίστη στην ανθρώπινη δύναμη, την δύναμη της ψυχής μας (ότι κι αν σημαίνει αυτό: νους, πνεύμα, βιώματα, αναμνήσεις και εμπειρίες). Ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς- αρκεί να το επιτρέψουμε. Σε ποιον; Στον εαυτό μας. Είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να δώσουμε το Ο.κ., την εντολή για να ξαναπάρουμε μπρος. Να πάμε μπροστά, να πάμε παρακάτω. Να σπρώξουμε τον χρόνο απ’ το παρόν στο μέλλον, να (ξε)περάσουμε το παρελθόν.

Όχι, εξελίσσομαι δεν σημαίνει ξεχνάω. Δεν το αφήνουν οι πληγές μας εξάλλου κάτι τέτοιο. Οι πληγές ακόμα κι αν κλείσουν αφήνουν πίσω τους ουλές, να μας θυμίζουν τον πόνο, την ήττα, την απώλεια… Εξελίσσομαι σημαίνει προχωράω, μαζεύω τα συντρίμμια μου, μαθαίνω απ’ τα λάθη μου, συγχωρώ τις αδυναμίες μου, πηγαίνω παρακάτω.

Εκεί θα βρω τον νέο μου εαυτό. Σοφότερο, δυνατότερο, εμπειρότερο ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πιο τρωτός: Ο πόνος ίσως κάποτε να μειωθεί και να φύγει, αυτό που μένει είσαι Εσύ. Εσένα πρέπει να μην εγκαταλείψεις στο παρελθόν και τη λήθη.

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.



Ότι δεν σε πληγώνει σε κάνει πιο δυνατό;

Οι πληγές στις ιστορίες των ανθρώπων δεν είναι πάντα εύκολες. Ούτε καν συχνά! Είναι κάποιες πληγές τόσο βαθιά ριζωμένες στην ψυχή μας που νομίζουμε πως ποτέ δεν θα επουλωθούν. Πιστεύουμε πως πάντα θα είναι εκεί, να στέκουν ορθάνοιχτες, να μας πονάνε και να μας θυμίζουν το βαθύ τραύμα των αναμνήσεών μας, βαθιά ριζωμένο μέσα μας.

Είναι κάποιες πληγές που δεν μας αφήνουν να προχωρήσουμε. Θες πες το τύψεις και ενοχές, θες πες το φόβο, αδυναμία, ανημποριά. Μας κρατούν καθηλωμένους σε ένα ανεπανόρθωτο αίσθημα αβοηθησίας, μα αίσθηση ακινησίας, τελικά έναν ψυχικό βάλτο. Εκεί μέσα βουλιάζουμε στάσιμοι, σαν αμήχανα μπροστά στο τίποτα και ατενίζουμε (;) το μέλλον. Ποιο μέλλον; Ο χρόνος σταματά και παρόν, παρελθόν και μέλλον γίνονται ένα: Ένας χρόνος άχρονος…

Κι όμως αν μιλάω τόσο γλαφυρά για την ανθρώπινη αδυναμία, είναι γιατί έχω βαθιά πίστη στην αντίστροφή της. Μια πίστη στην ανθρώπινη δύναμη, την δύναμη της ψυχής μας (ότι κι αν σημαίνει αυτό: νους, πνεύμα, βιώματα, αναμνήσεις και εμπειρίες). Ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς- αρκεί να το επιτρέψουμε. Σε ποιον; Στον εαυτό μας. Είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να δώσουμε το Ο.κ., την εντολή για να ξαναπάρουμε μπρος. Να πάμε μπροστά, να πάμε παρακάτω. Να σπρώξουμε τον χρόνο απ’ το παρόν στο μέλλον, να (ξε)περάσουμε το παρελθόν.

Όχι, εξελίσσομαι δεν σημαίνει ξεχνάω. Δεν το αφήνουν οι πληγές μας εξάλλου κάτι τέτοιο. Οι πληγές ακόμα κι αν κλείσουν αφήνουν πίσω τους ουλές, να μας θυμίζουν τον πόνο, την ήττα, την απώλεια… Εξελίσσομαι σημαίνει προχωράω, μαζεύω τα συντρίμμια μου, μαθαίνω απ’ τα λάθη μου, συγχωρώ τις αδυναμίες μου, πηγαίνω παρακάτω.

Εκεί θα βρω τον νέο μου εαυτό. Σοφότερο, δυνατότερο, εμπειρότερο ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πιο τρωτός: Ο πόνος ίσως κάποτε να μειωθεί και να φύγει, αυτό που μένει είσαι Εσύ. Εσένα πρέπει να μην εγκαταλείψεις στο παρελθόν και τη λήθη.

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.



Ότι δεν σε πληγώνει σε κάνει πιο δυνατό;

Οι πληγές στις ιστορίες των ανθρώπων δεν είναι πάντα εύκολες. Ούτε καν συχνά! Είναι κάποιες πληγές τόσο βαθιά ριζωμένες στην ψυχή μας που νομίζουμε πως ποτέ δεν θα επουλωθούν. Πιστεύουμε πως πάντα θα είναι εκεί, να στέκουν ορθάνοιχτες, να μας πονάνε και να μας θυμίζουν το βαθύ τραύμα των αναμνήσεών μας, βαθιά ριζωμένο μέσα μας.

Είναι κάποιες πληγές που δεν μας αφήνουν να προχωρήσουμε. Θες πες το τύψεις και ενοχές, θες πες το φόβο, αδυναμία, ανημποριά. Μας κρατούν καθηλωμένους σε ένα ανεπανόρθωτο αίσθημα αβοηθησίας, μα αίσθηση ακινησίας, τελικά έναν ψυχικό βάλτο. Εκεί μέσα βουλιάζουμε στάσιμοι, σαν αμήχανα μπροστά στο τίποτα και ατενίζουμε (;) το μέλλον. Ποιο μέλλον; Ο χρόνος σταματά και παρόν, παρελθόν και μέλλον γίνονται ένα: Ένας χρόνος άχρονος…

Κι όμως αν μιλάω τόσο γλαφυρά για την ανθρώπινη αδυναμία, είναι γιατί έχω βαθιά πίστη στην αντίστροφή της. Μια πίστη στην ανθρώπινη δύναμη, την δύναμη της ψυχής μας (ότι κι αν σημαίνει αυτό: νους, πνεύμα, βιώματα, αναμνήσεις και εμπειρίες). Ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς- αρκεί να το επιτρέψουμε. Σε ποιον; Στον εαυτό μας. Είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να δώσουμε το Ο.κ., την εντολή για να ξαναπάρουμε μπρος. Να πάμε μπροστά, να πάμε παρακάτω. Να σπρώξουμε τον χρόνο απ’ το παρόν στο μέλλον, να (ξε)περάσουμε το παρελθόν.

Όχι, εξελίσσομαι δεν σημαίνει ξεχνάω. Δεν το αφήνουν οι πληγές μας εξάλλου κάτι τέτοιο. Οι πληγές ακόμα κι αν κλείσουν αφήνουν πίσω τους ουλές, να μας θυμίζουν τον πόνο, την ήττα, την απώλεια… Εξελίσσομαι σημαίνει προχωράω, μαζεύω τα συντρίμμια μου, μαθαίνω απ’ τα λάθη μου, συγχωρώ τις αδυναμίες μου, πηγαίνω παρακάτω.

Εκεί θα βρω τον νέο μου εαυτό. Σοφότερο, δυνατότερο, εμπειρότερο ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πιο τρωτός: Ο πόνος ίσως κάποτε να μειωθεί και να φύγει, αυτό που μένει είσαι Εσύ. Εσένα πρέπει να μην εγκαταλείψεις στο παρελθόν και τη λήθη.

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.



Ότι δεν σε πληγώνει σε κάνει πιο δυνατό;