25 March, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 26)

Τα επτά σφάλματα του κόσμου (“7 blunders of the world”) είναι μία λίστα που ετοίμασε ο Mohandas Karamchand Gandhi (Μαχάτμα Γκάντι) και παρέδωσε λίγο πριν την δολοφονία του στον εγγονό του Αρούν Γκάντι. Πίστευε ότι τα επτά λάθη οδηγούν στις ρίζες της βίας:

1.Λατρεία δίχως θυσία

2.Πλούτος δίχως εργασία
3.Ηδονή δίχως συνείδηση
4.Επιστήμη δίχως ανθρωπιά
5.Συναλλαγή δίχως ηθική
6.Γνώση δίχως χαρακτήρα
7.Πολιτική δίχως αρχές

Ο Γκάντι αποκαλούσε τα παραπάνω δράσεις παθητικής βίας και εστίαζε στην πρόληψη της βίας μέσω αποτροπής των ανωτέρω.
Ο εγγονός του αργότερα πρόσθεσε ένα ακόμη: Δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις.


Πηγή Τα επτά σφάλματα του κόσμου

Το Κ.Υ.ΓΕΩ Εύβοιας είναι ένα δίκτυο που διευκολύνει τις ανταλλαγές μεταξύ μικροπαραγωγών βιολογικών προϊόντων και ομάδων καταναλωτών, υπό την προϋπόθεση της διαφάνειας, της συνεργασίας και των άμεσων συναλλαγών μεταξύ καταναλωτών και παραγωγών .
Ένα ανοιχτό δίκτυο διανομής τροφής το οποίο παρέχει μια πραγματική, πρακτική εναλλακτική λύση στο σημερινό καταστρεπτικό σύστημα διανομής τροφής. Πρόκειται για έναν εναλλακτικό τρόπο κατανάλωσης αγροοικολογικών προϊόντων σε δίκαιη τιμή μέσω άμεσης επαφής με τοπικούς παραγωγούς. Θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα δίκτυο εμπιστοσύνης και αμοιβαίας υποστήριξης μεταξύ γειτόνων και παραγωγών.
Παρέχουμε οικολογικά προϊόντα που προέρχονται από μικρούς τοπικούς παραγωγούς .Εγγυόμαστε την προέλευση των προϊόντων για να διασφαλίσουμε την ποιότητά τους αλλά και τον τρόπο παραγωγής τους ώστε να προκαλέσουν όσο το δυνατόν λιγότερες περιβαλλοντικές επιπτώσεις .
Μια δίκαιη τιμή για κάθε προϊόν. Προσφέρουμε οικολογικά προϊόντα εγγύτητας σε μια αξιοπρεπή τιμή, καλή για τους καταναλωτές και καλή για τους παραγωγούς.
Άμεση συνεργασία με τους παραγωγούς : Εργαζόμαστε εδώ και χρόνια με τους παραγωγούς μας και έχουμε αμοιβαία εμπιστοσύνη και κοινό όραμα για το έργο .Είμαστε όλοι μέρος αυτής της αλυσίδας, η οποία πηγαίνει από την παραγωγή έως τη διανομή.

Παίρνετε οικολογικά τοπικά προϊόντα με σημαντικά χαμηλότερο κόστος από τα καταστήματα. Τα πιο φρέσκα προϊόντα, που διανέμονται μέσα σε λίγες ώρες από τη συγκομιδή τους, προσφέροντας μεγαλύτερο θρεπτικό όφελος και καλύτερη γεύση.
Διαχειριζόμαστε κάθε στάδιο της αλυσίδας διανομής που έχουμε δημιουργήσει, έτσι ώστε να έχετε πάντα πρόσβαση στα καλύτερα προϊόντα


Κ.Υ.ΓΕΩ. ΕΥΒΟΙΑΣ

kygeoevias@gmail.com

Απέναντι ΄Οχθη

Πηγή Κ.Υ.ΓΕΩ Εύβοιας


Ο κάθε άνθρωπος είναι και μια ξεχωριστή συνειδητότητα. Ανά πάσα στιγμή, ο καθένας μας βλέπει τον κόσμο διαφορετικά. Από την στιγμή, λοιπόν, που συνυπάρχουμε, θα βρεθούμε αργά ή γρήγορα μπροστά στην πιο μεγάλη πρόκληση: τη διαφωνία.
Διαφωνία σημαίνει ότι εγώ επιθυμώ να γίνει το Α και εσύ το Β. Τι θα επιλέξουμε, το Α ή το Β; Ή μήπως το Γ που θα είναι ένας συνδυασμός των προηγούμενων; Ποιος θα αποφασίσει τι θα γίνει;
Η απάντηση στην τελευταία ερώτηση, δηλαδή το ποιος αποφασίζει τι θα γίνει όταν υπάρχει διαφωνία είναι η πιο κρίσιμη σε σχέση με την κοινωνική οργάνωση που επιλέγουμε να έχουμε. Στις περισσότερες κοινωνίες τις τελευταίες χιλιάδες χρόνια, η απάντηση στο ποιος αποφασίζει είναι απλή: αποφασίζει κάποιος τρίτος. Μόνο που ο τρίτος δεν είναι τυχαίος, αλλά έχει θεσμοθετημένο ρόλο να το κάνει. Είναι ο μπαμπάς, η μαμά, ο δάσκαλος, ο προϊστάμενος, ο διευθυντής, ο αξιωματικός, ο πρωθυπουργός κλπ. Με λίγα λόγια, οι περισσότερες κοινωνίες έχουν επιλύσει αυτό το κεφαλαιώδες ζήτημα εδώ και χιλιάδες χρόνια με την ιεραρχία. Κάποιος κατάλληλος άνθρωπος ορίζεται για να πάρει αποφάσεις, αρκεί να μην έχει αντίρρηση αυτός που βρίσκεται πιο πάνω στην ιεραρχική δομή.

Ωστόσο, η ιεραρχία έχει διάφορα προβλήματα. Δημιουργεί ακαμψία και γραφειοκρατία και παράλληλα δυσχεραίνει την ελεύθερη έκφραση και δημιουργία. Το βασικό μέλημα ενός ιεραρχικού συστήματος είναι να διατηρηθεί η δομή και το πνεύμα του. Επομένως, δεν αφήνει χώρο για την τροποποίηση και την εξέλιξή του.
Μαζί με αυτά, δοκιμάζει την αξιοπρέπεια και τον αυτονομία μας. Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να δεχτούν εντολές και έτσι αναζητούν σχήματα όπου μπορούν να αισθάνονται πιο ελεύθεροι.


Η τάση για δημιουργία οριζόντιων, αυτοοργανωμένων ομάδων υπήρχε ήδη από χρόνια, ωστόσο εκφράστηκε πολύ περισσότερο στην Ελλάδα μετά την οικονομική κρίση. Οριζόντιες ομάδες, συλλογικότητες, συνεργατικά εγχειρήματα, κοοπερατίβες και άλλες δομές γεννήθηκαν σε μεγάλους αριθμούς και με αισιοδοξία για την επιτυχία τους. Φιλοδοξούσαν να καταφέρουν να λειτουργήσουν με έναν διαφορετικό, ισότιμο και μη ιεραρχικό τρόπο μέσα σε ένα σύστημα που ευνοούσε το αντίθετο. Γεγονός ορόσημο για τη γένεση πολλών τέτοιων ομάδων ήταν η κατάληψη της πλατείας Συντάγματος το 2011.

Σήμερα, πολλές από αυτές τις συλλογικότητες δεν υπάρχουν. Οι λόγοι είναι προφανώς πολλοί, αλλά ένας από τους βασικότερους, αν όχι ο βασικότερος, είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Σε πλείστες περιπτώσεις, το ξεκίνημα έβρισκε τα μέλη της ομάδας με την πεποίθηση ότι το «σύστημα» είναι υπεύθυνο για τα προβλήματα που βιώνουν και επομένως, αφού αυτά θα λειτουργήσουν έξω από το σύστημα, δεν θα έχουν σοβαρά θέματα συνύπαρξης. Αργά ή γρήγορα, όμως, διαπίστωναν ότι τα πράγματα δεν ήταν και τόσο απλά. Το σύστημα το φέρουμε μέσα μας, ακόμη και αν δεν το συνειδητοποιούμε.

Το κρίσιμο, λοιπόν, ερώτημα εξακολουθεί να παραμένει το ίδιο. Τι κάνουμε όταν υπάρχει διαφωνία, διχογνωμία, διαμάχη ή και σύγκρουση. Πώς προχωράμε; Αν δεν έχουμε απαντήσει αυτό το ερώτημα, τότε όσες δηλώσεις κι αν κάνουμε πέρι οριζοντιότητας, ισοτιμίας, μη ιεραρχίας κλπ δεν αρκούν για να συνυπάρξουμε με ροή και παραγωγικότητα. Και όσο δεν ξεκαθαρίζουμε τις προθέσεις και τις πρακτικές μας, τόσο θα εφαρμόζουμε ημισυνειδητά-ημιασυνείδητα τις ίδιες παραδοσιακές πρακτικές που έχουμε δει μπροστά μας από την παιδική μας ηλικία έως σήμερα, δηλαδή της πρακτικές της επιβολής. Η επιβολή, βέβαια, μπορεί να έχει πολλά πρόσωπα και να κρύβεται πίσω από καταστατικά, επιχειρήματα και ανώτερες αξίες, αλλά αυτό που πάντα κάνει είναι να οδηγεί κάποιον να συμφωνήσει σε ενέργειες που δεν θέλει πραγματικά να κάνει.


Η ανθρωπότητα βρίσκεται σήμερα στο στάδιο της μετάβασης σε ένα άλλο μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης. Ο Frederic Laloux μας δίνει εκτεταμένα στοιχεία για αυτό το φαινόμενο στη μνημειώδες βιβλίο του Reinventing Organizations, το οποίο σύντομα θα εκδοθεί και στα ελληνικά. Σε αυτή τη μετάβαση και σε αυτό το πλαίσιο, η Μη Βίαιη Επικοινωνία έχει πολλά να προσφέρει. Είναι ένα από τα κύρια εργαλεία, τα οποία δίνουν τη δυνατότητα στα μέλη μιας ομάδας να συνυπάρξουν όντως με ισοτιμία, αλληλοσεβασμό, καθαρότητα και παραγωγική συνεργασία.

Πώς το κάνει αυτό η Μη Βίαιη Επικοινωνία; Μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε τη σημασία του λόγου στη συνύπαρξη και τον χρησιμοποιήσουμε προς όφελος της συνοχής και της αρμονίας. Μέσω του λόγου μάς υποστηρίζει να απελευθερωθούμε συναισθηματικά και σταδιακά να αποβάλλουμε από πάνω μας το μανδύα της συναισθηματικής χειραγώγησης, της ενοχοποίησης, του εκφοβισμού και των άλλων πρακτικών που εφαρμόζονται για χιλιάδες χρόνια και αποτελούν στοιχεία των ιεραρχικών συστημάτων. Μας βοηθά να καταλάβουμε ότι, αν θέλουμε να αλλάξουμε τρόπους, χρειάζεται να αλλάξουμε τη γλώσσα που μιλάμε και μας δείχνει τον τρόπο να το κάνουμε πράξη.


Η Μη Βίαιη Επικοινωνία του Μάρσαλ Ρόζενμπεργκ θεωρείται σε όλο τον κόσμο ένα από τα βασικά εργαλεία για οικοκοινότητες, μη κερδοσκοπικές οργανώσεις, άτυπες ομάδες, συνεργατικά εγχειρήματα, συνεταιρισμούς και κολεκτίβες. Η πρακτική της υποστηρίζει αυτές τις ομάδες να λαμβάνουν συλλογικές αποφάσεις, να επιλύουν συγκρούσεις και να δημιουργούν έναν χώρο ελεύθερης έκφρασης και επικοινωνίας, ο οποίος είναι ζωτικής σημασίας για τη λειτουργία της ομάδας και της επίτευξης των στόχων της.



Πηγή Η δυσκολία της συνύπαρξης


Η Μη Βίαιη Επικοινωνία πρεσβεύει ότι ο άνθρωπος έχει φυσική τάση να προσφέρει και να λειτουργεί με ανθρωπιά απέναντι στους άλλους και στον εαυτό του. Στόχος της είναι να προτείνει τρόπους με τους οποίους να αποκαλύπτεται η φυσική αυτή κατάσταση του ανθρώπου και να μετατρέπεται σε κινητήριο δύναμη των σχέσεων.

Ο δημιουργός της συγκεκριμένης διαδικασίας ήταν ο Marshall Rosenberg, ένας Αμερικανός ψυχολόγος. Ο Marshall παρατήρησε ότι κάποιοι άνθρωποι αποκόπτονται από αυτή τη φυσική κατάσταση της ανθρωπιάς και καταλήγουν να συμπεριφέρονται με βία και εκμετάλλευση απέναντι στους άλλους. Παράλληλα, κάποιοι άλλοι άνθρωποι καταφέρνουν να διατηρήσουν την ανθρωπιά τους ακόμη και απέναντι στους ίδιους τους βασανιστές τους. Αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του στη διερεύνηση αυτού του φαινομένου και των αιτιών του και ο καρπός της εργασίας του είναι η Μη Βίαιη Επικοινωνία. Ύστερα από πολλές δεκαετίες μελέτης, πειραματισμού και αλληλεπίδρασης με ανθρώπους, ο Marshall δημιούργησε ένα εργαλείο που μας βοηθά να δούμε με καθαρότητα την εσωτερική μας πραγματικότητα και να ζήσουμε σε αρμονία με αυτή. Σήμερα, η Μη Βίαιη Επικοινωνία έχει διαδοθεί σε περισσότερες από 65 χώρες και αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο τόσο σε επίπεδο προσωπικής εξέλιξης όσο και σε επίπεδο κοινωνικής αλλαγής.

Η θεμελιώδης ανακάλυψη του Rosenberg ήταν ότι κυρίαρχο ρόλο για το αν θα έχουμε ροπή στη συμπόνια ή στη βία παίζει η γλώσσα που μιλάμε, δηλαδή ο τρόπος που χρησιμοποιούμε τα λόγια. Μελέτησε τη δουλειά ειδικών σε θέματα γλώσσας και, σε συνδυασμό με τις διδασκαλίες που δέχτηκε από διάφορες πηγές (Carl Rogers, βουδιστική προσέγγιση, χριστιανική προσέγγιση κά), δημιούργησε ένα απλό και πρακτικό εργαλείο, με το οποίο μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που μιλάμε και ταυτόχρονα να αρχίσουμε να αλλάζουμε τη συνειδητότητά μας. Αυτό που υποστηρίζει η Μη Βίαιη Επικοινωνία είναι ότι, όχι μόνο ο νους επηρεάζει τα λόγια μας, αλλά και τα λόγια μας επηρεάζουν τον τρόπο που λειτουργεί ο νους μας και επομένως την ψυχοσωματική μας κατάσταση.

Η μαγεία της Μη Βίαιης Επικοινωνίας είναι ότι, παρόλο που αποτελεί μια πολύ απλή διαδικασία, τη στιγμή που αρχίζει κανείς να την εφαρμόζει, κάτι αλλάζει μέσα του. Σε διανοητικό επίπεδο ίσως δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε γιατί είναι διαφορετικό να πούμε«Ενοχλούμαι με αυτό που κάνεις, γιατί θέλω να υπάρχει ακεραιότητα στη δουλειά μου», αντί για το πιο συνηθισμένο «Η συμπεριφορά σου είναι αντιεπαγγελματική και αναξιόπιστη». Για κάποιο πολύ σπουδαίο λόγο η αναφορά στην αξία/ανάγκη μας (ακεραιότητα στην προκείμενη περίπτωση) αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε τη σχέση μας με το άλλο άτομο εκείνη τη στιγμή και μας ανοίγει δρόμο για να τιμήσουμε αυτή την αξία και να καλύψουμε αυτή την ανάγκη, σε αντίθεση με τη δεύτερη φράση που είναι πιθανό να οδηγήσει σε άγονη αντιπαράθεση. Η νευροεπιστήμη αλλά και η λαϊκή παράδοση επιβεβαιώνει τη δύναμη του λόγου και τη σημασία της λεκτικοποίησης για την αποκατάσταση της εσωτερικής και εξωτερικής ισορροπίας.

Η Μη Βίαιη Επικοινωνία επικεντρώνεται κυρίως σε τρεις άξονες.


Ο πρώτος είναι η ειλικρινής έκφραση. Μαθαίνουμε να χρησιμοποιούμε τη γλώσσα για να εκφράσουμε με όσο το δυνατό μεγαλύτερη ακρίβεια και πληρότητα αυτό που έχουμε μέσα μας, το οποίο κάθε στιγμή διαμορφώνεται με έναν μοναδικό και ανεπανάληπτο τρόπο. Εκφράζοντας τον εαυτό μας με τη βοήθεια της Μη Βίαιης Επικοινωνίας, καταφέρνουμε να φέρουμε στο φως αυτό που βιώνουμε και να αποκτήσουμε μια ουσιώδη ανθρώπινη επαφή με τους άλλους. Οι σχέσεις μας στηρίζονται στην ειλικρίνεια και την εμπιστοσύνη.


Ο δεύτερος άξονας είναι η ενσυναισθητική ακρόαση. Αυτό σημαίνει να αφουγκραζόμαστε βαθιά τους άλλους και έτσι να τους βοηθάμε να εκφράσουν αυτά που κρύβουν μέσα τους. Η ενσυναίσθηση σύμφωνα με τη Μη Βίαιη Επικοινωνία είναι η πλήρης και αμιγής παρουσία στον πόνο και στη χαρά των άλλων ανθρώπων. Είναι ένας τρόπος να πάμε πίσω από τα λόγια τους και να ακούσουμε αυτό που προσπαθούν να μας πουν. Κάθε φορά που ακούμε πραγματικά έναν άνθρωπο, αποκτούμε μια ψυχική επαφή μαζί του, η οποία βοηθά τόσο αυτόν όσο και εμάς να αγγίξουμε αυτά που μας απασχολούν και να ξεκινήσουμε τη διαδικασία της αλλαγής.


Ο τρίτος άξονας της Μη Βίαιης Επικοινωνίας είναι η ενσυναίσθηση προς τον εαυτό μας. Ίσως η πιο σπουδαία πτυχή της διαδικασίας που εμπνεύστηκε ο Marshall Rosenberg είναι ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφερόμαστε στον εαυτό μας. Ο σκοπός της Μη Βίαιης Επικοινωνίας είναι να μάθουμε να αφουγκραζόμαστε τον εαυτό μας με όση προσοχή, ανθρωπιά και αγάπη ακούμε τους πιο αγαπημένους μας ανθρώπους και να δούμε την ομορφιά της ζωής μέσα από τον ίδιο μας τον εαυτό.


Ταυτόχρονα η Μη Βίαιη Επικοινωνία εστιάζει σε τέσσερα στοιχεία:


1. Στην παρατήρηση των γεγονότων έτσι όπως συμβαίνουν σύμφωνα τη μαρτυρία των αισθήσεών μας και όχι όπως αλλοιώνονται από τις κρίσεις, τις αξιολογήσεις και τις διαγνώσεις μας. Η αλληλεπίδραση με τον περιβάλλον μας και με τους άλλους περιστρέφεται γύρω από γεγονότα που συμβαίνουν καθημερινά στη ζωή μας. Στόχος της Μη Βίαιης Επικοινωνίας είναι να μας μάθει να διαχωρίζουμε αυτά τα γεγονότα από τις κρίσεις που κάνουμε για αυτά. Για παράδειγμα “Ο Γιώργος δεν μου είπε ‘καλημέρα’ σήμερα” είναι ένα γεγονός. Συχνά όμως αναφερόμαστε σε ένα τέτοιο γεγονός χρησιμοποιώντας μια κρίση, όπως “Ο Γιώργος είναι αγενής” ή “Ο Γιώργος είναι αδιάφορος”. Όταν όμως επιλέγουμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι των ανθρώπινων σχέσεων με τη βοήθεια της Μη Βίαιης Επικοινωνίας, χρειάζεται να μάθουμε να αναγνωρίζουμε ποια είναι τα γεγονότα και ποιες είναι οι προσωπικές μας κρίσεις για αυτά τα γεγονότα.


2. Στα συναισθήματα που πυροδοτούνται από ένα συγκεκριμένο γεγονός. Το να αναγνωρίζουμε και να ονοματίζουμε τα συναισθήματά μας είναι ένα ολόκληρο πεδίο μόρφωσης από μόνο του. Η Μη Βίαιη Επικοινωνία μας ζητά να αποκτούμε σταδιακά όλο και μεγαλύτερη επίγνωση των συναισθημάτων που βιώνουμε σε μια δεδομένη στιγμή, γιατί το κάθε συναίσθημα αποτελεί ένα μήνυμα από τον εαυτό μας. Αν λοιπόν θέλουμε να αποκτήσουμε ουσιαστικότερη επαφή με τον εαυτό μας και να αναδείξουμε με καθαρότητα την ανθρωπιά μας και ενώπιον των άλλων, είναι πολύ σπουδαίο να εξελίξουμε τη συναισθηματική μας συνειδητότητα.


3. Στις βαθιές, πανανθρώπινες ανάγκες που αποτελούν τα κίνητρα των πράξεων μας. Σύμφωνα με τη Μη Βίαιη Επικοινωνία, οτιδήποτε κάνουμε το κάνουμε γιατί προσπαθούμε να καλύψουμε κάποια ή κάποιες ανάγκες μας. Όλοι οι άνθρωποι μοιραζόμαστε τις ίδιες ανάγκες, αλλά σε μία δεδομένη στιγμή μία συγκεκριμένη ανάγκη αναδύεται στην επιφάνεια και μας ειδοποιεί για την παρουσία της μέσω των συναισθημάτων που παράγει. Έτσι, είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι, οι πράξεις στις οποίες θα προβούμε θα σχετίζονται με αυτή την ανάγκη. Για τη Μη Βίαιη Επικοινωνία οι ανάγκες είναι η πιο κεντρική και σπουδαία έννοια, μιας και αυτές αποτελούν την έκφραση της ζωής μέσα μας και, όταν αυξάνουμε την επίγνωση των αναγκών μας, γνωρίζουμε καλύτερα τον εαυτό μας και τη ζωή που θέλουμε να κάνουμε.


4. Στα αιτήματα που θα διατυπώσουμε στους άλλους ή στον εαυτό μας προκειμένου να καλύψουμε τις ανάγκες μας και υπηρετήσουμε τη ζωή που εκφράζεται μέσα από αυτές τις ανάγκες. Τα αιτήματα είναι ρητές, συγκεκριμένες και πραγματοποιήσιμες προτάσεις, οι οποίες ζητούν τη δράση που είναι απαραίτητη για την κάλυψη των αναγκών. Διατυπώνονται σε θετική γλώσσα δράσης και διακρίνονται από την ανοικτότητα της Μη Βίας, σε αντίθεση με την ακαμψία των βίαιων απαιτήσεων. 


Στη Μη Βίαιη Επικοινωνία η προσοχή μας βρίσκεται στο τώρα, στον τρόπο που εκδηλώνεται η ζωή στην παρούσα στιγμή. Εστιάζοντας στα συναισθήματα που αναδύονται αυτή τη στιγμή και συνδέοντάς τα με τις ανάγκες από τις οποίες πηγάζουν, καταφέρνουμε να είμαστε πραγματικά παρόντες σε αυτό που συμβαίνει μέσα μας.

Παράλληλα, η πρόθεσή μας είναι η ψυχική επαφή, η σύνδεση είτε με τον εαυτό μας είτε με κάποιον άλλο άνθρωπο. Στη Μη Βίαιη Επικοινωνία δεν εστιάζουμε στις λύσεις των προβλημάτων, αλλά στην επαφή ανάμεσα σε δύο ανθρώπους ή και ανάμεσα σε δύο διαφορετικές πλευρές του εαυτού μας. Με αυτό τον τρόπο, συχνά προκύπτει μια αλλαγή στη διάσταση των πραγμάτων που κάνει τα προβλήματα να μην είναι πια προβλήματα.


Πηγή Η μαγεία της Μη Βίαιης Επικοινωνίας

Γεννήθηκε το 1879 στο Ουλμ της Γερμανίας. Το κεφάλι του ήταν τόσο μεγάλο που οι γιατροί θεωρούσαν ότι έχει κάποια γενετική ανωμαλία και σχεδόν τον φώναζαν «κεφάλα» δεξιά αριστερά.
Μίλησε όταν έκλεισε τα τρία του χρόνια και περνούσε την ώρα του φτιάχνοντας πύργους από τραπουλόχαρτα.

Βλέποντας το γερμανικό στρατό να παρελαύνει, αποκάλεσε τους στρατιώτες «κακομοίρηδες» στους οποίους δε θα ήθελε ποτέ να μοιάσει. «Οι δάσκαλοι στο δημοτικό μου φαίνονταν σαν λοχίες και οι καθηγητές στο λύκειο σαν λοχαγοί», θα πει πολύ αργότερα.
Αυτοί οι λοχαγοί καθηγητές του λυκείου τον θεωρούν από τους πλέον αργόστροφους μαθητές που είχαν ποτέ. Αλλά δεν το λένε έτσι, στον αέρα. Το αιτιολογούν επιστημονικά και άκρως παιδαγωγικά οι άνθρωποι: «δεν απαντά ποτέ αμέσως σε μια ερώτηση. Σκέφτεται ώρες προτού απαντήσει. Δεν αποστηθίζει ποτέ τίποτα. Δηλαδή και να προσπαθήσει, δε μπορεί να το κάνει».

Είναι απείθαρχος, δεν υπακούει σε καμία εντολή, δεν ευθυγραμμίζεται με κανέναν κανόνα, δεν έχει ενδιαφέροντα, δεν ασχολείται με κανένα άθλημα. Κι επιπροσθέτως είναι και Εβραίος. Θέλεις κι άλλα για να καταλάβεις ότι αυτό το παιδί ήταν μια σκέτη καταστροφή;

Κι όμως, ήδη από το δημοτικό, έχει διαβάσει ουκ ολίγα βιβλία βιολογίας, ιατρικής, μαθηματικών, φυσικής και φιλοσοφίας. Δεν αρκούν όμως αυτά για το σχολείο. Ένας καθηγητής του, όχι κακός, ο Ζόσεφ Ντέγκενχαρτ, του λέει ότι δε καταφέρει τίποτα στη ζωή του και καλύτερο θα ήταν να σταματήσει να προσπαθεί να πάρει το απολυτήριο. Προετοιμάζεται μόνος του για την Πολυτεχνική Σχολή της Ζυρίχης αλλά παίρνει 20 στα μαθηματικά και 02 σε όλα τα άλλα μαθήματα. Έτσι, αποτυγχάνει!

Ένας καθηγητής, βλέποντας πράγματα σε αυτόν, τον συμβουλεύει να προετοιμαστεί σε ένα μικρό σχολείο του Ααράου και να ξαναδοκιμάσει. Τα καταφέρνει! Περνάει στο τμήμα μαθηματικών και φυσικής του Πολυτεχνείου. Ως φοιτητής δεν αλλάζει: αντιδραστικός, αφηρημένος, εριστικός, αδιάφορος, εγωκεντρικός. Αργότερα θα δηλώσει ότι δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο, εκτός από μια παράφορη περιέργεια.

Αποφοίτησε από τη σχολή του το 1901 με τον δεύτερο χειρότερο βαθμό ανάμεσα σε όλους τους συμφοιτητές του. Αυτός ο βαθμός του απαγόρευσε να βρει κάποια ακαδημαϊκή θέση με αποτέλεσμα να εργαστεί ως ειδικός τεχνικός τρίτης τάξης στο Γραφείο Ευρεσιτεχνιών της Βέρνης (1902-1909) ενώ παίρνει την Ελβετική υπηκοότητα και απαλλάσσεται από το γερμανικό στρατό. Κάπου εκεί ξεκινάει η πορεία του προς την κορυφή της παγκόσμιας επιστήμης, πορεία που θα τον καθιερώσει ως συνώνυμο του έξυπνου ανθρώπου.

Το όνομά του ήταν Άλμπερτ Αϊνστάιν…

Πηγή Ο κακός μαθητής που άλλαξε τον κόσμο

Ανεξάρτητη παραγωγή σειράς μίνι ντοκιμαντέρ σε θεματικές ενότητες, με θεωρητικές και πρακτικές απαντήσεις, σε ζητήματα που αφορούν στη Φυσική Καλλιέργεια σαν μέθοδο γεωργίας και φιλοσοφία ζωής. «Η Φυσική Καλλιέργεια είναι ένα πνευματικό μονοπάτι που συνδέει επιστήμη, θρησκεία, φιλοσοφία σε μια ενιαία σύλληψη, όπως ήταν
κάποτε στο παρελθόν αδιαίρετες. Η Φυσική Καλλιέργεια φιλοδοξεί να ενώσει Θεό άνθρωπο και φύση.» Παναγιώτης Μανίκης.


ΜΕΡΟΣ 1ο: «Εισαγωγή στη Φυσική Καλλιέργεια» | 14’02»


ΜΕΡΟΣ 2ο: «Εισαγωγή στο Λαχανόκηπο» | 31’48» 


ΜΕΡΟΣ 3ο: «Χλοοτάπητας» | 05’51»


ΜΕΡΟΣ 4ο: «Ανεμοθραύστες» | 04’44’

ΜΕΡΟΣ 5ο: «Το Φυσικό Σχήμα των Δέντρων» | 21’06»

ΜΕΡΟΣ 6ο: «Η Ελιά» | 11’14»


ΜΕΡΟΣ 7ο: «Η Κερασιά» | 05’33»

ΜΕΡΟΣ 8ο: «Ο Λωτός» | 03’33»


ΜΕΡΟΣ 9ο: «Η Δαμασκηνιά» | 04’55»



Σκηνοθεσία – Παραγωγή: Γεράσιμος Μαυρής


ΚΕΝΤΡΟ ΦΥΣΙΚΗΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑΣ
Κλεισοχώρι Έδεσσας | Παναγιώτης Μανίκης |
Τ.K. 58200 ΕΔΕΣΣΑ Phone: 23810-27312 (19:00-21:00)

www.facebook.com/naturalfarmingcenter


Πηγή Η Φυσική Καλλιέργεια με τον Παναγιώτη Μανίκη (Βίντεο)

Αν και το πλαστικό έχει πολλές χρήσιμες χρήσεις, έχουμε γίνει εθισμένοι σε πλαστικά μιας χρήσης με σοβαρές περιβαλλοντικές συνέπειες. Σε όλο τον κόσμο, αγοράζονται ένα εκατομμύριο πλαστικές φιάλες κάθε λεπτό, ενώ κάθε χρόνο χρησιμοποιούνται παγκοσμίως έως και 5 τρισεκατομμύρια πλαστικές σακούλες μιας χρήσης. Συνολικά, το ήμισυ του συνόλου των παραγόμενων πλαστικών είναι σχεδιασμένο να χρησιμοποιείται μόνο μία φορά και στη συνέχεια να απορρίπτεται.

Από τη δεκαετία του 1950, ο ρυθμός παραγωγής πλαστικών έχει αυξηθεί γρηγορότερα από ό, τι οποιοδήποτε άλλο υλικό. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 παράγονται περισσότερα από 8,3 δισ. τόνοι πλαστικού . Περίπου το 60% αυτού του πλαστικού έχει καταλήξει είτε σε χώρο υγειονομικής ταφής είτε στο φυσικό περιβάλλον.

Περισσότερο από το 99% των πλαστικών παράγονται από χημικές ουσίες που προέρχονται από πετρέλαιο, φυσικό αέριο και άνθρακα – οι οποίες είναι βρώμικοι, μη ανανεώσιμοι πόροι. Αν συνεχιστούν οι σημερινές τάσεις, μέχρι το 2050 η βιομηχανία πλαστικών θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου.Αυτά τα πλαστικά προϊόντα μιας χρήσης είναι παντού .Για πολλούς από εμάς, έχουμε γίνει αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μας. Μόνο το 9% όλων των πλαστικών αποβλήτων που παράγονται ποτέ έχει ανακυκλωθεί. Περίπου το 12% έχει αποτεφρωθεί, ενώ το υπόλοιπο – 79% – έχει συσσωρευτεί σε χώρους υγειονομικής ταφής, χωματερές ή φυσικό περιβάλλον. Τα τσιγάρων – τα φίλτρα των οποίων περιέχουν μικροσκοπικές πλαστικές ίνες – ήταν ο πιο κοινός τύπος πλαστικών αποβλήτων που βρέθηκαν στο περιβάλλον σε πρόσφατη παγκόσμια έρευνα. Μπουκάλια, καπάκια, περιτυλίγματα τροφών, τσάντες super market, καλαμάκια και αναδευτήρες ήταν τα επόμενα πιο κοινά στοιχεία. Αυτά τα πλαστικά προϊόντα μιας χρήσης είναι παντού .Για πολλούς από εμάς, έχουν γίνει αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μας, χωρίς καν να σκεφτόμαστε πού θα μπορούσαν να καταλήξουν. Μια τεράστια ποσότητα 8 εκατομμυρίων τόνων πλαστικού καταλήγει στους ωκεανούς του κόσμου κάθε χρόνο. Οι ίδιες ιδιότητες που κάνουν τα πλαστικά τόσο χρήσιμα – η ανθεκτικότητα – καθιστούν επίσης σχεδόν αδύνατη τη φυσική καταστροφή τους. Τα περισσότερα πλαστικά αντικείμενα δεν εξαφανίζονται ποτέ πλήρως. απλώς γίνονται όλο και μικρότερα. Πολλά από αυτά τα μικροσκοπικά πλαστικά σωματίδια καταπίνονται από ζώα εκτρεφόμενα και μη ή από ψάρια που τα μπερδεύουν για φαγητό και έτσι μπορούν να βρουν το δρόμο τους στο πιάτο μας. Αν συνεχιστούν οι τρέχουσες τάσεις, οι ωκεανοί μας θα μπορούσαν να περιέχουν περισσότερο πλαστικό από τα ψάρια μέχρι το 2050.

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να κάνουν οι κυβερνήσεις – από τη διεξαγωγή εκστρατειών ευαισθητοποίησης του κοινού, την παροχή κινήτρων για την ανακύκλωση, ή την οριστική απαγόρευση ορισμένων προϊόντων . Την τελευταία δεκαετία, δεκάδες εθνικές και τοπικές κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο έχουν υιοθετήσει πολιτικές για τη μείωση της χρήσης πλαστικών μίας χρήσης. Και ο αριθμός συνεχίζει να αυξάνεται. Η Αφρική ξεχωρίζει ως η ήπειρος όπου οι περισσότερες χώρες έχουν υιοθετήσει πλήρη απαγόρευση παραγωγής και χρήσης πλαστικών τσαντών. Από τις 25 αφρικανικές χώρες που έχουν απαγορεύσει τις σακούλες, περισσότερο από τις μισές το έκαναν τα τελευταία τέσσερα χρόνια.


Έχουν γίνει πολλές θετικές κινήσεις, αλλά η αλήθεια είναι ότι όλοι μας πρέπει να κάνουμε περισσότερα .

Τα τρία R ,Reduce, Reuse, Recycle (μείωση, επαναχρησιμοποίηση, ανακύκλωση) αντιπροσωπεύουν αυτά που πρέπει να γνωρίζουμε αν θέλουμε να αποφύγουμε τις αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον αλλά και να πετύχουμε εξοικονόμηση χρημάτων, ενέργειας και φυσικών πόρων.



Απέναντι Όχθη

Πηγή Ας μειώσουμε τη πλαστική ρύπανση

Σε αυτή τη γωνιά της Ανατολικής Μεσογείου, οι ιδιαιτερότητες του
κλίματος και της τοπογραφίας, συνθέτουν μια σχεδόν μαγική εικόνα, δίνοντας στους ανθρώπους την αίσθηση πως είναι τυχεροί που ζουν εδώ. Όσο όμως και αν εκτιμούμε την άγρια φυσική ομορφιά και τις πλούσιες παραδόσεις του τόπου μας, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας, το φυσικό περιβάλλον έχει μετατραπεί πλέον σε ένα μωσαϊκό από υποβαθμισμένα οικοσυστήματα και ιδιαίτερα διαβρωμένα τοπία με αβαθή φτωχά εδάφη, που μπορούν πλέον να υποστηρίξουν μόνο μερικά ανθεκτικά είδη φυτών. Επαναλαμβανόμενες πυρκαγιές και
λανθασμένες πολιτικές διαχείρισης των φυσικών πόρων επιταχύνουν  περαιτέρω την ερημοποίηση, εγείροντας σε πολλές περιοχές ζητήματα επάρκειας νερού και επισιτιστικής ασφάλειας. Η κατάσταση αυτή αποτελεί την τοπική έκφανση ενός φαινομένου περιβαλλοντικής υποβάθμισης που εξελίσσεται σε παγκόσμια κλίμακα, με διαφορετική ένταση και ταχύτητα σε κάθε περιοχή, και αναδεικνύει την ανάγκη για τοπικές λύσεις, προσαρμοσμένες στις δυνατότητες και τις ιδιαιτερότητες των κατά τόπους κοινοτήτων και οικοσυστημάτων.
Καθώς το κλίμα μεταβάλλεται απρόβλεπτα, ο μόνος τρόπος να αποτρέψουμε τις επερχόμενες βαθιές οικολογικές κρίσεις και να διασφαλίσουμε τη επιβίωση και την ευημερία μας σε αυτό τον τόπο, είναι να κινητοποιηθούμε και να επιδιώξουμε την αναγέννηση των τοπικών οικοσυστημάτων και την επαναφορά τους σε μια φυσική κατάσταση ισορροπίας. Τώρα, περισσότερο από
ποτέ, γεννιέται η ανάγκη να αναζητήσουμε τρόπους για να ενσωματώσουμε την ανθρώπινη δραστηριότητα στο φυσικό περιβάλλον με σεβασμό και συναίσθηση των ορίων που τίθενται από την ίδια τη φύση και να μετατρέψουμε την επίδραση μας σε ένα παράγοντα που θα προωθεί την πολυπλοκότητα και την ποικιλομορφία, ενισχύοντας έτσι την ανθεκτικότητα και την προσαρμοστικότητα των φυσικών οικοσυστημάτων, αλλά και των
κοινοτήτων που υποστηρίζονται από αυτά.
Αναγνωρίζοντας την ανάγκη να δραστηριοποιηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση, σχεδιάσαμε ένα κύκλο μαθημάτων Περμακουλτούρας τα οποία θα αναδείξουν και θα μεταδώσουν τις βασικές μεθόδους και πρακτικές σχεδιασμού, εστιάζοντας σε εφαρμογές που αφορούν στο μεσογειακό κλίμα.Τα μαθήματα αυτά προτείνουν λύσεις σε ζητήματα βιωσιμότητας και αειφορίας που αφορούν στην οργάνωση της ανθρώπινης δραστηριότητας και τη
διαχείριση των φυσικών πόρων σε επίπεδο αγροκτήματος, για την κάλυψη ενός μεγάλου φάσματος των βασικών καθημερινών αναγκών σε τροφή, νερό, ενέργεια και στέγη. Καλύπτουν βασικές ενότητες ενός σεμιναρίου σχεδιασμού περμακουλτούρας και στοχεύουν στην ενδυνάμωση των συμμετεχόντων στη δραστηριοποίηση τους προς θετικές αλλαγές από τις
οποίες θα επωφελούνται τόσο οι κοινότητες όσο και τα οικοσυστήματα που τους περιβάλλουν.


Ο επόμενος κύκλος μαθημάτων του Περμασχολείου θα πραγματοποιηθεί κατά
την περίοδο Σεπτεμβρίου – Νοεμβρίου 2018 στο αγρόκτημα της Νέας Γουινέας
στη Νέα μάκρη http://neaguinea.org/contact/

Συγκεκριμένα οι ημερομηνίες των μαθημάτων θα είναι οι εξής: 23-30/09, 7-14-21-28/10, 04-11/11.

Οι ενότητες που θα καλυφθούν κατά τη διάρκεια των μαθημάτων είναι οι εξής:

1. Εισαγωγή στο σύστημα σχεδιασμού και τις πρακτικές εφαρμογές της περμακουλτούρας
2. Κλίμα και Τοπογραφία – Τομείς και ζώνες δραστηριότητας
3. Νερό: Συλλογή και διαχείριση + Διαμόρφωση ανάγλυφου (earthworks) για
τη συγκράτηση νερού
4. Έδαφος: Αναγέννηση και εμπλουτισμός εδαφών (πρακτικές και τεχνικές)
5. Αυτόνομα συστήματα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας
6. Φυσική δόμηση
7. Αειφορικά συστήματα παραγωγής τροφής και ζωντανές τράπεζες σπόρων
8. Αστική και κοινωνική περμακουλτούρα

Αν ενδιαφέρεστε να το παρακολουθήσετε, συμπληρώστε και στείλτε μας την αίτηση συμμετοχής ΕΔΩ και στείλτε την στο neaguinea@riseup.net

Απέναντι Όχθη

Πηγή To Περμασχολείο ξεκινά ξανά σε λίγες μέρες!

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (xidaras.gr)


Όταν προκύπτει ένα πρόβλημα θα πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη προκειμένου να μπορέσουμε να το λύσουμε.
Τα παιδιά αρνούνται την ευθύνη τους για τους καβγάδες στους οποίους εμπλέκονται. Τα αδέρφια, συνήθως, κατηγορούν το ένα το άλλο για το ποιος ήταν ο φταίχτης και ποιος ξεκίνησε πρώτος. Ακόμη πολλά παιδιά νιώθουν ότι φταίνε για την έλλειψη αγάπης από τους γονείς του ή το ότι μπορεί επειδή ζήτησαν κάτι, προξένησαν κάτι κακό στο μπαμπά ή τη μαμά.

Μετά από εμπειρία και ωριμότητα γινόμαστε ολοένα και πιο ικανοί να εκτιμήσουμε τις ευθύνες μας απέναντι στον εαυτό μας και τους άλλους.

Για να μάθουν τα παιδιά να εκτιμούν σωστά πού έχουν την ευθύνη και πού όχι, θα πρέπει οι γονείς να αναλάβουν την ευθύνη της ανάπτυξης των παιδιών τους. Δηλαδή να μην ρίχνουν την ευθύνη στο σχολείο, στην κυβέρνηση, στο σύστημα και στους άλλους γενικότερα αλλά να γίνουν υπεύθυνοι γονείς προκειμένου να μεγαλώσουν υπεύθυνα παιδιά.

Έτσι, θα καταφέρνουν περισσότερο να λύνουν τα προβλήματα που αναλαμβάνουν, γιατί αναλαμβάνοντας την ευθύνη ή μερίδιο αυτής μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα προς την κατεύθυνση που θέλουμε. Διαφορετικά, μπορούμε μόνο να παρατηρούμε την αλλαγή που προξενούν οι άλλοι στα προβλήματα μας.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».



Πηγή Η ανάληψη της ευθύνης προϋπόθεση της λύσης του προβλήματος

Τις μεγαλύτερες αλλαγές της ζωής σου, δεν τις συζήτησες με κανέναν.
Δεν τις ανακοίνωσες, δεν τις φώναξες, δεν τις παρουσίασες και το κυριότερο δεν τις διαφήμισες.
Έγιναν μέσα από μια έκρηξή σου, την πιο ανύποπτη στιγμή, που ήταν τόσο δυνατή που σε έκανε κομμάτια.
Και σου πήρε καιρό να τα μαζέψεις τα κομμάτια. Ήταν πολλά και είχαν σκορπίσει στους πέντε ανέμους.
Όμως έκατσες μόνος και τα μάζεψες όλα, με υπομονή.
Τα καθάρισες και τα άπλωσες γύρω σου.
Άλλα τα κράτησες, άλλα τα φύλαξες, άλλα τα πέταξες και κάποια από εκείνα που απέμειναν τα έβαλες στην θέση που τους άξιζε να είναι από την αρχή κι εσύ απλά εθελοτυφλούσες.
Θα βρεις και 2-3 το πολύ, που θα μείνουν εκεί που ήταν από την αρχή γιατί είναι εκείνα που ήταν πάντα καθαρά και δεν έσπασαν ποτέ. Είναι εκείνα, που άντεχαν πάντα, τα πάντα..
Και στέκεσαι και πάλι όρθιος. Φαινομενικά ίδιος, φαινομενικά απαράλλαχτος και ουσιαστικά άγνωστος.
Τόσο άγνωστος που με κάποιους θα πρέπει να ξανασυστηθείς.
Με άλλους πάλι, απλά δεν θα χάσεις το χρόνο σου ξανά όχι για να ξανασυστηθείς αλλά ούτε για να αναπνεύσεις τον ίδιο αέρα..
Θα βρεθούν κι εκείνοι που θα σε ρωτήσουν γεμάτοι περιέργεια “μα τι έπαθες;” κι εσύ το μόνο που θα απαντάς θα είναι η αλήθεια σου.. “τίποτα”.
Και είναι όντως η αλήθεια σου αυτό.
Βλέπεις δεν έπαθες “κάτι”, απλά άλλαξες.
Κι όταν αλλάζεις, ξεβολεύεις.
Ξεβολεύεις εκείνους που στα τεφτέρια τους σε είχαν για δεδομένο.
Ξεβολεύεις εκείνους που νόμιζαν πως σε ήξεραν και πώς ήσουν προβλέψιμος.
Ξεβολεύεις εκείνους που πια δεν χωράνε και θα πρέπει να βρουν καινούριο φυτό για να τραφούν σαν άλλοι κισσοί..
Ξεβολεύεις εκείνους που έμαθαν να τους αγαπάς αδιαπραγμάτευτα, να τους στηρίζεις αδιάκοπα και να τους προστατεύεις βάζοντας τον εαυτό σου δίχτυ ασφαλείας.
Ξεβολεύεις τα ανθρωπάκια που έμαθαν να μην τους χαλάς χατήρι.
Πιο πολύ όμως, ξεβολεύεις τον παλιό σου εαυτό που πια αποχωρεί.
Γιατί πριν βολευτούν οι κισσοί, πριν αράξουν οι κηφήνες, πριν χρησιμοποιηθείς από τους τενεκέδες που ξέρουν να κάνουν μόνο θόρυβο με το κενό τους, τους το είχες επιτρέψει εσύ!
Άρα μην ψάχνεις κανέναν κακό στο παραμύθι.. ο δράκος σου, ήσουν εσύ!
Γι’αυτό και ήξερες ακριβώς πώς να τον σκοτώσεις.
Γιατί και το παραμύθι, και ο δράκος, ήταν δικά σου από την αρχή κι ας τα άφησες να γίνουν… δημοσίας χρήσης!
Μόνο που αυτό το παραμύθι, ακριβώς επειδή το γράφεις εσύ, μπορείς να το αλλάξεις όποτε θες, όπως θες, επειδή το θες, χωρίς να απολογηθείς σε κανέναν..


Σοφία Παπαηλιάδου – www.loveletters.gr

Πηγή Οι μεγαλύτερες αλλαγές της ζωής έγιναν αθόρυβα