25 March, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 18)

Και που λες, μια μέρα ξύπνησαν οι Νορβηγοί κι είπανε «ας πάμε να κάνουμε κάνα καλό στην Αφρική, σκουριάσαμε δω πέρα» και κίνησαν και πήγαν σ’ ένα χωριό όπου είχε πέσει ξηρασία κι είχανε ψοφήσει όλα τα ζωντανά κι οι άνθρωποι σε μαύρη φτώχεια, πείνα και δυστυχία βρισκότανε και είπαν μόλις είδανε τα Νορβηγά «αχ, αυτούνοι οι καλοί άνθρωποι θα μας σώσουν» και κάναν γλέντια και χαρές και ξεφάντωσες πολλές με τα φαγιά των Νορβηγών και να ‘σου αγκαλίτσες και φιλάκια, αλλά οι βόρειοι δεν γνωρίζανε τίποτα από ζώα και βοσκοτόπια, μονάχα για ψάρια ήτανε καλά κατατοπισμένοι κι έτσι έψαξαν ένα γύρω και βρήκανε μια λίμνη εκεί κοντά που είχε ψαράκι μπόλικο και νόστιμο, ποιότης πρώτη που λένε, και βαλθήκανε να διδάξουν στους βοσκούς την τέχνη της ψαρικής κι οι βοσκοί, (προκειμένου να πεινάνε) δοκίμασαν το ψαράκι και το βρήκανε καλό και το εντάξαν στην κουζίνα τους με άνεση.

Αρχίσανε οι ντόπιοι να ψαρεύουν με μανία, να ξεραίνουν τα ψάρια και να τα εξάγουν σε κοντινές πόλεις, σε πολυτελή εστιατόρια, ντελικατέσεν που λένε, κι όλα πηγαίνανε πρίμα έξτρα γκουτ, μέχρι που οι βόρειοι το πρόσεξαν αυτό και καταχάρηκαν. Χαρήκαν το λοιπόν οι Νορβηγοί, πολύ χαρήκαν, τόσο που είπανε να σιάξουν έναν τόπο να παγώνουν τα ψάρια να αναπτυχθεί περισσότερο το εμπόριο και μαζί του οι καλοί Αφρικανοί, αλλά αντί να σιάξουν ένα μεγάλο ψυγείο, ας πούμε, που να μπορεί να λειτουργεί με μπαταρίες, λέμε τώρα, ανασκουμπώθηκαν (μελέτες, μηχανικάρες, τσιμέντα, κλπ) φωνάξανε και τα Γερμανά που είναι μανούλες στα κατασκευαστικά έργα, να φάνε τίποτα κι αυτά, και σηκώσανε μια εργοστασιάρα καταψύξεως με τέλεια πορτοπαράθυρα και προβόλους, να τη βλέπεις και να χάσκεις από την μοντερνιά της (παρεμπιπτόντως, βρήκανε δουλειά στο χτίσιμο και εξειδικεύτηκαν πολλοί ντόπιοι) αλλά όταν πήγανε να βάλουν μπρος τα μηχανήματα, ανακάλυψαν ότι δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα στο χωριό και το εργοστάσιο δεν ήτανε δυνατό να λειτουργήσει με μπαταρίες. Τόσο καλή μελέτη και προετοιμασία λέμε.

Ούτε που πέρασε μια στιγμούλα από το μυαλό τους (αυτό το μαλακό πράμα που υπάρχει στα βόρεια κεφάλια, δλδ) ότι εκεί πέρα δεν ήτανε Νορβηγία, Αφρική ήτανε και η δουλειά πήγε στράφι, εκτός από τους ειδικευμένους εργάτες που μετανάστευαν γρήγορα γρήγορα να πάνε σ’ άλλες πολιτείες να βρουν δουλειά, όχι που θα καθότανε μορφωμένοι άνθρωποι να πεινάνε μαζί με τσι ντόπιοι, τσι αμόρφωτοι γύφτουλες, που όλα τα λεφτά που βγάλανε τα ρίξαν στην αγορά αμνοεριφίων και ξαναγύρισαν στα βοσκοτόπια τους, όπου ξαναξεραθήκαν και ξαναπεινάσαν και φτου κι απ’ την αρχή ξανακατέβασμα στη λίμνη και ξαναψαροφαγία, αλλά χωρίς ξένη βοήθεια πλέον και μ’ ένα κάρο χρέη ίσαμε την κορφή του Έβερεστ λέμε, κι ότι βγάζανε το δίναν πίσω να ξεπληρώσουνε τσι έξυπνοι νορβηγοί που τους βοηθήσαν να αναπτυχθούν και οι νορβηγοί ξανακατεβήκαν στο χωριό να ξαναβοηθήσουν και ρίχνανε τρόφιμα και ρουχισμό από τ’ αεροπλάνα και τώρα οι Αφρικανοί χωριάτες δεν είναι πλέον μονάχα φτωχοί και καταχρεωμένοι, αλλά γίνανε και πρώτης τάξης τεμπέληδες, γιατί σου λέει «γιατί να πα να κοψομεσιάζομαι να δουλεύω, αφού μου τα ρίχνει ο ουρανός τα χρειαζούμενα;»

Οι Νορβηγοί μη νομίζεις ότι χάνουνε, κερδίζουν τα μάλα, που λένε, θησαυρίζουν, γιατί αυτούνες οι επιχειρήσεις χρηματοδοτούνται από δουνουτιά και οηέδες για να βοηθάνε να αναπτύσσεται ο κόσμος και είναι εξαιρετικά κερδοφόρες. Αμ, πώς!


Πηγή Δουλειές με φούντες

Photo Akash
Ο Ανταίος είναι επιχειρηματίας και ευρωβουλευτής. Έχει εργοστάσια παραγωγής ρούχων στην Καμπότζη,στην Σρι Λάνκα και στο Μπαγκλαντές. Εκεί ράβουν τα πατρόν για γνωστές ιταλικές μάρκες. Εκεί γίνεται η παραγωγή και από εκεί η διάθεση στις ανεπτυγμένες χώρες.Ο Ανταίος ταυτόχρονα κάνει μεγάλες δωρεές σε νοσοκομεία της Ευρώπης και μάλιστα έχει ιδρύσει και ορφανοτροφείο με το όνομα του.Ο Ανταίος αναγνωρίζεται στους κύκλους του ως μέγας φιλάνθρωπος.


Ο Ανταίος από την άλλη έχει πλήρη γνώση των συνθηκών που επικρατούν στα εργοστάσια του. Παιδιά κάτω των 12 ετών αποτελούν το εργατικό δυναμικό του και επιστάτες των παιδιών γίνονται οι ντόπιοι εργάτες που κάποτε ήσαν παιδιά και δούλευαν κάτω από τις ίδιες συνθήκες.Βλέπε φώτο.
Ουσιαστικά εκεί βασίζεται το χρήμα του,εκεί η δόξα του στην χρήση των παιδιών για ίδιον όφελος. Όλα τα παιδιά στα εργοστάσια φοβούνται κ υποτάσσονται στον Ανταίο γιατί τους ταΐζει μα και τους ξεφτιλίζει την ύπαρξη.
Ο ίδιος ο Ανταίος φέτος δώρησε χρήματα για την πτέρυγα των νεφροπαθών μα τις νύχτες αδύνατον του είναι να κοιμηθεί όσες δωρεές κι αν κάνει.
Από την άλλη ο Γαβριήλ είναι ένας απλός ταξιτζής που κάνει κούρσες. Συχνά ξεχνάει να βγάλει φλας η σταματάει στην μέση του δρόμου..Όσοι όμως μπαίνουν στο ταξί του κάνουν απλές αληθινές κουβέντες που άλλες φορές είναι χαρούμενες και ευγενικές κ άλλες φορές σκληρές και παγωμένες. όμως πάντα αληθινές… Αυτό τίποτα άλλο.ούτε δωρεές ούτε μεγαλεία.Και το βράδυ κατάκοπος αγκαλιάζει το σπιτικό του και ανάλαφρος κοιμάται έως την άλλη το πρωί.

Άλεξ Κουπί

Πηγή Τα φαινόμενα απατούν

Η Δανία έχει τη δεύτερη υψηλότερη κατά κεφαλήν κατανάλωση βιολογικών τροφίμων στον κόσμο, μετά την Ελβετία. Τα βιολογικά τρόφιμα αποτελούν το 24% των συνολικών πωλήσεων τροφίμων στην Κοπεγχάγη.Ακόμη καλύτερα, το 89% των τροφίμων που καταναλώνονται στις δημόσιες καντίνες της πόλης της Κοπεγχάγης, όπως κέντρα ημερήσιας φροντίδας, νοσοκομεία και σχολεία, είναι βιολογικά. Αυτή η μετάβαση έχει αναδιαμορφώσει το δημόσιο σύστημα διατροφής καθώς και τα γεύματα που απολαμβάνουν οι πολίτες της Κοπεγχάγης.


Ο Δήμος της Κοπεγχάγης έχει ξεκινήσει από το 2001 και έχει σαφή στόχο να φτάσει το 90% της βιολογικής παραγωγής σε όλη την προμήθεια όλων των 900 δημόσιων κυλικείων σε όλη την πόλη. Διευκόλυνε μια εντατική συνεργασία μεταξύ των βιοκαλλιεργητών, των εταιρειών τροφίμων και των χονδρεμπόρων για την επέκταση των οργανικών προμηθειών στις δημόσιες καντίνες. Για να επιτευχθεί ο στόχος ήταν απαραίτητο να εκπαιδευτεί και το προσωπικό των κυλικείων, ενώ ταυτόχρονα αναβαθμίστηκαν οι μέθοδοι προμήθειας για να εξασφαλιστεί επαρκή προσφορά ποιοτικών οργανικών προϊόντων. Και όλα αυτά χωρίς να αυξηθεί ο προϋπολογισμός σε κανένα κυλικείο.

Η βασική ιδέα πίσω από τη στρατηγική στις κουζίνες είναι να εκπαιδευτεί το προσωπικό των κουζινών στις τεχνικές μαγειρέματος έτσι ώστε να είναι σε θέση να μαγειρεύουν τα τρόφιμα από το μηδέν, σε αντίθεση με τη χρήση επεξεργασμένων και ημικατεργασμένων τροφίμων, και αυτό σημαίνει ότι μπορούν να αντέξουν οικονομικά να αγοράσουν ακριβότερα βιολογικά τρόφιμα και έτσι να παρέχουν πιο θρεπτικά, φιλικά προς το κλίμα και ελκυστικά γεύματα. Για παράδειγμα, έλαβαν εκπαίδευση για τη χρήση εποχιακών λαχανικών, με λιγότερα κρέατα, ψήσιμο, συντήρηση, ζύμωση και γενική μείωση των απορριμμάτων τροφίμων.


Πηγή Επανάσταση των βιολογικών τροφίμων στην Κοπεγχάγη.

Τόσες και τόσες είναι εκείνες οι ώρες, που δεν μπορείς να αναπνεύσεις ελεύθερα, που νιώθεις μια σκοτεινή σιλουέτα να σε ακολουθεί και δεν είναι τίποτα παρά η ίδια η σκιά της μιζέριας σου. Σου μαθαίνουν από μικρό παιδί πως έχεις ευθύνες. Τα δικαιώματα είναι δευτερεύον θέμα αλλά μάλλον ο όρος «δευτερεύον» είναι συνήθως επιεικής. Μεγαλώνουμε μέσα σε μια ψευδαίσθηση. Θεωρούμε πως έχουμε ελευθερία. Πως το παν στη ζωή μας είναι η γαλήνη και η ηρεμία. Και τι κάνουμε για να αποκτήσουμε αυτά τα ανθρώπινα, πνευματικά αγαθά; Τίποτα απολύτως. Πρώτα μας βάζουν στα σχολεία όπου εκεί δεχόμαστε κριτική για το αν διαβάσαμε, για το αν δεν διαβάσαμε, για το αν τα μάθαμε παπαγαλία και ούτω καθεξής. Σαν μαθητές έχουμε ευθύνη, αλλά οι δάσκαλοι, εκμεταλλευόμενοι τη θέση εξουσίας τους, όντας μεγαλύτεροι –γιατί αυτή είναι η μόνη εξουσία που έχουν στους μαθητές– αποποιούνται κάθε ευθύνης. Φυσικά δεν είναι όλοι οι δάσκαλοι έτσι αλλά ένα επαρκές ποσοστό το οποίο μας δίνει το δικαίωμα να αναφερθούμε σε αυτούς.

Στο σχολείο ουσιαστικά μαθαίνεις την υποταγή και την κριτική. Κανονικά θα έπρεπε να μαθαίνεις το σεβασμό και να επιδίδεσαι με ορθό τρόπο προς τη μάθηση. Εκεί σου έχουν πει πας για να μάθεις, «να γίνεις άνθρωπος». Και πάνω σε αυτό ας πιάσουμε αυτή την απλή λαϊκή ρήση. «Να γίνεις άνθρωπος…». Σε αυτό το σημείο δεν φέρουν την ευθύνη μόνο οι καθηγητές, φέρουν την ευθύνη και άλλοι φορείς όπως η οικογένεια και το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά. Άλλη μια μορφή εξουσίας δημιουργείται εκτός από εκείνη των δασκάλων και είναι οι λεγόμενοι «τραμπούκοι». Εκείνοι που το μόνο που αποσκοπούν είναι να δημιουργήσουν φόβο γύρω από το όνομά τους. Ο τραμπούκος αυτόματα αποποιείται το ρόλο του «παιδιού» όταν γίνεται τραμπούκος. Και τι ενοχλεί αυτός ακριβώς αυτός ο τύπος μαθητή ή συνεργάτη κλπ.; Σου αφαιρεί το δικαίωμα σου να είσαι ελεύθερος, ήρεμος, γαλήνιος.

Στη συνέχεια, πάμε στην ενήλικη ζωή… Εργοδότες ή Αφεντικά; Πόσο υποτακτικός προσδιορισμός το «Αφεντικό». Γιατί αφεντικά είχαν οι σκλάβοι, όχι οι εργαζόμενοι. Θα έχεις όνειρα που θα στα διαλύσουν αυτοί οι «μικροί» εξουσιαστές. Όλοι θα συζητούν για την αγορά εργασίας, για τα tips που πρέπει να ακολουθείς για να βρεις δουλειά. Αν είσαι τυχερός και βρεις δουλειά επιπλέον, είναι πολύ πιθανό να βλαστημάς την τύχη σου. Φυσικά δεν μιλάω για τη δουλειά των ονείρων σου, ούτε για μια εργασία που σχετίζεται με το αντικείμενο που εσύ θες ή έχεις σπουδάσει πάνω σε αυτό. Μιλάω για μια ολοκληρωτικά βαρετή δουλειά που σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνά το καθιερωμένο οχτάωρο και σε καθιστά κουρασμένο σωματικά και ψυχικά. Θυμάσαι που σου μίλησα για ελευθερία, ηρεμία και γαλήνη; Αυτά θα πρέπει να τα ξεχάσεις, γιατί πρέπει να μάθεις πως στην κοινωνία που ζούμε πρέπει να μάθεις να δουλεύεις σα σκυλί και να λες και ευχαριστώ.

Ποτέ κανείς δε θέλησε να σου μάθει τα πνευματικά αγαθά σου. Πώς θα μπορούσες άλλωστε αφού δεν έχεις καλά-καλά τα βασικά, υλικά αγαθά;

Η κοινωνία όπως είναι τώρα δεν είναι πανανθρώπινη γιατί το σύστημά της δεν είναι πανανθρώπινο. Διαχωρίζει τους ανθρώπους σε τάξεις και στη προκειμένη περίπτωση, σχετικά με το θέμα που προαναφέρθηκε, μιλάμε για «εξουσιαστές» και «υποτακτικούς».

Βρίσκομαι στην ευνοϊκή θέση να μην ανήκω, αυτή τη στιγμή σε κάποια κατηγορία από τις δύο. Επιζητώ στην προσωπική μου ζωή ευημερία. Να έχω ελεύθερο χρόνο, να είμαι ήρεμη και γαλήνια. Να διασκεδάζω, να περνώ χρόνο με τους δικούς μου. Επιζητώ ένα σύστημα σαν εκείνο που αναφέρει ο Πωλ Λαφάργκ, στο Δικαίωμα στην Τεμπελιά. Αναζητήστε και διαβάστε αυτό το δοκίμιο, αν δε σας κάνει κόπο, και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Το παν στη ζωή μας δεν είναι τίποτα παραπάνω από το να γνωρίζεις την Τέχνη του να είσαι ήρεμος… Ήρεμος με την αίσθηση της εσωτερικής σου γαλήνης και όχι «ήρεμος», συνώνυμος του ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΥ!


Πηγή Η Τέχνη του να είσαι Ήρεμος

Είναι στιγμές που θες να φωνάξεις, να διαμαρτυρηθείς και ν΄αλλάξεις ανθρώπους, συμπεριφορές και νοοτροπίες. Την κοινωνία ολάκερη. Κι απλά κάθεσαι, παρατηρείς και σκέφτεσαι.
«Ω, σκέψη, που με παρασύρεις;» αναρωτιέσαι. Στο παρελθόν; Στο μέλλον; Δεν τα πειράζεις αυτά, δεν αλλάζουν. Τώρα ζω, σήμερα. Και τι να κάνω; Απλά γράφω σκέψεις περίεργες στο χαρτί. Περίεργος κι εγώ μια ζωή, στην πράξη. Άλλωστε, ο δρόμος της περιέργειας οδηγεί στο παλάτι της σοφίας.1
Κι εγώ σοφός; Μάλλον πλούσιος σ’ εμπειρίες που βαραίνουν το νου και τη ψυχή. Άχρηστες μπροστά σ’ αδιάφορους, απίστευτες μπροστά σε άπιστους Θωμάδες. Κι εγώ; αόρατος μπροστά σε ζωντανούς. Και γνωριμίες πλούσιες. Καθηγητές κι εθισμένοι, βουλευτές και χαμένοι ιερείς και κολασμένοι.
Και λες: «Προλαβαίνω στα τριάντα πέντε ν’ αλλάξω». Δεν αλλάζει ο κόσμος με μιας. Εγώ αλλάζω. Κι αν αλλάξω εγώ, θα έχει αλλάξει και ένα μικρό κομμάτι του κόσμου. Φοράς το γιλέκο και ελπίζεις. Άδικα; Μήπως είναι καλύτερα να πάρω τη «μαλακία» που πουλάω και να ψοφήσω στο παγκάκι μου; Ένα παγκάκι που άνθρωποι έφτιαξαν κι άνθρωποι κάθονται, κοιμούνται, ζουν.

Άνθρωποι, κοινωνία, ο κόσμος. Ένας κόσμος που είχα ξεχάσει. Μήνες κλεισμένος –απομονωμένος εκούσια από επιλογή ενός άρρωστου μυαλού– σ’ ένα παρατημένο κτίριο, πνιγμένος από καταθλίψεις, ενοχές και βιβλία. Τροφές για σκέψεις και το κορμί μισό. Σαράντα κιλά, άπλυτο, αξύριστο, απεχθές. Ούτε για συσσίτιο όρεξη πια. Και μια φωνή βγαλμένη από το πιο βαθύ πηγάδι της κόλασης, όταν από περιέργεια δοκιμάζεις να μιλήσεις με τον εαυτό σου. Ν’ αναρωτηθείς: «Πέθανα; Με ξέχασε ο Θεός εδώ κάτω; Γιατί δεν με βλέπει κανείς; Δεν μου μιλάει κανείς; Υπάρχω;». Δύσκολο το «περιθώριο». Όχι, δεν ήθελα να υπάρχω, τότε. Σήμερα;
Σήμερα, άλλοι δεν θέλουν να υπάρχω. Θέλω εγώ, όμως. Εγώ, ο χωρίς Ε9, χαμογελάω και προχωρώ σε πείσμα όλων. Εγώ, ο βρωμιάρης, άστεγος, ο σπουδαγμένος με βιογραφικό και μια βιβλιοθήκη στο μυαλό. Και μια πεζοπορία Αθήνα-Κυλλήνη για να βρω δουλειά, μακριά από την πόλη, με τον φράτε Λεόνε2 συνοδοιπόρο. Και βρήκα έναν Θεό που μαλάκωνε τις πέτρες να ξαπλώσω, που πλάταινε τα δέντρα για να χαίρομαι τη σκιά τους, που έστελνε σπουργίτια και άσπρες πεταλούδες για συντροφιά μου κάθε ξημέρωμα. Κι έκανε τον ήλιο να μου χαμογελά. Θυμόμουν τον πατέρα μου να παίρνει τη γάιτα και ν’ ανοίγεται στη λιμνοθάλασσα, νύχτα ακόμα, να ψαρέψει.
Απορούσα τότε. Τώρα ξέρω, πατέρα. Εκεί βλέπεις τον πλάστη, κάθε πρωί, από την αρχή να χτίζει. Θυμήθηκα και γύρισα. Γιατί; Αξίζει, ρε Νικόλα;
Αξίζω, αξίες. Ποιες, γιατί και για ποιον; Και τελικά τι ζητάω; Άλλη μια εμπειρία να ζήσω; Άλλο ένα βιβλίο να ταξιδέψω; Άλλη μια καλημέρα να πω; Άλλη μια «σχεδία» να πουλήσω; Και, τελικά, τι είναι αυτή η «σχεδία», παιδί μου; 


ΣΧΕΔΙΑ ΕΙΝΑΙ

Είναι η γαζία που μοσχοβολάει στην Ανθούπολη και οι χαμένοι τουρίστες που ρωτούν: «Acropolis;». Άιντε ξαναβάλτους στο μετρό. Δύσκολα τα ελληνικά.
Είναι ο ταξιτζής που σου κλέβει τη σκιά στην Ερμού, Αύγουστο μήνα και πριν γκρινιάξεις, εσωτερικά, ακούς: «Στον ήλιο θα κάτσεις παιδί μου; φεύγω ένα λεπτό. Τι καφέ πίνεις; Μην τον πάρω λάθος». Και μέχρι να έρθει ο καφές, έχεις στο χέρι παγωτό από μια κοπέλα. Όμορφο διάλειμμα.
Είναι ο ράπερ στον Ευαγγελισμό, βγαλμένος από βιντεοκλίπ, γεμάτος χρυσά βαρίδια. Αυτός που σκέφτεσαι πως δεν αγοράζει το τεύχος με τίποτα και ξάφνου: «Έι, αδελφάκι, δώσε μου ένα τευχάκι».
Είναι η μέρα της αναδουλειάς στη Βιβλιοθήκη. Κι η πρώτη αναγνώστρια να σου υπενθυμίζει ποιητικά την αρετή της υπομονής: «Να περιμένεις, όπως περιμένεις τον ήλιο να βγει κάθε πρωί».
Είναι πολλά, όμορφα και άσχημα. Είναι ζωή. Είναι η ζωή που είχα αφήσει. Είχα παρατήσει. Είμαι και εγώ που με είχα ξεχάσει. Είναι και το παρελθόν που δεν πρέπει να ξεχνώ. Δεν με λυπάμαι πια, σίγουρα μετανιώνω. Δεν ξεχνώ το παγκάκι στην Κάνιγγος, ξεγραμμένος και ετοιμοθάνατος με τον «Παίκτη»3 στα χέρια μου.
Ένα παγκάκι που με σεβάστηκε περισσότερο από έναν «άνθρωπο» στο Παγκράτι που μου πρότεινε να γυρίσω εκεί και να ψοφήσω, με τη «μαλακία» που πουλάω για παρέα. Έναν «άνθρωπο» που ήθελε απεγνωσμένα να «κάνει έρωτα» με τον πατέρα μου και το σπίτι μου.
«Δεν έχω πατέρα, ούτε σπίτι και εσείς τα βρίσατε και τα δύο», απάντησα, προσπαθώντας ν’ απεγκλωβίσω τον καρπό μου από τα χέρια του. Εκείνος προσπάθησε να παρκάρει τη «χιλιάρα του» πάνω στο πεζοδρόμιο, πάνω και από εμένα στην είσοδο του Βασιλόπουλου, κι εγώ ο βρωμιάρης της «σχεδίας» τόλμησα να υπενθυμίσω πως είναι πεζοδρόμιο. Αφού ξεθύμανε πάνω μου τους καημούς του, δεν κρατήθηκα και φώναξα: «Για κάτι μαλάκες σαν κι εσένα δεν έχω σπίτι». Πήρα την τσάντα μου, έκλαψα και σχόλασα.
Καμία όρεξη για δουλειά, αλλά και ανάγκες. Δύο ώρες, με το ζόρι, στη Δράκου το απόγευμα και μια κυρία να σου λέει: «Το αγόρασα πρώτη φορά, γιατί με κέρδισε η παρουσία σου». Περίεργη μέρα. Απορείς, σκέφτεσαι, ένα δάκρυ κι αύριο πάλι. Ένα αύριο που ξημερώνει και σιγοτραγουδάς:

«Όταν χαράζει ο πρώτος στεναγμός
βγαίνει απ’ τα πιο σφιγμένα χείλη.
Σαν πεταλούδα στην κάμαρη πετά
ψάχνοντας άνοιγμα να φύγει.
Αν είσαι μόνος, αν είσαι αδύναμος,
η χαραυγή θα σε ξεκάνει.
Έχει το μύρο, έχει τη σιγαλιά
κι έχει τον ήλιο τον αλάνη.
Καινούρια μέρα, καινούριος ποταμός,
στις εκβολές του θα προσφέρει
όσα χαθήκαν, όσα ξεχάστηκαν
κι όσα γι’ αυτά κανείς δεν ξέρει.
Πίσω από τους λόφους,
πίσω από τα βλέφαρα
Υπάρχει τόπος και για σένα.
Χωρίς Βαστίλλη, χωρίς ανάθεμα
Χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα»4

Ζητώ συγγνώμη από τους αναγνώστες μας, καθώς έβρισα φορώντας το γιλέκο. Ζητώ συγγνώμη από τους συναδέλφους μου για τους χαρακτηρισμούς, μα δεν είναι δικοί μου. Και ζητώ συγγνώμη από το κατάστημα σουπερμάρκετ στο Παγκράτι για την ένταση εκείνη την ημέρα.
Προσπάθησα ατυχώς και λανθασμένα να υπερασπιστώ έναν πατέρα που εγώ ο ίδιος πρόδωσα. Έναν πατέρα που με έμαθε με τις πράξεις και τη ζωή του πως όλοι είμαστε αδέρφια. Ακόμη κι ο προαναφερθείς κύριος. Ίσως είναι άρρωστος όπως εγώ, ίσως με χίλιες σκοτούρες στο κεφάλι του, πάντως αδερφός μου, που χρειάζεται την κατανόησή μου και όχι το θυμό μου.
Χρειάζεται να πάρει στα χέρια του το κλειδί που είναι κάτω από το γεράνι. Ένα κλειδί που μου έδωσε και μένα κάποτε η μητέρα μου και την ευχαριστώ.
Μου έδωσε και ένα γράμμα πριν από δύο χρόνια περίπου –το μόνο που έχω για να θυμάμαι τους δικούς μου, πού και πού– και που κλείνει γράφοντας: «Τα δύσκολα ο Θεός τα δίνει σ’ αυτούς που τα αντέχουν. Σε περιμένω ελπίζοντας».
Κι εγώ θα συμπληρώσω λόγια του Νίκου Καζαντζάκη: «Το σίδερο, το ατσάλι λυγίζουν. Ο άνθρωπος αντέχει». Συνέχισε να ελπίζεις, μητέρα.

Υποσημειώσεις
1. «Οι γάμοι του ουρανού και της κόλασης», του Ουίλιαμ Μπλέικ.
2. «Ο φτωχούλης του Θεού», του Νίκου Καζαντζάκη.
3. «Ο παίκτης», του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.
4. «Όταν χαράζει», στίχοι, μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου.


Νίκος Σέρβος

Πηγή Η ζωή που είχα αφήσει

Αέναη ανάπτυξη δεν είναι δυνατή σε ένα πεπερασμένο πλανήτη. Διότι αυτή βασίζεται πάντα στην ανθρώπινη εργασία και την κατανάλωση των περιορισμένων πόρων. Παρά το γεγονός ότι οι τεχνολογικές καινοτομίες, οι ήπιες πηγές ενέργειας και η μετάβαση σε «κοινωνίες υπηρεσιών» έχουν οδηγήσει σε κάποια σχετική αποσύνδεση της υπερκατανάλωσης των πόρων με την ανάπτυξη, δεν έχει αλλάξει ριζικά τίποτα. Μέχρι τώρα, η «ανάπτυξη» πάει πάντα χέρι-χέρι με την αύξηση της κατανάλωσης των πόρων.
Αυτό ισχύει και για την Apple και τη Google, δύο από τις μεγαλύτερες σε αξία εισηγμένες στα χρηματιστήρια εταιρείες στον κόσμο, που οι συμβατικοί και πράσινοι οικονομολόγοι θεωρούν σαν μη προβληματικές οικολογικά («Εδώ δεν έχουμε απόβλητα και δε βρωμάει τίποτα»). Ακριβώς σε αυτά τα σκοτεινά σημεία εκείνων που λατρεύουν την ανάπτυξη είναι που στρέφει την προσοχή του το κίνημα της Αποανάπτυξης: διότι δεν ζούμε σε έναν κόσμο, όπου τα iPhone-Chips γίνονται από άμμο των παραλιών του Σαν Φρανσίσκο και επεξεργάζονται στη συνέχεια σε κινητά τηλέφωνα από καλά αμειβόμενους απασχολούμενους. Αντ ‘αυτού, το επιχειρηματικό μοντέλο της Apple χρειάζεται σπάνιες γαίες, που η εξόρυξή τους συνοδεύεται από ερήμωση τοπίων και εκτοπισμό ανθρώπων. Οδηγεί στην υπερκατανάλωση ενέργειας των τεχνολογιών της πληροφορίας και της επικοινωνίας (ήδη σχεδόν στο ένα πέμπτο της συνολικής ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας) και βασίζεται σε κακές συνθήκες εργασίας και υπερεκμετάλλευσης των εργαζομένων. Είναι ένα τέλειο παράδειγμα της ψευδαίσθησης μιας «πράσινης, ανεπτυγμένης οικονομίας», η οποία οποιοδήποτε απόβλητο το μετακινεί στις φτωχότερες περιοχές του πλανήτη.
Υπάρχουν όρια στις τεχνικές λύσεις

Η πρόταση της «πράσινης ανάπτυξης» ή της «βιώσιμης ανάπτυξης» θεωρεί ότι μέσω της «πράσινης» τεχνολογίας που θα αναπτύξει το «πράσινο» κεφάλαιο κάνοντας επενδύσεις στον τομέα της, θα επιτευχθεί και η προστασία του κλίματος, που βέβαια είναι το πιο σημαντικό, αλλά όχι και μοναδικό παράδειγμα. Για αυτό θα χρειασθεί να πάρουμε τέτοια άμεσα μέτρα τα επόμενα χρόνια, ώστε να πετύχουμε σε παγκόσμιο επίπεδο μηδενικές εκπομπές σε όλους τους τομείς, συμπεριλαμβανομένης της θέρμανσης κτιρίων, της ενεργειακής χρήσης καυσίμων ή των λιπασμάτων. Ωστόσο, για τις δραστικές συνέπειες που συνδέονται με όλα αυτά δεν γίνεται συζήτηση σχεδόν από κανέναν.
Η προστασία του κλίματος και η οποιαδήποτε «ανάπτυξη» συμβαδίζουν, στο βαθμό που βασίζονται αποκλειστικά σε τεχνικές επιλογές, όπως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και η ενεργειακή απόδοση για την αντικατάσταση των ορυκτών καυσίμων στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, θερμότητας, κίνησης ή λιπασμάτων. Μπορεί να πουληθεί νέα τεχνολογία και έτσι να επιτευχθεί «ανάπτυξη» για το κεφάλαιο που έχει επενδυθεί στον τομέα. Αλλά μόνο με τη βοήθεια της τεχνολογίας, δεν επιτυγχάνονται οι προαναφερόμενοι στόχοι. Η πρόκληση της κλιματικής αλλαγής είναι απλά πάρα πολύ μεγάλη, για να είναι μόνο θέμα τεχνολογίας!
Εξάλλου, τεχνικά γινόμαστε μεν καλύτεροι, αλλά ταυτόχρονα αυξάνουμε τη χρήση υλικών και ενέργειας, πράγμα που σημαίνει ότι παράγονται όλο και περισσότερες εκπομπές. Επιπλέον, λείπουν και κάποιες αποτελεσματικές τεχνικές λύσεις για ορισμένους τομείς εκπομπών, για παράδειγμα στη γεωργία. Οι προηγούμενες στατιστικές και προβλέψεις βασίζονται επίσης σε ωραιοποιημένους μαζικούς υπολογισμούς. Οι βιομηχανικές χώρες όπως π.χ. η Γερμανία ισχυρίζονται ότι μειώνουν τις εκπομπές, αλλά στην πραγματικότητα ο βιομηχανικός και μεταβιομηχανικός τρόπος ζωής σε αυτές τις χώρες τις αυξάνει. Ο τρόπος ζωής μας μεταφέρει τις εκπομπές απλώς στις αναδυόμενες αγορές των υπο «ανάπτυξη» χωρών, καθώς τα καταναλωτικά μας προϊόντα προέρχονται όλο και περισσότερο από εκεί.
Εκτός αυτού, όλοι μιλάνε για το κλίμα, αλλά θα πρέπει να αντιμετωπιστούν ταυτόχρονα και άλλα οικολογικά προβλήματα- όπως π.χ. η υποβάθμιση των εδαφών και των οικοσυστημάτων- που θέτουν εξίσου μακροπρόθεσμα σε κίνδυνο την ανθρώπινη ύπαρξη. Η λύση είναι προφανής: να δώσουμε περισσότερο χώρο στη φύση! Η τεχνολογία από μόνη της, είναι ακόμη λιγότερο επαρκής σε αυτές τις περιπτώσεις από ό,τι για την προστασία του κλίματος.
Το κίνημα της Αποανάπτυξης δεν είναι εναντίον των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και της πολιτικής της επάρκειας, αλλά επισημαίνει ότι σε έναν κόσμο με αυξανόμενη οικονομική ανάπτυξη αυτές οι στρατηγικές προσήλωσης στην τεχνολογία δεν αρκούν. Ειδικά όταν θα πρέπει να καταστεί δυνατό ένα παρόμοιο βιοτικό επίπεδο για όλους τους ανθρώπους, χωρίς να καταστρέψουμε τον πλανήτη.
Δεν υπάρχει βιωσιμότητα χωρίς αλλαγή του τρόπου ζωής
Εκτός από την πράσινη τεχνολογία, η προστασία του περιβάλλοντος απαιτεί επίσης έναν πιο χαλαρό-στηριγμένο στην επάρκεια και όχι στην υπερκατανάλωση- τρόπο ζωής. Έτσι δεν αρκεί π.χ. να οδηγούμε μόνο πιο αποδοτικά και ενεργειακά αναβαθμισμένα αυτοκίνητα. Θα χρειασθεί να περπατήσουμε ξανά, ή να χρησιμοποιήσουμε το ποδήλατο, το λεωφορείο και το τρένο. Ενάντια σε αυτήν την δυσάρεστη αλήθεια, δεν βοηθά κανένα πακέτο ψευδαίσθησης, όπως π.χ. των αναδασώσεων, ώστε τα δένδρα να δεσμεύσουν τις εκπομπές που αποσταθεροποιούν το κλίμα. Το μέγεθος των απαραίτητων για αυτό αναδασώσεων, θα πρέπει να είναι τόσο γιγαντιαίο, που θα είναι αδύνατο να τις κάνουμε.
Επομένως, η στροφή προς μια πιο βιώσιμη κοινωνία δεν λειτουργεί χωρίς έναν νέο τρόπο ζωής. Πρέπει να καταναλώνουμε λιγότερα. Έτσι, ενόσω θα επικρατεί η αγορά, θα πωλούνται επίσης λιγότερα. Για παράδειγμα, σημαντικά λιγότερες πτήσεις μακρινών διακοπών ή αυτοκίνητα. Ο τερματισμός της «αναπτυξιακής» κοινωνίας είναι εφικτός μόνο με ένα καλό ξεκίνημα από τις βιομηχανικές χώρες, οι οποίες υποτίθεται ότι ηγούνται της προστασίας του κλίματος βάσει των συμφωνιών του Παρισιού. Από αυτό δεν μπορούμε να ξεφεύγουμε ούτε με το όραμα ενός καθαρού κόσμου υπηρεσιών, χωρίς κανένα οικολογικό αποτύπωμα, όπως το προτείνουν κάποιοι επιστήμονες ή οραματιστές διανοούμενοι. Γιατί-όπως αναφέραμε πιο πάνω και ένας κόσμος υπηρεσιών, όπως των πτήσεων ή των τεχνολογιών πληροφορικής, καταναλώνει πολλούς πόρους.
Το πρόβλημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε και είναι βασικό: Μέχρι σήμερα, κεντρικοί κοινωνικοί θεσμοί, όπως η αγορά εργασίας, το συνταξιοδοτικό σύστημα, οι τράπεζες και το σύστημα δημόσιου χρέους, εξαρτώνται από την «ανάπτυξη». Οι εναλλακτικές έννοιες για την απελευθέρωσή τους από τους περιορισμούς της «ανάπτυξης»-όπως π.χ. η ιδέα της μείωσης του ωραρίου εργασίας- δεν έχουν προχωρήσει μέχρι στιγμής. Υπάρχει έλλειψη ιδεών για τις αναγκαίες ριζικές αλλαγές και για τη δύσκολη μεταβατική φάση στην μετά την «ανάπτυξη εποχή»[1] . Για την μετάβαση δηλαδή στην φάση της «αποανάπτυξης», χωρίς μεγάλες καταστροφές και κοινωνικές αναταραχές, όπως έχουμε βιώσει στις χώρες της Ευρωκρίσης, όπου η «ανάπτυξη» μετατράπηκε σε συρρίκνωση-και όχι σε αποανάπτυξη- μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα.
Πολλοί υποστηρικτές της αποανάπτυξης δεν θεωρούν ως πρόβλημα, τα παραπάνω. Τελικά, η συρρίκνωση θα οδηγήσει σταδιακά σε μια βασισμένη και προσανατολισμένη στην αλληλεγγύη και το κοινό καλό οικονομία- όπως λένε-συμπεριλαμβανομένων των αντίστοιχων πολιτικών πλειοψηφιών. Χωρίς τον καπιταλισμό, οι άνθρωποι θα ήταν πιο ευτυχισμένοι, γιατί τότε ο ανταγωνισμός θα είχε ξεπερασθεί. Ο άνθρωπος είναι κυρίως συνεργατικός ή ακόμα και αλτρουιστής. Είναι ο καπιταλισμός που τον διαμορφώνει ως εγωιστή[2].
Ενώ λοιπόν η «πράσινη» ανάπτυξη είναι ψευδαίσθηση ότι αποτελεί από μόνη της την τελική λύση για τη συνέχιση της ζωής σ αυτόν τον πλάνήτη-γιατί αυτό που θα καταφέρει πραγματικά θα είναι να δώσει μια χρονική «παράταση» στο παιχνίδη της-η «αποανάπτυξη» από την άλλη είναι ένα μεγάλο στοίχημα που θα πρέπει να κερδηθεί από την πλειοψηφία της ανθρωπότητας –από τους «απο κάτω» της-στο επόμενο -όχι και τόσο μεγάλο-χρονικό διάστημα.
Το στοίχημα της «αποανάπτυξης»

Η πολιτιστική επιρροή του καπιταλισμού είναι πολύ σημαντική: Γιατί εκτός από βιολογική, ο άνθρωπος είναι και κοινωνική κατασκευή[3]. Και τα επίκτητα πολιτισμικά χαρακτηριστικά του περνούν και στο DNA του. Υπάρχει λοιπόν και μια βιολογική εξέλιξη που κάνει τον άνθρωπο να έχει μια τάση προς τον εγωισμό.
Στις δύσκολες καταστάσεις βέβαια, επικρατεί η ανάγκη για συνεργασία, αφού η ανθρώπινη ομάδα και οι συλλογική δράση βοηθά και το άτομο να αντεπεξέλθει καλύτερα σε αυτές[4]. Όταν όμως δεν υπάρχουν δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες, τότε η τάση προς τη συνεργασία είναι περιορισμένη. Και αυτό φαίνεται ιδιαίτερα σήμερα στις καπιταλιστικές κοινωνίες της «αφθονίας» και του καταναλωτισμού σε σχέση με το ζήτημα της αλλαγής του κλίματος, όπου απαιτείται συνεργασία σε παγκόσμιο επίπεδο. Επειδή ακόμα δεν είναι ορατές οι δύσκολες καταστάσεις και οι κλιματικές εξελίξεις, οι οποίες θα συνοδευτούν από οικολογική και κοινωνική κατάρρευση- καταστροφή, επικρατεί το μικροπρόθεσμο συμφέρον και ο εγωιστικός υπολογισμός. Όσον αφορά για παράδειγμα στα άμεσα μέτρα που πρέπει να αποφασισθούν και να εφαρμοστούν. Ιδίως στις «αναπτυγμένες» κοινωνίες. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο με τους τεχνοκράτες ή τους πολιτικούς αυτών των κοινωνιών, αλλά και με τους απλούς πολίτες, που έχουν συνηθίσει στην κακώς εννοούμενη «ευμάρεια».
Στις «αναπτυγμένες» κοινωνίες συνυπάρχουμε όλοι με τον κόσμο της «ανάπτυξης» μέσω των θέσεων μισθωτής εργασίας, των καταναλωτικών μας επιθυμιών ή των συνταξιοδοτικών μας ταμείων, που επενδύουν σε «αναπτυξιακές» ιδιωτικές ή κρατικές οικονομικές δραστηριότητες για την επίτευξη κερδών. Και ενεργούμε μόνο λογικά. Οι τάσεις μας προς την υπερβολική άνεση, τη συνήθεια, την υποταγή, τις προσδοκίες και την κανονικότητα περιπλέκουν κάθε θεμελιώδη αλλαγή. Όταν μπαίνουμε στο αεροπλάνο το χειμώνα για να περάσουμε κάποιες μέρες με ήλιο και ζέστη στις τροπικές χώρες και νησιά, δεν αισθανόμαστε τίποτα από την κλιματική καταστροφή και τα όρια της «ανάπτυξης». Είναι απαραίτητο να λάβουμε υπόψη μας για κάθε επιδιωκόμενη ουσιαστική αλλαγή, ότι κάποια πράγματα δε μπορούμε να τα αλλάξουμε, είτε ως κοινωνία είτε ως άτομα.
Η βασική δομή των ανθρώπινων συναισθημάτων είναι δύσκολο να αλλάξει, όπως και η κυριαρχούσα (όχι βέβαια και αποκλειστική) κατεύθυνση της ανθρώπινης πράξης και στάσης. Από την άλλη πλευρά, οι αξίες και οι κανόνες της κανονικότητας είναι μεταβλητές συναρτήσεις – και αυτό που μπορεί να θεωρηθεί ως πραγματικό όφελος είναι επίσης επιδεκτικό σε κοινωνική επίδραση και επιρροή. Σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητας των ανθρώπων, εκφράζεται και υπάρχει μια μεγάλη δόση πολιτισμού και κουλτούρας, ακόμη και αν οι ανθρώπινες βασικές δομές αποτελούν μέρος της εξελικτικής ιστορίας. Και αφού υπάρχει έτσι και αλλιώς αυτή η επιρροή, το ερώτημα που μπαίνει είναι:Πως μπορεί να επιτευχθεί μια θετική τέτοια επιρροή;
Πιθανά μέσα από τη δημιουργία συλλογικών συνθηκών καθημερινής ύπαρξης. Στα πλαίσιά τους μπορούμε να αναρωτιόμαστε και να αμφισβητούμε τις κυρίαρχες κανονικότητες. Μπορούμε να αλλάζουμε τις κινητήριες πολιτικές δομές που θα μας οδηγούν και σε αλλαγή του τρόπου σκέψης και του φαντασιακού μας για το τι είναι κανονικότητα. Αυτές οι διεργασίες μπορούν να βάλουν σε κίνηση και αρκετά μεγάλες κοινωνικές αλλαγές στις λεγόμενες «μεγάλες» κοινωνικές σχέσεις. Αλλά ακόμη και στο επίπεδο των «μικρών» καθημερινών διανθρώπινων σχέσεων, μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά, κοιτάζοντας περισσότερο και πιο διεισδυτικά στον περιπλεγμένο συναισθηματικό μας κόσμο που δεν έχει να κάνει μόνο με τα γενικά θέματα βιωσιμότητας και αειφορίας, αλλά, επίσης, και με καθημερινά θέματα όπως π.χ. η επιδίωξη της αλλαγής στη διατροφή μας ή το τρέξιμο στις έξι το πρωί.
Και εδώ ακριβώς οι έννοιες ή οι συνταγές για έναν κόσμο αποανάπτυξης δεν πρέπει να αφορούν μόνο στον νέο ανθρωπολογικό τύπο που θα κατέβει ξαφνικά από τον ουρανό, γιατί έτσι θα παραμείνουν άσχετες ουτοπίες. Θα πρέπει να έχουν σχέση με τον υπάρχοντα τύπο ανθρώπου, που όμως μπορεί να αλλάξει μέσα από τη συμμετοχή στις συλλογικές πολιτικές και κοινωνικές διεργασίες, με την επιστροφή του στοκοινοτικό πνεύμα. Μόνο έτσι μπορεί να προκύψει η αλλαγή του και η διαμόρφωση του καινούργιου. Η ατομική ωφελιμιστική στάση, οι απόψεις για την κανονικότητα και το αξιακό μας σύστημα μπορούν να εξελιχθούν παραπέρα μέσα από την αλληλεπίδραση των διαφόρων δρώντων προσώπων στις συλλογικές αυτές διεργασίες[5].
Τα με συλλογικό τρόπο δρώντα αυτά πρόσωπα θα διαμορφώσουν και το κοινωνικό πρόγραμμα, που συνδέοντας την αποανάπτυξη-τοπικοποίηση με τον κοινοτισμό και την άμεση δημοκρατία, θα κάνει δυνατή τη μετάβαση των κοινωνιών σε μια νέα οικουμενικότητα, αυτήν της Κοινότητας των Κοινοτήτων

[1] Πραγματικά, η σημερινή κατάσταση προκαλεί σύγχυση: Το οικολογικό αποτύπωμα των ανθρώπων αυξάνεται όλο και περισσότερο παγκοσμίως, αλλά ούτε το «είναι» των ανθρώπων που θα επιδιώξουν τις αναγκαίες μεγάλες αλλαγές είναι σαφώς καθορισμένο, ούτε το τι «πρέπει» να κάνουν, ούτε το ποιες «ικανότητες» χρειάζονται ώστε να υλοποιήσουν αυτές τις αλλαγές. Και το ερώτημα που προκύπτει είναι: «Αυτή η υπάρχουσα ανθρωπότητα είναι σε θέση να δράσει τώρα, πριν να είναι πολύ αργά;» Για να απαντηθεί θετικά το ερώτημα, θα έπρεπε τα πολύ μικρά βήματα κάποιων λίγων μέχρι τώρα ανθρώπων, να συνδυαστούν και να ακολουθηθούν από σημαντικές μειοψηφίες-στην αρχή-και στη συνέχεια από

[2]Αλλά αυτό-πέρα από το ότι μπορεί να είναι αληθές- είναι πολύ απλοϊκό. Όπως δείχνουν οι έρευνες για την ευτυχία και τον βαθμό ικανοποίησης, οι έννοιες αυτές είναι σχετικές. Είναι κανείς πραγματικά πιο ευτυχής π.χ. αν συμπράττει ή συμβαδίζει ή κάνει καλή παρέα με άλλους, παρά αν απολαμβάνει μόνος ένα μακρινό ταξίδι στη Μαλαισία. Μια πιο πλήρης συνολικά ζωή μπορεί να κάνει πιο ευτυχισμένο τον άνθρωπο, ειδικά εάν αισθάνεται αποδεκτός από τους γύρω του. Αλλά όταν οι άνθρωποι έχουν περισσότερα-πιθανώς αχρείαστα-στην κατοχή τους, σε σχέση με τους άλλους γύρω τους, αυτό συχνά τους αυξάνει τις προσδοκίες και τις επιθυμίες, καθώς και τα σκαλοπάτια στην κλίμακα της ευτυχίας. Και δεν ονειρεύονται όλοι να καλλιεργούν τη δική τους τροφή σε αγροκτήματα, αντί να πηγαίνουν στο καπιταλιστικό σούπερ μάρκετ.

[3] Όπως το διατυπώνουμε με τον Γιάννη Μπίλλα στο βιβλίο μας «Ο ανθρωπολογικός τύπος της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης»(εκδόσεις των συναδέλφων): «Ο καπιταλισμός, πριν φανερώσει τα αδιέξοδά του, κατέστρεψε τον ψυχισμό των ανθρώπων, διαμόρφωσε ένα ανθρωπολογικό τύπο μοναχικό, νευρωτικό, αγχώδη, φοβικό και φοβισμένο, ανταγωνιστικό, επιθετικό, ενεργοβόρο, καριερίστα και αμοραλιστή, κάτοικο του εγώ και όχι του εμείς. Ακόμα και σήμερα ο άνθρωπος αυτός διατηρεί την ψευδαίσθηση της ατομικής διαφυγής,Ο ανθρωπολογικός τύπος της ιδιώτευσης, της απάθειας, της συναλλαγής, της αλλοτρίωσης, είναι μέρος του προβλήματος που έχουμε να επιλύσουμε».

[4] Κατά τη διαδρομή της ανθρώπινης εξέλιξης αυτό υπαγόρευε και η βιολογία του ανθρώπινου είδους, σαν λογικού όντος, που έβλεπε πάντα τα πλεονεκτήματα του «συνυπάρχειν», «συμβιώνειν», «συμπράτειν» και «συναποφασίζειν».

[5]Παραδείγματα τέτοιων συλλογικών διεργασιών αναφέρονται αναλυτικά στο βιβλίο μου για τον «Σύγχρονο Κοινοτισμό» http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/503

Πηγή Η ψευδαίσθηση της «πράσινης ανάπτυξης» και το στοίχημα της «αποανάπτυξης»

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου τα τρόφιμα είναι χάλια παράγονται με τη χρήση επιβλαβών χημικών ουσιών που βλάπτουν την υγεία, την ​​φύση και το περιβάλλον. Συσκευασμένα σε πλαστικό ταξιδεύουν άσκοπα σε όλο τον κόσμο ενώ οι αγρότες που τα
παράγουν δεν έχουν καν αξιοπρεπή διαβίωση. Δεν υπάρχει πρόσβαση σε ποιοτικά τρόφιμα και σωστή διατροφή σε εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως.

Κάθε χρόνο δαπανώνται σε 60 δισεκατομμύρια ευρώ των φορολογουμένων της ΕΕ για επιδοτήσεις της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) που χρηματοδοτούν κυρίως την εντατική και βιομηχανική γεωργία. Αμέτρητες επιστημονικές μελέτες έχουν δείξει ότι η εντατική γεωργία καταστρέφει τους φυσικούς πόρους, καταστρέφει την ​​φύση και συμβάλλει στην αλλαγή του κλίματος.

Ήρθε η ώρα της μετάβασης σε δημιουργία τροφίμων με τρόπο που θα τρέφει τα εδάφη, θα διατηρεί τη βιοποικιλότητα και θα προστατεύει τις υδάτινες πηγές από τη μόλυνση. Ένα σύστημα διατροφής που θα καταβάλλει και στους αγρότες δίκαιες τιμές και δεν θα τροφοδοτεί μόνο τους ανθρώπους, αλλά θα τους παρέχει θρεπτική τροφή.

Για να συμβεί αυτό, ζητούμε:

Τα πραγματικά χρήματα που προορίζονται για τη φύση, το περιβάλλον και το κλίμα

Τερματισμό των επιζήμιων επιδοτήσεων μέσω της ενίσχυσης ελάχιστων περιβαλλοντικών κανόνων για όλους τους αγρότες.

Πραγματική επιβολή του νόμου

Βελτίωση της ΚΑΠ και του πλαισίου απόδοσης

Είναι καιρός να ξανασκεφτούμε τον τρόπο με τον οποίο καλλιεργούμε, μοιράζουμε και καταναλώνουμε το φαγητό μας, πρέπει να αλλάξουμε τις πολιτικές, τις γεωργικές πρακτικές και τη συμπεριφορά των καταναλωτών προς την αληθινή βιωσιμότητα. Η βιώσιμη καλλιέργεια μπορεί να προσφέρει καλή τροφή για όλους, να παράγει αξιοπρεπή εισοδήματα και να προστατεύει το περιβάλλον.Παρακολουθήστε το παρακάτω βίντεο για να δείτε πως μπορεί να γίνει αυτό.

IFOAM International Federation of Organic Agricultural Movements (IFOAM), ο σημαντικότερος, Οργανισμός σε διεθνές επίπεδο για τη Βιολογική Γεωργία

Απέναντι Όχθη

Πηγή Μηδενίζοντας την πείνα με καλή διατροφή(Βίντεο) IFOAM

Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολότερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή όταν τα λες οι λέξεις μειώνουν την σημασία τους – νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου
περιλάμβαναν τα πάντα, οι λέξεις τα συρρικνώνουν δίνοντας τους μια καθημερινή συνηθισμένη διάσταση … Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη έτσι δεν είναι? Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι που δείχνουν το δρόμο προς τα μύχια της ψυχής, σαν σημάδια πάνω στο χάρτη ενός θησαυρού που οι εχθροί σου θα ‘ θελαν να βάλουν στο χέρι. Και έρχονται πολλές φορές που κάνεις εκμυστηρεύσεις που σου κοστίζουν πολύ, μόνο και μονό, για να δεις τους άλλους να σε κοιτάνε παράξενα, μην καταλαβαίνοντας τίποτα απ΄όσα τους είπες ή το λόγο για τον οποίο τα θεώρησες τόσο σημαντικά ώστε σχεδόν δάκρυσες την ώρα που τα έλεγες. Αυτό είναι το χειρότερο πράγματα πιστεύω. Όταν το μυστικό μένει βαθιά κρυμμένο, όχι επειδή δεν θέλεις να το πεις, άλλα επειδή δεν υπάρχει κάποιος που θα σε καταλάβει …Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και τα πιο δύσκολο να ειπωθούν, γιατί οι λέξεις μειώνουν την σημασία τους. Δύσκολο πράγμα να κάνεις τους άλλους να ενδιαφερθούν για αυτά που σου ομόρφυνα την ζωή.

Στάσου πλάι μου – Stephen King

Πηγή Τα πιο σπουδαία πράγματα

Η Χρυσή Αυγή έκανε το πρώτο της ξεπέταγμα από περιθωριακή ναζιστική γκρούπα σε πανελλαδική οργάνωση με αξιόλογο κοινωνικό έρεισμα στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Ήταν η περίοδος της μαζικής υστερίας για το Μακεδονικό με τα κρατικά οργανωμένα συλλαλητήρια και τη μονοπώληση του δημόσιου λόγου από τις «ορθές εθνικές» θέσεις. Το αφόρητα εθνικιστικό κλίμα που δημιουργήθηκε τότε, σε συνδυασμό με το ανοιχτό προμοτάρισμα από τμήμα του κρατικού μηχανισμού επέτρεψε..
στους ναζί να στρατολογήσουν νέο κόσμο, να στήσουν οργανώσεις σε μια σειρά πόλεις, να δικτυωθούν στα σχολεία και σε συλλόγους οπαδών.

Με την αύξηση της επιρροής τους πολλαπλασιάστηκαν και οι επιθέσεις των Ταγμάτων εφόδων των ναζί εναντίον μεταναστών, αντιρατσιστών και αντιφασιστών με αποκορύφωμα τη δολοφονική επίθεση σε βάρος του Δημήτρη Κουσουρή το 1998 έξω από τα δικαστήρια, με την αστυνομία να παρακολουθεί άπραγη.
Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται και σήμερα. Ενώ μετά τη δολοφονία του Φύσσα και τις διώξεις που ασκήθηκαν σε βάρος τους οι χρυσαυγίτες είχαν λουφάξει, τα Τάγματα Εφόδου είχαν σχεδόν αποσυρθεί από τους δρόμους και γενικά η συμμορία προσπαθούσε να κρατήσει πιο χαμηλό προφίλ και να μην προκαλεί, τώρα, μετά τη δυναμική επαναφορά του Μακεδονικού, με αφορμή τη Συμφωνία των Πρεσπών, η Χρυσή Αυγή δοκιμάζει και πάλι να σηκώσει κεφάλι με σημαντική, δυστυχώς, επιτυχία.
Για ακόμη μία φορά, η εθνικιστική προπαγάνδα ΜΜΕ και κομμάτων, τα οργανωμένα συλλαλητήρια από τμήματα του κράτους, του παρακράτους και της Εκκλησίας διαμορφώνουν ένα τοξικό κλίμα που φουσκώνει με αέρα τα πανιά των ναζί. Οι χρυσαυγίτες ξεπλένονται συστηματικά από τα εγκλήματά τους και πλασάρονται ως οι πιο αδιάλλακτοι υπερασπιστές των εθνικών μας «δικαίων». Αυτοί που «αγαπούν την πατρίδα», έστω και κάπως «ερειστικά», απέναντι στους άλλους που την ξεπουλούν.
Καμία έκπληξη λοιπόν, δεν προκαλεί που η ναζιστική οργάνωση ανεβάζει τους τόνους, πυκνώνει την παρουσία της στον δημόσιο χώρο και τα Τάγματα Εφόδου επανεμφανίζονται. Αυτή τη στιγμή, βρίσκεται σε εξέλιξη κύμα καταλήψεων σε σχολεία της χώρα με αιτήματα για τη Μακεδονία και τον Κατσίφα που έχει έντονη τη σφραγίδα της ΧΑ και της Άκρας Δεξιάς. Τόσο ανοικτά μάλιστα όπου σε ένα πανό κατάληψης διαβάζουμε: «Η δημοκρατία πούλησε τη Μακεδονία».
Μια νέα γενιά φασιστών και τραμπούκων εκκολάπτεται μπροστά στα μάτια μας με την ευγενική χορηγία του κράτους, των ΜΜΕ, σύσσωμης της Δεξιάς και δυστυχώς ενός μέρους της Αριστεράς που με πρόσχημα τον αντιιμπεριαλισμό κλείνει το μάτι σε όλο το εθνικιστικό κατακάθι που απλώνεται στην κοινωνία.
– από το fb του Δημήτρη Τσίρκα

Πηγή Μια νέα γενιά φασιστών και τραμπούκων εκκολάπτεται

Όταν ήμουν μωρό για να μην κλαίω μου μπούκωναν μια πιπίλα στο στόμα να με φιμώσουν…Σιγά σιγά άρχισε να μ αρέσει η αίσθηση της πιπίλας. Ιδίως όταν έβγαζα δόντια και πρήζονταν τα ούλα.Η πιπίλα που με στόμωνε μου δημιουργούσε ταυτόχρονα μια ανακουφιστική ηδονή στον πόνο του δοντιού που ξεσκίζει τα ούλα…Μεγαλώνοντας εκεί στον παιδικό μου κόψαν βίαια την πιπίλα να η αλυσίδα της ηδονής της έχει παραμείνει στον λαιμό μου..Έτσι αντικατέστησα την πιπίλα με τα χείλη μου..Όμως δεν με ηδόνιζε αρκετά να δαγκώνω μόνο τα χείλη μου έτσι έβαλα συμπληρωματικά να τρίβω με τα δαχτυλάκια μου ένα λαστιχένιο κουκλάκι. Κάθε βράδυ αποκοιμιόμουν δαγκώνοντας τα χείλη κ τρίβοντας το κουκλάκι Σιγά σιγά αυτό μου έγινε συνήθεια και δεν άργησε η συνήθεια να γίνει ανάγκη μου.Χωρίς να το καταλάβει κανείς είχα εθιστεί σε μια συνήθεια που αν δεν την εφάρμοζα δεν μπορούσα να κοιμηθώ..Όταν έφτασα δημοτικό γνώρισα την γόμα και την ερωτεύτηκα..Η γόμα έγινε η βραδινή μου ερωμένη και τα βράδια στο κρεβάτι μου δεν έτριβα πια το ξεχαρβαλωμένο λαστιχένιο κουκλάκι αλλά την γόμα..Την γόμα την είχα και στο σχολείο.Έτσι η ανάγκη μου άρχισε να με συντροφεύει και τις πρωινές ώρες κατά την διάρκεια του σχολείο.Όλη μέρα και όλη νύχτα είχα κρυμμένη μέσα στην παλάμη μου μια σβηστήρα και διακριτικά σχεδόν αόρατα την έτριβα με λαχτάρα και ηδονή καλύπτοντας όλες τις στιγμές μου καλές η κακές με την ουσία της σβήστρας. Η δική μου μυστική απόλαυση,το τρίψιμο της σβήστρας και το δάγκωμα των χειλών κράτησε μέχρι τα τέλη του δημοτικού που τα δάχτυλα μου άρχισαν να χάνουν το δέρμα τους κ τα δόντια μου είχαν πεταχτεί έξω από την στοματική κοιλότητα και έμοιαζα σαν λαγός..Σαν να έγινε ξαφνικά σε μια μέρα έκαναν έκπληκτοι οι γονείς μου ότι το είδαν.Άρχισαν να με τρέχουν σε δερματολόγους και ορθοδοντικούς για να διορθώσουμε το πρόβλημα του παιδιού..Δεν είχαν παρατηρήσει την ανάγκη μου τόσα χρόνια που έπλεκε την αλυσίδα της πιπίλας όλο και πιο χοντρή γύρω από τον λαιμό μου..αυτό που στην αρχή μου έδωσαν για δική τους βολή,αυτό που αργότερα έγινε δική μου συνήθεια,έπειτα ανάγκη,έγινε εμμονή και προχώρησε σε εθισμός μέχρι που κατέληξε σε πρόβλημα…Γι’ αυτό σήμερα μόλις συνειδητοποιήσω ότι κάποια νοστιμιά πάει να γίνει συνήθεια κόβω την αλυσίδα της πριν με πνίξει…

Άλεξ Κουπί

Πηγή Η Αλυσίδα της πιπίλας.