25 March, 2019
Home / 2019 / Μάρτιος (Page 76)

Οικονομολόγοι-ζογκλέρ, που κάνουν ταχυδακτυλουργίες τρισεκατομμυρίων, χωρίς να κατέχουν καν την προπαίδεια του πολλαπλασιασμού. Πολιτικοί που μετρούν πάντα ψήφους και ποτέ επιχειρήματα. Πυροβολημένοι θρησκόληπτοι, που επιστρατεύουν ένα υπερσύγχρονο οπλοστάσιο, μόνο και μόνο να μας ξαναγυρίσουν στον Μεσαίωνα: Πίσω από την παγκόσμια εξαθλίωση, κρύβεται μόνο αυτό: μια ανεπανάληπτη, μια θηριώδης βλακεία που αγκαλιάζει ολόκληρη την οικουμένη και γίνεται ενδημική. Αυτό υποστηρίζει ο Μίχαελ Σμιτ-Σάλομον στο συναρπαστικό μανιφέστο του: Όχι άλλοι βλάκες στην εξουσία.

Η κρατούσα βλακεία είναι πάντα η βλακεία των κρατούντων

Το βιβλίο το έχει γράψει ένας σύγχρονος πολιτικός φιλόσοφος ο Σάλομον- Σμιτ, και εκπρόσωπος του Ιδρύματος Τζορντάνο Μπρούνο, απηυδισμένος από την διαχρονική μικρόνοια των απανταχού της γης ηγεσιών. Με συγκεκριμένα μάλιστα καταστροφικά αποτελέσματα.

Kατά τον Μπέρτραντ Ράσσελ το μεγάλο πρόβλημα του κόσμου είναι ότι οι βλάκες είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση και οι έξυπνοι γεμάτοι αμφιβολίες.Όπως λέει και η Ελένη Αρβελέρ: Αν διευθύνουν οι ανίκανοι, φταίνε οι ικανοί. Κι αν διευθύνουν οι ανάξιοι, τότε φταίει η γενική απαξίωση.

Μήπως είναι καιρός να αντισταθούμε στην καθολική παραφροσύνη της εποχής μας;

Η μεγαλύτερη απειλή για την ανθρωπότητα δεν είναι ούτε οι σεισμοί ούτε τα τσουνάμι, ούτε οι ασυνείδητοι πολιτικοί, οι άπληστοι μάνατζερ ή οι σκοτεινοί συνωμότες, αλλά ένα φαινόμενο ιδιόρρυθμο και παγκόσμιο, ένα φαινόμενο που ξεπερνάει κάθε γνωστό όριο: η απροσμέτρητη ΒΛΑΚΕΙΑ! Κι όποιος δεν το πιστεύει, έχει ήδη μολυνθεί απ’ αυτήν.

Βλακεία –μιλάμε για την παγκόσμιο σταθερά της ανθρώπινης ιστορίας, τη μοναδική δύναμη που υφίσταται αναλλοίωτη εδώ και χιλιετίες: βασιλιάδες, ποντίφηκες, πρόεδροι ήρθαν και παρήλθαν, κοινωνίες γεννήθηκαν και πέθαναν, εκλογικά προγράμματα συντάχθηκαν και ξεχάστηκαν –η βλακεία όμως καλά κρατεί. Οι επαναστάσεις δεν μπόρεσαν να τη βλάψουν στο παραμικρό, όπως δεν μπόρεσαν να τη βλάψουν οι φυσικές καταστροφές, οι παγκόσμιοι πόλεμοι ή οι οικονομικές κρίσεις. Και ενώ υπήρχαν κατά καιρούς ελπιδοφόρες προσεγγίσεις στο πρόβλημα της αρμονικής και ορθολογικής συνύπαρξης των ανθρώπων, αυτού του είδους τα πειράματα κατά κανόνα δεν κρατούσαν πολύ. Οι ισχυρές Διεθνείς των ηλιθίων, των στενοκέφαλων, των αιώνια χτεσινών, των απελπιστικά καθυστερημένων, επέστρεφαν το συντομότερο δυνατό στο πόντιουμ της ιστορίας και ξανάρχιζαν να καθορίζουν τον βλακώδη ρυθμό, στον οποίο ήταν υποχρεωμένες να χορεύουν οι ανθρώπινες σχέσεις.

Ο Τζον Άνταμς, ο δεύτερος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, διαμαρτυρήθηκε για την άθλια αυτή κατάσταση ήδη από τον 18o αιώνα: «Ενώ όλες οι άλλες επιστήμες προχωρούν με βήμα ταχύ, η τέχνη του διοικείν προχωράει με βήμα σημειωτόν? το σημερινό της επίπεδο είναι το ίδιο άθλιο μ’ εκείνο πριν από τρεις ή τέσσερις χιλιάδες χρόνια».[1]

Ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε. Τα πεπραγμένα της πολιτικής υπολείπονται πάντα όσων έχουν επιτύχει οι άνθρωποι σε άλλους τομείς. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Θα μπορούσε, ας πούμε, να μένει η πολιτική πίσω από τις επιστήμες και τις τέχνες στο πνευματικό πεδίο, γιατί προσφέρει ακριβώς στους πνευματικά καθυστερημένους τη δυνατότητα να εξελιχθούν; Δε θα ήταν καθόλου δύσκολο να βρούμε πολιτικούς που το παράδειγμά τους να μας επιτρέπει να στηρίξουμε μια τέτοια θέση. Ωστόσο, θα ερχόμασταν σε μετωπική σύγκρουση με την πραγματικότητα: γιατί η «εξουσία των ηλιθίων» δε βασίζεται σε ατομικές μειονεξίες (οι οποίες δεν παρατηρούνται συχνότερα στην πολιτική –ας είμαστε δίκαιοι τουλάχιστον σ’ αυτό– απ’ ό,τι στον γενικότερο μέσο όρο του πληθυσμού), αλλά σε συλλογικούς παραλογισμούς: η βλακεία γίνεται πολιτικά ενεργή όταν παίρνει ενδημικές διαστάσεις, όταν ο παραλογισμός είναι πανταχού παρών, σε βαθμό που να μην αναγνωρίζεται πια η πραγματική του φύση.

Αυτή είναι, ελέω ανθρώπου, η κανονική περίπτωση. Ο Φρίντριχ Νίτσε το δήλωσε κατηγορηματικά: «Ο παραλογισμός σπάνια απαντά στα μεμονωμένα άτομα –στις ομάδες όμως, στα κόμματα, στους λαούς και στις εποχές είναι ο κανόνας».[2]

Η δυσκολία σ’ αυτήν την «εντελώς φυσιολογική παράνοια» είναι το ότι μπορεί κανείς να την αναγνωρίσει μόνο όταν κρίνει από την ασφάλεια της απόστασης, στο χώρο ή στο χρόνο. Γιατί είμαστε όλοι εγκλωβισμένοι σε ένα πολιτιστικό Μάτριξ, από το οποίο έχουμε κοινωνικά αφομοιωθεί. Έτσι, η τρέχουσα κουλτούρα την οποία ασπαζόμαστε, μας φαίνεται γενικά απολύτως λογική.

Είναι όμως πράγματι έτσι; Είμαστε πράγματι σε τέτοιο βαθμό εξυπνότεροι από τους ανθρώπους του παρελθόντος, ή μήπως έχει φορέσει η δική μας βλακεία άλλο μανδύα; Θα μας βλέπουν ίσως οι μελλοντικές γενιές, εμάς τους «μορφωμένους ανθρώπους του πολιτισμού», με το ίδιο γεμάτο οίκτο βλέμμα, με το οποίο βλέπουμε, εμείς οι σημερινοί άνθρωποι, εκείνους τους μακρινούς προγόνους μας, που ήταν πεπεισμένοι ότι με ανθρωποθυσίες μπορούσαν να κατευνάσουν την οργή των στοιχείων της φύσης; Είμαστε άραγε το ίδιο ξεροκέφαλοι, το ίδιο προκατειλημμένοι, το ίδιο στενοκέφαλοι όσο κι εκείνοι; Ποιους θυσιάζουμε εμείς; Και για ποιους λόγους;

Δυστυχώς δεν υπάρχει κάποιο κόκκινο χαπάκι για να μπορείς να βγεις από το παραισθησιογόνο Μάτριξ.[3] Πρέπει να καταβάλουμε ιδιαίτερα μεγάλες πνευματικές προσπάθειες για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε έστω κι ένα ελάχιστο ποσοστό των εφήμερων μύθων που κουβαλάμε όλοι μας. Αυτό και μόνο θα αρκούσε για να κρατήσει ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων εφ’ όρου ζωής στο προαποφασισμένο γι’ αυτούς Μάτριξ. Γιατί ποιος είναι διατεθειμένος να καταβάλει πνευματική προσπάθεια –εκτός ίσως όταν προσπαθεί να λύσει κάποιο σταυρόλεξο;

Ο Άρθουρ Σοπενχάουερ είχε τη γνώμη ότι η έντονη απέχθεια προς την πνευματική προσπάθεια αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα του βιολογικού μας είδους: «Η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων είναι έτσι φτιαγμένη, ώστε απ’ τη φύση της να μη μπορεί να ασχοληθεί σοβαρά παρά μόνο με το φαγητό, το πιοτό και τη συνουσία».[4] Από τη σκοπιά της εξελικτικής βιολογίας το φαινόμενο είναι κατανοητό: γιατί να υποβάλει ο άνθρωπος το όργανο της σκέψης του σε μια τόσο επίπονη δοκιμασία, αφού είναι παραπάνω από προφανές ότι αυτή η κατάχρηση νοητικού δυναμικού δεν πρόκειται ποτέ με τον όποιο τρόπο να ανταμειφθεί; Στο κάτω κάτω, αυτοί που τόλμησαν να ξεφύγουν από το πολιτιστικό Μάτριξ πολύ σπάνια κέρδισαν κάτι χειροπιαστό από την κατάχρηση του λογικού τους. Είναι εφιαλτικά μεγάλος ο αριθμός των πρωτοπόρων της ανθρωπότητας που κατά τη διάρκεια της ζωής τους εξοστρακίστηκαν αντί να τιμηθούν, διακωμωδήθηκαν, διώχτηκαν, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν ή οδηγήθηκαν στην πυρά.

Βεβαίως, από την εποχή της φονικής μανίας της Ιεράς Εξέτασης έχουν αλλάξει πολλά πράγματα –η προϋπάρχουσα ωστόσο σχέση εξουσίας και βλακείας παρέμεινε αναλλοίωτη. Εξακολουθεί να ισχύει ο κανόνας: η κρατούσα βλακεία είναι πάντα η βλακεία των κρατούντων.[5] Γι’ αυτό και όποιος αντιστέκεται στην κοινή λογική (διάβαζε: στην τρέχουσα ομοφωνία των βλακών), έρχεται κατά κανόνα σε σύγκρουση με τους φύλακες της καθεστηκυίας τάξης. Ποιος όμως θα ήθελε να αποξενώσει τους παρασημοφορημένους εκπροσώπους του κράτους, της κοινωνίας, της θρησκείας; Δε δείχνει άραγε η εμπειρία ότι όποιος απομυθοποιεί τις ανοησίες, στο τέλος πιάνεται ο ίδιος κορόιδο; Μήπως δεν έχουμε μάθει να θεωρούμε ένδειξη «εξυπνάδας» το ότι οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να προσαρμόζονται και να κάνουν τα στραβά μάτια, ακόμα κι όταν πλήττεται σοβαρά η λογική;

Δεν έχει άδικο η παροιμία: «από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια». Ακόμα και στο έξυπνο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα», δεν είναι τυχαίο το ότι μόνο ένα παιδί τολμάει να ξεστομίσει την αλήθεια που όλοι οι άλλοι αρνούνται να αναγνωρίσουν. Το ότι ο αυτοκράτορας είναι γυμνός, το ότι οι εκπρόσωποι της εξουσίας συμμετέχουν σε μια ιδιόρρυθμη και τερατώδη κομπίνα, είναι μια συνειδητοποίηση υπερβολικά μεγάλη, υπερβολικά τρομακτική, για να φτάσει σ’ αυτήν αβίαστα ο κοινός ενήλικας. Η ανεξαρτησία της σκέψης είναι, απ’ ό,τι φαίνεται, εφικτή μόνο όταν ο άνθρωπος δεν έχει ακόμα φορέσει τον ζουρλομανδύα της συμβατικότητας –όπως το παιδί στο παραμύθι του Άντερσεν– ή έχει καταφέρει να τον πετάξει από πάνω του και να μετατραπεί για τα μάτια του κόσμου στον τρελό του χωριού.

Με το προσωπείο του τρελού που έχει απαλλαγεί απ’ τον ζουρλομανδύα του μπορεί κανείς ν’ απολαύσει ελευθερία έκφρασης –κινδυνεύοντας βέβαια να μην τον παίρνει κανείς στα σοβαρά. Θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι σε μερικούς ανθρώπους ταιριάζει περισσότερο το σκουφί του γελωτοποιού παρά το καπέλο του καθηγητή. Έτσι λοιπόν, θα επιτρέψω εδώ στον εαυτό μου την αθυροστομία του γελωτοποιού, δε θα βάλω φίμωτρο στο στόμα μου, διακινδυνεύοντας την πιθανότητα να μη γίνω ποτέ αποδεκτός στη λέσχη των σοβαροφανών τζέντλεμεν. Το ότι δε δίνω δεκάρα γι’ αυτό οφείλεται σ’ ένα δικό μου παιδικό πείσμα, το οποίο δε με εγκατέλειψε με την ηλικία: απλώς, μου είναι αδύνατον να μείνω σιωπηλός, όταν οι άνθρωποι θεωρούν ότι ο αυτοκράτορας είναι ντυμένος, τη στιγμή που είναι προφανέστατα γυμνός. Έχω βαρεθεί ν’ ακούω απ’ τους πολιτικούς, τους θρησκευτικούς ηγέτες, τους σοφούς της οικονομίας, τους καναλάρχες –ναι, ακόμα και τους φιλοσόφους– χρόνο το χρόνο, μήνα το μήνα, βδομάδα τη βδομάδα, μέρα τη μέρα, πάντα τις ίδιες κενές νοήματος και αδιάφορες φράσεις. Και μου γυρίζουν τ’ άντερα όταν υποχρεώνομαι να βλέπω άτομα που ανήκουν σ’ αυτό το ευφυές βιολογικό είδος, να υιοθετούν τέτοιου είδους χονδροειδείς πλάνες.

Ταυτόχρονα δε θεωρώ τον εαυτό μου ιδιαίτερα έξυπνο, δε θεωρώ καν ότι έχω τις σωστές απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα που θέτει αυτό το μαχητικό γραπτό. Είμαι όμως αρκετά τρελός για να παραμένω αμετακίνητος στις θέσεις μου, μέχρι να βρεθεί κάποιος που να μου παρουσιάσει καλύτερα επιχειρήματα. Γι’ αυτό το λόγο, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ξεκινάω από τη θέση ότι η αποκαλούμενη υψηλή μας κουλτούρα έχει οδηγήσει σε δυσθεώρητα ύψη όχι μόνο το τεχνολογικό δυναμικό της ανθρωπότητας αλλά και την ανθρώπινη βλακεία. Και αυτό ακριβώς κάνει τη σημερινή κατάσταση του κόσμου τόσο ασυνήθιστα επικίνδυνη: όταν η υψηλή τεχνολογία συναντιέται με την υψηλή ηλιθιότητα, οι συνέπειες είναι κατά κανόνα καταστροφικές!

Δεν απαιτείται ιδιαίτερη ευφυΐα για να κατανοήσουμε ότι αυτή την «εξουσία των ηλιθίων» δε γίνεται να την ανεχόμαστε επ’ άπειρον. Στην πραγματικότητα, αρκεί να κοιτάξουμε τον κόσμο με την απροκατάληπτη ματιά ενός παιδιού. Στο παραμύθι του Άντερσεν ένα και μόνο παιδί, αμύητο στα «ηλίθια παιχνίδια των μεγάλων», κατάφερε να γκρεμίσει την αυλή της παράνοιας. Η ευχή μου είναι ν’ ακολουθήσουν το παράδειγμά του όλο και περισσότεροι άνθρωποι. Στο κάτω κάτω, η βιολογική μας εξέλιξη μάς έχει εφοδιάσει μ’ ένα εκπληκτικά πολύπλοκο και πολύπλευρο όργανο σκέψης. Θα πρέπει ν’ αρχίσουμε να το χρησιμοποιούμε με έξυπνο τρόπο…

[1] Τζων Άνταμς, όπως παρατίθεται στο βιβλίο της Μπάρμπαρα Τάκμαν: Η ηλιθιότητα των κυβερνώντων: Από την Τροία στο Βιετνάμ. Φρανκφούρτη, 2006, σ. 12.
[2] Φρήντριχ Νίτσε: Πέρα απ’ το καλό και το κακό.
[3] Στις ομώνυμες ταινίες των αδελφών Βαχόφσκι, αυτό ήταν σημαντικά ευκολότερο.
[4] Άρθουρ Σοπενχάουερ: Πάρεργα και παραλειπόμενα.
[5] Αυτό το λογοπαίγνιο βασίζεται στην εύστοχη παρατήρηση των Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, οι οποίοι στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο γράφουν: «Οι κυρίαρχες ιδέες κάθε εποχής δεν είναι παρά οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης».


Πηγή Μίχαελ Σμίτ-Σάλομον: Όχι άλλοι βλάκες στην εξουσία

Η Porsche έδωσε τα πρώτα σκίτσα της Taycan, της έκδοσης παραγωγής του Mission E. Το μοντέλο θα παρουσιαστεί επίσημα τον Σεπτέμβριο, λίγο πριν την έναρξη της έκθεσης της Φρανκφούρτης. Ο σχεδιασμός του μοντέλου δείχνει επιθετικός, διατηρώντας τα περισσότερα χαρακτηρισιτκά του πρωτότυπου. Το μοντέλο θα έχει αρχική τιμή τις €65.000 με €75.000 και θα προσφέρεται σε […]Πηγή Τα πρώτα σκίτσα της Porsche Taycan

Την περασμένη Κυριακή, σημειώθηκε στο κέντρο της Στοκχόλμης ισχυρή έκρηξη ενός λεωφορείο. Σύμφωνα με τοπικά μέσα στο λεωφορείο ευτυχώς δεν υπήρχαν επιβάτες, καθώς ήταν εκτός υπηρεσίας, με τον οδηγό του λεωφορείου να είχε κατεύθυνση προς την έναρξης της διαδρομής του στο βόρειο τμήμα της σουηδικής πόλης. Κατέληξε, όμως, σε λάθος δρόμο, και παρότι υπήρχε σήμανση […]Πηγή Ισχυρή έκρηξη λεωφορείου φυσικού αερίου στη Στοκχόλμη

Όταν το πάθος γίνεται δολοφονικό…
Ένα σοκαριστικό βίντεο που κάνει τον γύρο του διαδικτύου τις τελευταίες ώρες δείχνει μια νεαρή γυναίκα να κρατά τρυφερά στον δρόμο τον τραυματισμένο φίλο της, και να τον παρακαλάει να μην πεθάνει.

Αν και με την πρώτη ματιά φαίνεται σαν μία περίπτωση ληστείας ή επίθεσης από κάποιο τρίτο πρόσωπο, η συντριβή της νεαρής που, μετανιωμένη, κλαίει και οδύρεται ζητώντας συγγνώμη, υποδηλώνει μια διαφορετική ιστορία.

Σύμφωνα με τα διεθνή ΜΜΕ, λίγες στιγμές πριν από την συγκεκριμένη συγκινητική σκηνή, η 22χρονη Sonia Amayrani Nunez Aguila είχε μαχαιρώσει τον φίλο της, τον νεαρό Erick Omar.

Όπως αποκάλυψαν σε τοπικά μέσα αυτόπτες μάρτυρες, το ζευγάρι καυγάδιζε έξω από το ξενοδοχείο Λα Κασκάντα στο Μεξικό, όταν ξαφνικά τα πράγματα βγήκαν εκτός ελέγχου και η νεαρή γυναίκα μαχαίρωσε τον εραστή της.

Στο βίντεο, ενώ κρατά στην αγκαλιά της τον 29χρονο άνδρα που φέρει μια βαθιά μαχαιριά στο στομάχι, η Σόνια ακούγεται να λέει, πιθανώς στο άτομο που τραβάει με την κάμερα: «Με χτύπησε, προσπάθησε να με σκοτώσει». Έπειτα η 22χρονη στρέφεται στον αιμόφυρτο φίλο της και του λέει «πες τους την αλήθεια».

Κάποια στιγμή, η απελπισμένη γυναίκα ακούγεται να φωνάζει: «Συγχώρεσέ με, αγάπη μου! Σε παρακαλώ, μην πεθάνεις!».

Από τη μεριά του, ο τραυματισμένος άνδρας ακούγεται να λέει στους περαστικούς ότι η φίλη του προσπάθησε να τον σκοτώσει, ενώ ταυτόχρονα καλεί σε βοήθεια.

«Δεν θα σε σκοτώσω. σε αγαπώ. Δεν θα στο έκανα ποτέ αυτό, αλλά δεν έχεις ιδέα τι μου έκανες εσύ», απαντάει η γυναίκα.

Σύμφωνα με τα μεξικανικά ΜΜΕ, το ασθενοφόρο έφτασε λίγη ώρα αργότερα και παρέλαβε τον 29χρονο, ο οποίος νοσηλεύεται εκτός κινδύνου. Όσο για την 22χρονη, έχει τεθεί υπό κράτηση ενώ οι Αρχές διερευνούν την υπόθεση. 

Πηγή «Μην πεθάνεις αγάπη μου»: 22χρονη αγκαλιάζει τον αιμόφυρτο φίλο της που μόλις… μαχαίρωσε!

Η Audi πραγματοποίησε σήμερα την ετήσια γενική συνέλευσή της όπου μίλησε τόσο για το 2018, όσο και για το τι ετοιμάζει για το μέλλον. Το 2018 δεν ήταν η καλύτερη χρονιά της Audi. Η εταιρία επηρεάστηκε από την μετάβαση στο νέο πρότυπο εκπομπών WLTP, που είχε ως αποτέλεσμα να διακόψει την διαθεσιμότητα πολλών μοντέλων της […]Πηγή Η Audi θα παρουσιάσει 9 S και 4 RS μοντέλα μέσα στο έτος

Με την ζωή του πλήρωσε την επιθυμία του να έχει πλούσια μαλλιά ένας Ινδός επιχειρηματίας που πέθανε μετά από μεταμόσχευση μαλλιών διάρκειας 12 ωρών στην Βομβάη.

Ο 43χρονος, που σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, ονομάζεται Σραβάν Κουμάρ Χουνταρί, μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο μετά από αναπνευστικά προβλήματα που αντιμετώπισε όταν υποβλήθηκε σε επέμβαση σε ιδιωτική κλινική.

Πέθανε την επόμενη ημέρα μετά από πολλαπλή κατάρρευση οργάνων που προκλήθηκε από πιθανή αλλεργική αντίδραση, ανέφερε η αστυνομία.

Σε μια συνεδρία εμφύτευσης μαλλιών κατά μέσο όρο τοποθετούνται περίπου 3.000 τρίχες. Ο Ινδός επιχειρηματίας ζήτησε 9.000 μοσχεύματα

Ο Χουνταρί, που έχει μια εταιρεία logistics, είχε πληρώσει 500.000 ρουπίες (6.200 ευρώ) για την μεταμόσχευση μαλλιών σε κλινική στην περιοχή Τσιντσποκλί της Βομβάης.

Σύμφωνα με τους Times of India, ο χειρουργός Βίκας Χαλβάι, δήλωσε στην αστυνομία πως ο ασθενής είχε λάβει 3.700 τρίχες σε μία συνεδρία.

Ο Χουνταρί όμως είχε ζητήσει 9.000 μοσχεύματα σε μία μόνο επέμβαση, αν και δεν είναι σαφές εάν ο γιατρός συμφώνησε σε αυτό. Είναι πάντως ασυνήθιστο να εμφυτεύονται περισσότερες από 3.000 τρίχες σε μία συνεδρία.

Η χρονοβόρα χειρουργική επέμβαση ξεκίνησε την Παρασκευή και ολοκληρώθηκε στις 2.30 το επόμενο πρωί.

Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα και πρήξιμο το Σάββατο, αλλά οι γιατροί δεν κατάφεραν να τον σώσουν. Θεωρείται ότι υπέστη αναφυλακτικό σοκ, μια σοβαρή και δυνητικά θανατηφόρα αλλεργική αντίδραση.

Ο Χουνταρί, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, δεν είχε πει στην οικογένειά του ότι επρόκειτο να υποβληθεί σε αυτή την επέμβαση.

Η αστυνομία έχει καταχωρήσει προσωρινά τον θάνατό του ως ατύχημα και έχει ξεκινήσει έρευνα για το αν υπάρχει ιατρική αμέλεια.

Το Ινστιτούτο Πλαστικών Επεμβάσεων της Ινδίας δήλωσε πως οι αναπνευστικές δυσκολίες είναι «μια σπάνια επιπλοκή που πλήττει μόνο ελάχιστους ασθενείς με μεταμόσχευση μαλλιών».

Πηγή Πέθανε μετά από εγχείρηση 12 ωρών εμφύτευσης μαλλιών – Ζήτησε να του βάλουν 9.000 τρίχες

Εγινε γνωστός μέσα από το ρόλο του «Μαθιού» στη ταινία η «Νεράιδα και το Παλικάρι»
Ο Θάνος Γραμμένος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών, βυθίζοντας σε θλίψη φίλους και συγγενείς. Ο ηθοποιός έγινε γνωστός μέσα από το ρόλο του Μαθιού στη ταινία η «Νεράιδα και το Παλικάρι» και άφησε την τελευταία του πνοή σκορπίζοντας την θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο.

Γεννήθηκε το 1927 στο Αγρίνιο και σπούδασε στις δραματικές σχολές Σωκράτη Καραντινού και Εθνικού Θεάτρου και εργάστηκε σε αρκετές ταινίες του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου. Η κηδεία του θα γίνει αύριο το μεσημέρι στον Χολαργό.  Τα δυσάρεστα νέα έκανε γνωστά ο Σπύρος Μπιμπίλας γράφοντας στο Facebook:

«Ακόμα ένας αγαπημένος κ καλός συνάδελφος έφυγε….Ο Θάνος Γραμμένος.. Αύριο τον αποχαιρετάμε από το κοιμητήριο Χολαργού στις 2μμ.. Καλό του ταξίδι».

Πηγή Έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός Θάνος Γραμμένος

Σύμφωνα με τοπικά Μέσα, όσοι επιβάτες μέσων μαζικής μεταφοράς κυκλοφορούν με βρώμικα ρούχα μπορεί να κληθούν να πληρώσουν πρόστιμα από 21 μέχρι 42 ευρώ

Με πρόστιμο κινδυνεύουν οι επιβάτες των μέσων μαζικής μεταφοράς στην πόλη Κλουζ Ναπόκα της Ρουμανίας, εάν τα ρούχα που φορούν είναι βρώμικα και μυρίζουν άσχημα. Αυτό προκύπτει από τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα της δημόσιας διαβούλευσης για τις αστικές συγκοινωνίες, που είναι σε εξέλιξη στη ρουμανική πόλη, η οποία στοχεύει στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των κατοίκων, αλλά και της διαμονής των επισκεπτών της Κλουζ Ναπόκα.

Τη διαδικασία της δημόσιας διαβούλευσης εγκαινίασε ο δήμος της ρουμανικής πόλης, σε μια προσπάθεια να δώσει λύσεις σε προβλήματα της καθημερινότητας των πολιτών, αλλά και βελτιώσει την εικόνα της πόλης, προκειμένου να προσελκύσει περισσότερους επισκέπτες.

Σύμφωνα με όσα μεταδίδουν ρουμανικά μέσα ενημέρωσης, όσοι επιβάτες μέσων μαζικής μεταφοράς κυκλοφορούν με βρώμικα ρούχα μπορεί να κληθούν να πληρώσουν πρόστιμα 100 έως 200 λέι (από 21 μέχρι 42 ευρώ).

Επίσης, όσοι επιβάτες μέσων μαζικής μεταφοράς ταξιδεύουν μεταφέροντας τσάντες με φαγητά που μυρίζουν άσχημα ή κάνουν χρήση ηλεκτρονικού τσιγάρου εντός των μέσων μεταφοράς, μπορεί να πληρώσουν πρόστιμο 200 λέι.

Οι νέοι κανόνες για το επιβατικό κοινό που διαμορφώνονται μέχρι στιγμής από τα αποτελέσματα της δημόσιας διαβούλευσης προβλέπουν, επίσης, ότι οι επιβάτες μπορούν να επιβιβάζονται και να αποβιβάζονται από τα μέσα μαζικής μεταφοράς μόνο στους προβλεπόμενους σταθμούς, καθώς και ότι η επιβίβαση γίνεται μόνο από τις μπροστινές πόρτες των μέσων μαζικής μεταφοράς. Επίσης, οι επιβάτες απαγορεύεται να πίνουν αλκοόλ ή να μεταφέρουν στις αποσκευές τους αλκοολούχα ποτά, καθώς επίσης και να είναι υπό την επήρεια αλκοόλ.

Σε περίπτωση που οι αποσκευές των επιβατών (είτε πρόκειται για τσάντα, σακίδιο πλάτης, χειραποσκευή ή βαλίτσα) καταλαμβάνουν επιπλέον χώρο, τότε οι επιβάτες θα πρέπει να πληρώσουν ένα ακόμα εισιτήριο.

Εξάλλου, απαγορεύεται η μεταφορά πτηνών και ζώντων ζώων, με εξαίρεση τους σκύλους και τις γάτες που πρέπει να μεταφέρονται σε ειδικά κλουβιά.

Πηγή Ρουμανία: Με πρόστιμο κινδυνεύουν όσοι φορούν βρώμικα ρούχα στα μέσα μαζικής μεταφοράς

Η μετοχή του γίγαντα των ιστότοπων κοινωνικής δικτύωσης Facebook σημείωσε πτώση κατά το σημερινό άνοιγμα της Ουόλ Στριτ εξαιτίας τις γιγάντιας βλάβης στο δίκτυό του και της έναρξης ποινικής έρευνας στη Νέα Υόρκη σχετικά με τον τρόπο που οι χρήστες του μοιράζονται δεδομένα.

Η μετοχή του ομίλου που ιδρύθηκε από τον Μαρκ Ζάκερμπεργκ έχασε 2,42% και έπεσε στα 169,34 δολάρια κατά την έναρξη της συνεδρίασης στη Νέα Υόρκη, παρόλο που ο όμιλος είχε αρχίσει να αποκαθιστά τις υπηρεσίες του.

Πηγή Νέος "πονοκέφαλος" για τον Ζάκερμπεργκ – Η μετοχή του Facebook σημειώνει πτώση στη Wall Street μετά το… μπλακ άουτ

Όταν ήμουν στο τελευταίο έτος στο πανεπιστήμιο έγινα μπαμπάς ενός πανέμορφου αγοριού χωρίς να το περιμένω. Δεν ήταν κάτι που είχαμε σχεδιάσει με την κοπέλα μου. Ξαφνικά έπρεπε να δουλεύω full time και να παρέχω τα πάντα σε αυτό το παιδάκι μιας που η μαμά του επέλεξε να εξαφανιστεί και να μας αφήσει μόνους.

Αντί λοιπόν να απολαμβάνω τη ζωή μου και να περνάω καλά πέρασα τα πρώτα χρόνια μετά την αποφοίτηση μαθαίνοντας πώς είναι να είσαι πατέρας. Ήταν σοκ και πρόκληση μαζί και πέρασα πολλές δύσκολες καταστάσεις, αλλά η εμπειρία αυτή μου άλλαξε τη ζωή προς το καλύτερο.

Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από τότε. Είμαι 29 ετών και ο γιος μου κοντεύει τα 7. Είναι ένα πανέξυπνο παιδί και τον αγαπώ όσο τίποτα. Μεγάλωσα και έμαθα και εγώ πολλά μαζί του. Ευτυχώς που είχα τους γονείς μου στο πλάι μου και με βοήθησαν. Δεν ξέρω τί θα έκανα χωρις αυτούς.

Κάποιοι λένε ότι στα 22 και στα 23 σου πρέπει να αρχίσεις σιγά-σιγά να ωριμάζεις. Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν σκόπευα να το κάνω αυτό άμεσα, ο ερχομός όμως του παιδιού με ανάγκασε να το κάνω. Όταν έγινα μπαμπάς το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν «δεν είμαι έτοιμος ακόμα. Είμαι παιδί. Πώς θα μεγαλώσω ένα άλλο παιδί;».

Μπορεί να ήμουν φοιτητής, αλλά δεν ήξερα ούτε πλυντήριο να βάζω ούτε να πλένω ούτε να καθαρίζω ούτε να μαγειρεύω. Κάθε μεσημέρι και κάθε βράδυ τα ντελίβερι έκαναν ουρά έξω από το σπίτι μου. Μου άρεσαν πολύ τα βιντεοπαιχνίδια και έμενα ξύπνιος μέχρι αργά. Δεν είχα μάθει ακόμα να αναλαμβάνω ευθύνες. Ήμουν παιδί.

Όταν έγινα πατέρας, άλλαξαν τα πάντα. Δεν υπήρχε ρουχαλάκι του που να το αφήσω άπλυτο. Είχε πάντα ρούχα, πετσετούλες, σεντονάκια και πυτζαμάκια καθαρά, όλα σιδερωμένα και διπλωμένα στο συρτάρι τους. Έμαθα να κοιμάμαι νωρίς και να ξυπνάω νωρίς, να μαγειρεύω και να μεγαλώνω με αξιοπρέπεια το γιο μου.

Δεν λέω πως δεν υπήρχαν φορές που θα ήθελα να ήμουν έξω με τους φίλους μου. Ήμουν μόνο 23 όταν έγινα μπαμπάς και κάθε που έβλεπα τους φίλους μου που ήταν ανέμελοι χωρίς παιδιά και υποχρεώσεις να είναι έξω, να πίνουν, να ξενυχτούν και να περνάνε καλά, ζήλευα. Με τον καιρό οι προτεραιότητές μου μετατοπίστηκαν και έπαψα πια να ασχολούμαι. Πλέον ήμουν ένας πατέρας «ερωτευμένος» με το γιο του. Δεν με ενδιέφερε να βγω και να ξενυχτήσω.

Δεν γνώριζα κανέναν στην ηλικία μου που να έχει παιδί. Ήμουν ο μοναδικός. Είχα κάποιους φίλους που ήταν μεγαλύτεροι από μένα και είχαν κάνει οικογένεια, αλλά καμία σχέση με τα 23 που ήμουν εγώ. Οι πρώτοι γονείς που γνώρισα και αρχίσαμε να κάνουμε παρέα ήταν στο νηπιαγωγείο. Ήταν από την αρχή σαφές ότι ήμουν πολύ πολύ μικρότερος από όλους τους. Δεν ήξερα τι να πω, πώς να τους μιλήσω, πώς να τους πλησιάσω. Ντρεπόμουν να πηγαίνω στα θεατρικά, στις γιορτές ή στους αγώνες μπάσκετ και ποδοσφαίρου. Ένιωσα ξανά σαν να ήμουν φοιτητής σε μία αίθουσα γεμάτη καθηγητές. Αυτό το συναίσθημα μου πήρε πολύ καιρό να το ξεπεράσω. Η σκέψη που με βοήθησε περισσότερο ήταν ότι όλοι είμαστε γονείς και έχουμε τους ίδιους στόχους. Δεν είχε σημασία αν κάποιο ζευγάρι ήταν 40, 30, 20 χρονών.

Μπορεί να είχαν αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο αρκετά χρόνια πριν από μένα, αλλά στην παρούσα φάση ήμασταν στο ίδιο καράβι: Ανεξάρτητα από την ηλικία μας όλοι μαθαίναμε στα παιδιά μας πώς να παίζουν μπάλα, πώς να μιλούν σε κάποιον ηλικιωμένο και πώς να χρησιμοποιούν την τουαλέτα. Εμείς τα παρηγορούμε όταν βλέπουν κάποιον εφιάλτη. Η ηλικία του γονέα δεν παίζει κανένα ρόλο. Η αγάπη του για το παιδί μετράει.

Πολλοί γονείς, μου λένε «Αν ήταν άλλος στη θέση σου, θα τα είχε παρατήσει από καιρό». Δεν ξέρω τι θα έκαναν εκείνοι σε παρόμοιες περιπτώσεις, εγώ πάντως το παιδί μου δεν υπήρχε περίπτωση να το αφήσω. Δεν ξέρω αν φταίει ο χαρακτήρας μου ή ο τρόπος που μεγάλωσα.

Δεν είναι σωστό να συγχαίρεις έναν μόνο μπαμπά επειδή δεν παράτησε το παιδί του, επειδή δηλαδή έκανε το αυτονόητο.

Εκείνο που θα ήθελα να συμβουλεύσω τους μόνους γονείς, μπαμπάδες και μαμάδες είναι να ζητούν βοήθεια όταν νιώθουν ότι τη χρειάζονται. Τον πρώτο καιρό που ήμουν μπαμπάς και έψαχνα παράλληλα και για δουλειά, στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που είχα ήθελα να βγω μία βόλτα ή ακόμα καλύτερα να πάρω έναν υπνάκο. Έβαζα το κεφάλι μου κάτω από το παγωμένο νερό για να καταφέρω να μείνω ξύπνιος. Ήμουν πεισματάρης και η αίσθηση του καθήκοντος ήταν έντονη μέσα μου. Ήθελα να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο με το γιο μου. Δεν μπορούσα να ζήσω μακριά του.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν και οι φορές που χρειάστηκα βοήθεια. Να ‘ναι καλά οι γονείς μου, να ‘ναι καλά και οι γειτόνισσες που είχαν μεγαλώσει ήδη τα παιδιά τους κατάφερα και να εργάζομαι και να κοιμάμαι καλά και να περνάω αρκετό ποιοτικό χρόνο με το γιο μου. Η βοήθεια υπήρξε το μεγαλύτερο δώρο για μένα.

Αυτό που έχω καταλάβει τα τελευταία χρόνια είναι ότι όποιος έχει την ευκαιρία να είναι κοντά στο παιδί του είναι το πιο τυχερό άτομο του πλανήτη και το πιο σημαντικό πράγμα αν θες να λέγεσαι καλός μπαμπάς είναι να προσπαθείς κάθε μέρα για το καλύτερο του παιδιού σου.

Ξέρω πως δεν είμαι ο καλύτερος πατέρας του κόσμου. Μπερδεύομαι ακόμα όταν μαγειρεύω, κάνω λάθη όταν πλένω και όταν σιδερώνω τα ρούχα ή δεν ξέρω πώς θα βοηθήσω το παιδί μου σε κάτι τρελές ασκήσεις μαθηματικών. Στόχος μου είναι κάθε μέρα να γίνομαι καλύτερος απ’ ότι ήμουν χθες. Αυτό νομίζω είναι που σε ωριμάζει.

Μάριος Φ.

Πηγή: singleparent.gr

Πηγή Μάριος: Έγινα μόνος μπαμπάς στα 23 μου. Τα κατάφερα και με το παραπάνω!!!