22 May, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 33)

Η κλιματική κρίση σήμερα δεν απαιτεί τίποτα λιγότερο από μια παγκόσμια κοινωνική και οικολογική μεταμόρφωση.

Αποσπασματικές μεταρρυθμίσεις, τεχνοκρατικά σχέδια, και κρατικά στηριζόμενη «κλιματική αντίσταση» έχουν αποδειχθεί συχνά πως είναι όχι μόνο αναποτελεσματικές, αλλά επίσης και εντελώς ανίκανες να αντιμετωπίσουν την υποκείμενη αιτία της: την καπιταλιστική παγκόσμια τάξη.

Η τάξη αυτή συστηματικά καταστρέφει τον κοινωνικό και οικολογικό ιστό που επιτρέπει την πολύπλοκη ζωή στο πλανήτη. Ο κυνικός ψαλμός πως «οι άνθρωποι είναι ένοχοι για την υπερθέρμανση του πλανήτη» περιέχει δόλο – η λογική της κυριαρχίας και η ιδεολογία της αέναης «ανάπτυξης» είναι οι πραγματικοί ένοχοι.

Ευτυχώς, τα ανθρώπινα όντα μπορούμε να υπερβούμε την παρούσα κατάστασή μας. Σε όλο το κόσμο, εναλλακτικές τεχνολογίες, κοινωνικά κινήματα, και σχολές σκέψης αμφισβητούν τις εκμεταλλευτικές πρακτικές και δομές του καπιταλισμού.

Παρόλα αυτά, αυτές οι εναλλακτικές θα παραμείνουν απλά σκόρπιες, ανεκπλήρωτες υποσχέσεις εκτός και αν ενωθούν μέσα από ένα συνεκτικό θεσμικό δίκτυο ελευθερίας και δημοκρατίας.

Η γλώσσα της επανάστασης

Ο πλανήτης χρειάζεται πολλά περισσότερα από μια «δίκαιη» ή «βιώσιμη» αλλαγή, χρειάζεται μια ουσιαστικά καινούρια κοινωνική τάξη που ενισχύει τον ανθρωπισμό μας, παράλληλα με την ευημερία του φυσικού κόσμου.

Αυτό απαιτεί τόσο βαθιές αλλαγές στις πολιτισμικές μας ευαισθησίες, όσο και μια σοβαρή αντιπαράθεση με τους φαινομενικά απόρθητους θεσμούς που κυβερνούν την παγκόσμια κοινωνία. Με μια λέξη: επανάσταση.

Από τις ΗΠΑ, όπου κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2016, ο σοσιαλδημοκράτης Bernie Sanders υποσχέθηκε μια προοδευτική «πολιτική επανάσταση», ως τη Βόρεια Συρία, όπου οι καθοδηγούμενες από τις γυναίκες δυνάμεις άμυνας προωθώντας τον πολιτισμικό πλουραλισμό και την ελευθερία ενάντια στην Τουρκική εισβολή, τον μπααθικό αυταρχισμό, και το φασιστικό ισλαμισμό, η επανάσταση ξαναμπαίνει στο παγκόσμιο φαντασιακό.

Ωστόσο, έξω από το κίνημα, η επανάσταση είναι ιδιαίτερα παρεξηγημένη και αμφίβολη έννοια. Όταν αρκετοί άνθρωποι ακούν την λέξη «επανάσταση», εικόνες βίας, σύγχυσης και αταξίας τους έρχονται στο μυαλό.

Οικολογική διαδικασία

Αυτές οι συνηθισμένες αντιλήψεις, όπως παρατήρησαν οι αμερικάνοι θεωρητικοί μαρξιστές James και Grace Lee Boggs το 19741, συγχέουν τις στιγμιαίες πυρκαγιές των ξεσηκωμών και των εξεγέρσεων με την επανάσταση, που είναι μια συνεχιζόμενη, αθροιστική διαδικασία.

Η σύγχυση αυτή φυσικά καλλιεργείται και ενθαρρύνετε από τα μαζικά μέσα που ελέγχονται από τις κυβερνώσες ελίτ. Πράγματι, αν οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντιληφθούν την θεμελιώδη κοινωνική αλλαγή, πως μπορούν να ελπίζουν να την επιτύχουν;

Το να είσαι άνθρωπος σημαίνει να δεσμεύεσαι σε διαδικασίες βιολογικής, ψυχολογικής, κοινωνικής, πολιτιστικής και υλικής εξέλιξης. Με τον τρόπο αυτό, η επανάσταση μπορεί να ειδωθεί σαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της εξέλιξής μας ως είδος. Όπως γράφουν οι Boggs:

«Οι επαναστάσεις του ανθρώπινου γένους είναι ουσιαστικό κομμάτι της εξέλιξης του, και η εξέλιξη του ουσιώδες κομμάτι των επαναστάσεων του. Αυτό που είμαστε σήμερα είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς και συνεχιζόμενης διαδικασίας εξέλιξης και η διαδικασία αυτή θα συνεχιστεί για όσο υπάρχουν άνδρες και γυναίκες πάνω στο πλανήτη».

Σήμερα, ο εναγκαλισμός της οικολογικής και της πολιτικής κρίσης έχει μπλεχτεί σε ένα πραγματικό Γόρδιο Δεσμό, δεν μπορεί να λυθεί η μία δίχως την άλλη. Η συνθήκη αυτή μας καλεί να δούμε συλλογικά και να επαναπροσδιορίσουμε το νόημα της επανάστασης ως μια οικολογική διαδικασία. Και για να το κάνουμε αυτό πρέπει να εξετάσουμε την προέλευση και την ιστορική απολυτότητα της επανάστασης ως έννοιας.

Η ιστορία της επανάστασης

Αν και δε σκεφτομαστε πως η «επανάσταση» έχει ιστορία, είναι στη πραγματικότητα μια πολύ νέα έννοια. Πριν το 1805, η «επανάσταση» (ΣτΜ, παίζει με την λέξη revolution που επίσης σημαίνει περιστροφή), σήμαινε την κίνηση αντικειμένων γύρω από έναν άξονα περιστροφής, όπως η τροχιά των πλανητών η περιστροφή των τροχών.

Οι κινήσεις ήταν θέμα των φυσικών φιλοσόφων και των αστρονόμων, όχι των ιδεαλιστών. Στο λυκόφως της Γαλλικής Επανάστασης όμως, ο πολιτικός αναβρασμός έδωσε τη θέση του σε μια συντηρητική αντίδραση. Το 1785, καθώς το Διευθυντήριο πήρε τον έλεγχο του κράτους, όσοι συμμετείχαν στα γεγονότα της περιόδου 1789-805 άρχισαν να προσδιορίζονται ως επαναστάτες2.

Ενώ τα γεγονότα της Γαλλικής Επανάστασης ήταν αυθόρμητα και απρόβλεπτα, όταν αυτή έληξε, όσοι την είδαν να εκτυλίσσεται με τα μάτια τους, κατάλαβαν πως η διαδικασία αυτή ως στόχος μπορεί να σχεδιαστεί, να επιδιωχθεί και να επιτευχθεί.

Όπως και με τον ορισμό των φυσικών για τη κίνηση, η μοντέρνα πολιτικοποιημένη ερμηνεία της επανάστασης σημαίνει μια δράση που είναι ταυτόχρονα καινοφανής και επαναλαμβανόμενη.

Οι Γάλλοι επαναστάτες έβλεπαν τους εαυτούς τους ως αυτούς που διαμόρφωναν μια νέα κοινωνική τάξη, παρόλα αυτά η καταστροφή της γαλλικής μοναρχίας σήμαινε επίσης την επιστροφή σε μια ρουσσιανή «φυσική τάξη3», δηλαδή, πριν την ανάπτυξη των αριστοκρατικών ιεραρχιών. Στον αγώνα για μια ουσιαστικά πιο ελεύθερη και ισότιμη κοινωνία, η ανθρωπότητα επαναλαμβάνει πολλά από τα βήματά της.

Αίσθηση πραγματικότητας

Φυσικά η Γαλλική επανάσταση δεν ήταν παρά ένα μόνο συντριπτικό κύμα στον τυφώνα επαναστατικής δραστηριότητας στα τέλη του 18ου και τις αρχές του 19ου αιώνα. Λαϊκές εξεγέρσεις που απαιτούσαν ισότητα, αδελφότητα και ελευθερία ξεπήδησαν παντού στις διεθνείς οδούς της εμπορικής αποικιοκρατίας.

Στη Γαλλική αποικία του Σεν Ντομινίκ, πρώην σκλάβοι επικράτησαν του νεογέννητου γαλλικού καθεστώτος σε αυτό που έγινε η πρώτη, και ως σήμερα η μόνη, «πετυχημένη» επανάσταση σκλάβων: η Αϊτινή Επανάσταση.

Η Καραϊβική βίωσε και της εξεγέρσεις στη Κούβα και το Τρινιντάντ. Η Ευρώπη, στο μεταξύ, έγινε μάρτυρας σοβαρών εγχειρημάτων ανατροπής των αριστοκρατιών στο Βέλγιο, τη Δανία, την Ελβετία και τη Πολωνία.

Στη Νότια Αμερική, οι καλλιεργητές και οι έμποροι των αποικιών ανέτρεψαν την Ισπανική και την Πορτογαλική μοναρχία, σύντομα είδαν όμως τα νεογέννητα κράτη τους να είναι αντιμέτωπα με σκληρή αντίσταση από τους χωρικούς και τους αυτόχθονες.

Οι επαναστάτες σε ολόκληρο το «νέο» και τον «παλιό» κόσμο απέδειξαν από κοινού πως τα ανθρώπινα όντα μπορούμε να αλλάξουμε την κοινή μας αντίληψη της πραγματικότητας και να μετασχηματίσουμε τους θεσμούς που κυβερνούν την καθημερινότητα.

Ισχυρές δυνάμεις

Τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα έγιναν μάρτυρες της ανόδου του «φιλελευθερισμού» των ελίτ ως κυρίαρχη τάξη. Η επανάσταση ως έννοια εξελίχθηκε και διευρύνθηκε ξανά.

Σοσιαλιστές όπως ο Karl Marx και ο Mikhail Bakunin αναγνώρισαν πως η επανάσταση λάμβανε χώρα όχι μόνο μέσα από την αντικατάσταση των πολιτικών καθεστώτων, αλλά και μέσα από την παραγωγή αγαθών και την ικανοποίηση βασικών αναγκών. Ο σοσιαλισμός απέρριψε την αστική «αντιπροσώπευση», την μισθωτή εργασία, και την εθνοκρατική στατικότητα προτιμώντας τον διεθνισμό, την συνεργατική εργασία και την αλληλεγγύη.

Ο διεθνής σοσιαλισμός όρισε το νόημα της επανάστασης ως κομμάτι μιας μακροχρόνιας διαδικασίας κοινωνικής εξέλιξης. Εδώ, θέματα εξέλιξης και επιστροφής εμφανίζονται ξανά.

Οι σοσιαλιστές αναφέρονταν στις αυτόχθονες, μικρής κλίμακας, αγροτικές κοινωνίες ως «πρωτόγονο κομμουνισμό» που με πολλούς τρόπους προεικόνιζαν τις αρχές της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Η σοσιαλιστική επανάσταση θα πρέπει να απεικονίζει τόσο ένα βήμα μπροστά στην ανθρώπινη εξέλιξη, όπως επίσης και μια επιστροφή στις κοινοτιστικές ευαισθησίες και κοινωνικούς δεσμούς.

Δυστυχώς, οι μηχανιστικοί τρόποι σκέψης του 19ου αιώνα συνέβαλλαν στην καταστροφή των επαναστάσεων αυτή την εποχή. Ο αποκαλούμενος «επιστημονικός» σοσιαλισμός υπέθεσε πως αν κάποιος ανακάλυπτε τους «νόμους» της επανάστασης, κάποιος θα μπορούσε να την προβλέψει και να την ελέγξει.

Ο Lenin πήγε αυτή την ντετερμινιστική οπτική σε καταστροφικά άκρα, η Ρωσική Επανάσταση κατέρρευσε σε δογματική, τυραννική κρατική εξουσία. Αν και η κλασική επαναστατική αριστερά αντέταξε ισχυρές δυνάμεις απέναντι στο καπιταλισμό, τελικά απέτυχε να υλοποιήσει τον ευγενή της σκοπό με το να της κλέψει δημιουργικότητα, την σχετικότητα και την ανοικτότητα της επαναστατικής σκέψης.

Οικολογικοποιώντας την επανάσταση

Ευτυχώς, τα κοινωνικά κινήματα του 21ου αιώνα φέρνει στο προσκήνιο ένα νέο παράδειγμα κοινωνικής αλλαγής. Και το παράδειγμα αυτό φέρνει μερικές από τις σπουδαιότερες αξίες της οικολογίας στο τραπέζι. Είναι σημαντικό να αναλογιστούμε πάνω στις αξίες αυτές γιατί μπορούν να βοηθήσουν τους καθημερινούς ανθρώπους να κατανοήσουν την μεγάλη σημασία του επαναστατικού μετασχηματισμού.

Αρχικά, μια οικολογική επανάσταση θα κινητοποιήσει ολιστικούς και μουτουαλιστικούς τρόπους σκέψεις για τη κοινωνία και τη φύση. Η φύση δεν είναι στατική οντότητα, αλλά μάλλον μια ιστορία οργανικών φαινομένων που εξελίσσεται συνεχώς με ένα αθροιστικό και ανεξάρτητο τρόπο.

Ως τέτοια η φύση δεν μπορεί να υποταχθεί. Δεν είναι τυχαίο που αυτόχθονες, αγροτικοί και γυναικοκεντρικοί τρόποι σκέψεις μοιράζονται μια μουτουαλιστική οπτική προς το φυσικό κόσμο.

Στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, οι άνθρωποι κατανοούσαν την ανεξάρτητη φύση των ανθρώπων και του περιβάλλοντος μας. Στη πράξη, η ιδέα πως ο «άνθρωπος» μπορεί να φιλοδοξεί πως μια μέρα θα ελέγχει τη φύση διαδόθηκε τόσο πολύ πρόσφατα με την άνοδο της εκβιομηχάνισης τον 19ο αιώνα.

Όπως το έθεσε ο ελευθεριακός σοσιαλιστής Murray Bookchin, η ιδέα καθαυτή του ανθρώπου να κυριαρχεί στη φύση, πηγάζει από την κυριαρχία του ανθρώπου σε άνθρωπο.

Προσοχή στη κλίμακα

Για το λόγο αυτό, μια οικολογική επανάσταση σημαίνει να μπει σε πρώτο πλάνο η ανάκτηση των μουτουαλιστικών και κοινοτιστικών δεσμών της ανθρωπότητας – ξεκινώντας από τους εαυτούς μας και φτάνοντας σε επίπεδο παγκόσμιας αλληλεγγύης.

Ενώ τα περιβαλλοντικά και τα οικολογικά κινήματα του 20ου αιώνα κυρίως εστίασαν στον επαναπροσδιορισμό της σχέση ανθρώπου και φύσης, η βαρύτητα του 21ου στην κλιματική κρίση σημαίνει πως πρέπει να εστιάσουμε στο πως οι άνθρωποι σχετίζονται ο ένας με τον άλλο.

Οι άνθρωποι αναγνωρίζουν πως τα συστήματα κοινωνικής εκμετάλευσης όπως ο σεξισμός, η αποικιοκρατία και η ταξικότητα μοιράζονται την ίδια αντίληψη, λογική και οργανωτική δομή με τις δυνάμεις που ισχυρίζονται πως «εκλογικεύουν» και ελέγχουν το φυσικό κόσμο.

Έτσι, οι ιεραρχικές σχέσεις όπως αφεντικό-εργάτης, πατριάρχης-οικογένεια, αγοραστής-πωλητής πρέπει να αντικατασταθούν με σχέσεις που είναι εθελοντικές, συμμετοχικές, και αμοιβαία ωφέλιμες.

Η προσοχή της οικολογίας στη κλίμακα είναι ουσιαστική σε αυτή τη διαδικασία. Σήμερα, κάθετα από τα πάνω συστήματα κυριαρχίας δημιουργούν κοινωνικούς κόσμους που είναι επίπεδοι, μονολιθικοί και πελώριοι.

Ιστορικά αξιοσημείωτα

Μια ελεύθερη κοινωνία, από τη μια, παλεύει προς την δημιουργία πολιτιστικών και οικονομικών κόμβων και δικτύων που διαφοροποιούνται σταδιακά. Όπως τα φυσικά οικοσυστήματα, η κοινωνική ποικιλότητα δημιουργεί σταθερότητα και ισορροπία.

Είναι σημαντικό όμως να θυμόμαστε πως οι άνθρωποι και οι θεσμοί που αποτελούν και υπερασπίζονται το καπιταλισμό δεν πρόκειται να παραδώσουν τα κλειδιά του μέλλοντος οικειοθελώς.

Μια οικολογική επανάσταση απαιτεί όχι μόνο ένα κόσμο δίχως καπιταλισμό, αλλά επίσης ένα κόσμο δίχως κράτη. Στη πραγματικότητα, για χιλιετίες, τα κράτη επιβάλλουν την αφαίμαξη των φυσικών οικοσυστημάτων στην υπηρεσία των αριστοκρατών και των ελίτ.

Η οικολογική υποβάθμιση των αρχαίων χρόνων που συχνά αποδίδεται στην «γεωργία» μπορεί να ειδωθεί με μεγαλύτερη ακρίβεια ως το προϊόν της κατάχρησης της γεωργίας από τα κράτη για να στηρίξουν την επέκτασή τους.

Αν και μπορεί να μοιάζει πως τα κράτη είναι φυσικά ή αναπόφευκτα, τίποτα δεν είναι πιο μακριά από την αλήθεια. είναι εύθραυστες οντότητες. Όχι τόσο παλιά ακόμη και τα Ευρωπαϊκά κράτη είχαν σχετικά ελάχιστο έλεγχο πάνω στους υπηκόους τους. αυτό που είναι ιστορικά αξιοσημείωτο είναι πως το κράτος – και ο καπιταλισμός ως απόγονός του – έχουν εμπεδωθεί τόσο βαθιά σήμερα στην πραγματικότητα της καθημερινής ζωής.

Με την έννοια αυτή, ένας πραγματικός οικολογικός μετασχηματισμός απαιτεί τον επαναπροσδιορισμό της πολιτικής σε τοπικό, λαϊκό επίπεδο. Τα κοινωνικά κινήματα σε όλο το κόσμο είναι έτοιμα να αναλάβουν αυτό το έργο.

Οργανώσεις όπως η Coalizione Civica στη Μπολόνια, η Barcelona en Comu και η La CUP στη Καταλονία, η Cooperation Jackson και η Olympia Assembly στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Δημοκρατική Ομοσπονδία της Βόρειας Συρίας και η Reclaim the City στο Κέιπ Τάουν και πολλές άλλες είναι πρακτικά εργαστήρια που άνθρωποι πειραματίζονται συλλογικά με αμεσοδημοκρατική και συμμετοχική λήψη αποφάσεων που ενδυναμώνει τους πλέον περιθωριοποιημένους της κοινωνίας.

Συμπέρασμα

Σε κάθε εποχή, ο ορισμός της επανάστασης αλλάζει και επεκτείνεται. Όλες αυτές οι αλλαγές είναι κομμάτια των ανθρώπινων όντων που εμβαθύνουν την αυτογνωσία μας ως είδος.

Σήμερα, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε – να καταλαβαίνουμε πραγματικά – πως ούτε οι άνθρωποι, ούτε η φύση μπορεί να ευδοκιμήσουν με συστήματα βασισμένα στην κυριαρχία και την ιεραρχία. Η κλιματική κρίση, ένα προϊόν της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της εθνοκρατικής κυριαρχίας, είναι μια επώδυνη μαρτυρία αυτής της κατάστασης.

Η επανάσταση προς μια άμεσοδημοκρατική κοινωνία πατάει στο βασίλειο της επιστημονικής, του φιλοσοφικής και της πολιτιστικής ανακάλυψης πέρα από τους τωρινούς ορίζοντες της αντίληψής μας.

Όπως οι επαναστάσεις του Διαφωτισμού συνδέονταν στενά με την ανάπτυξη των κοσμικών επιστημών όπως η οπτική και η αστρονομία, η σταδιακή και σχετική λογική της οικολογίας σήμερα προσφέρει την βάση του πλαισίου μια πραγματικής δημοκρατικής μεταμόρφωσης.

Η επανάσταση στον 21ο αιώνα προχωρά την φυσική εξέλιξη όχι μόνο σε περιεχόμενο, αλλά και σε μορφή. Η ώρα μας είναι τώρα
Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα The Ecologist για λογαριασμό του δικτύου The Symbiosis Research Collective. ΗEleanor Finley είναι συγγραφέας, δασκάλα και ακτιβίστρια. Συμμετέχει στο συμβούλιο του ISE (Institute for Social Ecology) και είναι υποψήφια διδάκτορας στην ανθρωπολογία στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

Πηγή Eleanor Finley: Η επανάσταση θα είναι οικολογική, κοινωνική αλλαγή τον 21ο αιώνα

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (www.xidaras.gr)

Χαμογέλα!!! Μην είσαι κατσούφης. Αχ πόσοι θα το ήθελαν .
Αλλά αυτό είναι κάτι που βγαίνει μέσα από την ψυχή πιστεύω. Μακάρι να ήταν όλοι οι άνθρωποι με ένα χαμόγελο στα χείλη όλη την ημέρα. Πλέον όμως δεν είναι εύκολο. Είναι δυσεύρετο.

Κάποτε θυμάμαι ότι χαμογελούσαμε χωρίς λόγο και αιτία. Τώρα μας έχουν κάνει ή έχουν γίνει έτσι οι συνθήκες που πρέπει να υπάρχει ένας λόγος. Μόνο σε γιορτές και συγκεντρώσεις. Και αφού πρώτα έχεις πιει ‘κάνα δυο ποτηράκια.

Τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα πιστεύω που έχουμε είναι αυτό.

Για σκεφτείτε όμως, αν ήμασταν πιο ευχάριστοι, ίσως τα πράγματα πήγαιναν καλύτερα.

Μήπως λοιπόν να ανατρέξουμε μέσα μας και να βρούμε το χαμένο μας χαμόγελο. Τις στιγμές που πραγματικά ήμασταν ευτυχισμένοι και να μείνουμε εκεί.

Κι αν δεν υπάρχουν πλέον ή δεν υπήρξαν, τότε σκεφτείτε ο καθένας τι είναι αυτό που θα τον χαροποιούσε. Ψάξτε να βρείτε τον εαυτό σας πριν χαθούν τα πάντα.

Πλέον προσπαθώ να χαμογελάω περισσότερο απ’ ότι άλλοτε. Όχι δεν έχει συμβεί κάτι στη ζωή μου. Απλά αποφάσισα να κάνω μια αλλαγή, και αυτό είναι όλο. Αντιμετωπίζω τα πάντα με χαμόγελο και λίγη τρέλα.

Γιατί τόσο καιρό που είχα (μια πιο σοβαρή στάση) , δεν κατάλαβα διαφορά. Τα προβλήματα είναι ίδια. Απλά εμείς πρέπει να αλλάξουμε τρόπο που τα βλέπουμε. Ή τα αντιμετωπίζουμε.

Προτρέχω να απαντήσω σε όσους μπορεί να μη συμφωνούν. Δοκιμάσατε ποτέ να τα δείτε πιο ήρεμα?

Εγώ λοιπόν σας λέω ότι τα προβλήματα μου είναι το ίδιο με πριν. Αλλά εγώ αισθάνομαι καλύτερα με τον εαυτό μου. Και πιστεύω ότι αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία. Μεγαλύτερη απ’ οτιδήποτε. Να είμαστε ψυχικά και σωματικά υγιείς.

Θα ήθελα να συμπληρώσω ότι όσες φορές χαμογέλασα τελευταία με ωφέλησε θετικά. Κάνοντας, είτε λέγοντας κάτι όπως πριν….. απλά χαμογελώντας.

Smileeee…

Σίλια Μπαμπίτσα

______________________________________________

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Πηγή Χαμογέλα. Μην είσαι κατσούφης!

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα

Μπορούμε να φανταστούμε πώς θα ήταν η ζωή μας χωρίς τον ηλεκτρισμό και τις λάμπες! Ο Τόμας Έντισον ήταν ο εφευρέτης της λάμπας. Χάρη στη δική του εφεύρεση, όλα έγιναν πιο εύκολα, ειδικά κατά τη διάρκεια της νύχτας, τα κεριά και οι φωτιές περιορίστηκαν, αφού η δυναμική τους φωτεινότητα ήταν λιγοστή σε σχέση με το φως της λάμπας.

Ας σκεφτούμε το συνεχή και ασταμάτητο κόπο που κατέβαλε ο Έντισον, τις συνεχείς προσπάθειές του ημέρα με την ημέρα. Λέγεται ότι κάποτε κάποιος άνθρωπος, θέλοντας να υποβιβάσει τον Έντισον, είπε πως έχει αποτύχει 25.000 ενώ πειραματιζόταν με μία μπαταρία.

Ο Έντισον όμως απάντησε: «Όχι, δεν απέτυχα. Ανακάλυψα 24.999 τρόπους με τους οποίους μία μπαταρία δε λειτουργεί!» Αυτή η στάση του προς την αποτυχία ήταν εκείνο που τον έκανε επιτυχημένο. Κάθε αποτυχία για αυτόν ήταν μια εμπειρία μάθησης που τον οδηγούσε κάθε φορά πιο κοντά στο στόχο του. Αν τα είχε παρατήσει στη δέκατη, την εκατοστή ή την 24.999η φορά, ποτέ δε θα γινόταν επιτυχημένος. Ποτέ δε θα είχαμε την ωφέλεια που μέχρι σήμερα απολαμβάνουμε.

Αυτή τη στάση του προς την αποτυχία, ας σκεφτούμε πώς θα μπορούσαμε να την εφαρμόσουμε κι εμείς σε διάφορους τομείς της καθημερινής μας ζωής. Αφού αναγνωρίσουμε τι είναι αυτό που μας δυσκολεύει μέσα και έξω από εμάς, αφού αποφασίσουμε προς ποια κατεύθυνση θέλουμε να κινηθούμε, ας κάνουμε την υπομονή και την επιμονή στηρίγματα και συμμάχους μας.

Ναι.. η υπομονή είναι ένας καρπός μακράς σε διάρκεια καλλιέργειας, αλλά τι κερδίζεται χωρίς συστηματικότητα και προσπάθεια, εξάλλου; Έτσι, όποιες δυσκολίες και σκαμπανεβάσματα συναντάμε, να θυμόμαστε: «ο κανόνας είναι να διατηρούμε τη χαρά μας ζωντανή». Ποιος θα μπορούσε να πει ότι πάντα ξέρουμε τι είναι καλύτερο για εμάς; Ας εμπιστευόμαστε τη ροή της ζωής (εκτός από τον εαυτό μας) !

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Πηγή Η αποτυχία οδηγεί στην επιτυχία

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (xidaras.gr)

Λόγω της επαγγελματικής μου ιδιότητας ως ψυχολόγος έρχομαι συχνά σε επαφή με ανθρώπους, οι οποίοι είναι δυστυχισμένοι, βυθισμένοι στην απελπισία, στα όρια της κατάθλιψης, σε απόγνωση, εγκλωβισμένους σε αδιέξοδα …
Αισθάνονται στριμωγμένοι στην γωνιά του μυαλού τους, όπου δεν υπάρχει διέξοδος. Ακινητοποιημένοι, στέκονται ανήμποροι, σχεδόν άφωνοι, κοιτούν τον χρόνο να περνά, βλέπουν τη ζωή τους να περνά μπροστά από τα μάτια τους, τα χρόνια να φεύγουν… Κι αυτοί μένουν στάσιμοι στην καλύτερη ή μένουν πίσω! Μένουν σε μια σχέση χωρίς νόημα, χωρίς αγάπη, χωρίς ίχνος επικοινωνίας, χωρίς σεβασμό, χωρίς τίποτα από όσα θέλησαν ή ονειρεύτηκαν. Σε μια σχέση που υπάρχει ψυχολογική καταπίεση και όχι σπάνια… σωματική κακοποίηση.

Δυστυχώς μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι γίνονται μέσα στην οικογένεια μας, στον περίγυρο μας, σε φίλους μας… σε αγνώστους μας. Σε πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους που το ζουν δεν είναι εύκολο να φύγουν, να ξεφύγουν.

Το συναίσθημα που κυριαρχεί μέσα τους είναι ο φόβος. Ο φόβος για τον Άλλον (σχέση, εργοδότης, γνωστός…), ο φόβος για την αποτυχία, ο φόβος για το άγνωστο. ο φόβος τους κρατά αλυσοδεμένους και ανήμπορους, η απουσία κάθε πίστης και ελπίδας ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Και είναι αλήθεια, δεν είναι εύκολο να απαγκιστρωθείς από αυτό το συναίσθημα. Και να πάει πού; Σε ποιον να απευθυνθεί; Ποιον να πιστέψει; Τι να κάνει; Πού να ακουμπήσει; Οι άνθρωποι αυτοί έχουν χάσει κάθε εμπιστοσύνη, θάρρος, ελπίδα για ζωή… Κι όμως η παρηγοριά σε αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορεί να είναι εκφράσεις τύπου «δε βαριέσαι», «έτσι είναι η ζωή», «τι τα ψάχνεις», «δεν υπάρχει λύση»…

Οι εκφράσεις που οφείλουμε να λέμε, πρέπει να δείχνουν ελπίδα και αισιοδοξία, ότι έστω και κάτι λίγο, έστω και μακρόχρονα κάτι μπορεί να γίνει, κάτι μπορεί να αλλάξει.

Και στην τελική, όσο δύσκολο κι αν είναι, ο καθένας μας αξίζει να παλέψει για να ξεφύγει από τα δεσμά του και να ζήσει ελεύθερος μια ζωή.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Πηγή Ο καθένας μας αξίζει να παλέψει για να ξεφύγει από τα δεσμά του

Πρόσφατα βρέθηκα στο Καστέλλι Ηρακλείου Κρήτης. Στο χώρο όπου σχεδιάζουν την κατασκευή του νέου αεροδρομίου Ηρακλείου. Την περιοχή την επισκέπτομαι από το 2008. Είμαι σχετικά ενήμερος για το θέμα αλλά πραγματικά το τι πρόκειται να συμβεί στην περιοχή το συνειδητοποίησα σε αυτό το ταξίδι.

Περπατούσα ανάμεσα στις ελιές και έβγαζα χαλαρά φωτογραφίες των δέντρων και των κορμών τους. Χαλάρωνα κοιτάζοντας τα βουνά και τον κάμπο. Τότε «ήρθε» ένα αεροπλάνο στο «όνειρο»και στη «χαλάρωση» που είχα μπει. Ένα αεροπλάνο όπως αυτά που συμμετείχαν στην μάχη της Κρήτης και άρχισε να θερίζει τα λιόδεντρα. Τα δέντρα έπεφταν νεκρά στο κάμπο. Από τον κορμό τους έτρεχε λάδι, αλλά δεν ήταν λάδι ελιάς, ήταν λάδι μηχανής που μύριζε άσχημα.

Τρόμαξα, ξύπνησα!!!

Η πεδιάδα του Καστελλίου είναι από τις πιο εύφορες της Κρήτης. Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία σε αυτή την πεδιάδα έπεσε ο ομφάλιος λώρος του Δία κατά τη μεταφορά του από τη σπηλιά που γεννήθηκε στο όρος Δίκτη, προς τη σπηλιά που μεγάλωσε στον Ψηλορείτη. Γι’ αυτό και ονομάζεται Ομφάλιο Πεδίο. Ανάμεσα σε αυτά τα βουνά βρίσκεται η πεδιάδα του Καστελλίου.

Στη μέση αυτής της πεδιάδας, με άνω των 2.000.000 ελαιοδέντρων (σε όλο το Δήμο Μινώα Πεδιάδας έχουν καταγραφεί και επιδοτούνται 3.200.000 ελαιόδεντρα), η Ελληνική κυβέρνηση έχει αποφασίσει να φυτέψει ένα διεθνές αεροδρόμιο, για το οποίο θα αποψιλωθούν 12.000 στρέμματα γόνιμης γης, θα ξεριζωθούν 200.000 ελαιόδεντρα και θα επηρεαστούν από τους ρύπους των αεροπλάνων τα υπόλοιπα 1.800.000 δέντρα.

Ακόμα και για τις εξαιρετικά υψηλές ποιοτικές προδιαγραφές του Διεθνούς Συμβουλίου Ελαιολάδου (International Olive Council), το ελαιόλαδο που παράγεται στην περιοχή είναι εξαιρετικής ποιότητας. Ο δήμος παράγει περίπου 15 χιλιάδες τόνους ελαιολάδου, το οποίο αντιπροσωπεύει περίπου το 20% της παραγωγής της Κρήτης. Όμως η ανώτατη ποιότητά του, τού δίνει επιπλέον αξία. Στην περιοχή έχει εγκριθεί από την ΕΕ το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο ΠΟΠ Θραψανού (Καν. ΕΚ αριθ. 1241/2002 της Επιτροπής της 10/7/2002), το οποίο δεν θα υπάρχει πλέον.

Ο πρωτογενής τομέας (ελιές, αμπέλια, κτηνοτροφία κ.ά) αλλά και ο δευτερογενής που στηρίζεται στον πρωτογενή (ελαιουργεία, οινοποιεία, τυροκομεία κ.ά), προσφέρουν πάνω από 60 εκατομμύρια ευρώ στο Τοπικό Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν, ποσό που υπερβαίνει σήμερα τα ετήσια έσοδα του Αεροδρομίου Ηρακλείου!

Το αεροδρόμιο θα φιλοξενεί περισσότερες από 100.000 πτήσεις ετησίως!

Στο νέο αεροδρόμιο, δηλαδή στην καρδιά της πεδιάδας, θα καίγονται πάνω από εκατό χιλιάδες τόνοι κηροζίνης το χρόνο και θα διασπείρονται και θα εναποτίθενται τα αντίστοιχα ρυπογόνα προϊόντα και υποπροϊόντα σε απόσταση δεκάδων χιλιομέτρων με αποτέλεσμα να απειλείται καθημερινά η υγεία των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής, το περιβάλλον, και η οικονομία με:

* Τη ρύπανση του αέρα, του νερού και του εδάφους.

* Τη ρύπανση όλων των εναπομεινάντων ελαιόδεντρων της πεδιάδας.

* Τη ρύπανση των υπολοίπων καλλιεργειών της περιοχής.

* Τη ρύπανση των βοσκοτόπων με ότι αυτό συνεπάγεται για την τοπική κτηνοτροφία.

Τα παραγόμενα οξέα (NOx, SO2) σε συνδυασμό με την συνήθη υγρασία που επικρατεί θα προκαλούν όξινη βροχή με αποτέλεσμα τη ρύπανση των Υδροφορέων, ήτοι: το ΚΑΡΣΤΙΚΟ ΥΔΡΟΦΟΡΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΔΙΚΤΗΣ- ΝΙΠΙΔΙΤΟΣ (GR1300111), ένα σημαντικό καρστικό υδροφορέα πλακωδών ασβεστολίθων με νερό αρίστης ποιότητας και το ΠΟΡΩΔΕΣ ΥΔΡΟΦΟΡΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΛΕΚΑΝΗΣ ΚΑΣΤΕΛΙΟΥ (GR1300100) που αποτελείται από αλλεπάλληλους Υδροφορείς που αναπτύσσονται σε ενστρώσεις υδροπερατών σχηματισμών και θεωρείται ως ενιαίος υδροφόρος. Το υδατικό δυναμικό του: 6.000.000 m³.

Από τις γεωτρήσεις της περιοχής, υδρεύεται μεγάλο μέρος της πόλης του Ηρακλείου. Επίσης στην περιοχή δραστηριοποιούνται δύο εταιρείες εμφιάλωσης νερού. Το βέβαιο είναι ότι θα κλείσουν, με αποτέλεσμα να μείνουν άνεργοι 20 περίπου εργαζόμενοι.

Η περιοχή αντιμετωπίζει το καλοκαίρι θέμα επάρκειας νερού. Το νέο αεροδρόμιο θα χρειάζεται 2.000 m³ νερού την ημέρα! Θα γίνουν νέες γεωτρήσεις που όμως θα αντλούν από τους ίδιους υδροφορείς, και δεν θα επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες, μια που τα αποθέματα νερού είναι συγκεκριμένα.

* Με την εξαφάνιση των δέντρων και του εδάφους που πάνω του θα πέσουν τσιμεντένια κτήρια και άσφαλτος, όπου θα κινούνται διαρκώς οχήματα και αεροπλάνα, θα αυξηθεί σημαντικά η θερμοκρασία και θα επηρεαστεί το κλίμα της περιοχής. Αυτό, σε συνδυασμό με την λειψυδία, θα υποβαθμίσει σε ακραίο βαθμό τις καλλιέργειες. Δηλαδή θα ξεραθεί ο τόπος και μάλιστα σε μεγάλη ακτίνα, περιφεριακά του αεροδρομίου.

* Με την επί 24ώρου βάσεως λειτουργία του αεροδρομίου θα επηρεαστεί αρνητικά η ποιότητα ζωής των κατοίκων. Σύμφωνα με μελέτη του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών η ηχορύπανση θα ξεπεράσει κατά πολύ τα 75 dB στις περισσότερες περιοχές που πλήττονται από το αεροδρόμιο.

* Με την εγκατάσταση μηχανημάτων ILS και άλλων ραδιοναυτιλιακών συσκευών θα εκπέμπεται ακτινοβολία με τις αντίστοιχες επιπτώσεις στην υγεία των κατοίκων. Οι συγκεκριμένες επιπτώσεις δεν αναφέρονται καν στην Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων.

Επίσης, έχουν ήδη τοιχοκολληθεί τα πρώτα αιτήματα έξωσης, για την αποβολή των ιδιοκτητών από τις εκτάσεις τους, για λόγους »δημόσιας ωφέλειας». Οι τιμές των απαλλοτριώσεων εξευτελιστικές. Επίσης θα πρέπει να μετεγκατασταθούν οι κάτοικοι των χωριών Ευαγγελισμού, Λιλιανού, Ρουσσοχώρια και Αρχάγγελος με αποτέλεσμα να βρεθούν ξεσπιτωμένοι και χωρίς ιδιοκτησίες εκατοντάδες άνθρωποι που σήμερα ζουν με αξιοπρέπεια. Καμία μελέτη, πόσο μάλλον πρόβλεψη αποζημίωσης, δεν έχει γίνει για την αναγκαστική μετεγκατάστασή τους.

Η Πεδιάδα έχει ήδη -από το 1940- θυσιάσει ένα μεγάλο τμήμα της, για την κατασκευή ενός στρατιωτικού αεροδρομίου, (σήμερα ΝΑΤΟικό )Τώρα η κυβέρνηση αποφασίζει να πλήξει ακόμη μια φορά αυτό τον εύφορο τόπο και τους κατοίκους του με την κατασκευή και λειτουργία ενός πολιτικού και μάλιστα διεθνούς αεροδρομίου. Το νέο αεροδρόμιο θα λειτουργεί δίπλα στο στρατιωτικό αεροδρόμιο Καστελλίου (133 ΣΜ) και το οπλοστάσιό του. Όταν θα απογειώνονται τα F-16 για τις αναχαιτίσεις, εκείνη την ώρα δεν γίνεται να προσγειώνεται / απογειώνεται αεροπλάνο στο πολιτικό αεροδρόμιο, πράγμα που σημαίνει καθυστερήσεις στις πτήσεις και δυσαρεστημένους πελάτες.

Το νέο αεροδρόμιο, όταν και εφόσον λειτουργήσει, θα αποτελεί έναν ακριβό προορισμό, ένα αεροδρόμιο με μεγάλους φόρους και μεγάλο κόστος μετακίνησης από το αεροδρόμιο προς το Ηράκλειο και τις άλλες μεγάλες πόλεις. Οι προσγειώσεις θα έχουν μεγαλύτερες αναταράξεις λόγω του ότι η περιοχή της πεδιάδας περιβάλλεται από βουνά σε σύγκριση πάντα με του αεροδρομίου »Ν. Καζαντζάκης» Ηρακλείου. Οι επιβάτες θα επιβαρυνθούν με το μεγάλο κόστος της μεταφορά τους στο Ηράκλειο.

Ο αριθμός των αεροπλάνων που θα προσγειώνονται / απογειώνονται, αλλά θα είναι ο ίδιος με του αεροδρομίου Ν. Καζαντζάκη.

Πριν δέκα χρόνια το σημερινό αεροδρόμιο Ν. Καζαντζάκης, είχε κάποια βασικά προβλήματα στη λειτουργία του. Σήμερα όμως αυτά τα προβλήματα έχουν ξεπεραστεί. Με την αναστολή λειτουργίας της παρακείμενης »126 Σμηναρχία Μάχης», διευκολύνεται ακόμα περισσότερο η επέκταση και εκσυγχρονισμός του. Το κόστος ασύγκριτα μικρότερο από αυτό της κατασκευής ενός νέου αερολιμένα, και μάλιστα πάνω σε γη υψηλής παραγωγικότητας που θα καταστραφεί. Το περιβαλλοντικό κόστος αυτής της καταστροφής δεν συνυπολογίζεται στο κόστος κατασκευής. Αν και υπάρχουν λύσεις, με πολύ λιγότερες περιβαλλοντικές και οικονομικές επιπτώσεις, οι πολιτικοί επιμένουν στην καταστροφή τού Ομφάλιου Πεδίου, και την εξαθλίωση των κατοίκων του. Η περιοχή κατασκευής του νέου αεροδρομίου, ανήκει στο δήμο Μινώα Πεδιάδας. Ονομάστηκε έτσι ο δήμος, ακριβώς επειδή αυτή η Πεδιάδα, η Μινώα Γη, έτρεφε την Κνωσσό και όχι μόνο. Χωρίς Μινώα γη, χωρίς Πεδιάδα, χάνει την ταυτότητά του ο τόπος, και την ιστορία του. Σ’ αυτή την περιοχή έχουν εντοπιστεί περισσότερες από 2000 άγνωστες αρχαιολογικές θέσεις όλων των εποχών. Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το αρχαιότερο μέχρι σήμερα -στον ευρωπαϊκό χώρο- σύστημα επικοινωνίας, που λειτουργούσε με πυρές (Μινωικές Φρυκτωρίες). Τι σχέση έχει η Μινώα Πεδιάδα και ο πολιτισμός της με μια βαριά βιομηχανία όπως είναι ένα αεροδρόμιο, μέσα στην καρδιά της; Σκέτο καρκίνωμα μέσα σε έναν υγιή οργανισμό, και με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Με τη δημιουργία του αεροδρομίου παραβιάζονται

i. Το άρθρο 24 παράγραφος 1 του Συντάγματος (βλ. απόφαση 1433/2017 του Ε΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας για Συνταγματική προστασία της γεωργικής γης υψηλής παραγωγικότητας),

ii. Το άρθρο 4 παράγραφος 2 του Νόμου 1650 της 15/16.10.86 για την προστασία του περιβάλλοντος και

iii. Tα άρθρα 13 και 14 του Νόμου 3199/2003 για την Προστασία και Διαχείριση των Υδάτων.

…για να γίνει ένα έργο που θα αυξήσει τα κέρδη κάποιων ξένων εταιρειών.

Παραθέτω ένα απόσπασμα από την Αντιγόνη του Σοφοκλή.

«Το χρήμα, είναι το χειρότερο κακό στους ανθρώπους

Αυτό γκρεμίζει πολιτείες και κάνει άντρες να ξεπορτίζουν απ’ τα σπίτια τους.

Στρέφει το μυαλό των ανθρώπων στο κακό,

Τους μαθαίνει της πανουργίας τους δρόμους

Και να κάνουν κάθε ασέβεια […]

Πολλά γεννούν το δέος το μέγα δέος ο άνθρωπος γεννά […]

Τέχνες μαστορικές σοφίστηκε που δεν τις βάζει ο νους,

Κι όμως μια στο καλό, μια στο κακό κυλάει»

Το Πελίτι υποστηρίζει το δίκαιο αγώνα των κατοίκων της Πεδιάδας Καστελλίου για να κρατήσουν τη γη τους και τα λιόδεντρά τους.

θα τελειώσω με ένα απόσπασμα από το ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ,

Σε σκοτεινούς καιρούς.

Δε θα λένε: τον καιρό που η βελανιδιά τα κλαδιά της ανεμοσάλευε.

Θα λένε: τον καιρό που ο μπογιατζής τσάκιζε τους εργάτες.

Δεν θα λένε: Τον καιρό που το παιδί πετούσε βότσαλα πλατιά στου ποταμού το ρέμα.

Θα λένε: Τον καιρό που ετοιμάζονταν οι μεγάλοι πόλεμοι.

Δε θα λένε: Τον καιρό που μπήκε στην κάμαρα η γυναίκα.

Θα λένε τον καιρό που οι μεγάλες δυνάμεις συμμαχούσαν ενάντια στους εργάτες.

Μα δε θα λένε: Ήταν σκοτεινοί καιροί.

Θα λένε: Γιατί σωπαίναν οι ποιητές τους.

Του Παναγιώτη Σαϊνατούδη, ιδρυτή του Πελίτι.

Εδώ μπορεί να υπογράψει όποιος θέλει το ψήφισμα.

https://secure.avaaz.org/el/petition/Elliniki_Kyvernisi_Perifereia_Kritis_Dimo_Minoa_Pediadas_Na_stamatisoyn_oi_diadikasies_gia_neo_aerodromio_sto_Kastelli

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε:

http://prosoxiaerodromio.gr

https://www.facebook.com/oxiaerodromiostokastelli

Πηγή Το κάλεσμα των λιόδεντρων

Το blog «Απέναντι Όχθη» αναζητά νέους αρθρογράφους. Αν σας αρέσει να γράφετε και πιστεύετε ότι έχετε να «πείτε πράγματα» σχετικά με τη θεματολογία του blog, αν αγαπάτε την εναλλακτική ενημέρωση και θέλετε να το κάνετε εθελοντικά, επικοινωνήστε μαζί μας στο email tas@apenantioxthi.com ή στείλτε μήνυμα στο https://www.facebook.com/apenantioxthi.official μαζί με ένα μικρό βιογραφικό,  το προφίλ σας στο facebook και ένα κείμενο σας, σύντομα θα επικοινωνήσουμε μαζί σας.

https://www.apenantioxthi.com/

Πηγή Το blog «Απέναντι Όχθη» αναζητά νέους αρθρογράφους

Η κυβέρνηση της Ινδίας δεσμεύτηκε να εξαλείψει όλα τα πλαστικά μιας χρήσης στη χώρα μέχρι το 2022 με άμεση απαγόρευση στο Δελχί.Το σχέδιο είναι το πιο φιλόδοξο από οποιοδήποτε από άλλο
κράτος μέχρι τώρα υποσχέθηκε να αναλάβει δράση για την αντιμετώπιση της πλαστικής ρύπανσης. Αν και η χρήση πλαστικών κατά κεφαλήν είναι πολύ χαμηλότερη στην Ινδία από πολλές δυτικές χώρες, ο τεράστιος πληθυσμός της των 1,3 δισεκατομμυρίων και το γεγονός ότι η χώρα είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία στον κόσμο κάνει την εκπλήρωση της υπόσχεσης μια τεράστια πρόκληση.



Μια έκθεση των Ηνωμένων Εθνών έδειξε ότι περισσότερα από 50 κράτη ενεργούν για την εξάλειψη των πλαστικών μιας χρήσης συμπεριλαμβανομένων τα νησιά Γκαλαπάγκος , τη Σρι Λάνκα ..

Ωστόσο, εκατομμύρια τόνοι πλαστικών εισέρχονται στη θάλασσα κάθε χρόνο, απειλώντας την άγρια ​​πανίδα και ακόμη και την ανθρώπινη τροφική αλυσίδα .Μικροπλαστικά έχουν βρεθεί τώρα στο νερό της βρύσης και τα ανθρώπινα τρόφιμα σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, μέχρι το 2050 θα υπάρξουν περισσότερα πλαστικά από ό, τι τα ψάρια στη θάλασσα, αν συνεχίσουμε να ζούμε όπως μέχρι σήμερα.

Η Ινδία ανακοίνωσε επίσης μια εθνική εκστρατεία για τα θαλάσσια απορρίμματα και ένα πρόγραμμα μέτρησης του ποσοστού των πλαστικών που εισέρχονται στα παράκτια ύδατα της Ινδίας.


Πηγή Μέχρι το 2022 η Ινδία θα εξαλείψει όλα τα πλαστικά μιας χρήσης

Τα τελευταία χρόνια υπήρξαν ιδιαίτερα ανησυχητικές αποκαλύψεις για τη βιομηχανία οινοπνευματωδών ποτών. Το 2015 υπήρξε η είδηση ​​για τη δίκη εναντίον 31 μαρκών κρασιών για υψηλά επίπεδα ανόργανου αρσενικού . Το 2016, test μπύρας στη Γερμανία

αποκάλυψαν υπολείμματα glyphosate σε κάθε δείγμα που δοκιμάστηκε, ακόμη και σε ανεξάρτητες μπύρες μικρών ζυθοποιών .
Η Moms Across America εξέδωσε αποτελέσματα δοκιμών 12 οίνων της Καλιφόρνια που βρέθηκαν θετικά στο glyphosate το 2016. Την περασμένη εβδομάδα κυκλοφόρησαν νέα ευρήματα glyphosate για τις πιο δημοφιλείς μάρκες κρασιών στον κόσμο.



Τι έχουν κοινά τα γεγονότα αυτά; , Το βασικό συστατικό στο ζιζανιοκτόνο Roundup της Monsanto.

Ο Γάλλος μοριακός βιολόγος Gilles-Éric Séralini κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2018 συγκλονιστικά ευρήματα ότι από όλα τα προϊόντα Roundup που δοκιμάστηκαν, πάνω από δώδεκα είχαν υψηλά επίπεδα αρσενικού – πάνω από το πενταπλάσιο του επιτρεπόμενου ορίου μαζί με τα επικίνδυνα επίπεδα βαρέων μετάλλων.

Το Roundup ψεκάζεται συνήθως σε αμπέλια για να κρατήσει τις σειρές που φαίνονται τακτοποιημένες και απαλλαγμένες από τα λεγόμενα ζιζάνια και στις καλλιέργειες σιτηρών (που χρησιμοποιούνται στην μπύρα) ως παράγοντα ξήρανσης λίγο πριν τη συγκομιδή. Το ζιζανιοκτόνο Roundup έχει αποδειχθεί ότι είναι νευροτοξικό , καρκινογόνο , δημιουργεί ενδοκρινικές διαταραχές και είναι αιτία ηπατικής νόσου .



Ορισμένα από τα αποτελέσματα των δοκιμών ήταν ιδιαίτερα ανησυχητικά. Θα περίμενε κανείς ότι τα βιολογικά κρασιά και οι μπίρες, καθώς και οι προσεκτικά παρασκευασμένες ανεξάρτητες μάρκες μπύρας, θα ήταν απαλλαγμένες από glyphosate, καθώς τα ζιζανιοκτόνα δεν επιτρέπονται ούτε χρησιμοποιούνται στη βιολογική καλλιέργεια. Αντίθετα, φαίνεται ότι έχουν μολυνθεί. Οι προηγούμενες δοκιμές έδειξαν ότι ορισμένα βιολογικά κρασιά μολύνθηκαν και σε αυτόν τον γύρο μία από τις οργανικές μάρκες ήταν μόλις 0,38 ppb, αλλά τα συμβατικά κρασιά είχαν κατάλοιπα glyphosate 61 φορές υψηλότερα στα 23,30 ppb.Μελέτες έχουν δείξει 1 μέρος ανά τρισεκατομμύριο για την τόνωση της ανάπτυξης των κυττάρων καρκίνου του μαστού..

Οι έρευνες στη διαδικασία παραγωγής μεγάλης εταιρείας μπύρας αποκάλυψαν μια πιθανή εξήγηση. Οι συμβατικοί παραγωγοί μπύρας τείνουν να χρησιμοποιούν φθηνότερα συστατικά που περιλαμβάνουν ρύζι, αντί κριθάρι, βρώμη, σίκαλη και σίτάρι, τα οποία είναι πιο ακριβά και τείνουν να χρησιμοποιούνται από ανεξάρτητες και βιολογικές εταιρείες μπύρας που προτιμούν μια πλουσιότερη γεύση. Το φθηνότερο, αποφλοιωμένο άσπρο ρύζι αν δεν είναι οργανικό, πρόκειται για καλλιέργειες που συνήθως ψεκάζονται με γλυφοσάτη ως παράγοντα ξήρανσης λίγο πριν τη συγκομιδή.

Οι βιομηχανίες μπύρας και οίνου πρέπει να απομακρυνθούν από το Roundup της Monsanto προκειμένου να αποφευχθεί η μόλυνση από αυτό το επιβλαβές χημικό ζιζανιοκτόνο.


Περισσότεροι από 1.000 ενάγοντες, οι περισσότεροι από τους οποίους αγρότες, έχουν καταθέσει αγωγές κατά της Monsanto, κορυφαίου κατασκευαστή glyphosate, για έκθεση Roundup που οδηγεί σε λέμφωμα μη Hodgkin.

Η ένωση ζυθοποιών , η οποία πιστοποιεί μικρές ανεξάρτητες και βιοτεχνικές μπίρες, έδωσε αυτή τη δήλωση σχετικά με τα νέα αποτελέσματα της δοκιμής του MAA glyphosate:

«Οι ζυθοποιοί δεν θέλουν το glyphosate που χρησιμοποιείται για το κριθάρι ή για οποιοδήποτε ακατέργαστο υλικό ζυθοποιίας και οι οργανώσεις καλλιεργητών κριθαριού έχουν επίσης βγει έντονα ενάντια στο glyphosate. Είναι σαφές ότι οι βιομηχανίες ζυθοποιίας και ζυθοποιίας ευθυγραμμίζονται στην αντίθεση τους με τη χρήση του glyphosate «

Πώς λοιπόν το glyphosate μολύνει βιολογικά κρασιά και μπύρες; Παρασύρεται, μολύνει το νερό άρδευσης, το έδαφος και μέσα από ένα νέο φαινόμενο: βροχές των φυτοφαρμάκων . Το glyphosate και άλλα τοξικά χημικά σωματίδια παραμένουν σε εξατμιζόμενο νερό ή σύννεφα που σχηματίζουν βροχή και μολύνουν αμπελώνες και καλλιέργειες σιτηρών σε χιλιάδες μίλια μακριά.

Στην Αμερική, ο ένας στους δύο άντρες και μία στις τρεις γυναίκες αναμένεται να αρρωστήσει από καρκίνο, ένας στους πέντε έχει ψυχική ασθένεια , μεγάλη υπογονιμότητα, στειρότητα και υψηλό ποσοστό βρεφικών θανάτων, ενώ το κόστος της υγειονομικής περίθαλψη είναι εξοντωτικό. Μόλις την περασμένη εβδομάδα, μια νέα μελέτη αποκάλυψε ότι η έκθεση των εγκύων γυναικών στο glyphosate έδειξε σημαντικά υψηλότερα ποσοστά βραχύτερης κύησης . Τα πρόωρα γεννημένα βρέφη διατρέχουν σημαντικό κίνδυνο θανάτου.Σύμφωνα με την έκθεση Save the Children οι ΗΠΑ έχουν 50 τοις εκατό περισσότερους θανάτους νηπίων την πρώτη ημέρα της ζωής από ό, τι όλες οι άλλες ανεπτυγμένες χώρες σε συνδυασμό.


Πηγή Το καρκινογόνο glyphosate σε μπύρες και κρασιά

Το πρώτο Creating Commons Cinematography Festival θα γίνει στην Αθήνα,
5, 6, και 7 Οκτωβρίου 2018.
Το CCCF είναι ένα φεστιβάλ χωρίς κόκκινο χαλί. Προβάλλει
οπτικοακουστικά έργα που είναι

συνεργατικές δημιουργίες. Έργα με
άδειες Δημιουργικών Κοινών (Creative Commons) ή Κοινής Ιδιοκτησίας
(Public Domain).
Το φετινό θέμα του φεστιβάλ είναι «Χώμα, Ψυχή, Κοινωνία», με έμπνευση
από τον ακτιβιστή Satish Kumar.

CCCF.GR 2018 from CCCF.GR on Vimeo.

Το φετινό θέμα του φεστιβάλ είναι «Χώμα, Ψυχή, Κοινωνία», με έμπνευση
από τον ακτιβιστή Satish Kumar.
Το φεστιβάλ στηρίζεται και στηρίζει την αλληλέγγυα και συνεργατική
οικονομία και αποτελεί μια σύμπραξη της Συμμαχίας των Κοινών.


Ζητάμε τη συμμετοχή σας στο crowdfunding για να δικτυώσουμε μαζί το
CCCF με αντίστοιχα εγχειρήματα στον κόσμο.

https://cccf.gr
https://www.indiegogo.com/projects/creating-commons-cinematography-festival-2018-community

Creative Commons Cinematography Festival


Πηγή Στηρίξτε το crowdfunding του CCCF

Ως φυσικό σύστημα διήθησης της θάλασσας τα οστρακοειδή συσσωρεύουν τεράστιες ποσότητες μικροπλαστικών στους ιστούς τους.Για κάθε 100 γραμμάρια μύδια που τρώτε, καταναλώνετε περίπου 70 σωματίδια μικροπλαστικων, σύμφωνα με νέα μελέτη του Πανεπιστημίου του Hull , του Brunel University London.

Οι ερευνητές πήραν δείγματα άγριων μυδιών από οκτώ παράκτιες περιοχές γύρω από το Ηνωμένο Βασίλειο και οκτώ σούπερ μάρκετ. Το 100% αυτών περιείχε μικροπλάσματα.
Τα μύδια τρώνε διηθώντας το θαλασσινό νερό μέσα από το σώμα τους, απορροφώντας μικρά σωματίδια πλαστικού μαζί με τη τροφή τους.


Τα μύδια από τα σούπερ μάρκετ, τα οποία προέρχονταν από διάφορα μέρη του κόσμου, είχαν περισσότερα σωματίδια σε αυτά από εκείνα που είχαν πρόσφατα αλιευθεί, σύμφωνα με τη μελέτη. Αν και τα μικροπλάστικά βρέθηκαν σε όλα τα δείγματα, τα θαλασσινά είναι μόνο ένας τρόπος που θα μπορούσε να εμφανιστεί στη διατροφή των ανθρώπων, καθώς τα μικροπλάστικά έχουν βρεθεί σε άλλες πηγές τροφίμων και πόσιμο νερό και μπορούν ακόμη και να εισπνευσθούν, η καθηγήτρια Jeanette Rotchell, Sciences, University of Hull, είπε.»Είναι ολοένα και πιο προφανές ότι η παγκόσμια μόλυνση του θαλάσσιου περιβάλλοντος από μικροπλαστικά έχει αντίκτυπο στην άγρια ​​φύση και η είσοδός του στην τροφική αλυσίδα αποτελεί ένα μονοπάτι για τα απορρίμματα που πετούμε να μας επιστραφούν μέσω της διατροφής μας», ανέφερε.

Η εμφάνιση μικρών πλαστικών σωματιδίων στις παραλίες και στα παράκτια ύδατα αναφέρθηκε για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1970, και δυστυχώς η κατανομή των μικροπλαστικών είναι παγκόσμια, συμπεριλαμβανομένων του ανοικτού ωκεανού.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι το 2010, ο κόσμος παρήγαγε 275 εκατομμύρια μετρικούς τόνους πλαστικών αποβλήτων και 4,8 έως 12,7 εκατομμύρια μετρικοί τόνοι αυτών των πλαστικών εισήλθαν στον ωκεανό. Είναι πιθανό ότι η ποσότητα πλαστικών αποβλήτων στον ωκεανό θα συνεχίσει να αυξάνεται, κυρίως λόγω της αμείλικτης αύξησης της κατανάλωσης πλαστικών και της συνεχούς ανεπάρκειας των πρακτικών επαναχρησιμοποίησης, ανακύκλωσης και διαχείρισης αποβλήτων σε πολλά μέρη του κόσμου.

Μεγαλύτερα κομμάτια πλαστικού διασπώνται στον ωκεανό σε μικροπλάστικά, γενικά μικρότερα από 1 mm σε κλίμακα μικρομέτρων. Διάφορες πηγές είναι τα καλλυντικά, τα είδη ένδυσης και οι βιομηχανικές διαδικασίες. Καθώς τα πλαστικά δεν καταστρέφονται, παραμένουν στο περιβάλλον σε υψηλά επίπεδα, ιδιαίτερα στα υδρόβια και θαλάσσια οικοσυστήματα και κατά συνέπεια απορροφώνται και ενσωματώνονται και συσσωρεύονται στα σώματα και τους ιστούς πολλών οργανισμών. Εξαιτίας αυτού, οι επιπτώσεις των μικροπλαστικών στο θαλάσσιο οικοσύστημα αποτελούν αιτία αυξανόμενης ανησυχίας μεταξύ των επιστημόνων.



Πηγή Μικροπλαστικά σε μύδια: Ο Ωκεανός επιστρέφει τα σκουπίδια μας πίσω σε εμάς