18 April, 2019
Home / 2019 / Απρίλιος (Page 32)

Ο άντρας, πατέρας δύο παιδιών,  αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, σύμφωνα με πληροφορίες από τοπικά μέσα
Μπροστά σε ένα μακάβριο θέαμα βρέθηκαν περαστικοί από το δημοτικό πάρκο των Καμένων Βούρλων στα «Φαλαρέικα» δίπλα στο λιμάνι,στη Φθιώτιδα, το πρωί του Σαββάτου.

Ένας 60χρονος είχε κρεμαστεί από δέντρο.

Σύμφωνα με την αστυνομία πρόκειται για άντρα με καταγωγή από χωριό της δυτικής Φθιώτιδας πατέρα δύο παιδιών, που αντιμετώπιζε οικογενειακά προβλήματα, ενώ είχε μείνει και άνεργος. Οι πληροφορίες μάλιστα αναφέρουν ότι με τον ίδιο τρόπο είχε βάλει τέλος στη ζωή του και ο πατέρας του πριν πολλά χρόνια.

Σύμφωνα μάλιστα με μαρτυρίες συγχωριανών του, ο 60χρονος είχε πάρει το λεωφορείο την προηγούμενη μέρα το απόγευμα με προορισμό τα Καμένα Βούρλα, χωρίς κανείς να γνωρίζει τι είχε στο μυαλό του να κάνει.

Για το συμβάν διενεργεί προανάκριση το αστυνομικό τμήμα Καμένων Βούρλων στη Φθιώτιδα.

Πηγή Καμένα Βούρλα: Άνεργος βρέθηκε κρεμασμένος στο δημοτικό πάρκο

Ο άντρας, πατέρας δύο παιδιών,  αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, σύμφωνα με πληροφορίες από τοπικά μέσα
Μπροστά σε ένα μακάβριο θέαμα βρέθηκαν περαστικοί από το δημοτικό πάρκο των Καμένων Βούρλων στα «Φαλαρέικα» δίπλα στο λιμάνι,στη Φθιώτιδα, το πρωί του Σαββάτου.

Ένας 60χρονος είχε κρεμαστεί από δέντρο.

Σύμφωνα με την αστυνομία πρόκειται για άντρα με καταγωγή από χωριό της δυτικής Φθιώτιδας πατέρα δύο παιδιών, που αντιμετώπιζε οικογενειακά προβλήματα, ενώ είχε μείνει και άνεργος. Οι πληροφορίες μάλιστα αναφέρουν ότι με τον ίδιο τρόπο είχε βάλει τέλος στη ζωή του και ο πατέρας του πριν πολλά χρόνια.

Σύμφωνα μάλιστα με μαρτυρίες συγχωριανών του, ο 60χρονος είχε πάρει το λεωφορείο την προηγούμενη μέρα το απόγευμα με προορισμό τα Καμένα Βούρλα, χωρίς κανείς να γνωρίζει τι είχε στο μυαλό του να κάνει.

Για το συμβάν διενεργεί προανάκριση το αστυνομικό τμήμα Καμένων Βούρλων στη Φθιώτιδα.

Πηγή Καμένα Βούρλα: Άνεργος βρέθηκε κρεμασμένος στο δημοτικό πάρκο

Ξέρετε ποιος είναι ο νούμερο ένα κίνδυνος σε μια επίσκεψη στο κομμωτήριο;Δεν είναι ούτε τα ζεστά εργαλεία, ούτε τα χημικά, ή οι μηχανές. Όταν θα πάτε να κόψετε ή να χτενίσετε τα μαλλιά σας στο κομμωτήριο, το καλύτερο μέρος της διαδικασίας θα μπορούσε επίσης να είναι το πιο επικίνδυνο.

Βρίσκεται πίσω, στον λουτήρα,όπου για ένα λούσιμο ή ένα μασάζ κεφαλής μπορεί – σε σπάνιες περιπτώσεις – να συσταθεί εγκεφαλικό επεισόδιο, σύμφωνα με τον Aneesh Singhal, MD, αναπληρωτή καθηγητή νευρολογίας στο Harvard Medical School.

Ενώ δεν υπάρχει καμία οριστική, εμπειρική απόδειξη ότι ένα λούσιμο προκαλεί εγκεφαλικά επεισόδια, υπάρχουν πολλά ανεπίσημα στοιχεία – όπως μια 48χρονη Elizabeth Smith, που έχει μηνύσει κομμωτήριο της μετά το εγκεφαλικό που υπέστει μετά την επίσκεψη της εκεί. Πώς μπορεί αυτό να συμβεί: Κάθε δραστηριότητα που προκαλεί υπερέκταση του αυχένα (όταν κλίνετε το κεφάλι πίσω στο σημείο του λουτήρα) μπορεί να σχίσει μία από τις τέσσερις αρτηρίες που τροφοδοτούν με αίμα τον εγκέφαλο.

Ένα μεγάλο δάκρυ αίματος μπορεί να μπλοκάρει την αρτηρία, ενώ τα μικρά μπορεί να προκαλέσουν θρόμβους αίματος που θα μπορούσαν να μετακινηθούν προς τον εγκέφαλο και να διακόψουν τη ροή του αίματος προς ολόκληρη την περιοχή,εξηγεί ο Δρ Singhal.

Το πιο τρομακτικό μέρος είναι ότι αυτές οι αρτηρίες είναι ανώδυνες, έτσι δεν θα μπορούσατε ακόμη και να παρατηρήσετε ότι η ζημιά έχει γίνει έως ότου τα συμπτώματα του εγκεφαλικού επεισοδίου (ένας ξαφνικός πονοκέφαλος πάνω από τα φρύδια, πόνος στο λαιμό, απώλεια της ομιλίας, αδυναμία του προσώπου, των ποδιών ή αδυναμία βραχίονα, απώλεια της όρασης, ή δυσκολία στο περπάτημα) έρθουν στην επιφάνεια μέσα σε λίγες μέρες ή εβδομάδες.

Σε μια τέτοια περίπτωση, ο Δρ Singhal λέει να αγνοήσετε όλα όσα έχετε ακούσει για τη λήψη ασπιρίνης και να καλέσετε τον γιατρό.

Όσο πιο γρήγορα αντιμετωπιστούν – ιδανικά εντός τριών ωρών από την έναρξη των συμπτωμάτων – τόσο μεγαλύτερες οι πιθανότητες σας για επιβίωση και ανάκαμψη, χωρίς μόνιμη αναπηρία.

Παρά το γεγονός ότι όλο αυτό ακούγεται τρομακτικό, αξίζει να σημειωθεί ότι οι επισκέψεις σε κομμωτήρια σπάνια καταλήγουν σε εγκεφαλικό επεισόδιο – και κανείς δεν λέει ότι θα πρέπει να σταματήσετε να φτιάχνετε τα μαλλιά σας,να λούζεστε εκεί ή να αποφύγετε τα κομμωτήρια εντελώς.

Τα περισσότερα κομμωτήρια προσφέρουν στήριξη στα πόδια ή ειδικές θέσεις για να κάνουν ιδιαίτερα άνετη την στάση στο λουτήρα, αλλά θα πρέπει να μιλήσετε αν ο λαιμός σας πονά ή αισθάνεστε άβολα με οποιονδήποτε τρόπο.

Credit: sun-gazing.com

The post Πήγε για Κούρεμα στο Κομμωτήριο. Ώρες αργότερα… Πάλευε με το Θάνατο… appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Πήγε για Κούρεμα στο Κομμωτήριο. Ώρες αργότερα… Πάλευε με το Θάνατο…

Η Volvo ξεκίνησε χθες την παραγωγή του XC40 στο εργοστάσιό της πόλης Luqiao, στην επαρχία Zhejiang, νότια της Σαγκάη στη Κίνα, προκειμένου να αυξήσει την παραγωγή τους, ώστε να καλύψει την αυξανόμενη ζήτηση του μοντέλου. Μέχρι τώρα, το Volvo XC40 κατασκευαζόταν μόνο στο εργοστάσιο της εταιρίας στην Γάνδη του Βελγίου. Από τα τέλη του 2017, […]Πηγή Το Volvo XC40 κατασκευάζεται πλέον και στην Κίνα

Ο ηθοποιός μετά το αναπάντεχο χτύπημα της μοίρας όταν η κόρη του Εύα αυτοκτόνησε, βυθίστηκε στο απόλυτο πένθος

Ο Νίκος Παπαναστασίου  ζει απομονωμένος σε ορεινό χωριό, μετά την αυτοκτονία της κόρης του, σύμφωνα με δημοσίευμα εφημερίδας.  Μακρυά από όλους και όλα, απομονωμένος απόλυτα από κάθε τι, ο Νίκος Παπαναστασίου έχει αλλάξει ριζικά την καθημερινότητά του μετά τη μεγάλη απόφαση που πήρε.

Ο αγαπημένος ηθοποιός ο οποίος έγινε πασίγνωστος τη δεκαετία του ’80, εδώ και λίγο καιρό ζει εκτός Αθηνών και μάλιστα έχει απομονωθεί σε ένα ορεινό χωριό στο νομό Φωκίδας και συγκεκριμένα στον Επτάλοφο, τη γνωστή σε όλους μας Αγόριανη η οποία βρίσκεται στις βορειοανατολικές πλαγιές του Παρνασσού.

Ο ηθοποιός μετά το αναπάντεχο χτύπημα της μοίρας όταν η κόρη του Εύα αυτοκτόνησε, βυθίστηκε στο απόλυτο πένθος. Ποτέ δεν κατάφερε να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι ένα από τα πιο αγαπημένα του πρόσωπα δεν ήταν κοντά του και παρά τα χρόνια που έχουν περάσει από τότε, συνεχίζει να είναι απομονωμένος.

Μετά και την πρόσφατη απόφασή του να φύγει από την Αθήνα, ο ηθοποιός ζει μία τελείως διαφορετική ζωή και έχει θάψει στο μακρινό παρελθόν τα φώτα, τη δημοσιότητα, τη λάμψη του καλλιτεχνικού χώρου… τα πάντα!

Τώρα, εκείνο που του αρέσει να κάνει είναι να διαβάζει μπροστά από το αναμμένο τζάκι, να κάνει ποδήλατο, να πίνει καφέ στην πλατεία του χωριού και ενίοτε να κάνει και τζόκινγκ μιας και του αρέσει πολύ να αθλείται. Πέραν τούτου όμως, ελάχιστα βγαίνει από το πετρόχτιστο σπίτι του στο χωριό, προτιμώντας να ζει μία ήρεμη ζωή, μακριά από τον κόσμο και τη φασαρία, σύμφωνα με την Espresso.

Πηγή Ο Νίκος Παπαναστασίου ζει απομονωμένος, μετά την αυτοκτονία της κόρης του

Ξέσπασε ο Ζαχίρ στο σημερινό επεισόδιο του MasterChef!

Ο παίκτης του διαγωνισμού μαγειρικής δε δίστασε να μιλήσει για τους διπρόσωπους συμπαίκτες του, οι οποίοι μόλις έμαθαν ότι έξω ο Ζαχίρ είναι συμπαθής στον κόσμο, άρχιζαν να τον «γλείφουν»…

«Από τη μέρα που μπήκαν τα παιδιά στο σπίτι και φέρανε τα νέα.. Και μας είπαν πώς φαινόμαστε έξω, ποιος μας γουστάρει και ποιος όχι, κάποια παιδιά που ακούσανε ότι δεν τους συμπαθεί ο κόσμος, αρχίσανε να αλλάζουν στάση απέναντι μου! Αν είσαι κακός, δεν πρόκειται να αλλάξεις! Πάλι κακός θα είσαι!» είπε μεταξύ άλλων ο Ζαχίρ.

Πηγή MasterChef: Έξαλλος Ο Ζαχίρ! «Δεν αντέχω αυτό το θέατρο!» (Video)

Η Bentley γιορτάζει τα 100στα της γενέθλια και στα πλαίσια αυτών, παρουσίασε μια νέα σειρά επίπλων, τα Bentley Home. Σχεδιασμένα από την Bentley Design, το κάθε έπιπλο της σειράς θα κατασκευαστεί σε μόλις 100 μονάδες, με το κάθε να έχει ένα ειδικό λογότυπο Bentley Centenary. Τα τρία νέα κομμάτια της συλλογής της Bentley Home, αποτελούνται […]Πηγή Νέα σειρά επίπλων από την Bentley

Σε εφιάλτη παραλίγο να εξελιχθεί το ταξίδι ενός ηλικιωμένοι ζευγαριού για την 10η επέτειο του γάμου του.

Παραλίγο να πληρώσει πολύ ακριβά ένας ηλικιωμένος, την απόφασή του να χαϊδέψει ένα λιοντάρι.

Ο Pieter Nortje ήταν μαζί με την σύζυγό του, Ilze στην Νότιο Αφρική, προκειμένου να γιορτάσουν την 10η επέτειο του γάμου τους.

Μεταξύ των δραστηριοτήτων που έκαναν ήταν να κάνουν και ένα τουρ σε μέρος που υπήρχαν λιοντάρια.

Εκεί λοιπόν, ο 55χρονος αποφάσισε πως ήταν σωστό να χαϊδέψει ένα από αυτά.

Και ενώ αρχικά όλα πήγαιναν καλά, ξαφνικά ένα από αυτά του άρπαξε το χέρι και τον κόλλησε στο προστατευτικό πλέγμα.

Η γυναίκα του άρχισε να ουρλιάζει από τον τρόμο, όμως ευτυχώς ο άνδρας κατάφερε να δραπετεύσει…

https://platform.twitter.com/widgets.js

Πηγή Τα ουρλιαχτά μιας γυναίκας όταν ένα λευκό λιοντάρι δαγκώνει το χέρι του συζύγου της

Ενα πρωινό στον ξενώνα βρεφών του Αναρρωτηρίου Πεντέλης

Δύο καναπέδες με ένα ξύλινο τραπεζάκι στη μέση. Πάνω του, παιχνίδια και βιβλία. Χαρούμενες ζωγραφιές στους κίτρινους τοίχους, λούτρινα αρκουδάκια, ξύλινα άλογα, λουλούδια στις γλάστρες. Κι ύστερα, θάλαμοι με παιδικές φωνές, στάλες ζωής που ξέφυγαν από το πουθενά για να καταλήξουν σε «δωμάτια αναμονής». Πενήντα πέντε παιδιά έως 6 ετών. Τόσα φιλοξενούνται, εδώ, στο Αναρρωτήριο Πεντέλης, άθροισμα μιας αφιλόξενης ενήλικης στιγμής… Τα δεκαπέντε από αυτά δεν υπερβαίνουν τους 10 μήνες ζωής. Για τη μητέρα του ενός ήταν «ντροπή», η δεύτερη ήταν πόρνη, η τρίτη εξαρτημένη, η τέταρτη βυθισμένη σε ωκεανούς αλκοόλ. Καθένα από αυτά κουβαλά τη δική του σκληρή ιστορία, βαριά για να τη «σηκώσεις», σύντομη για να την αλλάξεις. Αν είσαι μητέρα, καταλαβαίνεις. Αν δεν είσαι, γίνεσαι έστω και για λίγο.

Τα έχεις ξανασυναντήσει αυτά τα μωρά. Σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων, σε δελτία ειδήσεων, σε κουβέντες με φίλους, σε αναρτήσεις στα social media που σε τυλίγουν με ενοχές, σε στιγμές που χαζεύεις τα δικά σου να ονειρεύονται ήσυχα και ο κρότος της παράλληλης ύπαρξής τους σε γεμίζει δάκρια και τύψεις. Σκουπίζω βιαστικά τα δικά μου. Κανείς δεν θέλω να με δει έτσι, ιδίως τα μωρά…

Ενα χέρι ακουμπά στον ώμο μου. Μυρίζει λεβάντα, γάλα και μωρό. Η ματιά μου συναντά τη δική της και μέσα από το βλέμμα της μαλακώνει. Την ξέρω αυτή τη ματιά. Αθώα, γλυκιά, μαμαδίστικη, παντοδύναμη. Μιλάει απαλά, σαν να μιλάει σε μωρό, από συνήθεια ή από «φτιαξιά»: «Καλημέρα. Είμαι η Ιφιγένεια Χαλάτση. Η προϊσταμένη και συντονίστρια βρεφονηπιοκόμος στον ξενώνα βρεφών. Είμαι μια πολύτεκνη μητέρα. Εχω ένα παιδί στο σπίτι και πολλά στη δουλειά. Θέλετε να πάμε να δούμε;» Θέλω; Δεν ξέρω να της απαντήσω. Στα πρώτα βήματα νιώθω να σταματά η καρδιά μου, σαν να με χτύπησε σφαίρα στο στήθος. Πώς να δεις ένα μωρό χωρίς να το αγκαλιάσεις; Χωρίς να το σηκώσεις ψηλά στον αέρα και να το στροβιλίσεις τραγουδιστά; Χωρίς να του υποσχεθείς ότι το βράδυ θα είσαι εκεί για να το νανουρίσεις και το πρωί δίπλα του, οδηγός και συμπαραστάτρια στο παιχνίδι της ζωής;

Μου απλώνει το χέρι της. Την ακολουθώ. Περνάμε διαδρόμους, κατεβαίνουμε σκαλοπάτια, στεκόμαστε μπροστά στην πόρτα μιας μεγάλης αίθουσας. Σαπούνι στα χέρια, «προστατευτικά» στις σόλες των παπουτσιών, χαμόγελο στα χείλη, χαμόγελο και στη ματιά. Η ζωή αυτών των μωρών ξεκίνησε κάτω από λυπητερά βλέμματα. Δεν είναι ανάγκη να τα δουν ξανά. Η πόρτα ανοίγει. Η Ιφιγένεια μπροστά, εγώ πίσω της με βήμα δειλό. Βρίσκομαι σε ένα χώρο πάνω από 300 τ.μ. χωρισμένο σε τέσσερις θαλάμους. Η πρώτη εικόνα, μία πεντακάθαρη κουζίνα γεμάτη πιπίλες, μπιμπερό, αποστειρωτές, μία επιγραφή στον τοίχο με τη φράση «Σ’ αυτό το σπίτι αγαπάμε», μαγνητάκια στο ψυγείο που συνθέτουν τα ονόματα των μωρών και την αίσθηση της αγάπης. Το βήμα μου ξεθαρρεύει, μαζί του και η βεβαιότητα πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι. Ο παιδίατρος του θαλάμου μου σφίγγει δυνατά το χέρι, κι άξαφνα, σχεδόν μαγικά, ξεσφίγγεται η καρδιά μου. Σε κάθε γωνιά, κι από ένα μωρό. Γύρω τους παιχνίδια, στράτες και ζωγραφιές με σπιτάκια και μεγάλες γέφυρες-περάσματα σε μία καλύτερη ζωή. Ολα καθαρά, όλα τακτοποιημένα, τα πάντα εικόνες που αρμόζουν στο σύμπαν ενός μωρού.

Κοιτάζω την Ιφιγένεια. Μιλάει ακατάπαυστα, γελάει σαν μικρό παιδί, κάνει χαρούμενα νεύματα στα μωρά που την κοιτάζουν μ’ ορθάνοιχτα μάτια: «Αυτή είναι η Κατερίνα μου. Η “κόρη” μου. Εδώ είμαστε με βάρδιες δώδεκα βρεφονηπιοκόμοι και η καθεμία από εμάς έχει επιλέξει ένα με δύο μωρά ώστε το καθένα να έχει τη “μαμά” του, ένα πρόσωπο αναφοράς που να το αναγνωρίζει και να το εμπιστεύεται. Φυσικά και ξέρουν ποια από εμάς είναι η “μαμά”. Στη “μαμά” χαμογελάνε περισσότερο, γκρινιάζουν περισσότερο, απαιτούν περισσότερα. Τους έχουμε δώσει ονόματα, τους κάνουμε δώρα, τους αγοράζουμε ρούχα, τα πηγαίνουμε βόλτα, τα χορεύουμε με μουσική, τους λέμε τραγούδια και παραμύθια και όλες μας προσπαθούμε να ισορροπήσουμε μέσα μας τη στιγμή του αποχωρισμού με την ελπίδα ότι θα βρεθεί γρήγορα μια καλή οικογένεια για καθένα από αυτά. Πριν από λίγες μέρες έφυγε ένα μωρό για υιοθεσία, ένα δεύτερο για αναδοχή και αύριο περιμένουμε άλλα δύο. Μακάρι όλα τους να έχουν καλή τύχη από εδώ και στο εξής…»

Η προσοχή μου αποσπάται από έναν κούκλο. Εναν ζωντανό κούκλο με γαλάζια μάτια και ξανθά μαλλιά, θα ’ναι δεν θα ’ναι δέκα μηνών. Θέλει αγκαλιά χωρίς να γκρινιάζει με τα χεράκια του προτεταμένα προς την πλευρά μου. Του μιλάω, μου χαμογελάει, του τραγουδάω, γελάει δυνατά. Σκέφτομαι πως ακόμη και λίγα λεπτά προσοχής αρκούν για να κάνουν ένα μωρό ευτυχισμένο και έναν άνθρωπο καλύτερο, πως όσο δύσκολα κι αν περνάμε σ’ αυτή τη χώρα τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την “πρώτη” μοίρα αυτών των παιδιών, πως είναι στο χέρι μας να την αλλάξουμε γλυκαίνοντας τη δική μας. Σκέφτομαι και ταξιδεύω. Στις πρώτες στιγμές αυτών και δεκάδων άλλων μωρών που εγκαταλείφθηκαν σε κάποιο δημόσιο μαιευτήριο της χώρας και στα πρόσωπα που νοιάστηκαν για την τύχη τους σαν αληθινοί γονείς.

ΟΙ ΦΎΛΑΚΕΣ-ΆΓΓΕΛΟΙ ΤΩΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΕΙΜΜΈΝΩΝ ΜΩΡΏΝ

Ενα από αυτά τα πρόσωπα είναι η Μυρτώ Ξανθοπούλου, διαχειρίστρια δωρεών στο Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος με το έργο της απέναντι σ’ αυτά τα μωρά να ξεκινάει πριν από ένα χρόνο και συγκεκριμένα τον Φεβρουάριο του 2016: «Ολοι γνωρίζαμε ότι στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας υπήρχαν εγκαταλελειμμένα μωρά, κανείς ωστόσο δεν μπορούσε να διανοηθεί την τραγικότητα της κατάστασής τους. Το πρώτο μου βήμα ήταν να πάω να τα επισκεφθώ στο “Αλεξάνδρα” κι αυτό που μπορώ να πω σήμερα είναι ότι εκείνη η εικόνα αποτελεί ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχω δει στη ζωή μου: νεογέννητα και λίγο μεγαλύτερα μωράκια σε “πυρέξ”, μέσα σ’ ένα θάλαμο όπου υπήρχαν και μεγαλύτερα άρρωστα παιδιά. Οταν απευθύνθηκα στην κοινωνική υπηρεσία του νοσοκομείου, πήρα την απάντηση ότι δεν υπάρχει προσωπικό να φροντίσει αυτά τα μωρά αλλά ούτε και διαθεσιμότητα θέσεων σε κάποιο ίδρυμα ώστε να φύγουν από εκεί. Οτι δεν υπήρχε λύση και ότι κανείς δεν μπορούσε να προσδιορίσει με σιγουριά το διάστημα που θα παρέμεναν σ’ αυτό τον ακατάλληλο χώρο. Το μετά εκείνης της ημέρας είναι κάτι που επίσης δεν θα ξεχάσω ποτέ. Επέστρεψα στο γραφείο και έκλαιγα ασταμάτητα. Εκείνη τη στιγμή είπα ότι θα κάνουμε ό,τι μπορούμε. Οτι μπορεί να μας πάρει χρόνια αλλά αυτά τα μωρά, κι όσα έχουν την ίδια τύχη, πρέπει να βοηθηθούν».

Λίγες ημέρες αργότερα, η Μυρτώ τηλεφωνεί στον γενικό διευθυντή των Παιδικών Χωριών SOS, Γιώργο Πρωτόπαππα, και αποφασίζουν από κοινού να προσπαθήσουν να αλλάξουν τη μοίρα αυτών των παιδιών. Οι δυσκολίες αμέτρητες. Γραφειοκρατία, ψευδαισθήσεις, αγκυλώσεις, καχυποψία, έλλειψη εμπιστοσύνης κι ένα πεπαλαιωμένο νομοθετικό πλαίσιο αποτελούν τους κύριους αντιπάλους τους στον αγώνα τους για τη σωτηρία αυτών των παιδιών. Εάν δεν βρισκόταν κάποιο είδος σύμπραξης με το Δημόσιο, τα μωρά αυτά δεν θα μπορούσαν ποτέ να βγούνε από τα νοσοκομεία και να πάνε σε κάποιον ιδιωτικό φορέα όπως στα παιδικά χωριά SOS, ακόμη κι αν τα τελευταία είχαν την πολύτιμη οικονομική στήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, το οποίο είχε εγκρίνει το ποσό των 850.000 ευρώ για το σκοπό αυτό: «Ευτυχώς σ’ αυτή την ιστορία ήμασταν πολύ τυχεροί διότι απέναντί μας είχαμε τη Σοφία Κωνσταντέλλια, πρόεδρο του Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας Περιφέρειας Αττικής (ΚΚΠΠΑ), η οποία κατανόησε το πρόβλημα και δέχτηκε να συνεργαστούμε. Αν δεν υπήρχε εκείνη δεν θα γινόταν τίποτα», λέει ο κ. Πρωτόπαππας και συνεχίζει: «Το “μνημόνιο” συνεργασίας ανάμεσα στον δημόσιο και τον ιδιωτικό φορέα -τα μωρά σήμερα φεύγουν από το νοσοκομείο και πηγαίνουν σε μία δομή, όπως ο ξενώνας του αναρρωτηρίου Πεντέλης, που συγκροτείται και χρηματοδοτείται από ιδιωτικούς φορείς- αποτελεί ένα τεράστιο άλμα για τα ελληνικά δεδομένα και την τύχη αυτών των μωρών».

Μία τύχη που το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος και τα Παιδικά Χωριά SOS θέλουν να έχει τα πάντα εκτός από ημερομηνία λήξεως. Οπως επισημαίνει η Μυρτώ, «το θέμα μας δεν ήταν μόνο η απομάκρυνση των μωρών αυτών από τα νοσοκομεία και η φιλοξενία τους σε ένα ευχάριστο περιβάλλον όπως ο ξενώνας βρεφών του Αναρρωτηρίου Πεντέλης, αλλά και το στήσιμο ενός δικτύου προκειμένου τα παιδιά αυτά να μπορέσουν να καταλήξουν σε οικογένειες μέσω του θεσμού της αναδοχής η οποία μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει και σε υιοθεσία. Σκοπός μας είναι αυτά τα παιδιά να μη μένουν πάνω από έξι με εννέα μήνες κοντά μας διότι δεν πρέπει να μείνουν. Αυτό που πρέπει είναι να βρουν μία οικογένεια έτοιμη να τα υποδεχθεί και να τα αγαπήσει. Σήμερα εκπαιδεύουμε ήδη οικογένειες επάνω στο θεσμό της αναδοχής και είμαστε αισιόδοξοι ότι όσοι έχουν την ανάγκη ενός παιδιού, θα τον αγκαλιάσουν θερμά. Και κάτι ακόμα: δεν είναι μόνο τα μωρά που ψάχνουν για μία οικογένεια. Υπάρχουν παιδιά 3-4 ετών παρατημένα στο Παίδων και σε διάφορες παιδοπόλεις που μπορούμε να τα σώσουμε. Θέλουμε να δείξουμε στην ελληνική κοινωνία ότι αυτό που έχει σημασία δεν είναι να υιοθετήσεις ένα ψηλό, ξανθό, γαλανομάτικο, τριών μηνών μωρό, αλλά μέσα από την αναδοχή να σώσεις μια ζωή».

«ΜΑΜΆ ΜΟΥ, ΤΏΡΑ ΠΙΑ Ο ΠΎΡΓΟΣ ΜΑΣ ΧΤΊΣΤΗΚΕ…»

Μια τέτοια ζωή ανέλαβε να μεγαλώσει η Αποστολία Χριστακάκη, η οποία μετά από πέντε αποτυχημένες εξωσωματικές αποφάσισε να έχει για παιδί της την 7χρονη σήμερα Φανή: «Στην αρχή είχα στο μυαλό μου την περίπτωση της υιοθεσίας κι έτσι υποβάλαμε με τον σύζυγό μου τον Σεπτέμβριο του 2015 μια αίτηση υιοθεσίας στο Κέντρο Βρεφών “Μητέρα”. Οι υπεύθυνοι μας είπαν ότι η δυσκολία θα είναι τεράστια λόγω της μεγάλης ζήτησης και του μικρού αριθμού παιδιών που τελικά φτάνουν να δοθούν για υιοθεσία», λέει η Αποστολία και συνεχίζει: «Εντελώς συμπτωματικά, τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς γνώρισα μία κοινωνική λειτουργό από τον ξενώνα των Παιδικών Χωριών SOS και αποφάσισα να δω και την περίπτωση της αναδοχής. Αφού περάσαμε με τον σύζυγό μου από δύο συνεντεύξεις και παρακολουθήσαμε ένα τετράμηνο σεμινάριο με βιωματικές ασκήσεις στο χώρο της Βάρης, μας ενημέρωσαν ότι υπήρχε ένα κοριτσάκι 6 ετών που αναζητούσε οικογένεια. Η κόρη μας, η Φανή».

Τον Μάιο του 2016 η Αποστολία και ο σύζυγός της ο Σπύρος υποδέχονται στο σπίτι τους την 6χρονη τότε Φανή, ένα παιδί που στη βιολογική του οικογένεια είχε γνωρίσει μόνο την άσχημη πλευρά της ζωής. Το παιδί, μέχρι τα 4 χρόνια του, οπότε και οδηγήθηκε με εισαγγελική εντολή στον ξενώνα κακοποιημένων παιδιών των Παιδικών Χωριών SOS, ζούσε σε άθλιες συνθήκες που κανείς ανθρώπινος νους δεν μπορεί να χωρέσει.

Στην αρχή τα πράγματα δεν ήταν εύκολα. Το παιδί είχε παράπονο για τη βιολογική του μητέρα και διακατεχόταν από έντονη ανησυχία για το εάν η φράση της Αποστολίας «πετραδάκι-πετραδάκι θα χτίσουμε την οικογένειά μας» θα γινόταν ποτέ πραγματικότητα: «Το πρώτο διάστημα ήταν μαζεμένη, διστακτική. Μας αποκαλούσε “κύριο Σπύρο” και “κυρία Αποστολία”, ύστερα έφυγε το “κύριος” και το “κυρία” και στο τέλος, σχεδόν μετά από τέσσερις μήνες μας αποκάλεσε “μαμά” και “μπαμπά”», λέει η Αποστολία. «Δεν μπορώ να σας περιγράψω τα συναισθήματά μας. Χαρά, αισιοδοξία, δύναμη, ζωή… Σήμερα, κάθε μέρα ζωγραφίζει ευτυχισμένες οικογένειες τις οποίες υπογράφει με το όνομά της και με τη φράση “μαμά, μπαμπά, σας αγαπώ πολύ”.

»Μετά από ένα χρόνο έχουμε βρει τους ρυθμούς μας, είμαστε οικογένεια, είμαστε ευτυχισμένοι. Με τη μητέρα της έχει τηλεφωνική επικοινωνία κάθε δύο μήνες και περίπου δύο φορές το χρόνο μπορεί να τη βλέπει πάντα υπό την επίβλεψη ανθρώπων των Χωριών SOS. Οι ιθύνοντες με έχουν διαβεβαιώσει ότι η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη, ότι η Φανή δεν θα γυρίσει στην οικογένειά της. Οχι. Δεν φοβάμαι μη μου την πάρουνε, δεν θέλω και δεν πρέπει να φοβάμαι τόσο για μένα όσο και για τη Φανή. Σήμερα είμαστε ακόμη σε καθεστώς αναδοχής καθώς ο νόμος δεν μας δίνει το δικαίωμα να προχωρήσουμε σε υιοθεσία πριν από την πάροδο δύο ετών. Ελπίζω να μη σκοντάψουμε κάπου. Ελπίζω όλα να πάνε καλά. Ποια είναι η στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ; Η μέρα που μας αποδέχτηκε σαν γονείς της. Καθόμασταν αγκαλιασμένοι στον καναπέ και χαζεύαμε κάποια ταινία στην τηλεόραση όταν η Φανούλα γύρισε και μας είπε:

“Μαμά, μπαμπά, τώρα πια ο πύργος μας χτίστηκε…”»

Πηγή Το σπίτι της αγάπης: Οι φύλακες-άγγελοι των εγκαταλελειμμένων μωρών στον ξενώνα βρεφών του Αναρρωτηρίου Πεντέλης

Μόλις δείτε την αποκάλυψη στο βίντεο που ακολουθεί, θα το ξανασκεφτείτε πολύ σοβαρά πριν παραγγείλετε κρέας σε κάποιο εστιατόριο…

Όπως σίγουρα θα έχετε διαβάσει, υπάρχουν κάποιες πολύ ανησυχητικές -και μερικές φορές αηδιαστικές– αποκαλύψεις όσον αφορά τη βιομηχανία κρέατος. Πέρα όμως από αυτές, πρόσφατα ήρθε στη δημοσιότητα και άλλο ένα καλά -μέχρι πρόσφατα- κρυμμένο μυστικό: το «Meat Glue Secret«.

Ο Greg από το Ballistic BBQ αποφάσισε να φτιάξει το παρακάτω βίντεο για να μας δείξει τι βάζουμε εν άγνοιά μας στο σώμα, τόσο το δικό μας όσο και των παιδιών μας.

Η μπριζόλα που θα δείτε μαγειρεύεται με την τεχνική «meat glue», που είναι ιδιαίτερα δημοφιλής σε πολλά εστιατόρια. Στην ουσία, το φιλέ μινιόν κατασκευάζεται τεχνητά από όλα τα αποφάγια κρέατος του εστιατορίου (εξ ου και το όνομα της τεχνικής – δηλαδή «κολλάνε» τα αποφάγια μεταξύ τους), χωρίς φυσικά να αποκαλύπτεται αυτό στον πελάτη.

Η τρανσγλουταμινάση (ή αλλιώς «κόλλα κρέατος») είναι μια λευκή σκόνη που πωλείται με το κιλό, με την οποία κομμάτια από βοδινό, αρνί, κοτόπουλο, ακόμη και ψάρι, «κολλάνε» μεταξύ τους έτσι ώστε το τελικό προϊόν να μοιάζει με ένα συμπαγές κομμάτι κρέατος (ή ψαριού).

Πηγή

The post Τεράστια ΑΠΑΤΗ με το κρέας! Δείτε πως μας πουλάνε τα υπολείμματα για μπριζόλες! appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Τεράστια ΑΠΑΤΗ με το κρέας! Δείτε πως μας πουλάνε τα υπολείμματα για μπριζόλες!