22 May, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 48)

Γιατί στις συζητήσεις μας αναμασούμε τις ίδιες σάπιες ιδέες.
Γιατί εγκλωβιζόμαστε στα πάθη μας.
Γιατί δε μπορούμε να κοιταχτούμε πια στα μάτια.
Γιατί το άγγιγμα,το φιλί,ο έρωτας γίνονται μηχανικά.
Γιατί όλα μετατρέπονται σε τυπικές διαδικασίες μιας νοσηρής ρουτίνας.
Γιατί μέσα στη νεροποντή,καθένας θα κοιτάξει να σώσει το τομάρι του.
Γιατί σε όλη μας τη ζωή,απ΄τα γεννοφάσκια μας εώς τα βαθιά γεράματα,έχουμε στο προσκεφάλι μας το “πρέπει”.
Γιατί εθιζόμαστε στη συνήθεια.
Γιατί δεν αντιδρούμε σε κάθε τι που μας καίει τη ψυχή,προτιμούμε να γίνουμε στάχτη.
Γιατί παρακαλούμε τη μιζέρια να μας συνοδέυσει στο τρελό χορό της Ζωής,ώστε τελικά να βολευτούμε στη ζεστή αγκαλιά της.
Γιατί βρίσκουμε τη δύναμή μας,μέσα από τις αδυναμίες των άλλων.
Γιατί κρύβουμε συναισθήματα και κλαίμε κάθε μέρα σιωπηλά.
Γιατί περιθωριοποιούμε το διαφορετικό.
Γιατί παραδινόμαστε δίχως ίχνος αμφιβολίας στους κανόνες που ανελέητα μας επιβάλλονται.
Γιατί είμαστε λαίμαργοι για εφήμερες απολαύσεις.
Γιατί αιτιολογούμε τα πάντα,ψάχνουμε πειστικές δικαιολογίες να συγκαλύψουμε τις αμαρτίες μας,να απενοχοποιήσουμε τον εαυτό μας.
Για μια στιγμή.
Τα μάτια κλείνουν.
Σταματάμε.

Στο χείλος του γκρεμού θυμόμαστε πως πρέπει να ζήσουμε.


Πεθαίνουμε

Γιατί στις συζητήσεις μας αναμασούμε τις ίδιες σάπιες ιδέες.
Γιατί εγκλωβιζόμαστε στα πάθη μας.
Γιατί δε μπορούμε να κοιταχτούμε πια στα μάτια.
Γιατί το άγγιγμα,το φιλί,ο έρωτας γίνονται μηχανικά.
Γιατί όλα μετατρέπονται σε τυπικές διαδικασίες μιας νοσηρής ρουτίνας.
Γιατί μέσα στη νεροποντή,καθένας θα κοιτάξει να σώσει το τομάρι του.
Γιατί σε όλη μας τη ζωή,απ΄τα γεννοφάσκια μας εώς τα βαθιά γεράματα,έχουμε στο προσκεφάλι μας το “πρέπει”.
Γιατί εθιζόμαστε στη συνήθεια.
Γιατί δεν αντιδρούμε σε κάθε τι που μας καίει τη ψυχή,προτιμούμε να γίνουμε στάχτη.
Γιατί παρακαλούμε τη μιζέρια να μας συνοδέυσει στο τρελό χορό της Ζωής,ώστε τελικά να βολευτούμε στη ζεστή αγκαλιά της.
Γιατί βρίσκουμε τη δύναμή μας,μέσα από τις αδυναμίες των άλλων.
Γιατί κρύβουμε συναισθήματα και κλαίμε κάθε μέρα σιωπηλά.
Γιατί περιθωριοποιούμε το διαφορετικό.
Γιατί παραδινόμαστε δίχως ίχνος αμφιβολίας στους κανόνες που ανελέητα μας επιβάλλονται.
Γιατί είμαστε λαίμαργοι για εφήμερες απολαύσεις.
Γιατί αιτιολογούμε τα πάντα,ψάχνουμε πειστικές δικαιολογίες να συγκαλύψουμε τις αμαρτίες μας,να απενοχοποιήσουμε τον εαυτό μας.
Για μια στιγμή.
Τα μάτια κλείνουν.
Σταματάμε.

Στο χείλος του γκρεμού θυμόμαστε πως πρέπει να ζήσουμε.


Πεθαίνουμε

Γιατί στις συζητήσεις μας αναμασούμε τις ίδιες σάπιες ιδέες.
Γιατί εγκλωβιζόμαστε στα πάθη μας.
Γιατί δε μπορούμε να κοιταχτούμε πια στα μάτια.
Γιατί το άγγιγμα,το φιλί,ο έρωτας γίνονται μηχανικά.
Γιατί όλα μετατρέπονται σε τυπικές διαδικασίες μιας νοσηρής ρουτίνας.
Γιατί μέσα στη νεροποντή,καθένας θα κοιτάξει να σώσει το τομάρι του.
Γιατί σε όλη μας τη ζωή,απ΄τα γεννοφάσκια μας εώς τα βαθιά γεράματα,έχουμε στο προσκεφάλι μας το “πρέπει”.
Γιατί εθιζόμαστε στη συνήθεια.
Γιατί δεν αντιδρούμε σε κάθε τι που μας καίει τη ψυχή,προτιμούμε να γίνουμε στάχτη.
Γιατί παρακαλούμε τη μιζέρια να μας συνοδέυσει στο τρελό χορό της Ζωής,ώστε τελικά να βολευτούμε στη ζεστή αγκαλιά της.
Γιατί βρίσκουμε τη δύναμή μας,μέσα από τις αδυναμίες των άλλων.
Γιατί κρύβουμε συναισθήματα και κλαίμε κάθε μέρα σιωπηλά.
Γιατί περιθωριοποιούμε το διαφορετικό.
Γιατί παραδινόμαστε δίχως ίχνος αμφιβολίας στους κανόνες που ανελέητα μας επιβάλλονται.
Γιατί είμαστε λαίμαργοι για εφήμερες απολαύσεις.
Γιατί αιτιολογούμε τα πάντα,ψάχνουμε πειστικές δικαιολογίες να συγκαλύψουμε τις αμαρτίες μας,να απενοχοποιήσουμε τον εαυτό μας.
Για μια στιγμή.
Τα μάτια κλείνουν.
Σταματάμε.

Στο χείλος του γκρεμού θυμόμαστε πως πρέπει να ζήσουμε.


Πεθαίνουμε

Γιατί στις συζητήσεις μας αναμασούμε τις ίδιες σάπιες ιδέες.
Γιατί εγκλωβιζόμαστε στα πάθη μας.
Γιατί δε μπορούμε να κοιταχτούμε πια στα μάτια.
Γιατί το άγγιγμα,το φιλί,ο έρωτας γίνονται μηχανικά.
Γιατί όλα μετατρέπονται σε τυπικές διαδικασίες μιας νοσηρής ρουτίνας.
Γιατί μέσα στη νεροποντή,καθένας θα κοιτάξει να σώσει το τομάρι του.
Γιατί σε όλη μας τη ζωή,απ΄τα γεννοφάσκια μας εώς τα βαθιά γεράματα,έχουμε στο προσκεφάλι μας το “πρέπει”.
Γιατί εθιζόμαστε στη συνήθεια.
Γιατί δεν αντιδρούμε σε κάθε τι που μας καίει τη ψυχή,προτιμούμε να γίνουμε στάχτη.
Γιατί παρακαλούμε τη μιζέρια να μας συνοδέυσει στο τρελό χορό της Ζωής,ώστε τελικά να βολευτούμε στη ζεστή αγκαλιά της.
Γιατί βρίσκουμε τη δύναμή μας,μέσα από τις αδυναμίες των άλλων.
Γιατί κρύβουμε συναισθήματα και κλαίμε κάθε μέρα σιωπηλά.
Γιατί περιθωριοποιούμε το διαφορετικό.
Γιατί παραδινόμαστε δίχως ίχνος αμφιβολίας στους κανόνες που ανελέητα μας επιβάλλονται.
Γιατί είμαστε λαίμαργοι για εφήμερες απολαύσεις.
Γιατί αιτιολογούμε τα πάντα,ψάχνουμε πειστικές δικαιολογίες να συγκαλύψουμε τις αμαρτίες μας,να απενοχοποιήσουμε τον εαυτό μας.
Για μια στιγμή.
Τα μάτια κλείνουν.
Σταματάμε.

Στο χείλος του γκρεμού θυμόμαστε πως πρέπει να ζήσουμε.


Πεθαίνουμε

Γιατί στις συζητήσεις μας αναμασούμε τις ίδιες σάπιες ιδέες.
Γιατί εγκλωβιζόμαστε στα πάθη μας.
Γιατί δε μπορούμε να κοιταχτούμε πια στα μάτια.
Γιατί το άγγιγμα,το φιλί,ο έρωτας γίνονται μηχανικά.
Γιατί όλα μετατρέπονται σε τυπικές διαδικασίες μιας νοσηρής ρουτίνας.
Γιατί μέσα στη νεροποντή,καθένας θα κοιτάξει να σώσει το τομάρι του.
Γιατί σε όλη μας τη ζωή,απ΄τα γεννοφάσκια μας εώς τα βαθιά γεράματα,έχουμε στο προσκεφάλι μας το “πρέπει”.
Γιατί εθιζόμαστε στη συνήθεια.
Γιατί δεν αντιδρούμε σε κάθε τι που μας καίει τη ψυχή,προτιμούμε να γίνουμε στάχτη.
Γιατί παρακαλούμε τη μιζέρια να μας συνοδέυσει στο τρελό χορό της Ζωής,ώστε τελικά να βολευτούμε στη ζεστή αγκαλιά της.
Γιατί βρίσκουμε τη δύναμή μας,μέσα από τις αδυναμίες των άλλων.
Γιατί κρύβουμε συναισθήματα και κλαίμε κάθε μέρα σιωπηλά.
Γιατί περιθωριοποιούμε το διαφορετικό.
Γιατί παραδινόμαστε δίχως ίχνος αμφιβολίας στους κανόνες που ανελέητα μας επιβάλλονται.
Γιατί είμαστε λαίμαργοι για εφήμερες απολαύσεις.
Γιατί αιτιολογούμε τα πάντα,ψάχνουμε πειστικές δικαιολογίες να συγκαλύψουμε τις αμαρτίες μας,να απενοχοποιήσουμε τον εαυτό μας.
Για μια στιγμή.
Τα μάτια κλείνουν.
Σταματάμε.

Στο χείλος του γκρεμού θυμόμαστε πως πρέπει να ζήσουμε.


Πεθαίνουμε

Οι πληγές στις ιστορίες των ανθρώπων δεν είναι πάντα εύκολες. Ούτε καν συχνά! Είναι κάποιες πληγές τόσο βαθιά ριζωμένες στην ψυχή μας που νομίζουμε πως ποτέ δεν θα επουλωθούν. Πιστεύουμε πως πάντα θα είναι εκεί, να στέκουν ορθάνοιχτες, να μας πονάνε και να μας θυμίζουν το βαθύ τραύμα των αναμνήσεών μας, βαθιά ριζωμένο μέσα μας.

Είναι κάποιες πληγές που δεν μας αφήνουν να προχωρήσουμε. Θες πες το τύψεις και ενοχές, θες πες το φόβο, αδυναμία, ανημποριά. Μας κρατούν καθηλωμένους σε ένα ανεπανόρθωτο αίσθημα αβοηθησίας, μα αίσθηση ακινησίας, τελικά έναν ψυχικό βάλτο. Εκεί μέσα βουλιάζουμε στάσιμοι, σαν αμήχανα μπροστά στο τίποτα και ατενίζουμε (;) το μέλλον. Ποιο μέλλον; Ο χρόνος σταματά και παρόν, παρελθόν και μέλλον γίνονται ένα: Ένας χρόνος άχρονος…

Κι όμως αν μιλάω τόσο γλαφυρά για την ανθρώπινη αδυναμία, είναι γιατί έχω βαθιά πίστη στην αντίστροφή της. Μια πίστη στην ανθρώπινη δύναμη, την δύναμη της ψυχής μας (ότι κι αν σημαίνει αυτό: νους, πνεύμα, βιώματα, αναμνήσεις και εμπειρίες). Ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς- αρκεί να το επιτρέψουμε. Σε ποιον; Στον εαυτό μας. Είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να δώσουμε το Ο.κ., την εντολή για να ξαναπάρουμε μπρος. Να πάμε μπροστά, να πάμε παρακάτω. Να σπρώξουμε τον χρόνο απ’ το παρόν στο μέλλον, να (ξε)περάσουμε το παρελθόν.

Όχι, εξελίσσομαι δεν σημαίνει ξεχνάω. Δεν το αφήνουν οι πληγές μας εξάλλου κάτι τέτοιο. Οι πληγές ακόμα κι αν κλείσουν αφήνουν πίσω τους ουλές, να μας θυμίζουν τον πόνο, την ήττα, την απώλεια… Εξελίσσομαι σημαίνει προχωράω, μαζεύω τα συντρίμμια μου, μαθαίνω απ’ τα λάθη μου, συγχωρώ τις αδυναμίες μου, πηγαίνω παρακάτω.

Εκεί θα βρω τον νέο μου εαυτό. Σοφότερο, δυνατότερο, εμπειρότερο ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πιο τρωτός: Ο πόνος ίσως κάποτε να μειωθεί και να φύγει, αυτό που μένει είσαι Εσύ. Εσένα πρέπει να μην εγκαταλείψεις στο παρελθόν και τη λήθη.

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.



Ότι δεν σε πληγώνει σε κάνει πιο δυνατό;

Οι πληγές στις ιστορίες των ανθρώπων δεν είναι πάντα εύκολες. Ούτε καν συχνά! Είναι κάποιες πληγές τόσο βαθιά ριζωμένες στην ψυχή μας που νομίζουμε πως ποτέ δεν θα επουλωθούν. Πιστεύουμε πως πάντα θα είναι εκεί, να στέκουν ορθάνοιχτες, να μας πονάνε και να μας θυμίζουν το βαθύ τραύμα των αναμνήσεών μας, βαθιά ριζωμένο μέσα μας.

Είναι κάποιες πληγές που δεν μας αφήνουν να προχωρήσουμε. Θες πες το τύψεις και ενοχές, θες πες το φόβο, αδυναμία, ανημποριά. Μας κρατούν καθηλωμένους σε ένα ανεπανόρθωτο αίσθημα αβοηθησίας, μα αίσθηση ακινησίας, τελικά έναν ψυχικό βάλτο. Εκεί μέσα βουλιάζουμε στάσιμοι, σαν αμήχανα μπροστά στο τίποτα και ατενίζουμε (;) το μέλλον. Ποιο μέλλον; Ο χρόνος σταματά και παρόν, παρελθόν και μέλλον γίνονται ένα: Ένας χρόνος άχρονος…

Κι όμως αν μιλάω τόσο γλαφυρά για την ανθρώπινη αδυναμία, είναι γιατί έχω βαθιά πίστη στην αντίστροφή της. Μια πίστη στην ανθρώπινη δύναμη, την δύναμη της ψυχής μας (ότι κι αν σημαίνει αυτό: νους, πνεύμα, βιώματα, αναμνήσεις και εμπειρίες). Ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς- αρκεί να το επιτρέψουμε. Σε ποιον; Στον εαυτό μας. Είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να δώσουμε το Ο.κ., την εντολή για να ξαναπάρουμε μπρος. Να πάμε μπροστά, να πάμε παρακάτω. Να σπρώξουμε τον χρόνο απ’ το παρόν στο μέλλον, να (ξε)περάσουμε το παρελθόν.

Όχι, εξελίσσομαι δεν σημαίνει ξεχνάω. Δεν το αφήνουν οι πληγές μας εξάλλου κάτι τέτοιο. Οι πληγές ακόμα κι αν κλείσουν αφήνουν πίσω τους ουλές, να μας θυμίζουν τον πόνο, την ήττα, την απώλεια… Εξελίσσομαι σημαίνει προχωράω, μαζεύω τα συντρίμμια μου, μαθαίνω απ’ τα λάθη μου, συγχωρώ τις αδυναμίες μου, πηγαίνω παρακάτω.

Εκεί θα βρω τον νέο μου εαυτό. Σοφότερο, δυνατότερο, εμπειρότερο ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πιο τρωτός: Ο πόνος ίσως κάποτε να μειωθεί και να φύγει, αυτό που μένει είσαι Εσύ. Εσένα πρέπει να μην εγκαταλείψεις στο παρελθόν και τη λήθη.

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.



Ότι δεν σε πληγώνει σε κάνει πιο δυνατό;

Οι πληγές στις ιστορίες των ανθρώπων δεν είναι πάντα εύκολες. Ούτε καν συχνά! Είναι κάποιες πληγές τόσο βαθιά ριζωμένες στην ψυχή μας που νομίζουμε πως ποτέ δεν θα επουλωθούν. Πιστεύουμε πως πάντα θα είναι εκεί, να στέκουν ορθάνοιχτες, να μας πονάνε και να μας θυμίζουν το βαθύ τραύμα των αναμνήσεών μας, βαθιά ριζωμένο μέσα μας.

Είναι κάποιες πληγές που δεν μας αφήνουν να προχωρήσουμε. Θες πες το τύψεις και ενοχές, θες πες το φόβο, αδυναμία, ανημποριά. Μας κρατούν καθηλωμένους σε ένα ανεπανόρθωτο αίσθημα αβοηθησίας, μα αίσθηση ακινησίας, τελικά έναν ψυχικό βάλτο. Εκεί μέσα βουλιάζουμε στάσιμοι, σαν αμήχανα μπροστά στο τίποτα και ατενίζουμε (;) το μέλλον. Ποιο μέλλον; Ο χρόνος σταματά και παρόν, παρελθόν και μέλλον γίνονται ένα: Ένας χρόνος άχρονος…

Κι όμως αν μιλάω τόσο γλαφυρά για την ανθρώπινη αδυναμία, είναι γιατί έχω βαθιά πίστη στην αντίστροφή της. Μια πίστη στην ανθρώπινη δύναμη, την δύναμη της ψυχής μας (ότι κι αν σημαίνει αυτό: νους, πνεύμα, βιώματα, αναμνήσεις και εμπειρίες). Ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς- αρκεί να το επιτρέψουμε. Σε ποιον; Στον εαυτό μας. Είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να δώσουμε το Ο.κ., την εντολή για να ξαναπάρουμε μπρος. Να πάμε μπροστά, να πάμε παρακάτω. Να σπρώξουμε τον χρόνο απ’ το παρόν στο μέλλον, να (ξε)περάσουμε το παρελθόν.

Όχι, εξελίσσομαι δεν σημαίνει ξεχνάω. Δεν το αφήνουν οι πληγές μας εξάλλου κάτι τέτοιο. Οι πληγές ακόμα κι αν κλείσουν αφήνουν πίσω τους ουλές, να μας θυμίζουν τον πόνο, την ήττα, την απώλεια… Εξελίσσομαι σημαίνει προχωράω, μαζεύω τα συντρίμμια μου, μαθαίνω απ’ τα λάθη μου, συγχωρώ τις αδυναμίες μου, πηγαίνω παρακάτω.

Εκεί θα βρω τον νέο μου εαυτό. Σοφότερο, δυνατότερο, εμπειρότερο ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πιο τρωτός: Ο πόνος ίσως κάποτε να μειωθεί και να φύγει, αυτό που μένει είσαι Εσύ. Εσένα πρέπει να μην εγκαταλείψεις στο παρελθόν και τη λήθη.

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.



Ότι δεν σε πληγώνει σε κάνει πιο δυνατό;

Οι πληγές στις ιστορίες των ανθρώπων δεν είναι πάντα εύκολες. Ούτε καν συχνά! Είναι κάποιες πληγές τόσο βαθιά ριζωμένες στην ψυχή μας που νομίζουμε πως ποτέ δεν θα επουλωθούν. Πιστεύουμε πως πάντα θα είναι εκεί, να στέκουν ορθάνοιχτες, να μας πονάνε και να μας θυμίζουν το βαθύ τραύμα των αναμνήσεών μας, βαθιά ριζωμένο μέσα μας.

Είναι κάποιες πληγές που δεν μας αφήνουν να προχωρήσουμε. Θες πες το τύψεις και ενοχές, θες πες το φόβο, αδυναμία, ανημποριά. Μας κρατούν καθηλωμένους σε ένα ανεπανόρθωτο αίσθημα αβοηθησίας, μα αίσθηση ακινησίας, τελικά έναν ψυχικό βάλτο. Εκεί μέσα βουλιάζουμε στάσιμοι, σαν αμήχανα μπροστά στο τίποτα και ατενίζουμε (;) το μέλλον. Ποιο μέλλον; Ο χρόνος σταματά και παρόν, παρελθόν και μέλλον γίνονται ένα: Ένας χρόνος άχρονος…

Κι όμως αν μιλάω τόσο γλαφυρά για την ανθρώπινη αδυναμία, είναι γιατί έχω βαθιά πίστη στην αντίστροφή της. Μια πίστη στην ανθρώπινη δύναμη, την δύναμη της ψυχής μας (ότι κι αν σημαίνει αυτό: νους, πνεύμα, βιώματα, αναμνήσεις και εμπειρίες). Ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς- αρκεί να το επιτρέψουμε. Σε ποιον; Στον εαυτό μας. Είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να δώσουμε το Ο.κ., την εντολή για να ξαναπάρουμε μπρος. Να πάμε μπροστά, να πάμε παρακάτω. Να σπρώξουμε τον χρόνο απ’ το παρόν στο μέλλον, να (ξε)περάσουμε το παρελθόν.

Όχι, εξελίσσομαι δεν σημαίνει ξεχνάω. Δεν το αφήνουν οι πληγές μας εξάλλου κάτι τέτοιο. Οι πληγές ακόμα κι αν κλείσουν αφήνουν πίσω τους ουλές, να μας θυμίζουν τον πόνο, την ήττα, την απώλεια… Εξελίσσομαι σημαίνει προχωράω, μαζεύω τα συντρίμμια μου, μαθαίνω απ’ τα λάθη μου, συγχωρώ τις αδυναμίες μου, πηγαίνω παρακάτω.

Εκεί θα βρω τον νέο μου εαυτό. Σοφότερο, δυνατότερο, εμπειρότερο ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πιο τρωτός: Ο πόνος ίσως κάποτε να μειωθεί και να φύγει, αυτό που μένει είσαι Εσύ. Εσένα πρέπει να μην εγκαταλείψεις στο παρελθόν και τη λήθη.

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.



Ότι δεν σε πληγώνει σε κάνει πιο δυνατό;

Οι πληγές στις ιστορίες των ανθρώπων δεν είναι πάντα εύκολες. Ούτε καν συχνά! Είναι κάποιες πληγές τόσο βαθιά ριζωμένες στην ψυχή μας που νομίζουμε πως ποτέ δεν θα επουλωθούν. Πιστεύουμε πως πάντα θα είναι εκεί, να στέκουν ορθάνοιχτες, να μας πονάνε και να μας θυμίζουν το βαθύ τραύμα των αναμνήσεών μας, βαθιά ριζωμένο μέσα μας.

Είναι κάποιες πληγές που δεν μας αφήνουν να προχωρήσουμε. Θες πες το τύψεις και ενοχές, θες πες το φόβο, αδυναμία, ανημποριά. Μας κρατούν καθηλωμένους σε ένα ανεπανόρθωτο αίσθημα αβοηθησίας, μα αίσθηση ακινησίας, τελικά έναν ψυχικό βάλτο. Εκεί μέσα βουλιάζουμε στάσιμοι, σαν αμήχανα μπροστά στο τίποτα και ατενίζουμε (;) το μέλλον. Ποιο μέλλον; Ο χρόνος σταματά και παρόν, παρελθόν και μέλλον γίνονται ένα: Ένας χρόνος άχρονος…

Κι όμως αν μιλάω τόσο γλαφυρά για την ανθρώπινη αδυναμία, είναι γιατί έχω βαθιά πίστη στην αντίστροφή της. Μια πίστη στην ανθρώπινη δύναμη, την δύναμη της ψυχής μας (ότι κι αν σημαίνει αυτό: νους, πνεύμα, βιώματα, αναμνήσεις και εμπειρίες). Ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς- αρκεί να το επιτρέψουμε. Σε ποιον; Στον εαυτό μας. Είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να δώσουμε το Ο.κ., την εντολή για να ξαναπάρουμε μπρος. Να πάμε μπροστά, να πάμε παρακάτω. Να σπρώξουμε τον χρόνο απ’ το παρόν στο μέλλον, να (ξε)περάσουμε το παρελθόν.

Όχι, εξελίσσομαι δεν σημαίνει ξεχνάω. Δεν το αφήνουν οι πληγές μας εξάλλου κάτι τέτοιο. Οι πληγές ακόμα κι αν κλείσουν αφήνουν πίσω τους ουλές, να μας θυμίζουν τον πόνο, την ήττα, την απώλεια… Εξελίσσομαι σημαίνει προχωράω, μαζεύω τα συντρίμμια μου, μαθαίνω απ’ τα λάθη μου, συγχωρώ τις αδυναμίες μου, πηγαίνω παρακάτω.

Εκεί θα βρω τον νέο μου εαυτό. Σοφότερο, δυνατότερο, εμπειρότερο ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πιο τρωτός: Ο πόνος ίσως κάποτε να μειωθεί και να φύγει, αυτό που μένει είσαι Εσύ. Εσένα πρέπει να μην εγκαταλείψεις στο παρελθόν και τη λήθη.

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.



Ότι δεν σε πληγώνει σε κάνει πιο δυνατό;