23 January, 2019
Home / Lifestyle (Page 45)

Καλή η διασκέδαση σήμερα αλλά -μεταξύ μας, τώρα- αν δεν έχεις χορέψει κάτω από την πολύχρωμη ντισκομπάλα φορώντας άσπρη κάλτσα και σκαρπίνι δεν έχεις ζήσει τίποτα.

Για την ακρίβεια δεν είναι ανάγκη να έχεις χορέψει. Ας το έχεις δει μόνο. Αρκεί. Πως μπορείς να συνεχίζεις να μιλάς για διασκέδαση αν δεν έχεις χορέψει για πάνω από οκτώ ώρες με τη μουσική συνοδεία του Μάικλ Τζάκσον και του Κώστα Μπίγαλη;

Οι παλαιότεροι τα έχουν ζήσει όλα αυτά στη θρυλική (από κάθε άποψη) δεκαετία του 1980, οι νεότεροι τα μαθαίνουν από βιντεοταινίες με τον γόη Σταμάτη Γαρδέλη και τον «μπίλια» Στιβ Ντούζο.

Δεν υπάρχει ταινία εκείνης της εποχής που να μην έχει ένα μικρό γύρισμα ή έστω και ένα μικρό πέρασμα έξω από ντισκοτέκ που και μόνο το άκουσμα του ονόματός τους σήμερα προκαλεί διαδοχικά αναμνησιακά σοκ.

Μιλάμε για την Barbarella στη Συγγρού, για την Jacky-O στη Μιχαλακοπουλου πίσω από το Hilton, την «Αυτοκίνηση» στην Κηφισίας, την Boom-Boom ή την San Lorentzo και τόσες και τόσες άλλες. Ντισκοτέκ που τα πατώματα παίρνανε φωτιά από νωρίς το βράδυ μέχρι… νωρίς το πρωί.

Στέκια που οι καρέκλες είχαν διακοσμητικό χαρακτήρα ή στην καλύτερη χρησιμοποιούταν για να ξεκουραστείς και να ξαναβρείς τις ανάσες σου πριν αρχίσεις πάλι να απλώνεις πάνω στην πίστα όλο το χορευτικό ταλέντο σου.

Οι θρυλικές ντισκοτέκ της Αθήνας

wknkndissc4
Γεννημένος στο λυκαυγές της δεκαετίας του 1970 δεν είχα την τύχη να ζήσω όπως θα έπρεπε, όπως θα μπορούσα ή όπως θα… άντεχα την δεκαετία του 1980.

Εγώ είμαι παιδί της επόμενης δεκαετίας και τιμή μου και καμάρι μου. Εμείς οι νεότεροι, ωστόσο, δεν μπορούμε παρά να αποτίουμε φόρο τιμής στην δεκαετία του 1980 διότι -ας είμαστε ειλικρινείς- τη δική της τρέλα και φόρα εκμεταλλευτήκαμε για να φτιάξουμε εμείς τις δικές μας ιστορίες «αλητείας».

Αν και μικρούλης, λοιπόν, είχα την τύχη να έχω θείους που ήταν, αυτό που λέμε, «παιδιά περπατημένα»! Σαββατοκύριακο στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού σήμαινε ένας κόσμος διαφορετικός γεμάτος νυχτερινές ιστορίες που έλεγε ο ένας αδερφός στον άλλο και ο πιτσιρικάς κρυφάκουγε με το στόμα ανοιχτό. Μερικές φορές, μάλιστα, είχε την τύχη να πάει σε εκείνα τα θρυλικά μαγαζιά που έβαζαν φωτιά στα Σαββατόβραδα.

wknkndissc6

Ο ένας από τους θείους, άγριο νιάτο τότε, έπαιρνε μέρος σε διαγωνισμούς πατινάζ! Διότι οι νυχτερινές έξοδοι τότε δεν ήταν μόνο χορός και κέφι. Ήταν και οι διαγωνισμοί. Ομάδες φίλων ή συμμαθητών όργωναν τις πίστες με τα πατίνια τους.

Όταν λέμε πατίνια, εννοούμε κάτι που έμοιαζε με τα σημερινά rollers αλλά ήταν… άλλο επίπεδο. Πιο ψαρωτικά. Θέαμα άλλης εποχής. Σε όλες τις μεγάλες ντισκοτέκ της εποχής γινόντουσαν ανάλογοι διαγωνισμοί.

wknkndissc3

Ήταν ο τρόπος για να ανάψει το κέφι ή για να πάρουν μια ανάσα οι υπόλοιποι χορευταράδες όσο αυτοί που έκαναν το πατινάζ προχωρούσαν σε επίδειξη… δύναμης.

wknkndissc7

Αυτός, παράλληλα, ήταν και ένας τρόπος να γεμίζουν οι ντισκοτέκ από νεολαία. Στην Barbarella, την Jacky-O και την «Αυτοκίνηση» κάθε σαββατοκύριακο γινόταν το αδιαχώρητο από πιτσιρικάδες.

Είναι γνωστές στους περισσότερους οι ιστορίες με τις ατελείωτες ουρές επί της Συγγρού, έξω από την Barbarella. Πολλές φορές είχε επέμβει και η αστυνομία. Όχι για να κάνει συλλήψεις μετά από τίποτα ψιλές που έπεφταν.

Γινόταν και αυτό αλλά κυρίως οι αστυνομικοί επενέβαιναν μπας και καταφέρουν να βάλουν μια τάξη, ώστε να συνεχιστεί η βραδιά κανονικά.

Μουσικές και γλέντι μέχρι το πρωί

wknkndissc8

Michael Jakcson, Bee Gees, Donna Summer, Gloria Gaynor, Bonnie Tayler, Sandra, Wham, και Madonna! Ποιοι δεν έχουν χορέψει μέχρι πρωίας τα τραγούδια τους. Και όχι μόνο τότε. Αλλά και τώρα.

Ακόμα κι αν έχουν περάσει 30 χρόνια από εκείνη την εποχή, σήμερα πάρτι χωρίς αυτά τα τραγούδια δε νοείται. Όλοι θα σηκωθούν να χορέψουν ή έστω θα βάλουν τα γέλια όταν θυμηθούν όλα αυτά που κατά καιρούς έχουν κάνει ακούγοντάς τα τραγούδια εκείνης της εποχής.

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτοί. Ήταν και μερικά άλλα ονόματα που μπορεί να μην έκαναν παγκόσμια καριέρα, αλλά εδώ στην Ελλάδα, ωστόσο, στις ντισκοτέκ έπρεπε να παίξουν απαραίτητα κάποιες από τις μεγάλες τους επιτυχίες.

Μιλάμε για ονόματα όπως Big Alice, Mandy, Costas και Scraptown. Τι; Δεν σας λένε τίποτα όλα τα παραπάνω, ονόματα; Ελάτε τώρα.

Δεν έχετε τραγουδήσει ποτέ τραγούδια του Big Alice, δηλαδή του Κώστα Μπίγαλη; Ούτε το Costas όπως συστηνόταν και υπέγραφε τους δίσκους του ο Κώστας Χαριτοδιπλωμένος ή της Mandy που δεν είναι άλλη από τη Μαντώ;

Πώς να πιστέψουμε πως δεν έχετε τραγουδήσει ή δεν έχετε χορέψει τραγούδια του συγκροτήματος των Scraptown, της μπάντας δηλαδή που έγινε γνωστός ο Μιχάλης Ρακιντζής;

wknkndissc5

Όλοι αυτοί, ξένοι και Έλληνες, ήταν το απαραίτητο συστατικό για να κρατήσει το γλέντι από νωρίς το βράδυ, μέχρι… νωρίς το πρωί.

Τα φώτα «χόρευαν» και αυτά με εξαντλητικούς ρυθμούς πάνω από τα κεφάλια μας αν και «βασίλισσα» ήταν και παραμένει η ντισκομπάλα.

Το πάρτι ξεκινούσε πάντα λίγο πριν τα μεσάνυχτα.  Τα φώτα έσβηναν για να ξανανάψουν, αυτή τη φορά με τη συνοδεία καπνού και του ειδικού μηχανήματος που έβγαζε… μπουρμπουλήθρες!

Την έναρξη κήρυτταν δια μικροφώνου οι γνωστότεροι  dj’s της εποχής και στη συνέχεια άρχισαν να ταλαιπωρούν τα βινύλια τους!

wknkndissc9

Οι μόνοι λόγοι για να διακοπεί ο χορός ήταν οι διαγωνισμοί που είπαμε νωρίτερα και βέβαια το πρόγραμμα με τα μπλουζ που διαρκούσε λιγότερο από μια ώρα αλλά ήταν αρκετό για να… συσφίγγονται οι σχέσεις και να γεννιούνται νέα φλερτ!

Τα ρούχα και οι «φυλές» των ντισκοτέκ

wknkndissc11

Εντάξει! Εδώ τι να πούμε τώρα; Αυτό θα μπορούσε να είναι και ένα weekend μόνο του. Τι να πρωτοσχολιάσει και τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τα σακάκια (αντρικά ή γυναικεία) με τις βάτες;

Τα πολύχρωμα -στα όρια του χαβανέζικου- πουκάμισα, τα μυτερά παπούτσια (από αυτά που όπως λέγαμε τότε χαριτολογώντας, φτιάχτηκαν για να σκοτώνουν κατσαρίδες στις γωνίες), τα σατέν κοστούμια με τα φαρδιά παντελόνια (τύπου μπάγκι) και τις τεράστιες ζώνες, τα αμάνικα μπλουζάκια ή ακόμα και τα κάτασπρα αθλητικά μποτάκια για όσους δεν άντεχαν την ορθοστασία και τους ατελείωτους χορούς;

Ολόκληρη εκείνη η δεκαετία σημαδεύτηκε (με την καλή και την… κακή έννοια) από τις ενδυματολογικές επιλογές που τότε προκαλούσαν δέος και τώρα ατελείωτα γέλια.

wknkndissc2

Βέβαια, το ντύσιμο δεν θα μπορούσε να… λειτουργήσει από μόνο του. Έπρεπε να συνοδεύεται από το κατάλληλο χτένισμα. Μαλλί χαίτη- λασπωτήρας για τα αγόρια που άφηναν τις φράντζες μπροστά και έπαιρναν λίγο περισσότερο τα πλαϊνά!

Και για τα κορίτσια η περμανάντ, οι ξανθές ανταύγειες και το οξυζενέ που πήγαινε σύννεφο.

Αυτές ήταν οι επιλογές των πιτσιρικάδων που γέμιζαν τις ντισκοτέκ. Το με ποιον είχες να κάνεις το καταλάβαινες από τα ρούχα που φορούσε και τον τρόπο που χόρευε.

Σατέν πουκάμισο, φαρδύ παντελόνι, σκαρπίνι και λευκή κάλτσα ήταν οι γόηδες. Τζίν παντελόνια, αμάνικα μπλουζάκια και αθλητικό παπούτσι ήταν οι εναλλακτικοί χορευταράδες που δεν τους ενδιέφερε τίποτα άλλο πέρα από το να χορέψουν.

wknkndissc1

Ηγέτες, ωστόσο, στις ντίσκο ήταν οι «καρεκλάδες». Το προσωνύμιο αυτό τους το είχαν κολλήσει οι ροκάδες της εποχής για να δείξουν το πόσο… φλώροι είναι (οι μεταξύ τους συναντήσεις καθ’ οδόν προς τους ναούς της διασκέδασης, πάντα συνοδευόταν από τίποτα ψιλές).

Οι «καρεκλάδες», λοιπόν, προκειμένου να κλέβουν τις εντυπώσεις έπεφταν κατάχαμα και έκαναν όλες αυτές τις κινήσεις που θυμίζουν έντονα το break-dance ή «αντέγραφαν» το moon walk του Michael Jakcson και έκλεβαν τις καρδιές των κοριτσιών.

Εικόνες και μουσικές μιας άλλης εποχής που έφυγε ανεπιστρεπτί (αυτό αποδεικνύεται από τις πολλές και αποτυχημένες προσπάθειες να αναβιώσουν κάποια από αυτά τα θρυλικά μαγαζιά) αλλά μας άφησαν κληρονομιά τη διάθεση να παρτάρουμε ατελείωτα και να χορεύουμε μέχρι να μην ακολουθούν άλλο τα πόδια!

Πηγή Τότε που οι θρυλικές ντισκοτέκ της δεκαετίας του ‘80 έβαζαν φωτιά στις νύχτες

Σε νευριάζουν. Δε μιλάς. Σε προσβάλουν τάχα χαριτολογώντας. Δε μιλάς. Σου βάζουν υπερωρίες. Δε μιλάς. Σε κατηγορούν χωρίς να φταις. Δε μιλάς. Γενικά, έτσι έμαθες, να μη μιλάς! Είτε γιατί πιστεύεις πως μ’ αυτόν τον τρόπο, διατηρώντας την ψυχραιμία σου, θα αποφύγεις εντάσεις και παρεξηγήσεις, είτε επειδή οι τσακωμοί κι οι μικροπρέπειες (όπως τις ονομάζεις) δε σ’ αφορούν, είτε γιατί οι άνθρωποι αυτοί είναι για σένα πιο σημαντικοί απ’ τις αρνητικές κάποτε συμπεριφορές τους, είτε επειδή έτσι είναι ο χαρακτήρας σου, ήρεμος και συγκαταβατικός. Μαζεύεις και μαζεύεις, λοιπόν, μέχρι να γίνει το μεγάλο μπαμ.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, έρχεσαι αντιμέτωπος καθημερινά με πολλούς ανθρώπους, με κάποιος από αυτούς απλά δεν ταιριάζετε, δε βρίσκετε κοινά σημεία, πρέπει όμως να τους υπομείνεις λόγω συγκυριών, εξαιτίας δουλειάς, σχολής, ή ακόμη και συγγένειας, οτιδήποτε είναι αυτό που σας συνδέει. Οι ρυθμοί της ζωής μας είναι τόσο γρήγοροι κι οι απαιτήσεις τόσες που τρέχεις όλη μέρα, απ’ το πρωί ως το βράδυ κυνηγάς στόχους κι υποχρεώσεις, σίγουρα έχεις πολλά να κάνεις.

Αν συνεχίσεις έτσι, κρατώντας όλα όσα σ’ ενοχλούν και σε πιέζουν μέσα σου, χωρίς να ξεσπάς κάπου τον αρνητισμό και το παράπονο, θα σκάσεις -σαν τα μπαλόνια που αν τα παραφουσκώσεις δε θα ανέβουν πιο ψηλά, παρά πόνο θα σου χαρίσουν έναν εκκωφαντικό κρότο. Το δικό σου «μπαμ», όμως, ίσως αποδειχθεί πιο επικίνδυνο, καθώς δε θα ενοχλήσει μόνο για μία στιγμή τα αφτιά των περαστικών, αλλά θα σκορπίσει θυμό, στο καλό σενάριο μόνο σ’ όσους στον προκάλεσαν. Αλήθεια, για πόσο ακόμη σκοπεύεις να τα κλειδώνεις όλα μέσα σου; Για πόσο ακόμη πιστεύεις πως θα αντέξεις αν πού και πού δεν ξεσπάς για να αδειάζεις απ’ ό,τι κρατάς μέσα σου και του επιτρέπεις να σε τρώει;

Σου χρωστάς στιγμές εκτόνωσης, να μηδενίζεις για να μπορείς να ξεκινάς πάλι. Διάλεξε το πλάνο που σου ταιριάζει, που σε ανακουφίζει. Δεν αντιμετωπίζουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο τις καταστάσεις, στρεσογόνες ή μη. Υπάρχει, όμως, σίγουρα κάτι για τον καθένα ικανό να καθησυχάσει τις φωνές στο κεφάλι του, να τον ξεμπλέξει απ’ το χάος. Χωρίς ψυχική ισορροπία θα παραπατάς διαρκώς.

Έχεις ακούσει γι’ αυτούς τους τύπους που όταν κάτι ή κάποιος τους πιέζει ή τους νευριάζει, φοράνε τις φόρμες και τα αθλητικά τους και τρέχουν χιλιόμετρα; Χωρίς να τους απειλεί κάποιος με όπλο, χωρίς να τους κυνηγάει κανείς, έτσι, οικειοθελώς, παίρνουν τους δρόμους και το απολαμβάνουν. Για κάποιος φαίνεται αλλόκοτο, μα αυτός είναι ο τρόπος τους να ξεσπούν, να κουράζουν το σώμα για να ξεκουράζουν το μυαλό, σαν να τρέχουν μακριά απ’ ό,τι τους ταλαιπωρεί. Μαζί με τον ιδρώτα τους, φεύγει και το ζόρι. Σκέφτονται πιο ψύχραιμα ύστερα, έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τα δεδομένα.

Άλλοι καταφεύγουν στο διαλογισμό και τη γιόγκα. Τους έχεις δει κι αυτούς, τους ξέρεις, μπορεί κι εσύ να ‘σαι ένας από αυτούς ή να το δοκίμασες κάποτε για να δεις αν σου ταιριάζει. Μες στη συγκέντρωσή τους αναζητούν την ψυχική τους ηρεμία κι ισορροπία. Μπορεί να γελάς με τα «μμμ» και τα «αμμ», αλλά αυτό είναι κάτι που τους χαλαρώνει, απομακρύνοντάς τους απ’ τις αρνητικές σκέψεις και πατώντας παύση στον θορυβώδη κόσμο.

Μποξ; Το ‘χεις σκεφτεί ποτέ ως μέσο εκτόνωσης; Χτυπάς το σάκο και φαντάζεσαι ότι χτυπάς όλα όσα σου πρόσφεραν ψυχική κούραση, χτυπάς και με τη γροθιά σου απομακρύνεις και το ζόρι σου, απομακρύνεις τους ανθρώπους που σε ζόρισαν, τις καταστάσεις που σε πίεσαν. Δυναμικό άθλημα για δυναμικούς παίχτες, σαν εσένα.

Κάποιοι επιλέγουν μια βόλτα δίπλα στη θάλασσα, άλλοι φορούν τα ακουστικά τους και παίρνουν τους δρόμους με μόνη συντροφιά τις μουσικές τους, άλλοι μπαίνουν σε κουζίνες και δημιουργούν, άλλοι γράφουν κι άλλοι ταξιδεύουν με το αυτοκίνητο. Ό,τι και να βρεις, φρόντισε να ‘σαι σίγουρος ότι σου προσφέρει την εκτόνωση που χρειάζεσαι, σε καθησυχάζει σε στιγμές πανικού κι αποτελεί τη σανίδα σωτηρίας σου όταν δεν αντέχεις να παλεύεις με την καθημερινότητα. Να καταφεύγεις συχνά σε αυτό που σε αποσυμφορίζει για να μπορείς να διατηρείς τη ψυχική σου ηρεμία∙ τίποτα δεν αξίζει να ‘ρχεται πάνω από αυτή.

Κατερίνα Μάρου – pillowfights.gr

Πηγή Να εκτονώνεσαι για να αντέχεις

Πληροφορίες που φέρεται να προέρχονται από την οικογένειά του μιλούν για αυτοτραυματισμό

Γεμάτος αίματα εντοπίστηκε μέσα στο κελί του στις φυλακές, όπου κρατείται ο 21χρονος κατηγορούμενος για τη δολοφονία της 21χρονης φοιτήτριας, Ελένης Τοπαλούδη στη Ρόδο. Πληροφορίες που φέρεται να προέρχονται από την οικογένειά του, μιλούν για αυτοτραυματισμό. «Χτύπησε το κεφάλι του στους τοίχους του κελιού. Στους δικούς του είπε ότι το έκανε γιατί δεν αντέχει άλλο, ότι θα τρελαθεί. Στην αρχή δεν είχε αντιληφθεί τι είχε γίνει. Όμως, όσο περνάει ο καιρός και καταλαβαίνει, τρελαίνεται! Ένα παιδί είναι, που από το σπίτι του, ξαφνικά βρέθηκε εκεί μέσα. Δεν μπορεί να το αντέξει», δήλωσε συγγενικό πρόσωπο του 21χρονου κατηγορούμενου στον ANT1.

Δείτε το σχετικό βίντεο:

Κατόπιν,ο συγγενής του κατηγορουμένου καταγγέλλει τον 19χρονο συγκατηγορούμενο του 21χρονου: «Ο 19χρονος ήταν η καταστροφή του! Και μετά έγινε η καταστροφή και της κοπέλας και η δική μας. Πιστεύω ότι τον Μ. τον εκμεταλλευόταν. Του ζητούσε συχνά χρήματα, του ζητούσε το σπίτι στη Λίνδο για να πηγαίνει και να κάνει ό,τι έκανε με τις κοπέλες του. Ο Μ… ήταν αγαθός και επιρρεπής και την πάτησε».

Στην κατάθεσή του ο 21χρονος είχε υποστηρίξει πως ο άλλος κατηγορούμενος ξεκίνησε να χτυπά άγρια την Ελενή Τοπαλούδη και πως ο ίδιος εφυγε από το δωμάτιο λόγω του σοκ που υπέστη.

Ο 19χρονος από την άλλη μεριά ενώπιον της ανακρίτριας ισχυρίστηκε πως ο καβγάς άρχισε από τον 21χρονο, ότι άρχισε να την χτυπά, να τις φέρει αμυχές με μαχαίρι στο λαιμό και ότι ο 19χρονος δεν ανακατεύτηκε καθόλου καθώς ο 21χρονος είχε καταβληθεί από μανία.

«Και οι δυο δράστες είναι αυτοί που κατά συναυτουργία έκαναν τα πάντα για αν αφαιρέσουν την ζωή αυτής της κοπέλας. Και στα όσα συνέβησαν στο σπίτι με τα χτυπήματα με το σίδερο, και με την προσπάθεια να την μαχαιρώσουν και με την προσπάθεια να την στραγγαλίσουν», σημείωσε στον ΑΝΤ1 ο έτερος δικηγόρος της οικογένειας Τοπαλούδη, Αλέξης Κούγιας.

Πηγή Αιμόφυρτος βρέθηκε στο κελί του ο 21χρονος κατηγορούμενος για τη δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη

Ο Χόρχε Μπουκάι ξέρει να σπάει αμέσως τον πάγο. Είναι εγκάρδιος, πληθωρικός, άμεσος και όσο περνάει η ώρα χαρίζει στους συνομιλητές του μερικά από τα ξεκαρδιστικά ανέκδοτα που γνωρίζει.

Του ζητάω να σχολιάσει αυτή την τεράστια δημοφιλία του και πώς νιώθει με τις πολλές εκδηλώσεις θαυμασμού που εισπράττει. Τον ενοχλεί; Τον κολακεύει;

«Είναι ένα μείγμα. Η πρώτη αντίδραση είναι η έκπληξη. Γεννήθηκα στο Μπουένος Αϊρες, σε μια πολύ φτωχική γειτονιά, δύο τετράγωνα μόλις από τη χωματερή της περιοχής. Εζησα σ’ ένα σπίτι πολύ χαμηλής μεσαίας τάξης. Ο πατέρας μου δούλευε από Δευτέρα σε Δευτέρα. Στα 12 χρόνια μας, κι εγώ και ο αδελφός μου έπρεπε να δουλεύουμε. Οπότε, η πρώτη αντίδραση είναι η έκπληξη, ο αιφνιδιασμός. Δεν θα πίστευα ποτέ, τότε, ότι τώρα θα βρίσκομαι σε αυτό το μπαλκόνι και θα βλέπω την Ακρόπολη. Ούτε μπορούσα να φανταστώ ότι θα μπορώ να ζω από τα βιβλία μου και να δέχομαι τα χειροκροτήματα τόσων ανθρώπων. Μετά την έκπληξη, έρχεται η κολακεία και η απόλαυση. Είναι ικανοποίηση να σε αγαπούν, να σε αγκαλιάζουν, να σε πιστεύουν και να σε χειροκροτούν. Μετά έρχεται η ευθύνη, γιατί ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι από 15 έως 20 χρόνων, το πρώτο βιβλίο που διαβάζουν, χωρίς να τους υποχρεώσει κανείς, είναι ένα δικό μου βιβλίο. Αυτό είναι τεράστια ευθύνη. Δεν μπορώ να γράψω αν δεν σκέφτομαι ποιος με διαβάζει. Για μένα το γράψιμο είναι πολύ σκληρή δουλειά· δεν κάθομαι ποτέ μπροστά στο κομπιούτερ περιμένοντας την έμπνευση. Γράφω όταν έχω σκεφτεί όσα θέλω να πω». Και σε αυτό το σημείο μάς αποκαλύπτει ότι έχει κάνει «μια-δυο σκανταλιές με μυθοπλασία», που δεν έχει κυκλοφορήσει στην Ελλάδα. Ηταν ένα μυθιστόρημα που ο ατζέντης του… έκλεψε από το σπίτι του, το έστειλε σε διαγωνισμό με ψευδώνυμο και το μυθιστόρημα βραβεύτηκε. Το έπαθλο ήταν η έκδοση του βιβλίου! Τίτλος «Ο υποψήφιος», ένα πολιτικό νουάρ, με θέμα τη διαφθορά και την εμπλοκή της πολιτικής με τα ΜΜΕ που εκτυλίσσεται σε μια χώρα της Λατινικής Αμερικής. «Ευτυχώς αυτό δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα», λέει με πονηρό χαμόγελο!

– Γιατί ο κόσμος προσφεύγει στα βιβλία σας; Γιατί χρειάζεται αυτό το στήριγμα;

– Ποιος ξέρει; Αν το ήξερα θα μπορούσα να το πω στον γιο μου που τώρα αρχίζει να γράφει, στους συναδέλφους μου που γράφουν καλύτερα από μένα αλλά δεν πουλάνε όσο εγώ, και σε ανθρώπους που θαυμάζω ως συγγραφείς. Ισως να το ξέρουν οι ίδιοι οι αναγνώστες. Φαντάζομαι κάποιους λόγους. Χρησιμοποιώ τα παραμύθια σαν διδακτική μέθοδο και αυτό αρέσει στον κόσμο. Μιλάω για τον εαυτό μου και όχι για εκείνους, και αυτό τους αρέσει. Και μιλάω για όσα φάνηκαν σε μένα χρήσιμα και όχι για όσα θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα σε άλλους. Και κυρίως γράφω για να με καταλάβει η μαμά μου! Ξέρετε αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, είναι αλήθεια. Η μητέρα μου πήγε λίγες τάξεις του δημοτικού. Αρχισε να απολαμβάνει το διάβασμα μετά τα 30, κυρίως μέσα από τα δικά μου κείμενα. Μερικές φορές μού έλεγε «δεν καταλαβαίνω τίποτα». Και της εξηγούσα. «Και γιατί δεν γράφεις όπως μου τα εξηγείς;» ήταν η απάντηση. Κι έτσι άρχισα να γράφω έτσι. Και αν μπορούσε να το καταλάβει η μαμά μου, θα μπορούσε και ο Στίβεν Χόκινγκ!

– Πολλοί από όσους διαβάζουν τα βιβλία σας θέλουν να μάθουν για τον εαυτό τους, αλλά φοβούνται να χτυπήσουν την πόρτα του ψυχαναλυτή. Τι τους λέτε;

– Κατά κάποιον τρόπο τα βιβλία επιχειρούν να πουν σε αυτούς τους ανθρώπους ότι δεν θα ήταν κακό να χτυπήσουν αυτή την πόρτα. Βρίσκω όμως την ευκαιρία, κάθε φορά, όταν μου κάνουν αυτή την ερώτηση, να πω ότι κανένα από τα βιβλία μου δεν αντικαθιστά τη δουλειά ενός ψυχαναλυτή. Ισα ίσα που όλα τα βιβλία μου, ακόμη κι αν τα διαβάζει κάποιος συνειδητά για 20 χρόνια, δεν θα είναι τόσο ευεργετικά όσο μία συνεδρίαση 45 λεπτών με κάποιον ψυχαναλυτή. Τα βιβλία είναι θεραπευτικά, αλλά δεν είναι θεραπεία.

Η αυτοπεποίθηση είναι τέχνη των γονιών

– Εχετε μια εκτίμηση, πόσοι οδηγήθηκαν μέσα από τα βιβλία σας στη διαδικασία της ανάλυσης;

– Εχω εικόνα, αλλά δεν έχω αριθμούς. Οταν άρχισα να γράφω πριν από 30 χρόνια, η ψυχανάλυση ήταν κάτι αποδεκτό, αλλά με τον τρόπο τον παραδοσιακό. Ομως, εγώ έκανα ψυχοθεραπεία με τη μέθοδο Γκεστάλτ. Τότε όλοι οι συνάδελφοί μου θύμωσαν μαζί μου, μου έλεγαν ότι είμαι σαν μάγος που αποκαλύπτει τα κόλπα του και ότι θα απομάκρυνε τους ασθενείς από τη θεραπεία. Συνέβη το αντίθετο. Ολο και περισσότερος κόσμος σκέφτηκε ότι πρέπει να κάνει μια θεραπεία και να αναζητά βοήθεια από τους αναλυτές. Νομίζω ότι ο κόσμος κατάλαβε πως είναι καλό να ζητήσει βοήθεια. Με ταπεινότητα μπορώ να πω ότι τα βιβλία μου και άλλων συναδέλφων βοήθησαν να φύγει από την ψυχοθεραπεία αυτό το πέπλο του μυστηρίου που την περιτύλιγε κι επέτρεψε να γίνει κατανοητό ότι η ψυχοθεραπεία δεν είναι κάτι για λίγους και μυημένους. Είμαι περήφανος γι’ αυτό. Πιστεύω στην ψυχοθεραπεία για υγιείς, όχι για να θεραπευτούν κάποια προβλήματα, αλλά για να βοηθηθούν κάποιοι υγιείς άνθρωποι να ωριμάσουν. Οχι για να γίνουν καλά, αλλά για να μάθουν να ζουν καλύτερα.

– Εξακολουθείτε να έχετε επικριτές για τα βιβλία σας;

– Οχι, δεν έχω πια. Αλλά επειδή είναι ψυχαναλυτές, κατάλαβαν ότι μου έκαναν κριτική γιατί αυτό ήθελαν να κάνουν όλοι. Οι κριτικές λειτούργησαν έτσι: όταν πούλησα τις πρώτες 10 χιλ. αντίτυπα είπαν «για κοίτα αυτό το παιδί»! Ημουν 30 χρόνων τότε. Οταν έφτασαν τις 100 χιλ. αντίτυπα τα βιβλία μου, είπαν «μα ποιο είναι αυτό το παιδί;». Οταν έφτασαν τις 200 χιλ., «αυτός ο κύριος είναι κάτι παράξενο. Με ποιον κοιμάται το βράδυ;». Οταν έφτασαν οι πωλήσεις το 1 εκατ., πολλοί είπαν ότι «είναι ένας έμπορος». Η μαμά μου, που είναι η πηγή της έμπνευσής μου, μου έλεγε: «Πρέπει πάντα να είσαι τόσο επιτυχημένος; Ο κόσμος είναι πολύ ζηλιάρης».

– Ο φθόνος δεν είναι από τα βασικά προβλήματα στις διαπροσωπικές σχέσεις;

– Οχι, στ’ αλήθεια δεν είναι. Οταν κάποιος σε φθονεί σου επιβεβαιώνει ότι είσαι στον σωστό δρόμο.

– Την αυτοπεποίθηση και το χιούμορ τα οφείλετε στη μαμά σας;

– Η αυτοπεποίθηση οφείλεται στο ότι και οι δύο γονείς έδειξαν την εμπιστοσύνη τους σε σένα. Η αυτοπεποίθηση μαθαίνεται από την αγάπη των γονιών για το παιδί. Δεν είναι ότι δεν μπορεί κάποιος να έχει αυτοεκτίμηση αν δεν έχει γονείς που τον αγαπούν, αλλά θα του πάρει πολύ περισσότερο να το κατακτήσει. Είχα το προνόμιο να είμαι σ’ ένα σπίτι με δύο γονείς που αγαπιόντουσαν πολύ μεταξύ τους, αγαπούσαν πολύ εμένα και τον αδελφό μου και μας δίδαξαν να αγαπάμε ο ένας τον άλλον. Και ποτέ δεν μας σύγκριναν. Εδιναν στον καθένα την αξία που είχε. Η αυτοπεποίθηση, λοιπόν, δεν είναι δικό μου χάρισμα. Είναι η τέχνη των γονιών μου.

Το χιούμορ όμως το πήρα από τον πατέρα μου. Η μαμά μου άνοιγε την καρδιά της και ο μπαμπάς μου άνοιγε το στόμα του, έλεγε ιστορίες και γελούσαμε. Τίποτα δεν είναι τόσο σοβαρό, ώστε να μην μπορείς να το διακωμωδήσεις. Ούτε ο θάνατος. Ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα είναι να μπορείς να γελάσεις, και να διακωμωδείς τα ίδια σου τα ελαττώματα. Με ρωτούν πώς η Αργεντινή κατάφερε να επιβιώσει. Νομίζω ότι οι Αργεντίνοι γελούν με τον εαυτό τους. Και αυτό είναι πλεονέκτημα. Από τα λίγα που γνωρίζω, εσείς εδώ στην Ελλάδα δεν γελάτε τόσο δυνατά. Πρέπει να αλλάξουμε εσωτερικά, για να μπορέσουμε να γελάσουμε.

Πηγή Μπουκάι: Οταν κάποιος σε φθονεί σου επιβεβαιώνει ότι είσαι στον σωστό δρόμο

Είναι ολόιδιες, φορούν τα ίδια ρούχα, φτιάχνουν τα μαλλιά τους με τον ίδιο τρόπο και μοιράζονται και τον ίδιο… άντρα.

Αυτή είναι η ζωή των δίδυμων αδελφών Αννα και Λούσι Ντε Σινκ, οι οποίες υπερηφανεύονται για το τι είναι οι πιο ίδιες… δίδυμες του κόσμου. Οι δύο μελαχρινές έχουν σχέση με τον 35χρονο μηχανικό Μπεν Μπιρν εδώ και επτά χρόνια και είναι έτοιμες να περάσουν στο επόμενο στάδιο. Οι δίδυμες όχι μόνο θέλουν να παντρευτούν τη μοναδική τους αγάπη αλλά και να κάνουν το παιδί του.

Σε πρόσφατη τηλεοπτική τους συνέντευξη στην εκπομπή Today της Αυστραλίας, η Αννα και η Λούσι δήλωσαν πως επιθυμούν να κυοφορήσουν τα παιδιά του Μπεν. Αναγνωρίζουν ωστόσο ότι υπάρχουν… προβλήματα: «Η μαμά μας μας έπεισε να επιλέξουμε τον φυσικό τρόπο, να γεννήσουμε φυσικά, οπότε δεν ξέρουμε εάν θα λειτουργήσει επειδή θέλουμε να μείνουμε έγκυες την ίδια στιγμή», τονίζουν.

«Θα είναι μια ακόμη πρόκληση και τα πάντα έχουν να κάνουν με τον Μπεν. Υπάρχει πολλή πίεση σε αυτόν», ομολογούν.

Τον Δεκέμβριο, οι δύο αδελφές εξέφρασαν την επιθυμία τους να αλλάξουν την αυστραλιανή νομοθεσία, προκειμένου να ενωθούν με τον άντρα τους. Η πολυγαμία απαγορεύεται στη χώρα βάσει του νόμου περί γάμου του 1961.

Οι δίδυμες ζουν τη ζωή που θέλουν και δηλώνουν πως θα προσπαθήσουν να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη AnnaLucy DeCinque 👭 (@annalucydecinque) στις

//www.instagram.com/embed.js

//www.instagram.com/embed.js

//www.instagram.com/embed.js

Πηγή Δίδυμες μοιράζονται επτά χρόνια τον ίδιο άντρα -Τώρα θέλουν να κάνουν τα παιδιά του

Όπως και στο περυσινό, έτσι και στο φετινό «Power of Love», από τις πρώτες κιόλας ημέρες φαίνεται πως οι αποκαλύψεις για το παρελθόν των παικτών θα είναι περισσότερες από όσα κάνουν μέσα στο παιχνίδι.

Ένας από τους πιο εντυπωσιακούς παίκτες του δεύτερου κύκλου είναι ο Γιάννης Αμπατζόγλου. Ο μελαχρινός χορευτής έχει ξεχωρίσει από τα αγόρια του σπιτιού αλλά η επαφή του με την τηλεόραση δεν είναι όπως φαίνεται κανούρια.

Σε βίντεο που μεταδώθηκε στο Menios Live του νέου Epsilon, αποκαλύφθηκε ότι ο παίκτης έχει στο παρελθόν φιλοξενηθεί αρκετές φορές στην παλιά εκπομπή της Μαρίας Μπακοδήμου και του Φώτη Σεργουλόπουλου στο Star.

Η απογευματινή εκπομπή ΦΜ Live από την οποία πάρθηκε η φωτογραφία που δείχνει τον παίκτη και την παρουσιάστρια δίπλα δίπλα είναι προ τεσσάρων χρόνων τραβηγμένη, κάτι που τοποθετεί τη σχέση τους αρκετά πριν το φετινό ριάλιτι του έρωτα.

Δείτε τι ακριβώς ειπώθηκε στη μεσημεριανή εκπομπή για τη σχέση των δύο.

Πηγή Ο Μένιος στα Άκρα: «Με αυτόν τον παίκτη του Pοwer Of Lοve έχει σχέση Η Μαρία Μπακοδήμου»

Χρειάζεται να μας πιέσει ο χρόνος για να σκεφτούμε πιο καθαρά; Πρέπει να φοβηθούμε ότι «σώνεται το καντήλι» μας για να βγάλουμε στη φόρα το καλό μας το σερβίτσιο, να πούμε τις «συγγνώμες» που χρωστάμε ή να φορέσουμε εκείνο το φόρεμα που φυλάμε για «ειδικές περιστάσεις» (λες και δεν είναι κάθε περίσταση ειδική);

Το γράμμα αυτής της 83χρονης γυναίκας στη φίλη της είναι ό,τι πιο σοφό θα διαβάσετε σήμερα

Αν όλοι σκεφτόμασταν όπως αυτή η σοφή 83χρονη γυναίκα, θα ήμασταν πολύ, πολύ πιο χαρούμενοι.

Διαβάστε το γράμμα που έστειλε στη φίλη της και θα δείτε:

«Αγαπημένη μου φίλη,

Διαβάζω περισσότερο και ξεσκονίζω λιγότερο. Κάθομαι στην αυλή και θαυμάζω τη θέα χωρίς να τρελαίνομαι με τα αγριόχορτα που πάλι βγήκαν στον κήπο. Περνάω περισσότερο χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους μου και λιγότερο κάνοντας δουλειές.

Όποτε είναι δυνατό, πρέπει να βλέπουμε τη ζωή σαν ένα σύνολο εμπειριών που πρέπει να απολαύσουμε, όχι να υπομείνουμε. Προσπαθώ να εντοπίσω αυτές τις στιγμές πια και να τις εκτιμήσω.

Δεν “φυλάω” τίποτα. Χρησιμοποιώ το καλό, πορσελάνινο σερβίτσιο για οποιαδήποτε μικρή “ειδική” περίσταση παρουσιαστεί.

Φοράω την καλή μου ζακέτα όταν πηγαίνω για ψώνια.

Δεν κρατάω το ακριβό μου άρωμα για επίσημες συγκεντρώσεις, αλλά το φοράω για τους ταμίες στην τράπεζα και τους υπαλλήλους των καταστημάτων.

Οι φράσεις “κάποτε” ή “μια απ’ αυτές τις μέρες” χάνουν το νόημά τους για ‘μένα. Αν αξίζει να δω, ν’ ακούσω ή να κάνω κάτι, θέλω να το δω, να το ακούσω και να το κάνω τώρα.

Δεν ξέρω τι θα έκαναν οι άνθρωποι αν ήξεραν ότι δεν θα βρίσκονται εδώ αύριο. Πιστεύω ότι θα καλούσαν τους συγγενείς και τους φίλους τους. Ίσως να τηλεφωνούσαν σε μερικού φίλους για να απολογηθούν για παρελθοντικές φιλονικίες. Μ’ αρέσει να σκέφτομαι ότι θα έβγαιναν για να φάνε στο αγαπημένο τους εστιατόριο. Μαντεύω… δεν ξέρω.

Είναι όλα αυτά τα μικρά, μισοτελειωμένα πράγματα που θα με θύμωναν αν ήξερα ότι οι ώρες μου είναι μετρημένες. Θα θύμωνα, επειδή δεν έγραψα τα γράμματα που θα ‘πρεπε να έχω γράψει. Θα θύμωνα επειδή δεν είπα αρκετά στον άντρα και τους γονείς μου πόσο τους αγαπώ.

Προσπαθώ πολύ σκληρά να μην αναβάλω, φυλάξω ή κρατήσω πίσω οτιδήποτε μπορεί να φέρει γέλιο και λάμψη στη ζωή μου.

Και κάθε πρωί, όταν ανοίγω τα μάτια μου, λέω στον εαυτό μου ότι η μέρα που έρχεται είναι μοναδική. Κάθε μέρα, κάθε λεπτό, κάθε ανάσα είναι ένα αληθινό δώρο Θεού.

Ίσως η ζωή μας εξελίχθηκε πολύ διαφορετικά απ’ αυτό που είχαμε θελήσει. Όσο όμως είμαστε εδώ, μπορούμε να χορεύουμε!» Πηγή: mama365.gr

Πηγή Το γράμμα αυτής της 83χρονης γυναίκας στη φίλη της είναι ό,τι πιο σοφό θα διαβάσετε σήμερα

Η πατρότητα μέσα από την τρυφερή πλευρά της. Χαζομπαμπάδες, μπαμπάδες με ανακλαστικά νίντζα, μπαμπάδες ατσίδες, μπαμπάδες που βρέθηκαν στο σωστό μέρος τη λάθος στιγμή.

Το lol βίντεο στο Sarcasm που έχει ξεπεράσεις τις 12 εκατομμύρια προβολές δείχνει μερικά από τα πιο απίθανα πράγματα που έχουν συμβεί και έτυχε να καταγράψει η κάμερα. Daddy cool.

Πηγή Αφιερωμένο σε όλους τους μπαμπάδες: Αυτοί που ήταν πάντα εκεί για τα παιδιά τους! Η πατρότητα μέσα από την τρυφερή πλευρά της.

Πιό εύκολο και πιο γρήγορο δεν γίνεται και φυσικά πεντανόστιμο !!!

Υλικά:
1 πακέτο μπισκότα digestive
1 στραγγιστό γιαούρτι
1 ζαχαρούχο
1 λεμόνι (χυμό)
Ξύσμα απο ένα λεμόνι
Γλυκό κουταλιού της αρεσκείας σας

Εκτέλεση:
Θρυμματίζετε τα μπισκότα και τα μοιράζετε σε μπολάκια. Χτυπάτε στο μίξερ το γιαούρτι με το ζαχαρούχο, ρίχνετε το στυμένο λεμόνι και το ξύσμα και ανακατεύεται. Μοιράζετε την κρέμα και τα βάζετε τουλάχιστον 2 ώρες στο ψυγείο. Μετά σερβίρετε με γλυκό του κουταλιού!!

Πηγή Πιο εύκολο και πιο γρήγορο γλυκάκι δεν γίνεται.. Και φυσικά πεντανόστιμο

Αυτό θα πει να έχεις άποψη σε όλα και να το φωνάζεις…

Άφωνος ο ιερέας από τις εικόνες που εκτυλίσσονταν μπροστά στα μάτια του – Αναγκάστηκε να διακόψει τη βάπτιση Η βάπτιση σταμάτησε λόγω της γιαγιάς! Το περιστατικό συνέβη προ ημερών σε εκκλησία της Πάτρας με τη γιαγιά να διαμαρτύρεται έντονα, επειδή η εγγονή δεν πήρε το όνομά της!

Μόνο που δεν πιάστηκε μαλλί με μαλλί με τη νύφη της η «ώριμη» γυναίκα! Η μητέρα είχε συζητήσει με τον άνδρα της να δώσει στην νεοφώτιστη το όνομα του πατέρα της που είχε φύγει από την ζωή, χωρίς όμως να ενημερώσει την πεθερά της.

Όταν ακούστηκε το όνομα, η βάπτιση διεκόπη για αρκετά λεπτά μέχρι που επενέβη ο ιερέας εγκαλώντας τους όλους στην τάξη! Η συνέχεια δόθηκε στο γεύμα που ακολούθησε, όπου οι συγγενείς του γαμπρού κάθισαν μόνοι τους σε άλλο χώρο.

Η πεθερά τους είχε πείσει ώστε να μην έχουν… καμία σχέση με το σόι της νύφης της και αγαπημένης του γιου της. Μάταια ο γνωστός Πατρινός προσπαθούσε να ηρεμήσει τα πνεύματα.

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, όταν ακούστηκε το όνομα της μικρής, η πεθερά φώναξε «αίσχος» και συνέχισε «κάνετε λάθος. Δεν είναι αυτό το όνομα. Απαράδεκτο»! Η συνέχεια δόθηκε με άλλη «ατάκα»: «Να ρε! Σε κάνουν ό,τι θέλουν»! Πηγή: Εφημερίδα Κόσμος

Πηγή Σφαγή στην Πάτρα: γιαγιά διακόπτει έξαλλη τη βάπτιση της εγγονής. «Αίσχος… σε κάνουν ό,τι θέλουν ρε…»