21 March, 2019
Home / Διαφορα (Page 458)

Την εξαγγελία της κυβέρνησης, σύμφωνα με την οποία η συμφωνία με την Εκκλησία ανοίγει το δρόμο για 10.000 προσλήψεις στο Δημόσιο, αμφισβητεί ο Παναγιώτης Καρκατσούλης με δήλωσή του στη Ναυτεμπορική.

«Ακόμη και στην περίπτωση που εφαρμοστεί αυτή η συμφωνία, πράγμα που δεν είναι καθόλου βέβαιο, δεν αρκεί να σβήσεις απλώς από την Ενιαία Αρχή Πληρωμών το ΑΦΜ των κληρικών που σήμερα πληρώνονται από το ελληνικό δημόσιο. Θα πρέπει να καταργήσεις τις θέσεις τους, δηλαδή να τους απολύσεις» επισημαίνει.

Αυτό, εξηγεί, σημαίνει πρακτικά το εξής: είτε θα πρέπει να το πεις με ονοματεπώνυμο για έναν – έναν, είτε θα πρέπει να αλλάξεις τη νομική μορφή της εκκλησίας και να τη μετατρέψεις σε νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου.

«Δεν γίνονται αυτά. Θα ήταν σεισμός» καταλήγει.

naftemporiki.gr

Πηγή Π. Καρκατσούλης στη «Ν»: Γιατί δεν μπορούν να γίνουν 10.000 προσλήψεις


 

Τα Αρβανίτικα (arbërisht) αποτελούν κλάδο της τόσκικης διαλέκτου της Αλβανικής γλώσσας που ομιλείται στην σημερινή νότια Αλβανία καθώς και σε κάποια μέρη της Ελλάδας



Αν πάει κάποιος στην περιοχή των Μεσογείων, όπου και υπάρχουν πολλοί Αρβανίτες, και τους ακούσει να μιλούν την αρβανίτικη γλώσσα, ενδεχομένως να μην καταλάβει απολύτως τίποτε. Η διάλεκτος αυτή είναι πανάρχαιη.
Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη όταν ιδρύθηκε η ελληνική αποικία της Επιδάμνου, στο σημερινό λιμάνι του Δυρραχίου στην Αλβανία, οι Κορίνθιοι άποικοι συνάντησαν Βρύγες και όχι Ιλλυριούς κατοίκους.
Αργότερα εισέβαλε η βάρβαρη φυλή των Ταυλαντίων Ιλλυριών στην περιοχή της κεντρικής Αλβανίας, που όμως δεν έσβησαν την φρυγική γλώσσα στην περιοχή. Ακολούθησαν οι πόλεμοι με το βασίλειο της Μακεδονίας, για 200 περίπου χρόνια, και ιδρύθηκαν παράλληλα με τις ελληνικές αποικίες των παραλίων και νέες πόλεις από τους Μακεδόνες και Ηπειρώτες βασιλείς, όπως η Αντιγόνεια στο Τεπελένι και η Αντιπάτρεια στο Μπεράτι της Αλβανίας. Ο εξελληνισμός άρχισε ενωρίς και εξελίχθηκε ραγδαία κατά την ελληνιστική και ρωμαϊκή εποχή.

Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Διοκλητιανός ονόμασε την περιοχή αυτή ρωμαϊκη επαρχία, ως Ιλλυρία Ελληνική ή Νέα Ήπειρος, με πρωτεύουσα την Επίδαμνο, αποικία των Κορινθίων. Από εκεί περνούσε διασχίζοντας όλη την κεντρική Αλβανία η Εγνατία Οδός που κατέληγε στην νέα πρωτεύουσα των Ρωμαίων, την Κωνσταντινούπολη, το Βυζάντιο, των Μεγαρέων αποίκων. Οι αναφορές για την Νέα Ήπειρο την δηλώνουν ως μερικώς ελληνική και μερικώς εξελληνισμένη. Ακολούθησε η βυζαντινή περίοδος που κράτησε 1.100 χρόνια. Από το Δυρράχιο καταγόταν ο αυτοκράτορας Αναστάσιος ο Δίκορος. Είχε τον έναν οφθαλμό μαύρο και τον άλλο γαλανό. Το Δυρράχιο καταστράφηκε από σεισμό και ο Αναστάσιος το ανοικοδόμησε κατασκευάζοντας τα μεγαλύτερα και υψηλότερα τείχη στα Βαλκάνια. Τόσο μεγάλα που πρo χωρούσαν ιππείς επάνω τους!
Αργότερα η περιοχή έγινε βυζαντινό διοικητικό Θέμα με πρωτεύουσα το Δυρράχιο. Υπήρξαν και εποικισμοί σλάβων στα ορεινά, που δεν επηρέαζαν σοβαρά τον εντόπιο πληθυσμό, την γλώσσα και την ορθόδοξη θρησκεία. Για 100 περίπου χρόνια εκεί συγκρούσθηκαν Βούλγαροι και Βυζαντινοί μέχρι που νίκησαν οι Βυζαντινοί την εποχή του Βουλγαροκτόνου (1018 μ.Χ.). Εκείνην την εποχή γίνονται οι πρώτες αναφορές σε Αρβανίτες της Ηπείρου και σε Αλβανούς της Βόρειας Αλβανίας (Διοκλείας). Το αναφέρουν οι Βυζαντινοί ιστορικοί συγγραφείς της εποχής, ο Μιχαήλ Ατταλειάτης και η πριγκίπισσα Άννα Κομνηνή.

Το 1204 αλώθηκε η Κωνσταντινούπολη από τους Φράγκους σταυροφόρους και ιδρύθηκε στην δυτική βυζαντινή Ελλάδα το Δεσποτάτο της Ηπείρου, με έδρα την Άρτα και με βασιλείς από την Δυναστεία των Κομνηνών. Περιέλαβε όλην σχεδόν την Αλβανία μέχρι το Δυρράχιο στα Βόρεια. Εκείνους τους αιώνες εμφανίζεται η περιοχή Άρβανο ανάμεσα στις Βρυγηίδες (δηλ. των Βρυγών – νυν Πρέσπες) λίμνες και το Δυρράχιο, σε ορεινή τοποθεσία, βόρεια της σημερινής Βορείου Ηπείρου.
Στα 1262-1282 εισβάλουν στην περιοχή οι Γάλλοι της Δυναστείας των Ανδεγαυών της Ιταλίας, ηττώνται από τους Παλαιολόγους και παραιτούνται από την διεκδίκηση της Κωνσταντινούπολης. Αλλά οι περιοχές της Βόρειας Αλβανίας υιοθετούν τον καθολικισμό και ξεκινά η θρησκευτική διαίρεση της χώρας. Ο νότος παραμένει ορθόδοξος στο Δεσποτάτο της Ηπείρου των Κομνηνών. Έναν αιώνα αργότερα, στα 1320-1370 ξεκινά η κάθοδος των αρβανίτικων φυλών της Ηπείρου προς την νότια Ελλάδα. Είχαν προηγηθεί η κατάκτηση του Δεσποτάτου της Ηπείρου από τους Ιταλούς Ορσίνι των Επτανήσων, τους Παλαιολόγους της Κωνσταντινούπολης και τέλος τους Σέρβους του Στέφανου Δουσάν.
Οι Αρβανίτες εγκαθίστανται μέχρι το 1400 στην Στερεά Ελλάδα, την Αττική, την Εύβοια, την Πελοπόννησο, την Θράκη… Ενώ παράλληλα ξεκινά η οθωμανική κατάκτηση των Βαλκανίων και την Ελλάδας που θα κρατήσει ένα περίπου αιώνα.
Τα Αρβανίτικα (arbërisht) αποτελούν κλάδο της τόσκικης διαλέκτου της Αλβανικής γλώσσας που ομιλείται στην σημερινή νότια Αλβανία καθώς και σε κάποια μέρη της Ελλάδας. Σύμφωνα με τη Βικιπαιδεία, ως αρβανιτόφωνες ή μέχρι σχετικά πρόσφατα αρβανιτόφωνες περιοχές στην Ελλάδα μπορούν να θεωρηθούν οι παρακάτω:
ένα μέρος της Αττικής και της Βοιωτίας (με δυτικότερο όριο της αρβανιτοφωνίας το χωριό Στείρι Βοιωτίας)
το ανατολικό άκρο του νομού Φθιώτιδος (Λοκρίδα)
η νότια Εύβοια (μέχρι και το χωριό Αχλαδερή προς βορρά και με εξαιρέσεις την πόλη της Καρύστου, τον Πλατανιστό και το Μαρμάρι)
η βόρεια Άνδρος (μέχρι και τα χωριά Βουρκωτή και Απροβάτου προς νότο)
τα νησιά του Αργοσαρωνικού Σαλαμίνα, Αγκίστρι, Ύδρα, Σπέτσες και Πόρος

η Τροιζηνία και τα Μέθανα
μεγάλο μέρος του νομού Κορινθίας, ειδικά η περιοχή των Γερανείων
το ανατολικό τμήμα της Κορινθίας (Σοφικό και η ευρύτερη περιοχή του πρώην δήμου Σολυγείας) και η περιοχή της Στυμφαλίας (Κλημέντι και γύρω χωριά)
το μεγαλύτερο ανατολικό τμήμα του νομού Αργολίδος
μέρος του νομού Αχαϊας (δυτικά της Πάτρας)
μέρος της επαρχίας Τριφυλλίας του νομού Μεσσηνίας (το Δώριο και τα γύρω χωριά, γνωστά ως Σουλιμοχώρια) που αποτελούν διοικητικά τους σημερινούς δήμους Δωρίου και Αετού
το χωριό Δάρας Αρκαδίας καθώς και ένας μικρός θύλακας στην περιοχή του τ.δήμου Ζάρακα Λακωνίας (Χάρακας, Πιστάματα, Λαμπόκαμπος,Ρηχέα).
Τον 19ο αιώνα τα αρβανίτικα ομιλούνταν και σε χωριά της Ηλείας, της Αρκαδίας και της επαρχίας Καλαβρύτων του νομού Αχαΐας.

Τα αρβανίτικα που ομιλούνται σε κάποια χωριά των νομών Θεσπρωτίας και Πρεβέζης, στον νομό Έβρου από απογόνους προσφύγων από τα αλβανόφωνα χωριά Μεγάλο Ζαλούφι, Ιμπρίκ Τεπέ, Παζάρ Δερέ, Γιλανλή, Αλτίν Τάς, Αμπαλάρ, Σουλτάνκιοϊ, Καρατζά Χαλήλ της Ανατολικής Θράκης, στις Μάνδρες Κιλκίς από τους απογόνους προσφύγων από τη Μανδρίτσα της Ανατολικής Ρωμυλίας, στο Νομό Ροδόπης (Παραδημή, Προσκυνητές κ.α.) καθώς και στα χωριά Λέχοβο, Δροσοπηγή και Φλάμπουρο Φλωρίνης, πρέπει να διακριθούν από τα αρβανίτικα της νότιας Ελλάδας, λόγω της ιδιαίτερα στενής τους συγγένειας με τη σύγχρονη νοτιοαλβανική (τοσκική) διάλεκτο. Σε σύγκριση με τις αλβανικές διαλέκτους των παραπάνω περιοχών, τα αρβανίτικα της νότιας Ελλάδας είναι σαφώς περισσότερο αρχαϊκά, κυρίως ως προς το λεξιλόγιο, και εγγύτερα προς τη μεσαιωνική μορφή της τοσκικής διαλέκτου.
ΠΙΝΑΚΑΣ ΜΕΡΙΚΟΥ ΑΡΒΑΝΙΤΙΚΟΥ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟΥ
Ακολουθεί ένα λεξιλόγιο της σημερινής αρβανίτικη γλώσσας της νότιας Ελλάδας. Μόνον ο Μάρκος Μπότσαρης κατόρθωσε να γράψει αρβανίτικο λεξικό στα χρόνια της εξορίας των Σουλιωτών (μετά το 1803).
Μπουκουράνα : Όμορφη
Μπουκουριά : Ομορφιά
Παλαθούρε : Παραθυρο
Στέπι : Σπίτι (> hospitium λατ.)
Βαιζα : κορίτσι
Ντιαλι : Αγόρι
Μπουρι : Άνδρας
Γκρουα : Γυναίκα
Τάτα : Πατέρας (< άττας φρυγικό)
Μούμα : Μητέρα , Μαμά
Πλιάκα : γριά, αρχαία
Θειάκα : Θεία
Βογκελ : Μικρός
Μάδε : Μεγάλος
Βλα ιμ : Αδερφός μου (> βλάμης : φίλος)
Μοτρα : Αδερφή
Κρουσκ : Συγγενείς, Συμπέθεροι
Μπουγιαρ : Αριστοκράτες, Βογιάροι
Πρίφτης : Ιερέας, Παπάς (> priest αγγλικά)
Τριμ : Παλληκάρι
Νουσε : Νύφη
Νταρσεμ : Γάμος
Ζοτιν : Κύριος, Θεός (< Ζευς)
Ντιελ : Ήλιος (< Δίας)
Ντερα : Πόρτα (< Δέρας ή Δούρα ομηρικό)
Κιελ : Ουρανός (> cielo ιταλικά)
Ντέτι : Θάλασσα
Μάλι : Βουνό
Λιούμι : Ποτάμι
Ράθρι : Ρείθρο, θέση κοντά σε ποτάμι
Χώρα : Πρωτεύουσα πόλη
Καντούτι : Χωριό
Κρουγιε : Βρύση (< κρήνη)
Ούγιε : Νερό (> aqua λατινικό)
Αρ : Γη (αρ πανάρχαια λέξη της Γης)
Ζιαρδ : Φωτιά
Μπουκ : Ψωμί (< βέκος φρυγικό)
Ντιαθ : Τυρί
Κριε : Κεφάλι (< κριός)
Κόκα : Κεφάλι
Κρεχαρορι : Στήθος
Κουριζι : Πλάτη
Μπίθα : Πισινός
(Μπιθε-γκουρας : Κολο-κοτρώνης)
Γκούρα – Πέτρα
(οπλαρχηγός Γκούρας του 1821)
Ντορες : Χερια
Κεμπετε : Πόδια
Δεμπε : Δόντια
Γκουλουμιε : Μάτια, Οφθαλμοί
Μπέσα : Πίστη, υπόσχεση
Μπαμπεσιά : Απιστία, Ατιμία
Πακ : λίγη
(Πακ μπέσα : Μπαμπεσια)
Φλες : Μιλάω, Λέω
(Παπαφλεσσας : Πολυλογάς παπάς)
Κες : Γελώ
Καμ : Έχω, Κεμι : Έχουμε
Σκοβα : Περναω από κάπου
Ντο βες : Θα πάω (< βαίνω)
Ντο Χαμ: θα φάω (< χαύω αρχαίο ελληνικό)
Μος : Μην (αρνητικό, αποτρεπτικό)
Ντρέδε : Τρομεροί (Ντρέδες Μεσσηνίας)
Ρι ατιε : Κάθησε εδώ (< ρέω)
Σούμε : Πολύ
Φτοχτε : Κακό, Φτωχό
Βατε : Πήγε, Έφυγε (< βαίνω)
έρδε : ήρθε
Σιπρ : Επάνω (> sopra ιταλικό)
Ποστ : Κάτω
Φάρα : Σπόρος, γένος
(< φατρία αρχαίο ελληνικό)
Σιοκ : δικός μου, δικός σας
Ρα καμπάνα : η καμπάνα
Πι : Πίνω
Τι : Εσύ (> tu ιταλικό)
Σοντε : Σήμερα
Νατε : Νύχτα (> notte ιταλικό)
Μενάτε : Πρωί (Μετά την νύχτα)
Ντίτα : Ημέρα (> date, day αγγλικό)
Βίτρα : Χρόνια, Έτη
Κουρτίνα : Όταν
Κάντον : Τραγουδώ (> canzoni ιταλικό)
Γκλιούχε : Γλώσσα
Ε πάρε : Ο πρώτος (> primus λατινικό)
Γκιθ : Όλο
Πούνε : Εργασία, δουλειά (< πόνος)
Μπάρδε : Λευκό, Άσπρο
Κουκε : Κόκκινο
Ζεζε : Μαύρο
Ρίμτε : Κίτρινο
Λουλε : Άνθος, Λουλούδι
Γκορυτσά, γκορτσά : Άγρια αχλαδιά
Εα κτου : Έλα εδώ
Σκόν γκα κτου : Φύγε από εδώ
Ντελιέτ : Πρόβατα
Δίτε : Κατσίκια
Γκιόσα : Προβατίνα
Ντόσα : Γουρούνα
Λιόπε : Αγελάδα
(> Λιόπεσι)
Πούλε : Κοτόπουλο
(> polo ιταλικά)
Λεπούρ : Λαγός
(> κελεπούρι)
Γκιέλι : Κόκκορας
Καρκαλέτσι : Ακρίδα
Μελιγκόνα : Μυρμήγκι (< μυρμηδών ομηρικό)


periergaa.blogspot.gr
http://www.diakonima.gr




yiorgosthalassisΠηγή Αρβανίτικη γλώσσα: Δείτε απίστευτες λέξεις από αυτήν την πανάρχαια διάλεκτο

Το ότι τα περισσότερα αναψυκτικά περιέχουν μεγάλες ποσότητες ζάχαρης είναι λίγο πολύ γνωστό. Ένας άνθρωπος αποφάσισε να κάνει ένα πείραμα που δεν επιδέχεται επικρήσεων.

Αποφάσισε να βράσει σε 4 ξεχωριστές κατσαρόλες μια Coca cola, μια coca cola zero, μια coca cola light και μια pepsi!

Δείτε στο βίντεο τα αποτελέσματα του πειράματος!

Πηγή

The post Άρχισε να βράζει Coca cola, Pepsi, Coca Cola Zero και light και δείτε πόση ζάχαρη έβγαλαν! appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Άρχισε να βράζει Coca cola, Pepsi, Coca Cola Zero και light και δείτε πόση ζάχαρη έβγαλαν!


Γράφει ο Σάββας Ιακωβίδης

Ηχηρές και πανίσχυρες ελληνικές λέξεις, όπως αγάπη για την πατρίδα, αξιοπρέπεια, τιμή, ελευθερία, περηφάνια, ευθύνη, σοβαρότητα, αξιοπιστία κ.λπ, έχουν κατερειπωθεί και συνθλιβεί κάτω από την αδίστακτη κομματοκρατία, τη ρουσφετοκρατία, την ανικανοκρατία και την ασχετοκρατία. Με όποιον πολίτη μιλήσετε, μία είναι η κοινή συνισταμένη των σχολίων και των αντιδράσεών του: Απελπισία. Αδιέξοδα
Τις τελευταίες ημέρες διάβασα δύο διαφορετικά κείμενα, τα οποία, όμως, συγκλίνουν σε μια τραγική διαπίστωση: Ο Ελληνισμός, ο οποίος το 1940 μεγαλούργησε (όπως και ο κυπριακός Ελληνισμός το 1955-59), σήμερα παραπαίει. Γονάτισε ή επέτρεψε να τον γονατίσουν οικονομικά, πολιτικά, ηθικά, ιδεολογικά και εθνικά.
Μια σοβαρή εξήγηση του θλιβερού φαινομένου ενός Ελληνισμού απελπισμένου, παραιτημένου, αποπροσανατολισμένου, αποχαυνωμένου, είναι η ηγεσία του. Έχει εκλέξει και ανέχεται μιαν ηγεσία σπιθαμιαία, κατώτερη των κρίσιμων περιστάσεων, η οποία είναι βουτηγμένη στη σήψη και στη διαφθορά, χωρίς ίχνος ευθιξίας και σεβασμού των Ελλήνων. Νοιάζεται για τον ελεεινό περίγυρό της και τις καρέκλες και όχι για τη διάσωση του Ελληνισμού από την επελαύνουσα Τουρκία.

Ηχηρές και πανίσχυρες ελληνικές λέξεις, όπως αγάπη για την πατρίδα, αξιοπρέπεια, τιμή, ελευθερία, περηφάνια, ευθύνη, σοβαρότητα, αξιοπιστία κ,λπ, έχουν κατερειπωθεί και συνθλιβεί κάτω από την αδίστακτη κομματοκρατία, τη ρουσφετοκρατία, την ανικανοκρατία και την ασχετοκρατία. Με όποιον πολίτη μιλήσετε, μία είναι η κοινή συνισταμένη των σχολίων και των αντιδράσεών του: Απελπισία. Αδιέξοδα. Καμία προοπτική στα μεγάλα ζητήματα του τόπου. Θυμός για την παχυδερμία των κυβερνώντων. Οργή για τον απίστευτο εγωισμό και την αλαζονεία διαφόρων τάξεων. Πλήρης απαξίωση της πολιτικής και πολιτικών. Όλοι διερωτώνται: «Πώς καταντήσαμε σε αυτό το μαύρο χάλι; Γιατί δεν αντιδρούμε; Γιατί ανεχόμαστε και σιωπούμε; Γιατί επανεκλέγουμε άχρηστους, γελοίους και επικίνδυνους;», κ.λπ.

Το ένα κείμενο αναφέρεται σε μία φωτογραφία του 1940, που εμφανίζει μερικούς πολύ γνωστούς Έλληνες ηθοποιούς, οι οποίοι αυτόβουλα κατετάγησαν στον ελληνικό στρατό για να πολεμήσουν κατά του Ιταλού εισβολέα. Μεταξύ αυτών ο Λάμπρος Κωνσταντάρας και ο Δ. Παπαγιαννόπουλος. Επίσης πολλοί ποιητές, δημοσιογράφοι, συγγραφείς, ζωγράφοι, ηθοποιοί και λογοτέχνες πήραν μέρος στην εποποιία του ’40, όπως ο νομπελίστας ποιητής μας Οδ. Ελύτης, ο Τερζάκης, ο Καραντώνης, ο Γ. Θεοτοκάς, ο οποίος έβαλε και «μέσον» για να πολεμήσει. Κι ακόμα ο Κατράκης, ο Καλλέργης, ο Λουκής Ακρίτας, ο Καββαδίας, ο Εγγονόπουλος, ο Βρεττάκος. Γιατί το ’40 η Ελλάδα νίκησε; Διότι η ελληνική κοινωνία ενώθηκε μπροστά στον κίνδυνο και πολέμησε για την ελευθερία, την τιμή και την αξιοπρέπειά της.

Ο ίδιο συνέβη και στην Κύπρο, το 1955-59. Απορεί, συνεπώς, κάθε σκεπτόμενος και πατριώτης Έλληνας: Γιατί οι σημερινοί Έλληνες, στην Ελλάδα και στην Κύπρο, είναι γονατισμένοι, καταπτοημένοι, ξέπνοοι και παραδομένοι; Μιαν απάντηση επιχειρεί να δώσει ο εκλεκτός φίλος Ανδρέας Τ. Λουκά, πρόσφυγας από το Αγριδάκι της κατεχόμενης Κερύνειας μας. Με αφορμή και όσα συμβαίνουν ξανά με το ΓεΣΥ, γράφει:

«Το βασικό, το οποίο διαφεύγει στους πάντες, είναι γιατί συμβαίνουν αυτά. Και κανείς δεν αναρωτιέται γιατί κάτι ανάλογο δεν συμβαίνει σε άλλα κράτη, πλην των αφρικανικών και των δύο ελληνικών. Από τις αντιδράσεις του κόσμου φαίνεται πως ο λαός δεν είπε ακόμα τον τελευταίο του λόγο. Χρειάζεται μόνον έναν ηγέτη που να του πει εκείνο που ΠΡΕΠΕΙ να ακούσει… Τι φταίει, λοιπόν; Απλό: Όλο αυτό το ελεεινό παρασιτικό κομματοσκυλολόι, που μας κάθισε στο σβέρκο και έχει μολύνει και λεηλατήσει τα πάντα, ΔΕΝ ΑΓΑΠΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ, ΟΥΤΕ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ.

»Είναι ολοφάνερο, προπάντων και από τη λύση που επιδιώκει και στο Κυπριακό. Δεν πιστεύει στο κράτος μας. Δεν καταλαβαίνει πως αυτό το κράτος είναι δικό μας, πως πρέπει να το αγαπούμε και να το προστατεύουμε. Να το υπερασπιζόμαστε πάση θυσία! Όλοι αυτοί συμπεριφέρονται ως εάν να πρόκειται για ξένο κράτος, για κάποιον κατακτητή στον οποίο οφείλουν να προξενήσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ζημιά.

»Δεν έχουν ίχνος πατριωτισμού μέσα τους, είναι αχόρταγοι, άρπαγες, ξεπουλημένοι σε ξένα συμφέροντα και ό,τι άλλο νοσηρό βάλει ο νους του ανθρώπου. Και όχι μόνο αυτοί, αλλά και όλοι όσοι ζήτησαν και έλαβαν ρουσφέτι από αυτούς, όλοι όσοι, για να βολευτούν σε προσωπικό ή οικογενειακό επίπεδο, τους χρησιμοποίησαν σαν μέσο για να βάλουν χέρι στα κρατικά ταμεία. Αν τους αφήσουμε να συνεχίσουν, ξαφνικά μια μέρα και πολύ σύντομα θα βρεθούμε υπό καθεστώς τουρκοκρατίας, από την οποία καμία δυνατότητα δεν θα έχουμε να απαλλαγούμε ΠΟΤΕ!

»Καθημερινά οι λεγόμενες ‘ηγεσίες’ του Ελληνισμού επιβεβαιώνουν τα πιο πάνω. Είμαστε δύο κράτη υπό απαγόρευση, από την Τουρκία. Καθημερινά ο υπερφίαλος Τούρκος μάς απαγορεύει τα πάντα και εμείς περί άλλα τυρβάζουμε. Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε…». Και ο Ανδρέας Τ. Λουκά καταλήγει: «Προβληματιστείτε! Ξεφύγετε από τις ηλίθιες αριστεροδεξιές ιδεολογίες και τα άθλια κόμματα του ολέθρου. Βάλτε μπροστά τον πατριωτισμό και την αγάπη για την Πατρίδα. Και όποιος σας πει ξανά φασίστες, επειδή θα μιλήσετε για πατριωτισμό, απλώς ΜΗΝ τον ανεχθείτε! Δώστε του την κατάλληλη απάντηση». Τα σχόλια, δικά σας.


*Ο Σάββας Ιακωβίδης είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα ΣημερινήΠηγή Γιατί ο σημερινός Κύπριος απελπίστηκε, παραιτήθηκε, αποχαυνώθηκε και φαίνεται έτοιμος να παραδοθεί;



Θα συμφωνήσουμε όλοι, ότι η διαλεύκανση κάθε σκανδάλου πρέπει να προχωρήσει προκειμένου να απαλλαγεί η ελληνική κοινωνία από πολιτικούς και επιχειρηματίες που υπονομεύουν τη δημοκρατία. Η ατιμωρησία της διαφθοράς τρέφει τον ολοκληρωτισμό.
Σήμερα όμως το θέμα μας αφορά ένα άλλο σκάνδαλο που κατά σύμπτωση είναι πολύ μεγαλύτερο σε μέγεθος από όλα τα άλλα σκάνδαλα μαζί. Τούτο το σκάνδαλο δεν αφορά ένα μικρό κύκλο διεφθαρμένων πολιτικών και κρατικών υπαλλήλων, αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό των πολιτικών και ένα μεγάλο ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων. Δεν λέγεται καν «σκάνδαλο», αλλά διορισμός στο Δημόσιο χωρίς αξιοκρατικά κριτήρια μέσω κομματικών ή πελατειακών δικτύων. Ας το αναλύσουμε με αριθμούς:
Α. Σε μια περίοδο τριάντα οκτώ ετών (1980-2018) το Πρόγραμμα των Δημοσίων Επενδύσεων δεν ξεπέρασε συνολικά τα 200 δισ. ευρώ. Έστω ότι τα πάσης φύσεως σκάνδαλα καλύπτουν το θηριώδες 5% αυτού του ποσού (υπήρξαν πολιτικοί με αυτό το προσωνύμιο). Το αποτέλεσμα είναι 10 δισ. ευρώ!
Ας δεχθούμε επίσης αυθαίρετα, για την οικονομία της συζήτησης, ότι όλες οι υποθέσεις διαφθοράς και μικροδιαφθοράς στο Δημόσιο ανέρχονται σε άλλα 20 δισ. ευρώ. Σύνολο 30 δισ. ευρώ. Έστω επίσης ότι όλοι όσοι έβαλαν το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι έλαβαν 1 εκατομμύριο ευρώ κατά μέσο όρο. Σε μια περίοδο 38 ετών οι διεφθαρμένοι κάθε είδους αγγίζουν τις 30.000.
Β. Το 2018 η δαπάνη μισθοδοσίας του Δημοσίου ανέρχεται σε 17 δισ. ευρώ. Ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων υπολογίζεται σε 700.000 περίπου. Συνεπώς, ο μέσος ακαθάριστος μισθός ενός απασχολούμενου στο Δημόσιο το 2013 κυμαίνεται περίπου σε 24 χιλ. ευρώ.
Οι υπάλληλοι του κράτους και του ευρύτερου δημόσιου τομέα την τελευταία τριακονταετία εργάστηκαν σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία πριν συνταξιοδοτηθούν κατά μέσο όρο περίπου 25 χρόνια ο καθένας. Εάν λοιπόν κάποιος προσλήφθηκε στο Δημόσιο σε ηλικία είκοσι πέντε ετών, συνταξιοδοτήθηκε στα πενήντα του, θα λαμβάνει σύνταξη για τριάντα πέντε τουλάχιστον χρόνια. Η συνταξιοδοτική δαπάνη του προϋπολογισμού για 450.000 περίπου συνταξιούχους δημοσίους υπαλλήλους ήταν 6,3 δισ. ευρώ το 2017, δηλαδή περίπου 14.000 ευρώ ανά συνταξιούχο.
Σε σημερινές τιμές λοιπόν ένας δημόσιος υπάλληλος κόστισε στο κράτος κατ’ ελάχιστον τα ακόλουθα ποσά: (α) Κατά τον εργάσιμο βίο του (25x24.000=) 600.000 ευρώ, (β) κατά το διάστημα του συντάξιμου βίου του εισέπραξε (35x14.000=) 490.000 ευρώ. Συνολικά δηλαδή έλαβε τουλάχιστον 1.090.000 ευρώ. 
Το 1980 είχαμε περίπου 400.000 δημοσίους υπαλλήλους ενώ το 2009 (όταν ξεκίνησε η κρίση) ο αριθμός τους ξεπερνούσε το 1.000.000. Από αυτούς τουλάχιστον 300.000 ήταν απολύτως περιττοί. Τους επέβαλε ένα άρρωστο πελατειακό σύστημα για να μπορεί να διαιωνίζει και επεκτείνει την κυριαρχία του.
Αυτοί σύμφωνα με τους παραπάνω συντηρητικούς υπολογισμούς στοίχισαν στην οικονομία (300.000 x 1.090.000=) 327 δισ. ευρώ. Όσο δηλαδή είναι σήμερα το δημόσιο χρέος της χώρας ή 10 φορές τουλάχιστον το κόστος ολόκληρης της διαφθοράς και της μίζας.


Αυτό το συλλογικό διαχρονικό σκάνδαλο των ρουσφετολογικών προσλήψεων μοιάζει να μην ενοχλεί κανέναν και περνά απαρατήρητο κάτω από τα πέπλα της κοινωνικής συν(εν)οχής.

tasosavrantinis




Πηγή Αυτό το συλλογικό διαχρονικό σκάνδαλο των ρουσφετολογικών προσλήψεων μοιάζει να μην ενοχλεί κανέναν και περνά απαρατήρητο κάτω από τα πέπλα της κοινωνικής συν(εν)οχής.

Σας αρέσει το frozen yogurt; Είστε φαν αλλά οι τιμές δεν σας αφήνουν να το απολαμβάνετε όσο συχνά όσο θα θέλατε; Αυτή η συνταγή είναι πάρα πολύ εύκολη, δεν χρειάζεστε ούτε παγωτομηχανή ούτε κόπο.

Θα χρειαστείτε

• 250γρ γιαούρτι
• 600γρ κατεψυγμένα φρούτα (φράουλες, blueberries, raspberries)
• 3 κουτ. σούπας μέλι
• μπλέντερ
• ένα ταψάκι στρωμένο με χαρτί ή ένα τάπερ

Στο μπλέντερ σας (το κοπτήρι που κόβουμε το κρεμμύδι κλπ) ρίχνουμε τα παγωμένα φρούτα, το γιαούρτι και το μέλι. Χτυπάμε με επιμονή, όχι συνεχόμενα στην αρχή. Στην αρχή πατάτε διακεκομμένα το κουμπί, ώστε να σπάσουν τα μεγάλα κομμάτια από τα φρούτα. Επιμένετε μέχρι το μίγμα να είναι όσο πιο λείο γίνεται.

Κάπως έτσι δηλαδή

yogurt1

Το ρίχνετε σε ένα μεγάλο ταψί που έχετε στρώσει μέσα αντικολλητικό χαρτί και το απλώνετε με ένα κουτάλι. Θέλουμε το ταψί να είναι αρκετά μεγάλο ώστε να μην έχει μεγάλο πάχος και να παγώσει πολύ γρήγορα!

yogurt2

Το βάζετε στην κατάψυξη για 10 λεπτά. Το βγάζετε και σερβίρετε!

Ο χρόνος φαίνεται λίγος για να παγώσει πλήρως, αλλά δε θέλουμε να το αφήσουμε πολύ γιατί θα γίνει πέτρα! Τα κατεψυγμένα φρούτα κάνουν το μίγμα ήδη πολύ κρύο, οπότε το γιαούρτι κρυσταλλώνει αρκετά ώστε να στέκεται, αλλά όχι τόσο ώστε να γίνει σκληρό.

yogurt4

yogurt3
Πηγή

The post Frozen yogurt στιγμής με 3 υλικά appeared first on LINE LIFE.

Πηγή Frozen yogurt στιγμής με 3 υλικά

Ενώ τα διεθνή μέσα ενημέρωσης υποστηρίζουν ότι ο Τραμπ υπέστη μεγάλο πλήγμα στις ενδιάμεσες εκλογές, καθώς έχασε τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων, μια προσεκτική ματιά στην…
εκλογική ανθρωπογεωγραφία αλλά και το οικονομικό παρασκήνιο των εκλογών, οδηγεί σε λιγότερο αισιόδοξα συμπεράσματα.

Καταρχήν οι Δημοκρατικοί, αν και είχαν απέναντί τους τον πιο τραγικό πρόεδρο από τη δημιουργία του αμερικανικού κράτους, αλλά και τη στήριξη των μεγαλύτερων φιλελεύθερων MME, δεν κατάφεραν να δημιούργησαν το «μπλε τσουνάμι» που θα τους έδινε και τον έλεγχο της Γερουσίας. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, μετατρέποντας τις εκλογές σε προσωπικό δημοψήφισμα, απέδειξε ότι ο «τραμπισμός» δεν είναι ένα ιστορικό ατύχημα, αλλά ένα φαινόμενο με βαθύτερες ρίζες.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε πολιτείες, όπου ο πρόεδρος έδωσε προσωπικά το «παρών», οι Ρεπουμπλικάνοι αύξησαν τις έδρες τους στη Γερουσία. Επίσης οι Ρεπουμπλικάνοι διατήρησαν την κυριαρχία τους σε περιοχές εργατικών στρωμάτων, ενώ οι Δημοκρατικοί πέτυχαν τις μεγαλύτερες νίκες τους σε περιφέρειες υψηλότερων εισοδημάτων και μορφωτικού επιπέδου.

Προφανώς οι ενδιάμεσες εκλογές έφεραν αρκετά ευχάριστα μηνύματα, όπως η εκλογή των δύο πρώτων μουσουλμάνων γυναικών (μεταξύ αυτών η πρόσφυγας Ιλχάν Ομάρ με καταγωγή από τη Σομαλία και την Παλαιστίνη). Επίσης η αριστερή Αλεξάντρια Οκάζιο Κορτεζ (κόρη Πορτορικάνου μετανάστη η οποία ξεκίνησε την πολιτική της σταδιοδρομία ενώ ακόμη εργαζόταν ως σερβιτόρα) έγινε η πιο νέα πολιτικός που κερδίζει μια θέση στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Και το γιόρτασε αναλόγως…

Αυτές οι σημαντικές νίκες όμως δεν πρέπει να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση ότι το αμερικανικό πολιτικό σκηνικό μετατοπίστηκε προς τα αριστερά.

Καταρχήν οι νίκες των προβεβλημένων στελεχών των Δημοκρατικών στηρίχθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου ροή δισεκατομμυρίων δολαρίων, η οποία τα καθιστά δέσμια των μεγάλων χορηγών τους. Οι ενδιάμεσες εκλογές του 2018 είναι οι πιο κοστοβόρες στην ιστορία των ΗΠΑ, αφού και τα δυο κόμματα δαπάνησαν (επισήμως) 5.2 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι Δημοκρατικοί δαπάνησαν περίπου 300 εκ. δολάρια περισσότερα από τους Ρεπουμπλικάνους και 44% περισσότερο από τις προηγούμενες ενδιάμεσες εκλογές.

Επαναλαμβάνοντας το γνωστό ψέμα του προέδρου Ομπάμα, ότι οι συνεισφορές προέρχονται από μικροποσά που δίνουν απλοί πολίτες, το Δημοκρατικό Κόμμα προσπάθησε να αποκρύψει το γεγονός ότι μόνο το 16% των χορηγιών αντιστοιχούσε σε ποσά μικρότερα των 200 δολαρίων. Για άλλη μια φορά τον τόνο έδωσαν τα μεγαθήρια της Wall Street, τα χρήματα των οποίων δόθηκαν κατά 52% στους Δημοκρατικούς.

Το βασικότερο πρόβλημα όμως είναι ότι η ηγεσία των Δημοκρατικών αντί να ξεκινήσει ένα νέο «ανένδοτο αγώνα» μετακινήθηκε προς την γραμμή του Ντόναλντ Τραμπ.  «Αρκετά με τη διχόνοια… είναι στιγμή ενότητας», δήλωσε η επικεφαλής της μειοψηφίας των Δημοκρατικών στη Βουλή των Αντιπροσώπων, Νάνσι Πελόσι, η οποία αρκέστηκε να ψελλίσει ορισμένες ασαφείς υποσχέσεις για την προστασία του  Medicare και του Medicaid – σε τομείς δηλαδή, που ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις με τους Ρεπουμπλικάνους.

Την ίδια στιγμή επιβεβαίωσε την φιλοπόλεμη στάση της Χίλαρι Κλίντον σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και απέφυγε να σχολιάσει τα εθνικιστικά ξεσπάσματα του Τραμπ και το κυνήγι των μεταναστών, το οποίο είχε ξεκινήσει ο πρόεδρος Ομπάμα.

Αντίθετα οι Δημοκρατικοί ακολούθησαν το παράδειγμα του Τραμπ, επιλέγοντας υποψηφίους από πρώην στελέχη του στρατιωτικού κατεστημένου και των μυστικών υπηρεσιών. Ανάμεσα στις πρώτες έδρες που «κλείδωσαν» ήταν και αυτές δύο πρώην στελεχών της CIA (Αμπιγκέιλ Σπανβεργκερ στην Βιρτζίνια και Ελίζα Σλότκιν στο Μίτσιγκαν), ενώ ακολούθησαν αρκετά πρώην στελέχη του Πενταγώνου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Παρά το γεγονός ότι η βάση του δημοκρατικού κόμματος έχει δείξει σαφή δείγματα ριζοσπαστικοποίησης τους τελευταίους μήνες, η ηγεσία του κόμματος εξακολουθεί να αντιπροσωπεύει τις οικονομικές ελίτ που, όπως έλεγε και ο Μπρεχτ, θέλουν να έχουν το κρέας στο τραπέζι, χωρίς να βλέπουν τον χασάπη την ώρα που σφάζει τα ζώα…

Άρης Χατζηστεφάνου

info-war.gr

Πηγή Μήπως ο Τραμπ δεν έχασε τις εκλογές;…


Γράφει ο Δημήτρης Δεληολάνης

Αν οι πρώην υπεύθυνοι του ΚΕΕΛΠΝΟ, που σκαρφίστηκαν την κρυψώνα πίσω από τη γυψοσανίδα, είχαν μελετήσει προσεκτικά την υπόθεση Μόρο, ή τουλάχιστον την ιστορία των Ερυθρών Ταξιαρχιών, θα είχαν αποφύγει αυτό το λάθος. Η μέθοδος της εντοιχισμένης κρύπτης καλυμμένης με γυψοσανίδα χρησιμοποιήθηκε και από την ιταλική τρομοκρατική οργάνωση. Και μάλιστα η ανακάλυψή της αποτελεί ένα από τα πολλά μυστήρια της υπόθεσης Μόρο.

Η κρυψώνα ανακαλύφθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1990 από έναν εργάτη που έκανε εργασίες ανακαίνισης σε διαμέρισμα στη Via Montenevoso του Μιλάνου. Καθώς καθάριζε τον τοίχο, ο οικοδόμος παρατήρησε μια ανωμαλία κάτω από το παράθυρο. Κατάλαβε ότι επρόκειτο για γυψοσανίδα που είχε στερεωθεί με καρφιά. Πίσω της κρυβόταν ένας ειδικά διαμορφωμένος χώρος με τέσσερα όπλα, 65 πυροκροτητές, μια τσάντα με 60 εκατομμύρια λιρέτες σε χαρτονομίσματα εκτός κυκλοφορίας και ένα μεγάλο ντοσιέ γεμάτο φωτοαντίγραφα. Αυτό το τελευταίο ήταν και το πιο σημαντικό εύρημα.

Ήταν 421 σελίδες με το δακτυλογραφημένο κείμενο που είχε γράψει ο πρόεδρος της Χριστιανοδημοκρατίας Άλντο Μόρο στις 55 ημέρες της απαγωγής του, δώδεκα χρόνια πριν την ανακάλυψη της κρύπτης. Κατά την περίοδο της απαγωγής του Μόρο, το 1978, το διαμέρισμα στη Via Montenevoso ήταν γιάφκα των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Οι καραμπινιέροι του αντιτρομοκρατικού σώματος του στρατηγού Κάρλο Αλμπέρτο Ντάλα Κιέζα την είχαν ανακαλύψει λίγους μήνες μετά τη δολοφονία του χριστιανοδημοκράτη πρόεδρου στις 9 Μαΐου 1978.

Αφού παρακολούθησαν για πολλές εβδομάδες το διαμέρισμα, την 1η Οκτωβρίου 1978 εισέβαλαν και συνέλαβαν τους ενοίκους, τρία ηγετικά στελέχη των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Το πιο σημαντικό εύρημα όμως ήταν οι εκατοντάδες σελίδες γραμμένες από τον όμηρο των τρομοκρατών. Από εκείνο το γραπτό, δεν έγιναν γνωστές παρά μόνο καμιά εξηνταριά σελίδες.

Όταν, όμως, δώδεκα χρόνια αργότερα, βρέθηκε και το δακτυλογραφημένο κείμενο, οι δικαστικές αρχές παρέδωσαν στην αρμόδια Κοινοβουλευτική Επιτροπή έρευνας το πλήρες κείμενο, που οι Ιταλοί δημοσιογράφοι γρήγορα βάπτισαν «Απολογία του Μόρο». Όπως διαπιστώθηκε, κατά τη διάρκεια της ομηρίας του, ο χριστιανοδημοκράτης πολιτικός κατέγραφε σε ένα μπλοκ τις απαντήσεις του σε ερωτήσεις που του έκαναν οι απαγωγείς του. Ερωτήσεις που δεν ήταν γραμμένες αλλά συμπεραίνεται, στη βάση των απαντήσεων, ότι ήταν συνολικά 16.

Πρώτης τάξεως ντοκουμέντα

Μετά την ανακάλυψη της κρύπτης οι εισαγγελείς του Μιλάνου θεώρησαν ότι η εισβολή των καραμπινιέρων το 1978 είχε διακόψει τη διαδικασία δακτυλογράφησης της «Απολογίας του Μόρο». Το πιο σημαντικό, όμως, ήταν ότι στο δακτυλογραφημένο κείμενο της κρύπτης υπήρχαν εκτενείς αναφορές σε θέματα που ήταν παντελώς απόντα από το χειρόγραφο κείμενο που είχαν κατασχέσει οι καραμπινιέροι. Θέματα καθόλου ανώδυνα ή ήσσονος σημασίας: ένα μεγάλο σκάνδαλο που αφορούσε τον χριστιανοδημοκράτη Τζούλιο Αντρεότι, ο οποίος το 1978 ήταν πρωθυπουργός. Ή, ακόμη πιο λεπτό θέμα, η έμμεση αναφορά του Μόρο στη μυστική νατοϊκή στρατιά Stay Behind, πιο γνωστή ως Γκλάντιο.

Η αποκάλυψη ότι η γυψοσανίδα έκρυβε πρώτης τάξεως μυστικά ντοκουμέντα προκάλεσε μεγάλες αναταράξεις. Ο τότε ηγέτης του Σοσιαλιστικού Κόμματος Μπετίνο Κράξι εξέφρασε δημοσίως την υποψία ότι τα ντοκουμέντα τα έβαλε στην κρυψώνα «κάποιο χεράκι», υπονοώντας τον πρωθυπουργό Αντρεότι. Ο Κράξι υποψιαζόταν ότι ο πανούργος χριστιανοδημοκράτης, με τον οποίο συγκυβερνούσε, του ετοίμαζε κάποια παγίδα. Ο Αντρεότι του ανταπάντησε λέγοντας ότι πιο πιθανό είναι να τα έβαλε «κάποια χερούκλα», υπονοώντας τον μεγαλόσωμο Κράξι. Τρεις μήνες αργότερα η κυβέρνηση παραιτήθηκε.

Οι τρεις ερυθροταξιαρχίτες που είχαν συλληφθεί στη Via Montenevoso ήταν πεπεισμένοι ότι η κρύπτη είχε βρεθεί ήδη το 1978. Και είχαν καταγγείλει δημοσίως ότι στον κατάλογο των ευρημάτων της γιάφκας απουσίαζαν τα λεφτά και τα όπλα. Πιο συγκεκριμένα, στη δίκη τους είχαν καταγγείλει τον συνταγματάρχη των καραμπινιέρων Ρομπέρτο Αρλάτι, που ήταν επικεφαλής της επιχείρησης για τη σύλληψη τους, ότι έκλεψε τα λεφτά και έκρυψε τα όπλα για να χρησιμοποιήσει για «κάποια προβοκάτσια εναντίον των Ερυθρών Ταξιαρχιών».

Επικίνδυνες οι γυψοσανίδες

Ο ίδιος ο Αρλάτι κατέθεσε στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή και αποκάλυψε ότι τα φωτοτυπημένα χειρόγραφα του 1978 είχαν περάσει από την λογοκρισία του συναδέλφου του συνταγματάρχη των καραμπινιέρων Ουμπέρτο Μποναβεντούρα, που εκείνη την περίοδο ήταν ο σύνδεσμος ανάμεσα στην αντιτρομοκρατική υπηρεσία του Ντάλα Κιέζα και την υπηρεσία εσωτερικής ασφαλείας SISDE.

Ο Μποναβεντούρα, σύμφωνα με τον Αρλάτι, πήρε τα γραπτά από τη γιάφκα πριν καταγραφούν από τον εισαγγελέα δήθεν για να τα φωτοτυπήσει, ενώ στην πραγματικότητα αφαίρεσε τις σελίδες με τα πιο λεπτά σημεία. Η χήρα του Μποναβεντούρα μήνυσε τον Αρλάτι, αλλά ο τελευταίος αθωώθηκε: τα λεγόμενα του, αποφάνθηκαν οι δικαστές, είναι αληθινά.

Ο καθηγητής Μιγκέλ Γκοτόρ, που επιμελήθηκε το 2011 μια ογκώδη κριτική έκδοση της «Απολογίας του Μόρο», απέδειξε ότι και το κείμενο που έχουμε στα χέρια μας δεν είναι πλήρες κι ένα μέρος του εξακολουθεί να παραμένει άγνωστο. Υπάρχουν σελίδες με φράσεις ή και λέξεις που δεν ολοκληρώνονται και που δεν συνεχίζονται στις επόμενες. Το συμπέρασμα του Γκοτόρ επιβεβαίωσε και ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Φραντσέσκο Κοσίγκα. Σε συνέντευξή του απέδωσε στην «Απολογία του Μόρο» μια αναφορά στις μεθόδους που χρησιμοποιεί η βρετανική αστυνομία για την καταπολέμηση του IRA στη Βόρεια Ιρλανδία. Στο γνωστό σε εμάς κείμενο όμως δεν υπάρχει καμία αναφορά στην Ιρλανδία.

Συμπέρασμα: οι γυψοσανίδες είναι επικίνδυνες. Πίσω τους κρύβονται ντοκουμέντα και αντικείμενα που δεν θέλουμε να γίνουν γνωστά. Αλλά αργά ή γρήγορα ανακαλύπτονται και τα μυστικά τους παίρνουν μεγάλη δημοσιότητα. Πολύ μεγαλύτερη από μια απλή κατάσχεση σε κάποιο γραφείο, ή στο σκληρό δίσκο ενός υπολογιστή.




ΠΗΓΗΠηγή Στα βήματα των Ερυθρών Ταξιαρχιών το ΚΕΕΛΠΝΟ!

Να πηγαίνεις για κυνήγι και να σε …πυροβολεί ο σκύλος σου! Δεν διαβάζετε λάθος. Οδηγούσε το αυτοκίνητό του, όταν δέχθηκε πυροβολισμό… από τον σκύλο του!

Ο Σόνι Τζίλιγχαμ βρισκόταν καθ’ οδόν για το…
καθιερωμένο κυνήγι του, όταν ένας πυροβολισμός τον τραυμάτισε σοβαρά στο στήθος.

Αρχικά, ο νεαρός κυνηγός πίστεψε ότι είχε πέσει θύμα ενέδρας ή ελεύθερου σκοπευτή, αλλά λογάριαζε χωρίς τον.. σκύλο.

Στο νοσοκομείο, όπου μετέβη μόνος του, συνειδητοποίησε έκπληκτος ότι δράστης ήταν ο 5χρονος Τσάρλι, που καθόταν στο μπροστινό κάθισμα και τον συνόδευε συνεχώς στις εξορμήσεις του στην ύπαιθρο μαζί με τα υπόλοιπα δύο κυνηγόσκυλά του.

Ο Τζίλιγχαμ είπε στους αστυνομικούς ότι παρατήρησε πως το σκυλί προσπάθησε να μετακινηθεί στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, όταν μάλλον παραπάτησε και σφήνωσε το πόδι του στην περιοχή της σκανδάλης του κυνηγετικού όπλου, πυροβολώντας το αφεντικό του από απόσταση αναπνοής.

Ωστόσο, τα ειδικά σκάγια που χρησιμοποιούσε ο άντρας για να κυνηγάει διάφορα είδη πουλιών, του έσωσαν την ζωή, καθώς σε περίπτωση που το θήραμα απαιτούσε μεγαλύτερα σκάγια θα είχε επέλθει το μοιραίο.

Ο τυχερός πάνω στην ατυχία του άνδρας, κάνοντας χιούμορ είπε ότι πλέον βλέπει με καχυποψία τον Τσάρλι…

enikos.gr

Πηγή Σκύλος πυροβόλησε τον ιδιοκτήτη του…

Αποτέλεσμα εικόνας για Ζητείται Παύλος Μελάς και σήμερα. Να μας αφυπνίσει, να μας συγκλονίσει, να διαλύσει τα σάβανα που μας καταπλακώνουν. Δημήτρης Νατσιός δάσκαλος-Κιλκίς

Νυχτώνοντας ακούστηκε ένας πυροβολισμός και η φωνή του Παύλου: «στη μέση με πήρε παιδιά». Μπήκε στο σπίτι και φώναξε τον καπετάν Πύρζα. Ο Νίκος Πύρζας έτρεξε κοντά του. Ο Παύλος έβγαλε από το λαιμό του τον σταυρό που φορούσε πάντοτε και του λέει: «το σταυρό να τον δώσεις στη γυναίκα μου. Και το ντουφέκι του Μίκη. Και να τους πείς ότι έκαμα το καθήκον μου…». Και ζήτησε να τον σκοτώσουν τα παλικάρια του για να μην τον βρούνε οι Τούρκοι ζωντανό. Σε λίγο όμως ξεψύχησε. Ήταν Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 1904.

«Και οι Έλληνες ξύπνησαν», γράφει ο Ίων Δραγούμης, «γιατί ξύπνησαν τώρα μόνο; Επειδή είναι τυφλοί οι άνθρωποι. Και οι περισσότεροι γεννήθηκαν για να είναι μικροί. Σπίθες κοντές είναι οι στιγμές που ξυπνούν και νιώθουν τη μετριότητα που βαραίνει επάνω τους… Τέτοια σπίθα τούς άναψε ο Παύλος Μελάς. Όσοι συνηθίζουν να συλλογίζονται, ας στοχασθούν πόσο μεγαλύτερος από τους άλλους Έλληνες έπρεπε να είναι ο Παύλος Μελάς, για να καταφέρει να την ανάψει. Και με την σπίθα που άναψε στον καθένα, πολλοί ήταν τυφλοί, ως τον είδαν. Έτριψαν τα μάτια τους κάπως ξιππασμένοι και είπαν μέσα τους, γιατί ντρέπονταν να το διαλαλήσουν: Ώστε υπάρχει Μακεδονία, αφού πήγε ο Παύλος Μελάς και σκοτώθηκε γι’ αυτή! Και άλλοι συμπέραναν: Ώστε βρίσκονται ακόμα, μετά το 1897, αξιωματικοί στο στρατό και ζωή στο Έθνος!».

Σε καιρούς σακάτικους σαν τους τωρινούς, που μας περιζώνει η χαμέρπεια και πιάνουμε τις μύτες μας από τις παντοειδείς αναθυμιάσεις, παρηγοριά μονάχη κάτι σαν υποσυνείδητη ώθηση, είναι η ενασχόληση με την εθνική μας ιστορία. Όπως έλεγε θυμόσοφα κάποιος καθηγητής μου στο πανεπιστήμιο «αφήστε τα υποκείμενα και καταπιαστείτε με τα κείμενα», εννοώντας πως η εντρύφηση με την ιστορία προσφέρει τον αναζητούμενο ανασασμό. Ας μην λησμονούμε και την πασίγνωστη προγονική ρήση «όλβιος όστις της ιστορίας έσχεν μάθησιν», ευτυχής ο γνώστης της ιστορίας. Η ιστορία δίνει στον άνθρωπο, που συνηθίζει να σκέφτεται και όχι να σκέφτονται άλλοι γι’ αυτόν, όπως συμβαίνει στα κομματικά ποιμνιοστάσια, πολύ πιο βαθύτερη και πλούσια εμπειρία, ώστε να τον προετοιμάζει για κάθε γεγονός ατομικό ή και γενικό (του έθνους, της ανθρωπότητας) και να μην καταπλήσσεται για όσα συμβαίνουν. Ο ανιστόρητος, ο αμύητος παρουσιάζει αντιδράσεις πρωτόγονου στα διάφορα γεγονότα της ζωής και «πέφτει», όπως κοινότοπα λέγεται, «από τα σύννεφα». Ο ιστορικά μορφωμένος, κατά το δυνατόν, δεν χάσκει ενώπιον των «ραγδαίων εξελίξεων», όπως κάθε βράδυ «τσιρίζουν και κοάζουν» οι όλο κόρδωμα και έπαρση επιβήτορες της εξουσίας.
Αφιέρωμα, λοιπόν το σημερινό σημείωμα. Όχι, απλώς και μόνον, επετειακό. Δεν είναι χρέος μνήμης. Είναι εξαναγκασμός μνήμης. Αφιέρωμα στον αητό της Μακεδονίας, που έφτασε στα «κρημνά της αρετής» (Κάλβος). Αρχοντόπουλο ήταν, με γυναίκα σπουδαία, κόρη του Δραγούμη, μετέπειτα πρωθυπουργού, με παιδιά μικρά, μπροστά του καριέρα και μεγαλεία, όμως τάραζε τα σπλάχνα του η σωτηρία της Μακεδονίας.
«Ως από ένα βουνόν
ο αετός εις άλλο
πετάει, κι εγώ τα δύσκολα
κρημνά της αρετής
ούτω επιβαίνω»,
γράφει στις «Ωδές» του ο υπέροχος εθνικός ποιητής Κάλβος. Αυτός ήταν ο Παύλος, «αετός», που άφησε τις αθηναϊκές δυσωδίες και τις «άψογες στάσεις» του παλαιοκοματισμού και θυσιάστηκε. Θυσία και όχι λόγια. Αυτό είναι Ορθόδοξος Έλληνας. Έλεγαν την περίοδο της Τουρκοκρατίας όταν μια μάνα Ρωμηά γεννούσε αγόρι: «Να σου ζήσει, να γίνει καπετάνιος, να του γράψουν και τραγούδι». «Μακαρία» η μάνα του, τέτοιος ήταν ο βλαστός της. Καπετάνιος, ο Μίκης Ζέζας και του έγραψαν και τραγούδια, ο λαός τον έκλαψε, «πάντα χλωρό να σειέται το χορτάρι». (Παλαμάς).
«Ένα πουλάκι ξέβγαινε απ’ τη Μακεδονία./ Για την Αθήνα διάβαινε για του Μελά τα σπίτια./ Δεν ελαλούσε σαν πουλί ουδέ σαν αηδόνι,/ παρά λαλούσε και έλεγε ανθρώπινη κουβέντα:
– Τον Παύλο τον εβάρεσαν».
Και λαβωμένος «κράζει παλληκάρια» του και τα γλυκομιλάει:/ Παιδιά μου, μη τρομάζετε, το χάρο μη φοβάσθε/ τα παλληκάρια τα καλά /μον’ τον Θεό φοβούνται».

Το ίδιο έλεγε και ο Κανάρης: «μόνο τον Θεό φοβάμαι»! (Όποιο νεοπαγανιστικό απολειφάδι δεν κατανοεί τι σημαίνει «φόβος Θεού», ας μελετήσει κάποιον από τους Πατέρες της Εκκλησίας. Τους αθεόφοβους και ο λαός μας τους… φοβάται). Τούτος τις σάπιες, των σάπιων, ημέρες, η Μακεδονία, το όνομά της, πάλι ξεβράζεται στα χείλη άνομων, παχυλών μετριοτήτων που –κακή τη ώρα-κατέχουν τρανά πόστα. Πολύ φοβάμαι, μήπως τώρα που ο λαός έχει πλήρης αποπροσανατολιστεί και αποσβολωθεί με την φρικώδη κρίση και τα συμπαρομαρτούντα της, «περάσει στα μουλωχτά» και κάποιο μνημόνιο προδοσίας, ο δυσώνυμος συμβιβασμός.

Η ένδεια και ο συνοδός πανικός αφοπλίζουν, καθηλώνουν αντανακλαστικά, οδηγούν σε παραίτηση και αδιαφορία. Οι μεγάλες τραγωδίες της ιστορίας τότε συμβαίνουν: όταν ταυτίζεται το κράτος με την πατρίδα. Κράτος είναι οι μνημονιακοί λακέδες και οι ζητωκραυγαστές τους. Πατρίδα είναι ο Παύλος Μελάς και όσοι αντρειωμένοι κοσμούν το Συναξάρι του Γένους μας. Μας εξευτελίζουν, μας ποδοπατούν, έβαλαν νεοταξικά καθάρματα-τρόικες-να μας διαφεντεύουν και ημέτερους προσκυνημένους να τους δορυφορούν. Μην χάσουμε όμως τη γη μας. Ό,τι κερδήθηκε με αίμα δεν μπορεί να ξεπουληθεί με το μελάνι μιας υπογραφής. Στην Μακεδονία μας, είναι θαμμένα, τα κόκαλα τα ιερά του Παύλου Μελά, θησαυρός πολυτίμητος. Ήρθε η ώρα να τον προδώσουμε; Έλληνες είμαστε! Να πάρει η ευχή! ( Το άρθρο γράφτηκε πριν από δύο χρόνια και οι χειρότεροι φόβοι μας ή, καλύτερα εφιάλτες μας, επιβεβαιώθηκαν).

«Κάποτε», γράφει ο Στρατής Μυριβήλης, «μια μέρα που συζητούσαν δυο απλοί άνθρωποι-δυο ψαράδες ήταν-για την πίεση που ασκούν οι μεγάλες δεξιές και αριστερές δυνάμεις πάνω στην ζωή του τόπου για τα συμφέροντά τους, ο ένας ξεστόμισε μια φράση που με ξάφνιασε. Είπε οργισμένος: -Αν μας πιάσει καμμιά μέρα το ελληνικό μας!». (περ. «Γνώσεις», Φεβρουάριος 1959, τεύχος 14, σελ. 4).

Αυτή είναι η μόνη «ιδεολογία» που μας αξίζει: το ελληνικό μας! Και αυτή δεν περιέχει λόγια, μόνο θυσίες, και ονομάζεται Μάρκος Μπότσαρης και Παύλος Μελάς και Γρηγόρης Αυξεντίου. Αυτό το «ελληνικό» μας είναι το μόνο που δεν φροντίζει να καλλιεργήσει συστηματικά το κράτος στην ψυχή της νέας γενιάς, γιατί αυτό είναι που φοβούνται οι εχθροί της πατρίδας και αυτό βάλθηκαν να υπονομεύσουν με χίλιους τρόπους.

Ούτε μια αναφορά στα βιβλία Γλώσσας Δημοτικού και Γυμνασίου στον Παύλο Μελά. Ένα ποίημα, ένα δημοτικό… τίποτε. Θα βρεις τον Λεφάκη, τον αστρολόγο, θα βρεις 35 συνταγές μαγειρικής, σκύβαλα και περιτρίμματα, αλλά τον Παύλο «πούχε ταράξει την Τουρκιά», δεν θα τον βρείς. Στην «σάπια πολιτεία» έχουν τα πρωτεία, οι…σκυφτοί, οι τετραποδίζοντες, κατά το ωραίο το ποίημα του Βάρναλη.
«Πέτα την ανθρωπιά σου
Κι απ’ τον αφέντη πιάσου
Κι άμα σε φτύσει αυτός
να κάθεσαι σκυφτός
Και θα έχεις τα πρωτεία
στη σάπια πολιτεία».

Ζητείται Παύλος Μελάς και σήμερα. Να μας αφυπνίσει, να μας συγκλονίσει, να διαλύσει τα σάβανα που μας καταπλακώνουν.

Δημήτρης Νατσιός δάσκαλος-Κιλκίς



ΠΗΓΗΠηγή Ζητείται Παύλος Μελάς και σήμερα. Να μας αφυπνίσει, να μας συγκλονίσει, να διαλύσει τα σάβανα που μας καταπλακώνουν.