21 May, 2019
Home / Lifestyle (Page 427)

ΥΛΙΚΑ

500-600 γρ αλεύρι
15 γρ νωπή μαγιά
200 γρ γιαούρτι
100 ml γάλα
1 κουταλιά ζάχαρη
50 ml σπορέλαιο
1 αυγό
Λίγο αλάτι
200 γρ Φέτα
2 αυγά

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Στην μαγιά βάζουμε την ζάχαρη, λίγο χλιαρό γάλα και ανακατεύουμε να διαλυθεί.

Προσθέτουμε το σπορέλαιο, το αυγό και αναμειγνύουμε.

Ρίχνουμε το γιαούρτι, το γάλα, το μισό περίπου αλεύρι και ενσωματώνουμε.

Προσθέτουμε αλάτι, το υπόλοιπο αλεύρι λίγο λίγο και πλάθουμε μέχρι που αν γίνει ζύμη.

Αλείφουμε ένα μπολ με λίγο λάδι και τοποθετούμε την ζύμη.

Σκεπάζουμε με πετσέτα και το αφήνουμε να φουσκώσει για 30 λεπτά.

Με ένα πιρούνι θρυμματίζουμε το τυρί και το αναμειγνύουμε με τα αυγά.

Σε αλευρωμένη επιφάνεια ανοίγουμε την ζύμη σε φύλλο με πάχος περίπου 1 εκατοστό και την κόβουμε σε κύκλους.

Αλείφουμε τους μισούς κύκλους με ασπράδι αυγού και βάζουμε από πάνω τους τους υπόλοιπους κύκλους.

Τοποθετούμε στο κέντρο τους ένα μεγάλο καπάκι και το πατάμε ώστε να δημιουργηθεί κοιλότητα.

Βάζουμε τα πιτάκια σε ταψί με αντικολλητικό χαρτί και τα γεμίζουμε με το τυρί.

Αλείφουμε περιμετρικά με κρόκο αυγού και στολίζουμε με λίγο σουσάμι.

Ψήνουμε στους 180 βαθμούς μέχρι να ροδίσουν.

Πηγή Μοναδικά τυροπιτάκια με σπιτική αφράτη ζύμη γιαουρτιού

Τον γνωρίσαμε καλύτερα μέσα από τη συμμετοχή του στο ριάλιτι αγάπης του ANT1, Game Of Love.

Σήμερα έχει δημιουργηθεί ένας ντόρος γύρω από το όνομά του μιας και η είδηση πως συνελήφθη μαζί με τον πατέρα του και μια φίλη τους, λόγω διαπληκτισμού με αστυνομικούς έχει γίνει το θέμα της ημέρας.

Παρά τα όσα έχουν γραφτεί, ο εφοπλιστής Γιάννης Λεβεντάκης επέλεξε να ξεκαθαρίσει την αλήθεια κάνοντας δηλώσεις στην εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου, «Μαζί σου» ενώ αύριο θα εμφανιστεί live στην εκπομπή.

«Ήρθαμε σε μια κόντρα με τους αστυνομικούς για το σκύλο. Πήγαμε όλοι μαζί στο τμήμα και μετά αφεθήκαμε ελεύθεροι. Δεν έγινε κάτι. Εμείς ήμασταν σε ένα μαγαζί στην Τρούμπα και ήταν μαζί μας μια φίλη μας. Ήρθε για λίγο να μας δει και την ενημέρωσαν πως ο σκύλος της στο αμάξι έκανε φασαρία. Βγήκε έξω. Τρόμαξε. Φώναξε και τον μπαμπά μου και πήγα και εγώ μαζί. Της είπαν ότι ήθελαν να την πάνε αυτόφωρο, ότι κανονικά δηλαδή έπρεπε να πάει αυτόφωρο, ήταν και περασμένη η ώρα και μαλώσαμε στα λόγια. Λεκτικά. Δεν έγιναν αυτά που λένε όμως. Ότι έγινε χαμός! Εσείς ξέρετε ότι υπάρχει κάποιες φορές παραπληροφόρηση και με στενοχωρούν αυτά που λένε. Σε λίγο θα πουν ότι πήγαμε και 12 χρόνια φυλακή για το σκύλο!. Και αφεθήκαμε ελεύθεροι. Έχει λήξει η υπόθεση. Όλα καλά.», είπε μεταξύ άλλων ο ίδιος.

Πηγή Συνελήφθη ο Γιάννης Λεβεντάκης – Όσα είπε στην Τατιάνα – Όλο το παρασκήνιο

Ανοίξτε τους την πόρτα να φύγουν. Κανένα μην κρατήσετε ποτέ με το ζόρι. Ό,τι κι αν ζήσατε στο παρελθόν, δεν είναι πια τίποτα άλλο από μια ξεθωριασμένη ανάμνηση. Πόσες σκιές να αντέξει η καρδιά μας να έχει. Πόσα ψίχουλα αλήθειας να ζητιανεύει από ανθρώπους που έρχονται στη ζωή μας επιλεκτικά.

Ανοίξτε τα μάτια. Σε κάθε σας δύσκολη στιγμή, σε κάθε σας ανάγκη, πόσους μετρήσατε δίπλα σας; Πόσους αλήθεια από αυτούς που είχες δεδομένους δέχτηκες το χέρι που είχες ανάγκη; Δυστυχώς, οι δύσκολες στιγμές θα φανερώνουν αλήθειες. Θα μας βγάζουν από τη δύσκολη θέση μιας μεγαλύτερης απογοήτευσης από αυτούς που έρχονται εποχιακά στη ζωή μας.

Με σιγουριά μπορώ να πω πως τα μεγαλύτερα χαστούκια τα έφαγα σε αυτές τις δύσκολες στιγμές. Εκείνες που περίμενα κι εγώ, όπως όλοι μας, τους “σίγουρους” φίλους στο πλάι. Εκείνες που με ξάφνιασαν γνωστοί που έμειναν βράχοι δίπλα μου.

Ανοίγουμε το στόμα μας και λέμε μεγάλες κουβέντες. Δύσκολες κουβέντες. “Πάντα” θα είμαι κοντά σου. Πόσες φορές αλήθεια το τιμήσαμε αυτό; Πόσα εμπόδια υπερπηδήσαμε για να το βγάλουμε ασπροπρόσωπο; Ένα για πάντα με ημερομηνία λήξης. Αν μονάχα λέγαμε θα είμαι εδώ για λίγο, πριν να φουρτουνιάσει μέσα μας θα είχαμε αλήθεια λιγότερους πληγωμένους ανθρώπους.

Οι άνθρωποι έχουν τα μεγάλα υπέρλαμπρα λόγια έτοιμα. Εκεί, να προκαλέσουν θαυμασμό, σιγουριά, ασφάλεια. Δεκάρα δεν δίνουν αν μπορούν να φέρουν εις πέρα τις υποσχέσεις τους. Και κάπως έτσι σιγά – σιγά, σχεδόν προγραμματισμένα πια, σταματήσαμε να ελπίζουμε, να δίνουμε την καρδιά μας με όλη μας την ψυχή.

Αφήσαμε τη λογική να μας περιορίζει. Να μας χαστουκίζει. Να κρατά καμπανάκια κάθε που πάμε να συνδεθούμε με άνθρωπο. Μα αλήθεια, αντέχεται αυτή η μοναξιά της ψυχής; Να μην μπορείς να χαρείς με την καρδιά σου το όμορφο συναίσθημα του δούναι και λαβείν. Γεμίσαμε καχυποψία κάθε καλή πράξη που δεχόμαστε από ανθρώπους που αλήθεια μας νοιάζονται. Μάθαμε να λέμε συνέχεια “γιατί” να συμπεριφέρεται ο άλλος καλά σε εμάς. Τι να χρειάζεται αλήθεια. Ευτυχώς ακόμη δεν χάθηκε η ανθρωπιά. Ίσως να σπανίζει, μα αλήθεια ακόμα υπάρχει.

Αν επιμένουμε να κρατάμε ανθρώπους στη ζωή μας που πηγαινοέρχονται, το μόνο που κάνουμε είναι να παρατείνουμε μονόδρομες σχέσεις. Κι ας είναι φιλικές, ερωτικές, ας τις ονομάσουμε ό,τι ζητά η καρδιά μας, αυτοί που πραγματικά θέλουν να είναι στη ζωή μας, δεν το κουνάνε ρούπι από δίπλα μας. Ούτε στις φουρτούνες μας, ούτε στις μαύρες μας.

Εκεί μας αγαπάνε διπλά. Γιατί ξέρουν πως όσοι νοιάζονται προσφέρουν μόνο την αγάπη τους. Μόνο αυτή μπορεί να γιατρέψει και να κάψει το παρελθόν. Δίπλα μας μετράνε μόνο αυτοί που έμειναν. Δεν έχει σημασία αν είναι λίγοι ή πολλοί. Το μόνο που μετρά είναι ότι δεν έφυγαν στη φουρτούνα μας.

Πηγή Ανοίξτε τους την πόρτα να φύγουν. Κανέναν μην κρατήσετε ποτέ με το ζόρι

Άλλο ένα βράδυ που λείπεις. Έφυγες ξανά. Πάλι δεν είσαι εδώ. Πάλι το σπίτι είναι άδειο, πάλι η φωνή σου ακούγεται μέσα απ’ το ποτήρι, πάλι το τασάκι γεμίζει γρήγορα και πάλι οι κολλητοί οφείλουν να κάτσουν να μ’ ακούσουν.

Έρχονται σπίτι, πίνουν μαζί μου, με συμβουλεύουν, αλλά εγώ δε θέλω να απομακρυνθώ απ’ το λάθος που απομακρύνθηκε από εμένα, όπως λένε. Δε δέχομαι τη φυγή σου. Δε γίνεται έτσι απλά να έφυγες. Δεν είναι λογικό να αποστασιοποιείσαι με τέτοια ευκολία και να μένω να περιμένω ακόμη μία επιστροφή σου.

Η ώρα στο σπίτι περνάει αργά. Νιώθω πως κολλάει ο χρόνος. Το βράδυ ειδικά οι δείκτες του ρολογιού παγώνουν. Σκοτεινιάζει νωρίς κι αργεί να ξημερώσει. Το σπίτι αρνείται από ένα σημείο και μετά να φιλοξενήσει τον νταλκά μου κι εγώ αντίστοιχα κουράστηκα να το βλέπω μισό.

Πνίγομαι. Βαρέθηκα. Φεύγω. Σηκώνομαι απότομα, παίρνω μαζί μου τα τσιγάρα, ένα μισοτελειωμένο μπουκάλι, κάνα-δυο αναπτήρες και τα κλειδιά του αυτοκινήτου και κλειδώνω την εξώπορτα.

Πλέον έχω βγει στο δρόμο και βάζω μπροστά το αυτοκίνητο. Έφυγα απ’ το σπίτι δίχως, όμως, στην πραγματικότητα να γνωρίζω πού θέλω να πάω. Υπάρχει σαν δεδομένο, ωστόσο, στο μυαλό μου πως θέλω να σε συναντήσω. Να σε δω τυχαία κι ας μη με καταλάβεις. Να δω πώς είναι το πρόσωπό σου, να θυμηθώ τα μάτια σου, να κοιτάξω τι διάλεξες να βάλεις απόψε το βράδυ, να παρατηρήσω τους γύρω σου και να αντιληφθώ πού θέλεις να πας. Να κορνάρω και να φύγω.

Δύσκολο, όμως. Δύσκολο να πατάς γκάζι, γιατί το φρένο τώρα ταυτίζεται με την τρέλα. Κι αυτή σαν ένα κόκκινο φανάρι. Στο κόκκινο σταματάω. Το ίδιο και στη μορφή σου. Ξεχάσαμε κάτι όμως, φίλε. Τη νύχτα δεν έχει κίνηση και σχεδόν κανείς δε σταματά στα φανάρια. Άλλη μία νύχτα που δεν την είδα.

Δύσκολη κατάσταση. Ζόρικες νύχτες, αμέτρητες συζητήσεις κι αναλύσεις για το τι μπορεί να έφταιξε, τι είπα και το μετάνιωσα, τι είπε και με πόνεσε, τι ξέχασα να της θυμίσω και τι δεν παρέλειψε να μου πει. Η ψυχική μου ηρεμία με έχει αποχαιρετήσει μαζί με ‘κείνη κι ο συναισθηματικός μου κόσμος δεν είναι ο ίδιος. Η εμπιστοσύνη μου έχει κλονιστεί εξαιτίας μιας «σκάρτης σχέσης» –όπως θα πουν με άνεση οι φίλοι– κι όσα βίωσα και βιώνω για χάρη της, αναμένεται να με τρελαίνουν για καιρό.

Θέλω να είμαι μόνος μου και ξαφνικά θέλω να ‘ναι μαζί μου οι κολλητοί μου. Απότομα τους βαριέμαι και τους λέω πως θέλω να κοιμηθώ κι επί τόπου τους ζητάω συγγνώμη για τη συμπεριφορά μου. Άλλαξε εμένα. Κατάφερε, δίχως να ξέρει αν όντως ήθελε να το καταφέρει, να με επηρεάσει στον μέγιστο βαθμό. Χτύπησε κι έφυγε. Τραυματίστηκα, επιβίωσα, αλλά για έναν ανεξήγητο λόγο, θα ήμουν πρόθυμος να με ξαναχτυπήσει. Για να γινόταν άλλωστε, θα έπρεπε να γυρίσει. Αν γύρναγε, θα έφευγε πάλι;

Ακόμα μία μέρα πέρασε, ακόμα ένα βράδυ κράτησε παραπάνω απ’ το κανονικό. Πάλι ήπιαμε, πάλι την ψάξαμε, αλλά ποτέ δεν την είδαμε. Δεν ήταν γραφτό να τη δούμε τυχαία. Ούτε τυχαία μάλλον. Τα βράδια δεν κυκλοφορεί και τη μέρα δε μου επιτρέπεται να την αναζητήσω. Κάπως έτσι, άδειασε πάλι το ντεπόζιτο.

Αποφάσισα να κάτσω μέσα σήμερα το βράδυ. Δε θα πιω πολύ, θα κοιμηθώ νωρίς. Τελειώνει και το πακέτο, πού να τρέχεις τώρα; Δε μου κάνεις καλό. Δε με βοηθάς. Σε σκέφτομαι κάθε φορά που καπνίζω. Μοιάζεις με εξάρτηση. Μου γίνεσαι διαρκώς όλο και πιο σημαντική.

Πηγή Πόσα χιλιόμετρα μήπως σε δω;

Αν υπάρχει ένας μόνο στόχος που πρέπει εμείς οι γονείς να έχουμε, είναι να μεγαλώσουμε παιδιά που δεν θα χρειαστεί να «αναρρώσουν» από τα παιδικά τους χρόνια. Που δεν θα χρειαστεί να ξοδεύουν μια μέρα το ένα τρίτο του μισθού τους σε ψυχολόγους. Που δεν θα εφαρμόσουν όλα τα άσχημα που πήραν από εμάς στα δικά τους παιδιά.

Κι όμως, πόσες φορές υψώνουμε τον τόνο της φωνής μας – ή ακόμα και το χέρι μας – χωρίς να μας περάσει καν η σκέψη αυτή από το μυαλό;

Το παιδί που πέφτει θύμα σωματικής, λεκτικής και ψυχολογικής βίας από τους γονείς του, μπορεί να μην εμφανίζει σημάδια κακοποίησης όσο ακόμα είναι μικρό. Μπορεί καν να μη θυμάται, μεγαλώνοντας, τις σκοτεινές εκείνες στιγμές που πέρασε μαζί τους.

Τα σημάδια, όμως, έχουν καταγραφεί μέσα του. Και, όπως αναφέρει σε σχετικό άρθρο η αστική μη κερδοσκοπική εταιρία Ψυχολογικός Φάρος, έρχεται κάποτε η μέρα που εκδηλώνονται σε μη υγιείς συμπεριφορές, όπως :

1. Η αδυναμία αντιμετώπισης των συγκρούσεων, είναι ένα χαρακτηριστικό σημείο. Εάν οι δυνατοί θόρυβοι πυροδοτούν τα ένστικτα καβγάδων σας, αυτό είναι ένας κοινό σημάδι παιδικής συναισθηματικής κακοποίησης.

2. Η αδυναμία αποδοχής των κομπλιμέντων είναι κάτι που συμβαίνει σε όσους δεν έχουν λάβει θετική ενθάρρυνση ως παιδιά.

3. Η εμμονή για τα επιτεύγματα και το γεγονός ότι ποτέ δεν αισθάνεστε ότι το καλύτερό σας είναι αρκετά καλό, είναι σημάδι κάποιου που ποτέ δεν ένοιωσε ότι είναι σπουδαίος.

4. Μια συντριπτική αίσθηση παράνοιας, συχνά κρατά τους ενήλικες που είχαν κακοποιηθεί από το να πιστεύουν ότι είναι καλοί σε κάτι.

5. Το να απολογείται κανείς συνεχώς, είναι επίσης σημάδι παιδικής συναισθηματικής κακοποίησης.

6. Σε μια προσπάθεια να αποφύγουν τα βέλη του κόσμου, οι ενήλικες με θλιβερό παρελθόν συχνά επιτρέπουν στον εαυτό τους να γίνονται ερημίτες.

7. Το να κρατούν τους ανθρώπους σε απόσταση, είναι ένας αμυντικός μηχανισμός που χρησιμοποιείται συχνά από ενήλικες που έχουν κακοποιηθεί ως παιδιά.

8. Η αναποφασιστικότητα είναι ένα χαρακτηριστικό εκείνων που έχουν ένα βαθύ φόβο μη τυχόν τσαλακωθούν.

9. Ένας ενήλικας που έχει κακοποιηθεί συναισθηματικά, συχνά αρνείται να πει την αλήθεια από φόβο μήπως πληγώσει τους άλλους.

10. Η αμυντικότητα συνήθως λαμβάνει χώρα και αυτό δεν σημαίνει αγένεια. Είναι ένας μηχανισμός αυτοάμυνας.

11. Η απόρριψη της αγάπης μπορεί να είναι θλιβερή, αλλά όσοι έχουν κακοποιηθεί βλέπουν την αγάπη ως προσωρινή και φοβούνται να το διαχειριστούν.

12. Η ανάγκη για παρακάλια με κάθε κόστος είναι ένας άλλος δείκτης παιδικής συναισθηματικής κακοποίησης.

13. Εξηγώντας κάθε κίνηση και λέγοντας «ναι» όταν πραγματικά σημαίνει «όχι», είναι ένα σίγουρο σημάδι κατάχρησης του παρελθόντος.

14. Ένα πρόσωπο που έχει υποστεί κατάχρηση συνήθως είναι ανυπόμονο να ζητήσει βοήθεια, λόγω των εγγενών προβλημάτων εμπιστοσύνης του εαυτού του.

15. Δεν θέλουν να προσκολλώνται σε κανέναν και ως εκ τούτου, υποφέρουν από σοβαρά προβλήματα εγκατάλειψης.

16. Η πεποίθηση ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για αυτά που έχουν να πουν, είναι κάτι που μπορεί να συνδέεται με τα τραύματα της παιδικής ηλικίας.

17. Οι ενήλικες που βρίσκουν τον εαυτό τους να καλύπτουν το παρελθόν τους, κρύβουν ορισμένα μέρη της προσωπικότητάς τους.

18. Μια κακή παιδική ηλικία προκαλεί χαμηλή αυτοεκτίμηση που παραμένει στην ενηλικίωση και οι άνθρωποι με αυτές τις δυσκολίες, συχνά ακούν μια φωνή στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους που τους λέει ότι δεν είναι αρκετά καλοί.

19. Μεγαλώνοντας με συναισθηματική κακοποίηση σημαίνει ότι αγωνίζεστε να αποδεχθείτε ότι στην πραγματικότητα υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή σας που πραγματικά ενδιαφέρονται.

20. Η αγωνία για οπτική επαφή με τους ανθρώπους είναι ένα παραπροϊόν του ότι τρομάζετε πολύ εύκολα και επίσης ένα υποπροϊόν της πρώιμης συναισθηματικής κακοποίησης.

21. Οι βάσεις για την κατάθλιψη και το άγχος της ενηλικίωσης τίθενται κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, είτε το πιστεύετε, είτε όχι.

22. Οποιαδήποτε ποσότητα πασιφισμού που σας κάνει να ελαχιστοποιήσετε τα συναισθήματά σας, είναι ένα σημάδι της συναισθηματικής κακοποίησης από την παιδική ηλικία.

23. Κατηγορείτε τον εαυτό σας για πράγματα που πάνε στραβά, ακόμα κι αν δεν είναι δικό σας το λάθος;Το να χτυπάτε τον εαυτό σας σε σταθερή βάση, κάνει τη ζωή ακόμα πιο δύσκολη.

24. Η μη αναγνώριση του αληθινού σας εαυτού, είναι ένα άλλο κοινό ζήτημα για τους επιζώντες της πρώιμης συναισθηματικής κακοποίησης.

25. Όσοι δεν μπορούν να ελέγξουν τον θυμό τους, συνήθως εξαπολύουν τραύματα από την παιδική τους ηλικία και δεν τους έχουν δοθεί τα κατάλληλα εργαλεία για να επεξεργαστούν και να εκφράσουν τα συναισθήματά τους.

Πηγή Πώς φέρεται ένας ενήλικας που έχει τραυματιστεί ψυχολογικά ως παιδί!

Κατά τη διάρκεια μίας οποιασδήποτε ημέρας, ένας άνθρωπος καλείται να πάρει κάποιες αποφάσεις, να συναναστραφεί με άλλους ανθρώπους και να κληθεί να αντιμετωπίσει ενδεχομένως κάποιες δύσκολες καταστάσεις και διλήμματα. Ο τρόπος με τον οποίο θα το κάνει αυτό είναι φυσικά ενδεικτικός της προσωπικότητάς του. Ζήτημα αυτοεκτίμησης, αλλά και αγανάκτησης.

Ωστόσο, η ξεκάθαρη ανάγκη του να θέσει ένα διακριτό πλαίσιο των προσωπικών του ορίων καταδεικνύουν μονάχα ένα πράγμα, την πίστη στον εαυτό του και στην προσωπική του αξία. Γιατί διεκδικώντας τον σεβασμό στα προσωπικά μας όρια, αυτομάτως διεκδικούμε τον σεβασμό για την ίδια μας την ύπαρξη. Είναι λοιπόν τα όρια θέμα αυτοεκτίμησης; Στο ερώτημα αυτό υπάρχει μόνο μία απάντηση. Φυσικά και είναι!

Εδώ βέβαια προκύπτει ένα άλλο ερώτημα. Είναι μόνο θέμα αυτοεκτίμησης; Όχι απαραίτητα. Το να αποφασίσουμε να θέσουμε όρια κάποιες φορές είναι γιατί πολύ απλά δεν πάει άλλο. Είναι δηλαδή και λίγο θέμα αγανάκτησης και πιθανώς ακραίας καταπάτησης των δικών μας προσωπικών ορίων.
Φυσικά το πόσο εύκολα μπορούμε να θέσουμε τα όριά μας αυτά είναι ανάλογο με το πόση αυτοεκτίμηση έχουμε. Όσο πιο ανασφαλείς και αδύναμοι νιώθουμε δηλαδή, τόσο πιο δύσκολο έως και ακατόρθωτο μας μοιάζει να ορίσουμε τα προσωπικά μας πλαίσια και να γίνουν σεβαστά από τους συνανθρώπους μας.

Διάκριση θέσπισης ορίων και κυριαρχικής επιβολής.
Σε αυτό το σημείο καλό θα είναι να κάνουμε την αναγκαία διάκριση ανάμεσα στην κατάσταση, θέτω τα προσωπικά μου όρια και στο επιβάλλομαι κυριαρχικά όπου και αν βρεθώ. Στο πρώτο ενυπάρχει ο σεβασμός, ενώ στο δεύτερο καταπατάται πασιφανώς. Είναι μία ισορροπία αυτή, την οποία ειδικά οι πιο δυναμικές προσωπικότητες δυσκολεύονται να διατηρήσουν. Με αποτέλεσμα να λειτουργούν τραυματικά, ποικιλοτρόπως για τους συνανθρώπους τους, οι οποίοι δεν λειτουργούν το ίδιο δυναμικά με αυτούς.

Τα όρια όμως είναι ένα στοιχείο απαραίτητο για τη δημιουργία και την ομαλή εξέλιξη μίας υγιούς σχέσης, γι’ αυτό και θα πρέπει να τίθενται εξαρχής με ευνόητο για όλους τρόπο, όσο δύσκολο και αν μας φαίνεται, όποια και αν είναι η ψυχοσύνθεσή μας. Γιατί είναι ένας από τους σίγουρους τρόπους να γίνουμε αποδέκτες σεβασμού πρώτα από τον ίδιο μας τον εαυτό και στη συνέχεια από τους γύρω μας.

Με τη λέξη όρια βεβαίως εννοούμε όλα εκείνα τα δεδομένα, τα οποία μας κάνουν να νιώθουμε συντονισμένοι με την εσωτερική μας αλήθεια και μας δημιουργούν ένα περιβάλλον ασφάλειας και προσωπικής ελευθερίας, το οποίο μας βοηθάει να εκφράσουμε και να αναπτύξουμε την προσωπικότητά μας με χαρά και αρμονία. Απαλλαγμένοι από φοβίες και ενοχικά σύνδρομα που μας αυτοεγκλωβίζουν. Πάντα βέβαια με σεβασμό στα προσωπικά όρια των άλλων.

Θέσπιση ορίων με όπλο τον σεβασμό.
Στις περιπτώσεις εκείνες, όμως, όπου ο χαρακτήρας ενός ατόμου καθιστά ιδιαίτερα δύσκολη την τοποθέτηση και τη διατήρηση αυτών των ορίων, υπάρχουν κάποιοι απλοί τρόποι να ξεκινήσουμε την αλλαγή; Πώς θα μπορούσαμε δηλαδή να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας να θέτει τα προσωπικά του όρια;

Καταρχήν θα πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να αλλάξουμε. Για να αποκτήσουμε μία λειτουργία την οποία αυτή τη στιγμή δεν έχουμε, αυτό προϋποθέτει αλλαγή. Και για να επέλθει η αλλαγή θα πρέπει πρώτα να επιβεβαιώσουμε την ύπαρξη συνειδητής επιθυμίας για αλλαγή. Εν αρχή ην η ξεκάθαρη επιθυμία για αλλαγή λοιπόν!

Στη συνέχεια θέτουμε μικρούς εύκολα πραγματοποιήσιμους στόχους, ώστε να αρχίσει να ενδυναμώνεται η αυτοπεποίθησή μας. Μαθαίνουμε να λέμε όχι ή να θέτουμε λίγο πιο περιοριστικά πλαίσια σε ανθρώπους που μας είναι εύκολο να το κάνουμε, όπου μία πιθανή διαφωνία μαζί τους δεν θα μας ζορίσει και τόσο.

Πριν αποφασίσουμε να διεκδικήσουμε το οτιδήποτε πρέπει να ξέρουμε ακριβώς τι είναι αυτό που θέλουμε να αποκομίσουμε από αυτή τη συνθήκη. Πρέπει να γνωρίζουμε ξεκάθαρα τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας και να τις έχουμε κατανοήσει και αποδεχτεί πλήρως πρώτα εμείς οι ίδιοι. Συνήθως οι κυριαρχικές προσωπικότητες αναπτύσσουν άμυνες τις οποίες πιθανώς να μας φανεί δύσκολο να αντιμετωπίσουμε, γι’ αυτό και είναι απαραίτητο σε μία τέτοια διαδικασία να είμαστε καλά προετοιμασμένοι και να έχουμε οπλιστεί τουλάχιστον με διαύγεια επιθυμιών και προθέσεων.

Ιδιαίτερα βοηθητικό θα μπορούσε να αποδειχτεί το να θέσουμε προφορικά όρια σε κάποιον στον οποίο μας είναι εύκολο να το κάνουμε ακόμα και από το τηλέφωνο. Ακόμα και υποθετικά έχοντας ως μάρτυρα του γεγονότος το άτομο το οποίο μας δυσκολεύει. Αυτό θα αποδείξει σε εμάς ότι μπορούμε να το κάνουμε και θα δείξει και σε εκείνο έστω και εμμέσως ότι ξέρουμε να διεκδικούμε και αξίζουμε τον σεβασμό του.

Και τελευταίο αλλά και σημαντικότερο όλων μαθαίνουμε μέσω των όποιων δρόμων αυτογνωσίας επιλέξουμε να αποδεχόμαστε και να αγαπάμε σε βάθος και ουσία τον εαυτό μας. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να πείσουμε τον εκάστοτε συνομιλητή μας για την ισχυρή υπόσταση των λεγομένων μας και θα διεκδικήσουμε τον σεβασμό του. Γιατί ο σεβασμός μας επιστρέφεται σε πλήρη ανάπτυξη εξ αντανακλάσεως και μόνο όταν τροφοδοτείται και πηγάζει εκ των έσω.

Πηγή Μάθε να βάζεις τα όρια σου. Είναι θέμα αυτοεκτίμησης

Ζεις στην Αθήνα και θες να ανακαλύψεις ένα χωριουδάκι τόσο όμορφο που να θυμίζει παραμύθι; Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να πάρεις το αυτοκίνητό σου και να ταξιδέψεις περίπου 1 ώρα και ένα τέταρτο. Μέχρι δηλαδή να φτάσεις στο τηλεοπτικό «Κολοκοτρωνίτσι», την Καρυά Αργολίδας.

Στέκει στους πρόποδες του Αρτεμισίου, σε υψόμετρο 700 μέτρων και είναι τo μοναδικό χωριό στον ορεινό όγκο του νομού, το οποίο έχει διατηρήσει όλα τα παραδοσιακά χαρακτηριστικά που πλέον σπάνια συναντά κανείς στα χωριά της πατρίδας μας.

Η ιστορία της ζωντανή. Η αμφιθεατρική της θέση κάνει την θέα της ξεχωριστή. Τα μονοπάτια της ξακουστά και οι άνθρωποι πάντα χαμογελαστοί και φιλόξενοι.

Η πέτρινη βρύση στην πλατεία μέρα νύχτα τρέχει κρυστάλλινο της πηγής νερό, ενώ από πάνω, γυμνές οι καρυδιές συνδυάζονται με το φθινοπωρινό, αυτό τον καιρό, τοπίο.

Τα τελευταία χρόνια, καθώς τα παλαιά σπίτια ένα – ένα ανακαινίζονται από ντόπιους, που επιστρέφουν στα πάτρια, και από ξένους που τ’ αγοράζουν, το χωριό αποκτάει όψη σύγχρονου θέρετρου με τα μαγαζιά του και την όμορφη πλατεία στο κέντρο του, που διαμορφώθηκε πρόσφατα με πελεκητές πέτρες.

Ένα χωριό τόσο όμορφο που πολλοί το αποκαλούν και «Αράχωβα της Αργολίδας».

Η κεντρική εκκλησία του χωριού, ο Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος με ιστορία σχεδόν 800 ετών, κατακλύζεται κάθε χρόνο από κόσμο στο πανηγύρι της στις 29 Αυγούστου.

Στην άκρη του χωριού, υπάρχουν τα ερείπια των παλιών νερόμυλων, που εργάζονταν παλιά οι κάτοικοι της περιοχής. Κάποτε δούλευαν μέρα – νύχτα με τα νερά, που έφταναν ως εκεί από τις φυσικές πηγές του Αρτεμισίου και εξυπηρετούσαν ολόκληρη την περιοχή. Οι εγκαταλελειμμένες μυλόπετρες μέσα στα χαλάσματα μαρτυρούν ακόμα τα παλιά μεγαλεία τους.

Κατηφορίζοντας προς τη Νεστάνη θα βρεις αριστερά πάνω στο δρόμο το «Μπρακατσάκι», ονομαστή πηγή που τρέχει από ένα σωλήνα κρυστάλλινο νερό πλούσιο σε θειάφι όλο το χρόνο. Εδώ κατέληγαν από παλιά κάτοικοι από τις γύρω περιοχές για να πιουν το ιαματικό αυτό νερό, που γιάτρευε πολλές αρρώστιες. Ακόμα και σήμερα το αναζητούν πολλοί για θεραπεία, όταν εξαντλήσουν τους γιατρούς και τα φάρμακα και γιατρειά δε βρουν. Μόνο που λένε ότι για να κάνει καλό πρέπει κανείς να το πιει επιτόπου και να μην το μεταφέρει στο σπίτι του, γιατί αλλοιώνεται και χάνει τη θεραπευτική του δύναμη.

Η πατρίδα του Γιαννάκου Νταγρέ, πρωτοπαλίκαρου του Κολοκοτρώνη έγινε ευρέως γνωστή μέσα από την τηλεοπτική σειρά του ΑΝΤ1 «Το Καφέ της Χαράς» ως Κολοκοτρωνίτσι.

Παρακολουθήστε το βίντεο:

Πληροφορίες – Φωτογραφίες: moriasnow – galaktokomika – argolikeseidhseis – greece

Πηγή Μόλις 1 ώρα από την Αθήνα, πνιγμένο στα έλατα, βρίσκεται το θρυλικό «Κολοκοτρωνίτσι»

Ημέρα makeover για τα κορίτσια του «Next Top Model» και τα δάκρυα έδωσαν και πήραν.

Όπως ήταν λογικό, οι ειδικοί αποφάσισαν να «μεταμορφώσουν» τις διαγωνιζόμενες προκειμένου να αφήσουν για τα καλά πίσω τους την εικόνα των κοριτσιών της διπλανής πόρτας και να αποκτήσουν αέρα… top model.

Ωστόσο, πολλές δεν δέχτηκαν με χαρά την αλλαγή, αφού οι κομμωτές θέλησαν να αλλάξουν εντελώς το στυλ τους. Μαλλιά κόπηκαν πολύ, μαλλιά προστέθηκαν, χρώματα άλλαξαν και τα next top models έφτασαν στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, με τη Βίκυ Καγιά να δυσκολεύεται να διαχειριστεί την κατάσταση.

Τελικά, όλες δέχτηκαν να κάνουν την αλλαγή προκειμένου να παραμείνουν στο παιχνίδι, η απογοήτευσή τους, όμως, υπήρξε τεράστια.

Ποιες κατάφεραν να εντυπωσιάσουν και πόσες πίστεψαν ότι η αλλαγή επάνω τους δεν ήταν παρά ένα τεράστιο λάθος;

Δείτε όλα τα makeovers των διαγωνιζομένων και βγάλτε τα συμπεράσματά σας…

Πηγή Έκλαψαν πολύ: Όλες οι «μεταμορφώσεις» των κοριτσιών του GNTM – Δείτε το πριν και το μετά

Οι φωτογραφίες του πρίγκιπα Χάρι με τη στολή του αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού, από εκδήλωση στην Αυστραλία, που έκαναν το Σάββατο τον γύρο του κόσμου, θύμισε τον βασιλικό φωτογράφο παρόμοιες φωτογραφίες του παππού του, πρίγκιπα Φίλιππου.

Ο Κρις Τζάκσον ανακάλυψε το Paris Match του 1957 που το εξώφυλλό του κοσμεί ο 36χρονος τότε παππούς του νεαρού πρίγκιπα και αποδεικνύει ότι σόι πάει το βασίλειο. Οι δύο άνδρες έχουν παρόμοια κόκκινα μαλλιά και ανοιχτόχρωμα μάτια οπότε κανείς δεν αμφιβάλλει από πού έχει πάρει ο Χάρι.

Πηγή Συγκλονιστική η ομοιότητα του πρίγκιπα Χάρι με τον παππού του Φίλιππο

«Μίλησε» το τεστ DNA. Στην Αγγελική Πεπόνη ανήκει τελικά το κρανίο που βρέθηκε στην Βιομηχανική Περιοχή της Πρέβεζας. Οκτώ χρόνια μετά την εξαφάνιση της, δόθηκε τέλος στην αγωνία της οικογένειας της. Η μητέρα της ανοίγει την καρδιά της στη Μαίρη Τζώρα.

«Το ήξερα εδώ και 8 χρόνια! Σε όλη την αστυνομία, το ούρλιαζα, το φώναζα. Δεν με πίστευε κανένας. Νόμιζαν ότι είχε φύγει. Ήξερα ότι ήταν εκεί η κόρη μου», λέει η ίδια στο Star.

Η παχιά λάσπη έκρυβε καλά για 8 χρόνια το μυστικό. Το άψυχο κορμί της όμορφης Αγγελικής, βρισκόταν σε αυτή την τάφρο από τις 16 Ιουνίου του 2010.

«Δεν είχαμε καμία ελπίδα από την αρχή. Είχαμε μιλήσει για εγκληματική ενέργεια απλά τότε δεν είχαμε εισακουστεί από κανέναν», λέει η αδερφή της Αγγελικής, Κατερίνα.
Και τι μου το λέτε εμένα ότι το κρανίο ανήκει στην Αγγελική;

Το μαρτύριο της οικογένειας κράτησε πολλά χρόνια, με την κάθε μέρα να περνά όλο και πιο βασανιστικά. Το κεντρικό πρόσωπο της εξαφάνισης της 26χρονης ήταν ο τότε σύντροφος της. Στο σπίτι του ήταν η κοπέλα λίγο πριν εξαφανιστεί.

Διαβάστε τι λέει στο Star ο ίδιος, μόλις πληροφορήθηκε ότι το κρανίο που βρέθηκε στην τάφρο, ανήκει στην Αγγελική.

-Πριν από λίγο μάθαμε από τα Εγκληματολογικά Εργαστήρια της ΕΛ. ΑΣ ότι το κρανίο ανήκει στην Αγγελική – 

«Α! Και τι μου το λέτε εμένα;»

– Στο άκουσμα της είδησης ότι το κρανίο ανήκει στην Αγγελική πως νιώθετε;

«Πάρα πολύ στεναχωρημένος. Μα το έμαθα πιο νωρίς από εσάς κυρία μου».

– Επειδή τώρα θα ξανά ανοίξει ο φάκελος της Αγγελικής…

«Να ανοίξει κυρία μου να ανοίξει, επιβάλλεται να ανοίξει ο φάκελος».

Η οικογένεια της κοπέλας από την πρώτη στιγμή υπέδειξε ως υπαίτιο τον 54χρονο, σήμερα, φίλο της. Ωστόσο ποτέ δεν ασκήθηκε ποινική δίωξη εις βάρος του. Τώρα, ανοίγει και πάλι ο φάκελος της υπόθεσης.

«Της φωνάζαμε ότι υπήρχε κίνδυνος, δεν θέλαμε να φεύγει από το σπίτι, προσπαθούσαμε να την προφυλάξουμε….», λέει η αδερφή της.

Φίλοι και γείτονες της Αγγελικής Πεπόνη υποστήριζαν ότι ο τότε σύντροφος της, είχε μπλέξει την όμορφη κοπέλα με ναρκωτικά και ότι την κακοποιούσε σωματικά. Ακόμη και μέσα στη μέση του δρόμου!

Η αδερφή της τώρα ζητά δικαίωση:

«Θέλω να δικαιωθεί για να αναπαυθεί η ψυχούλα της… Τι έγινε αυτό το κορίτσι; Πρόκειται για έναν άνθρωπο…. Μια ψυχή που ζητά δικαίωση».

Πηγή Ξεσπά η μητέρα της Αγγελικής Πεπόνη: Ήξερα ότι η κόρη μου είναι εκεί!