21 March, 2019
Home / Lifestyle (Page 41)

Ο οδηγός ενός μίνιβαν στη Φλόριντα όχι μόνο χτύπησε το ΙΧ με οδηγό τον 19χρονο αλλά τον εγκατέλειψε

Σοκ προκαλεί το βίντεο από τροχαίο ατύχημα που σημειώθηκε στη Φλόριντα με έναν 19χρονο να νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση.

Το τροχαίο προκλήθηκε όταν ο οδηγός ενός μίνιβαν επιχείρησε να κάνει αριστερή στροφή χωρίς να υπάρχει φανάρι σε δρόμο με τρεις λωρίδες σε κάθε ρεύμα κυκλοφορίας για να μπει σε βενζινάδικο.

Όπως φαίνεται στο βίντεο ο οδηγός του μίνιβαν δεν υπολόγισε σωστά με αποτέλεσμα να χτυπήσει το μαύρου χρώματος ΙΧ που οδηγούσε ο 19χρονος Τζάκσον Κέλι. Από τη σφοδρή σύγκρουση το ΙΧ με οδηγό τον Κέλι χτύπησε στο κράσπεδο και άρχισε να κάνει τούμπες.

Ο οδηγός του μίνιβαν, όμως, αντί να σταματήσει για να δει τι έχει συμβεί, έβαλε πρώτη και έφυγε προς άγνωστη κατεύθυνση.

foto-troxaio2

Αυτόπτες μάρτυρες περιέγραψαν τη στιγμή της σύγκρουσης σαν τον ήχο από έκρηξη βόμβας.

Οι πρώτοι άνθρωποι που έφτασαν δίπλα στο αυτοκίνητο του 19χρονου τον βρήκαν να είναι ο μισός έξω από το όχημα και να μην έχει τις αισθήσεις του.

Φίλοι του Κέλι που έχουν ήδη ανοίξει λογαριασμό για να συγκεντρώσουν χρήματα για τη θεραπεία του, ανακοίνωσαν ότι ο 19χρονος υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση μετά την οποία οδηγήθηκε σε Μονάδα Εντάτικης Θεραπείας».

Όσο για τον οδηγό του μίνιβαν αναζητείται από την τροχαία αυτοκινητοδρόμων της Φλόριντα.

https://platform.twitter.com/widgets.js

Πηγή Τρομακτικό τροχαίο στη Φλόριντα με εγκατάλειψη και σοβαρό τραυματισμό 19χρονου οδηγού – Δείτε βίντεο

Ο Φαίδωνας Γεωργίτσης ήταν ένας από τους ωραιότερους άνδρες του καλλιτεχνικού χώρου και χάραξε τη δική του πορεία. Τον τελευταίο καιρό όμως έδινε τον δικό του αγώνα απέναντι στον καρκίνο από τον οποίο και νικήθηκε την Παρασκευή 1η Μαρτίου.

Η συγκεκριμένη απώλεια βύθισε σε θλίψη την σύζυγό του, Μπέτσυ Γεωργίτση, και τα παιδιά τους, Ραφαέλο και Μαρίζα, οι οποίοι ήταν συντετριμμένοι στην κηδεία του Φαίδωνα Γεωργίτση. Στο πλευρό τους, πέρα από αγαπημένους φίλους και συνεργάτες, ήταν και ο Αλμπέρτο Εσκενάζη με την κόρη του, Σάρα.

Πηγή Συντετριμμένη η σύζυγος και τα παιδιά στην κηδεία του Φαίδωνα Γεωργίτση

Yπήρχαν εποχές που τα κορίτσια έκαναν ουρές για να θαυμάσουν τον ωραίο του πανιού, λαχταρώντας ένα βλέμμα από τα χαρακτηριστικότερα ίσως αντρικά μάτια του ελληνικού σελιλόιντ.

Ο Φαίδων Γεωργίτσης ήταν ωστόσο πολλά περισσότερα από άλλον έναν γόη της ελληνικής showbiz, καθώς μιλάμε για μια πολύπλευρη προσωπικότητα και έναν ταλαντούχο ηθοποιό που ανδρώθηκε υποκριτικά στον κινηματογράφο.

Σπουδαστής ακόμα έπαιξε στο κλασικό φιλμ του Ζιλ Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή» (1960) και έπεισε για την αξία του, μετρώντας κατόπιν μια καταιγιστική συνέχεια στο ελληνικό σινεμά. Ο Γεωργίτσης πρωταγωνίστησε σε δραματικές ταινίες και μιούζικαλ, έγινε αστέρας πρώτου μεγέθους και βρήκε τη θέση του στις καρδιές του άλλου φύλου, συνδυάζοντας ταλέντο και γοητεία σε ίσες δόσεις.

Σύντομα του κόλλησαν το παρατσούκλι «Έλληνας Τζέιμς Ντιν», αν και εκείνος το απεχθανόταν, μιας και ήταν θαυμαστής του Μάρλον Μπράντο! Ο Φαίδωνας συνέχισε την αξιοζήλευτη καριέρα του στα μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη, αποδεικνύοντας ότι ήταν γεννημένος για τον κινηματογράφο.

Ο μόνιμος παρτενέρ της Ζωής Λάσκαρη, της Μαίρης Χρονοπούλου και του Κώστα Βουτσά καθιερώθηκε στις συνειδήσεις του κοινού από τη συμμετοχή του στα «Κόκκινα Φανάρια» και ξεχώρισε για το ταλέντο του στις ταινίες «Οι θαλασσιές οι χάντρες», «Νύχτα γάμου», «Ένας ιππότης για τη Βασούλα», «Μια κυρία στα μπουζούκια» και πολλές ακόμα.

Κι όλα αυτά από ένα παιδί που γνώρισε μικρό την τραγωδία και εγκατέλειψε την εξασφαλισμένη δουλειά που του εγγυόταν η φοίτησή του στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων για να ακολουθήσει το πάθος του κόντρα σε όλα και όλους.

Πρώτα χρόνια

Ο Φαίδων Γεωργίτσης γεννιέται στις 26 Ιανουαρίου 1939 στη Νέα Σμύρνηως το δεύτερο παιδί ενός αξιωματικού του Ναυτικού και της μικρασιάτισσας συζύγου του.

Ο μικρός χάνει την αδερφή του πριν καλά-καλά καταλάβει τον εαυτό του (στα τρία του χρόνια), καθώς το δεκάχρονο κορίτσι είχε ένα θανατηφόρο δυστύχημα σε ένα γιαπί, και η τραγική απώλεια σημαδεύει έκτοτε την οικογένεια.

Τα πράγματα όμως μόνο χειρότερα έμελλε να γίνουν, καθώς την πρώτη αυτή θλιβερή ανάμνηση ακολουθούν τα τραγικά χρόνια της Κατοχής, η καταραμένη πείνα και η μεγάλη γιορτή όταν στο τραπέζι υπήρχε λίγο κατεψυγμένο κρέας.
 

Ο Φαίδωνας έζησε ως παιδί και τα Δεκεμβριανά του 1944, με τις σκληρές εικόνες που αντίκρισε να τον σημαδεύουν για πάντα.

Ο Γεωργίτσης ερωτεύτηκε την υποκριτική τέχνη από πολύ μικρός, θέλησε ωστόσο να κάνει το χατίρι του αυστηρών αρχών αξιωματικού πατέρα του και μπήκε το 1956 στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων.

Το όνειρό του δεν μπορούσε όμως να περιμένει για πολύ και έπειτα από μερικούς μήνες τα παρατά όλα για να σπουδάσει ηθοποιός.

Ήταν εξάλλου νέος, ωραίος και έχει ως καρδιοκατακτητής οι γυναίκες να τον προσφωνούν «Τζέιμς Ντιν της Ελλάδας», αν και ο ίδιος δεν εκτιμούσε καθόλου την παρομοίωση: «Θύμωνα. Εγώ θαύμαζα τον Μάρλον Μπράντο. Κι όταν διάαζα ότι ο Ντιν ήταν ο διάδοχος του Μπράντο ή θα τον ξεπερνούσε, γινόμουν έξαλλος!

Είχα πει τόσα που όταν σκοτώθηκε σχεδόν ένιωσα ενοχές. Για να εξιλεωθώ, πήγα στο ‘‘Παλλάς’’ για να τον δω στα ‘‘Ανατολικά της Εδέμ’’. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που έμπαινα σε κινηματογράφο».

Μπορεί η πρώτη επαφή του Γεωργίτση με την έβδομη τέχνη να έγινε για να διασκεδάσει τις τύψεις του, ο έρωτας με την έβδομη τέχνη ήταν ωστόσο ισόβιος.

Ο πατέρας του τον απείλησε μάλιστα με αυτοκτονία για να του γυρίσει τα μυαλά, έχοντας ως πειστήριο τις δυο νοσηλείες του σε ψυχιατρική κλινική και τη γνωμάτευση των γιατρών πως είναι «άρρωστος με τα νεύρα του».

«Μόλις πέρασαν έξι μήνες, δραπέτευσα. Ο πατέρας μου απειλούσε ότι θα αυτοκτονήσει. Γύρισα, αλλά το έσκασα ξανά μέσα απ’ το κελί όπου με είχαν τιμωρημένο. Δεν ξαναγύρισα και έπιασα δουλειά στα διυλιστήρια», θυμάται.

Αφού περάσει και ένα φεγγάρι μπασκετμπολίστας στον Πανιώνιο, παίρνοντας ως αμοιβή το σορτσάκι, τη φανέλα και τα πάνινα παπούτσια, κάνει μπόλικες δουλειές του ποδαριού.

Ο έρωτας με μια πλούσια γιατρίνα θα τον φέρει μέχρι και το Λονδίνο, με πρόσχημα ότι θα εκπαιδευτεί πιλότος, αν και μόνο τις σπουδές δεν έχει στο μυαλό του: «Η σχέση μας έγινε το σκάνδαλο της περιοχής. Και γιατί ήταν μεγαλύτερη και γιατί ανήκε σε άλλη τάξη.

Οι γονείς της, για να διακόψουν το δεσμό μας, την ξαπόστειλαν στην Αγγλία». Εκεί θα περάσει έναν χρόνο και όταν το πάθος καλμάρει, θα επιστρέψει στην Αθήνα για να συνεχίσει να δουλεύει εδώ κι εκεί, από παγωτατζίδικο μέχρι και σιδεράδικο.

Η καθοριστική στιγμή ήρθε όταν κατέφτασε το ειδοποιητήριο για τη στράτευσή του. Θέλοντας να πάρει αναβολή, βρίσκεται στο κατώφλι της δραματικής σχολής του Καρόλου Κουν και γίνεται αμέσως δεκτός.

Στο Θέατρο Τέχνης δεν θα ανακαλύψει μόνο τη μεγάλη του αγάπη για το σανίδι, αλλά θα βρει και τον έρωτα, που θα γινόταν σύντομα η πρώτη του σύζυγος (1967). Ο Γεωργίτσης ερωτεύτηκε τη συμφοιτήτριά του Μπέτυ Αρβανίτη ήδη από την αίθουσα αναμονής για τις εξετάσεις εισαγωγή

«Με την Μπέτυ γίναμε ζευγάρι στη σχολή και αργότερα παντρευτήκαμε. Δεν ταιριάζαμε όμως ως χαρακτήρες. Οι καβγάδες μας θα μπορούσαν να γίνουν θέμα σε έργο του Στρίντμπεργκ». Ένα γεγονός όμως θα απομακρύνει το ζευγάρι σε σύντομο χρονικό διάστημα:

«Το βαθύτερο ρήγμα στη σχέση μας ήταν όταν αποφάσισε, χωρίς να με ρωτήσει, να ρίξει το παιδί μας. Εκείνη είχε ήδη έναν γιο και δεν ήθελε άλλο παιδί. Εγώ όμως ήθελα οικογένεια, παιδιά. Μετά από αυτό η σχέση είχε ξεφτίσει. Χωρίσαμε τρία χρόνια αργότερα», εξομολογήθηκε σε παλιότερη συνέντευξή του.

Αφού ολοκλήρωσε τη σχολή του Κουν, φοίτησε σε δύο ακόμα δραματικές, του Χρήστου Βαχλιώτη και του Πέλου Κατσέλη, ακόμα και από το London School of Film Technique πέρασε και λίγο έλειψε να κοπούν οι σχέσεις με τους πάντα αντίθετους στην καριέρα του γονείς. Όταν όμως η μία επιτυχία διαδεχόταν την άλλη, όλα τακτοποιήθηκαν…

Υποκριτική καριέρα και προσωπική ζωή
Ο Γεωργίτσης ξεκίνησε τη λαμπρή καριέρα του στο σανίδι και τον κινηματογράφο και ήδη από σπουδαστής βρήκε αμέσως τη θέση του στην ελληνική showbiz. Ειδικά στο θέατρο έκανε σπουδαίες συνεργασίες.

Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση έγινε το 1963 στο έργο «Νεκροί χωρίς Τάφο» με τον θίασο του Λεωνίδα Τριβιζά, ενώ κατόπιν συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, τον Μίνωα Βολανάκη και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Κάποια στιγμή σύστησε τον δικό του θίασο με την Μπέτυ Αρβανίτη, αν και δεν μακροημέρευσε.

Οι κινηματογραφικές επιτυχίες ήταν όμως αυτές που θα τον καθιέρωναν ως αστέρι της έβδομης τέχνης αλλά και ως έναν από τους μεγαλύτερους γόηδες της εποχής.

Τώρα συμπρωταγωνιστούσε με τις όμορφες νέες ηθοποιούς και ο ζεν πρεμιέ φαινόταν ότι ήρθε για να μείνει. Και στο ελληνικό θέαμα και τις καρδιές των γυναικών. Όπως της Αλίκης Βουγιουκλάκη.

«Με την Αλίκη είχαμε ένα σύντομο φλερτ το καλοκαίρι του ’63, όταν είχα χωρίσει για λίγο από την Μπέτυ. Τη Μάρθα Καραγιάννη την έβλεπα πάντα ως φίλη. Η Ζωή Λάσκαρη μου άρεσε, αλλά δεν μπορούσαμε να κάνουμε ούτε μια απλή συζήτηση οι δυο μας».

Τώρα οι γυναίκες τον φλέρταραν ανοιχτά στον δρόμο, αν και αυτός ψάχνει την ουσιαστική και βαθιά αγάπη. «Κινδύνευα να γίνω ο κύριος Βουγιουκλάκης και δεν ήθελα», σχολίασε για το σύντονο ειδύλλιό του με την εθνική μας σταρ.

Την πραγματική αγάπη θα τη γνωρίσει στις αρχές του ’70 στη Ρώμη, κατά τα γυρίσματα άλλης μιας ταινίας. Ήταν η γαλλικής καταγωγής καλλονή Μπέτσι, ένα φωτομοντέλο που κοσμούσε τα ξένα περιοδικά μόδας. Οι δυο τους θα παντρευτούν την επόμενη χρονιά και θα αποκτήσουν δύο παιδιά, τον Ραφαέλο και τη Μαρίζα.

Ο Γεωργίτσης ήταν συνεχώς απασχολημένος στις κινηματογραφικές και θεατρικές του υποχρεώσεις, καθώς οι δουλειές έπεφταν βροχή. Δύο χρόνια μετά την παρθενική του και σύντομη κινηματογραφική εμφάνιση στο «Ποτέ την Κυριακή» και αφού περάσει και από τη «Φαίδρα» (1962), ερμηνεύει τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Τάκη Κανελλόπουλου «Ουρανός» (1962).

Το 1963 πρωταγωνιστεί πλάι στη Ζωή Λάσκαρη στην ταινία «Ίλιγγος» και την επόμενη χρονιά ο ρόλος του στην περίφημη ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη «Τα Κόκκινα Φανάρια» είναι μια αποκάλυψη για τις υποκριτικές του δυνατότητες.

Η συνεργασία του με τη Φίνος Φιλμ θα αποδώσει πλήθος πρωταγωνιστικών ρόλων σε χαρακτηριστικά μιούζικαλ του ελληνικού σινεμά, όπως στις δουλειές του Γιάννη Δαλιανίδη «Γοργόνες και Μάγκες» και «Μια Κυρία στα Μπουζούκια».

Πλάι στα ανάλαφρα μιούζικαλ έρχονται και οι αξιόλογες δραματικές ταινίες, όπως «Το Χώμα Βάφτηκε Κόκκινο», «Το Παρελθόν μιας Γυναίκας», «Εκείνος κι Εκείνη» κ.λπ. Ο Γεωργίτσης έπαιξε σε περισσότερες από 40 ταινίες που ακόμα θυμάται το ελληνικό κοινό.

Η κρίση στον ελληνικό κινηματογράφο τον συμπαρέσυρε αναγκαστικά μαζί του και αναγκάστηκε για άλλη μια φορά να βγει στη βιοπάλη για να θρέψει τη φαμίλια του. «Δεν ένιωθα μειονεκτικά ή περίεργα. Αρκούσε που είχαν γάλα τα παιδιά μου και μια σόμπα για να ζεσταίνονται». Είναι η εποχή της βιντεοκασέτας και των ερωτικών ταινιών που ορισμένοι παρεξήγησαν και κάποιοι δεν του συγχώρεσαν ποτέ.

«Δεν ντρεπόμουν καθόλου. Ποτέ δεν ντράπηκα … Κάποιες από τις ταινίες αυτές είναι καλές. Πολλές φορές έβαζαν μέσα τσόντες εν αγνοία σου. Πολλές από τις τσόντες αυτές παίζονταν στους κινηματογράφους ‘‘Ροζινκλέρ’’ και ‘‘Αλάσκα’’.

Όλοι έκαναν ερωτικές ταινίες τότε, η Δανδουλάκη, ο Φυσσούν, ο Λουκούργος Καλλέργης. Δεν είχαμε άλλο τρόπο να ζήσουμε. Όλο αυτό κράτησε δύο-τρία χρόνια και στο κάτω κάτω ήταν «προσκοπικές». Δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τις ερωτικές ταινίες του σήμερα».

Η καριέρα του διασώθηκε και πάλι από την τηλεόραση εκεί στις αρχές του 1990, έχοντας ήδη διαγράψει αξιόλογη πορεία στο γυαλί με συμμετοχές σε θρυλικές τηλεοπτικές σειρές, όπως ο «Γιούγκερμαν» και οι «Πανθέοι». Τώρα είναι τα σίριαλ του Νίκου Φώσκολου, «Λάμψη» και «Καλημέρα Ζωή», που μπαίνουν στη ζωή του, όπως και στη ζωή των ελλήνων τηλεθεατών, απ’ όπου τον γνώρισε και το νεότερο κοινό.

Ο Φαίδωνας επέστρεψε στο σινεμά το 2008, έπειτα από απουσία 26 ετών (τελευταία ταινία του ήταν η «Κατάσκοπος Νέλλη» του 1981), ερμηνεύοντας έναν ρόλο στο φιλμ «Ο γιος του Τσάρλυ». Το 1974 δοκίμασε τις δυνάμεις του τόσο στο σενάριο και τη σκηνοθεσία όσο και την παραγωγή στις «Σατανικές ερωμένες» που πρωταγωνιστούσε, ενώ η καριέρα του στο γυαλί μετρά είκοσι σχεδόν σίριαλ.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Φαίδωνας Γεωργίτσης έζησε στο κτήμα του στο Κορωπί, στο οποίο έχει χτίσει με τα χέρια του έναν αμφιθεατρικό χώρο («Κεκρωπία») που στεγάζει συχνά-πυκνά τόσο τις δικές του θεατρικές δουλειές όσο και άλλους θιάσους.

Πηγή «Φοβόμουν να γίνω Κύριος Βουγιουκλάκης». Όταν Ο Φαίδωνας Γεωργίτσης μίλησε για το φλερτ με την Αλίκη

Σμήνη «εξαρτημένων» παπαγάλων έχουν σημάνει συναγερμό σε χιλιάδες αγρότες της βόρειας Ινδίας, καθώς οι επιδρομές με λεία την πλούσια σοδειά τους έχουν γίνει καθημερινότητα.

Με εφιάλτη δίχως τέλος παρομοιάζουν την κατάσταση που επικρατεί στα χωράφια τους, χιλιάδες καλλιεργητές όπιου στην επαρχία Ουτάρ Πραντές της Ινδίας, καθώς σμήνη εθισμένων στο όπιο παπαγάλων, τους έχουν φέρει στα όρια της απόγνωσης και της οικονομικής καταστροφής.

Πιο συγκεκριμένα, καλλιέργειες οπίου χιλιάδων στρεμμάτων γίνονται καθημερινά στόχος των εθισμένων πτηνών, τα οποία όχι μόνο αρπάζουν τους καρπούς από τα οπιούχα φυτά αλλά πολλές φορές τα ξεριζώνουν ολόκληρα και πετούν μακριά, κρατώντας τα στα ράμφη και τα νύχια τους.

Οι Ινδοί αγρότες έχουν κάνει απελπισμένες προσπάθειες για να προστατέψουν την μοναδική πηγή εισοδήματος, όμως όλες έχουν στεφθεί από αποτυχία, καθώς οι παπαγάλοι καταφέρνουν κάθε φορά να αντιμετωπίσουν τις παγίδες των αγροτών και να κλέψουν την πολύτιμη σοδειά τους.


Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα αποτελέσματα της κατανάλωσης οπίου από τους παπαγάλους είναι σχεδόν ταυτόσημα με αυτά που παρουσιάζουν κι οι άνθρωποι, καθώς όχι μόνο τους προκαλεί μία στιγμιαία υπερδιέγερση αλλά εθίζονται στο όπιο σε τέτοιο βαθμό, που αγνοούν χαρακτηριστικά οποιαδήποτε άλλη πηγή τροφής.

Στο κρατίδιο του Ουτάρ Πραντές αλλά και στο γειτονικό Ραζαστάν, οι καλλιέργειες οπίου θεωρούνται από τις πιο προσοδοφόρες, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως τα δύο παραπάνω κρατίδια συντηρούν ολόκληρη την ινδική παραγωγή οπίου, η οποία κάθε χρόνο αποφέρει πολλά δις δολάρια στην οικονομία της χώρας, με τις αρχές να υπόσχονται στους απελπισμένους χωρικούς την λήψη άμεσων μέτρων για την ανακούφισή τους από τους καθημερινούς εισβολείς. 

Πηγή Παπαγάλοι εθίστηκαν στο όπιο κι έχουν γίνει ο εφιάλτης χιλιάδων χωρικών (pics & vid)

Πόσο απαιτητικός και εκμεταλλευτής μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος αμέσως μόλις του δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία; Η ικανότητα να μπαίνει κανείς στη θέση του άλλου δεν είναι κάτι τόσο αυτονόητο τελικά κι ας θεωρείται στοιχειώδες. Ίσως είναι κατά κύριο λόγο θέμα παιδείας που έτσι κι αλλιώς σε πολλές καταστάσεις καθορίζει την ανθρώπινη συμπεριφορά στο μέγιστο βαθμό. Όχι τόσο μόρφωσης απαραιτήτως όσο πνευματικής, ψυχολογικής και κοινωνικής καλλιέργειας του ατόμου.

Πολλές φορές αρκεί να βρεθεί κάποιος σε θέση ισχύος για να μετατραπεί σε φαντασμένο κομπλεξικό ανθρωπάκι. Ε, λοιπόν, την επόμενη φορά που θα βρεθείς εσύ σε μια αντίστοιχη κατάσταση, πριν αρχίσεις να απαιτείς αβέρτα κι όποιον πάρει ο χάρος, βάλε για λίγο τον εαυτό σου στη θέση αυτού που καλείται να σε εξυπηρετήσει ή που απλώς κάνει τη δουλειά του.

Υποθέτω, για να γίνω πιο συγκεκριμένη, πως θα έχεις βρεθεί αμέτρητες φορές στη θέση του πελάτη κι ένας υπάλληλος οποιουδήποτε πόστου θα έχει κληθεί να σε βοηθήσει. Εκείνο που ελπίζω είναι να μην υπήρξες πότε ένα από αυτά τα θλιβερά τυπάκια της κατηγορίας «βασιλικότεροι του βασιλέως» ή από αυτούς που «έχουν πάντα δίκιο» διότι έχουν το χρήμα, οπότε καταναλώνουν και διατάζουν.

Δεν ανήκω σε όσους ισχυρίζονται πως ο μόνος τρόπος για να καταλάβεις έναν εργαζόμενο είναι το να έχεις δουλέψει κι εσύ όπως εκείνος. Αν είσαι άνθρωπος, οφείλεις να σέβεσαι τον κόπο του άλλου όπως και να ‘χει. Σίγουρα όμως, το να έχεις περάσει από αυτό το στάδιο είναι ένα συν παραπάνω στο να κατανοήσεις τυχόν δυσκολίες της δουλειάς.

Αλλιώς είναι να τρίβεσαι καθημερινά σ’ έναν συγκεκριμένο χώρο εργασίας, να αντιμετωπίζεις τα εκ των έσω προβλήματα, τα άγχη και τις δυσκολίες που μόνο οι γνώσεις και η εμπειρία σου θα μπορούσαν να φέρουν εις πέρας, να συναναστρέφεσαι ο ίδιος με όλους εκείνους που αποτελούν κρίκους στην αλυσίδα του τομέα σου, να ξέρεις απ’ έξω κι ανακατωτά τι πρέπει να γίνει ώστε να ολοκληρωθεί το καθετί προτού φτάσει στα χέρια του πελάτη, να βιώνεις από πρώτο χέρι τις διάφορες επίπονες διαδικασίες που απαιτούνται και την πίεση μέσα από τις αλληλεπιδράσεις με άλλους παράγοντες κι αλλιώς είναι να είσαι ο έξω από τον χορό, ο ανίδεος που περιμένει απλώς το αποτέλεσμα αδιαφορώντας για το πώς φτάνει κανείς σε αυτό.

Από τα πιο απλά και καθημερινά παραδείγματα μπορεί κάποιος να πάρει μια γεύση για το πόσο εύκολο είναι να πέσεις στην παγίδα του αφορισμού προς ό,τι δεν είχες ποτέ την ευκαιρία ή την ατυχία να βιώσεις.

Πόσες φορές, όντες πεινασμένοι, δεν αναθεματίσαμε από μέσα μας τον «ντελιβερά» που άργησε να έρθει δέκα λεπτά κάνοντάς μας να περιμένουμε χωρίς να σέβεται το στομάχι μας που γουργουρίζει; Εκείνον που καλείται -πολλές φορές βάζοντας σε κίνδυνο τη σωματική του ακεραιότητα- να παραδώσει όλες τις παραγγελίες ακόμη και σε άκυρες ώρες, ξημερώματα, είτε έξω έχει παγωνιά, είτε βροχή, είτε χιόνι, είτε απίστευτη κίνηση, ώστε να μείνουν οι πελάτες ευχαριστημένοι έχοντας στην πόρτα τους ζεστό το φαγητό τους;

Πόσες φορές δε δυσανασχετήσαμε με όλους αυτούς που μοιράζουν φυλλάδια αγνοώντας το πώς είναι να στέκεσαι με τις ώρες όρθιος στο δρόμο ενώ οι περισσότεροι σε προσπερνάνε χωρίς να σου δίνουν σημασία;

Κοιτάζουμε μόνο το αποτέλεσμα αγνοώντας τη διαδικασία.

Παρ’ όλα αυτά κι αν ακόμη δεν έχεις περάσει από κάποιο συγκεκριμένο πόστο εργασίας, δε σημαίνει ότι δικαιολογείσαι κάθε φορά που μπορεί να συμπεριφέρεσαι χωρίς σεβασμό στον εκάστοτε εργαζόμενο απέναντί σου.

Από την άλλη πλευρά, έχει παρατηρηθεί δυστυχώς πως ακόμη και όσοι εργάζονται δεν είναι αυταπόδεικτα πιο ευγενικοί όταν βρίσκονται στη θέση εκείνου που εξυπηρετείται. Το πολύ-πολύ να δικαιολογούν μόνο όσους ανήκουν στη δική τους ομάδα -με λίγα λόγια τους απανταχού συναδέλφους- θαρρείς και βρίσκονται εξ ορισμού στο απυρόβλητο, ενώ σε όλους τους υπόλοιπους είναι πάντα έτοιμοι να το παίξουν ραγιάδες ξεσπώντας δικά τους κατάλοιπα.

Είτε πρόκειται για πελάτες σε εμπορικό κατάστημα, είτε για θαμώνες καφετέριας ή κάποιου μπαρ, είτε για ιδιώτες σε κάποια υπηρεσία ή εταιρεία, οι συμπεριφορές μιας μερίδας ανθρώπων μπορούν να χαρακτηριστούν τουλάχιστον εξοργιστικές ως και χυδαίες.

Συνήθως με τις πλάτες του εκάστοτε προϊσταμένου, του οποίου κύριο μέλημα αποτελεί το να μη δυσαρεστηθεί ο πελάτης-καταναλωτής, δεν είναι λίγοι αυτοί που βγάζουν τ’ απωθημένα τους στον εργαζόμενο πουλώντας υφάκι, απαιτώντας τα αδύνατα, παίζοντάς το ιστορία, αποφασίζοντας και διατάζοντας επειδή απλώς μπορούν. Ειρωνεύονται, υποτιμούν κι εμπαίζουν την ίδια στιγμή που θεωρούν ότι ο άλλος οφείλει να υπακούει και να σέβεται.

Ε, λοιπόν, όχι ανόητε κακομαθημένε τύπε που ψάχνεις ευκαιρία να καλύψεις το κόμπλεξ κατωτερότητάς σου παριστάνοντας τ’ αφεντικό εκ του ασφαλούς μόνο όπου σε παίρνει. Κανείς δε γεννήθηκε για να σε υπηρετεί, τζάμπα μάγκα. Κατέβασε τη χιλίων καρδιναλίων αφεντιά σου από τα σύννεφα και προσγειώσου προτού σε γκρεμοτσακίσει η ίδια η ζωή.

Να θυμάσαι ότι ποτέ δεν ξέρεις πότε και σε ποιου την ανάγκη μπορεί να πέσεις χωρίς να το περιμένεις. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να χρειαστεί να κάνεις κι εσύ ανά πάσα στιγμή για να επιβιώσεις. Μην περιμένεις να μάθεις να σέβεσαι όταν έρθει η ώρα να πάθεις, γιατί ο τρόπος που έχει να διδάσκει ο τροχός (ξέρεις, εκείνος που γυρίζει) δε θα σου αρέσει καθόλου.

Εγώ κάπου εδώ νομίζω πως θα προσπαθήσω να σκοτώσω τον παρτάκια μέσα μου θέλοντας να δω τι υπάρχει πέρα από τον μικρόκοσμο των δικών μου απαιτήσεων, εμπειριών κι επιθυμιών. Εσύ;

Έλλη Πράντζου – pillowfights.gr

Πηγή O πελάτης δεν έχει πάντα δίκιο

«Ένας υπουργός είπε ότι έχουμε γίνει ρεζίλι στο εξωτερικό»

«Είναι σαν μεγάλο περίπτερο. Αυτό είναι το τζαμί που μας λένε τόσα χρόνια και θα χωράει 300 άτομα;» είπε με δυσαρέσκεια ο πρόεδρος της μουσουλμανικής ένωσης Ελλάδας, Ναίμ Ελ Γαντούρ, μιλώντας στο ΘΕΜΑ 104,6.
Ο κ. Γαντούρ αναρωτήθηκε γιατί υπάρχει τόση μυστικότητα για το τζαμί. «Είναι δημόσιο έργο, γιατί να μην ξέρει ο κόσμος τι έχουν φτιάξει;» αναρωτήθηκε.
«Εγώ ήρθα από την Αίγυπτο πριν από 45 χρόνια. Έχω γεννηθεί στο Πορντ Σάιντ, είχαμε πολύ μεγάλη εκκλησία του Αγίου Νικολάου, είχαμε σχολείο ελληνικό, είχαμε τα πάντα, εμείς εδώ τόσα χρόνια να μας φτιάξουν ένα περίπτερο και χωρίς μιναρέ και να μας πουν αυτό είναι;» πρόσθεσε ο κ. Ελ Γαντούρ.
Ο πρόεδρος είπε ότι η κυβέρνηση θέλει να ξεμπερδεύει με το θέμα. «Ένας υπουργός είπε ότι έχουμε γίνει ρεζίλι στο εξωτερικό» είπε χαρακτηριστικά.

Πηγή Μας φτιάξανε τζαμί που είναι σαν περίπτερο – Δυσαρεστημένος ο πρόεδρος των Μουσουλμάνων

Με ένα αποθεωτικό άρθρο η βρετανική εφημερίδα Guardian εξηγεί γιατί όλες οι πόλεις της Ελλάδας οφείλουν να γίνουν σαν αυτή.

Αυτή είναι η πόλη που κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι υπάρχει,» γράφει ο βρετανικός Guardian σε εκτενές άρθρο που φιλοξενήθηκε στις σελίδες της εφημερίδας το περασμένο φθινόπωρο. Άλλωστε δεν αποτελεί μεγάλη έκπληξη πλέον ότι τα Τρίκαλα έχουν καταφέρει να κεντρίσουν τα τελευταία χρόνια την προσοχή των διεθνών μέσων ενημέρωσης αλλά και τον σεβασμό όλων των Ελλήνων που ελπίζουν μία μέρα να δουν και την δική τους πόλη να εξελίσσεται όπως αυτό το όμορφο μέρος στην αγροτική καρδιά της Ελλάδας.

Η πόλη στην οποία η τεχνολογία αλλά και η σωστή οργάνωση ήρθαν για να αλλάξουν πλέον εντελώς τα δεδομένα αποτελεί παράδειγμα καθώς είναι η «πιο έξυπνη και προηγμένη πόλης της χώρας» στα πρώτυπα της οποίας θα έπρεπε να πατήσουν όλες οι υπόλοιπες.

Παρά την οικονομική κρίση, οι κάτοικοι των Τρικάλων έχουν δει την ζωή τους να βελτιώνεται σημαντικά, κυρίως στα πιο απλά καθημερινά πράγματα, όπως είναι οι μετακινήσεις ή η γραφειοκρατία. Όπως παραδέχονται αρκετοί δημοτικοί υπάλληλοι του Δήμου Τρικάλων παλαιότερα ακόμα και για να αλλάξει μία λάμπα στον δρόμο έπρεπε να γνωρίζεις τον Δήμαρχο ή κάποιον δημοτικό σύμβουλο. Τώρα όλα λύνονται αυτόματα με ένα απίθανο και ταχύτατο σύστημα εξυπηρέτησης.

Αυτή την στιγμή στον Δήμο λειτουργεί μία αίθουσα που αντιστοιχεί σε έναν πραγματικό «πύργο ελέγχου» ολόκληρης της πόλης. Στον τοίχο, 9 οθόνες με πολύχρωμους χάρτες και γραφήματα παρακολουθούν τη διαθεσιμότητα των χώρων στάθμευσης, την κατάσταση των φανών και των αγωγών ύδρευσης, τη θέση των φορτηγών σκουπιδιών και τον μηνιαίο προϋπολογισμό του δήμου.


Η αίθουσα ελέγχου του Δήμου Τρικάλων.

Όπως αναφέρει ο Guardian, αυτό που κάνει μία πολή «έξυπνη» είναι το γεγονός ότι χρησιμοποιεί την τεχνολογία για να βελτιώσει τις υπηρεσίες της, αλλά και την αποτελεσματικότητα τους. Πρόκειται για ένα σχετικά νέο φαινόμενο που όμως πολλαπλασιάζεται σε όλο τον κόσμο. Οι έξυπνες πόλεις ξεκίνησαν από την Ευρώπη και πια υπάρχουν παντού, από την Ινδία μέχρι τη Νότια Κορέα. Με περισσότερα από τα 2/3 του παγκόσμιου πληθυσμού να αναμένεται να ζήσει στις πόλεις μέχρι το 2050, η εξεύρεση τρόπων για την καλτερη εξυπηρέτηση των πόλεων για τους κατοίκους τους έχει καταστεί προτεραιότητα. Σημαντικές εταιρείες όπως η Intel, η Cisco Systems και η IBM συμμετέχουν στην έρευνα νέων εφαρμογών σε αυτόν τον αναπτυσσόμενο τομέα.

Η χώρα βρισκόταν στο μέσο μιας χρηματοπιστωτικής κρίσης και ο δήμος χρωστούσε περίπου 45ω εκατομμύρια ευρώ, όταν έγινε δήμαρχος ο Δημήτρης Παπαστεργίου το 2014. Δεν υπήρχε καθόλου προϋπολογισμός για τα μεγάλα, τεχνολογικά σχέδιά του.


Ο Δήμαρχος της πόλης στην αίθουσα ελέγχου.

Ωστόσο, μέσω συνεργασιών με εταίρους, όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία χρηματοδότησε το πρώτο λεωφορείο χωρίς οδηγό και εταιρείες όπως οι Sieben και Parkguru της Ελλάδας, τα Τρίκαλα έχουν αποκτήσει τη φήμη της πόλης της καινοτομίας, που χρονολογείται από το 2004, όταν το υπουργείο Οικονομικών της Ελλάδας την ονόμασε την πρώτη ψηφιακή πόλη του κράτους. Λίγο αργότερα, ορίστηκε ως μία από τις 21 πιο έξυπνες πόλεις στον κόσμο. Συμμετέχοντας σε έργα που χρηματοδοτούνται από την ΕΕ και προσφέροντας θέση στις τοπικές τεχνολογικές εταιρείες για δοκιμές, η πόλη έχει μειώσει το χρέος της κατά 20 εκατομμύρια ευρώ.

Από όλα τα έργα, το σύστημα ηλεκτρονικών καταγγελιών είχε μία από τις μεγαλύτερες επιπτώσεις στη ζωή των κατοίκων. Από την αρχή του έτους, ο δήμος έχει λάβει περίπου 4.000 αιτήματα και σχόλια. Περίπου το 10% προέρχεται από μια εφαρμογή smartphone που κυκλοφόρησε πέρυσι, σύμφωνα με τον δήμο, και τα ζητήματα επιλύονται ταχύτερα (κατά μέσο όρο οκτώ ημέρες αντί για ένα μήνα) – και η όλη διαδικασία είναι πιο διαφανής.


Όπως αναφέρει ο Guardian, αυτό που κάνει μία πολή «έξυπνη» είναι το γεγονός ότι χρησιμοποιεί την τεχνολογία για να βελτιώσει τις υπηρεσίες της, αλλά και την αποτελεσματικότητα τους.

Όσον αφορά άλλα πρότζεκτ, το πείραμα με τους αισθητήρες στα φώτα των δρόμων, έχει μειώσει τη χρήση ηλεκτρικής ενέργειας κατά 70%. Ή το σχέδιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα μη επανδρωμένα λεωφορεία που λειτούργησε για 6 μήνες. Παρόλο που κράτησαν την οπτική ίνα για τον πιλότο, ο Παπαστεργίου παραδέχεται πως αυτό το τελευταίο έργο ήταν περισσότερο για να εμπνεύσει τους πολίτες παρά να βελτιώσει τη ζωή τους. «Το κύριο επίτευγμα ήταν να πείσουμε την κοινότητα ότι υπάρχει μια αλλαγή μπροστά μας και πως πρέπει να προσαρμοστούμε σε αυτήν».

Τα Τρίκαλα επίσης, είναι η μόνη πόλη στην Ελλάδα που έχει προμηθεύσει με Lego και ρομποτικά κιτ Raspberry Pi και τα 120 δημόσια σχολεία της. Μακριά από τους διαδρόμους του 7ου Γυμνασίου Τρικάλων, ο καθηγητής Βασίλειος Σπάχος, παρουσιάζει το ρομποτικό του εργαστήριο – το πρώτο αυτού του μεγέθους σε ελληνικό δημόσιο σχολείο, που άνοιξε το 2015 με επιχορήγηση από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και υποστήριξη από το Δήμο. Μπροστά από χειροποίητες δημιουργίες , εξηγεί γιατί τέτοιες ευκαιρίες είναι τόσο σημαντικές για τη νεολαία των Τρικάλων.


Λεωφορείο χωρίς οδηγό στα Τρίκαλα.

Πέρα από το τεχνικό κομμάτι, τα Τρίκαλα ήταν επίσης η πρώτη πόλη που εφάρμοσε στην πράξη την εθνική απαγόρευση του καπνίσματος σε όλους τους κλειστούς δημόσιους χώρους το 2008, εργαζόμενη με τους ιδιοκτήτες τοπικών επιχειρήσεων και χρησιμοποιώντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να αξιοποιήσει τα οφέλη από το κόψιμο του καπνίσματος – αν και τα μπαρ και τα εστιατόρια αρχικά γκρίνιαζαν για την καταστολή.

Η πόλη έχει μεγάλα σχέδια για το μέλλον. Τα Τρίκαλα θέλουν να ενταχθούν στο πρόγραμμα Activage της ΕΕ, το οποίο δοκιμάζει έξυπνα σπίτια που παρακολουθούν την υγεία των ηλικιωμένων κατοίκων ανιχνεύοντας την κίνηση και την κατανάλωση τροφίμων. Τα Τρίκαλα θέλουν επίσης να αναπτύξουν περαιτέρω ένα γεωργικό έργο το οποίο χρησιμοποιεί την τεχνολογία για την καλλιέργεια αρχαίων φαρμακευτικών φυτών για την φαρμακευτική βιομηχανία.

Για τους ανθρώπους που δουλεύουν σκληρά για να συνεχίσουν τα Τρίκαλα να είναι η «πιο έξυπνη πόλη» της Ελλάδας και μία από τις πιο έξυπνες του κόσμου η τεχνολογία είναι το μοναδικό μέσο που θα μας οδηγήσει προς το μέλλον. θα λύσει όλα τα προβλήματα και τελικά θα δώσει στους νέους ανθρώπους τα εργαλεία για να πετύχουν στη ζωή τους.

Όπως εξηγεί η βρετανική εφημερίδα αν όλες οι πόλεις της Ελλάδας ακολουθούσαν το παράδειγμα των Τρικάλων τότε η χώρα θα έβγαινε πολύ πιο γρήγορα από την οικονομική και την κοινωνική κρίση.

womantoc.gr

Πηγή H πιο έξυπνη πόλη της Ελλάδας. «Αν όλες οι πόλεις ήταν έτσι θα βγαίνατε από την κρίση»

Πώς αποκαλύφθηκε η μεγάλη απάτη

Υποχρεώθηκε σε παραίτηση και κατατέθηκε μήνυση σε βάρος του – Η αεροπορική ετιαρεία ζητά να της επιστραφούν οι μισθοί, οι υπερωρίες και τα πριμ που δόθηκαν στον πιλότο με βάση την ψευδή δήλωσή του

Ένας Νοτιοαφρικανός πιλοτάριζε επί 20 χρόνια αεροσκάφη της δημόσιας αεροπορικής εταιρείας της χώρας του μέχρι που αποκαλύφθηκε ότι δεν είχε… δίπλωμα πιλότου, όπως ισχυριζόταν.

Ο άνδρας αυτός, η ταυτότητα του οποίου δεν αποκαλύφθηκε, εργαζόταν για την εταιρεία SAA από το 1994. Υποχρεώθηκε σε παραίτηση και κατατέθηκε μήνυση σε βάρος του.

Σύμφωνα πάντα με την αεροπορική εταιρεία, είχε δηλώσει ότι είχε άδεια χειριστή εναερίων γραμμών (ATPL), ένα πτυχίο που δίνει στον κάτοχό του τη δυνατότητα να πιλοτάρει μεγάλα επιβατικά αεροσκάφη. Στην πραγματικότητα, είχε πτυχίο επαγγελματία χειριστή (CTL), για το οποίο απαιτείται λιγότερη εμπειρία. Αυτό όμως σημαίνει ότι θα μπορούσε να κυβερνά μόνο μικρά αεροσκάφη.

Η άδεια ATPL, η ανώτατη που μπορεί να λάβει ένας πιλότος, δίνεται μόνο αφού συμπληρώσει κανείς τουλάχιστον 1.500 ώρες πτήσεις, λάβει ειδική εκπαίδευση και περάσει από εξετάσεις.

Οι πιλότοι της SAA πρέπει να αποκτήσουν την ATPL μέσα σε πέντε χρόνια μετά την πρόσληψή τους, διαφορετικά κινδυνεύουν να μην ανανεωθεί η σύμβασή τους.

Η απάτη του Νοτιοαφρικανού αποκαλύφθηκε τον περασμένο Νοέμβριο, όταν το Airbus A340-600, στο οποίο ήταν συγκυβερνήτης και κατευθυνόταν στη Γερμανία συνάντησε αναταράξεις και χρειάστηκε να κάνει μανούβρες. Όταν τελικά προσγειώθηκε, εξετάστηκαν οι διαδικασίες που είχε ακολουθήσει το πλήρωμα για την ασφάλεια του αεροσκάφους και των επιβατών και εκεί διαπιστώθηκε ότι ο ένας πιλότος δεν είχε την απαιτούμενη άδεια.

«Φαίνεται ότι ο πιλότος πήρε το δίπλωμα που του δώσαμε, δηλαδή το πτυχίο επαγγελματία χειριστή (CTL) και το τροποποίησε για να δίνει την εντύπωση ότι στην πραγματικότητα είχε άδεια ATPL», σχολίασε μια εκπρόσωπος της υπηρεσίας πολιτικής αεροπορίας, η Φιντίουε Γκουέμπου. «Μας έχει ανησυχήσει πραγματικά το γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν το πρόσεξε κανείς», πρόσθεσε, μιλώντας στο τοπικό τηλεοπτικό κανάλι eNCA.

Η SAA ζητά να της επιστραφούν οι μισθοί, οι υπερωριακές αμοιβές και τα πριμ που δόθηκαν στον πιλότο με βάση την ψευδή δήλωσή του. Οι Αρχές εξετάζουν επίσης το ενδεχόμενο να ανακαλέσουν και την άδεια CTL που του είχαν χορηγήσει, όπως μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Πηγή Πιλοτάριζε επί 20 χρόνια επιβατικά αεροπλάνα χωρίς… δίπλωμα!

Η παραδοσιακή Ελληνίδα μάνα τελικά, δεν είναι ηρωίδα μόνο στη ζωή, αλλά και στην τύχη.

Τι συνέβη: Η μητέρα του μεγάλου νικητή από τις Κυκλάδες του ζήτησε να αγοράσει ένα λαχείο. Οχι οποιοδήποτε.

Η παραγγελία της ήταν σαφής: Λαϊκό Λαχείο με λήγοντα αριθμό το «4» που είναι ο αγαπημένος της αριθμός, και επίσης σε αυτό να περιλαμβάνεται και το αρχικό γράμμα του ονόματός της.

Όλα αυτά σε πρώτη φάση όχι μόνο «κούρασαν» τον τυχερό…αλλά και τον απέτρεψαν από το να αγοράσει το λαχείο με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Προφανώς, μόλις η μάνα αντιλήφθηκε ότι ο γιός της την αγνόησε, ξεκίνησε νέο μπαράζ πίεσης και… θέλοντας και μη για να αποφύγει τη γκρίνια της, αγόρασε ολόκληρη την πεντάδα «κομμένη και ραμμένη» στα μέτρα όσων του ζήτησε.

Τελικά αυτή η επιμονή που… ομολογουμένως «κουράζει» αρκετές φορές τους γιούς, όπως αποδείχθηκε «κούρασε» μέχρι και τη Θεά τύχη η οποία του έδωσε 772.000 ευρω!

Δείτε το λαχείο:

Πηγή Η επιμονή της Ελληνίδας μάνας έφερε… 772.000 ευρώ

Ενταση σημειώθηκε μετά την ψηφοφορία του MasterChef 3, από την οποία Σπυριδούλα Καραμπουτάκη και Αλέξανδρος Τσιούκαρης βγήκαν υποψήφιοι προς αποχώρηση.

Μετά την ψηφοφορία, ο Μανώλης Σαρρής υποστήριξε ότι βρήκε παράλογο το αποτέλεσμα, τονίζοντας πως είναι άδικο να είναι υποψήφια η Σπυριδούλα, η οποία θέλει πολύ να είναι μέσα στον διαγωνισμό.

Ο Χρήστος Μπάρκας είπε πως οι άλλα έλεγαν εχθές και άλλα έγιναν, καθώς οι παίκτες είχαν συμφωνήσει να μην βγάλουν τρεις υποψήφιους. Χρήστος και Ιωάννα διαφώνησαν και οι τόνοι ανέβηκαν.

«Προσπαθώ να βρω το δίκιο. Το κλίμα αρκετά φορτισμένο, ίσως να εκνευρίστηκα με κάποιες αποφάσεις των παιδιών. Ο καθένας σκέφτεται διαφορετικά», είπε στην κάμερα ο Χρήστος.

Πηγή MasterChef 3: Εγινε και αυτό -Νευρίασε ο «Κρατς» μετά τη ψηφοφορία