25 March, 2019
Home / Ελλαδα (Page 993)

Οι εμφύλιες συγκρούσεις στη χώρα αγγίζουν πλέον τον έκτο χρόνο και σχεδόν όλες οι παγκόσμιες και περιφερειακές δυνάμεις έχουν εμπλακεί σε αυτές με τον έναν ή τον άλλον τρόπο…
Ολόκληρο το άρθρο:
Υπάρχει ένα βασικό στοιχείο του εμφύλιου πόλεμου της Συρίας που δεν φαίνεται να αλλάζει όσο και να περνά ο καιρός: Η ενδογενής τάση να ματαιώνει κάθε απόπειρα επίλυσης του.

Παρά τις πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις, τις ειρηνευτικές συνομιλίες και τις ξένες παρεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένης της τουρκικής εισβολής αυτήν την εβδομάδα σε μια πόλη στα σύνορα των δύο χωρών, η μόνη ένδειξη που φαίνεται να αλλάζει -και αυτή προς το χειρότερο- είναι εκείνη που αντικατοπτρίζει την ταλαιπωρία και τον πόνο των Σύριων πολιτών.

Η ακαδημαϊκή έρευνα σχετικά με τους εμφύλιους πολέμους, στο σύνολό τους, αποκαλύπτει το «γιατί». Ο μέσος όρος μιας τέτοιας σύγκρουση έχει διάρκεια συνήθως μια δεκαετία -διπλάσιο δηλαδή χρόνο απ’ ότι έχει διαρκέσει η εμφύλια διαμάχη στη Συρία μέχρι στιγμής. Αλλά υπάρχει μια σειρά παραγόντων που μπορούν να κάνουν τους πλέον βίαιους, εμφύλιους πολέμους αδύνατον να σταματήσουν. Σχεδόν όλοι αυτοί οι παράγοντες φαίνεται να ισχύουν στην περίπτωση της Συρίας.

Οι περισσότεροι σχετίζονται με τις ξένες επεμβάσεις που πραγματοποιούνται και ενώ αρχικά έχουν ως στόχο να σταματήσουν τον πόλεμο, ενσωματώνονται τελικά σε ένα αδιέξοδο όπου η βία ανατροφοδοτείται και οι συνήθεις δρόμοι για την ειρήνη κλείνουν ερμητικά. Το γεγονός ότι η βασική σύγκρουση δεν περιορίζεται ανάμεσα σε δυο αντιπάλους, αλλά αντιθέτως συμμετέχουν σε αυτή πολλά μέρη, λειτουργεί επίσης ενάντια στην όποια επίλυση.

Όταν ρώτησαν «ποιες άλλες συγκρούσεις στην ιστορία είχαν παρόμοια δυναμική», την Barbara F. Walter, μια καθηγήτρια του Πανεπιστήμιου του Σαν Ντιέγκο και κορυφαία επιστήμονα στο πεδίο των εμφύλιων πολέμων, εκείνη σιώπησε για λίγο για να σκεφτεί. Στην συνέχεια εγκατέλειψε την προσπάθεια: Δεν υπήρχε καμία παρόμοια συνθήκη.

«Αυτή είναι μια πραγματικά πολύ δύσκολη κατάσταση», είπε.

1. Σύγκρουση μέχρι εσχάτων

Οι περισσότεροι εμφύλιοι πόλεμοι τελειώνουν όταν η μία πλευρά χάνει. Αυτή η ήττα προκύπτει είτε από τη συντριβή της σε μια στρατιωτική μάχη, είτε γιατί εξαντλεί τα όπλα της, είτε γιατί απλά χάνει την λαϊκή υποστήριξη και αναγκάζεται να συνθηκολογήσει. Περίπου το ένα τέταρτο των εμφυλίων πολέμων καταλήγει σε μια ειρηνευτική συμφωνία, όταν και οι δύο πλευρές τους έχουν εξαντληθεί.

Αυτό θα μπορούσε να συμβεί και στην περίπτωση της Συρίας: Οι βασικοί αντίπαλοι – η κυβέρνηση και οι αντάρτες, που ξεκίνησαν την σύγκρουσή τους το 2011 – έχουν ήδη φτάσει στα όρια τους και είναι αμφότεροι πολύ αδύναμοι και, από μόνοι τους, δεν θα μπορούσαν να συντηρήσουν τον αγώνα τους για μεγάλο χρονικό διάστημα ακόμη.

Αλλά δεν είναι μόνοι τους! Κάθε πλευρά υποστηρίζεται από ξένες δυνάμεις – συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας, του Ιράν, της Σαουδικής Αραβίας και τώρα και της Τουρκίας.

Οι δυνάμεις της κυβέρνησης και των ανταρτών εξοπλίζονται και υποστηρίζονται από δυνάμεις στο εξωτερικό, πράγμα που σημαίνει ότι οι «εφεδρείες» τους δεν πρόκειται ποτέ να εξαντληθούν

Οι παρεμβάσεις τους έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον στη Συρία που κυριαρχεί το χάος και η αταξία. Με άλλα λόγια, οι δυνάμεις που κανονικά θα παρεμπόδιζαν την διαμάχη από το να κλιμακώνεται απουσιάζουν, επιτρέποντάς της να συνεχίζεται για πολύ περισσότερο από ό,τι θα συνέβαινε σε κάθε άλλη περίπτωση.

Οι δυνάμεις της κυβέρνησης και των ανταρτών εξοπλίζονται και υποστηρίζονται από δυνάμεις στο εξωτερικό, πράγμα που σημαίνει ότι οι «εφεδρείες» τους δεν πρόκειται ποτέ να εξαντληθούν. Επίσης, η πολιτική υποστήριξη που λαμβάνουν από ξένες κυβερνήσεις τους κάνει να αποφεύγουν το πραγματικό κόστος του πολέμου, γεγονός που διαφορετικά θα μπορούσε να πιέσει προς την κατεύθυνση της ειρήνης.

Αυτός είναι ο λόγος, σύμφωνα με τον James D. Fearon, καθηγητή του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ ο οποίος μελετά τους εμφύλιους πολέμους, που ευθύνεται για τη μακρά διάρκεια αυτής της σύγκρουσης. «Αν έχετε εξωτερική παρέμβαση και στις δύο πλευρές, η διάρκεια της εμφύλιας διαμάχης είναι σημαντικά μεγαλύτερη», υποστηρίζει.

Οι μάχες στο έδαφος περιλαμβάνουν επίσης τη συμμετοχή Κούρδων ανταρτών, οι οποίοι έχουν σημαντική υποστήριξη από ξένες δυνάμεις, καθώς και αυτή του Ισλαμικού Κράτους, το οποίο δεν στηρίζεται εμφανώς από κάποιο κράτος. Αλλά οι φιλοκυβερνητικές και οι αντιπολιτευόμενες δυνάμεις και οι χορηγοί τους αποτελούν την κεντρική σύγκρουση του πολέμου.

2. Κανείς δεν μπορεί να χάσει – Κανείς δεν μπορεί να κερδίσει

Οι ξένες δυνάμεις δεν έχουν απλώς εξαφανίσει κάθε μηχανισμό που θα οδηγούσε στην ειρήνη, αλλά έχουν εισάγει αυτό-τροφοδοτούμενους μηχανισμούς που εντείνουν το αδιέξοδο.

Κάθε φορά που μία πλευρά χάνει έδαφος, οι ξένες δυνάμεις παρεμβαίνουν δυναμικά, αυξάνοντας την παρουσία τους στο έδαφος στέλνοντας πολύτιμες προμήθειες και υποστηρίζοντας από αέρος τις επιχειρήσεις των «προστατευόμενων» τους, διαιωνίζοντας έτσι την πολεμική αντιπαράθεση.

Στη συνέχεια, όταν αυτή η πλευρά αρχίζει να επικρατεί, είναι η σειρά των ξένων δυνάμεων που υποστηρίζουν την αντίπαλη πλευρά να παρέμβουν ενισχύοντας τον φαύλο κύκλο της βίας. Κάθε κλιμάκωση είναι λίγο ισχυρότερη από αυτήν στην οποία έρχεται να προστεθεί, επιταχύνοντας έτσι το σπιράλ θανάτου και πλήττοντας την ισορροπία που ακόμη και ο πόλεμος έχει.

Αυτές οι ξένες δυνάμεις είναι αρκετά ισχυρές για να υποστηρίξουν σχεδόν κάθε κλιμάκωση της σύγκρουσης, όσο ακραία και αν είναι

Αυτή είναι η αμετάβλητη ιστορία της εμφύλιας σύγκρουσης στη Συρία, σχεδόν από το ξέσπασμά της. Στα τέλη του 2012, ο επίσημος στρατός της Συρίας υπέστη σημαντικές ήττες και τότε το Ιράν παρενέβη δυναμικά για λογαριασμό του. Στις αρχές του 2013, οι κυβερνητικές δυνάμεις ανέκαμψαν και τότε ήταν σειρά των πλούσιων κρατών του Κόλπου να παρέμβουν, πλημμυρίζοντας τους αντάρτες με όπλα και προμήθειες. Αρκετούς γύρους αντιπαράθεσης αργότερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία έχουν ενταχθεί πλέον και αυτές για τα καλά στην σύγκρουση.

Αυτές οι ξένες δυνάμεις είναι αρκετά ισχυρές για να υποστηρίξουν σχεδόν κάθε κλιμάκωση της σύγκρουσης, όσο ακραία και αν είναι. Κανείς δεν μπορεί να αναγκάσει τον αντίπαλο του σε μια ολοκληρωτική ήττα, καθώς η αντίπαλη πλευρά διατηρεί πάντα εφεδρείες -και έτσι ο κύκλος της βίας συνεχίζεται σχεδόν από μόνος του. Ακόμη και οι πιο φυσικές διακυμάνσεις που παρατηρούνται στις γραμμές της μάχης, μπορούν να προκαλέσουν έναν νέο γύρο αναζωπύρωσης των συμπλοκών.

Κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους, για παράδειγμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν υποστηρίξει ενεργά τους Κούρδους της Συρίας στην μάχη τους εναντίον των δυνάμεων του Ισλαμικού Κράτους. Όταν όμως οι θέσεις των Κούρδων ενισχύθηκαν σημαντικά, αυτό προκάλεσε την έντονη ανησυχία της Τουρκίας, η οποία πολεμά τη δική της κουρδική κοινότητα και καταπνίγει την εξέγερση της. Την εβδομάδα που μας πέρασε, η Τουρκία επενέβη στρατιωτικά για να καταλάβει την συριακή πόλη Jarabulus, υποστηριζόμενη από τις Ηνωμένες Πολιτείες, με σκοπό να προλάβει τους Κούρδους από το να την καταλάβουν πρώτοι. (Οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστήριζαν την ίδια ώρα και τους Κούρδους στην προσπάθεια κατάληψης της πολής -ως σαν οι συμμαχίες να μην ήταν ήδη αρκετά περίπλοκες)

«Έχουμε την τάση να σκεφτόμαστε ότι η κατάσταση είναι τόσο κακή όσο θα μπορούσε να είναι», λέει ο καθηγητής Walter και προσθέτει: «Στην πραγματικότητα θα μπορούσε να γίνει ακόμη χειρότερη»!

3. Η δομή του πολέμου ενθαρρύνει τις θηριωδίες

Η σύγκρουση στη Συρία έχει χαρακτηρισθεί από επανειλημμένες, μαζικές και αδιάκριτες δολοφονίες αμάχων, από όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές. Αυτό δεν οφείλεται απλά και μόνο στην «κακία» των αντίπαλων πλευρών, αλλά είναι περισσότερο συνδεδεμένο με κάτι ακόμη πιο ισχυρό και δομικό: την διάρθρωση των κινήτρων τους.

Στους περισσότερους εμφύλιους πολέμους, οι αντιμαχόμενες δυνάμεις εξαρτώνται από τη λαϊκή υποστήριξη για να πετύχουν τους στόχους τους. Αυτό αποτελεί το λεγόμενο «ανθρώπινο τοπίο», όπως εμπειρογνώμονες των εξεγέρσεων το αποκαλούν, προσφέροντας έτσι σε όλες τις πλευρές ένα ισχυρό κίνητρο για την προστασία των αμάχων και την ελαχιστοποίηση των φρικαλεοτήτων, κάτι που σε πολλες περιπτώσεις έχει αποδειχθεί καθοριστικό.

Επειδή οι μαχητές στην Συρία στηρίζονται σχεδόν εξ ολοκλήρου στην εξωτερική βοήθεια, αντί αυτής του τοπικού πληθυσμού, έχουν ελάχιστα κίνητρα για την προστασία των αμάχων

Σε έναν πόλεμο όμως όπως αυτός της Συρίας, στον οποίο και η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στις ξένες δυνάμεις για τη στήριξη τους, η ενθάρρυνση της ακριβώς αντίθετης συμπεριφοράς είναι συνήθως αυτή που επικρατεί, σύμφωνα με μια συλλογική έρευνα των Reed M. Wood, Jacob D. Kathman και Stephen E. Gent, πολιτικοί επιστήμονες στα Πανεπιστήμια της Αριζόνα, της Νέας Υόρκης και της Βόρειας Καρολίνας, αντίστοιχα.

Επειδή οι μαχητές στην Συρία στηρίζονται σχεδόν εξ ολοκλήρου στην εξωτερική βοήθεια, αντί αυτής του τοπικού πληθυσμού, έχουν ελάχιστα κίνητρα για την προστασία των αμάχων. Στην πραγματικότητα, η δυναμική που επικρατεί καθιστά συχνά τον τοπικό πληθυσμό μια πιθανή απειλή και όχι έναν αναγκαίο πόρο για την επίτευξη των σχεδίων τους.

Το κίνητρο να ωθήσουν τα πράγματα προς μια κατεύθυνση που θα «αξιοποιεί τη συλλογική βία και τον τρόμο ως παράγοντα διαμόρφωσης των συμπεριφορών του πληθυσμού», είναι πολύ ισχυρό όπως διαπιστώνουν οι ερευνητές. Οι εικόνες που βλέπουμε από νεκρές μητέρες και τα παιδιά τους είναι σκόπιμες και στοχευμένες. Διότι δεν σκοτώθηκαν απλά και μόνο από την τρέλα ή σκληρότητα του πολέμου, αλλά χρησιμοποιούνται ψυχρά, κάτω από την λογική της χειραγώγησης.

Στην πραγματικότητα, οι αδιάκριτες επιθέσεις κατά αμάχων μπορεί να φέρνουν βραχυπρόθεσμα κάποιους κινδύνους, αλλά «χαρίζουν» συγχρόνως και σημαντικά «οφέλη», καθώς διαταράσσουν τον έλεγχο ή την τοπική υποστήριξη του εχθρού, αποδυναμώνουν τις όποιες τυχόν απειλές και δίνουν το απαραίτητο έδαφος για να λεηλατηθούν πόροι.

Οι φιλοκυβερνητικές δυνάμεις έχουν πραγματοποιήσει όντως τις περισσότερες επιθέσεις εναντίον αμάχων, αλλά και οι μαχητές της αντιπολίτευσης έχουν συμμετάσχει σε αντίστοιχες βαρβαρότητες. Μεταξύ των ανταρτών, κάποιες μεμονωμένες ομάδες που αρνούνται να επιτεθούν σε αμάχους, έχουν καταλήξει σε μειονεκτική θέση σε σύγκριση με τις ομάδες που επιλέγουν αυτόν τον τρόπο συμπλοκής.

4. Ο φόβος της ήττας παγιώνει ένα τρομερό στάτους κβο

Το παρόν αδιέξοδο υπαγορεύεται επίσης από την αβεβαιότητα για το μέλλον. Κανείς δεν είναι σίγουρος τι θα προκύψει σε μια μεταπολεμική Συρία, όπως και το πώς η χώρα θα φτάσει σε αυτό το σημείο.

Ο καθένας όμως μπορεί να φανταστεί μια ακόμα χειρότερη κατάσταση για το μέλλον. Αυτό δημιουργεί μια έντονη καχυποψία για την αλλαγή του status quo και έτσι οι μαχητές είναι περισσότερο ανήσυχοι για τη διατήρηση του, από το να διακινδυνεύσουν την αλλαγή του.

Ο φόβος της ήττας ωθεί όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές στη διατήρηση μιας αέναης και αμφίρροπης μάχης

Όπως λέει και ο καθηγητής Fearon του Στάνφορντ: «Είναι πιο σημαντικό αυτή τη στιγμή να εμποδίσουν την αντίπαλη πλευρά από το να νικήσει, από ότι είναι το να κερδίσουν οι ίδιοι».

Κάθε ξένη δύναμη που εμπλέκεται στη διαμάχη έχει συνειδητοποιήσει ότι κανείς δεν μπορεί να κερδίσει σε αυτό το σημείο που έχει φτάσει η σύγκρουση, αλλά όλες φοβούνται την επικράτηση της άλλης πλευράς. Η Σαουδική Αραβία και το Ιράν, για παράδειγμα, βλέπουν τη Συρία ως ένα πεδίο πάλης για την επικράτηση τους ως περιφερειακές δυνάμεις εξουσίας και η οποία ήττα θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τα δικά τους καθεστώτα πίσω στις πατρίδες τους.

Ακόμα και αν ο πόλεμος της Συρίας είναι μακροπρόθεσμα μια επίπονη διαμάχη για όλες τις πλευρές, αυξάνοντας ακόμη περισσότερο τον εξτρεμισμό και την αστάθεια στην περιοχή, βραχυπρόθεσμα, ο φόβος της ήττας ωθεί όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές στη διατήρηση μιας αέναης και αμφίρροπης μάχης.

Αυτό επιτείνεται ακόμη περισσότερο από τη δυναμική που επικρατεί στη λήψη των αποφάσεων και που χαρακτηρίζεται από την χαλαρή δομή των «συνασπισμών». Κάθε αντιμαχόμενη πλευρά αποτελείται από διάφορους παράγοντες, με εξωφρενικά διαφορετικές ατζέντες και προτεραιότητες. Συχνά, το μόνο στο οποίο μπορούν να συμφωνήσουν γρήγορα είναι ότι θέλουν να αποφύγουν πάση θυσία την ήττα. Είναι μια στρατηγική του «ελάχιστου κοινού παρονομαστή».

Υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι η Ρωσία, για παράδειγμα, θα ήθελε τον Πρόεδρο Μπασάρ αλ-Ασαντ της Συρίας να παραιτείται, ή τουλάχιστον να κάνει κάποιες παραχωρήσεις για την επίτευξη της ειρήνη. Αλλά η Ρωσία δεν μπορεί να τον αναγκάσει να ενεργήσει προς αυτήν την κατεύθυνση, αλλά ούτε και μπορεί απλά να εγκαταλείψει τη Συρία, απεμπολώντας τα συμφέροντά της εκεί. Ο κ Άσαντ, εν τω μεταξύ, ίσως να επιθυμεί μια ακόμη πιο δυναμική επέμβαση από τη Ρωσία που θα του εξασφάλιζε τη νίκη, κάτι που όμως η Μόσχα δεν είναι πρόθυμη να του παράσχει.

Το αποτέλεσμα; Ο Άσαντ παραμένει στη θέση του και η Ρωσία παρεμβαίνει μόνο όσο χρειάζεται για να τον διατηρήσει στη θέση του.

5. Τα αντίπαλα μέρη στη διαμάχη στη Συρία δημιουργήθηκαν για να πολεμήσουν, και όχι να νικήσουν

Η συριακή κυβέρνηση και οι αντάρτες που την μάχονται είναι εσωτερικά αδύναμοι και δείχνουν να προτιμούν ένα αδιέξοδο, όσο τρομερό και αν είναι, παρά ένα βιώσιμο μέλλον.

Οι κορυφαίοι ηγέτες της Συρίας ανήκουν ως επί το πλείστον στη θρησκευτική μειονότητα των Αλεβιτών, η οποία αποτελεί ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού της χώρας, αλλά ένα μεγάλο μέρος των στελεχών των δυνάμεων ασφαλείας. Μετά από χρόνια πολέμου, οι Αλεβίτες φοβούνται ότι θα μπορούσαν να βρεθούν αντιμέτωποι με τη γενοκτονία τους, σε περίπτωση που ο Άσαντ δεν εξασφαλίσει μια ολοκληρωτική νίκη.

Αλλά μια τέτοια νίκη φαίνεται εξαιρετικά απίθανη, εν μέρει επειδή το καθεστώς της μειονότητας των Αλεβίτων  «τους προσδίδει πολύ μικρή λαϊκή υποστήριξη για να αποκαταστήσουν την τάξη με κάθε άλλον τρόπο πάρα με τη βία. Έτσι, οι ηγέτες της Συρίας έχουν οδηγηθεί στο να πιστεύουν ότι το αδιέξοδο είναι ο καλύτερος τρόπος για να διατηρηθεί η ασφάλεια των Αλεβιτών ακόμη και σήμερα, παρ’ όλο που κάτι τέτοιο αυξάνει τους κινδύνους για το μακροπρόθεσμο μέλλον τους.

Η αντιπολίτευση της Συρίας από την άλλη είναι εξίσου αδύναμη, αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο. Είναι πρώτα από όλα κατακερματισμένη, αποτελούμενη από πολλες διαφορετικές ομάδες, κάτι που συνήθως παρατείνει τις εμφύλιες συγκρούσεις και καθιστά την ειρηνική επίλυση τους σχεδόν αδύνατη.

Μια μελέτη των ειρηνευτικών προσπαθειών του ΟΗΕ από το 1945 και μέχρι σήμερα διαπίστωσε ότι αυτές κατάφεραν να επιλύσουν σχεδόν τα δύο τρίτα των εμφύλιων πολέμων που ξέσπασαν σε αυτήν την περίοδο, αλλά μόνο το ένα τέταρτοεξ  αυτών χαρακτηριζόντουσαν ως «πολύπλευρες διαμάχες», όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Συρίας.

Κάθε μία από αυτές τις δυνάμεις έχει τους δικούς της στόχους, οι οποίοι περιορίζουν σημαντικά τους όρους μιας ενδεχόμενης ειρηνευτικής συμφωνίας

Το πεδίο μάχης στην Συρία είναι ένα σύνθετο πολύγωνο, με μια σειρά από ομάδες ανταρτών που περιλαμβάνουν μετριοπαθείς ισλαμιστές, θυγατρικές της Αλ Κάιντα, συμμάχους του Ισλαμικού Κράτους, την λιβανέζικη σιιτική πολιτοφυλακή της Χεζμπολάχ και ξένους μαχητές που μετέχουν στο όνομα της τζιχάντ.

Κάθε μία από αυτές τις δυνάμεις έχει τους δικούς της στόχους, οι οποίοι περιορίζουν σημαντικά τους όρους μιας ενδεχόμενης ειρηνευτικής συμφωνίας. Καθεμία από αυτές τις ομάδες έχει επίσης ισχυρό κίνητρο να πολεμήσει τις άλλες ομάδες για τους πόρους, κατά τη διάρκεια του πολέμου και για τα κέρδη παραχώρησης, αργότερα, μετά τη λήξη του.

Αυτός είναι και ο λόγος που οι πολύπλευρες αντιθέσεις που επικρατούν οδηγούν την όποια ειρηνευτική διαδικασία σε αποτυχία. Ακόμα κι αν κατάφερναν να ανατρέψουν την κυβέρνηση -αρχικός, κοινός στόχος- ένας δεύτερος πόλεμος, αυτή τη φορά αναμεταξύ τους θα ήταν πιθανόν να ξεσπάσει.

6. Οι κίνδυνοι της επικράτησης

Ο μόνος σίγουρος τρόπος για να σπάσει ένα τέτοιο αδιέξοδο θα ήταν αν η μία από τις δυο πλευρές επικρατούσε περισσότερο από την άλλην. Επειδή όμως η σύγκρουση στη Συρία περιλαμβάνει πια τις δυο κορυφαίες στρατιωτικές μηχανές του κόσμου, αυτή της Ρωσίας και αυτή των Η.Π.Α., μόνο μια εισβολή πλήρους κλίμακας θα μπορούσε να οδηγήσει σε αυτό το αποτέλεσμα.

Στην καλύτερη περίπτωση, αυτό θα απαιτούσε μια μακρόχρονη εμπλοκή, κάτι σαν την αμερικάνικη εισβολή στο Ιράκ ή στο Αφγανιστάν. Στη χειρότερη, έναν ευρύ, περιφερειακό πόλεμο

Στην καλύτερη περίπτωση, αυτό θα απαιτούσε μια μακρόχρονη εμπλοκή, κάτι σαν την αμερικάνικη εισβολή στο Ιράκ ή στο Αφγανιστάν. Στη χειρότερη, μια εμπόλεμη ζώνη με τόσες πολλες ξένες δυνάμεις παρούσες θα μπορούσε να οδηγήσει σε έναν ευρύ, περιφερειακό πόλεμο.

Μια άλλη εξέλιξη που θα μπορούσε να οδηγήσει σε επίλυση θα ήταν αν μια από τις ξένες δυνάμεις που εμπλέκονται, άλλαζε την εξωτερική της πολιτική και αποφάσιζε να απεμπλακεί. Αυτό θα επέτρεπε στην άλλη πλευρά να επικρατήσει με ευκολία και γρήγορα.

Αλλά στη Συρία, αυτό γίνεται ακόμη πιο περίπλοκο καθώς κάθε πλευρά υποστηρίζεται από περισσότερες απο μια ξένες δυνάμεις και έτσι η απεμπλοκή θα πρέπει να είναι ταυτόχρονη από πολλά διαφορετικά κράτη.

7. Ένα σημαντικό εμπόδιο για την ειρήνη: Δεν υπάρχουν ειρηνευτικές δυνάμεις

Οι ειρηνευτικές προσπάθειες συχνά πετυχαίνουν (ή όχι) αν μπορέσουν να απαντήσουν αποτελεσματικά στο ερώτημα του ποιος θα ελέγχει τις στρατιωτικές δυνάμεις μετά τη λήξη της σύγκρουσης. Στη Συρία, αυτό μπορεί να αποτελεί μια ερώτηση δίχως απάντηση.

Δεν είναι απλά θέμα απληστίας, αλλά περισσότερο ένα ζήτημα εμπιστοσύνης.

Μετά από έναν πόλεμο τόσο βίαιο όπως αυτός της Συρίας, κατά τη διάρκεια του οποίου περισσότεροι από 400.000 έχουν σκοτωθεί, οι άνθρωποι που έχουν πάρει τα όπλα εύλογα φοβούνται ότι θα σφαγιαστούν σε περίπτωση που ο αντίπαλος τους εξασφαλίσει μια μεγάλη στρατιωτική δύναμη. Αλλά συγχρόνως, μια συμφωνία που θα έδινε στις αντίπαλες πλευρές ισότιμη στρατιωτική δύναμη θα δημιουργούσε έναν εξίσου υψηλό κίνδυνο υποτροπής σε πόλεμο. Το ίδιο ισχύει και αν επιτραπεί στους αντάρτες να κρατήσουν τα όπλα και την ανεξαρτησία τους – ένα μάθημα που ο κόσμος έμαθε από την περίπτωση της Λιβύης.

Ταυτόχρονα, θα πρέπει να υπάρχει ενός είδους ένοπλου σώματος που θα φροντίσει για την αποκατάσταση της ασφάλειας και την εκκαθάριση των πολιτοφυλακών που τώρα δρουν ανεξέλεγκτα.

Αλλά ποια χώρα θα προσέφερε εθελοντικά αυτή τη στιγμή στρατιώτες της για μια τέτοια αποστολή στη Συρία, επ ‘αόριστον, ιδιαίτερα μετά και την  εμπειρία της εισβολής των ΗΠΑ στο Ιράκ;

Συχνά, η λύση δίνεται από έναν διεθνή οργανισμό, όπως είναι τα Ηνωμένα Έθνη, που στέλνει ειρηνευτικές δυνάμεις για να διατηρήσουν τη συμφωνία. Αυτές οι δυνάμεις ελέγχουν την κατάσταση κατά τη διάρκεια της μετάβασης της χώρας προς την ειρήνη και παρέχουν ένα βασικό επίπεδο ασφάλειας με τέτοιον τρόπο που δεν θα παρακινούσε τις δύο πλευρές να επανεξοπλιστούν.

Αλλά ποια χώρα θα προσέφερε εθελοντικά αυτή τη στιγμή στρατιώτες της για μια τέτοια αποστολή στη Συρία, επ ‘αόριστον, ιδιαίτερα μετά και την  εμπειρία της εισβολής των ΗΠΑ στο Ιράκ;

Οποιαδήποτε ξένη δύναμη θα προσφερόταν για αυτόν τον ρόλο θα αποτελούσε τον «καλύτερο» στόχο για τους τζιχάντιστες και τους τρομοκράτες και θα μπορούσε πιθανό να οδηγήσει σε μια ακόμη πιο βίαιη εξέγερση που θα μπορούσε να κρατήσει για χρόνια και να κοστίσει εκατοντάδες ή χιλιάδες ζωές.

8. Μια ενδογενής τάση προς την καταστροφή

Όπως λέει ο καθηγητής Fearon, απαριθμώντας τους λόγους για τους οποίους ο πόλεμος στη Συρία δεν μπορεί να τελειώσει, «στην καλύτερη περίπτωση, η μία πλευρά θα συρθεί αργά προς την έξοδο από τη σύγκρουση και μια πύρρειος νίκη του αντιπάλου που θα τη συνοδεύσει, θα υποβαθμίσουν τον πόλεμο σε μια εξέγερση χαμηλότερου επίπεδου, ή στον χαρακτηρισμό του ως μια σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων, ή κάτι αντίστοιχο».

Η στρατιωτική νίκη σε έναν εμφύλιο πόλεμο έρχεται συχνά με ένα τρομακτικό τίμημα (ακόμα και γενοκτονία) και τα επίπεδα της βίας ενάντια των ηττημένων, συμπεριλαμβανομένων των άμαχων πληθυσμών τους είναι πολύ υψηλά

Το χειρότερο σενάριο είναι κατά πολύ χειρότερο!

Σύμφωνα με ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε το 2015 από τους καθηγητές Walter και Pollack, ειδικούς για τα θέματα της Μέσης Ανατολής, «η στρατιωτική νίκη σε έναν εμφύλιο πόλεμο έρχεται συχνά με ένα τρομακτικό τίμημα (ακόμα και γενοκτονία) και τα επίπεδα της βίας ενάντια των ηττημένων, συμπεριλαμβανομένων των άμαχων πληθυσμών τους είναι πολύ υψηλά».

Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να οδηγήσει σε έναν νέο γύρο συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή, καθώς «οι ομάδες που έχουν επικρατήσει σε έναν εμφύλιο πόλεμο συχνά στρέφουν τη δύναμη που έχουν αποκτήσει από αυτήν τους τη νίκη κατά γειτονικών κρατών, με αποτέλεσμα το ξέσπασμα διακρατικών πολέμων».

Αυτή δεν θα ήταν μια εξέλιξη που θα επιθυμούσε ο οποιοσδήποτε από τους εμπλεκόμενους στη Συρία, αλλά ίσως και να είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα των ενεργειών πολλών εγχώριων και ξένων δυνάμεων που μετέχουν στη σύγκρουση στη Συρία και που ωθούν τη χώρα στις πιο σκοτεινές της μέρες… και ίσως αυτές δεν έχουν καν ακόμη φτάσει!

ΓΙΑΤΙ Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ; Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ NEW YORK TIMES

Εργασίες ασφαλτόστρωσης σήμερα στην οδό Εγνατία, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης

Εργασίες ασφαλτόστρωσης θα πραγματοποιηθούν στην οδό Εγνατία από ειδικά συνεργεία του Δήμου Θεσσαλονίκης σήμερα, Κυριακή.

 

Οι εργασίες θα εκτελούνται στην οδό Εγνατία, από τις 7.00 το πρωί έως τις 19.00 το απόγευμα, από τη συμβολή της με την οδό Αγαπηνού μέχρι τη συμβολή της με την οδό Εθνικής Αμύνης.

Καθ΄όλη τη διάρκεια των εργασιών θα διακοπεί η κυκλοφορία όλων των οχημάτων στο αριστερό μέρος της οδού Εγνατίας στο ρεύμα προς ανατολικά όπως επίσης και στο τμήμα της οδού Καμβουνίων, μεταξύ των οδών Αλ. Σβώλου και Εγνατίας.

Η κίνηση των οχημάτων θα πραγματοποιείται με τη βοήθεια σημαιοφόρων.

Εργασίες ασφαλτόστρωσης σήμερα στην οδό Εγνατία, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης

Ο Φίτσο έκανε την τοποθέτηση αυτή στη σελίδα του στον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης Facebook, την ώρα που η Σλοβακία, η οποία ασκεί την…
εναλλασσόμενη προεδρία της ΕΕ, προετοιμάζεται να φιλοξενήσει την επόμενη εβδομάδα το συμβούλιο των ευρωπαίων υπουργών Εξωτερικών, κι ενώ ορισμένες κεντροευρωπαϊκές και ανατολικοευρωπαϊκές χώρες εκφράζουν πλέον όλο και πιο ανοικτά την αντίθεσή τους στη συνέχιση του καθεστώτος των κυρώσεων.

Η ΕΕ επέβαλε κυρώσεις στη Μόσχα – στους τομείς της ενέργειας, των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών και της άμυνας – μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από την Ουκρανία, στην οποία προχώρησε τον Μάρτιο του 2014. Τον Ιούνιο, οι χώρες μέλη της συμφώνησαν οι κυρώσεις να παραταθούν ως τον Ιανουάριο. Η ισχύς ενός χωριστού πακέτου κυρώσεων, οι οποίες στοχοθετούν πρόσωπα, εκπνέει τον επόμενο μήνα· ενδέχεται επίσης να παραταθεί.

Ο Φίτσο έγραψε ότι «προσωπικά, θεωρώ πως είναι καιρός να εξετάσουμε τις κυρώσεις λογικά και να πούμε ότι βλάπτουν τόσο την ΕΕ όσο και τη Ρωσία».

«Δεν προσέφεραν απολύτως τίποτε στην (επίλυση) των λεπτών ζητημάτων που υποτίθεται ότι θα επηρέαζαν. Συμφωνήσαμε με τον Βλαντίμιρ Πούτιν ότι ο κοινός μας στόχος είναι να αναζωογονήσουμε τις εμπορικές μας σχέσεις ξανά», πρόσθεσε ο Φίτσο στην ανάρτησή του στον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης, την οποία συνόδευσε με μια φωτογραφία από τη συνάντησή του με τον πρόεδρο της Ρωσίας, την Πέμπτη.

Η Σλοβακία εισάγει σχεδόν όλο το αέριο και το πετρέλαιο που καταναλώνει από τη Ρωσία, όπως επίσης και καύσιμα για τα δύο πυρηνικά ηλεκτροπαραγωγικά εργοστάσιά της. Εξάγει αυτοκίνητα στη Ρωσία, αν και ο αριθμός τους είναι ένα μικρό κλάσμα αυτών που εξάγει στην Ευρώπη.

Ο Φίτσο – ο οποίος επανεξελέγη για τρίτη θητεία στον θώκο του πρωθυπουργού της Σλοβακίας τον Μάρτιο – αμφισβητεί συνεχώς, όπως και άλλοι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης, τις κυρώσεις που έχουν επιβληθεί στη Ρωσία.

Η Ουγγαρία έχει υιοθετήσει παρόμοια γραμμή. Ο πρόεδρος της Τσεχίας Μίλος Ζέμαν, ο οποίος θεωρείται φιλορώσος, έχει καλέσει επανειλημμένα να αρθούν οι κυρώσεις, ενώ ο πρόεδρος της Γερουσίας της Τσεχίας απηύθυνε έκκληση στην καγκελάριο της Γερμανίας Άγγελα Μέρκελ να τις τερματίσει κατά τη διάρκεια της επίσκεψής της στην Πράγα, την Πέμπτη.

Την περασμένη εβδομάδα, η Μέρκελ δήλωσε μολαταύτα ότι δεν βλέπει απολύτως κανέναν λόγο να αρθούν οι κυρώσεις, επιχειρηματολογώντας ότι η Μόσχα δεν έχει εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της βάσει των συμφωνιών του Μινσκ για τον τερματισμό του πολέμου στην ανατολική Ουκρανία, όπου το Κίεβο και η Δύση κατηγορούν τη Ρωσία ότι εξοπλίζει και υποστηρίζει τους αυτονομιστές αντάρτες.

ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΣΛΟΒΑΚΙΑΣ: Η ΕΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΡΕΙ ΤΙΣ ΚΥΡΩΣΕΙΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

Τρεις ημέρες μετά τη δόνηση που έπληξε την ορεινή καρδιά της χώρας, τα ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά, οι διασώστες και οι εθελοντές συνεχίζουν να…
ψάχνουν στο ισοπεδωμένο Αματρίτσε. Όμως κάτω από τα συντρίμμια δεν ακούγονται πλέον φωνές, δεν υπάρχουν ίχνη ζωής…

«Μόνο ένα θαύμα μπορεί να φέρει πίσω ζωντανούς τους φίλους μας αλλά εξακολουθούμε να σκάβουμε γιατί αγνοούνται πολλοί» είπε στους δημοσιογράφους χθες ο δήμαρχος της πόλης, ο Σέρτζιο Πιρότσι.

Σύμφωνα με τον δήμαρχο δεν υπάρχει καμία πληροφορία για την τύχη περίπου 15 ανθρώπων, μεταξύ των οποίων και μικρών παιδιών.

Σε γειτονικά χωριά, όπως στο Πεσκάρα ντελ Τρόντο, οι διασώστες αποχώρησαν αφού απεγκλωβίστηκαν όλοι οι κάτοικοι –νεκροί ή ζωντανοί.

«Απομακρύναμε τους τελευταίους νεκρούς που εντοπίσαμε. Δεν γνωρίζουμε και ίσως δεν μάθουμε ποτέ αν ο αριθμός των αγνοούμενων για τους οποίους είχαμε πληροφόρηση αντιστοιχεί πραγματικά στον αριθμό των ανθρώπων που θάφτηκαν στα συντρίμμια», είπε ένας διασώστης που βοήθησε στις επιχειρήσεις στην Πεσκάρα ντελ Τρόντο.

Μεταξύ των νεκρών είναι έξι Ρουμάνοι, μια Ισπανίδα, ένας Καναδός και ένας Αλβανός, κάτοικοι της περιοχής. Σκοτώθηκαν επίσης τρεις Βρετανοί τουρίστες, μεταξύ των οποίων και ένα 14χρονο αγόρι.

Η περιοχή είναι πολύ δημοφιλής στους τουρίστες και οι τοπικές αρχές αγωνίζονται να εξακριβώσουν πόσοι επισκέπτες φιλοξενούνταν εκεί όταν χτύπησε ο σεισμός. Το υπουργείο Εξωτερικών της Ρουμανίας ανέφερε ότι αγνοούνται ακόμη 17 Ρουμάνοι υπήκοοι.

Νοσηλεύονται 388 – Οι 40 σε κρίσιμη κατάσταση

Σύμφωνα με την υπηρεσία πολιτικής προστασίας, 388 τραυματίες νοσηλεύονται ακόμη σε νοσοκομεία και οι 40 από αυτούς είναι σε κρίσιμη κατάσταση.

Πάνω από 2.500 άστεγοι

Εκτιμάται ότι περίπου 2.500 άνθρωποι έμειναν άστεγοι από τον φονικότερο σεισμό που έχει πλήξει την Ιταλία από το 2009.

Οι επιζώντες που δεν έχουν πού να πάνε κοιμούνται σε μια σειρά από γαλάζιες σκηνές που έστησαν κοντά στα ισοπεδωμένα χωριά τους. Η κυβέρνηση δεσμεύτηκε ότι η περιοχή θα ανοικοδομηθεί ξανά, όμως πολλοί ντόπιοι αμφιβάλλουν ότι θα γίνει κάτι τέτοιο. «Φοβάμαι ότι το χωριό μας και τα άλλα απλώς θα σβήσουν. Εξάλλου, οι περισσότεροι δεν ζουν εδώ καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Τον χειμώνα οι κοινότητες αυτές είναι σχεδόν έρημες», είπε ο 77χρονος Σαλβατόρε Πετρούτσι από το χωριουδάκι Τρισούνγκα. «Ίσως εμείς να είμαστε οι τελευταίοι που έζησαν στην Τρισούνγκα», πρόσθεσε.

Αρχισαν οι πρώτες κηδείες των θυμάτων

Εντωμεταξύ 40 από τα θύματα θα κηδευτούν σήμνερα, δημοσία δαπάνη, στη διπλανή πόλη Άσκολι Πιτσένο.

Οι αρχές έχουν κηρύξει το Σάββατο ημέρα εθνικού πένθους και οι σημαίες θα κυματίζουν μεσίστιες στη μνήμη των νεκρών.

Η πρώτη κηδεία ενός θύματος του σεισμού, του 28χρονου Μάρκο Σανταρέλι, έγινε χθες στη Ρώμη. «Δεν βρίσκω λόγια για να περιγράψω την οδύνη του πατέρα που ζει περισσότερο από τα παιδιά του. Ίσως να μην υπάρχουν λόγια» είπε ο πατέρας του, Φίλιπο Σανταρέλι, μιλώντας στην εφημερίδα Corriere della Sera.

Η κηδεία άλλων έξι θυμάτων, μεταξύ των οποίων ενός 8χρονου αγοριού και δύο κοριτσιών ηλικίας 14 και 15 ετών έγινε αργά το απόγευμα χθες στη γενέτειρά τους, την Πομέτσια, στα νότια της Ρώμης.

ΙΤΑΛΙΑ: ΧΩΡΙΑ ΣΒΗΣΤΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΡΤΗ, 281 ΝΕΚΡΟΙ, 388 ΤΡΑΥΜΑΤΙΕΣ, 2.500 ΑΣΤΕΓΟΙ

Σε ανακοίνωσή του, το Αρχηγείο του Λ.Σ.-ΕΛ.ΑΚΤ τονίζει ότι σήμερα Παρασκευή διαβίβασε την απάντηση του Αρχηγού του Σώματος στην εξώδικη…
πρόσκληση του συνηγόρου πολιτικής αγωγής κ. Αλέξη Κούγια προς τον ίδιο και προς τον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Πειραιά.

Οπως υπογραμμίζεται «η θεσμική ιδιότητα του κ. Αρχηγού επιτάσσει την εκπλήρωση της υποχρέωσης απάντησης όχι όμως και την δια του τύπου κοινοποίηση. Για το λόγο αυτό δεν εκδόθηκε σχετικό Δελτίο Τύπου, ενώ παράλληλα επισημαίνεται ότι για την ανάρτηση του κειμένου της απάντησης σε ιστοτόπους, ουδεμία ευθύνη φέρει το Αρχηγείο.

ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΑΙΓΙΝΑΣ: Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΟΥ ΛΙΜΕΝΙΚΟΥ ΣΤΟ ΕΞΩΔΙΚΟ ΚΟΥΓΙΑ

Συγκεκριμένα, το προβάδισμα μειώθηκε στις 5 μονάδες από τις 12 μονάδες στις οποίες είχε φθάσει νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, όπως κατέγραψε μια κυλιόμενη δημοσκόπηση της…
εταιρείας Ipsos για λογαριασμό του πρακτορείου ειδήσεων Ρόιτερς η οποία δημοσιεύθηκε χθες Παρασκευή.

Η έρευνα αυτή, η οποία διεξήχθη από την 22η ως την 25η Αυγούστου, βρήκε ότι το 41% των πιθανών ψηφοφόρων τάσσεται υπέρ της Κλίντον ενόψει των εκλογών της 8ης Νοεμβρίου στις ΗΠΑ, ενώ το 36% τάσσεται υπέρ του Τραμπ. Ωστόσο το 23% των ψηφοφόρων απάντησε ότι δεν επιλέγει κανέναν τους.

Η Κλίντον, πρώην Πρώτη Κυρία και πρώην υπουργός Εξωτερικών, προηγείται σταθερά του μεγιστάνα των ακινήτων Τραμπ στη δημοσκόπηση αυτή αφότου ολοκληρώθηκαν τα εθνικά κομματικά συνέδρια των Δημοκρατικών όσο και των Ρεπουμπλικάνων στα οποία οι δύο τους έλαβαν επίσημα το χρίσμα. Το ποσοστό της κυμαίνεται μεταξύ του 41% και του 45% αυτή τη χρονική περίοδο, ενώ το προβάδισμά της έφθασε μέχρι και το 12% την Τρίτη.

Η δημοσκόπηση έγινε σε δείγμα 1.154 ψηφοφόρων και έχει ποσοστό στατιστικού σφάλματος ±3%.

Αυτή την εβδομάδα ο Τραμπ κατηγόρησε την Κλίντον ότι οι δωρεές στο φιλανθρωπικό ίδρυμα της οικογένειάς της ενόσω ήταν επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας (2009-2013) επηρέασαν τις αποφάσεις που έλαβε, κάτι που η πρώην ΥΠΕΞ αρνείται. Εξάλλου συνεχίζουν να τίθενται ερωτήματα για τη χρήση ιδιωτικού εξυπηρετητή και ιδιωτικής διεύθυνσης ηλεκτρονικού ταχυδρομείου – και όχι κυβερνητικών – όταν ήταν το αφεντικό του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Τραμπ και Κλίντον αντάλλαξαν εξάλλου φραστικά πυρά και για το ποιος θα ήταν ο καλύτερος πρόεδρος για τους αφροαμερικανούς και για άλλες μειονότητες, ενώ ο Τραμπ άφησε να εννοηθεί ότι μπορεί να μεταβάλει τη σκληροπυρηνική στάση του σε ό,τι αφορά τη μετανάστευση.

Συνυπολογιζομένων και υποψηφίων από μικρά και εναλλακτικά κόμματα, το προβάδισμα της Κλίντον συρρικνώνεται ακόμη περισσότερο: την υποστηρίζει ένα 39% των πιθανών ψηφοφόρων, έναντι ενός 36% που τάσσεται υπέρ του Τραμπ, ενός 7% που τάσσεται υπέρ του Φιλελεύθερου Γκάρι Τζόνσον κι ενός 3% που υποστηρίζει την Τζιλ Στάιν, την υποψήφια του Κόμματος των Πρασίνων.

ΜΕΙΩΘΗΚΕ ΤΟ ΠΡΟΒΑΔΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΛΙΝΤΟΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ – ΣΤΙΣ 5 ΜΟΝΑΔΕΣ Η ΔΙΑΦΟΡΑ

Η Ιταλίδα που καίει τη Μύκονο

Μία από τις πλέον ανερχόμενες φωτογράφους μόδας στην Ιταλία, η 24χρονη Νίμα Μπενάτι, έχει κλέψει τα βλέμματα αυτές τις ημέρες στη Μύκονο.

 

Μία από τις πλέον ανερχόμενες φωτογράφους μόδας στην Ιταλία, η 24χρονη Νίμα Μπενάτι, έχει κλέψει τα βλέμματα αυτές τις ημέρες στη Μύκονο.

Όχι με τις φωτογραφίες της, που έχουν φιλοξενηθεί σε κορυφαία brands όπως η Vogue, αλλά με την παρουσία της. Γιατί, όπως θα δείτε, θα μπορούσε άνετα να ήταν μοντέλο…

Η Ιταλίδα που καίει τη Μύκονο

22 Έλληνες και ξένοι διάσημοι που έχουν έως και 50 χρόνια μικρότερες συντρόφους

Τι να μας πουν ο Μπραντ Πιτ και η Αντζελίνα Τζολί με μόλις 11 (!) χρόνια διαφοράς; Με αφορμή το νέο (όνομα και πράμα) αμόρε του Ντένις Κουέιντ, επιλέξαμε μερικά από τα πιο διάσημα ζευγάρια της εγχώριας και της διεθνούς σόουμπιζ που μετρούν τη διαφορά τους πάνω από τις 2 δεκαετίες.

Ντένις Κουέιντ & Σάντα Οζίνα: 62 ετών εκείνος, 30 εκείνη. Ε και;;;

Ακολούθησε το SDNA στο Twitter και ενημερώσου πρώτα από όλους!

Ροντ Στιούαρτ & Πένι Λάνκαστερ: 71ός ετών ο θρυλικός ροκάς, στα 26 χρόνια η διαφορά με την τελευταία σύζυγό του.

Μπρους Γουίλις & Έμα Χέμινγκ: 24 χρόνια διαφορά για τον 61χρονο σταρ και τη νυν σύζυγό του, με την οποία έχει δυο κόρες.

Χιου Χέφνερ & Κρίσταλ Χάρις: 90 ετών σήμερα ο θρυλικός ιδρυτής του Playboy, 60 χρόνια νεότερη η νυν σύζυγός του, η οποία υπήρξε -φυσικά- Playmate.

Κώστας Βουτσάς & Αλίκη Κατσαβού: 50 τα χρόνια της διαφοράς και εκείνη τον έκανε ξανά μπαμπά στα 84 χρόνια του.

Άλεκ & Χιλάρια Μπόλντουιν: 26 χρόνια διαφορά για τον διάσημο 58χρονο σταρ και τη νυν σύζυγό του η οποία ετοιμάζεται να το χαρίσει το τρίτο του παιδί -μαζί της, δηλαδή γιατί εκείνος έχει μια μεγαλύτερη κόρη από τον γάμο του με την Κιμ Μπέισινγκερ, την Άιρλαντ​.

Τζέισον Στέιθαμ & Ρόζι Χάντινγκτον Γουίτλεϊ: 20 χρόνια διαφορά για τον 48χρονο σκληρό του σινεμά και το κορίτσι του.

Νίκος Γαλανός & Έλενα Σαγανά: 30 χρόνια διαφοράς ανάμεσα στον 70χρονο παλαι ποτέ ζεν πρεμιέ και νυν γοητευτικότατο διάσημο ηθοποιό και τη σύντροφό του, οι οποίοι διατηρούν ένα ιδιαίτερα χαμηλό προφίλ στη σχέση τους.

Τζέιμς Γουντς & Κρίστεν Μπάουγκες: 69 εκείνος, 23 εκείνη. 46 τα χρόνια διαφοράς και πράγματι, ο έρως χρόνια δεν κοιτά.

Μάικλ Ντάγκλας & Κάθριν Ζέτα Τζόουνς: 24 χρόνια διαφορά για τον 71χρονο σταρ και την καλή του με την οποία μετρούν 16 χρόνια γάμου και δυο παιδιά.

Στάθης & Χριστίνα Ψάλτη: 22 τα χρόνια που τους χωρίζουν όμως ο 65χρονος διάσημος ηθοποιός και η σύζυγός του δεν έχουν μάτια παρά ο ένας για τον άλλο.

Σελίν Ντιόν & Ρενέ Αντζελίλ: 26 τα χρόνια που χώριζαν τη διάσημη ηθοποιό και τον σύζυγό της, ο οποίος «έφυγε» πριν από 4 μήνες. Εκείνοι, ουδέποτε ένιωσαν αυτή τη διαφορά και το έλεγαν ανέκαθεν.

Φώτης Μεταξόπουλος & Σοφία Τρανά: 44 τα χρόνια που τους χωρίζουν όμως η 36χρονη Σοφία αποκαλεί τον 80χρονο θρυλικό χορευτή «πρίγκιπα» της και ονειρεύεται να του χαρίσει ένα παιδί.

Ανέτ Μπένινγκ & Γουόρεν Μπίτι: 21 χρόνια διαφορά έχουν ο 79χρονος σταρ και θρυλικός καρδιοκατακτητής με τη γυναίκα που κατάφερε να τον «νοικοκυρέψει» πριν από το 1992.

Γιώργος Βογιατζής & Νάντια Σκόριτς: Ο 70χρονος ηθοποιός που ερμηνευσε τον ρόλο του «Ιωσήφ» στη θρυλική σειρά του Φράνκο Τζεφιρέλι «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» είναι παντρεμένος εδώ και πολλά χρόνια με τη σέρβικης καταγωγής καλλονή. Χωρίς να είναι ξεκάθαρη η ηλικία της Ντιάνα, λέγεται ότι η διαφορά μεταξύ τους αγγίζει τα 30 χρονια.

Κλιντ Ίστγουντ & Κριστίνα Σαντέρα: 34 χρόνια διαφορά για τον 85χρονο σταρ του Χόλιγουντ, ο οποίος γενικότερα αρέσκεται στις νεότερες γυναίκες.

Γιάννης Κούστας & Δήμητρα Μέρμηγκα: Εκείνος 60 ετών εκείνη 24. Στα 36 χρόνια, λοιπόν η διαφορά ανάμεσα στον πρόσφατα διαζευγμένο επιχειρηματία και τη νεαρή καλλονή που δηλώνει τρελά ερωτευμένη.

Χάρισον Φόρντ & Καλίστα Φλόκχαρντ: 22 χρόνια διαφορά για τον 73χρονο ηθοποιό και τη σύζυγό του.

Γούντι Άλεν & Σουν Γι Πρεβίν: 35 χρόνια διαφορά ανάμεσα στον 80χρονο σκηνοθέτη και τη σύζυγό του, σε μια σχέση που ξεκίνησε από ένα τεράστιο σκάνδαλο. Εκείνη ήταν η υιοθετημένη κόρη του Άλεν με την Μια Φάροου, η σχέση των οποίων τελείωσε όταν εκείνη ανακάλυψε γυμνές φωτογραφίες της 20χρονης τότε Σου Γιν – βγαλμένες από τον σκηνοθέτη. Οι δυο τους παντρεύτηκαν το 1997, έχουν δυο κόρες και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Ντόναλντ & Μελάνια Τραμπ: 24 χρόνια διαφορά για τον 69χρονο υποψήφιο πρόεδρο των ΗΠΑ και την καλλονή σύζυγό του.

Γιώργος Οικονόμου & Κυβέλη Μελετοπούλου: 32 χρονια διαφοράς για τον 63χρονο εφοπλιστή και την καλλονή αγαπημένη του η οποία του έχει ήδη χαρίσει το έκτο του παιδί. Για την ιστορία, η Κυβέλη ήταν κολλητή της κόρης του Οικονόμου.

Μελ Γκίμπσον & Ρόζαλιντ Ρος. 35 χρόνια διαφοράς για τον 60χρονο σταρ και τη νυν αγαπημένη του. Ε και;;;

Πηγή:womenonly.gr 

 

 

Emily Ratajkowski: Νέα φωτογραφία από τη Σαντορίνη

22 Έλληνες και ξένοι διάσημοι που έχουν έως και 50 χρόνια μικρότερες συντρόφους

«Θέλω να συνεχίσω. Έχω μια απίστευτη επιθυμία να συνεχίσω», είπε ο ολλανδός πρωθυπουργός σε συνέντευξη που παραχώρησε στην ταμπλόιντ εφημερίδα De Telegraaf…
Μετά την γνωστοποίηση της πρόθεσής του στο Λαϊκό, Φιλελεύθερο και Δημοκρατικό Κόμμα (VVD), του οποίου ηγείται, ο Ρούτε θα είναι επικεφαλής του ψηφοδελτίου του στις επικείμενες εκλογές, σύμφωνα με την εφημερίδα.

Οι Φιλελεύθεροι του Ρούτε είναι το μείζον κόμμα του κυβερνητικού συνασπισμού με τους Εργατικούς (PvdA). Μαζί τα δύο κόμματα μετρούν 76 έδρες από τις 150 της κάτω Βουλής στην Ολλανδία.

Όμως η δημοτικότητα των κυβερνητικών κομμάτων βρίσκεται σε πτώση τα τελευταία χρόνια, αντιστρόφως ανάλογη με την άνοδο αυτής του ακροδεξιού κόμματος του βουλευτή Χέερτ Βίλντερς, ο οποίος είναι διαβόητος για τις αντιισλαμικές και ευρωσκεπτικιστικές του θέσεις.

Εν μέσω της σοβαρότερης κρίσης προσφύγων και μεταναστών στην Ευρώπη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε μια χώρα που συχνά υπερηφανεύεται για την πολυπολιτισμικότητα και την ανοχή της, το κόμμα της ολλανδικής άκρας δεξιάς, το οποίο υπόσχεται «να κλείσει όλα τα τζαμιά» και να «απαγορεύσει το Κοράνι» στο προεκλογικό του πρόγραμμα, προηγείται στις δημοσκοπήσεις τους τελευταίους μήνες.

Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση της εταιρείας Ipsos σε δείγμα 1.093 ολλανδών ψηφοφόρων, οι Φιλελεύθεροι δεν θα συγκέντρωναν παρά 25 έδρες – από τις 40 που καταλαμβάνουν σήμερα – εάν οι εκλογές γίνονταν σήμερα, ενώ οι Εργατικοί θα συγκέντρωναν 13 ή ακόμη λιγότερες, από τις 36 που διατηρούν σήμερα στην κάτω Βουλή.

Το Κόμμα για την Ελευθερία (PVV) θα συγκέντρωνε, σύμφωνα με την ίδια δημοσκόπηση, 27 έδρες, δεκαπέντε περισσότερες από τις 12 που έχει σήμερα.

Πάντως το πιο πιθανό σενάριο μοιάζει να είναι ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης ευρείας συμμαχίας ανάμεσα στους Φιλελεύθερους του Ρούτε, τους Εργατικούς, το κόμμα D66, τους κεντρώους χριστιανοδημοκράτες (CDA) και το Σοσιαλιστικό Κόμμα (SP), που με βάση τη δημοσκόπηση θα ελέγχει συνολικά 77 έδρες.

Ο Βίλντερς ήταν κοινοβουλευτικός σύμμαχος του Ρούτε κατά την πρώτη του θητεία στον θώκο του πρωθυπουργού. Η συμμαχία εκείνη, που διήρκεσε δύο χρόνια, κατέρρευσε τον Απρίλιο του 2012 έπειτα από μια διαφωνία για τα μέτρα λιτότητας, οδηγώντας την Ολλανδία σε νέες εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2012.

ΟΛΛΑΝΔΙΑ: Ο ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΜΑΡΚ ΡΟΥΤΕ ΘΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙ ΤΡΙΤΗ ΣΥΝΑΠΤΗ ΘΗΤΕΙΑ

Το σέξι κορμί της Μαρίας Κορινθίου δίπλα στην πισίνα (Video)

Μια από τις παρουσίες που έχουν κλέψει την παράσταση το φετινό καλοκαίρι είναι η Μαρία Κορινθίου. Η χυμώδης ηθοποιός, με το πληθωρικό μπούστο, έχει τρελάνει τους φίλους και θαυμαστές της με τις φωτογραφίες και τα βίντεο που ανεβάζει στους λογαριασμούς της στα social media.

Η Μαρία, γνωρίζει τα δυνατά της σημεία και φροντίζει να επιλέγει μαγιό που τα αναδεικνύουν. Σήμερα, με ένα βίντεο δίπλα στην πισίνα «τάραξε τα νερά» του Instagram. Η ηθοποιός, παραθερίζει στο Ρέθυμνο , στου οποίου την πισίνα μας δείχνει τα κάλλη της.

 

Δείτε το βίντεο:

Το σέξι κορμί της Μαρίας Κορινθίου δίπλα στην πισίνα (Video)