23 January, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 13)

Ακτιβιστές της Greenpeace δημιούργησαν στην πλατεία Συντάγματος μία θάλασσα πλαστικού με τα απορρίμματα που συνέλεξαν στην παραλία Χάρακα στη νότια Εύβοια. Η πλειονότητα του πλαστικού μίας χρήσης, που εμφανώς προερχόταν από την ανοιχτή θάλασσα, ήταν συσκευασίες για ροφήματα, νερό και φαγητό που ανήκουν σε γνωστές εταιρείες παραγωγής καταναλωτικών αγαθών. Η ολοκληρωμένη καταγραφή της ταυτότητας των χιλιάδων πλαστικών μίας χρήσης που συλλέχθησαν ανέδειξε τις εταιρείες που είχαν τα περισσότερα πλαστικά απορρίμματα στην παραλία του Χάρακα[1]. Χωρίς τη συμβολή αυτών, αλλά και όλων των μεγάλων εταιρειών, δεν θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την πλαστική σπατάλη και ρύπανση.

Τα προϊόντα των εταιρειών Coca Cola Co., ΒΙΚΟΣ Α.Ε., Nestle, ΧΗΤΟΣ ΑΒΕΕ, Unilever, ΔΙΡΦΥΣ Α.Ε., Danone και Vivartia αποτέλεσαν την πλειονότητα της πλαστικής ρύπανσης στην παραλία Χάρακα στην Εύβοια. Κατά κύριο λόγο πρόκειται για συσκευασίες μίας χρήσης για ροφήματα, νερό και φαγητό, ενώ κυρίως είναι από πολυαιθυλένο υψηλής πυκνότητας. Η Ελλάδα και η Τουρκία αναδείχτηκαν οι κυριότερες χώρες προέλευσης, για εκείνα τα πλαστικά αντικείμενα στα οποία μπορούσε βέβαια να διευκρινιστεί η συγκεκριμένη πληροφορία.

“Οι μεγάλες εταιρείες παραγωγής καταναλωτικών προϊόντων μίας χρήσης αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της πλαστικής ρύπανσης ως πρόβλημα κυρίως διαχείρισης απορριμμάτων και καταναλωτικών υπερβολών. Η εξάρτησή τους όμως από το πλαστικό μίας χρήσης είναι ο βασικός παράγοντας που μετατρέπει τις θάλασσές μας σε τεράστιες χωματερές”, δήλωσε ο Άλκης Καφετζής, υπεύθυνος της εκστρατείας για το θαλάσσιο περιβάλλον στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace.

Οι εταιρείες οφείλουν να κάνουν ορισμένα πρώτα βήματα αν θέλουν να συμβάλλουν ουσιαστικά στην αντιμετώπιση του προβλήματος:

Να δώσουν στη δημοσιότητα τις ποσότητες του πλαστικού που χρησιμοποιούν σε όλο τον κύκλο εργασιών τους,

Να προχωρήσουν μέχρι το τέλος του 2019 στη ριζική μείωση των πλέον άχρηστων και των μη ανακυκλώσιμων ειδών πλαστικού που χρησιμοποιούν και

Να επενδύσουν ουσιαστικά στην καινοτομία για την εξεύρεση εναλλακτικών λύσεων που θα βασίζονται στην επαναχρησιμοποίηση.

Για τον καθαρισμό της παραλίας του Χάρακα στην Εύβοια η Greenpeace συνεργάστηκε με τον Δήμο Καρύστου και τον Σύλλογο Εθελοντών Δασοπυροσβεστών/Διασωστών Στύρων Ευβοίας. Χρειάστηκαν δύο μέρες και περίπου εκατό εθελοντές για να μαζευτεί πάνω από μισός τόνος σκουπιδιών, η συντριπτική πλειονότητα του οποίου ήταν πλαστικό[2][3].

“Είναι ολοφάνερο ότι η πλαστική ρύπανση που βρήκαμε στον Χάρακα έρχεται από την ανοικτή θάλασσα, γεγονός που καταδεικνύει ότι και το Αιγαίο έχει μετατραπεί σε σούπα πλαστικού,” δήλωσε ο Άλκης Καφετζής. “Δυστυχώς, όσο μαζεύαμε γινόταν εξίσου φανερό ότι η ζημιά στην παραλία αυτή είναι ανεπανόρθωτη, καθώς τεράστιες ποσότητες πλαστικού έχουν ήδη γίνει πολύ μικρά κομμάτια που είναι αδύνατον να συλλεχθούν”, συμπλήρωσε ο κ. Καφετζής.

Χωρίς την ουσιαστική συμμετοχή των εταιρειών, τα προϊόντα των οποίων κατακλύζουν τις αγορές και εν τέλει το φυσικό περιβάλλον, η οικονομική και κοινωνική μεταστροφή που απαιτείται για την αντιμετώπιση της πλαστικής ρύπανσης δεν μπορεί να συμβεί[4].

FP: είδη διατροφής, HP: είδη οικιακής χρήσης, PC: είδη προσωπικής υγιεινής, GR: Ελλάδα, TR: Τουρκία, PP: πολυπροπυλένιο, PET: πολυαιθυλένιο, HDPE: πολυαιθυλένιο υψηλής πυκνότητας, SL: συσκευασία μίας στρώσης, ML: συσκευασία πολλαπλών στρώσεων, PVC: πολυβινυλοχλωρίδιο, PS: πολυστυρένιο

Σημειώσεις προς συντάκτες:

[1] Το ποσοστό προέκυψε από την καταγραφή μόνο όσων πλαστικών μίας χρήσης είχαν ακόμα ορατές πληροφορίες για τη μάρκα του προϊόντος, τα οποία ήταν σχεδόν 3.000 πλαστικά απορρίμματα.

[2] Για πιο αναλυτικά νούμερα της πλαστικής ρύπανσης στην παραλία Χάρακα, δείτε εδώ τον πίνακα με τα πρώτα 100 προϊόντα.

[3] Η καταγραφή της ταυτότητας της πλαστικής ρύπανσης πραγματοποιήθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο (240 σημεία σε 42 διαφορετικές χώρες), στις 14 και 15 Σεπτεμβρίου, από το κίνημα Break Free From Plastic, μέρος του οποίου είναι η Greenpeace. Τα αποτελέσματα της παγκόσμιας καταγραφής της πλαστικής ρύπανσης θα ανακοινωθούν στις 9 Οκτωβρίου.

[4] Η Greenpeace καλεί και τους ίδιους τους πολίτες να συμμετάσχουν στην εκστρατεία της, δηλώνοντας ποια εταιρεία θα ήθελαν να δουν να μειώνει το πλαστικό της αποτύπωμα στην ιστοσελίδα του συνδέσμου.


Πηγή Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για την πλαστική ρύπανση;

Το «Break Free From Plastic Movement» στις 9 Οκτωβρίου 2018 αποκάλυψε ότι η Coca-Cola, η PepsiCo και η Nestle είναι από τις εταιρείες που συμβάλλουν

περισσότερο στη ρύπανση των ωκεανών με πλαστικά μιας χρήσης. Σύμφωνα με την έρευνα, η Coca-Cola, η Pepsi και η Nestle ήταν οι εταιρείες που συνέβαλαν περισσότερο στη ρύπανση των ωκεανών, δικά τους προϊόντα εντοπίστηκαν σε 239 καθαρισμούς και ελέγχους σε 42 χώρες και έξι ηπείρους.

Τι είναι το Break Free From Plastic Movement;

Το «Break Free From Plastic Movement» είναι ένα παγκόσμιο κίνημα που προβλέπει ένα μέλλον χωρίς πλαστική ρύπανση. Το κίνημα ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2016 με 1400 διεθνείς οργανισμούς που ενώθηκαν στο κίνημα και απαιτούν μαζικές μειώσεις για τα πλαστικά μιας χρήσης και για να πιέσουν για βιώσιμες λύσεις ενάντια στην πλαστική ρύπανση.
Οι οργανισμοί αυτοί μοιράζονται τις ίδιες κοινές αξίες της προστασίας του περιβάλλοντος και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Βασικά χαρακτηριστικά

Μεταξύ 9 και 15 Σεπτεμβρίου 2018, πάνω από 10000 εθελοντές πραγματοποίησαν 239 ενέργειες καθαρισμού σε ακτές σε 42 χώρες.
Ελέγχθηκαν πάνω από 187.000 τεμάχια πλαστικών απορριμμάτων, εντοπίζοντας χιλιάδες μάρκες που συσκευάζουν τα προϊόντα τους σε πλαστικά μιας χρήσης που ρυπαίνουν τις θάλασσες και τους ωκεανούς. 


Η Coca-Cola ήταν η περισσότερη ρυπογόνος εταιρεία στον παγκόσμιο έλεγχο. Η οργάνωση ανακάλυψε πλαστικά χρησιμοποιημένα μπουκάλια σε 40 από τις 42 συμμετέχουσες χώρες.

Ο έλεγχος διαπίστωσε ότι οι Coca-Cola, η Pepsi Co, η Nestle, η Danone, η Mondelez International, η Procter & Gamble, η Unilever, η Perfetti van Melle, η Mars Incorporated και η Colgate-Palmolive ήταν οι πολυεθνικές μάρκες με την μεγαλύτερη εμφάνιση στην συλλογή απορριμάτων.

Τα εμπορικά σήματα αυτά βρέθηκαν σε τουλάχιστον δέκα από τις 42 συμμετέχουσες χώρες.
Συνολικά, το πολυστυρένιο, το οποίο δεν είναι ανακυκλώσιμο, ήταν ο πιο συνηθισμένος τύπος πλαστικού που βρέθηκε ακολουθούμενος από το ΡΕΤ, ένα υλικό που χρησιμοποιείται σε φιάλες, δοχεία και άλλες συσκευασίες.

Οι εθελοντές της Greenpeace συλλέγουν και ελέγχουν τα πλαστικά απορρίμματα κατά τη διάρκεια της Διεθνούς Ημέρας Καθαριότητας στην παραλία Mertasari, Sanur, Μπαλί.
Δάσκαλοι και  σπουδαστές από το Εθνικό Γυμνάσιο Tinajeros, Malabon στις Φιλιππίνες διεξάγουν Έλεγχο Μάρκας στη Διεθνή Ημέρα Εκκαθάρισης Παράκτιας, Μανίλα Κόλπος, Φιλιππίνες.
Οι κορυφαίοι ρυπαίνοντες στην Ασία ήταν οι μάρκες Coca-Cola, Perfetti van Melle και Mondelez International. Αυτά τα εμπορικά σήματα αντιπροσώπευαν το 30% της συνολικής πλαστικής ρύπανσης που συγκεντρώθηκε από εθελοντές στην Ασία. Στην Ασία, η καθαριότητα και ο έλεγχος της εβδομάδας στο νησί των Φιλιππίνων το 2017 ανακάλυψαν ότι η Nestle και η Unilever είναι οι κορυφαίοι ρυπαίνοντες. Στη Βόρεια και Νότια Αμερική, οι Coca-Cola, PepsiCo και Nestle ήταν οι κορυφαίοι ρυπαίνοντες που ανιχνεύθηκαν, αντιπροσωπεύοντας το 64 και το 70% της συνολικής πλαστικής ρύπανσης, αντίστοιχα. Στη Λατινική Αμερική, οι έλεγχοι μάρκας αποδίδουν την ευθύνη στις εταιρείες που παράγουν άχρηστα πλαστικά και στις κυβερνήσεις που επιτρέπουν στις εταιρείες να τοποθετήσουν το βάρος από την εξόρυξη στη διάθεση. Στην Ευρώπη, τα σήματα Coca-Cola, PepsiCo και Nestle ήταν και πάλι οι κορυφαίοι ρυπαίνοντες, αντιπροσωπεύοντας το 45% της πλαστικής ρύπανσης που βρέθηκε στους ελέγχους εκεί. Στην Αυστραλία, τα σήματα 7-Eleven, Coca-Cola και McDonald’s ήταν οι κορυφαίοι ρυπαίνοντες που εντοπίστηκαν, αντιπροσωπεύοντας το 82% της πλαστικής ρύπανσης που βρέθηκε. Στην Αφρική, τα brands ASAS Group, Coca-Cola και Procter & Gamble ήταν τα κορυφαία εμπορικά σήματα που συγκέντρωσαν, αντιπροσωπεύοντας το 74% της πλαστικής ρύπανσης εκεί.

Μερικά στοιχεία για την πλαστική ρύπανση.

Κάθε χρόνο, ο κόσμος χρησιμοποιεί 500 δισεκατομμύρια πλαστικές σακούλες και τουλάχιστον 8 εκατομμύρια τόνους πλαστικού καταλήγουν στους ωκεανούς, το ισοδύναμο ενός φορτηγού απορριμμάτων κάθε ένα λεπτό.
Το 50 τοις εκατό του πλαστικού που χρησιμοποιούμε είναι πλαστικό μίας χρήσης .
Πουλιούνται πάνω από 1 εκατομμύριο πλαστικές φιάλες κάθε 1 λεπτό.
Το πλαστικό αποτελεί το 10% όλων των αποβλήτων που παράγονται στον κόσμο.


Πηγή Coca-Cola, PepsiCo και Nestle διαπίστώθηκε ότι είναι οι μεγαλύτεροι πλαστικοί ρυπαντές.

Η γλώσσα χρειάζεται για να επικοινωνείς με τους άλλους , δεν χρειάζεται για να επικοινωνείς με τον εαυτό σου , Είναι ένα χρήσιμο εργαλείο – για την ακρίβεια το πιο χρήσιμο εργαλείο .Ο άνθρωπος μπόρεσε να δημιουργήσει κοινωνία μόνο και μόνο εξαιτίας της γλώσσας . Εξαιτίας όμως της γλώσσας έχει ξεχάσει τον εαυτό του .
Το να είσαι παρατηρητής σημαίνει να βγεις έξω από την γλώσσα , έξω από τον νου ,έξω από τις λέξεις . Το να είσαι παρατηρητής σημαίνει μια κατάσταση μη νου , μη σκέψης .
Δοκίμασε το λοιπόν ! Είναι μια μακρόχρονη προσπάθεια και τίποτα δεν είναι προβλέψιμο . Δοκίμασε το όμως και αυτή η προσπάθεια θα σου δώσει μερικές στιγμές που η γλώσσα ξαφνικά εξαφανίζεται . Και τότε ανοίγει μια άλλη διάσταση . Αποκτάς επίγνωση ενός διαφορετικού κόσμου – του κόσμου του εδώ και τώρα , του κόσμου του μη νου , του κόσμου της πραγματικότητας .

OSHO -» ΕΠΙΓΝΩΣΗ – το κλειδί να ζεις ισορροπημένα «


Πηγή Ο παρατηρητής

Εκδήλωση-συζήτηση
Θέμα:Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση-Κοινοτισμός.
Συζητούν:
-Αποστολάκης Δημήτρης (Χαϊνης)
-Κολέμπας Γιώργος (http://www.topikopoiisi.eu/)
-Κορνάρος Δημήτρης
-Κοροβέσης Περικλής
-Μακριδάκης Γιάννης
-Μπίλλας Γιάννης (http://apokoinou.com/)

Τρίτη 23 Οκτωβρίου 2018  Ώρα 19:00 μ.μ
Στο θέατρο «ΡΟΕΣ» (https://web.facebook.com/theatro.roes/)
Ιάκχου 16-Γκάζι δίπλα στο σταθμό μετρό Κεραμεικός


Είσοδος ελεύθερη

Διοργάνωση «κι ομΩς κινείται»

Στο χώρο της εκδήλωσης θα λειτουργήσει έκθεση βιβλίου από τις «Εκδόσεις των Συναδέλφων» (https://ekdoseisynadelfwn.wordpress.com/)



Πηγή Εκδήλωση-συζήτηση :Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση-Κοινοτισμός

Το πρόγραμμα Voices for CSA του Urgenci για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μικρών αγροτών ξεκίνησε στη Ρώμη αυτή την εβδομάδα.Η ικανότητα υπεράσπισης των δικαιωμάτων των μικρών αγροτών του Urgenci έχει κεντρική σημασία για την ενίσχυση του ρόλου της Κοινωνικά Υποστηριζόμενης Γεωργίας (CSA/ΚΥΓΕΩ) σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο. Ως ένα παγκόσμιο κοινωνικό κίνημα, τα ΚΥΓΕΩ και τα δίκτυά τους πρέπει να εργαστούν συλλογικά για να δείξουν πώς συμβάλλουν στην αντιμετώπιση των παγκόσμιων προκλήσεων στο σύστημα τροφίμων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το Urgenci ξεκίνησε ένα σχέδιο για τη δημιουργία συλλογικής στρατηγικής υπεράσπισης σε όλα τα ευρωπαϊκά δίκτυα μελών. Είναι ένας από τους βασικούς στόχους που τέθηκαν από την 6η Διεθνή Διάσκεψη του Urgenci στο Πεκίνο το 2015.

Η εναρκτήρια συνάντηση του προγράμματος φιλοξενήθηκε από τη Schola Campesina στο Biodistretto della Via Amerina e delle Forre, 50 χιλιόμετρα από τη Ρώμη. Όπως δήλωσε ο Andrea Ferrante, ο οποίος συντονίζει την Schola, «Η Schola Campesina δημιουργήθηκε το 2017 ως διεθνής σχολή αγρο-οικολογίας για τη συλλογική δημιουργία και ανταλλαγή γνώσεων και πληροφοριών για την επισιτιστική κυριαρχία, εστιάζοντας στην παγκόσμια διακυβέρνηση των τροφίμων και της γεωργίας. Η σχέση που οικοδομήθηκε με το Urgenci ενισχύει το ρόλο της Schola Campesina για την υποστήριξη των κοινωνικών κινημάτων στους συλλογικούς μας αγώνες σε παγκόσμιο και τοπικό επίπεδο».


Η πρώτη μέρα της συνάντησης αφιερώθηκε στην ανταλλαγή γνώσεων σχετικά με το ρόλο των κοινωνικών κινημάτων στους οργανισμούς των Ηνωμένων Εθνών που εδρεύουν στη Ρώμη, την ιστορία, τη σύνθεση και το έργο της Επιτροπής για την Παγκόσμια Διατροφική Ασφάλεια και Διατροφή (CFS) και του Μηχανισμού της Κοινωνίας των Πολιτών του CFS και την κρίσιμη σημασία της Διεθνούς Επιτροπής Σχεδιασμού για την Κυριαρχία των Τροφίμων (IPC) για τη συγκέντρωση των κοινωνικών κινημάτων σε μια πλατφόρμα για στρατηγική οικοδόμηση συλλογικών θέσεων υπεράσπισης.

Σύμφωνα με τον κ. Veikko Heinz, μέλος του Συμβουλίου και της Διευθύνουσας Επιτροπής της γερμανικής οργάνωσης Solawi, αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό επειδή το “ΚΥΓΕΩ είναι ένα νέο μοντέλο για τις μικρές εφοδιαστικές αλυσίδες και την αλληλέγγυα γεωργία και οικονομία. Είναι απαραίτητο να το δούμε αυτό σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ως βασικό μέρος της επίτευξης των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης (SDG) και της οικοδόμησης βιώσιμων συστημάτων διατροφής». Υπήρξε πλούσια συνεισφορά από την κ. Emily Mattheisen από τον FIAN για όλα τα ζητήματα της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Η δεύτερη μέρα επικεντρώθηκε σε πρακτικές μαρτυρίες δύο έμπειρων ηγετών του κινήματος της Διατροφικής Κυριαρχίας. Ο κ. Javier Sanchez από την COAG, μέλος της Via Campesina στην Ισπανία, και ο κ. Ibrahima Coulibaly πρόεδρος της CNOP, της ένωσης οικογενειών αγροτών στο Μάλι. Ο Ibrahima Coulibaly συνέβαλε στην υπεράσπιση των αγροτών στο Μάλι με τη δημιουργία ενός νόμου για τη γεωργία και τη κατοχή γης: «Ο μόνος τρόπος να επιλυθούν τα προβλήματα στον σημερινό κόσμο είναι να επικεντρωθούμε στα ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι σημαντικό να έχουν όλοι οι άνθρωποι σε όλες τις χώρες το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή και να μην στερούνται τους πόρους που τους επιτρέπουν να τροφοδοτούν τους εαυτούς τους και τους συμπολίτες τους».


Η Isa Alvarez, τρέχουσα εκπρόσωπος του Urgenci στην Επιτροπή Συντονισμού της CSM και advocacy officer του Urgenci παρουσίασε εμπειρίες από τη βάση (από τους καταναλωτές)???? και την πολιτική του CSM. Υπογράμμισε τον ουσιώδη χαρακτήρα αυτού του έργου επειδή «χρειαζόμαστε μια ομάδα ανθρώπων που αντιλαμβάνονται τη σημασία της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των αγροτών και των καταναλωτών σε όλα τα επίπεδα, από το τοπικό σε ένα παγκόσμιο επίπεδο, και με όσους ενδιαφερόμαστε να οικοδομήσουμε συμμαχίες ως συλλογική ομάδα υπεράσπισης του Urgenci.”. Η κ. Elene Shatberashvili από τη Γεωργία και ο κ. Kannaiyan Subranamiam από την Ινδία μοιράστηκαν επίσης την πρακτική εμπειρία τους στην Επιτροπή Συντονισμού της CSM.

Το Σάββατο 13 και την Κυριακή 14, η ομάδα των 25 μελών του Urgenci από 9 διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες συμμετείχε στο Φόρουμ της Κοινωνίας των Πολιτών στη Ρώμη, στο κτίριο του FAO. Πρόκειται για την ετήσια συνάντηση όλων των ομάδων που εμπλέκονται στις διαδικασίες οικοδόμησης πολιτικής του CSM.

Όπως δήλωσε ο κ. Sodeh Hamzehlouyan, συμπρόεδρος της AMAP Ile de France σχετικά με αυτή την πρώτη από τις τέσσερις συναντήσεις, «αυτή η εμπειρία θα μας επιτρέψει να δημιουργήσουμε αποτελεσματικότερες συνδέσεις ανάμεσα στις τοπικές δράσεις και της δουλειάς που κάνει το Urgenci σε επίπεδο διεθνούς πολιτικής».


Η Ελλάδα συμμετείχε στο Urgenci Voices for CSA με το AGROECOPOLIS . Το Ελληνικό Δίκτυο Αγροοικολογίας Διατροφικής Κυριαρχίας & Πρόσβασης στη Γη.

Πηγή Voices for CSA

Το δικαίωμα στη τροφή είναι θεμελιώδης στη ζωή. Ωστόσο, είναι επίσης το πιο παραβιασμένο δικαίωμα στον κόσμο . Η συνειδητοποίηση ότι η υλοποίηση του δικαιώματος στην τροφή είναι θεμελιώδης για την επίτευξη της επισιτιστικής ασφάλειας, της εξάλειψης της φτώχειας , της κοινωνικής σταθερότητας, της ειρήνης και την ασφάλειας, της οικονομικής ανάπτυξης και της αγροτική ανάπτυξης. Είναι επίσης αναγκαίο για την επίτευξη
των φιλόδοξων στόχων που έχουν τεθεί στους στόχους της αειφόρου ανάπτυξης (SDGs) για το 2030.Μετά από ευρείες διαβουλεύσεις μεταξύ των κοινωνικών κινημάτων, των αυτοχθόνων πληθυσμών, των μικρών παραγωγών τροφίμων και των Μ.Κ.Ο., μια νέα αναφορά δείχνει τα κύρια εμπόδια που αντιμετωπίζουμε για να καλύψουμε ένα από τα πιο βασικά μας
δικαιώματα , του δικαιώματος στην τροφή.

Η αναφορά αυτή αποτελεί συνεισφορά του Μηχανισμού της Κοινωνίας των Πολιτών
(CSM) στο Παγκόσμιο Θεματικό Γεγονός, στις Κατευθυντήριες Γραμμές RTF που θα πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια της 45ης συνόδου του CFS (Committee on World Food Security = Επιτροπή Παγκόσμιας Επισιτιστικής Ασφάλειας*) τον Οκτώβριο του 2018.

Σήμερα, – περίπου 821 εκατομμύρια σύμφωνα με τις τελευταίες ενημερώσεις – υποσιτίζονται. Οι κύριες εκθέσεις αναφέρουν τον αυξανόμενο αριθμό πολέμων και κλιματολογικών αλλαγών ως την κύρια αιτία των αυξανόμενων επιπέδων πείνας και υποσιτισμού, καθώς και την αύξηση των ποσοστών. Ωστόσο, αυτή η ανάλυση δεν καταφέρνει να αντιμετωπίσει πλήρως τις βασικές αιτίες που σχετίζονται με το φύλο, τη φυλή, την τάξη και την πρόσβαση στους πόρους – που υπάρχουν στην καθημερινή ζωή του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού του πλανήτη.

Αυτό οδηγεί εκατομμύρια ανθρώπους στην έλλειψη οικονομικής πρόσβασης σε επαρκή, ασφαλή και θρεπτικά τρόφιμα για να καλύψουν τις διατροφικές τους ανάγκες. Αντιμετωπίζουν εμπόδια για την εξασφάλιση επαρκούς εισοδήματος για την αγορά των τροφίμων που χρειάζονται για να τροφοδοτήσουν τις οικογένειές τους με αξιοπρεπή τρόπο και για την απόκτηση δικαιωμάτων και πρόσβασης στους πόρους – νερό, γη, σπόροι, βιοποικιλότητα – που είναι απαραίτητοι για την παραγωγή τροφίμων. Σήμερα, πολλοί νόμοι και πολιτικές υποστηρίζουν τη βιομηχανική γεωργική παραγωγή η οποία βασίζεται στη μονοκαλλιέργεια και καταστρέφει το περιβάλλον. Το δικαίωμα στη διατροφή παραμένει ένα απαραίτητο εργαλείο για την εξασφάλιση ενός κόσμου απαλλαγμένου από την πείνα και τον υποσιτισμό, με βιώσιμα συστήματα διατροφής που σέβονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η υλοποίησή της έκθεσης είναι θεμελιώδης για την επίτευξη της επισιτιστικής ασφάλειας, της εξάλειψης της φτώχειας, των βιώσιμων μέσων διαβίωσης, της κοινωνικής σταθερότητας, της ειρήνης και της ασφάλειας, της οικονομικής , της αγροτικής και της κοινωνικής ανάπτυξης. Επιπλέον, οι φιλόδοξοι στόχοι που τίθενται στους στόχους της Αειφόρου Ανάπτυξης (SDG) για το 2030 απλά δεν θα επιτευχθούν χωρίς αυτήν.

Μπορείτε να έχετε πρόσβαση στην αναφορά εδώ.

Τι είναι το CSM;

Ο μηχανισμός της κοινωνίας των πολιτών (CSM) για τις σχέσεις με την Επιτροπή Παγκόσμιας Επισιτιστικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Εθνών (CFS) είναι ο μεγαλύτερος διεθνής χώρος των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών (ΟΚΠ) που εργάζονται για την εξάλειψη της επισιτιστικής ανασφάλειας και του υποσιτισμού.Η CSM ιδρύθηκε το 2010, ως ουσιαστικό και αυτόνομο μέρος της αναμορφωμένης CFS . Σκοπός της CSM είναι η διευκόλυνση της συμμετοχής και της συμμετοχής της κοινωνίας των πολιτών στις διαδικασίες πολιτικής της CFS.

Το CSM είναι ένας ανοιχτός και αποκλειστικός χώρος και ως εκ τούτου δεν έχει επίσημα μέλη αλλά συμμετέχοντες οργανισμούς. Κάθε οργάνωση που ανήκει στην κοινωνία των πολιτών και εργάζεται για την επισιτιστική ασφάλεια και τη διατροφή μπορεί να συμμετάσχει και να συμμετάσχει. Κατά τα τελευταία έτη, αρκετές εκατοντάδες εθνικές, περιφερειακές ή παγκόσμιες οργανώσεις συμμετείχαν στην CSM.

Όλοι οι συμμετέχοντες οργανισμοί στην CSM ανήκουν σε μία από τις ακόλουθες 11 κατηγορίες: μικροκαλλιεργητές, αγρότες, ψαράδες, ιθαγενείς, γεωργοί και παραγωγοί τροφής, άνεργοι, γυναίκες, νέοι, καταναλωτές, και Μ.Κ.Ο..

Το CSM …
… δίνει προτεραιότητα στις οργανώσεις και τα κινήματα των ανθρώπων που πλήττονται περισσότερο από την επισιτιστική ανασφάλεια και τον υποσιτισμό, αναγνωρίζοντας ότι είναι οι οργανώσεις των κατόχων των δικαιωμάτων που αποτελούν το αντικείμενο της δικής τους ανάπτυξης και επίσης οι σημαντικότεροι συντελεστές της επισιτιστικής ασφάλειας και της διατροφής παγκοσμίως .
… σέβεται τον πλουραλισμό, την αυτονομία, την ποικιλομορφία και την αυτοοργάνωση και προσπαθεί να εξασφαλίσει την ισορροπία των εκλογικών περιφερειών, του φύλου και των περιφερειών.
… ως χώρος δεν αντιπροσωπεύει τους οργανισμούς που συμμετέχουν σε αυτό. Αντιπροσωπεύουν τους εαυτούς τους και αρθρώνουν θέσεις μαζί με άλλους στο CSM. Οι συμμετέχοντες οργανισμοί, ιδιαίτερα εκείνοι που οργανώνουν παραγωγούς τροφίμων και καταναλωτές μικρής κλίμακας, έχουν περισσότερα από 300 εκατομμύρια συνδεδεμένα μέλη από όλες τις ηπείρους.


Πηγή Το πιο παραβιασμένο δικαίωμα στον κόσμο

Αυτή την εποχή ξαναζούμε το πρόβλημα της αναποτελεσματικότητας της πολιτικής διαχείρισης των απορριμμάτων. Ελπίζω να έχουν όλοι συνειδητοποιήσει ότι η στρατηγική αυτή δεν μπορεί να είναι αντικείμενο λαϊκισμού και μικροπολιτικών σχεδιασμών. Όπως επίσης δεν είναι και ένα πρόβλημα που λύνεται με κάποιο «μαγικό ραβδάκι». Ιδιαίτερα πασιφανές είναι ότι το πρόβλημα αυτό
δεν μπορεί να λυθεί, κάθε άλλο μάλιστα, με λύσεις τύπου, τοπικά δημοψηφίσματα.

Η υιοθέτηση πολιτικών κυκλικής οικονομίας αποτελεί μία μέσο- μακροπρόθεσμη λύση. Δεν είναι εύκολη υπόθεση. Στο άρθρο αυτό θα δούμε όμως ότι θα συνεχιστεί και αναμένεται να αποτελέσει μία από τις βασικές προτεραιότητες στη μετά το 2020 πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σημαντικό επίσης στοιχείο είναι ότι η «κυκλική οικονομία» παρουσιάζει μία πολύ ισχυρή υποστήριξη, όπως την καταλαβαίνει ο καθένας βέβαια, εκ μέρους των πολιτών

Ποια είναι η διαφορά γραμμικής και κυκλικής οικονομίας.

Η γραμμική και μέχρι σήμερα, κυρίαρχη οικονομία, στηρίζεται στο τρίπτυχο «take – make – dispose» (εισήγαγε – παρήγαγε – διάθεσε).

Η κυκλική οικονομία στοχεύει στη διατήρηση της αξίας των προϊόντων, των υλικών και των πόρων όσο το δυνατόν περισσότερο, ελαχιστοποιώντας την παραγωγή αποβλήτων. Όσο λιγότερα προϊόντα απορρίπτονται, τόσο το καλύτερο για την οικονομία και το περιβάλλον. Έχει να κάνει με όλα τα στάδια ζωής ενός προϊόντος από το σχεδιασμό του την παραγωγική του διαδικασία, τη διαχείριση των αποβλήτων μέχρι και τη δημιουργία επιχειρηματικών ευκαιριών, επενδύσεων και απασχόλησης.

Ποιος ο λόγος να περάσουμε από τη γραμμική στην κυκλική οικονομία

Το πρόβλημα

Η γραμμική οικονομία αποτελεί τεράστια σπατάλη. Το μεγαλύτερο μέρος της αξίας των υλικών που χρησιμοποιούνται είναι «θαμμένο» στους χώρους υγειονομικής ταφής. Κάθε χρόνο στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) χρησιμοποιούνται σχεδόν 15 τόνοι υλικών ανά άτομο, ενώ κάθε πολίτης της ΕΕ παράγει, κατά μέσο όρο, πάνω από 4,5 τόνους αποβλήτων ετησίως, εκ των οποίων πάνω από το μισό καταλήγει σε ΧΥΤΑ. Το μέσο όχημα, στην Ευρώπη, σταθμεύεται στο 92% του χρόνου, ενώ το 31% των τροφίμων απορρίπτεται και το μέσο γραφείο χρησιμοποιείται μόνο κατά 35-50% στη διάρκεια των ωρών εργασίας
Τα προβλήματα που συνδέονται με την κυκλοφοριακή συμφόρηση κόστισαν το 2016, μόνο στις ΗΠΑ, σχεδόν 300 δισεκατομμύρια δολάρια.

Τα απόβλητα που παράγονται από αυτές τις αναποτελεσματικές διαδικασίες σωρεύουν πρόσθετα έξοδα, λόγω των δαπανών διαχείρισης αποβλήτων και επιβολής ανταποδοτικών τελών. Στις αναπτυσσόμενες αγορές σήμερα, η διαχείριση των στερεών αποβλήτων και το κόστος συλλογής μπορούν ενίοτε να φθάσουν το 50% των δημοτικών ετήσιων προϋπολογισμών.

Οι αρνητικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις του γραμμικού μοντέλου περιλαμβάνουν τον αέρα, το νερό, την ηχορύπανση αλλά και τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου. Περίπου το 80% των αστικών περιοχών παρουσιάζουν ατμοσφαιρική ρύπανση σε επίπεδα που υπερβαίνουν τα όρια της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας. Οι συνθήκες αυτές προκαλούν αρνητικές επιπτώσεις στις πόλεις, επιπλέον των άμεσων επιπτώσεων στην ανθρώπινη υγεία. Στην Κίνα, σχετικές μελέτες κατέδειξαν ότι, η χαμηλή ποιότητα του αέρα υπονομεύει την ανταγωνιστικότητα / ελκυστικότητα της πόλης και οδηγεί σε μια σημαντική διαρροή εγκεφάλων από τις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας.

Οι προοπτικές

Τα μέτρα, ο βελτιωμένος σχεδιασμός, η επαναχρησιμοποίηση αποβλήτων μπορούν να προκαλέσουν καθαρή εξοικονόμηση έως και 604 δισεκατομμύρια ευρώ, για τις επιχειρήσεις σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, ποσό που αντιστοιχεί στο 8% του ετήσιου κύκλου εργασιών τους. Παράλληλα, αναμένεται μείωση των συνολικών ετήσιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου από 2 έως 4%. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η υλοποίηση πρόσθετων μέτρων για την αύξηση της παραγωγικότητας των πόρων κατά 30% έως το 2030, μπορεί να ενισχύσει το ΑΕΠ κατά σχεδόν 1%, δημιουργώντας ταυτόχρονα πάνω από δύο εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας.

Πρόσφατη έρευνα κατέδειξε ότι η στροφή σε μία κυκλική οικονομία μπορεί να προκαλέσει:

Αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος. Υπολογίζεται ότι στο μέσο διαθέσιμο εισόδημα για τα νοικοκυριά της ΕΕ θα προκαλέσει αύξηση 3.000 ευρώ μέχρι το 2030.

Περιορισμό των πιέσεων στους δημοτικούς προϋπολογισμούς. Η εισαγωγή αρχών κυκλικής οικονομίας μπορεί να προκαλέσει μείωση κατά 32% των πρωτογενών αποβλήτων κατανάλωσης μέχρι το 2030 και 53% μέχρι το 2025. Ο περιορισμός των αποβλήτων οδηγεί και σε περιορισμό του κόστους αποκομιδής και διαχείρισης τους. Παράλληλα, η «έξυπνη» προμήθεια και χρήση υλικών μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλες εξοικονομήσεις και να περιορίσει την ανελαστικότητα των δημοτικών προϋπολογισμών.

Ενθάρρυνση της εισαγωγής της καινοτομίας στην οικονομία. Η φιλοδοξία να αντικατασταθούν προϊόντα μονής κατεύθυνσης με προϊόντα «κυκλικής» κατεύθυνσης είναι ένα ισχυρό κίνητρο για νέες ιδέες και θα μπορούσαν να προσφέρουν νέες πηγές καινοτομίας. Βρίσκοντας νέους τρόπους διατήρησης, συστατικά και υλικά ενθαρρύνουν επίσης την ανάπτυξη νέων καινοτόμων επιχειρηματικών μοντέλων.

Αύξηση της ποιότητας ζωής. Επιστημονικές έρευνες καταδεικνύουν ότι μέσω της κυκλικής οικονομίας μπορούν να βελτιωθούν δείκτες που έχουν άμεσο αντίκτυπο στην ποιότητα ζωής των πολιτών. Για παράδειγμα οι θετικές επιπτώσεις της κυκλικής οικονομίας μπορούν μέχρι το 2050, να προκαλέσουν μείωση του «χαμένου» χρόνου, κυρίως στις μεταφορές, κατά 60%. Επιπλέον, δραστηριότητες της κυκλικής οικονομίας (ιδίως στο δομημένο περιβάλλον), θα μπορούσαν να έχουν θετικό αντίκτυπο στον αέρα του εσωτερικού χώρου, την ποιότητα του (μέσω της χρήσης υγιεινών υλικών στα κτίρια) και θα μπορούσαν παράλληλα να επιτύχουν μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης (μέσω αποτελεσματικότερων συστημάτων κινητικότητας, παραγωγής και διαχείρισης απορριμμάτων).

Ευκαιρίες απασχόλησης. Πρόσφατη έρευνα που πραγματοποιήθηκε για την πόλη του Λονδίνου αξιολόγησε ότι μέχρι το 2036 μια κυκλική οικονομία θα μπορούσε να προσφέρει στο Λονδίνο 12.000 καθαρές νέες θέσεις εργασίας στους τομείς της επαναχρησιμοποίησης, της ανακατασκευής και της καινοτομίας των υλικών.


Γιατί θα πρέπει να εμπλακούν οι δήμοι

Οι πόλεις σήμερα λειτουργούν μέσα σε ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, το οποίο βασίζεται στο γραμμικό μοντέλο. Ένας αυξανόμενος παγκόσμιος πληθυσμός, συγκεντρωμένος σε μεγάλο βαθμό στις πόλεις, και μια αυξανόμενη αστική μεσαία τάξη, οδήγησαν σε περισσότερες απαιτήσεις και πιέσεις, σχετικά με τις αστικές υποδομές ενώ παράλληλα, η αύξηση του ΑΕΠ οδήγησε σε μεγαλύτερη κατανάλωση. Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την έλλειψη ολιστικής προσέγγισης στη διαχείριση των αστικών περιοχών, προκάλεσε οικονομικές ζημίες και αρνητικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις.

Οι πόλεις μπορούν να διαδραματίσουν ουσιαστικό ρόλο στην ανάπτυξη μιας κυκλικής οικονομίας. Λειτουργούν ως παράγοντες που επιτρέπουν παρεμβάσεις, στην Ευρώπη τουλάχιστον, με τις οποίες μπορούν να επηρεάσουν τόσο τους καταναλωτές όσο και τις επιχειρήσεις. Για παράδειγμα, οι πόλεις είναι υπεύθυνες για τη διαχείριση απορριμμάτων σε τοπικό επίπεδο. Έχουν τη δυνατότητα χαρτογράφησης των πηγών δημιουργίας απορριμμάτων. Μαζί με τις τοπικές επιχειρήσεις, ορισμένα τουλάχιστον από τα απορρίμματα αυτά, μπορούν να μετατραπούν σε εισροές για την τοπική, την περιφερειακή και την παγκόσμια παραγωγή.

Η μετάβαση σε μια κυκλική οικονομία απαιτεί πολυεπίπεδη διακυβέρνηση και νέα οράματα για το πως θα μπορούσε να είναι η μελλοντική πόλη. Ως εκ τούτου, η συμμετοχή σε τοπικό επίπεδο είναι ζωτικής σημασίας για τη μετατροπή από την παραδοσιακή γραμμική προσέγγιση σε μια κυκλική στρατηγική. Η κυκλική οικονομία αποσκοπεί στη αποσύνδεση της ανάπτυξης από τους πεπερασμένους πόρους και την κατανάλωση. Στηρίζεται σε τρεις αρχές:
Σχεδιασμό της αποτελεσματικής διαχείρισης των απορριμμάτων και της ρύπανσης
Διατήρηση των προϊόντων, των εξαρτημάτων και των υλικών στην υψηλότερη αξία τους και χρηστικότητα τους.
Αναγέννηση των φυσικών συστημάτων.

Μια «κυκλική» πόλη ενσωματώνει τις αρχές μιας κυκλικής οικονομίας σε όλες της τις
λειτουργίες, δημιουργώντας ένα αστικό σύστημα που είναι ανανεωτικό, προσβάσιμο
και άφθονο, από το σχεδιασμό του. Αυτές οι πόλεις αποσκοπούν στην αναπροσαρμογή της έννοιας του απορρίμματος και διατηρούν τα στοιχεία ενεργητικού τους στην υψηλότερη αξία, ανά πάσα στιγμή.

Είναι εύκολη η εμπλοκή των δήμων σε διαδικασίες κυκλικής οικονομίας;

Οι δήμοι θα μπορούσαν να προωθήσουν την κυκλική οικονομία εφαρμόζοντας δικά τους έργα, αλλά και υποστηρίζοντας έργα που προωθούνται από άλλους δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς. Σε οποιαδήποτε από τις δύο αυτές περιπτώσεις, οι δήμοι χρειάζονται εξωτερικές πηγές χρηματοδότησης για να καλύψουν την επένδυση ή να την συμπληρώσουν, με βάση τις όλο και περισσότερο περιορισμένες δημοσιονομικές πηγές τους. Εκτός από την έλλειψη ενημέρωσης σχετικά με τις υπάρχουσες πηγές χρηματοδότησης, για τις επενδύσεις της κυκλικής οικονομίας, οι δήμοι συχνά δεν διαθέτουν τις γνώσεις και το κατάλληλο προσωπικό σχετικά με τον τρόπο αξιολόγησης, σχεδιασμού και κατάρτισης προγραμμάτων χρηματοδότησης για έργα κυκλικής οικονομίας.

Στη χρηματοδότηση των επενδύσεων κυκλικής οικονομίας εμπλέκονται κίνδυνοι που δεν είναι αποδεκτοί από τις εμπορικές τράπεζες. Οι κίνδυνοι αυτοί μπορεί να σχετίζονται με:
μικρούς φορείς με περιορισμένη εγγύηση ή λίγα περιουσιακά στοιχεία, ως ασφάλεια δανείων,
καινοτόμες, αλλά όχι πλήρως εμπορικά αποδεδειγμένες, τεχνολογίες με συναφείς κατασκευαστικούς και λειτουργικούς κινδύνους και
μεταβάσεις σε νέα και μη αποδεδειγμένα επιχειρηματικά μοντέλα, με συναφείς εμπορικούς κινδύνους και κινδύνους αγοράς.

Επιπλέον, υπάρχουν εμπόδια και ιδιαίτερα στην Ελλάδα διαρθρωτικά εμπόδια, που περιπλέκουν την ανάμειξη της δημόσιας και ιδιωτικής χρηματοδότησης. Υπάρχουν επίσης εμπόδια στην πρόσβαση στη μικροχρηματοδότηση και στην ενσωμάτωση επιχορηγήσεων και άλλων επιδοτήσεων από διαφορετικές πηγές ή κονδυλίων που στοχεύουν σε διαφορετικά θέματα ή τομείς. Η αντιμετώπιση αυτών των φραγμών και εμποδίων θα βελτίωνε την απαιτούμενη χρηματοδότηση για τα κυκλικά έργα στις πόλεις.


Του Ράλλη Γκέκα
Δρ. Οικονομικών ΤΑ . Ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ

Πηγή Κυκλική Οικονομία και Δήμοι: Μία επίκαιρη, ενδιαφέρουσα και δύσκολη λύση.

Μια ακόμα ασύμμετρη απειλή για την ελλαδίτσα μας και τον πολιτισμό της, έκανε την εμφάνισή της σήμερα στη Θεσσαλονίκη, εξαιτίας των προσφύγων.
Όπως διαβάζουμε, λίγο πριν

αποχωρήσουν από την πλατεία και μεταφερθούν στα Διαβατά, μάζεψαν τα αντικείμενά τους και φρόντισαν να μην αφήσουν σκουπίδια πίσω τους. Κίνηση που ξεκάθαρα στόχευε στο να χλευάσει μερίδα των ντόπιων, που μετατρέπουν τις παραλίες σε μίνι χωματερές, εξαπολύοντας έτσι ακόμα μία επίθεση προς τον ελληνικό πολιτισμό.

Πέρα από την ευχάριστη είδηση, αξίζει βέβαια να σημειωθεί πως οι πρόσφυγες βρίσκονταν στην περιοχή της πλατείας Αριστοτέλους από την Πέμπτη, ζητώντας τα απαραίτητα έγγραφα για να φύγουν από τη χώρα. Οι αρχές τους παρέτρεψαν να επιστρέψουν στο camp των Διαβατών, όμως οι πρόσφυγες αρχικά είχαν αρνηθεί λόγω των κακών συνθηκών διαβίωσης και των καθημερινών αντιμαχιών που ξεσπάνε.

Τελικά, σύμφωνα με δημοσιεύματα του τοπικού τύπου, πείστηκαν να αποχωρήσουν, όταν τους διαβεβαίωσαν πως εντός του εντευκτηρίου στα Διαβατά, θα τοποθετηθούν κρεβάτια και ντουζιέρες.



Πηγή Πρόσφυγες προσπαθούν να μας αλλοιώσουν τον πολιτισμό. Καθάρισαν πλατεία πριν φύγουν

Τρεις άνθρωποι οργάνωσαν μια εντυπωσιακή φάρσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, καταφέρνοντας να δημοσιεύσουν σε διάφορες κοινωνιολογικές επιθεωρήσεις ”επιστημονικά” άρθρα που είχαν επινοήσει οι ίδιοι, με συμπεράσματα εντελώς γελοία, για να δείξουν, όπως υποστηρίζουν, ότι τα έντυπα αυτά στερούνται σοβαρότητας και ότι επηρεάζονται από την ιδεολογική τοποθέτησή τους.

Συνολικά, επτά από τα 20 άρθρα που έγραψαν έγιναν δεκτά από τα επιστημονικά περιοδικά, αφού πέρασαν το αμφισβητούμενο εμπόδιο των ”επιτροπών” που υποτίθεται ότι ελέγχουν την ακαδημαϊκή αξιοπιστία τους.

″Τα πάρκα για σκύλους είναι τα τριβλία Πέτρι για την καλλιέργεια της κουλτούρας του βιασμού μεταξύ σκύλων” γράφει η Έλεν Γουίλσον, η ανύπαρκτη επιστήμονας, συγγραφέας μιας ”μελέτης” που δημοσιεύτηκε τον περασμένο Μάιο στο περιοδικό Gender, Place & Culture. Το άρθρο προτείνει να εκπαιδεύονται οι άνδρες όπως οι σκύλοι, γιατί έτσι θα μπορούσε να περιοστεί η σεξουαλική βία (των ανθρώπων).

Δεν είναι η πρώτη φορά που επιστήμονες –με γνωστότερο τον φυσικό Άλαν Σοκάλ το 1996– παρουσιάζουν ανύπαρκτες ή παράλογες έρευνες για να καταγγείλουν την ανεπάρκεια των επιστημονικών περιοδικών, προκαλώντας σύγχυση στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Αυτή τη φορά, τα ψεύτικα άρθρα είχαν ως κοινό στοιχείο ότι εξέταζαν κοινωνιολογικά ζητήματα αιχμής: το φύλο, τον ρατσισμό, τη σεξουαλικότητα. Οι συγγραφείς, τρεις ερευνητές που έγραφαν με διάφορα ψευδώνυμα, σκόπευαν να αποδείξουν ότι η ακαδημαϊκή κοινότητα στον τομέα αυτό είναι έτοιμη να υιοθετήσει οποιαδήποτε υπόθεση, αρκεί να αποκηρύσσει την κυριαρχία των λευκών ανδρών. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Τζέιμς Λίντσεϊ, ο οποίος έλαβε διδακτορικό στα μαθηματικά από το Πανεπιστήμιο του Τενεσί το 2010 και εδώ και ενάμιση χρόνο είχε αφοσιωθεί αποκλειστικά σε αυτό το σχέδιο.

Ένα από τα άρθρα εξηγεί γιατί ένας άνδρας που αυτοϊκανοποιείται σκεπτόμενος μια γυναίκα χωρίς τη συγκατάθεσή της διαπράττει σεξουαλική επίθεση. Ένα άλλο είναι ένα κεφάλαιο του βιβλίου ”Ο Αγών μου” του Αδόλφου Χίτλερ, ξαναγραμμένο από φεμινιστική σκοπιά. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι ορισμένα άρθρα υποτίθεται ότι βασίζονταν σε απτά στοιχεία, όπως σε συνεντεύξεις, κάτι που θεωρητικά είναι εύκολο να επαληθευτεί – αυτή ήταν η περίπτωση μιας ”μελέτης” που εξέταζε πώς οι ετεροφυλόφιλοι άνδρες θα μπορούσαν να ξεπεράσουν την τρανσφοβία τους χρησιμοποιώντας έναν δονητή. Οι συγγραφείς έγραφαν ότι βάσισαν τα συμπεράσματά τους στις απαντήσεις 13 ανδρών. Στη μελέτη για τους σκύλους οι συγγραφείς δήλωναν ότι είχαν εξετάσει τα γεννητικά όργανα περίπου 10.000 σκύλων.

″Αν το σχέδιό μας δείχνει κάτι, αυτό είναι ότι δεν μπορούμε να εμπιστευόμαστε τη σημερινή έρευνα σε αυτούς τους επιστημονικούς κλάδους” είπε ο Λίντσεϊ, τονίζοντας όμως ότι ο στόχος δεν είναι να ”καταργηθούν” αυτοί οι κλάδοι αλλά να αναμορφωθούν. Οι δύο άλλοι φαρσέρ είναι ο Πίτερ Μπογκόσιαν, καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Πόρτλαντ και η Έλεν Πλάκροουζ, αρχισυντάκτρια στον ιστότοπο AreoMagazine.com.

Το άρθρο για τους σκύλους τελικά αποσύρθηκε, αφού ο εκδότης αντιλήφθηκε εγκαίρως ότι η ”Έλεν Γουίλσον” ήταν ανύπαρκτο πρόσωπο. Η προσωρινή διευθύντρια της φεμινιστικής επιθεώρησης Hypatia, Αν Γκάρι, μιλώντας στο Γαλλικό Πρακτορείο, δήλωσε ”βαθύτατα απογοητευμένη”. Και εξήγησε ότι ”η ιδέα ότι υποβάλλονται απατηλές ακαδημαϊκές εργασίες παραβιάζει πολλούς ακαδημαϊκούς και ηθικούς κανόνες”.

Ο Ρομπέρτο Ρεφινέτι, ο αρχισυντάκτης της επιθεώρησης Sexuality & Culture, είπε ότι το άρθρο για τους δονητές διαβάστηκε από τρεις πανεπιστημιακούς και κανείς τους δεν υποπτεύθηκε ότι επρόκειτο για φάρσα. Όπως είπε, η υπόθεση αποδεικνύει την αναξιοπιστία των συγγραφέων και όχι του περιοδικού.

Σε όλον τον κόσμο κυκλοφορούν χιλιάδες επιστημονικά περιοδικά και δεν είναι βέβαιο ότι όλα τους τηρούν τους κανόνες διαφάνειας που έχουν καθορίσει οι διάφορες ενώσεις ή οργανισμοί. Για τις ιατρικές ή βιολογικές επιστήμες, για παράδειγμα, τα δεδομένα που περιλαμβάνονται στο άρθρο εξετάζονται από επιτροπές ώστε να επαληθευτούν τα αποτελέσματα. Στον τομέα των ανθρωπιστικών επιστημών όμως, το να δοθεί σε έναν τρίτο το ερωτηματολόγιο ή η συνέντευξη που παραχώρησε το αντικείμενο της μελέτης μπορεί να παραβιάζει τους κανόνες της εμπιστευτικότητας, όπως εξήγησε ο Ντέιβιντ Μέλορ, του Center for Open Science. Όμως ”εμείς ενθαρρύνουμε τη μεγαλύτερη δυνατή διαφάνεια”, πρόσθεσε.

Ο Νίκολας Μάτσα, εκδότης του Journal of Poetry Therapy, ο οποίος δέχτηκε να δημοσιεύσει ένα ασυνάρτητο φεμινιστικό άρθρο κατά των ανδρών, όπως ανέφεραν οι φαρσέρ, είπε ότι σκοπεύει να λάβει στοιχειώδη μέτρα: στο εξής θα επαληθεύει την ταυτότητα των ”επιστημόνων” και των ινστιτούτων που εκπροσωπούν.


Πηγή Οι άνθρωποι που ξεφτίλισαν τα επιστημονικά περιοδικά

Η εποχή μας, αν κάτι τη χαρακτηρίζει ειδικά για τους ανθρώπους των νεότερων γενεών, αυτό δε θα ήταν ίσως τίποτα άλλο από το πέρασμα της επανάστασης του διαδικτύου στην επανάσταση των κοινωνικών δικτύων και της άμεσης, αλλά δυστυχώς αποκλειστικά ηλεκτρονικής, επαφής κι επικοινωνίας. Δε θα ήταν υπερβολή αν ισχυριστεί κανείς πως στις μέρες μας βιώνουμε μια περίοδο «κοινωνικής μοναξιάς» κατά την οποία συμβαίνουν δυο πολύ παράδοξα γεγονότα, από τη μια ο άνθρωπος νιώθοντας την ανάγκη να εξωτερικεύσει τις σκέψεις του και να κοινοποιήσει τις δραστηριότητές του, αναρτά με πολύ μεγάλη ευκολία στις διάφορες διαθέσιμες πλατφόρμες στο διαδίκτυο κάθε τι που τον αφορά περιμένοντας την αντίδραση των «φίλων» του κι από την άλλη δεν έχει μέσα του την ανάγκη να έρθει σε δια ζώσης και διαδραστική επαφή με τους «φίλους» αυτούς. Τη λέξη «φίλος» την έχουμε θέσει εντός των εισαγωγικών, διότι είναι έντονα αμφισβητήσιμο το αν τελικώς οι ηλεκτρονικοί φίλοι είναι και πραγματικοί φίλοι, τουλάχιστον με την έννοια που έχει δοθεί από φιλοσόφους, κοινωνιολόγους και μελετητές της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Από το αριστοτελικό «φίλος είναι μια ψυχή σε δυο σώματα» και το επικούρειο «φίλος είναι ένας άλλος εαυτός» μέχρι το «είμαι ηλεκτρονικός φίλος και ζω σε άλλη πόλη/νομό/χώρα/ήπειρο αλλά επειδή τυγχάνει να έχουμε κοινό ένα φίλο, ο οποίος πάλι μπορεί να είναι ηλεκτρονικός φίλος κάποιου τρίτου που ζει σε άλλη πόλη/νομό/χώρα/ήπειρο κ.ο.κ. κι έτσι έτυχε να γνωριστούμε διαδικτυακά, είμαι φίλος και δικός σου κι ας μην έχουμε ανταλλάξει ποτέ ούτε μια καλημέρα», υπάρχει πάρα πολύ μεγάλη απόσταση!


Σκοπός όμως της συλλογιστικής και των σκέψεών μας δεν είναι βεβαίως να αναλύσουμε αυτό το φαινόμενο, αλλά να τονίσουμε το γεγονός πως η μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου, αν και πια είναι «κοινωνική», δεν παύει να βαραίνει την ύπαρξη και την ψυχή του. Η μοναξιά είναι κυριολεκτικά πνιγηρή και η διέξοδος δε φαίνεται να υπάρχει κάπου στον ορατό κι άμεσα προσβάσιμο ορίζοντα. Όμως, αν κανείς κοιτάξει προσεκτικά και διερευνήσει τις συνήθειες του σήμερα, θα διαπιστώσει πως έχει αρχίσει κι αναπτύσσεται μια ροπή προς την (αδέξια μάλλον) τέχνη -δύσκολα βεβαίως θα μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει ‘τάση’ με σαφή όρια και ξεκάθαρα χαρακτηριστικά. Παρατηρούμε πως άνθρωποι που ακόμα και οι ίδιοι δηλώνουν πως δεν έχουν καλλιτεχνικές ανησυχίες, χρησιμοποιούν την ευκολία της τεχνολογίας για να δημιουργήσουν… ομορφιά! Δεν είναι λίγες οι φωτογραφίες από τα κινητά τηλέφωνα που δημοσιοποιούνται στο διαδίκτυο και μάλιστα κάποιες από αυτές είναι εξαιρετικού κάλλους -στο σημείο αυτό σημειώνουμε πως υπάρχουν σε εξέλιξη καλλιτεχνικοί διαγωνισμοί με εικόνες από κινητά στους οποίους έχουμε δει πραγματικά εξαιρετικές συμμετοχές. Δεν είναι λίγες οι απόπειρες συγγραφής λογοτεχνικών κειμένων, έστω κι αν αυτές είναι σε εμβρυικό και πρωτογενές στάδιο και χρήζουν αρκετών βελτιώσεων. Δεν είναι λίγες πια ούτε αμελητέες για να περάσουν απαρατήρητες οι προσπάθειες επικοινωνίας του εσωτερικού κόσμου των ανθρώπων με οποιοδήποτε διαθέσιμο τεχνολογικό μέσο που επιτρέπει την άμεση κι ευρεία κοινοποίησή του. Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό στις μέρες μας σε τόσο μεγάλο εύρος και με τόσο μεγάλη αποδοχή;

Η απάντηση στο ερώτημα που θέσαμε έχει βεβαίως δυο μέρη. Η ψυχική ανάγκη του ανθρώπου να εκφραστεί δια της Τέχνης, που είναι πολύ παλιά κι ανάγεται στον πρωτόγονο πρόγονό μας που ζωγράφιζε στα τοιχώματα των σπηλαίων, δεν έχει πάψει να υπάρχει. Η ανάγκη για καλαισθησία, για δημιουργία, για καλλιέπεια, για την ανάδειξη του μέτρου και της αρμονίας είναι κάτι περισσότερο από επιτακτική στις δύσκολες κι εξόχως απαιτητικές μέρες του σήμερα, θα μπορούσε μάλιστα κανείς να πει πως είναι συνάμα ευλογία όταν γίνεται πραγματικότητα αλλά και μαρτύριο όταν εγκλωβίζεται και δεν μπορεί να εξωτερικευτεί. Από την άλλη μεριά, η αποδοχή αυτής της «ενστικτώδους» και «στιγμιαίας» παραγωγής τέχνης από τον απλό, καθημερινό άνθρωπο, ο οποίος βεβαίως δεν έχει καλλιεργήσει ούτε μελετήσει βαθύτερα την ίδια την Τέχνη, παρατηρούμε πως γίνεται ευρέως αποδεκτή από τους συνανθρώπους του ή -για να γίνουμε ίσως περισσότερο ακριβείς – από τον κύκλο των γνωριμιών του, αν και δεν είναι απίθανο να υπάρξουν περιπτώσεις που οι καλλιτεχνικές αυτές δημιουργίες να αναγνωριστούν ευρέως ως αληθινά έργα τέχνης. Είναι αυτονόητο πως οι δημιουργίες αυτές βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στο αισθητικό του κριτήριο και όχι σε κάποιας μορφής Παιδεία ή ανάλογη εκπαίδευση, με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται, ειδικά ως προς το ποιοτικό κριτήριο. Στο σημείο αυτό μπορεί κάποιος εύλογα να προτάξει το επιχείρημα πως θα πρέπει και ο αποδέκτης της Τέχνης, ο ακροατής, ο θεατής, ο αναγνώστης κλπ., να έχει κι ο ίδιος την κατάλληλη Παιδεία ώστε να την αφομοιώσει και βεβαίως να εκτιμήσει την αξία της. Ένα απαίδευτο κοινό ίσως είναι πολύ εύκολο να μπορέσει να αποδεχτεί κάτι που τελικώς να μην έχει καμιά αξία. Όμως, αν μπορούσαμε να βάλουμε στη συλλογιστική μας ένα αντεπιχείρημα κι αναλύοντας την τέχνη στα συστατικά από τα οποία αυτή συντίθεται, ήτοι δηλαδή τις ψυχικές εσωτερικές διεργασίες που προκαλώντας αισθήματα οδηγούν στη δημιουργία μη καθημερινών κι εξεζητημένων πραγμάτων, υλικών ή άυλων αλλά και δράσεων, θα διαπιστώσουμε πως ενδεχομένως ακόμα και η «άγαρμπη» προσπάθεια έκφρασης ίσως τελικά να είναι και η ίδια μια μορφή τέχνης στην οποία αξίζει να στρέψουμε την προσοχή μας και να ξεδιαλέξουμε ό,τι πραγματικά είναι αξιόλογο.

Η «κοινωνική μοναξιά» μπορεί να γίνει αυτό που κανείς δεν είχε φανταστεί στην προ των κοινωνικών δικτύων εποχή, η αφορμή για ένα νέο καλλιτεχνικό και δημιουργικό ρεύμα, το οποίο αν και «ερασιτεχνικό» ή στοιχειωδώς υπεραπλουστευμένο, αρκεί να αφήσει το στίγμα του και να εκφράσει την εποχή του. Δε θα αποτελούσε έκπληξη για όλους εμάς σήμερα μια ενδεχόμενη αναφορά -με κολακευτικούς ίσως όρους- από τους ιστορικούς του μέλλοντος σε όλη αυτή την αγωνιώδη προσπάθεια του σύγχρονου ανθρώπου να εξωτερικεύσει τον ψυχικό του κόσμο κάνοντας ευρεία χρήση της τεχνολογίας. Το «γρήγορο», το «αδούλευτο» ακόμα και το «επιφανειακό» του σήμερα, μπορεί να γίνει το αντικείμενο θαυμασμού αύριο. Κι αν όλο αυτό ακούγεται απλοϊκό ή υπεραισιόδοξο κι ουτοπικό, ας αναρωτηθούμε τούτο: Τι θέλει πραγματικά η ψυχή του ανθρώπου για να γαληνέψει μέσα στην απέραντη μοναξιά της; Σίγουρα όχι να αφήνει τον καιρό να περνάει και φιμωμένη να απέχει από κάθε μορφής δημιουργία, έστω και για απλή, προσωπική χρήση!


Πηγή Η Τέχνη στα χρόνια της μοναξιάς