25 March, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 30)

Όταν η αδηφάγα πύρινη λαίλαπα χίμηξε στο Μάτι το απόγευμα της Δευτέρας 23 Ιουλίου, ισχυροί άνεμοι από 9 έως και 11 μποφόρ δυτικού στεριανού ανέμου την έσπρωχναν με ορμή να κατασπαράξει τα πάντα.
Οι φλόγες κατάπιναν ότι συναντούσαν στο διάβα τους «τρέχοντας» με 70 χλμ την ώρα.
Δεν υπήρχε τρόπος να σταματήσει αυτή η συμφορά, κανένα σχέδιο δεν μπορεί να αναχαιτίσει έναν τέτοιο όλεθρο.
«Οι φλόγες πέρασαν πάνω από τα πυροσβεστικά στη Λεωφόρο Μαραθώνα και πυρπόλησαν το Μάτι», λένε οι αυτόπτες μάρτυρες.
Όμως, το μεγάλο κακό που μας βρήκε δεν δικαιολογεί την απώλεια τόσων ανθρώπινων ζωών. Τόσων άδικα χαμένων ζωών.
Τι συνέβη
Εκατοντάδες πολίτες προσπάθησαν με τα αυτοκίνητά τους να εγκαταλείψουν το Μάτι αλλά εγκλωβίστηκαν σε φριχτό μποτιλιάρισμα στους στενούς δρόμους του οικισμού, που ιδρύθηκε ως παραθεριστικός το 1960 και από το 2000 και μετά πυκνοκατοικήθηκε δίχως κανένα σχεδιασμό, δίχως καμία πρόβλεψη για την ασφάλεια.
Αναπτύχθηκε όπως και πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας άναρχα, στο «έλα μωρέ», στην «τύχη».
Και δεν αρκεί που χτίστηκε στην «τύχη» και μέσα στα πεύκα, δεν είχε ούτε διεξόδους διαφυγής. Έτσι όταν ήρθε η φωτιά έγινε παγίδα θανάτου.Έγινε παγίδα θανάτου διότι δεν μπορούσε να εκκενωθεί.

Καθώς ολόγυρα των απελπισμένων ανθρώπων υψωνόταν η κόλαση, με τα πεύκα ως εξαιρετικά εύφλεκτα να «αρπάζουν» με μιας ως δαδιά, με ολόκληρα σπίτια να γίνονται στάχτη μέσα σε λίγα λεπτά και τα μπλοκαρισμένα αυτοκίνητα να αναφλέγονται -μαρτυρίες αναφέρουν ότι τα καύσιμα στα ντεπόζιτα ανατινάζονταν- επικράτησε πανικός.

Αλλόφρονες κάτοικοι έφευγαν από τα σπίτια τους, οι οδηγοί εγκατέλειπαν τα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητά τους και όλο αυτό το πλήθος κατευθύνθηκε τρέχοντας προς την ακτή, δηλαδή προς τη μόνη διέξοδο που τους είχε απομείνει για να γλιτώσουν τον φριχτό θάνατο στις φλόγες.
Ποια ακτή;

Στο Μάτι οι ακτές δεν είναι από παντού ελεύθερα προσβάσιμες.

Ξενοδοχεία και σπίτια τις κλείνουν με μάνδρες. Είναι η «ανάπτυξη» που είχαν ως πρότυπο το 1960. Να μην υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση στις ακτές.

Και έτσι, από τη μία στιγμή στην άλλη, εκατοντάδες συνάνθρωποί μας βρέθηκαν να δίνουν αγώνα για τις ζωές τους, των παιδιών τους, των αγαπημένων τους προσώπων, πηδώντας πάνω από φράχτες, τρέχοντας μέσα από ακάλυπτους χώρους και κήπους για να φτάσουν στη θάλασσα.

Αλλά η πρόσβαση στη θάλασσα ήταν εξαρχής «φραγμένη».
Ποια θάλασσα;

Κάτι μικροί κόλποι και βράχια. Που κι αυτοί δεν συνεχίζουν ως κάποια ενιαία παραλία αδιάκοπα κατά μήκος της ακτής, ώστε να μπορούσαν οι άνθρωποι να κινηθούν παραλιακά πεζή ώστε να απομακρύνονταν, επειδή υπάρχουν βράχια και κτίσματα που έχουν οικοδομηθεί στην κυριολεξία μέσα στη θάλασσα και διακόπτουν την όποια παραλία.

Για αυτό και ο εφιάλτης δεν είχε τελειώσει για όσους έφτασαν και μπήκαν στο νερό.Ο μόνος τρόπος για να σωθούν ήταν να τους πάρουν με βάρκες.

Την ίδια ώρα το «θερμικό φορτίο» που κατέβαινε από τον οικισμό τους ανάγκαζε να χώνουν τα κεφάλια τους μέσα στο νερό για να μην πάρουν φωτιά και οι ίδιοι.
Πυρωμένες λαμαρίνες από αυτοκίνητα και κατασκευές εκτοξεύονταν και τους βομβάρδιζαν. Πραγματική εμπόλεμη ζώνη.
Βάρκες και σκάφη εθελοντών, που συντονίζονταν από το Λιμενικό, έσπευσαν ήδη από τις 18.00 να περισυλλέξουν τους πυρόπληκτους.

Όμως οι βάρκες και τα σκάφη δεν μπορούσαν να πλησιάσουν στα ρηχά.

Είτε γιατί δεν υπάρχουν παραλίες αλλά βράχια, είτε γιατί -ακόμα χειρότερο- τους βαρκάρηδες «έκαιγε» η φωτιά.Τα φλεγόμενα 9 μποφόρ είχαν «ανάψει» την ατμόσφαιρα, το λεγόμενο «θερμικό φορτίο» και δεν άφηναν τους βαρκάρηδες να πλησιάσουν πιο κοντά από 50 μέτρα από την ακτή.Οι ταλαιπωρημένοι και φοβισμένοι πολίτες, πολλοί με εγκαύματα, έπρεπε να βουτήξουν στη θάλασσα και να κολυμπήσουν προς τις λέμβους.

Τραυματίες, γέροι, παιδιά, γυναίκες, έπεφταν στη θάλασσα για να δώσουν έναν τελευταίο αγώνα με τα κύματα πριν διασωθούν από τις βάρκες που τους περίμεναν.
Γονείς με καμένες σάρκες κολυμπούσαν κρατώντας τα παιδιά τους. Να σώσουν τα παιδιά τους.

Η ευθύνη

Λέγεται στα τηλεοπτικά κανάλια ότι «το Μάτι δεν υπάρχει πια». Αλήθεια είναι.Αλλά υπάρχει μια ακόμα μεγαλύτερη αλήθεια: «Το Μάτι όπως φτιάχτηκε, όπως οικοδομήθηκε, δεν έπρεπε ποτέ να υπάρξει».

Ήταν εξ αρχής ένα λάθος, ένας οικισμός που ξεκίνησε ως παραθεριστικός το 1960, με τα ανύπαρκτα στάνταρ των τότε ελληνικών καθεστώτων και μετά το 2000 πυκνοκατοικήθηκε.
Όλα αυτά τα χρόνια κανείς δεν σκέφτηκε το εξής: Εάν αρπάξει φωτιά αυτός εδώ ο τόπος, ο ανάμεσα στα πεύκα, ο δίχως διεξόδους διαφυγής, τι θα κάνουμε;


Και ναι, οι πρώτοι που έπρεπε να το σκεφτούν ήταν οι δήμαρχοι του.Αυτοί που ζούνε στον τόπο και τον γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα.Προφανώς και εκ του τραγικού αποτελέσματος κανείς τους ουδέποτε αναρωτήθηκε τι θα γινόταν εάν άρπαζε φωτιά το Μάτι.Ή, για να είμαστε ακριβείς, εάν μια ημέρα έφτανε η φωτιά μέσα στο Μάτι. Γιατί η περιοχή έχει γνωρίσει πολλές φωτιές. Μία όμως στάθηκε η μοιραία.
Η περιοχή της Νέας Μάκρης έχει ζήσει πολλές φωτιές στο παρελθόν και το αυτονόητο θα ήταν να είχαν προνοήσει. Δεν το έκαναν. Ούτε κάποιο σχέδιο είχαν.

Πεύκο το «καταραμένο δένδρο»
Οι αρχαίοι Ρωμαίοι έλεγαν το πεύκο «καταραμένο δένδρο» και δεν το επέτρεπαν μέσα στις πόλεις.Γιατί γνώριζαν ότι το πεύκο είναι δαδί. Είναι εμπρηστικός μηχανισμός, είναι εγγύηση ότι μια ημέρα θα μας κάψει.Πώς εμείς οι νεοέλληνες πειστήκαμε ότι είναι ασφαλές να ζούμε ανάμεσα στα πεύκα, είναι πραγματικά απορίας άξιον.
Όχι ξανά άλλα «Μάτια»

Σήμερα θρηνούμε δεκάδες νεκρούς. Αδικοχαμένους ανθρώπους.

Αφού καταλαγιάσει ο θρήνος, η εθνική οδύνη για το κακό που μας βρήκε, έχουμε μια υποχρέωση. Να μην υπάρξουν άλλα «Μάτια». Ούτε στην Αττική, ούτε πουθενά αλλού στον τόπο μας.
Να μην υπάρξουν ποτέ ξανά τέτοιες παγίδες θανάτου.

Σε ότι αφορά και τα άλλα θέρετρα που υπάρχουν σαν το Μάτι, όσα δηλαδή «αναπτύχθηκαν» έτσι τις «χρυσές» δεκαετίες του 60 και στα χρόνια της Χούντας, οφείλουμε να τα γκρεμίσουμε και να τα φτιάξουμε ξανά.


Η μαρτυρία του ιδιοκτήτη του σπιτιού που βρέθηκαν οι 26 αγκαλιασμένοι νεκροί

Συγκλονίζουν τα όσα είπε ο ιδιοκτήτης του σπιτιού στο Μάτι, στο οποίο βρέθηκαν 26 σοροί θυμάτων της πυρκαγιάς, ανθρώπων που ξεψύχησαν αγκαλιασμένοι.
«Μπήκαν οι άνθρωποι στο σπίτι, δεν μπόρεσαν να δουν την πόρτα για να κατέβουν στην παραλία και αυτοί είναι που βρέθηκαν αγκαλιασμένοι.
»Ο κόσμος που κάηκε μέσα στο σπίτι μου, κάηκε γιατί δεν υπάρχει ένα σχέδιο από που να φύγουν σε ανάλογη περίπτωση», είπε μιλώντας στον Realfm, ο κ. Φράγκος.
«Το σπίτι μου έχει πρόσβαση στην παραλία με σκάλες, κάποια κοπέλα προσπάθησε να πηδήξει από τον γκρεμό και τη χάσαμε», πρόσθεσε.

Όπως είπε μάλιστα, «οι πρώτοι 25 άνθρωποι που είμαστε μαζεμένοι και συντεταγμένοι, σώθηκαν όλοι.
»Οι επόμενοι που ήρθαν και από τον καπνό δεν είδαν την πόρτα, αυτοί είναι που βρέθηκαν αγκαλιασμένοι, κάηκαν όλοι».
«Όλος αυτός ο κόσμος που κάηκε ήταν γιατί δεν υπάρχει ένα σχέδιο σε περίπτωση ανάλογη, από πού θα φύγουν».
Σοκαριστική όμως είναι και η μαρτυρία του κ. Ποταμιάνου, στον οποίο ανήκει το διπλανό οικόπεδο:
«Δυστυχώς δεν υπάρχει άλλη πρόσβαση στην παραλία εκτός από σπίτι του κ. Φράγκου. Ήταν φρίκη.
»Άκουγα τις φωνές των ανθρώπων να καίγονται και λέω κάποιος να μου κλείσει τα αυτιά», δήλωσε ο κ. Ποταμιάνος
«Τα περισσότερα σπίτια έχουν πρόσβαση στην παραλία αλλά είναι κλειστές οι μάντρες», πρόσθεσε.
Ήταν κλειστές οι μάνδρες. Ο δήμαρχος της περιοχής πρέπει να είναι έτοιμος να δώσει λόγο για αυτό το έγκλημα.


Δείτε το πριν και το μετά στο στενό δρομάκι


«Πάνω από 1.000 σπίτια έχουν καεί»

Πηγή Όχι ξανά άλλα «Μάτια»

Βλέπετε κει κάτω μακριά, είπε η Αφρόδω, κάτι χωράφια, που κιτρινίζουν; Εκεί ήταν ένα πεύκος! μα τι πεύκος! Έκρουε στα ουράνια, που λέει ο λόγος. Ο ίσκιος, που έριχνε, μαύριζε σαν το χράμι, που είναι από τράγιο μαλλί. Από κάτω

μπορούσε να σταθεί ένα κοπάδι.
Πουλί πετούμενο δεν περνούσε από μακριά, δίχως να ‘ρθει ν’ αγγίξει την κορφή του.
Οι σταλαματιές από το ρετσίνι του σαν κεχριμπάρια, το φύσημά του ποτάμι, η δροσιά του γιάτρευε λαβωμένο. Λένε, πως μέσα στο κορμί του κοιμόταν μια νεράιδα· έτσι λένε. Μεγαλύτερος πεύκος δε φάνηκε πουθενά· τον θυμούνται δα εκείνοι, που γέρασαν. Κι ο παππούλης κάθισε στον ίσκιο του.
Ώσπου ήρθε μια χρονιά ο Γιάννης από το Πουρνάρι και τον πελέκησε με το τσεκούρι για ρετσίνι. Και την άλλη χρονιά πάλι τον πελέκησε. Κι άμα έβγαλε δυο χρόνια ρετσίνι, ο Γιάννης άρχισε να μετρά τα κούτσουρα που θα είχε, αν τον έκοβε ολότελα. Την τρίτη χρονιά τον γκρέμισε. Και πήγε στη μάνα του και της είπε: «Μάνα, καλό χειμώνα θα περάσουμε. Τον μισόν πεύκο θα τον κάψουμε εμείς στον τζάκι, τον άλλο θα τον πουλήσουμε στα Δυο Χωριά».

Κίνησε να πάει στα Δυο Χωριά, να βρει τους μαστόρους να τους πει πως έχει ξύλο για πούλημα. Πέρασε ένα μερόνυχτο, δεν έφτασε. Πέρασαν τρεις μέρες, δεν έφτασε. Πέρασε ένας μήνας κι ήταν ακόμα στο δρόμο.
Ο πεύκος, λένε, την ώρα που έπεφτε, τον καταράστηκε. Και σαν είχε την κατάρα του πεύκου, δεν μπορούσε ο Γιάννης να βγει ποτέ από τον κάμπο. Γιατί τα δέντρα, βλέποντάς τον, περπατούσαν κι έφευγαν. Κι ο λόγκος όλος τραβούσε μακριά. Κι ο Γιάννης όλο απόμεινε στα ξερολίβαδα.
Δίψα είχε, σταλιά δεν είχε να δροσιστεί. Και περνούσαν τα καλοκαίρια και τον έκαιαν κι οι χειμώνες και τον πάγωναν. Κι ο Γιάννης περπατούσε κι ήταν πάντα στον ίδιο τόπο. Ώσπου σωριάστηκε.
Και του έβγαλαν κι ένα τραγούδι, που λέει όλη αυτή την ιστορία. Έχει και σκοπό. Μα όσο για τα λόγια, εγώ δεν τα ξέρω· στα χαρτιά θα τα βρείτε· γιατί πέρασε στα χαρτιά αυτή η ιστορία.


Το τραγούδι του Γιάννη από το Πουρνάρι, έτσι το λένε τα χαρτιά:

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΠΕΥΚΟΥ

«Γιάννη, γιατί έκοψες το πεύκο;
Γιατί; Γιατί;».
«Αγέρας, θα ‘ναι», λέει ο Γιάννης
και περπατεί.

Ανάβει η πέτρα, το λιβάδι
βγάνει φωτιά·
να ‘βρισκε ο Γιάννης μια βρυσούλα,
μια ρεματιά.
Μες στο λιοπύρι, μες στον κάμπο
να ένα δεντρί…
Ξαπλώθει ο Γιάννης αποκάτου
δροσιά να βρει.

Το δέντρο παίρνει τα κλαδιά του
και περπατεί!
«Δε θ’ ανασάνω», λέει ο Γιάννης,
«γιατί; γιατί;»

«Γιάννη, πού κίνησε να φτάσεις;»
«Στα Δυο Χωριά».
«Κι ακόμα βρίσκεσαι δω κάτου;
Πολύ μακριά!».

«Εγώ πηγαίνω, όλο πηγαίνω.
Τι έφταιξα γω;
Σκιάζεται ο λόγκος και με φεύγει.
γι’ αυτό είμαι δω.

Πότε ξεκίνησα; Είναι μέρες…
για δυο, για τρεις…
Ο νους μου σήμερα δεν ξέρω
τ’ είναι βαρύς».

«Να μια βρυσούλα, πιε νεράκι
να δροσιστείς».
Σκύβει να πιεί νερό στη βρύση,
στερεύει ευθύς.

Οι μέρες πέρασαν κι οι μήνες,
φεύγει ο καιρός·
στον ίδιον τόπο είν’ ο Γιάννης,
κι ας τρέχει εμπρός…

Να το χινόπωρο, να οι μπόρες!
μα που κλαρί;
Χτυπιέται ορθός με το χαλάζι,
με τη βροχή.

«Γιάννη, γιατί έσφαξες το δέντρο
το σπλαχνικό,
που ‘ριχνεν ίσκιο στο κοπάδι
και στο βοσκό;».

Ο πεύκος μίλαε στον αέρα
– τ’ ακούς; τ’ ακούς;-
και τραγουδούσε σα φλογέρα
στους μπιστικούς.

Φρύγανο και κλαρί του πήρες
και τις δροσιές,
και το ρετσίνι του ποτάμι
απ’ τις πληγές.

Σακάτης ήτανε κι ολόρθος,
ως τη χρονιά,
που τον εγκρέμισες για ξύλα,
Γιάννη φονιά!

«Τη χάρη σου, ερημοκλησάκι,
την προσκυνώ.
Βόηθα να φτάσω κάποιαν ώρα
και να σταθώ…

Η μάνα μου θα περιμένει
κι έχω βοσκή…
κι είχα και τρύγο… Τι ώρα να ‘ναι
και τι εποχή;

Ξεκίνησα το καλοκαίρι
-να στοχαστείς-
κι ήρθε και μ’ ήβρεν ο χειμώνας,
μισοστρατίς.

Πάλι Αλωνάρης και λιοπύρι!
Πότε ήρθε; Πώς;
Άγιε, σταμάτησε το λόγκο,
που τρέχει εμπρός.

Άγιε, το δρόμο δεν τον βγάνω
-με τι καρδιά;-
Θέλω να πέσω να πεθάνω,
εδώ κοντά».

Πέφτει σα δέντρο απ’ το πελέκι…
Βογκάει βαριά.
Μακριά του στάθηκε το δάσος,
πολύ μακριά.

Εκεί τριγύρω ούτε χορτάρι,
φωνή καμιά.
Στ’ αγκάθια πέθανε, στον κάμπο,
στην ερημιά.

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

Πηγή Η κατάρα του πέυκου

Η fast fashion επικεντρώνεται στην ταχύτητα και το χαμηλό κόστος για να προσφέρει συνεχώς νέες τάσεις. Η μόδα μπορεί να φαίνεται επιπόλαιη και χωρίς νόημα αλλά είναι περισσότερο επιδραστική από όσο φαντάζεστε. Είναι πιο πολύπλοκη και επηρεάζει τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Για να το πούμε απλά, η ταχεία μόδα είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει
τη διαδικασία με την οποία τα σχέδια μετακινούνται γρήγορα από την πασαρέλα στα ράφια των καταστημάτων. Σε μια εποχή που θέλουμε αυτό που θέλουμε, όταν το θέλουμε (και το θέλουμε τώρα!), Είναι σημαντικό τα ρούχα να κατασκευάζονται γρήγορα και οικονομικά. Με αυτόν τον τρόπο ο καταναλωτής μπορεί να έχει το αντικείμενο στα χέρια του το συντομότερο δυνατό και για όσο το δυνατόν λιγότερα χρήματα.


Οι γρήγορες συλλογές ενδυμάτων μόδας βασίζονται στις πιο πρόσφατες τάσεις της μόδας που παρουσιάζονται στην Fashion Week τόσο την άνοιξη όσο και το φθινόπωρο κάθε έτους. Ως καταναλωτές γνωρίζουμε ποιοι είμαστε, μέσα από τα ρούχα που φορούμε. Τα ρούχα είναι, η προσωπική μας επικοινωνία. Κάθε νέα εποχή μόδας επαναφέρει την ιδέα της μόδας και γεννιούνται νέες τάσεις. Αυτό σημαίνει επίσης ότι τα ρούχα της περασμένης σεζόν θα πεταχτούν. Αγοράζουμε 400% περισσότερα ρούχα από ό, τι μόλις πριν από δύο δεκαετίες.


Η αύξηση της κατανάλωσης έχει τις συνέπειές της. Ο μέσος Αμερικανός πετάει 37 κιλά. υφαντουργικών αποβλήτων κάθε χρόνο. Το μεγαλύτερο μέρος των αποβλήτων δεν είναι βιοδιασπώμενο, πράγμα που σημαίνει ότι κάθεται σε χώρους υγειονομικής ταφής για 200 χρόνια ή περισσότερο, ενώ παράλληλα απελευθερώνει επιβλαβή αέρια στον αέρα. 


Οι ΗΠΑ παρήγαγαν το 95% των ενδυμάτων τους στη δεκαετία του 1960. Σήμερα είναι μόνο το 3%.Τα υπόλοιπα έχουν ανατεθεί σε αναπτυσσόμενες χώρες, γεγονός που τους καθιστά πολύ φθηνότερο να παράγουν. Ένα νέο μοντέλο γνωστό ως γρήγορη μόδα προέκυψε όταν ο Αμερικανός ξεκίνησε την εξωτερική ανάθεση της παραγωγής τους. Αυτό έχει τελικά μετατρέψει τον τρόπο με τον οποίο τα ρούχα αγοράζονται και πωλούνται. Αντί για 2 εποχές το χρόνο, έχουμε πρακτικά 52 σεζόν το χρόνο.


Περίπου το 10% των συνολικών εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακα προέρχεται από την κλωστοϋφαντουργία. Το πιο δημοφιλές υλικό για ρούχα είναι το βαμβάκι. Το βαμβάκι χρησιμοποιεί το 22,5% των παγκόσμιων εντομοκτόνων και το 10% των φυτοφαρμάκων. Όταν αυτές οι γεωργικές χημικές ουσίες εξέρχονται από τα αγροκτήματα, είναι επικίνδυνες για το περιβάλλον και βλάπτουν τα περιβάλλοντα οικοσυστήματα.

Στην Κίνα, η υφαντουργία παράγει πάνω από το 11% των λυμάτων. Το 2012, η ​​ποσότητα των αποβλήτων που απορρίφθηκαν ήταν 2,4 δισεκατομμύρια μετρικούς τόνους. Οι βαφές που τρέχουν σε ποτάμια βλάπτουν και το περιβάλλον οικοσύστημα. Τα σκυλιά και τα πουλιά στη Βομβάη έχουν χρωματιστεί με έντονο μπλε χρώμα λόγω των απορριμμάτων που απορρίπτονται στον ποταμό Kasadi


Τα δύο πιο συνηθισμένα υλικά στην κλωστοϋφαντουργία είναι ο πολυεστέρας και το βαμβάκι. Ο πολυεστέρας κατασκευάζεται από πετρέλαιο μέσω μιας ενεργειακά εντατικής διαδικασίας παραγωγής που καταναλώνει σημαντικές ποσότητες αργού πετρελαίου. Από την άλλη πλευρά, η καλλιέργεια βαμβακιού καταναλώνει σημαντικό όγκο νερού. Χρειάζονται πάνω από 20.000 λίτρα νερού για να παραχθεί 1 κιλό βαμβάκι (το ισοδύναμο μόνο ενός μπλουζάκι και ενός ζεύγους τζιν).

Οι χημικές ουσίες και οι βαφές που χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια της διαδικασίας παρασκευής για την επεξεργασία κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων είναι συνήθως τοξικές. Αυτές οι τοξίνες μπορούν να μεταφερθούν σε άτομα που φορούν τα ρούχα. Κοινά χημικά προϊόντα που χρησιμοποιούνται στη βιομηχανία είναι: μολύβδο, νικέλιο, χρώμιο IV, φθαλικές ενώσεις και φορμαλδεΰδη. Συνολικά περίπου 8.000 χημικές ουσίες χρησιμοποιούνται στις διαδικασίες παραγωγής κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων οι οποίες μπορεί να είναι καρκινογόνες, να έχουν βαρέα μέταλλα και να διαρκέσουν πολύ για να υποβαθμιστούν. Η παραγωγή πολυεστέρα εκπέμπει επίσης πτητικά μονομερή και άλλα υποπροϊόντα που βλάπτουν την υγεία μας

Η αναλώσιμη φύση της μόδας σημαίνει ότι τα ρούχα δεν

προορίζονται να διαρκέσουν. Η ενδυμασία θα προοριζόταν να καταλήξει είτε σε αποτεφρωτήρα είτε σε χώρο υγειονομικής ταφής κάπου. Ο κόσμος παράγει ένα μεγάλο μέρος των αποβλήτων υφασμάτων που απλά δεν θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε.

Μεταλλαγμένο βαμβάκι

Τα τελευταία δέκα χρόνια, το 80% είναι πλέον γενετικά τροποποιημένο βαμβάκι. Το μεγαλύτερο μέρος του ινδικού βαμβακιού καλλιεργείται στην περιοχή του Πουντζάμπι, η οποία γίνεται γρήγορα ο μεγαλύτερος χρήστης φυτοφαρμάκων στην Ινδία. Η επίδραση των χημικών ουσιών στην ανθρώπινη υγεία , τα γενετικά ελαττώματα, ο καρκίνος, η διανοητική και η σωματική καθυστέρηση.

Οι εταιρείες πίσω από τα λιπάσματα και τα φυτοφάρμακα αρνούνται εντελώς τις συνέπειες των φυτοφαρμάκων και των λιπασμάτων, Οι εταιρείες που κατασκευάζουν τους γενετικά τροποποιημένους σπόρους και τα χημικά προϊόντα είναι οι ίδιες εταιρείες. Είναι επίσης οι ίδιες οι εταιρείες που παρασκευάζουν το φάρμακο. Για αυτούς είναι ένα win-win. Για τους ανθρώπους και τη φύση είναι loser-loser. Συχνά οι αγρότες δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά τους ακριβούς σπόρους, και έπειτα οι εταιρείες έρχονται να διεκδικήσουν τη γη. Η φρικτή συνέχεια για τον αγρότη και την οικογένειά του είναι ότι πολλοί αγρότες αυτοκτονούν επειδή δεν μπορούν να βρουν διέξοδο. Από το 1999 έως το 2015 υπήρξαν περισσότερες από 250.000 αναφερόμενες αυτοκτονίες αγρότες στην Ινδία. Είναι το μεγαλύτερο κύμα αυτοκτονιών που καταγράφεται στην ιστορία. Το πραγματικό κόστος της μόδας είναι τεράστιο.


Πηγή Η επίδραση της γρήγορης μόδας

Ο τρόπος που διαμορφώνεται η επικαιρότητα, εντός και εκτός Ελλάδας, εξασφαλίζει αφορμές για σχολιασμό και εξωθεί, σχεδόν αξιωματικά, στη χρήση σαρκασμού. Ο σαρκασμός και η ειρωνεία είναι ένα από τα λίγα μέσα αντίστασης και ανοσίας στην σύγχρονη μαζικοποιημένη παράνοια.

Στην Ευρώπη τα σημεία δείχνουν ότι μέσα στην επόμενη δεκαετία, η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) μπορεί να γίνει αποικία, ή να πάψει να υπάρχει. Ωστόσο, εντωμεταξύ, σύσσωμα τα ΜΜΕ (μεγάλα, μικρά, συστημικά, εναλλακτικά) συνεχίζουν να (ανα)παράγουν ιστοριούλες με μονόκερους και φτερωτούς γαϊδάρους. Στη λογική του “the show must go on” o υπουργός εσωτερικών της Ιταλίας Ματέο Σαλβίνι χρίζεται από τα ΜΜΕ μικρός Τραμπ της Ευρώπης: έτσι, ενώ o πρώτος ξάδελφος του σατανά αποκτά μικρό αδελφάκι, η Μελάνια ανοίγει τα λευκά της φτερά και με το φωτοστέφανό της φωτίζει την κρίση του «πλανητάρχη». Ο αγώνας του τουίτερ για τα παιδιά έχει πια κερδηθεί, όπως και η μετά θάνατον λύτρωση της ψυχής αμφότερων. Τώρα που ο Τραμπ γίνεται επιτέλους το Χόλυγουντ στην εξουσία, οι «αγωνιστές» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελευθερίας δικαιώνονται.

Άλλωστε είναι γνωστό, ζούμε σε εποχές facebook και τα παραμύθια έχουν μπόλικη πέραση. Ο Δυτικός κόσμος πουλάει και αγοράζει ψέματα με τη σέσουλα. Τα θέλουμε και όταν δεν υπάρχουν έτοιμα τα κατασκευάζουμε οι ίδιοι, γιατί όταν τα νοήματα έχουν χαθεί, η αλήθεια δεν αντέχεται. Ανασηκώνοντας συστηματικά το χαλί, η Δύση κρύβει τα μεγάλα προβλήματα που συνδέονται άμεσα με τις πολιτικές που προάγουν την παγκοσμιοποίηση, την απορρύθμιση των αγορών και την πολιτισμική διάλυση. Το μεταναστευτικό και ο ριζοσπαστικός ισλαμισμός γίνονται μονίμως αφορμή για μικροπολιτικές συγκρούσεις και τόνους δακρύων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τώρα η Ιταλία, εξαιτίας της νέα κυβέρνησης, γίνεται το κακό παιδί της Ευρώπης που θα φέρει νέες θανατηφόρες κρίσεις και συντέλειες. Η ρητορική του Σαλβίνι -που δεν χαράσσει ασφαλώς μόνος του πολιτικές καθώς είναι υπουργός εσωτερικών- είναι ενοχλητική κυρίως γιατί αναδεικνύει τις αντιφάσεις και την υποκρισία της ιταλικής κεντροαριστεράς. Ο φασισμός μας κατατρέχει σαν μαύρος μανδύας ο οποίος φοριέται -εν μια νυκτί- σε όποιον δεν αναπαράγει με ακρίβεια το ποίημα της αλά καρτ αλληλεγγύης και του επιλεκτικού ανθρωπισμού. Σύντομα η λέξη «φασισμός» μπορεί να χάσει κάθε νόημα και βαρύτητα, καθώς εδώ και πολύ καιρό ό,τι δεν μας αρέσει ή προσβάλει την αισθητική μας, γίνεται αυτομάτως φασιστικό. Μάλιστα ο Τ. Όργουελ, μερικές δεκαετίες πριν, είχε εντοπίσει το ίδιο πρόβλημα της κατάχρησης του όρου «φασισμός» στην καθημερινή μας γλώσσα, μια πρακτική που στην ουσία παράγει λογοκρισία, καθώς σε οποιονδήποτε αποδίδεται η κατηγορία του «φασίστα» αμέσως το άτομο αυτό αισθάνεται πως παραβιάζει ηθικούς κώδικες. Έτσι, αναγκάζεται να σιωπά, ασχέτως αν τελικά είχε κάτι να πει. Στις μέρες μας η χρήση του όρου «φασίστας» προς οτιδήποτε και οποιονδήποτε δεν σέβεται την αισθητική του πολιτικού φιλελευθερισμού, εκτός του ότι αντανακλά την ίδια πρακτική, αποτελεί και εύκολη λύση· αποδίδοντας αυτή την κατηγορία σε κάθε φαινόμενο που δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε, ξεμπερδεύουμε με το κοπιαστικό έργο να σκεφτούμε και να κρίνουμε.

Η (υπερ)χρήση της λέξης από νεαρά άτομα -που έχουν ακούσει τη λέξη «φασισμός» μόνο στο facebook- είναι κατανοητή, ως ένα σημείο. Όμως είναι εξαιρετικά ανεύθυνο και ανήθικο το ότι κάποιοι που (αυτο)πλασάρονται ως διανοούμενοι και έγκριτοι αναλυτές, σε ένα συντονισμένο φεστιβάλ Reductio ad Hitlerum, συνεχίζουν να αποκαλούν τον Τραμπ ως τον νέο Χίτλερ ή τώρα τον Σαλβίνι ως τον μαύρο φασίστα Μουσολίνι. Όταν φτάνεις στο σημείο να λες ότι στις ΗΠΑ πρέπει να επιστρέψει η ελευθερία και η φιλελεύθερη δημοκρατία δίνεις άλλο νόημα στην νεομυθολογία. Όλη αυτή η έξαρση συναισθηματικής και βαθιά ανιστόρητης γλώσσας, που βλέπει στρατόπεδα συγκέντρωσης (ακόμη και εκεί που δεν υπάρχουν) και μαζικό κοινωνικό εκφασισμό, καθιστά ακόμη πιο δύσκολη την κατανόηση της σύγχρονης πολιτικής, αλλά και σχετικοποιεί τα πραγματικά εγκλήματα του ναζισμού. Ξεκαθαρίζοντας, ωστόσο, και με στόχο την αποφυγή παρεξηγήσεων, χώροι εγκλεισμού (όπως το Γκουαντάναμο π.χ.) μπορούν οριακά να ονομαστούν στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτό που βέβαια δεν εξισώνει καθόλου αυτούς του χώρους με ένα Νταχάου, είναι η αναλογία. Χωρίς αμφιβολία οι φιλελεύθερες ολιγαρχίες της δύσης μπορεί να καταφεύγουν σε ακραία μέτρα καταστρατήγησης δικαιωμάτων (prerogative στη γλώσσα του Λοκ), ωστόσο υπάρχουν θεμελιώδεις διαφορές με τα ναζιστικά καθεστώτα. Ο κυρίαρχος ανθρωπολογικός τύπος της σημερινής εποχής δεν είναι πλέον ο ολοκληρωτικός υπερεθνικιστής, αλλά ο ατομικιστής/καταναλωτής. Τελείως διαφορετικό αντιστοίχως είναι και το πολιτικό πλαίσιο που διαμορφώνει αυτές τις κυρίαρχες αξίες. Η πραγματικότητα, όπως πάντα, είναι το πιο ισχυρό εργαλείο, με την προϋπόθεση φυσικά ότι επιθυμούμε να την δούμε. Διότι όταν κάποιος δεν μπορεί να διακρίνει την αυταρχικοποίηση, σε κάποιες περιστάσεις, από τον φασισμό, τότε έχει σοβαρά προβλήματα αντίληψης. Αν όμως δεν θέλει να κάνει τη διάκριση τότε έχει στενή σχέση με τον φαρισαϊσμό, πράγμα που είναι πολύ χειρότερο. Δυστυχώς υπάρχουν και εκείνοι που έχουν πείσει τον εαυτό τους (και όσους άλλους μπορούν να πείσουν) ότι ζουν έναν, μονίμως επερχόμενο, ναζιστικό εφιάλτη. Πρόκειται ασφαλώς για μια παράνοια ολκής που κάποιους προφανώς τους βολεύει.

Την ίδια στιγμή η Αριστερά στην Ευρώπη είναι πλέον υπόθεση τελειωμένη, εφόσον έχει μετατραπεί σε αμάλγαμα με τους καθησυχαστικούς, αντιλαϊκιστές φιλελεύθερους, που ελάχιστα διαφέρουν από τους κεντρώους νεοκλασικούς οικονομολόγους (πέρα από τη ρητορική). Ούτε οι αναδυόμενες δυνάμεις στο Μεξικό φαίνεται πως θα καταφέρουν να ανακόψουν την πορεία προς την παγκοσμιοποίηση, ούτε φυσικά η εθνικιστική στροφή στην Ευρώπη φαίνεται να διακατέχεται από κάποια σοβαρή αντιπρόταση και πρόταγμα. Σε ό,τι αφορά τους λεγόμενους ριζοσπάστες της Αριστεράς και της προόδου, από τον Τσίπρα μέχρι τον Κόρμπιν και από τον Σάντερς μέχρι τον Μελανσόν, δεν έχουν κάτι διαφορετικό να πουν και δεν μπορούν πλέον να εμπνεύσουν. Ειδικά για αυτούς τους τελευταίους, ας μας επιτραπεί ένας πρακτικός παραλληλισμός: όποιος έχει προσπαθήσει να βάψει πασχαλινά αυγά με το έντονο και βαθύ κόκκινο των παντζαριών, έχει απογοητευθεί, σε αντίθεση με τα κρεμμύδια, οι χρωστικές δεν μένουν στο κέλυφος των αυγών. Έτσι μοιάζει να είναι σήμερα η Αριστερά και η Σοσιαλδημοκρατία, χρώματα που, παραδόξως σε κάποιους μπορεί να φαίνονται ζωηρά, αλλά έχουν «κόψει», ξεπλένονται, παραλλάσσονται εύκολα και τελικά δεν βάφουν. Οι άνθρωποι σήμερα δεν φαίνεται να «βάφονται» εύκολα και αυτή ίσως να είναι η μόνη ελπιδοφόρα πτυχή της γενικευμένης αδιαφορίας.

Οι πολιτικές τάξεις του μεταμοντερνισμού και της οικονομικής μεγέθυνσης, αποκομμένες τελείως από την κοινωνία, έχουν χάσει τον μπούσουλα και επομένως την επαφή τους με τον απλό κόσμο. Όμως στο τέλος όλοι τους «σέβονται» τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, αρκεί να παρκάρουν στο σπίτι του άλλου, του «ανοιχτοχέρη» και του «ανοιχτόκαρδου», ή του πιο αδύναμου και βολικού που, με κάποια ανταλλάγματα, παρουσιάζεται ως διατεθειμένος να κάνει τη «βρώμικη» δουλειά. Την ίδια στιγμή οι ΜΚΟ τρίβουν τα χέρια τους, προσεύχονται για νέες κρατικές επιδοτήσεις, σπέρνουν hoaxes και οι διακινητές μεταναστών ελπίζουν να συνεχιστεί η απραγία των ευρωπαϊκών κρατών και επομένως η προσοδοφόρα διαιώνιση του ανθρώπινου πόνου. Κάποιοι έντιμοι ακτιβιστές, έχοντας δώσει πραγματικά πολλά, ξυπνούν από τον παρατεταμένο λήθαργο ή κουράζονται με τα αδιέξοδα και την υποκρισία και αποσύρονται σε βουνά και σε λαγκάδια. Άλλοι συνεχίζουν χαρωπά τα δυο τους χέρια να χτυπούν στα blogs και στη χώρα των θαυμάτων και άλλοι γίνονται «πολιτικοί» αναλυτές/σχολιαστές του συναισθήματος με ειδίκευση στη «φασιστολογική αστρολογία». Είναι εξαιρετικό επικοινωνιακό όπλο στα χέρια αυτών που όντως λαμβάνουν τις αποφάσεις (ή τις επηρεάζουν πραγματικά) να αφήνουν τους «ακτιβιστές» και τους «συναισθηματικούς» να νομίζουν ότι αλλάζουν τον κόσμο από το facebook με «πιέσεις» και διαδικτυακές κατακραυγές. Επομένως τα ίδια θέματα χρησιμοποιούνται κυκλικά και τεχνηέντως από τους πολιτικούς, άλλοτε με κυνισμό και άλλοτε με περίσσευμα συναισθήματος. Έτσι καταφέρνουν να κρύψουν την αδιαφορία, τις σοβαρές ελλείψεις και την αδυναμία/ανεπάρκειά τους. Αλλά κυρίως καταφέρνουν να αποσπάσουν την προσοχή της κοινής γνώμης από δύο πράγματα. Πρώτον από τα τεράστια ζητήματα, παγκόσμιας σοβαρότητας, που βρίσκονται παράλληλα σε εξέλιξη και δεύτερον από το γεγονός ότι η πολιτική τους εξουσία έχει αποδυναμωθεί και εκχωρηθεί σταδιακά στους πρωταγωνιστές του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Με το τέλος της λεγόμενης ποσοτικής χαλάρωσης από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (τον Ιανουάριο του 2019) το πιο πιθανό είναι ότι θα σχηματιστεί μια ακόμη λεκάνη απορροής χρημάτων προς τη Γερμανία, όπως ακριβώς έγινε και με το «whatever it takes-ό,τι χρειαστεί» του Μάριο Ντράγκι στο παρελθόν. Όλοι σχεδόν μιλούν με αισιοδοξία για τις αγορές που υποτίθεται ότι τρέχουν το τελευταίο δύσκολο κομμάτι της παγκόσμιας κούρσας. Στην πραγματικότητα είναι οι τεράστιες μοχλεύσεις που συνεχίζουν να δίνουν την ψευδαίσθηση μιας κανονικότητας, το σήμερα θυμίζει ανατριχιαστικά την περίοδο του 2000 και του 2007. Η υπόθεση της Lehman Brothers δεν δίδαξε κανένα (ηθικό) μάθημα, μάλιστα τώρα η κατάσταση επιβαρύνεται από το γεγονός ότι τα τελευταία 10 χρόνια το δημόσιο/ιδιωτικό χρέος σε παγκόσμιο επίπεδο έχει φθάσει σε ανεξέλεγκτα πλέον ύψη. Οι κεντρικές τράπεζες, αντί να θέσουν όρια και ρυθμιστικά πλαίσια, συνεχίζουν το βιολί τους, με μηδενικά επιτόκια, και παμφάγες εξαγορές. Σήμερα κανείς δεν γνωρίζει την πραγματική αξία μιας μετοχής, καθώς αυτή διαστρεβλώνεται συνεχώς από τα λεγόμενα προγράμματα «τόνωσης» που περιλαμβάνουν μαζικές εξαγορές και ιδιωτικοποιήσεις. Το μεγαλύτερο ποσοστό των χρηματιστηριακών κερδών από ίδια κεφάλαια έρχεται από την επαναγορά εταιρικών ομολόγων. Οι κεντρικές τράπεζες αγοράζουν τα πάντα δίχως όρους και όρια, μιλάμε για πραγματική παράνοια που βρίσκεται σε εξέλιξη. Υπό αυτή την έννοια το μεταναστευτικό είναι ένα χρήσιμο προπέτασμα καπνού που κρύβει την πραγματική αιτία της κρίσης, δηλαδή την απορρύθμιση των αγορών. Έτσι για την Ελλάδα και την Ιταλία η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας γίνεται το επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Ειδικότερα στην Ιταλία μέχρι και σήμερα, οι μεταναστευτικές ροές από την Αφρική είχαν περιοριστεί και το γεγονός της αλλαγής κυβέρνησης στη Λιβύη, αποτελεί σαφές μήνυμα ότι οι φυλές που έμειναν «ορφανές» από την προηγούμενη κυβέρνηση (και τα ταμεία της), τώρα χτυπούν την πόρτα της νέας κυβέρνησης. Κατά τη γνώμη μας το πρόβλημα είναι συνδεδεμένο και με τη στάση «ανωτερότητας» της Μέρκελ και την λεγόμενη «χαλαρότητα» που τέθηκε σε ισχύ μέχρι σήμερα. Αυτή η «ανοικτότητα» και η ανικανότητα της Μέρκελ κυρίως στις μεγάλες ευρωπαϊκές μητροπόλεις και στα σημεία υποδοχής έχει προκαλέσει ένα είδος αντανακλαστικής εξάρτησης (Pavlovian Conditioning). Έτσι ακόμη και μια βάρκα με δέκα άτομα να περάσει απέναντι, πολλοί αρχίζουν να ουρλιάζουν για μαζική πολιορκία και εισβολή μεταναστών. Η αλήθεια είναι ότι το θέμα αυτό, ακριβώς επειδή τέθηκε ως απόλυτη προτεραιότητα, για όλα τα εκλογικά σώματα, ιδιαίτερα εκείνα που είναι πιο εύκολα διατεθειμένα να αλλάξουν πολιτικό κόμμα, τώρα χρησιμεύει ως όπλο για τη ρύθμιση πολιτικών λογαριασμών, που συχνά είναι εθνικοί λογαριασμοί, δηλαδή εσωτερικοί.

Αξίζει να δούμε τη μονομαχία μεταξύ Μέρκελ και Ζέεχοφερ που θα μπορούσε να σηματοδοτήσει την πρόωρη λήξη της κυβέρνησης συνασπισμού, αλλά και της πολιτικής καριέρας της Καγκελαρίου. Την ίδια στιγμή στην Ιταλία η δημαγωγία του Σαλβίνι έχει επικεντρωθεί στην απόκρυψη της αθέτησης των υποσχέσεων καθώς τα περισσότερα από όσα η σημερινή κυβέρνηση είχε υποσχεθεί σχετίζονται με την ελάφρυνση του χρέους (που η ΕΕ δεν συζητά για κανένα κράτος μέλος) και τη μείωση του ιταλικού ελλείμματος (που μοιάζει με άλυτη συνάρτηση). Έτσι οι καινούργιοι καθώς φαίνεται ότι δεν μπορούν να εγγυηθούν: α) το εισόδημα ιθαγένειας (ή βασικό εισόδημα), β) τον ενιαίο φόρο (flat tax) και γ) δεν θα κάνουν δημοψήφισμα για την παραμονή ή μη της Ιταλίας στην ΕΕ, κερδίζουν χρόνο με ζητήματα που έχουν πέραση, παράγουν πολύ καπνό και πάνω απ’ όλα δεν έχουν οικονομικό κόστος. Τελικά κανείς δεν ξέρει ποιον να πιστέψει, τις εξαγγελίες του Μοσκοβισί ή αυτές του αντιπροέδρου της ιταλική κυβέρνησης; Μπορεί άραγε να μπει σε πρόγραμμα ολόκληρη η Ιταλία, ή θα θα χρειαστεί να την κόψουμε σε κομματάκια -υγιή και άρρωστα; Ουδείς γνωρίζει. Από την άλλη ο φιλάνθρωπος Πέδρο Σάντσεθ, με το που έγινε πρωθυπουργός της Ισπανίας (μην ξεχνάμε ότι δεν είναι εκλεγμένος, αλλά διορισμένος), άνοιξε, δωρεάν και αυθαίρετα, τις αγκάλες στην υπόθεση Aquarius, ώστε να κερδίσει κάποια συναίνεση -ίσως και μια ευελιξία- εντός της ΕΕ. Σήμερα η πολιτική αδράνεια είναι ο πιο εύκολος και ανέξοδος τρόπος να παραμένεις αλώβητος στην εξουσία και όταν χρειαστεί απλά αφήνεις κάποιους στα ΜΜΕ να βαπτίσουν ολόκληρη την Ουγγαρία και την Αυστρία, χώρες που κατοικούν ρυπαρά χιτλερικά τρωκτικά τα οποία δεν γνωρίζουν τη λέξη αλληλεγγύη. Ας αναρωτηθούμε ποιοι άραγε πολιτικοί ηγέτες στην Ευρώπη κάνουν σήμερα μια πραγματική συζήτηση με την κοινωνία τους; Μάλλον κανείς, οι τελικές αποφάσεις απλά ανακοινώνονται και σερβίρονται με την κατάλληλη διακόσμηση.

Επίσης μας κάνει τρομερή εντύπωση όταν βλέπουμε αναλυτές -που υποτίθεται ότι ποτέ δεν ξεκαβάλησαν το άτι της μαρξιστικής σκέψης- να μην αναγνωρίζουν τίποτα το θετικό στις πολιτικές οικονομικού προστατευτισμού της αμερικανικής κυβέρνησης (όσο κι αν αυτές είναι μισερές και ενέχουν κινδύνους). Και μιας και επιστρέψαμε στον Τραμπ, όλοι είδαμε την υπόθεση των μεξικανικών οικογενειών στα σύνορα, με τα βίντεο των δακρυσμένων παιδιών που κατάφεραν να μονοπωλήσουν την προσοχή του κόσμου. Και εδώ είμαστε ξεκάθαροι, όλο αυτό είναι ανεπίτρεπτο, η οικογένεια είναι θεσμός ζωτικής σημασίας, που θα πρέπει να αναγνωρίζουμε και να προστατεύουμε, χωρίς καμία διάκριση, για όλους τους ανθρώπους. Διότι όσοι κόπτονται επιλεκτικά για τις οικογένειες των μεταναστών και το κάνουν με τρόπο υποκριτικό και καθαρά ιδεολογικό, θα πρέπει να κοιταχτούν στον καθρέπτη. Όμως αλήθεια πόσο κράτησε όλο αυτό, πριν ο Τραμπ αποφασίσει να σταματήσει την πολιτική χωρισμού των οικογενειών; Μιάμιση μέρα για την ακρίβεια που όμως ήταν αρκετή για να πάρει αυτό που ήθελε, χάρη στο θεατράκι του «κακός μπάτσος-καλός μπάτσος» που ολοκληρώθηκε με το tweet της συζύγου. Φυσικά στη συνέχεια το διαδίκτυο και λοιπά μέσα ενημέρωσης γέμισαν με παλαιότερα βίντεο στα οποία φαίνεται καθαρά ότι αυτό το είδος «απάνθρωπης» πολιτικής χρησιμοποιήθηκε ευρέως υπό την προεδρία του Μπιλ Κλίντον και, πάνω απ ‘όλα, υπό την προεδρία του, Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης, Μπαράκ Ομπάμα. Για να το θέσουμε πιο απλά, οι Δημοκρατικοί «ξεβρακώθηκαν» (ξανά) από τον Τραμπ με θεαματικό τρόπο, και μάλιστα χωρίς κόστος. Έτσι στη συνέχεια, μετά την υπογραφή της συμφωνίας, όχι μόνο πήρε αυτό που ήθελε από πολιτική άποψη (δηλαδή μια δικομματική συμφωνία για τη νέα νομοθεσία σχετικά με τη μετανάστευση), αλλά άνοιξε και αυτός τον δρόμο της δικής του υποψηφιότητας για το Νόμπελ Ειρήνης, ειδικά μετά την «ιστορική συνάντηση» με τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιονγκ Ουν. Όταν ο Τραμπ γίνεται το Χόλυγουντ στην εξουσία, για λογαριασμό του βαθέως κράτους των ΗΠΑ, τότε γίνεται ανεκτός (και από αισθητική άποψη). Αυτός είναι ο χρυσός κανόνας της σύγχρονης πολιτικής, που κερδίζει πάντα. Άλλωστε στις ΗΠΑ ορισμένοι περιορισμοί της ελευθερίας και των δικαιωμάτων των πολιτών θα μπορούσαν να γίνουν μόνον από κάποιον που (αυτό)διακηρύσσεται ως άνθρωπος του λαού που αγωνίζεται ενάντια στις ελίτ. Άσχετα εάν ο ίδιος δεν τους εναντιώθηκε ποτέ στο παρελθόν (ως δισεκατομμυριούχος) και μάλιστα κάποιους της Wall Street τους έχει διορίσει στο γραφείο του. Η φέτα του προϋπολογισμού που χορηγήθηκε στο Πεντάγωνο, μοιάζει σαν ένα δώρο προς τον στρατιωτικό-βιομηχανικό τομέα που κατά πάσα πιθανότητα -μαζί με κάποιους τραπεζίτες και πετρελαιάδες – είναι αυτοί που στην πραγματικότητα ανέκαθεν κυβερνούν την Αμερική, συχνά στο όνομα του πολέμου, που σε τελική ανάλυση είναι ο ταχύτερος και ισχυρότερος πολλαπλασιαστής του ΑΕΠ.

Επιστρέφοντας στα της Ευρώπης, στην Ιταλία και στη Γαλλία, παρακολουθώντας στενά την ελληνική πορεία τα τελευταία χρόνια, οι ιθύνοντες της ΕΕ έχουν καταλάβει ότι οι εργασιακές μεταρρυθμίσεις που θέλουν να προωθήσουν είναι τόσο σκληρές που μόνο μια Αριστερά μπορεί να τις φέρει σε πέρας. Τώρα που η Ελλάδα θα γίνει «υπόδειγμα» οικονομικής επιτυχίας σε παγκόσμιο επίπεδο, μένει να δούμε στο μέλλον τον δρόμο που θα ακολουθηθεί και αλλού. Ήδη ο ισλαμικός μπαμπούλας και η ξενόφοβη Δεξιά/Ακροδεξιά έχουν γίνει τα σύγχρονα στερεότυπα που τροφοδοτούν πολλούς χρήσιμους αφελείς ψηφοφόρους να εκλέγουν αυτούς που αναπαράγουν τις ίδιες πολιτικές. Σήμερα ακόμη και τις πιο ισχυρές οικονομικά χώρες της Δύσης κυβερνούν άνθρωποι που, ενώ υπηρετούν πιστά τα συμφέροντα των ελίτ, διατυμπανίζουν ότι τις πολεμούν ανελέητα προς όφελος των πολλών. Αυτό είναι νομίζουμε ενδεικτικό του γεγονότος ότι σήμερα τους λαούς ορίζουν τα εξής: ο φόβος, η απόκρυψη και η υποκρισία. Έτσι ο συναγερμός «τρομοκρατία», «μετανάστευση», «εκφασισμός», «μην βγει η Λεπέν (κόρη του σατανά)» γίνονται χρήσιμα οικονομικά εργαλεία και ευκαιρίες μεταρρυθμίσεων της αγοράς εργασίας από τον, πρωταθλητή του δήθεν και των banalité, Ε. Μακρόν στη Γαλλία. Ασφαλώς τα συνδικάτα της Air France και της SNCF (κρατικής σιδηροδρομικής εταιρίας της Γαλλίας) δημιουργούν πολλές δυσκολίες με τις απεργίες τους, αλλά δεν φαίνεται να φτάνουν στην ολική παράλυση του κράτους ή, ακόμη χειρότερα, σε ατυχήματα ή βίαιες κινητοποιήσεις. Η ειρωνική αντίφαση της σύγχρονης πολιτικής πραγματικότητας είναι ακριβώς αυτή: ο αποδυναμωμένος, από άποψη πολιτικής ισχύος, άβουλος πολιτικός αρχηγός, προκειμένου να εξυπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντα συγκεκριμένων ελίτ, αποκτά ειδικές υπερεξουσίες ώστε να μπορεί να παρακάμψει τυχών θεσμικά εμπόδια. Επίσης στην περίπτωση της Γαλλίας, αξίζει να συγκρίνουμε τη στάση που είχε η ίδια χώρα την εποχή που ο Καντάφι έπρεπε με το ζόρι να εξαφανιστεί από το χάρτη και αυτή που κρατάει σήμερα απέναντι στην Λιβύη. Τελικά το ζήτημα των μεταναστών και των αρχηγών κρατών/υιών του σατανά, φαίνεται να μεγεθύνεται κατά το δοκούν και το αντίστροφο, έτσι και η «παγκόσμια τρομοκρατία» προσαρμόζεται τεχνητά, σαν πλαστελίνη. Σε κάθε περίπτωση η πολιτική απουσία, η προβλεψιμότητα και η υποβάθμιση του ρόλου της Γαλλίας, σε απλό κομπάρσο, είναι αξιοσημείωτη.

Στην αρχή γράψαμε ότι η ΕΕ μπορεί στο μέλλον να διαλυθεί όπως θα μπορούσε, μετά από μια σταδιακή κατάρρευση να γίνει αποικία (πολλών ταχυτήτων με δερβέναγα τη Γερμανία) και πεδίο ανταγωνισμού των μεγάλων παιχτών, δηλαδή της Κίνας, των ΗΠΑ και της ανερχόμενης Ρωσίας. Πάντως η ιστορική φάση της ΕΕ, τότε που κάποιοι μιλούσαν για πολιτική ένωση, φαίνεται να εξαντλείται: από τη μια ο εκφυλισμός των ευρωπαίων πολιτικών και η απουσία δημιουργικής πολιτικής σκέψης και από την άλλη η ακόρεστη βουλιμία της Κίνας και της Γερμανίας, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Σήμερα οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες είμαστε πήλινα σκεύη ανάμεσα σε μεταλλικά που ετοιμάζονται να συγκρουστούν -και οι ΗΠΑ με την Κίνα είναι βέβαιο ότι θα συγκρουστούν, ειδικά για την νομισματική υπεροχή που αφορά το παγκόσμιο εμπόριο, με το λεγόμενο πετροδολάριο στο επίκεντρο της διαμάχης. Τα επόμενα χρόνια τα περιουσιακά στοιχεία του πλανήτη, μπορεί να αλλάξουν τόσο που να μην είναι πλέον αναγνωρίσιμα.

Μπορεί ακόμη στην Ευρώπη η ισορροπία να επιστρέψει σε εθνικό επίπεδο, δηλαδή σε μια ήπειρο συνύπαρξης εθνών-κρατών, κανείς μας δεν είναι έγκριτος μελλοντολόγος. Όμως, ακόμη, δεν χρειάζεται πανικός, ούτε και κλισέ αισιοδοξίας, η λύση κάποια στιγμή θα βρεθεί. Ακόμη κι αν χρειαστεί ένα τεράστιο σοκ για να ξυπνήσουμε από τη θαλπωρή του βατράχου που απολαμβάνει το χλιαρό νερό στην κατσαρόλα, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι η φωτιά τελικά θα τον βράσει. Ας το σκεφτούμε, μπορεί τελικά ο πραγματικός εχθρός μας να είναι τα ανύπαρκτα όρια στη μαζική παρανοϊκή βουλησιαρχία, που άλλο δεν επιθυμεί, παρά να συνεχίσει να «παίζεται» το ίδιο παραμύθι της οικονομικής μεγέθυνσης και της αέναης προόδου: όλο και πιο πειστικό και ευπαρουσίαστο με φτιασίδια και με ψέματα.


Πηγή Επικαιρότητα, σαρκαστικές αλήθειες και μυθεύματα

Η κλιματική κρίση σήμερα δεν απαιτεί τίποτα λιγότερο από μια παγκόσμια κοινωνική και οικολογική μεταμόρφωση.

Αποσπασματικές μεταρρυθμίσεις, τεχνοκρατικά σχέδια, και κρατικά στηριζόμενη «κλιματική αντίσταση» έχουν αποδειχθεί συχνά πως είναι όχι μόνο αναποτελεσματικές, αλλά επίσης και εντελώς ανίκανες να αντιμετωπίσουν την υποκείμενη αιτία της: την καπιταλιστική παγκόσμια τάξη.

Η τάξη αυτή συστηματικά καταστρέφει τον κοινωνικό και οικολογικό ιστό που επιτρέπει την πολύπλοκη ζωή στο πλανήτη. Ο κυνικός ψαλμός πως «οι άνθρωποι είναι ένοχοι για την υπερθέρμανση του πλανήτη» περιέχει δόλο – η λογική της κυριαρχίας και η ιδεολογία της αέναης «ανάπτυξης» είναι οι πραγματικοί ένοχοι.

Ευτυχώς, τα ανθρώπινα όντα μπορούμε να υπερβούμε την παρούσα κατάστασή μας. Σε όλο το κόσμο, εναλλακτικές τεχνολογίες, κοινωνικά κινήματα, και σχολές σκέψης αμφισβητούν τις εκμεταλλευτικές πρακτικές και δομές του καπιταλισμού.

Παρόλα αυτά, αυτές οι εναλλακτικές θα παραμείνουν απλά σκόρπιες, ανεκπλήρωτες υποσχέσεις εκτός και αν ενωθούν μέσα από ένα συνεκτικό θεσμικό δίκτυο ελευθερίας και δημοκρατίας.

Η γλώσσα της επανάστασης

Ο πλανήτης χρειάζεται πολλά περισσότερα από μια «δίκαιη» ή «βιώσιμη» αλλαγή, χρειάζεται μια ουσιαστικά καινούρια κοινωνική τάξη που ενισχύει τον ανθρωπισμό μας, παράλληλα με την ευημερία του φυσικού κόσμου.

Αυτό απαιτεί τόσο βαθιές αλλαγές στις πολιτισμικές μας ευαισθησίες, όσο και μια σοβαρή αντιπαράθεση με τους φαινομενικά απόρθητους θεσμούς που κυβερνούν την παγκόσμια κοινωνία. Με μια λέξη: επανάσταση.

Από τις ΗΠΑ, όπου κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2016, ο σοσιαλδημοκράτης Bernie Sanders υποσχέθηκε μια προοδευτική «πολιτική επανάσταση», ως τη Βόρεια Συρία, όπου οι καθοδηγούμενες από τις γυναίκες δυνάμεις άμυνας προωθώντας τον πολιτισμικό πλουραλισμό και την ελευθερία ενάντια στην Τουρκική εισβολή, τον μπααθικό αυταρχισμό, και το φασιστικό ισλαμισμό, η επανάσταση ξαναμπαίνει στο παγκόσμιο φαντασιακό.

Ωστόσο, έξω από το κίνημα, η επανάσταση είναι ιδιαίτερα παρεξηγημένη και αμφίβολη έννοια. Όταν αρκετοί άνθρωποι ακούν την λέξη «επανάσταση», εικόνες βίας, σύγχυσης και αταξίας τους έρχονται στο μυαλό.

Οικολογική διαδικασία

Αυτές οι συνηθισμένες αντιλήψεις, όπως παρατήρησαν οι αμερικάνοι θεωρητικοί μαρξιστές James και Grace Lee Boggs το 19741, συγχέουν τις στιγμιαίες πυρκαγιές των ξεσηκωμών και των εξεγέρσεων με την επανάσταση, που είναι μια συνεχιζόμενη, αθροιστική διαδικασία.

Η σύγχυση αυτή φυσικά καλλιεργείται και ενθαρρύνετε από τα μαζικά μέσα που ελέγχονται από τις κυβερνώσες ελίτ. Πράγματι, αν οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντιληφθούν την θεμελιώδη κοινωνική αλλαγή, πως μπορούν να ελπίζουν να την επιτύχουν;

Το να είσαι άνθρωπος σημαίνει να δεσμεύεσαι σε διαδικασίες βιολογικής, ψυχολογικής, κοινωνικής, πολιτιστικής και υλικής εξέλιξης. Με τον τρόπο αυτό, η επανάσταση μπορεί να ειδωθεί σαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της εξέλιξής μας ως είδος. Όπως γράφουν οι Boggs:

«Οι επαναστάσεις του ανθρώπινου γένους είναι ουσιαστικό κομμάτι της εξέλιξης του, και η εξέλιξη του ουσιώδες κομμάτι των επαναστάσεων του. Αυτό που είμαστε σήμερα είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς και συνεχιζόμενης διαδικασίας εξέλιξης και η διαδικασία αυτή θα συνεχιστεί για όσο υπάρχουν άνδρες και γυναίκες πάνω στο πλανήτη».

Σήμερα, ο εναγκαλισμός της οικολογικής και της πολιτικής κρίσης έχει μπλεχτεί σε ένα πραγματικό Γόρδιο Δεσμό, δεν μπορεί να λυθεί η μία δίχως την άλλη. Η συνθήκη αυτή μας καλεί να δούμε συλλογικά και να επαναπροσδιορίσουμε το νόημα της επανάστασης ως μια οικολογική διαδικασία. Και για να το κάνουμε αυτό πρέπει να εξετάσουμε την προέλευση και την ιστορική απολυτότητα της επανάστασης ως έννοιας.

Η ιστορία της επανάστασης

Αν και δε σκεφτομαστε πως η «επανάσταση» έχει ιστορία, είναι στη πραγματικότητα μια πολύ νέα έννοια. Πριν το 1805, η «επανάσταση» (ΣτΜ, παίζει με την λέξη revolution που επίσης σημαίνει περιστροφή), σήμαινε την κίνηση αντικειμένων γύρω από έναν άξονα περιστροφής, όπως η τροχιά των πλανητών η περιστροφή των τροχών.

Οι κινήσεις ήταν θέμα των φυσικών φιλοσόφων και των αστρονόμων, όχι των ιδεαλιστών. Στο λυκόφως της Γαλλικής Επανάστασης όμως, ο πολιτικός αναβρασμός έδωσε τη θέση του σε μια συντηρητική αντίδραση. Το 1785, καθώς το Διευθυντήριο πήρε τον έλεγχο του κράτους, όσοι συμμετείχαν στα γεγονότα της περιόδου 1789-805 άρχισαν να προσδιορίζονται ως επαναστάτες2.

Ενώ τα γεγονότα της Γαλλικής Επανάστασης ήταν αυθόρμητα και απρόβλεπτα, όταν αυτή έληξε, όσοι την είδαν να εκτυλίσσεται με τα μάτια τους, κατάλαβαν πως η διαδικασία αυτή ως στόχος μπορεί να σχεδιαστεί, να επιδιωχθεί και να επιτευχθεί.

Όπως και με τον ορισμό των φυσικών για τη κίνηση, η μοντέρνα πολιτικοποιημένη ερμηνεία της επανάστασης σημαίνει μια δράση που είναι ταυτόχρονα καινοφανής και επαναλαμβανόμενη.

Οι Γάλλοι επαναστάτες έβλεπαν τους εαυτούς τους ως αυτούς που διαμόρφωναν μια νέα κοινωνική τάξη, παρόλα αυτά η καταστροφή της γαλλικής μοναρχίας σήμαινε επίσης την επιστροφή σε μια ρουσσιανή «φυσική τάξη3», δηλαδή, πριν την ανάπτυξη των αριστοκρατικών ιεραρχιών. Στον αγώνα για μια ουσιαστικά πιο ελεύθερη και ισότιμη κοινωνία, η ανθρωπότητα επαναλαμβάνει πολλά από τα βήματά της.

Αίσθηση πραγματικότητας

Φυσικά η Γαλλική επανάσταση δεν ήταν παρά ένα μόνο συντριπτικό κύμα στον τυφώνα επαναστατικής δραστηριότητας στα τέλη του 18ου και τις αρχές του 19ου αιώνα. Λαϊκές εξεγέρσεις που απαιτούσαν ισότητα, αδελφότητα και ελευθερία ξεπήδησαν παντού στις διεθνείς οδούς της εμπορικής αποικιοκρατίας.

Στη Γαλλική αποικία του Σεν Ντομινίκ, πρώην σκλάβοι επικράτησαν του νεογέννητου γαλλικού καθεστώτος σε αυτό που έγινε η πρώτη, και ως σήμερα η μόνη, «πετυχημένη» επανάσταση σκλάβων: η Αϊτινή Επανάσταση.

Η Καραϊβική βίωσε και της εξεγέρσεις στη Κούβα και το Τρινιντάντ. Η Ευρώπη, στο μεταξύ, έγινε μάρτυρας σοβαρών εγχειρημάτων ανατροπής των αριστοκρατιών στο Βέλγιο, τη Δανία, την Ελβετία και τη Πολωνία.

Στη Νότια Αμερική, οι καλλιεργητές και οι έμποροι των αποικιών ανέτρεψαν την Ισπανική και την Πορτογαλική μοναρχία, σύντομα είδαν όμως τα νεογέννητα κράτη τους να είναι αντιμέτωπα με σκληρή αντίσταση από τους χωρικούς και τους αυτόχθονες.

Οι επαναστάτες σε ολόκληρο το «νέο» και τον «παλιό» κόσμο απέδειξαν από κοινού πως τα ανθρώπινα όντα μπορούμε να αλλάξουμε την κοινή μας αντίληψη της πραγματικότητας και να μετασχηματίσουμε τους θεσμούς που κυβερνούν την καθημερινότητα.

Ισχυρές δυνάμεις

Τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα έγιναν μάρτυρες της ανόδου του «φιλελευθερισμού» των ελίτ ως κυρίαρχη τάξη. Η επανάσταση ως έννοια εξελίχθηκε και διευρύνθηκε ξανά.

Σοσιαλιστές όπως ο Karl Marx και ο Mikhail Bakunin αναγνώρισαν πως η επανάσταση λάμβανε χώρα όχι μόνο μέσα από την αντικατάσταση των πολιτικών καθεστώτων, αλλά και μέσα από την παραγωγή αγαθών και την ικανοποίηση βασικών αναγκών. Ο σοσιαλισμός απέρριψε την αστική «αντιπροσώπευση», την μισθωτή εργασία, και την εθνοκρατική στατικότητα προτιμώντας τον διεθνισμό, την συνεργατική εργασία και την αλληλεγγύη.

Ο διεθνής σοσιαλισμός όρισε το νόημα της επανάστασης ως κομμάτι μιας μακροχρόνιας διαδικασίας κοινωνικής εξέλιξης. Εδώ, θέματα εξέλιξης και επιστροφής εμφανίζονται ξανά.

Οι σοσιαλιστές αναφέρονταν στις αυτόχθονες, μικρής κλίμακας, αγροτικές κοινωνίες ως «πρωτόγονο κομμουνισμό» που με πολλούς τρόπους προεικόνιζαν τις αρχές της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Η σοσιαλιστική επανάσταση θα πρέπει να απεικονίζει τόσο ένα βήμα μπροστά στην ανθρώπινη εξέλιξη, όπως επίσης και μια επιστροφή στις κοινοτιστικές ευαισθησίες και κοινωνικούς δεσμούς.

Δυστυχώς, οι μηχανιστικοί τρόποι σκέψης του 19ου αιώνα συνέβαλλαν στην καταστροφή των επαναστάσεων αυτή την εποχή. Ο αποκαλούμενος «επιστημονικός» σοσιαλισμός υπέθεσε πως αν κάποιος ανακάλυπτε τους «νόμους» της επανάστασης, κάποιος θα μπορούσε να την προβλέψει και να την ελέγξει.

Ο Lenin πήγε αυτή την ντετερμινιστική οπτική σε καταστροφικά άκρα, η Ρωσική Επανάσταση κατέρρευσε σε δογματική, τυραννική κρατική εξουσία. Αν και η κλασική επαναστατική αριστερά αντέταξε ισχυρές δυνάμεις απέναντι στο καπιταλισμό, τελικά απέτυχε να υλοποιήσει τον ευγενή της σκοπό με το να της κλέψει δημιουργικότητα, την σχετικότητα και την ανοικτότητα της επαναστατικής σκέψης.

Οικολογικοποιώντας την επανάσταση

Ευτυχώς, τα κοινωνικά κινήματα του 21ου αιώνα φέρνει στο προσκήνιο ένα νέο παράδειγμα κοινωνικής αλλαγής. Και το παράδειγμα αυτό φέρνει μερικές από τις σπουδαιότερες αξίες της οικολογίας στο τραπέζι. Είναι σημαντικό να αναλογιστούμε πάνω στις αξίες αυτές γιατί μπορούν να βοηθήσουν τους καθημερινούς ανθρώπους να κατανοήσουν την μεγάλη σημασία του επαναστατικού μετασχηματισμού.

Αρχικά, μια οικολογική επανάσταση θα κινητοποιήσει ολιστικούς και μουτουαλιστικούς τρόπους σκέψεις για τη κοινωνία και τη φύση. Η φύση δεν είναι στατική οντότητα, αλλά μάλλον μια ιστορία οργανικών φαινομένων που εξελίσσεται συνεχώς με ένα αθροιστικό και ανεξάρτητο τρόπο.

Ως τέτοια η φύση δεν μπορεί να υποταχθεί. Δεν είναι τυχαίο που αυτόχθονες, αγροτικοί και γυναικοκεντρικοί τρόποι σκέψεις μοιράζονται μια μουτουαλιστική οπτική προς το φυσικό κόσμο.

Στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, οι άνθρωποι κατανοούσαν την ανεξάρτητη φύση των ανθρώπων και του περιβάλλοντος μας. Στη πράξη, η ιδέα πως ο «άνθρωπος» μπορεί να φιλοδοξεί πως μια μέρα θα ελέγχει τη φύση διαδόθηκε τόσο πολύ πρόσφατα με την άνοδο της εκβιομηχάνισης τον 19ο αιώνα.

Όπως το έθεσε ο ελευθεριακός σοσιαλιστής Murray Bookchin, η ιδέα καθαυτή του ανθρώπου να κυριαρχεί στη φύση, πηγάζει από την κυριαρχία του ανθρώπου σε άνθρωπο.

Προσοχή στη κλίμακα

Για το λόγο αυτό, μια οικολογική επανάσταση σημαίνει να μπει σε πρώτο πλάνο η ανάκτηση των μουτουαλιστικών και κοινοτιστικών δεσμών της ανθρωπότητας – ξεκινώντας από τους εαυτούς μας και φτάνοντας σε επίπεδο παγκόσμιας αλληλεγγύης.

Ενώ τα περιβαλλοντικά και τα οικολογικά κινήματα του 20ου αιώνα κυρίως εστίασαν στον επαναπροσδιορισμό της σχέση ανθρώπου και φύσης, η βαρύτητα του 21ου στην κλιματική κρίση σημαίνει πως πρέπει να εστιάσουμε στο πως οι άνθρωποι σχετίζονται ο ένας με τον άλλο.

Οι άνθρωποι αναγνωρίζουν πως τα συστήματα κοινωνικής εκμετάλευσης όπως ο σεξισμός, η αποικιοκρατία και η ταξικότητα μοιράζονται την ίδια αντίληψη, λογική και οργανωτική δομή με τις δυνάμεις που ισχυρίζονται πως «εκλογικεύουν» και ελέγχουν το φυσικό κόσμο.

Έτσι, οι ιεραρχικές σχέσεις όπως αφεντικό-εργάτης, πατριάρχης-οικογένεια, αγοραστής-πωλητής πρέπει να αντικατασταθούν με σχέσεις που είναι εθελοντικές, συμμετοχικές, και αμοιβαία ωφέλιμες.

Η προσοχή της οικολογίας στη κλίμακα είναι ουσιαστική σε αυτή τη διαδικασία. Σήμερα, κάθετα από τα πάνω συστήματα κυριαρχίας δημιουργούν κοινωνικούς κόσμους που είναι επίπεδοι, μονολιθικοί και πελώριοι.

Ιστορικά αξιοσημείωτα

Μια ελεύθερη κοινωνία, από τη μια, παλεύει προς την δημιουργία πολιτιστικών και οικονομικών κόμβων και δικτύων που διαφοροποιούνται σταδιακά. Όπως τα φυσικά οικοσυστήματα, η κοινωνική ποικιλότητα δημιουργεί σταθερότητα και ισορροπία.

Είναι σημαντικό όμως να θυμόμαστε πως οι άνθρωποι και οι θεσμοί που αποτελούν και υπερασπίζονται το καπιταλισμό δεν πρόκειται να παραδώσουν τα κλειδιά του μέλλοντος οικειοθελώς.

Μια οικολογική επανάσταση απαιτεί όχι μόνο ένα κόσμο δίχως καπιταλισμό, αλλά επίσης ένα κόσμο δίχως κράτη. Στη πραγματικότητα, για χιλιετίες, τα κράτη επιβάλλουν την αφαίμαξη των φυσικών οικοσυστημάτων στην υπηρεσία των αριστοκρατών και των ελίτ.

Η οικολογική υποβάθμιση των αρχαίων χρόνων που συχνά αποδίδεται στην «γεωργία» μπορεί να ειδωθεί με μεγαλύτερη ακρίβεια ως το προϊόν της κατάχρησης της γεωργίας από τα κράτη για να στηρίξουν την επέκτασή τους.

Αν και μπορεί να μοιάζει πως τα κράτη είναι φυσικά ή αναπόφευκτα, τίποτα δεν είναι πιο μακριά από την αλήθεια. είναι εύθραυστες οντότητες. Όχι τόσο παλιά ακόμη και τα Ευρωπαϊκά κράτη είχαν σχετικά ελάχιστο έλεγχο πάνω στους υπηκόους τους. αυτό που είναι ιστορικά αξιοσημείωτο είναι πως το κράτος – και ο καπιταλισμός ως απόγονός του – έχουν εμπεδωθεί τόσο βαθιά σήμερα στην πραγματικότητα της καθημερινής ζωής.

Με την έννοια αυτή, ένας πραγματικός οικολογικός μετασχηματισμός απαιτεί τον επαναπροσδιορισμό της πολιτικής σε τοπικό, λαϊκό επίπεδο. Τα κοινωνικά κινήματα σε όλο το κόσμο είναι έτοιμα να αναλάβουν αυτό το έργο.

Οργανώσεις όπως η Coalizione Civica στη Μπολόνια, η Barcelona en Comu και η La CUP στη Καταλονία, η Cooperation Jackson και η Olympia Assembly στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Δημοκρατική Ομοσπονδία της Βόρειας Συρίας και η Reclaim the City στο Κέιπ Τάουν και πολλές άλλες είναι πρακτικά εργαστήρια που άνθρωποι πειραματίζονται συλλογικά με αμεσοδημοκρατική και συμμετοχική λήψη αποφάσεων που ενδυναμώνει τους πλέον περιθωριοποιημένους της κοινωνίας.

Συμπέρασμα

Σε κάθε εποχή, ο ορισμός της επανάστασης αλλάζει και επεκτείνεται. Όλες αυτές οι αλλαγές είναι κομμάτια των ανθρώπινων όντων που εμβαθύνουν την αυτογνωσία μας ως είδος.

Σήμερα, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε – να καταλαβαίνουμε πραγματικά – πως ούτε οι άνθρωποι, ούτε η φύση μπορεί να ευδοκιμήσουν με συστήματα βασισμένα στην κυριαρχία και την ιεραρχία. Η κλιματική κρίση, ένα προϊόν της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της εθνοκρατικής κυριαρχίας, είναι μια επώδυνη μαρτυρία αυτής της κατάστασης.

Η επανάσταση προς μια άμεσοδημοκρατική κοινωνία πατάει στο βασίλειο της επιστημονικής, του φιλοσοφικής και της πολιτιστικής ανακάλυψης πέρα από τους τωρινούς ορίζοντες της αντίληψής μας.

Όπως οι επαναστάσεις του Διαφωτισμού συνδέονταν στενά με την ανάπτυξη των κοσμικών επιστημών όπως η οπτική και η αστρονομία, η σταδιακή και σχετική λογική της οικολογίας σήμερα προσφέρει την βάση του πλαισίου μια πραγματικής δημοκρατικής μεταμόρφωσης.

Η επανάσταση στον 21ο αιώνα προχωρά την φυσική εξέλιξη όχι μόνο σε περιεχόμενο, αλλά και σε μορφή. Η ώρα μας είναι τώρα
Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα The Ecologist για λογαριασμό του δικτύου The Symbiosis Research Collective. ΗEleanor Finley είναι συγγραφέας, δασκάλα και ακτιβίστρια. Συμμετέχει στο συμβούλιο του ISE (Institute for Social Ecology) και είναι υποψήφια διδάκτορας στην ανθρωπολογία στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

Πηγή Eleanor Finley: Η επανάσταση θα είναι οικολογική, κοινωνική αλλαγή τον 21ο αιώνα

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (www.xidaras.gr)

Χαμογέλα!!! Μην είσαι κατσούφης. Αχ πόσοι θα το ήθελαν .
Αλλά αυτό είναι κάτι που βγαίνει μέσα από την ψυχή πιστεύω. Μακάρι να ήταν όλοι οι άνθρωποι με ένα χαμόγελο στα χείλη όλη την ημέρα. Πλέον όμως δεν είναι εύκολο. Είναι δυσεύρετο.

Κάποτε θυμάμαι ότι χαμογελούσαμε χωρίς λόγο και αιτία. Τώρα μας έχουν κάνει ή έχουν γίνει έτσι οι συνθήκες που πρέπει να υπάρχει ένας λόγος. Μόνο σε γιορτές και συγκεντρώσεις. Και αφού πρώτα έχεις πιει ‘κάνα δυο ποτηράκια.

Τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα πιστεύω που έχουμε είναι αυτό.

Για σκεφτείτε όμως, αν ήμασταν πιο ευχάριστοι, ίσως τα πράγματα πήγαιναν καλύτερα.

Μήπως λοιπόν να ανατρέξουμε μέσα μας και να βρούμε το χαμένο μας χαμόγελο. Τις στιγμές που πραγματικά ήμασταν ευτυχισμένοι και να μείνουμε εκεί.

Κι αν δεν υπάρχουν πλέον ή δεν υπήρξαν, τότε σκεφτείτε ο καθένας τι είναι αυτό που θα τον χαροποιούσε. Ψάξτε να βρείτε τον εαυτό σας πριν χαθούν τα πάντα.

Πλέον προσπαθώ να χαμογελάω περισσότερο απ’ ότι άλλοτε. Όχι δεν έχει συμβεί κάτι στη ζωή μου. Απλά αποφάσισα να κάνω μια αλλαγή, και αυτό είναι όλο. Αντιμετωπίζω τα πάντα με χαμόγελο και λίγη τρέλα.

Γιατί τόσο καιρό που είχα (μια πιο σοβαρή στάση) , δεν κατάλαβα διαφορά. Τα προβλήματα είναι ίδια. Απλά εμείς πρέπει να αλλάξουμε τρόπο που τα βλέπουμε. Ή τα αντιμετωπίζουμε.

Προτρέχω να απαντήσω σε όσους μπορεί να μη συμφωνούν. Δοκιμάσατε ποτέ να τα δείτε πιο ήρεμα?

Εγώ λοιπόν σας λέω ότι τα προβλήματα μου είναι το ίδιο με πριν. Αλλά εγώ αισθάνομαι καλύτερα με τον εαυτό μου. Και πιστεύω ότι αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία. Μεγαλύτερη απ’ οτιδήποτε. Να είμαστε ψυχικά και σωματικά υγιείς.

Θα ήθελα να συμπληρώσω ότι όσες φορές χαμογέλασα τελευταία με ωφέλησε θετικά. Κάνοντας, είτε λέγοντας κάτι όπως πριν….. απλά χαμογελώντας.

Smileeee…

Σίλια Μπαμπίτσα

______________________________________________

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Πηγή Χαμογέλα. Μην είσαι κατσούφης!

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα

Μπορούμε να φανταστούμε πώς θα ήταν η ζωή μας χωρίς τον ηλεκτρισμό και τις λάμπες! Ο Τόμας Έντισον ήταν ο εφευρέτης της λάμπας. Χάρη στη δική του εφεύρεση, όλα έγιναν πιο εύκολα, ειδικά κατά τη διάρκεια της νύχτας, τα κεριά και οι φωτιές περιορίστηκαν, αφού η δυναμική τους φωτεινότητα ήταν λιγοστή σε σχέση με το φως της λάμπας.

Ας σκεφτούμε το συνεχή και ασταμάτητο κόπο που κατέβαλε ο Έντισον, τις συνεχείς προσπάθειές του ημέρα με την ημέρα. Λέγεται ότι κάποτε κάποιος άνθρωπος, θέλοντας να υποβιβάσει τον Έντισον, είπε πως έχει αποτύχει 25.000 ενώ πειραματιζόταν με μία μπαταρία.

Ο Έντισον όμως απάντησε: «Όχι, δεν απέτυχα. Ανακάλυψα 24.999 τρόπους με τους οποίους μία μπαταρία δε λειτουργεί!» Αυτή η στάση του προς την αποτυχία ήταν εκείνο που τον έκανε επιτυχημένο. Κάθε αποτυχία για αυτόν ήταν μια εμπειρία μάθησης που τον οδηγούσε κάθε φορά πιο κοντά στο στόχο του. Αν τα είχε παρατήσει στη δέκατη, την εκατοστή ή την 24.999η φορά, ποτέ δε θα γινόταν επιτυχημένος. Ποτέ δε θα είχαμε την ωφέλεια που μέχρι σήμερα απολαμβάνουμε.

Αυτή τη στάση του προς την αποτυχία, ας σκεφτούμε πώς θα μπορούσαμε να την εφαρμόσουμε κι εμείς σε διάφορους τομείς της καθημερινής μας ζωής. Αφού αναγνωρίσουμε τι είναι αυτό που μας δυσκολεύει μέσα και έξω από εμάς, αφού αποφασίσουμε προς ποια κατεύθυνση θέλουμε να κινηθούμε, ας κάνουμε την υπομονή και την επιμονή στηρίγματα και συμμάχους μας.

Ναι.. η υπομονή είναι ένας καρπός μακράς σε διάρκεια καλλιέργειας, αλλά τι κερδίζεται χωρίς συστηματικότητα και προσπάθεια, εξάλλου; Έτσι, όποιες δυσκολίες και σκαμπανεβάσματα συναντάμε, να θυμόμαστε: «ο κανόνας είναι να διατηρούμε τη χαρά μας ζωντανή». Ποιος θα μπορούσε να πει ότι πάντα ξέρουμε τι είναι καλύτερο για εμάς; Ας εμπιστευόμαστε τη ροή της ζωής (εκτός από τον εαυτό μας) !

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Πηγή Η αποτυχία οδηγεί στην επιτυχία

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (xidaras.gr)

Λόγω της επαγγελματικής μου ιδιότητας ως ψυχολόγος έρχομαι συχνά σε επαφή με ανθρώπους, οι οποίοι είναι δυστυχισμένοι, βυθισμένοι στην απελπισία, στα όρια της κατάθλιψης, σε απόγνωση, εγκλωβισμένους σε αδιέξοδα …
Αισθάνονται στριμωγμένοι στην γωνιά του μυαλού τους, όπου δεν υπάρχει διέξοδος. Ακινητοποιημένοι, στέκονται ανήμποροι, σχεδόν άφωνοι, κοιτούν τον χρόνο να περνά, βλέπουν τη ζωή τους να περνά μπροστά από τα μάτια τους, τα χρόνια να φεύγουν… Κι αυτοί μένουν στάσιμοι στην καλύτερη ή μένουν πίσω! Μένουν σε μια σχέση χωρίς νόημα, χωρίς αγάπη, χωρίς ίχνος επικοινωνίας, χωρίς σεβασμό, χωρίς τίποτα από όσα θέλησαν ή ονειρεύτηκαν. Σε μια σχέση που υπάρχει ψυχολογική καταπίεση και όχι σπάνια… σωματική κακοποίηση.

Δυστυχώς μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι γίνονται μέσα στην οικογένεια μας, στον περίγυρο μας, σε φίλους μας… σε αγνώστους μας. Σε πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους που το ζουν δεν είναι εύκολο να φύγουν, να ξεφύγουν.

Το συναίσθημα που κυριαρχεί μέσα τους είναι ο φόβος. Ο φόβος για τον Άλλον (σχέση, εργοδότης, γνωστός…), ο φόβος για την αποτυχία, ο φόβος για το άγνωστο. ο φόβος τους κρατά αλυσοδεμένους και ανήμπορους, η απουσία κάθε πίστης και ελπίδας ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Και είναι αλήθεια, δεν είναι εύκολο να απαγκιστρωθείς από αυτό το συναίσθημα. Και να πάει πού; Σε ποιον να απευθυνθεί; Ποιον να πιστέψει; Τι να κάνει; Πού να ακουμπήσει; Οι άνθρωποι αυτοί έχουν χάσει κάθε εμπιστοσύνη, θάρρος, ελπίδα για ζωή… Κι όμως η παρηγοριά σε αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορεί να είναι εκφράσεις τύπου «δε βαριέσαι», «έτσι είναι η ζωή», «τι τα ψάχνεις», «δεν υπάρχει λύση»…

Οι εκφράσεις που οφείλουμε να λέμε, πρέπει να δείχνουν ελπίδα και αισιοδοξία, ότι έστω και κάτι λίγο, έστω και μακρόχρονα κάτι μπορεί να γίνει, κάτι μπορεί να αλλάξει.

Και στην τελική, όσο δύσκολο κι αν είναι, ο καθένας μας αξίζει να παλέψει για να ξεφύγει από τα δεσμά του και να ζήσει ελεύθερος μια ζωή.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Πηγή Ο καθένας μας αξίζει να παλέψει για να ξεφύγει από τα δεσμά του

Πρόσφατα βρέθηκα στο Καστέλλι Ηρακλείου Κρήτης. Στο χώρο όπου σχεδιάζουν την κατασκευή του νέου αεροδρομίου Ηρακλείου. Την περιοχή την επισκέπτομαι από το 2008. Είμαι σχετικά ενήμερος για το θέμα αλλά πραγματικά το τι πρόκειται να συμβεί στην περιοχή το συνειδητοποίησα σε αυτό το ταξίδι.

Περπατούσα ανάμεσα στις ελιές και έβγαζα χαλαρά φωτογραφίες των δέντρων και των κορμών τους. Χαλάρωνα κοιτάζοντας τα βουνά και τον κάμπο. Τότε «ήρθε» ένα αεροπλάνο στο «όνειρο»και στη «χαλάρωση» που είχα μπει. Ένα αεροπλάνο όπως αυτά που συμμετείχαν στην μάχη της Κρήτης και άρχισε να θερίζει τα λιόδεντρα. Τα δέντρα έπεφταν νεκρά στο κάμπο. Από τον κορμό τους έτρεχε λάδι, αλλά δεν ήταν λάδι ελιάς, ήταν λάδι μηχανής που μύριζε άσχημα.

Τρόμαξα, ξύπνησα!!!

Η πεδιάδα του Καστελλίου είναι από τις πιο εύφορες της Κρήτης. Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία σε αυτή την πεδιάδα έπεσε ο ομφάλιος λώρος του Δία κατά τη μεταφορά του από τη σπηλιά που γεννήθηκε στο όρος Δίκτη, προς τη σπηλιά που μεγάλωσε στον Ψηλορείτη. Γι’ αυτό και ονομάζεται Ομφάλιο Πεδίο. Ανάμεσα σε αυτά τα βουνά βρίσκεται η πεδιάδα του Καστελλίου.

Στη μέση αυτής της πεδιάδας, με άνω των 2.000.000 ελαιοδέντρων (σε όλο το Δήμο Μινώα Πεδιάδας έχουν καταγραφεί και επιδοτούνται 3.200.000 ελαιόδεντρα), η Ελληνική κυβέρνηση έχει αποφασίσει να φυτέψει ένα διεθνές αεροδρόμιο, για το οποίο θα αποψιλωθούν 12.000 στρέμματα γόνιμης γης, θα ξεριζωθούν 200.000 ελαιόδεντρα και θα επηρεαστούν από τους ρύπους των αεροπλάνων τα υπόλοιπα 1.800.000 δέντρα.

Ακόμα και για τις εξαιρετικά υψηλές ποιοτικές προδιαγραφές του Διεθνούς Συμβουλίου Ελαιολάδου (International Olive Council), το ελαιόλαδο που παράγεται στην περιοχή είναι εξαιρετικής ποιότητας. Ο δήμος παράγει περίπου 15 χιλιάδες τόνους ελαιολάδου, το οποίο αντιπροσωπεύει περίπου το 20% της παραγωγής της Κρήτης. Όμως η ανώτατη ποιότητά του, τού δίνει επιπλέον αξία. Στην περιοχή έχει εγκριθεί από την ΕΕ το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο ΠΟΠ Θραψανού (Καν. ΕΚ αριθ. 1241/2002 της Επιτροπής της 10/7/2002), το οποίο δεν θα υπάρχει πλέον.

Ο πρωτογενής τομέας (ελιές, αμπέλια, κτηνοτροφία κ.ά) αλλά και ο δευτερογενής που στηρίζεται στον πρωτογενή (ελαιουργεία, οινοποιεία, τυροκομεία κ.ά), προσφέρουν πάνω από 60 εκατομμύρια ευρώ στο Τοπικό Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν, ποσό που υπερβαίνει σήμερα τα ετήσια έσοδα του Αεροδρομίου Ηρακλείου!

Το αεροδρόμιο θα φιλοξενεί περισσότερες από 100.000 πτήσεις ετησίως!

Στο νέο αεροδρόμιο, δηλαδή στην καρδιά της πεδιάδας, θα καίγονται πάνω από εκατό χιλιάδες τόνοι κηροζίνης το χρόνο και θα διασπείρονται και θα εναποτίθενται τα αντίστοιχα ρυπογόνα προϊόντα και υποπροϊόντα σε απόσταση δεκάδων χιλιομέτρων με αποτέλεσμα να απειλείται καθημερινά η υγεία των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής, το περιβάλλον, και η οικονομία με:

* Τη ρύπανση του αέρα, του νερού και του εδάφους.

* Τη ρύπανση όλων των εναπομεινάντων ελαιόδεντρων της πεδιάδας.

* Τη ρύπανση των υπολοίπων καλλιεργειών της περιοχής.

* Τη ρύπανση των βοσκοτόπων με ότι αυτό συνεπάγεται για την τοπική κτηνοτροφία.

Τα παραγόμενα οξέα (NOx, SO2) σε συνδυασμό με την συνήθη υγρασία που επικρατεί θα προκαλούν όξινη βροχή με αποτέλεσμα τη ρύπανση των Υδροφορέων, ήτοι: το ΚΑΡΣΤΙΚΟ ΥΔΡΟΦΟΡΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΔΙΚΤΗΣ- ΝΙΠΙΔΙΤΟΣ (GR1300111), ένα σημαντικό καρστικό υδροφορέα πλακωδών ασβεστολίθων με νερό αρίστης ποιότητας και το ΠΟΡΩΔΕΣ ΥΔΡΟΦΟΡΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΛΕΚΑΝΗΣ ΚΑΣΤΕΛΙΟΥ (GR1300100) που αποτελείται από αλλεπάλληλους Υδροφορείς που αναπτύσσονται σε ενστρώσεις υδροπερατών σχηματισμών και θεωρείται ως ενιαίος υδροφόρος. Το υδατικό δυναμικό του: 6.000.000 m³.

Από τις γεωτρήσεις της περιοχής, υδρεύεται μεγάλο μέρος της πόλης του Ηρακλείου. Επίσης στην περιοχή δραστηριοποιούνται δύο εταιρείες εμφιάλωσης νερού. Το βέβαιο είναι ότι θα κλείσουν, με αποτέλεσμα να μείνουν άνεργοι 20 περίπου εργαζόμενοι.

Η περιοχή αντιμετωπίζει το καλοκαίρι θέμα επάρκειας νερού. Το νέο αεροδρόμιο θα χρειάζεται 2.000 m³ νερού την ημέρα! Θα γίνουν νέες γεωτρήσεις που όμως θα αντλούν από τους ίδιους υδροφορείς, και δεν θα επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες, μια που τα αποθέματα νερού είναι συγκεκριμένα.

* Με την εξαφάνιση των δέντρων και του εδάφους που πάνω του θα πέσουν τσιμεντένια κτήρια και άσφαλτος, όπου θα κινούνται διαρκώς οχήματα και αεροπλάνα, θα αυξηθεί σημαντικά η θερμοκρασία και θα επηρεαστεί το κλίμα της περιοχής. Αυτό, σε συνδυασμό με την λειψυδία, θα υποβαθμίσει σε ακραίο βαθμό τις καλλιέργειες. Δηλαδή θα ξεραθεί ο τόπος και μάλιστα σε μεγάλη ακτίνα, περιφεριακά του αεροδρομίου.

* Με την επί 24ώρου βάσεως λειτουργία του αεροδρομίου θα επηρεαστεί αρνητικά η ποιότητα ζωής των κατοίκων. Σύμφωνα με μελέτη του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών η ηχορύπανση θα ξεπεράσει κατά πολύ τα 75 dB στις περισσότερες περιοχές που πλήττονται από το αεροδρόμιο.

* Με την εγκατάσταση μηχανημάτων ILS και άλλων ραδιοναυτιλιακών συσκευών θα εκπέμπεται ακτινοβολία με τις αντίστοιχες επιπτώσεις στην υγεία των κατοίκων. Οι συγκεκριμένες επιπτώσεις δεν αναφέρονται καν στην Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων.

Επίσης, έχουν ήδη τοιχοκολληθεί τα πρώτα αιτήματα έξωσης, για την αποβολή των ιδιοκτητών από τις εκτάσεις τους, για λόγους »δημόσιας ωφέλειας». Οι τιμές των απαλλοτριώσεων εξευτελιστικές. Επίσης θα πρέπει να μετεγκατασταθούν οι κάτοικοι των χωριών Ευαγγελισμού, Λιλιανού, Ρουσσοχώρια και Αρχάγγελος με αποτέλεσμα να βρεθούν ξεσπιτωμένοι και χωρίς ιδιοκτησίες εκατοντάδες άνθρωποι που σήμερα ζουν με αξιοπρέπεια. Καμία μελέτη, πόσο μάλλον πρόβλεψη αποζημίωσης, δεν έχει γίνει για την αναγκαστική μετεγκατάστασή τους.

Η Πεδιάδα έχει ήδη -από το 1940- θυσιάσει ένα μεγάλο τμήμα της, για την κατασκευή ενός στρατιωτικού αεροδρομίου, (σήμερα ΝΑΤΟικό )Τώρα η κυβέρνηση αποφασίζει να πλήξει ακόμη μια φορά αυτό τον εύφορο τόπο και τους κατοίκους του με την κατασκευή και λειτουργία ενός πολιτικού και μάλιστα διεθνούς αεροδρομίου. Το νέο αεροδρόμιο θα λειτουργεί δίπλα στο στρατιωτικό αεροδρόμιο Καστελλίου (133 ΣΜ) και το οπλοστάσιό του. Όταν θα απογειώνονται τα F-16 για τις αναχαιτίσεις, εκείνη την ώρα δεν γίνεται να προσγειώνεται / απογειώνεται αεροπλάνο στο πολιτικό αεροδρόμιο, πράγμα που σημαίνει καθυστερήσεις στις πτήσεις και δυσαρεστημένους πελάτες.

Το νέο αεροδρόμιο, όταν και εφόσον λειτουργήσει, θα αποτελεί έναν ακριβό προορισμό, ένα αεροδρόμιο με μεγάλους φόρους και μεγάλο κόστος μετακίνησης από το αεροδρόμιο προς το Ηράκλειο και τις άλλες μεγάλες πόλεις. Οι προσγειώσεις θα έχουν μεγαλύτερες αναταράξεις λόγω του ότι η περιοχή της πεδιάδας περιβάλλεται από βουνά σε σύγκριση πάντα με του αεροδρομίου »Ν. Καζαντζάκης» Ηρακλείου. Οι επιβάτες θα επιβαρυνθούν με το μεγάλο κόστος της μεταφορά τους στο Ηράκλειο.

Ο αριθμός των αεροπλάνων που θα προσγειώνονται / απογειώνονται, αλλά θα είναι ο ίδιος με του αεροδρομίου Ν. Καζαντζάκη.

Πριν δέκα χρόνια το σημερινό αεροδρόμιο Ν. Καζαντζάκης, είχε κάποια βασικά προβλήματα στη λειτουργία του. Σήμερα όμως αυτά τα προβλήματα έχουν ξεπεραστεί. Με την αναστολή λειτουργίας της παρακείμενης »126 Σμηναρχία Μάχης», διευκολύνεται ακόμα περισσότερο η επέκταση και εκσυγχρονισμός του. Το κόστος ασύγκριτα μικρότερο από αυτό της κατασκευής ενός νέου αερολιμένα, και μάλιστα πάνω σε γη υψηλής παραγωγικότητας που θα καταστραφεί. Το περιβαλλοντικό κόστος αυτής της καταστροφής δεν συνυπολογίζεται στο κόστος κατασκευής. Αν και υπάρχουν λύσεις, με πολύ λιγότερες περιβαλλοντικές και οικονομικές επιπτώσεις, οι πολιτικοί επιμένουν στην καταστροφή τού Ομφάλιου Πεδίου, και την εξαθλίωση των κατοίκων του. Η περιοχή κατασκευής του νέου αεροδρομίου, ανήκει στο δήμο Μινώα Πεδιάδας. Ονομάστηκε έτσι ο δήμος, ακριβώς επειδή αυτή η Πεδιάδα, η Μινώα Γη, έτρεφε την Κνωσσό και όχι μόνο. Χωρίς Μινώα γη, χωρίς Πεδιάδα, χάνει την ταυτότητά του ο τόπος, και την ιστορία του. Σ’ αυτή την περιοχή έχουν εντοπιστεί περισσότερες από 2000 άγνωστες αρχαιολογικές θέσεις όλων των εποχών. Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το αρχαιότερο μέχρι σήμερα -στον ευρωπαϊκό χώρο- σύστημα επικοινωνίας, που λειτουργούσε με πυρές (Μινωικές Φρυκτωρίες). Τι σχέση έχει η Μινώα Πεδιάδα και ο πολιτισμός της με μια βαριά βιομηχανία όπως είναι ένα αεροδρόμιο, μέσα στην καρδιά της; Σκέτο καρκίνωμα μέσα σε έναν υγιή οργανισμό, και με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Με τη δημιουργία του αεροδρομίου παραβιάζονται

i. Το άρθρο 24 παράγραφος 1 του Συντάγματος (βλ. απόφαση 1433/2017 του Ε΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας για Συνταγματική προστασία της γεωργικής γης υψηλής παραγωγικότητας),

ii. Το άρθρο 4 παράγραφος 2 του Νόμου 1650 της 15/16.10.86 για την προστασία του περιβάλλοντος και

iii. Tα άρθρα 13 και 14 του Νόμου 3199/2003 για την Προστασία και Διαχείριση των Υδάτων.

…για να γίνει ένα έργο που θα αυξήσει τα κέρδη κάποιων ξένων εταιρειών.

Παραθέτω ένα απόσπασμα από την Αντιγόνη του Σοφοκλή.

«Το χρήμα, είναι το χειρότερο κακό στους ανθρώπους

Αυτό γκρεμίζει πολιτείες και κάνει άντρες να ξεπορτίζουν απ’ τα σπίτια τους.

Στρέφει το μυαλό των ανθρώπων στο κακό,

Τους μαθαίνει της πανουργίας τους δρόμους

Και να κάνουν κάθε ασέβεια […]

Πολλά γεννούν το δέος το μέγα δέος ο άνθρωπος γεννά […]

Τέχνες μαστορικές σοφίστηκε που δεν τις βάζει ο νους,

Κι όμως μια στο καλό, μια στο κακό κυλάει»

Το Πελίτι υποστηρίζει το δίκαιο αγώνα των κατοίκων της Πεδιάδας Καστελλίου για να κρατήσουν τη γη τους και τα λιόδεντρά τους.

θα τελειώσω με ένα απόσπασμα από το ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ,

Σε σκοτεινούς καιρούς.

Δε θα λένε: τον καιρό που η βελανιδιά τα κλαδιά της ανεμοσάλευε.

Θα λένε: τον καιρό που ο μπογιατζής τσάκιζε τους εργάτες.

Δεν θα λένε: Τον καιρό που το παιδί πετούσε βότσαλα πλατιά στου ποταμού το ρέμα.

Θα λένε: Τον καιρό που ετοιμάζονταν οι μεγάλοι πόλεμοι.

Δε θα λένε: Τον καιρό που μπήκε στην κάμαρα η γυναίκα.

Θα λένε τον καιρό που οι μεγάλες δυνάμεις συμμαχούσαν ενάντια στους εργάτες.

Μα δε θα λένε: Ήταν σκοτεινοί καιροί.

Θα λένε: Γιατί σωπαίναν οι ποιητές τους.

Του Παναγιώτη Σαϊνατούδη, ιδρυτή του Πελίτι.

Εδώ μπορεί να υπογράψει όποιος θέλει το ψήφισμα.

https://secure.avaaz.org/el/petition/Elliniki_Kyvernisi_Perifereia_Kritis_Dimo_Minoa_Pediadas_Na_stamatisoyn_oi_diadikasies_gia_neo_aerodromio_sto_Kastelli

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε:

http://prosoxiaerodromio.gr

https://www.facebook.com/oxiaerodromiostokastelli

Πηγή Το κάλεσμα των λιόδεντρων

Το blog «Απέναντι Όχθη» αναζητά νέους αρθρογράφους. Αν σας αρέσει να γράφετε και πιστεύετε ότι έχετε να «πείτε πράγματα» σχετικά με τη θεματολογία του blog, αν αγαπάτε την εναλλακτική ενημέρωση και θέλετε να το κάνετε εθελοντικά, επικοινωνήστε μαζί μας στο email tas@apenantioxthi.com ή στείλτε μήνυμα στο https://www.facebook.com/apenantioxthi.official μαζί με ένα μικρό βιογραφικό,  το προφίλ σας στο facebook και ένα κείμενο σας, σύντομα θα επικοινωνήσουμε μαζί σας.

https://www.apenantioxthi.com/

Πηγή Το blog «Απέναντι Όχθη» αναζητά νέους αρθρογράφους