25 March, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 40)

Η «ΠΕΡΙΣυλλογή» είναι μια συλλογική προσπάθεια η οποία δημιουργήθηκε από νέους ανθρώπους με πολύ αγάπη για τη φύση και τη γη, ανθρώπους με κοινωνική δράση, με εθελοντική εμπειρία και πολύ αγάπη για το χωριό τους τη Περιστερά του δήμου Θέρμης στη Θεσσαλονίκη.Έξι άνθρωποι που αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να συνεργαστούν ώστε να αντιμετωπίσουν και το προσωπικό τους βιοποριστικό πρόβλημα λόγο ανεργίας. Έτσι δημιουργήθηκε η Κοινωνική


Συνεταιριστική Επιχείρηση Συλλογικού και Παραγωγικού Σκοπού «ΠΕΡΙσυλλογή» όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται αμεσοδημοκρατικά σε εβδομαδιαίες συνελεύσεις με κοινή απόφαση ή συναίνεση .
Ένα από τα μέλη της ομάδας διαθέτει ένα κτήμα όπου υπάρχουν αμυγδαλιές και καλλιεργούνται βότανα όπως τσάι του βουνού, λεβάντα θυμάρι, ρίγανη, δενδρολίβανο, τσάι του βουνού και μελισσόχορτο άλλο ένα μέλος είναι παραγωγός λαδιού το νεώτερο μέλος ασχολείται με τη λαχανοκομία. Όλα τα προιόντα της Κοιν Σεπ παράγονται από τους ίδιους με απόλυτα οικολογικό τρόπο, μεταποιούνται στο εργαστήριο που έχουν δημιουργήσει στη Θέρμη. Τα προϊόντα τους είναι μπάρες ενέργειας, βότανα, chutney,τουρσιά ,άλατα βοτάνων , μαρμελάδες, σαπούνια με βότανα και κηραλοιφές. Ιδιαίτερη ζήτηση έχει η γλυκόξινη πίκλα που τη φτιάχνουμε με αγγουράκι και η μπάρα ενέργειας «τετράγωνα Περιστέρας» μια άψητη μπάρα δημητριακών με αμύγδαλα, αποξηραμένα φρούτα και μέλι. Η προώθηση γίνεται μέσω εκδηλώσεων που οργανώνουν με επισκέψεις σχολείων ή γκρουπ που έρχονται στο βοτανόκηπο της ΠΕΡΙσσυλογής , με συμμετοχή στις «Αγορές χωρίς μεσάζοντες», στις γιορτές Οικολογικής γεωργίας και χειροτεχνίας, σε κάποιες εκδηλώσεις της πόλης που προωθούν την διατροφή και τα διατροφικά προϊόντα, επίσης με χοντρική σε μαγαζιά Θεσσαλονίκης, Αθήνας, Κομοτηνής και Αλεξανδρούπολης, ή στο πρατήριο τους με λιανική, συμμετέχουμε επίσης σε διάφορες εκθέσεις μικρές και μεγάλες. Συνεργάζονται επίσης με άλλες Κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις και κοινωνικά εγχειρήματα όπως το Συνεργασίες με το Μικρόπολις. BiosCoop, Κουκούλι, ΣυνΑλλοις, ΣυνΖω, Λακαντόνα, κλπ

        
Τα μέλη της ΠΕΡΙσυλλογής όμως αγαπούν ιδιαίτερα το τόπο τους και για αυτό το λόγο ανάμεσα στους κοινωνικοί στόχους τους είναι η ανάδειξη των ιστορικών μνημείων και της παράδοσης της περιοχής. Η διοργάνωση εκπαιδευτικών σεμιναρίων αυτάρκειας όπως παρασκευή σαπουνιού, καθώς και κατασκευές όπως ηλιακό ξηραντήριο, θερμάστρα με cob, ξηρή τουαλέτα, κ.α. Επίσης επίσης σεμινάρια για γνωριμία με τα αρωματικά φυτά και τα βότανα με επίσκεψη στο βοτανόκηπο της ομάδας, εθελοντικές ξεναγήσεις στα αξιοθέατα της περιοχής και σηματοδότηση μονοπατιών για την ανάδειξη του φυσικού κάλλους της Περιστεράς.

Η ΠΕΡΙσυλλογή στο Facebook : ΕΔΩ

Απέναντι Όχθη 

ΠΕΡΙσυλλογή | Οικολογικά – Μαζί

Το ¨στέκι Περί Βίου¨, είναι ένας κοινωνικός χώρος στέγασης, υποστήριξης και ενθάρρυνσης πρωτοβουλιών και κινημάτων που σκοπό έχουν τις αλληλέγγυες δράσεις, μέσω πολιτιστικών δραστηριοτήτων .Το «Πέρι Βίου» ξεκίνησε σαν πρωτοβουλία τριών ανθρώπων που είχαν το όραμα της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου κοινωνικοπολιτιστικού χώρου στην Καρδίτσα όπου θα μπορούσαν να στεγαστούν ανεξάρτητα κινήματα και να γίνονται διάφορες καλλιτεχνικές δραστηριότητες όπως εκθέσεις φωτογραφίας, ζωγραφικής, συναυλίες. Ξεκίνησε σαν ιδέα το 2014, μέσα στην οικονομική κρίση. «Σκεφτήκαμε ότι η οικονομική κρίση οδηγεί πολλούς ανθρώπους στην αποξένωση και όσοι είναι κοινωνικά αποκλεισμένοι δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Θέλαμε να φτιάξουμε ένα χώρο όπου όλοι αυτοί οι άνθρωποι να μπορούν να βρίσκονται και να επικοινωνούν μεταξύ τους, ένα κοινωνικό καφενείο όπου οι τιμές να είναι καθαρά λειτουργικές και να έχουν την δυνατότητα όσοι είναι κοινωνικά αποκλεισμένοι να έρχονται σε επαφή με ευαισθητοποιημένους πολίτες και να είναι όλο αυτό ένα στήριγμα ώστε να γεννηθούν καινούργιες ιδέες και προσπάθειες. Βέβαια επειδή η όλη προσπάθεια είναι αυτοχρηματοδοτούμενη και απαιτεί πολλές εργασίες αργήσαμε πολύ να προχωρήσουμε. Ο χώρος παραχωρήθηκε από κάποιον φίλο. Είναι μια παραδοσιακή πέτρινη κατοικία, κέντρο-απόκεντρο στη Καρδίτσα, και διαθέτει ένα στρέμμα κήπο, και το οποίο ήταν κλειστό αρκετά χρόνια. 

Οι ιδιοκτήτες του είναι άνθρωποι με κοινωνικές ευαισθησίες, τους εξηγήσαμε τι θέλουμε να κάνουμε, ότι δεν έχουμε σχέση με κόμματα και πολιτικές ταμπέλες, κουραστήκαμε και από τα σύμβολα και από τα λάβαρα και ότι αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι να είναι κάτι που να είναι ανοιχτό σε όλους. Αρχές μας είναι ο σεβασμός , η αλληλεγγύη και η κατανόηση, δεν μας ενδιαφέρει ούτε η τάξη ούτε το χρώμα ούτε η φυλή. Τους άρεσε η ιδέα μας, μας παραχώρησαν το σπίτι και το φτιάχνουμε σιγά σιγά μόνοι μας. Κόσμος ήρθε-κόσμος έφυγε. Για τρία χρόνια το διατηρούσαμε χωρίς ρεύμα. Τον χειμώνα ήμασταν με κεράκια και με ξυλόσομπες. Φυσικά έτσι δεν μπορείς να προσελκύσεις πολύ κόσμο για αυτό δημιουργήσαμε ένα κοινωνικό περιβόλι. Κάναμε και κάποιες συναυλίες για να ενισχύσουμε τοπικά συγκροτήματα δανειζόμενοι ρεύμα από τη γειτόνισσα.. Η γειτονιά μας έδειξε μεγάλη συμπάθεια.
Όλα αυτά μέχρι το 2017 όπου ανακοινώθηκαν κάποιες υποτροφίες από το Ινστιτούτο Γκαίτε και κάποιους οργανισμούς με προγράμματα πάνω στην κοινωνική διαχείριση. Ήταν μια εποχή που ψάχναμε πολύ τα προγράμματα, και έτσι κάναμε αίτηση. Αναφέραμε τι θέλουμε να κάνουμε, ότι διαθέτουμε το χώρο και ομάδα τεσσάρων ατόμων και δύο περιφέρειες φίλων. Στείλαμε την αίτηση και στη συνέχεια αφού εγκρίθηκε βρέθηκα με άλλος 30 Έλληνες που είχαν πάει για 30 διαφορετικά project για δύο μήνες στη Γερμανία όπου παρακολούθησα διάφορα σεμινάρια για το πώς στήνεται ένας κοινωνικοπολιτιστικός χώρος. Πέρα από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα έπρεπε να δημιουργήσω εκεί ένα mini project σαν «προθάλαμο» του μεγάλου στην Ελλάδα,και το οποίο θα έπρεπε να ήταν εφάμιλλο. Μας έδωσαν από 1500 ευρώ και ο καθένας το αξιοποιούσε ανάλογα με αυτό που ήθελε να κάνει, εγώ προσωπικά το χρησιμοποίησα επισκεπτόμενος πολλά κοινωνικοπολιτιστικά κέντρα στη Γερμανία σε διάφορες πόλεις, είχα φτιάξει ένα ερωτηματολόγιο και πήγαινα και έκανα ερωτήσεις σχετικά με τα μέλη που εργάζονταν, την βιωσιμότητα τους, τους ετήσιους τζίρους κλπ 

Χρηματοδότηση από τους Γερμανούς ???
Ήταν ένα πρόγραμμα, μια ιδιωτική πρωτοβουλία από κάποιους οργανισμούς που σε αυτό συμμετέχει και η ένωση κοινωνικοπολιτιστικών προγραμμάτων Γερμανίας, θα ήταν ωφέλιμο να υπήρχε κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα που να μπορεί να δώσει κατευθύνσεις στους ελληνικούς οργανισμούς και να αναπτυχθεί ένα τέτοιο δίκτυο. Αν ακούγεται περίεργο είναι παρόμοιο με τα προγράμματα Erasmus + τα οποία είναι πάλι ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις για να μπορούν οι άνθρωποι να οργανωθούν και να κάνουν δράσεις κοινής ωφέλειας, κάποιοι επιτήδειοι τα εκμεταλλεύονται και κερδίζουν μόνο οι ίδιοι, άλλοι προσπαθούν να αφήσουν στη κοινωνία κάτι καλύτερο δημιουργώντας νέες υποδομές. Είναι ένα εργαλείο και είναι πως το χρησιμοποιείς , ανάλογο παράδειγμα είναι οι επιδοτήσεις των αγροτών από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εμείς προσπαθούμε με αυτά τα χρήματα που μας δόθηκαν να δημιουργήσουμε κάτι που όταν τελειώσει αυτή η χρηματοδότηση να είμαστε ανεξάρτητοι και να αυτοδιαχειριζόμαστε.


Ο χώρος είναι ανοιχτός σε κάθε άτομο που έχει δημιουργικές τάσεις και θέλει να τις εκφράσει.
Οι μόνοι αυστηροί κανόνες μας είναι ότι δε δεχόμαστε κανενός είδους ρατσισμό και μισαλλοδοξία.
Δεν απορρίπτουμε κανένα άτομο να συμμετέχει στις συλλογικότητες ή να κάνει χρήση του χώρου για κάποια προσωπική δραστηριότητα, αρκεί να φέρετε με σεβασμό και κατανόηση προς τα υπόλοιπα άτομα και το περιβάλλοντα χώρο, περιλαμβανομένης φυσικά της περίοικης χλωρίδας και πανίδας.
Σκοπός μας επίσης, είναι να στεγαστούν συλλογικότητες, που μέσω των δράσεων τους βοηθούν το κοινωνικό σύνολο να αντιληφθεί ότι όσα μας ενώνουν είναι περισσότερα από όσα μας χωρίζουν.
Τα εργαλεία μας είναι οι πολιτιστικές δραστηριότητες, μέσω της μουσικής, της εικόνας, της κίνησης, της ενασχόλησης με τη φύση και διάφορες άλλες καλλιτεχνικές εκφράσεις.
Έχουμε τις αισθήσεις μας σε εγρήγορση και δεν αποσιωπούμε όταν αντιλαμβανόμαστε τις αδικίες που συμβαίνουν από ορισμένους προς όλους. Ο λόγος μας είναι πολιτικός αν και δεν ανήκουμε σε καμία πολιτική παράταξη ή ομάδα. 

Δε λέμε τι να σκέφτεσαι, απλά σου λέμε σκέψου.

Συμμετέχουμε σε κοινές δράσεις με άλλες ομάδες και φορείς, μόνο αν αντιληφτούμε τις αγνές τους προθέσεις να βελτιώσουμε τη καθημερινότητά μας και όσο μπορούμε το περιβάλλοντα χώρο μας.
Υποστηρίζουμε οι πιο αδύναμες κοινωνικά ομάδες και άτομα να βρουν σε εμάς στέγη και να αναπτύξουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, σύμφωνα με τις φυσικές τους κλίσεις.
Θέλουμε να ζούμε με ενότητα, αγάπη και χαρά και για να τα κερδίσουμε αυτές τις αξίες, δημιουργούμε τις αντίστοιχες δομές με τις προσωπικές μας δράσεις.


Σκοπός μας είναι να δημιουργηθούν συνεργείες και συμπράξεις οι οποίες να έχουν πιο επαγγελματική κατεύθυνση τις οποίες επικροτούμε αρκεί να υπάρχει κάτι που να αποσκοπεί στη κοινωνική βελτίωση και να μην είναι στείρο επαγγελματικό εργαστήριο. Για παράδειγμα αν κάποιος ξέρει μια τέχνη και θέλει να τη μεταδώσει μπορεί βέβαια να το κάνει δωρεάν αλλά αν θελήσει να βάλει ένα μικρό αντίτιμο σε αυτό που διδάσκει κατόπιν απόφασης της γενικής συνέλευσης θα μπορούσε να επιτραπεί κάτι τέτοιο.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας ;

Σαν σωματείο συζητούμε με τους κοινωνικούς φορείς πχ με την Αναπτυξιακή Καρδίτσας και την Περιφέρεια έτσι ώστε μελλοντικά να συνδιοργανώνουμε ένα φεστιβάλ κοινωνικοπολιτιστικού χαρακτήρα στη λίμνη Πλαστήρα. Έχουμε προγραμματίσει ήδη το επόμενο εξάμηνο κάποιες δράσεις, Σκοπός μας είναι να δημιουργήσουμε δραστηριότητες και εργαστήρια με μικτές κοινωνικές ομάδες ώστε οι άνθρωποι να έρχονται πιο κοντά και να μάθουν να συνεργάζονται μεταξύ τους και να επιλύουν τις διαφορές τους μέσω της συνεργασίας. 


Περί Βίου
Χώρος Στέγασης Κινημάτων/ Πρωτοβουλιών – Κοινωνικής Αλληλεγγύης & Δημιουργικής Έκφρασης
[Περιβίου 10, Καρδίτσα]
Όλες οι  πληροφορίες του άρθρου είναι από το Σώτο Καραγιώτα ιδρυτικό μέλος του Περι Βίου.

Στέκι Περί Βίου – Κοινωνικός χώρος αλληλεγγύης και δράσης

Το ¨στέκι Περί Βίου¨, είναι ένας κοινωνικός χώρος στέγασης, υποστήριξης και ενθάρρυνσης πρωτοβουλιών και κινημάτων που σκοπό έχουν τις αλληλέγγυες δράσεις, μέσω πολιτιστικών δραστηριοτήτων .Το «Πέρι Βίου» ξεκίνησε σαν πρωτοβουλία τριών ανθρώπων που είχαν το όραμα της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου κοινωνικοπολιτιστικού χώρου στην Καρδίτσα όπου θα μπορούσαν να στεγαστούν ανεξάρτητα κινήματα και να γίνονται διάφορες καλλιτεχνικές δραστηριότητες όπως εκθέσεις φωτογραφίας, ζωγραφικής, συναυλίες. Ξεκίνησε σαν ιδέα το 2014, μέσα στην οικονομική κρίση. «Σκεφτήκαμε ότι η οικονομική κρίση οδηγεί πολλούς ανθρώπους στην αποξένωση και όσοι είναι κοινωνικά αποκλεισμένοι δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Θέλαμε να φτιάξουμε ένα χώρο όπου όλοι αυτοί οι άνθρωποι να μπορούν να βρίσκονται και να επικοινωνούν μεταξύ τους, ένα κοινωνικό καφενείο όπου οι τιμές να είναι καθαρά λειτουργικές και να έχουν την δυνατότητα όσοι είναι κοινωνικά αποκλεισμένοι να έρχονται σε επαφή με ευαισθητοποιημένους πολίτες και να είναι όλο αυτό ένα στήριγμα ώστε να γεννηθούν καινούργιες ιδέες και προσπάθειες. Βέβαια επειδή η όλη προσπάθεια είναι αυτοχρηματοδοτούμενη και απαιτεί πολλές εργασίες αργήσαμε πολύ να προχωρήσουμε. Ο χώρος παραχωρήθηκε από κάποιον φίλο. Είναι μια παραδοσιακή πέτρινη κατοικία, κέντρο-απόκεντρο στη Καρδίτσα, και διαθέτει ένα στρέμμα κήπο, και το οποίο ήταν κλειστό αρκετά χρόνια. 

Οι ιδιοκτήτες του είναι άνθρωποι με κοινωνικές ευαισθησίες, τους εξηγήσαμε τι θέλουμε να κάνουμε, ότι δεν έχουμε σχέση με κόμματα και πολιτικές ταμπέλες, κουραστήκαμε και από τα σύμβολα και από τα λάβαρα και ότι αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι να είναι κάτι που να είναι ανοιχτό σε όλους. Αρχές μας είναι ο σεβασμός , η αλληλεγγύη και η κατανόηση, δεν μας ενδιαφέρει ούτε η τάξη ούτε το χρώμα ούτε η φυλή. Τους άρεσε η ιδέα μας, μας παραχώρησαν το σπίτι και το φτιάχνουμε σιγά σιγά μόνοι μας. Κόσμος ήρθε-κόσμος έφυγε. Για τρία χρόνια το διατηρούσαμε χωρίς ρεύμα. Τον χειμώνα ήμασταν με κεράκια και με ξυλόσομπες. Φυσικά έτσι δεν μπορείς να προσελκύσεις πολύ κόσμο για αυτό δημιουργήσαμε ένα κοινωνικό περιβόλι. Κάναμε και κάποιες συναυλίες για να ενισχύσουμε τοπικά συγκροτήματα δανειζόμενοι ρεύμα από τη γειτόνισσα.. Η γειτονιά μας έδειξε μεγάλη συμπάθεια.
Όλα αυτά μέχρι το 2017 όπου ανακοινώθηκαν κάποιες υποτροφίες από το Ινστιτούτο Γκαίτε και κάποιους οργανισμούς με προγράμματα πάνω στην κοινωνική διαχείριση. Ήταν μια εποχή που ψάχναμε πολύ τα προγράμματα, και έτσι κάναμε αίτηση. Αναφέραμε τι θέλουμε να κάνουμε, ότι διαθέτουμε το χώρο και ομάδα τεσσάρων ατόμων και δύο περιφέρειες φίλων. Στείλαμε την αίτηση και στη συνέχεια αφού εγκρίθηκε βρέθηκα με άλλος 30 Έλληνες που είχαν πάει για 30 διαφορετικά project για δύο μήνες στη Γερμανία όπου παρακολούθησα διάφορα σεμινάρια για το πώς στήνεται ένας κοινωνικοπολιτιστικός χώρος. Πέρα από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα έπρεπε να δημιουργήσω εκεί ένα mini project σαν «προθάλαμο» του μεγάλου στην Ελλάδα,και το οποίο θα έπρεπε να ήταν εφάμιλλο. Μας έδωσαν από 1500 ευρώ και ο καθένας το αξιοποιούσε ανάλογα με αυτό που ήθελε να κάνει, εγώ προσωπικά το χρησιμοποίησα επισκεπτόμενος πολλά κοινωνικοπολιτιστικά κέντρα στη Γερμανία σε διάφορες πόλεις, είχα φτιάξει ένα ερωτηματολόγιο και πήγαινα και έκανα ερωτήσεις σχετικά με τα μέλη που εργάζονταν, την βιωσιμότητα τους, τους ετήσιους τζίρους κλπ 

Χρηματοδότηση από τους Γερμανούς ???
Ήταν ένα πρόγραμμα, μια ιδιωτική πρωτοβουλία από κάποιους οργανισμούς που σε αυτό συμμετέχει και η ένωση κοινωνικοπολιτιστικών προγραμμάτων Γερμανίας, θα ήταν ωφέλιμο να υπήρχε κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα που να μπορεί να δώσει κατευθύνσεις στους ελληνικούς οργανισμούς και να αναπτυχθεί ένα τέτοιο δίκτυο. Αν ακούγεται περίεργο είναι παρόμοιο με τα προγράμματα Erasmus + τα οποία είναι πάλι ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις για να μπορούν οι άνθρωποι να οργανωθούν και να κάνουν δράσεις κοινής ωφέλειας, κάποιοι επιτήδειοι τα εκμεταλλεύονται και κερδίζουν μόνο οι ίδιοι, άλλοι προσπαθούν να αφήσουν στη κοινωνία κάτι καλύτερο δημιουργώντας νέες υποδομές. Είναι ένα εργαλείο και είναι πως το χρησιμοποιείς , ανάλογο παράδειγμα είναι οι επιδοτήσεις των αγροτών από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εμείς προσπαθούμε με αυτά τα χρήματα που μας δόθηκαν να δημιουργήσουμε κάτι που όταν τελειώσει αυτή η χρηματοδότηση να είμαστε ανεξάρτητοι και να αυτοδιαχειριζόμαστε.


Ο χώρος είναι ανοιχτός σε κάθε άτομο που έχει δημιουργικές τάσεις και θέλει να τις εκφράσει.
Οι μόνοι αυστηροί κανόνες μας είναι ότι δε δεχόμαστε κανενός είδους ρατσισμό και μισαλλοδοξία.
Δεν απορρίπτουμε κανένα άτομο να συμμετέχει στις συλλογικότητες ή να κάνει χρήση του χώρου για κάποια προσωπική δραστηριότητα, αρκεί να φέρετε με σεβασμό και κατανόηση προς τα υπόλοιπα άτομα και το περιβάλλοντα χώρο, περιλαμβανομένης φυσικά της περίοικης χλωρίδας και πανίδας.
Σκοπός μας επίσης, είναι να στεγαστούν συλλογικότητες, που μέσω των δράσεων τους βοηθούν το κοινωνικό σύνολο να αντιληφθεί ότι όσα μας ενώνουν είναι περισσότερα από όσα μας χωρίζουν.
Τα εργαλεία μας είναι οι πολιτιστικές δραστηριότητες, μέσω της μουσικής, της εικόνας, της κίνησης, της ενασχόλησης με τη φύση και διάφορες άλλες καλλιτεχνικές εκφράσεις.
Έχουμε τις αισθήσεις μας σε εγρήγορση και δεν αποσιωπούμε όταν αντιλαμβανόμαστε τις αδικίες που συμβαίνουν από ορισμένους προς όλους. Ο λόγος μας είναι πολιτικός αν και δεν ανήκουμε σε καμία πολιτική παράταξη ή ομάδα. 

Δε λέμε τι να σκέφτεσαι, απλά σου λέμε σκέψου.

Συμμετέχουμε σε κοινές δράσεις με άλλες ομάδες και φορείς, μόνο αν αντιληφτούμε τις αγνές τους προθέσεις να βελτιώσουμε τη καθημερινότητά μας και όσο μπορούμε το περιβάλλοντα χώρο μας.
Υποστηρίζουμε οι πιο αδύναμες κοινωνικά ομάδες και άτομα να βρουν σε εμάς στέγη και να αναπτύξουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, σύμφωνα με τις φυσικές τους κλίσεις.
Θέλουμε να ζούμε με ενότητα, αγάπη και χαρά και για να τα κερδίσουμε αυτές τις αξίες, δημιουργούμε τις αντίστοιχες δομές με τις προσωπικές μας δράσεις.


Σκοπός μας είναι να δημιουργηθούν συνεργείες και συμπράξεις οι οποίες να έχουν πιο επαγγελματική κατεύθυνση τις οποίες επικροτούμε αρκεί να υπάρχει κάτι που να αποσκοπεί στη κοινωνική βελτίωση και να μην είναι στείρο επαγγελματικό εργαστήριο. Για παράδειγμα αν κάποιος ξέρει μια τέχνη και θέλει να τη μεταδώσει μπορεί βέβαια να το κάνει δωρεάν αλλά αν θελήσει να βάλει ένα μικρό αντίτιμο σε αυτό που διδάσκει κατόπιν απόφασης της γενικής συνέλευσης θα μπορούσε να επιτραπεί κάτι τέτοιο.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας ;

Σαν σωματείο συζητούμε με τους κοινωνικούς φορείς πχ με την Αναπτυξιακή Καρδίτσας και την Περιφέρεια έτσι ώστε μελλοντικά να συνδιοργανώνουμε ένα φεστιβάλ κοινωνικοπολιτιστικού χαρακτήρα στη λίμνη Πλαστήρα. Έχουμε προγραμματίσει ήδη το επόμενο εξάμηνο κάποιες δράσεις, Σκοπός μας είναι να δημιουργήσουμε δραστηριότητες και εργαστήρια με μικτές κοινωνικές ομάδες ώστε οι άνθρωποι να έρχονται πιο κοντά και να μάθουν να συνεργάζονται μεταξύ τους και να επιλύουν τις διαφορές τους μέσω της συνεργασίας. 


Περί Βίου
Χώρος Στέγασης Κινημάτων/ Πρωτοβουλιών – Κοινωνικής Αλληλεγγύης & Δημιουργικής Έκφρασης
[Περιβίου 10, Καρδίτσα]
Όλες οι  πληροφορίες του άρθρου είναι από το Σώτο Καραγιώτα ιδρυτικό μέλος του Περι Βίου.

Στέκι Περί Βίου – Κοινωνικός χώρος αλληλεγγύης και δράσης

Η Βιομηχανική Επανάσταση, που είχε ως κινητήρια δύναμή της το πετρέλαιο και τα υπόλοιπα ορυκτά καύσιμα, οδηγείται σε επικίνδυνο τέλος: οι τιμές των ενεργειακών πόρων και των τροφίμων έχουν εκτοξευτεί, η ανεργία παραμένει
σε υψηλά επίπεδα, η αγορά ακινήτων έχει καταβαραθρωθεί, το ιδιωτικό και το δημόσιο χρέος αυξάνονται και η ανάκαμψη της οικονομίας καθυστερεί. Αντιμέτωπη με την προοπτική μιας δεύτερης κατάρρευσης της παγκόσμιας οικονομίας, η ανθρωπότητα αναζητά απεγνωσμένα ένα βιώσιμο οικονομικό σχέδιο για το μέλλον.
O Τζέρεμι Ρίφκιν διερευνά πως η τεχνολογία του Διαδικτύου και οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας συγκλίνουν για να δημιουργήσουν την «Τρίτη Βιομηχανική Επανάσταση». Μας ζητάει να φανταστούμε εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους να παράγουν τη δική τους πράσινη ενέργεια στις κατοικίες τους, σε γραφεία και σε εργοστάσια και να τη μοιράζονται μεταξύ τους μέσω ενός «ενεργειακού Διαδικτύου», με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που σήμερα δημιουργούμε και μοιραζόμαστε πληροφορίες στο Διαδίκτυο.
Πού πάμε από εδώ; Σε αυτό το ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, ο κοινωνικός και οικονομικός θεωρητικός Jeremy Rifkin θέτει έναν οδικό χάρτη για να δημιουργήσει ένα νέο οικονομικό σύστημα.

Μια τρίτη βιομηχανική επανάσταση εκτυλίσσεται με τη σύγκλιση τριών βασικών τεχνολογιών: ένα εξαιρετικά γρήγορο διαδίκτυο επικοινωνίας 5G, ένα διαδίκτυο με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και ένα διαδίκτυο κινητικότητας χωρίς οδηγό, όλα συνδεδεμένα με το Ίντερνετ των πραγμάτων ενσωματωμένα σε ολόκληρη την κοινωνία και το περιβάλλον.

Αυτή η έξυπνη ψηφιακή υποδομή του 21ου αιώνα δημιουργεί μια ριζοσπαστική καινούργια οικονομία που μετατρέπει τον τρόπο που διαχειριζόμαστε, την εξουσία και την οικονομική ζωή. Αλλά με την κλιματική αλλαγή που τώρα καταστρέφει τον πλανήτη, πρέπει να συμβεί γρήγορα. Η αλλαγή αυτού του μεγέθους απαιτεί πολιτική βούληση και βαθιά ιδεολογική μετατόπιση.

 Απέναντι Όχθη

Jeremy Rifkin Η τρίτη βιομηχανική επανάσταση και μια κοινωνία μηδενικού κόστους (Βίντεο)

Η Βιομηχανική Επανάσταση, που είχε ως κινητήρια δύναμή της το πετρέλαιο και τα υπόλοιπα ορυκτά καύσιμα, οδηγείται σε επικίνδυνο τέλος: οι τιμές των ενεργειακών πόρων και των τροφίμων έχουν εκτοξευτεί, η ανεργία παραμένει
σε υψηλά επίπεδα, η αγορά ακινήτων έχει καταβαραθρωθεί, το ιδιωτικό και το δημόσιο χρέος αυξάνονται και η ανάκαμψη της οικονομίας καθυστερεί. Αντιμέτωπη με την προοπτική μιας δεύτερης κατάρρευσης της παγκόσμιας οικονομίας, η ανθρωπότητα αναζητά απεγνωσμένα ένα βιώσιμο οικονομικό σχέδιο για το μέλλον.
O Τζέρεμι Ρίφκιν διερευνά πως η τεχνολογία του Διαδικτύου και οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας συγκλίνουν για να δημιουργήσουν την «Τρίτη Βιομηχανική Επανάσταση». Μας ζητάει να φανταστούμε εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους να παράγουν τη δική τους πράσινη ενέργεια στις κατοικίες τους, σε γραφεία και σε εργοστάσια και να τη μοιράζονται μεταξύ τους μέσω ενός «ενεργειακού Διαδικτύου», με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που σήμερα δημιουργούμε και μοιραζόμαστε πληροφορίες στο Διαδίκτυο.
Πού πάμε από εδώ; Σε αυτό το ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, ο κοινωνικός και οικονομικός θεωρητικός Jeremy Rifkin θέτει έναν οδικό χάρτη για να δημιουργήσει ένα νέο οικονομικό σύστημα.

Μια τρίτη βιομηχανική επανάσταση εκτυλίσσεται με τη σύγκλιση τριών βασικών τεχνολογιών: ένα εξαιρετικά γρήγορο διαδίκτυο επικοινωνίας 5G, ένα διαδίκτυο με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και ένα διαδίκτυο κινητικότητας χωρίς οδηγό, όλα συνδεδεμένα με το Ίντερνετ των πραγμάτων ενσωματωμένα σε ολόκληρη την κοινωνία και το περιβάλλον.

Αυτή η έξυπνη ψηφιακή υποδομή του 21ου αιώνα δημιουργεί μια ριζοσπαστική καινούργια οικονομία που μετατρέπει τον τρόπο που διαχειριζόμαστε, την εξουσία και την οικονομική ζωή. Αλλά με την κλιματική αλλαγή που τώρα καταστρέφει τον πλανήτη, πρέπει να συμβεί γρήγορα. Η αλλαγή αυτού του μεγέθους απαιτεί πολιτική βούληση και βαθιά ιδεολογική μετατόπιση.

 Απέναντι Όχθη

Jeremy Rifkin Η τρίτη βιομηχανική επανάσταση και μια κοινωνία μηδενικού κόστους (Βίντεο)

Η Βιομηχανική Επανάσταση, που είχε ως κινητήρια δύναμή της το πετρέλαιο και τα υπόλοιπα ορυκτά καύσιμα, οδηγείται σε επικίνδυνο τέλος: οι τιμές των ενεργειακών πόρων και των τροφίμων έχουν εκτοξευτεί, η ανεργία παραμένει
σε υψηλά επίπεδα, η αγορά ακινήτων έχει καταβαραθρωθεί, το ιδιωτικό και το δημόσιο χρέος αυξάνονται και η ανάκαμψη της οικονομίας καθυστερεί. Αντιμέτωπη με την προοπτική μιας δεύτερης κατάρρευσης της παγκόσμιας οικονομίας, η ανθρωπότητα αναζητά απεγνωσμένα ένα βιώσιμο οικονομικό σχέδιο για το μέλλον.
O Τζέρεμι Ρίφκιν διερευνά πως η τεχνολογία του Διαδικτύου και οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας συγκλίνουν για να δημιουργήσουν την «Τρίτη Βιομηχανική Επανάσταση». Μας ζητάει να φανταστούμε εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους να παράγουν τη δική τους πράσινη ενέργεια στις κατοικίες τους, σε γραφεία και σε εργοστάσια και να τη μοιράζονται μεταξύ τους μέσω ενός «ενεργειακού Διαδικτύου», με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που σήμερα δημιουργούμε και μοιραζόμαστε πληροφορίες στο Διαδίκτυο.
Πού πάμε από εδώ; Σε αυτό το ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, ο κοινωνικός και οικονομικός θεωρητικός Jeremy Rifkin θέτει έναν οδικό χάρτη για να δημιουργήσει ένα νέο οικονομικό σύστημα.

Μια τρίτη βιομηχανική επανάσταση εκτυλίσσεται με τη σύγκλιση τριών βασικών τεχνολογιών: ένα εξαιρετικά γρήγορο διαδίκτυο επικοινωνίας 5G, ένα διαδίκτυο με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και ένα διαδίκτυο κινητικότητας χωρίς οδηγό, όλα συνδεδεμένα με το Ίντερνετ των πραγμάτων ενσωματωμένα σε ολόκληρη την κοινωνία και το περιβάλλον.

Αυτή η έξυπνη ψηφιακή υποδομή του 21ου αιώνα δημιουργεί μια ριζοσπαστική καινούργια οικονομία που μετατρέπει τον τρόπο που διαχειριζόμαστε, την εξουσία και την οικονομική ζωή. Αλλά με την κλιματική αλλαγή που τώρα καταστρέφει τον πλανήτη, πρέπει να συμβεί γρήγορα. Η αλλαγή αυτού του μεγέθους απαιτεί πολιτική βούληση και βαθιά ιδεολογική μετατόπιση.

 Απέναντι Όχθη

Jeremy Rifkin Η τρίτη βιομηχανική επανάσταση και μια κοινωνία μηδενικού κόστους (Βίντεο)

Πολλοί νέοι άνθρωποι φαντάζονται τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο σαν μια αυριανή Παγγαία που θα οδηγήσει τον άνθρωπο σε μια προ Βαβέλ εποχή. Ένας καθολικός μετασχηματισμός που θα αλλάξει ριζικά την ανθρωπότητα με αποτέλεσμα μια κοινή γλώσσα επικοινωνίας και κατανόησης. Αυτή είναι η πεμπτουσία του κοινωνικού προοδευτισμού και το όραμα των νέων φιλελεύθερων. Μια ενιαία γη που θα κάνει ολόκληρο τον πλανήτη ένα χωριό, το σπιτικό όλων μας. Πρόκειται για μια αφελή, εφηβική ψευδαίσθηση (τμήματος της νέας γενιάς) από τη μία, και για ένα καλοσχεδιασμένο στρατήγημα (των σύγχρονων ελίτ), από την άλλη. Στην πραγματικότητα ο κόσμος αυτός δεν είναι κάτι περισσότερο από ένα τεράστιο κλουβί γεμάτο προσωπικότητες, εγκλωβισμένες σε τεχνητές ανάγκες, ηδονιστικές επιθυμίες και ναρκισσιστικές συμπεριφορές. Η εξέλιξη αυτή, που παρουσιάζεται τελεολογικά ως το αναπόφευκτο μέλλον, σηματοδοτεί τον οριστικό θάνατο της ελπίδας για δημοκρατία και ευζωία και την επικράτηση μιας δυστοπικής πραγματικότητας με κύριο χαρακτηριστικό την ακραία ανισότητα.


Προκειμένου να δοξαστούν οι διαδικασίες του μαζικού ξεριζωμού και του παγκόσμιου ανακατέματος, το δημοσιογραφικό τσίρκο που πλαισιώνει τα κανάλια και τα μοντέρνα ΜΜΕ, εξυμνεί συνεχώς την λεγόμενη «ανοιχτή κοινωνία». Όμως ελάχιστοι επισημαίνουν ότι αυτή η πολυπόθητη «ανοιχτή κοινωνία» βασίζεται, κατά κύριο λόγο, στην τρομακτική ευελιξία του σύγχρονου τρόπου παραγωγής και ασφαλώς έχει πολιτικές και ανθρωπολογικές συνέπειες. Αυτές είναι ήδη ορατές στους νέους (ηλικιακά και μη) φανατικούς οπαδούς της παγκοσμιοποίησης. Βασικός ορίζοντας ζωής γίνεται αυτός των μόνιμων «διακοπών» στο εξωτερικό και της ασταμάτητης «ψυχαγωγίας» τύπου Netflix. Ένα μοντέλο όπου η ευζωία θεωρείται ταυτόσημη με την υιοθέτηση των φιλελεύθερων αμερικανικών συνηθειών όσον αφορά τον τρόπο (στυλ) ζωής και την κατανάλωση. Ένα από τα σύμβολα αυτής της μετάβασης στην Ευρώπη αναγνωρίζεται στην σύγχρονη νυχτερινή ζωή της Βαρκελώνης στην Ισπανία. Εκεί από το απάνθρωπο καθεστώς του Φράνκο, περνούν στην λεγόμενη φιλελεύθερη «δημοκρατία» η οποία αναγνωρίζεται κατηγορηματικά με βάση την ιδεολογική και πολιτική προσκόλλησή της στον ακραία νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό. Από ανθρωπολογική άποψη, μιλάμε για εκείνα τα οικονομικά και πολιτισμικά πρότυπα που δημιουργούνται από τη μεταμοντέρνα διαδικασία συσσώρευσης του πλούτου.

Η επικρατούσα αφήγηση, φαίνεται καθαρά ότι στοχεύει στην έντονη υπεράσπιση ενός κόσμου δίχως όρια και σύνορα. Είναι μια στρατηγική με στόχο να δοθεί μια συμβολική νομιμότητα στο καθεστώς του νεοφιλελεύθερου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ένα σύστημα που ενώ, εδώ και αρκετά χρόνια, έχει αρχίσει να καταστρέφει τα πάντα στο διάβα του, δεν κάνει κάτι άλλο παρά να μιλά συνεχώς για μια αόριστη ευημερία και για μια μελλοντική «ανοιχτή κοινωνία». Από πολιτική άποψη φαίνεται ότι, σε γενικές γραμμές, το σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο καθεστώς παρουσιάζει τρεις πτυχές: δεξιά βρίσκεται η μεγεθυνόμενη οικονομία (ως εξουσία του χρήματος), στο κέντρο βρίσκεται η καθησυχαστική πολιτική (ως εξουσία της συναίνεσης) και αριστερά βρίσκεται ο πολιτισμός (ως εξουσία της καινοτομίας). Στη δύση η διάλυση των παλαιότερων μορφών παραδοσιακής ζωής, γίνεται στο όνομα ενός μόνιμου και ασταμάτητου εκσυγχρονισμού, που αποκτά μηδενιστικό χαρακτήρα, στα πλαίσια της παγκόσμιας επέκτασης της αγοράς και των συνδεδεμένων με αυτή πόρων. Οι έφηβοι και γενικότερα οι νέοι της παγκοσμιοποιημένης γενιάς είναι στην πραγματικότητα από αριστεροί έως αναρχικοί στον πολιτισμό: προσκολλώνται με μανία στην ιδεολογία της απελευθέρωσης από όλα τα αστικά ήθη και τις λαϊκές συνήθειες. Πολιτικά είναι κυρίως κεντρώοι: το «κέντρο» είναι, εξ ορισμού, ο τόπος συνάντησης και διαμεσολάβησης συμφερόντων των μεσαίων τάξεων που είναι ιδεολογικά πιστές στο status quo. Από οικονομική άποψη είναι δεξιοί νεοφιλελεύθεροι: αχόρταγοι καταναλωτές αγαθών, μόδας και κομματικής ιδεολογίας. Νέοι άνθρωποι που θέλουν περισσότερο από οτιδήποτε να γίνουν αντικείμενο των διαδικασιών ενσωμάτωσης στα πλαίσια αυτής της «ανοιχτής κοινωνίας» που υποστηρίζει όλο και μεγαλύτερες υπερδομές όπως η ΕΕ, το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα. Αυτός ο όρος μοιάζει να είναι το ιδεολογικό φετίχ της νεοφιλελεύθερης τάξης πραγμάτων. Μια βαρύγδουπη και παραπλανητική έκφραση που στην πραγματικότητα εξυπηρετεί την ταχύτερη και πιο αποτελεσματική μεταφορά πόρων από τις υπαλληλικές προς τις διευθυντικές και τις περισσότερο εύπορες τάξεις. Οι νέοι φιλελεύθεροι έχουν κυριολεκτικά αποπλανηθεί από την υπόσχεση των απεριόριστων δυνατοτήτων, που τους προβάλει το διαφημιστικό μοντέλο και η ιδεολογία της γενικής συναίνεσης. Το μοντέλο δηλαδή που τους καλεί να «ενσωματωθούν» ipso facto, να γίνουν και εκείνοι χρήσιμες μετριότητες, αφομοιώνοντας ορισμένους συμβολικούς πολιτιστικούς κώδικες που έχουν καθοριστεί από την κοινωνία των αγορών. Ο Καναδός συγγραφέας Alain Deneault (La médiocratie, 2015) περιγράφει τον 21ο αιώνα ως τον αιώνα των μετρίων που όμως διαθέτουν τις δεξιότητες και την απαραίτητη τεχνική εμπειρία να αναλάβουν ρόλους σε γραφεία, ακόμα και σε «υψηλό» επίπεδο, στον κόσμο των υπερμοντέρνων επαγγελμάτων. Άνθρωποι αφοσιωμένοι στο καθεστώς που τους διαμορφώνει και τους εκπαιδεύει, που δεν τολμούν να αμφισβητήσουν τα ιδεολογικά θεμέλια αυτού του οικονομικού και πολυπολιτισμικού συστήματος που σταδιακά ισοπεδώνει κάθε πολιτισμό: σαν το άλογο και άτακτο ανακάτεμα πολλών χρωμάτων που οδηγεί σε ένα άνοστο γκρίζο. Έτσι η αυθεντική συγκίνηση και ο διάλογος που θα μπορούσε να φέρει το σμίξιμο διαφορετικών πολιτισμών, χάνεται στην μαύρη τρύπα της επιβεβλημένης, από την αγορά, ομοιομορφίας.

Ο πολίτης του κόσμου, και η σύγχυση της κοσμοπολίτικης ουτοπίας, είναι μια τεράστια αφαίρεση χωρίς καμία πραγματική ουσία. Η έννοια της πολιτότητας, στην πραγματικότητα, έχει λόγο ύπαρξης και σημασία στο βαθμό που ο πολίτης μοιράζεται ένα κοινό σχέδιο σε μια δεδομένη περιοχή, ανεξάρτητα από το αν μιλάει την ίδια γλώσσα ή αν ανήκει στην ίδια εθνοτική ή θρησκευτική ομάδα. Με άλλα λόγια, είμαστε πολίτες εάν ανήκουμε σε μια κοινότητα που διαθέτει ένα κοινό νόημα, αλλά και που καθορίζει τον τρόπο διανομής του πλούτου (υλικού και μη) που παράγεται σε αυτόν το συγκεκριμένο τόπο. Η έννοια της πολιτότητας, και επομένως της δημοκρατίας, συνδέεται στενά με αυτή της επικράτειας και της εντοπιότητας. Συνεπώς, είναι ασυμβίβαστη με την ιδεολογία που στηρίζει τη διάλυση της κοινότητας και τη μετατροπή των πόλεων και των χωρών σε κέντρα ασταμάτητων ροών, σα να πρόκειται για τουριστικά θέρετρα όπου η εγχώρια οικονομία απομυζάται από εργαζόμενους-τουρίστες που αναπτύσσουν τη ναρκισσιστική τους προσωπικότητα, βασιζόμενοι στην πεποίθηση-ψευδαίσθηση ότι όλος ο πλανήτης μπορεί να τους ανήκει, όπως τους ανήκει όλη η ανθρωπότητα, και συνεπώς δικαιούνται να μετακινούνται διαρκώς με στόχο την ανέλιξή τους στα ανώτερα κλιμάκια του καπιταλισμού. Έτσι οι κοινωνίες μετατρέπονται σε χώρους φιλοξενίας από τους οποίους ο περιφερόμενος υπάλληλος μπορεί μονάχα να επωφεληθεί προσωρινά, να ανακουφίσει τις «ανάγκες» για ανανέωση του βιογραφικού του. Να καταναλώσει ό,τι μπορεί να του προσφέρει μια χώρα ή μια εγχώρια οικονομία, βάζοντας έπειτα πλώρη για τον επόμενο σταθμό, τον νέο τόπο ο οποίος θα προσφέρει τις ίδιες (ή μεγαλύτερες) οικονομικές απολαβές και απολαύσεις.

Πράγματι, σήμερα βλέπουμε μια πραγματική πολιτισμική και ταξική σύγκρουση ακριβώς πάνω στη γραμμή που διαχωρίζει τις ροές των ανθρώπων από τους τόπους που κατοικούν. Ο «παγκόσμιος πολίτης» δεν είναι τίποτα περισσότερο από την προσπάθεια, με διάφορες διαδικασίες κοινωνικοποίησης, να δημιουργηθεί ένας εφεδρικός στρατός στην υπηρεσία του διεθνούς κεφαλαίου των αγορών. Το πρόγραμμα Erasmus, για παράδειγμα, είναι ένα από τα διαθέσιμα εργαλεία που ωθούν τις νέες γενιές σε μια γενικευμένη κοινωνικοποίηση της συμμόρφωσης. Στην πραγματικότητα, οι νέοι που θεωρούν τους εαυτούς τους «στην μόδα», ειδικά οι πιο ιδεολογικοποιημένοι, πιστεύουν πραγματικά ότι η «ελευθερία» είναι συνώνυμη με την απελευθέρωση από προηγούμενες σχέσεις, νοήματα, νόρμες και από όλους τους κοινοτικούς δεσμούς προέλευσης. Μάλιστα πολλοί από αυτούς έχουν στο μυαλό τους την αυθαίρετη και ανόητη πεποίθηση ότι η ελευθερία και ο φιλελευθερισμός είναι συνώνυμα. Σήμερα ελευθερία σημαίνει, πρωτίστως, κυριαρχία των σύγχρονων μηχανισμών κανονικοποίησης, δηλαδή επικράτηση των ιδεολογικών παραδειγμάτων της «ανοιχτής κοινωνίας», ενώ ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι παρά ένας αποτελεσματικός μηχανισμός αυτοδιοίκησης των υπερπλουσίων τάξεων. Πράγματι, το mainstream αφήγημα καλεί τις νεότερες γενιές να «εμπλακούν». Ωστόσο, «εμπλοκή» στο μεταμοντέρνο λεξιλόγιο σημαίνει να «παίξεις το παιχνίδι» που αποφασίζουν, για όλους, οι κυρίαρχες οικονομικές ολιγαρχίες και οι αγορές. Και όποιος «δεν παίζει», δηλαδή, αρνείται να κάνει το χάμστερ που τρέχει στη ρόδα για να ευχαριστήσει το μεγάλο αφεντικό -την πολυεθνική εταιρεία, που στέκεται αυτάρεσκα και απρόσωπα απ΄έξω- κατηγορείται αμέσως ότι είναι αντι-κοινωνικός και φοβητσιάρης. Τα συμφέροντα της σημερινής πανίσχυρης οικονομικής κάστας εξυπηρετούνται καλύτερα μέσα από την τέλεια αποδοχή αυτών των μετρίων. Αυτών δηλαδή που είναι μέτριοι κυρίως γιατί πειθαρχημένα, «παίζουν το παιχνίδι» της παγκόσμιας οικονομίας. Στην πραγματικότητα είναι κομφορμιστές και yes men/women που αμείβονται από ένα καθεστώς, χυδαίου υλισμού και ειδωλολατρίας των, απελευθερωμένων από κάθε κανόνα, αγορών.

Κατά συνέπεια οι νέες άρχουσες τάξεις, αποτελούνται από «καλλιεργημένους» και απάτριδες, που σταδιακά θεσμοποιούν τον πολιτισμό της κινητικότητας σαν ένα θρησκευτικό δόγμα. Όντας αποκομμένες από την κοινωνική βάση, καταφεύγουν στη γνωστή ελιτίστικη αντιλαϊκιστική καταγγελία (σαν αυτή που είχαμε δει κατά την περίοδο του Brexit, και όπως πάνω κάτω βλέπουμε μέσα από τη συσπείρωσή της Ιταλικής Κεντροαριστεράς). Καταγγελία που θεωρεί όλο τον κοινωνικό κορμό ένα μάτσο παρωχημένων οπισθοδρομικών, που αρνούνται να ενταχθούν στο παγκόσμιο χωριό. Δεν θα ήταν υπερβολή να λέγαμε ότι ιστορικά βρισκόμαστε σε μια πρωτοφανή στιγμή, όπου η άρχουσα τάξη έχει πραγματικά «εξεγερθεί» (χρησιμοποιώντας τα λόγια του Κρίστοφερ Λας στοΗ εξέγερση των Ελίτ), επιδεικνύοντας πλήρη αδιαφορία, χλευασμό και απαξίωση για την υπόλοιπη κοινωνία. Σε αναλογία με τα θρησκευτικά δόγματα, έτσι και αυτό έχει ως βασικό στόχο του την μαζική χειραγώγηση της σκέψης και την αναδιαμόρφωση της συλλογικής φαντασίας. Μια αναδιαμόρφωση από την οποία φαίνεται να αναδύεται μια νέου τύπου νοοτροπία: σύμφωνη με τις επιταγές του χρηματοπιστωτικού συστήματος η οποία αναδημιουργεί συνεχώς νέα αντικείμενα εκμετάλλευσης και αποξένωσης σε ένα καθολικής εμβέλειας διαίρει και βασίλευε.

Η σημερινή τυπική δυτική κοινωνία στην πραγματικότητα βασίζεται στην γενικευμένη αποδοχή των «τεχνικών» λειτουργιών, με έναν καθαρά επιχειρησιακό τρόπο, η οποία δεν μπορεί να ταιριάζει με κανένα είδος τέχνης ή ικανότητας, επειδή η πραγματική κριτική και η πραγματικά καινοτόμος σκέψη θα μπορούσε, κατά κάποιο τρόπο, να αποτελέσει εμπόδιο στην εξέλιξη και στην αέναη ανάπτυξη του αδιαμφισβήτητου τεχνολογικο-εμπορικού κόσμου. Οι κυρίαρχες τάξεις επιτυγχάνουν, μέσω της Πολιτικής Ορθότητας, να επιβάλουν ένα newspeak και μια νέα μαζική ηθική που σταδιακά αντικαθιστά την προηγούμενη παραδοσιακή ηθική. Η μαζική ηθική όμως βασίζεται κυρίως στην τεχνική και εμπορική ύπαρξη: αυτό που ονομάζεται Πολιτικά Ορθό δεν είναι παρά η ιδεολογική και αντιεπαναστατική πλευρά του σύγχρονου καθεστώτος εκμετάλλευσης. Το σύγχρονο σύστημα των αγορών, χρηματοδοτείται και ψηφιοποιείται, αναπαράγεται και γίνεται ταυτόχρονα η κυρίαρχη κουλτούρα χρησιμοποιώντας ένα ακόμη όργανο εξουσίας- την Πολιτική Ορθότητα.

Ονομάζω σημασιολογική τρομοκρατία, αυτή τη φυγή μπροστά σε κάθε λέξη που διαθέτει, από μόνη της και με τρόπο αυτούσιο, κάποιο νόημα. […] Στην αντι-γλώσσα αντίθετα οι σημασίες απομακρύνονται συνεχώς από τις λέξεις, υποβιβάζονται σε μια προοπτική λέξεων οι οποίες από μόνες τους δεν θέλουν και δεν μπορούν να πουν τίποτα, ή θέλουν να πουν κάτι ασαφές και αόριστο. (Πιερ Πάολο Παζολίνι)

Η λεγόμενη γενιά χιονονιφάδα (generation snowflake) έχει γαλουχηθεί με την ιδέα της Πολιτικής Ορθότητας. Από τη μια είναι εύθικτη, ακριβώς λόγω του ότι δεν έχει γνωρίσει πόλεμο, και τόσο παραχαϊδευμένη που θίγεται πολύ εύκολα από τις λέξεις. Από την άλλη η «λογική» του ναρκισσισμού, οδηγεί στην έντονη αντίφαση με το παραμικρό να θίγεται η προσωπικότητά του νέου ο οποίος ταυτόχρονα αυτοπαρουσιάζεται ως κυνικός και αδίστακτος, έτοιμος να αναρριχηθεί επαγγελματικά με κάθε κόστος. Έτσι μια νέα πεφωτισμένη ελίτ μπαίνει στη θέση του προστάτη, αυτού δηλαδή που θα αναλάβει δράση όταν κάποιος/α πει μια κακή λέξη. Ο γραφειοκράτης ελεγκτής θα βρίσκεται πάντα εκεί στη θέση του, καλά αμειβόμενος και σε ετοιμότητα. Παρόμοιες «λογικές» έχουμε και σε εκφράσεις θρησκευτικού φανατισμού. Όπως σε εκείνες τις περιπτώσεις όπου ένας σκηνοθέτης ανεβάζει μια θεατρική παράσταση που θίγει κάποιο θρησκευτικό σύμβολο, και οι πιστοί εξεγείρονται απαιτώντας την άμεση λογοκρισία. Παρομοίως οι νέοι snowflakes εξεγείρονται, για παράδειγμα, στο όνομα της «ισότητας».

Είναι σημαδιακή η επιμέλεια με την οποία εταιρείες όπως η Google, η Apple, το Facebook και τα ιδιωτικά κυρίως Πανεπιστήμια, γίνονται φανατικοί υποστηρικτές των αρχών της Πολιτικής Ορθότητας, εκθειάζοντας τις θεωρητικά ίσες ευκαιρίες σταδιοδρομίας που προσφέρονται στους υπαλλήλους τους, ανεξάρτητα από την εθνοτική προέλευση, το φύλο, την σεξουαλική προτίμηση, κλπ. Έτσι διατείνονται με πείσμα ότι οι στόχοι τους είναι «σωτηριολογικοί» καθώς φροντίζουν για το καλό της ανθρωπότητας, όταν τιμωρούν, για παράδειγμα, σκληρά με απόλυση τη χρήση μιας «ακατάλληλης» γλώσσας. Στην πραγματικότητα, όποιος τολμήσει να επικρίνει αυτά τα ιδεολογικά θεμέλια, θεωρείται ως ξένος και εχθρικός προς τις διαδικασίες ενσωμάτωσης εντός της περιμέτρου της λεγόμενης «κοινωνίας των πολιτών». Όπου με τον όρο «κοινωνία των πολιτών», εννοούμε εκείνο το κλάσμα της μεσαίας-ανώτερης τάξης που βρίσκεται περισσότερο στο εσωτερικό αυτής της ιδεολογικής περιμέτρου που διαγράφει το Πολιτικά Ορθό. Ένα ιδεολόγημα που εξυπηρετεί τον μοναδικό και ανομολόγητο πραγματικό στόχο, δηλαδή την αέναη μεγέθυνση και την ακόρεστη επιθυμία για μεγιστοποίηση του εταιρικού μεγέθους/κερδοφορίας με κάθε μέσο.

Τα αερόφυτα (επίφυτα) είναι φυτά με εντυπωσιακές, πολύχρωμες ανθοφορίες που αναπτύσσονται χωρίς έδαφος, συνήθως πάνω σε δέντρα, βράχους ή άλλες επιφάνειες. Διαθέτουν ένα υποτυπώδες ριζικό σύστημα το οποίο χρησιμοποιούν για να αγκιστρώνονται κάπου. Τα θρεπτικά στοιχεία τα προσλαμβάνουν από τον αέρα ή το νερό μέσω ειδικών κατασκευών που βρίσκονται στα φύλλα και ονομάζονται απορροφητικά τριχίδια.

Περιγράφουμε τους οικονομικούς-πολιτισμικούς μετανάστες, κατά βάση δυτικής προέλευσης (και χαρακτήρα), οι οποίοι ανήκουν κυρίως στη μεσαία τάξη των χωρών καταγωγής τους. Αυτά τα μεταναστευτικά φαινόμενα μοιάζουν με ένα είδος υπερσύγχρονου δουλεμπορίου και ένα ακόμη δείγμα της σύγχρονης μαζικής και ρευστής κοινωνίας. Επιπλέον, αυτοί οι μετανάστες δεν είναι τόσο μετανάστες, όσο περιπλανώμενοι (νομάδες). Δεν ξεκινούν από μια συγκεκριμένη περιοχή για να εγκατασταθούν μόνιμα, ή για μεγάλες περιόδους, σε μια άλλη, συμβάλλοντας έτσι στην οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξή της. Οι περιπλανώμενοι μετακινούνται συνεχώς, με ένα σακίδιο στην πλάτη, από το ένα μέρος στο άλλο, καταναλώνοντας (ή προσπαθώντας να καταναλώσουν) με απίστευτη βουλιμία οτιδήποτε μπορεί να τους προσφέρει μια δεδομένη περιοχή. Και αυτό ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματος ή την καταγωγή του καθενός. Ο περιπλανώμενος, εξ ορισμού, τα θέλει όλα για τον εαυτό του, υλικά αγαθά και εμπειρίες και για να το καταφέρει αυτό, με ευκολία εργαλειοποιείται και λειτουργεί υπηρετικά. Δεν μιλάμε φυσικά για εκείνους τους ανθρώπους που αλλάζουν τόπο για να επιβιώσουν, μιλάμε για εκείνους που επιθυμούν να αυξήσουν δίχως όριο τις ατομικές (πιστοληπτικές) δυνατότητες ανέλιξης και άπληστης κατανάλωσης εαυτού και αγαθών. Άτομα που δεν θέλουν να βελτιώσουν την οικονομική και πολιτιστική κατάσταση της κοινότητας από την οποία προέρχονται ή την κοινότητα στην οποία τείνουν να εγκατασταθούν προσωρινά. Μοιάζουν με αερόφυτα τα οποία με το υποτυπώδες ριζικό τους σύστημα αγκιστρώνονται χαλαρά κάπου για λίγο καιρό και έτσι καταλήγουν να μην ανήκουν πουθενά. Ακριβώς ο τύπος του ανθρώπου που χρειάζεται ώστε να δημιουργηθεί ένα πολύχρωμο, ιδιαίτερα ευέλικτο και πειθήνιο «στράτευμα», ικανό να προσφέρει ένα καλαίσθητο καμουφλάζ και όταν χρειαστεί να πολεμήσει κάθε δημοκρατική απόπειρα για ισότητα και αναδιανομή του πλούτου, προκειμένου να υπερασπιστεί τα γκρίζα «δίκαια» των πολυεθνικών αφεντικών του. Ασφαλώς οι γενιές δεν είναι μεταξύ τους ασύνδετες, έτσι για τα χαρακτηριστικά αυτής της νέας γενιάς έχουν συγκεκριμένες ευθύνες οι προηγούμενες -ζήτημα το οποίο θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε σε μελλοντική ανάρτηση.


Η νέα γενιά των περιπλανώμενων και τα αερόφυτα

Σκεφτήκατε ποτέ να αλλάξετε τον κόσμο ή τουλάχιστον ένα μικρό μέρος του; Το προσπαθήσατε ; Ο Stephen Ritz είναι ένας δάσκαλος  που κατάφερε να αλλάξει τις ζωές των παιδιών στο Νότιο Μπρονξ στη Νέα Υόρκη αλλά και σε χιλιάδες άλλα σχολεία. Το
έκανε αυτό, διδάσκοντας τους να φυτεύουν σπόρους και πώς οι σπόροι αυτοί μετατρέπονται σε υγιεινά τρόφιμα. Και πώς αυτά τα υγιεινά τρόφιμα μπορούν να οδηγήσουν σε καλύτερη υγεία, καλύτερους βαθμούς και ελπίδα για ένα παραγωγικό μέλλον.


Ο Ritz έγινε δάσκαλος πριν από περίπου 30 χρόνια. Αρχικά τοποθετήθηκε σε γυμνάσιο μαθητών κυρίως Λατινοαμερικανών και Αφρο-Αμερικανών, όπου το ποσοστό εγκληματικότητας ήταν υψηλό και το ποσοστό αποφοίτησης ήταν μόλις 17%. Και εκεί, προσπάθησε να συνδεθεί με αυτούς τους φοιτητές, ειδικά εκείνους που φαινόταν πιο δύσκολο να αποφοιτήσουν.

Αρχικά, χρησιμοποίησε διάφορες ανορθόδοξες τακτικές για να το πετύχει. Στη συνέχεια, καθαρά τυχαία,έλαβε ένα πακέτο βολβών λουλουδιών κατά λάθος οι οποίοι νόμιζε ότι ήταν κρεμμύδια. Επειδή φοβήθηκε ότι θα μπορούσαν να γίνουν όπλα σε μια πιθανή φιλονικία στην τάξη, τους έκρυψε πίσω από ένα ψυγείο και τους ξέχασε.

Έξι εβδομάδες αργότερα, είδε ένα κορίτσι να καυγαδίζει με ένα αγόρι. Καθώς η σκηνή εξελίσσονταν, ο Ritz έσπευσε προς το μέρος τους για να τους ηρεμήσει. Τότε είδε ότι το αγόρι να πηγαίνει προς στο καλοριφέρ και σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να έχει ένα όπλο εκεί ο. Προς έκπληξη του, το αγόρι ξαφνικά έβγαλε ένα μπουκέτο από κίτρινα λουλούδια και τα έδωσε στην κοπέλα ως προσφορά ειρήνης. Έκπληκτος, ο Ritz παρακολούθησε τι συνέβη στη συνέχεια. Τα αγόρια άρχισαν να δίνουν λουλούδια στα κορίτσια, τα κορίτσια ήθελαν να πάρουν λουλούδια στο σπίτι στις μητέρες τους και η ειρήνη αποκαταστάθηκε.Οι ξεχασμένοι βολβοί ήταν πραγματικά νάρκισσοι και όχι κρεμμύδια τελικά. Η ζέστη πίσω από το ψυγείο τους είχε αναγκάσει να ανθίσουν. Το δραματικό αυτό επεισόδιο επηρέασε  τον Ritz. Συνειδητοποίησε ότι εάν υπάρχει δύναμη στα λουλούδια για να σταματήσει ένα καυγά στην τάξη, τότε υπάρχει δύναμη στα φυτά για να μεταμορφώσει τις ζωές των μαθητών. Αρχικά, δεν ήξερε πώς να το κάνει αυτό. Δεν είχε μεγάλο σχέδιο. Στην πραγματικότητα, παραδέχεται εύκολα, δεν είχε κανένα σχέδιο. Αλλά είχε σκοπό, πάθος και ελπίδα.Δημιούργησε 

ένα πράσινο πρόγραμμα σπουδών, μια κίνηση που θα άλλαζε τη ζωή του και τη ζωή αμέτρητων άλλων. Δημιούργησε κήπους λαχανικών σε τμήματα του Νότιου Bronx, σε σχολικούς χώρους και στη ταράτσα ενός κτίριου, οργάνωσε την Green Teens και στη συνέχεια ίδρυσε την Green Bronx Machine , έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που επιδιώκει να αποτελέσει κινητήρια δύναμη της αλλαγής της κοινότητας, ενσωματώνοντας πλήρως την εσωτερική κηπουρική λαχανικών και το πράσινο πρόγραμμα σπουδών .Το μοντέλο αυτό χρησιμοποιείται σήμερα σε 5.000 σχολεία στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά, το Ντουμπάι και άλλες χώρες.

Οι φοιτητές του Ritz έχουν αυξήσει σημαντικά τα ποσοστά επιτυχίας τους σε κρατικές εξετάσεις, το πράσινο πρόγραμμα σπουδών έχει βοηθήσει στη δημιουργία 2.200 τοπικών θέσεων εργασίας μεταβάλλοντας τη νοοτροπία για τα τρόφιμα, παρέχοντας ευεξία και μειώνοντας τη παχυσαρκία στο Νότιο Μπρονξ.

Οι προσπάθειές του, οι οποίες έχουν σε μεγάλο βαθμό αυτοχρηματοδοτηθεί, οδήγησαν σε πολλά βραβεία. Μεταξύ αυτών φιναλίστ για το Παγκόσμιο Βραβείο Εκπαιδευτικού και ονομάζεται ένας από τους 50 μεγαλύτερους καθηγητές του NPR. Δείτε εδώ την ομιλία του Stephen Ritz για το Green Bronx Machine:

Ένας δάσκαλος του Bronx ξεκίνησε μια πράσινη επανάσταση στο σχολείο του που αλλάζει την εκπαίδευση (Βίντεο)

Σκεφτήκατε ποτέ να αλλάξετε τον κόσμο ή τουλάχιστον ένα μικρό μέρος του; Το προσπαθήσατε ; Ο Stephen Ritz είναι ένας δάσκαλος  που κατάφερε να αλλάξει τις ζωές των παιδιών στο Νότιο Μπρονξ στη Νέα Υόρκη αλλά και σε χιλιάδες άλλα σχολεία. Το
έκανε αυτό, διδάσκοντας τους να φυτεύουν σπόρους και πώς οι σπόροι αυτοί μετατρέπονται σε υγιεινά τρόφιμα. Και πώς αυτά τα υγιεινά τρόφιμα μπορούν να οδηγήσουν σε καλύτερη υγεία, καλύτερους βαθμούς και ελπίδα για ένα παραγωγικό μέλλον.


Ο Ritz έγινε δάσκαλος πριν από περίπου 30 χρόνια. Αρχικά τοποθετήθηκε σε γυμνάσιο μαθητών κυρίως Λατινοαμερικανών και Αφρο-Αμερικανών, όπου το ποσοστό εγκληματικότητας ήταν υψηλό και το ποσοστό αποφοίτησης ήταν μόλις 17%. Και εκεί, προσπάθησε να συνδεθεί με αυτούς τους φοιτητές, ειδικά εκείνους που φαινόταν πιο δύσκολο να αποφοιτήσουν.

Αρχικά, χρησιμοποίησε διάφορες ανορθόδοξες τακτικές για να το πετύχει. Στη συνέχεια, καθαρά τυχαία,έλαβε ένα πακέτο βολβών λουλουδιών κατά λάθος οι οποίοι νόμιζε ότι ήταν κρεμμύδια. Επειδή φοβήθηκε ότι θα μπορούσαν να γίνουν όπλα σε μια πιθανή φιλονικία στην τάξη, τους έκρυψε πίσω από ένα ψυγείο και τους ξέχασε.

Έξι εβδομάδες αργότερα, είδε ένα κορίτσι να καυγαδίζει με ένα αγόρι. Καθώς η σκηνή εξελίσσονταν, ο Ritz έσπευσε προς το μέρος τους για να τους ηρεμήσει. Τότε είδε ότι το αγόρι να πηγαίνει προς στο καλοριφέρ και σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να έχει ένα όπλο εκεί ο. Προς έκπληξη του, το αγόρι ξαφνικά έβγαλε ένα μπουκέτο από κίτρινα λουλούδια και τα έδωσε στην κοπέλα ως προσφορά ειρήνης. Έκπληκτος, ο Ritz παρακολούθησε τι συνέβη στη συνέχεια. Τα αγόρια άρχισαν να δίνουν λουλούδια στα κορίτσια, τα κορίτσια ήθελαν να πάρουν λουλούδια στο σπίτι στις μητέρες τους και η ειρήνη αποκαταστάθηκε.Οι ξεχασμένοι βολβοί ήταν πραγματικά νάρκισσοι και όχι κρεμμύδια τελικά. Η ζέστη πίσω από το ψυγείο τους είχε αναγκάσει να ανθίσουν. Το δραματικό αυτό επεισόδιο επηρέασε  τον Ritz. Συνειδητοποίησε ότι εάν υπάρχει δύναμη στα λουλούδια για να σταματήσει ένα καυγά στην τάξη, τότε υπάρχει δύναμη στα φυτά για να μεταμορφώσει τις ζωές των μαθητών. Αρχικά, δεν ήξερε πώς να το κάνει αυτό. Δεν είχε μεγάλο σχέδιο. Στην πραγματικότητα, παραδέχεται εύκολα, δεν είχε κανένα σχέδιο. Αλλά είχε σκοπό, πάθος και ελπίδα.Δημιούργησε 

ένα πράσινο πρόγραμμα σπουδών, μια κίνηση που θα άλλαζε τη ζωή του και τη ζωή αμέτρητων άλλων. Δημιούργησε κήπους λαχανικών σε τμήματα του Νότιου Bronx, σε σχολικούς χώρους και στη ταράτσα ενός κτίριου, οργάνωσε την Green Teens και στη συνέχεια ίδρυσε την Green Bronx Machine , έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που επιδιώκει να αποτελέσει κινητήρια δύναμη της αλλαγής της κοινότητας, ενσωματώνοντας πλήρως την εσωτερική κηπουρική λαχανικών και το πράσινο πρόγραμμα σπουδών .Το μοντέλο αυτό χρησιμοποιείται σήμερα σε 5.000 σχολεία στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά, το Ντουμπάι και άλλες χώρες.

Οι φοιτητές του Ritz έχουν αυξήσει σημαντικά τα ποσοστά επιτυχίας τους σε κρατικές εξετάσεις, το πράσινο πρόγραμμα σπουδών έχει βοηθήσει στη δημιουργία 2.200 τοπικών θέσεων εργασίας μεταβάλλοντας τη νοοτροπία για τα τρόφιμα, παρέχοντας ευεξία και μειώνοντας τη παχυσαρκία στο Νότιο Μπρονξ.

Οι προσπάθειές του, οι οποίες έχουν σε μεγάλο βαθμό αυτοχρηματοδοτηθεί, οδήγησαν σε πολλά βραβεία. Μεταξύ αυτών φιναλίστ για το Παγκόσμιο Βραβείο Εκπαιδευτικού και ονομάζεται ένας από τους 50 μεγαλύτερους καθηγητές του NPR. Δείτε εδώ την ομιλία του Stephen Ritz για το Green Bronx Machine:

Ένας δάσκαλος του Bronx ξεκίνησε μια πράσινη επανάσταση στο σχολείο του που αλλάζει την εκπαίδευση (Βίντεο)

Σκεφτήκατε ποτέ να αλλάξετε τον κόσμο ή τουλάχιστον ένα μικρό μέρος του; Το προσπαθήσατε ; Ο Stephen Ritz είναι ένας δάσκαλος  που κατάφερε να αλλάξει τις ζωές των παιδιών στο Νότιο Μπρονξ στη Νέα Υόρκη αλλά και σε χιλιάδες άλλα σχολεία. Το
έκανε αυτό, διδάσκοντας τους να φυτεύουν σπόρους και πώς οι σπόροι αυτοί μετατρέπονται σε υγιεινά τρόφιμα. Και πώς αυτά τα υγιεινά τρόφιμα μπορούν να οδηγήσουν σε καλύτερη υγεία, καλύτερους βαθμούς και ελπίδα για ένα παραγωγικό μέλλον.


Ο Ritz έγινε δάσκαλος πριν από περίπου 30 χρόνια. Αρχικά τοποθετήθηκε σε γυμνάσιο μαθητών κυρίως Λατινοαμερικανών και Αφρο-Αμερικανών, όπου το ποσοστό εγκληματικότητας ήταν υψηλό και το ποσοστό αποφοίτησης ήταν μόλις 17%. Και εκεί, προσπάθησε να συνδεθεί με αυτούς τους φοιτητές, ειδικά εκείνους που φαινόταν πιο δύσκολο να αποφοιτήσουν.

Αρχικά, χρησιμοποίησε διάφορες ανορθόδοξες τακτικές για να το πετύχει. Στη συνέχεια, καθαρά τυχαία,έλαβε ένα πακέτο βολβών λουλουδιών κατά λάθος οι οποίοι νόμιζε ότι ήταν κρεμμύδια. Επειδή φοβήθηκε ότι θα μπορούσαν να γίνουν όπλα σε μια πιθανή φιλονικία στην τάξη, τους έκρυψε πίσω από ένα ψυγείο και τους ξέχασε.

Έξι εβδομάδες αργότερα, είδε ένα κορίτσι να καυγαδίζει με ένα αγόρι. Καθώς η σκηνή εξελίσσονταν, ο Ritz έσπευσε προς το μέρος τους για να τους ηρεμήσει. Τότε είδε ότι το αγόρι να πηγαίνει προς στο καλοριφέρ και σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να έχει ένα όπλο εκεί ο. Προς έκπληξη του, το αγόρι ξαφνικά έβγαλε ένα μπουκέτο από κίτρινα λουλούδια και τα έδωσε στην κοπέλα ως προσφορά ειρήνης. Έκπληκτος, ο Ritz παρακολούθησε τι συνέβη στη συνέχεια. Τα αγόρια άρχισαν να δίνουν λουλούδια στα κορίτσια, τα κορίτσια ήθελαν να πάρουν λουλούδια στο σπίτι στις μητέρες τους και η ειρήνη αποκαταστάθηκε.Οι ξεχασμένοι βολβοί ήταν πραγματικά νάρκισσοι και όχι κρεμμύδια τελικά. Η ζέστη πίσω από το ψυγείο τους είχε αναγκάσει να ανθίσουν. Το δραματικό αυτό επεισόδιο επηρέασε  τον Ritz. Συνειδητοποίησε ότι εάν υπάρχει δύναμη στα λουλούδια για να σταματήσει ένα καυγά στην τάξη, τότε υπάρχει δύναμη στα φυτά για να μεταμορφώσει τις ζωές των μαθητών. Αρχικά, δεν ήξερε πώς να το κάνει αυτό. Δεν είχε μεγάλο σχέδιο. Στην πραγματικότητα, παραδέχεται εύκολα, δεν είχε κανένα σχέδιο. Αλλά είχε σκοπό, πάθος και ελπίδα.Δημιούργησε 

ένα πράσινο πρόγραμμα σπουδών, μια κίνηση που θα άλλαζε τη ζωή του και τη ζωή αμέτρητων άλλων. Δημιούργησε κήπους λαχανικών σε τμήματα του Νότιου Bronx, σε σχολικούς χώρους και στη ταράτσα ενός κτίριου, οργάνωσε την Green Teens και στη συνέχεια ίδρυσε την Green Bronx Machine , έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που επιδιώκει να αποτελέσει κινητήρια δύναμη της αλλαγής της κοινότητας, ενσωματώνοντας πλήρως την εσωτερική κηπουρική λαχανικών και το πράσινο πρόγραμμα σπουδών .Το μοντέλο αυτό χρησιμοποιείται σήμερα σε 5.000 σχολεία στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά, το Ντουμπάι και άλλες χώρες.

Οι φοιτητές του Ritz έχουν αυξήσει σημαντικά τα ποσοστά επιτυχίας τους σε κρατικές εξετάσεις, το πράσινο πρόγραμμα σπουδών έχει βοηθήσει στη δημιουργία 2.200 τοπικών θέσεων εργασίας μεταβάλλοντας τη νοοτροπία για τα τρόφιμα, παρέχοντας ευεξία και μειώνοντας τη παχυσαρκία στο Νότιο Μπρονξ.

Οι προσπάθειές του, οι οποίες έχουν σε μεγάλο βαθμό αυτοχρηματοδοτηθεί, οδήγησαν σε πολλά βραβεία. Μεταξύ αυτών φιναλίστ για το Παγκόσμιο Βραβείο Εκπαιδευτικού και ονομάζεται ένας από τους 50 μεγαλύτερους καθηγητές του NPR. Δείτε εδώ την ομιλία του Stephen Ritz για το Green Bronx Machine:

Ένας δάσκαλος του Bronx ξεκίνησε μια πράσινη επανάσταση στο σχολείο του που αλλάζει την εκπαίδευση (Βίντεο)