23 January, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 12)

Δεν συμβαίνει συχνά, μια μη αγγλόφωνη τηλεοπτική παραγωγή να δημιουργεί γύρω της τόση συζήτηση –και να το αξίζει στο έπακρο. Η ισπανική σειρά Casa de Papel, που κατά λέξη σημαίνει «Σπίτι από Χαρτί» (στα ελληνικά αποδόθηκε ως Η Τέλεια Ληστεία), του Άλεξ Πίνα, συγκεντρώνει
εδώ κι ένα χρόνο εκατομμύρια βλέμματα στην προσπάθεια οχτώ ληστών και του Καθηγητή να φύγουν από το Νομισματοκοπείο της Μαδρίτης με φρεσκοτυπωμένα 2,4 δισ. ευρώ – «χωρίς να κλέψουν κανέναν».


Οι εμφύλιοι των φτωχών –είτε ξεσπούν «αυθόρμητα», είτε υποκινούνται, είτε αποτελούν «εκτροπές» από τη σύγκρουση με την εξουσία των πλουσίων– είναι ο κοινός παρονομαστής στα επεισόδια μοριακού φασισμού, φασισμού της καθημερινότητας, αυτής της τελευταίας δεκαετίας μιας άλλης ληστείας: της διαχείρισης της κρίσης στην Ελλάδα.


Η πολιτική αλληγορία γίνεται γρήγορα εμφανής: Το κριτήριο με το

οποίο ο Καθηγητής επιλέγει τους οχτώ («να μην έχουν να χάσουν τίποτα»)· οι μάσκες Νταλί που φορούν οι ίδιοι, και που παραπέμπουν ευθέως στο V for Vendetta· οι κόκκινες φόρμες τους, το “Bella Ciao” το βράδυ πριν από τη ληστεία και οι αναφορές στην Αντίσταση κατά του Φράνκο· η αντιπαράθεση με την αστυνομία και η παρατήρηση σε βάθος της επιστημονικο-τεχνικής διάστασης της καταστολής· ο συνδυασμός διαπραγμάτευσης και επιβολής κι από τις δυο μεριές, και η σαφής πρόθεση των ληστών να ασκήσουν την ελάχιστη βία ώστε να κερδίσουν την κοινή γνώμη, «όπως οι Αγανακτισμένοι της Πουέρτα ντελ Σολ». Όλα δείχνουν πως η ληστεία στο Νομισματοκοπείο –στο Σπίτι με το «Χαρτί»– δεν είναι μια οποιαδήποτε: είναι πολιτική με άλλα μέσα.

Υπάρχει μια ακόμα διάσταση με πολιτικό ενδιαφέρον: η οξυδερκής ματιά του Casa de Papel στις εσωτερικές συγκρούσεις της ομάδας των ληστών-επαναστατών. Χάνει κανείς το μέτρημα πόσες φορές ένας ή περισσότερες στρέφουν τα όπλα προς αλλήλους, σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς. Πόσες φορές γίνονται όλοι τους «αδύναμοι κρίκοι». Πόσες φορές εναλλάσσονται στους ρόλους θύτη και θύματος, θέτοντας σε κίνδυνο –λόγω κακών χειρισμών της στιγμής ή λόγω προσωπικής ιδιοσυγκρασίας– ένα σχέδιο ετοιμασμένο χρόνια πριν.

Το μήνυμα είναι σαφές: αυτές και αυτοί που βρίσκονται στο στόχαστρο της εξουσίας, οι ίδιες και οι ίδιοι «που δεν έχουν τίποτα να χάσουν», δεν ενοποιούνται αναγκαστικά λόγω των συνθηκών στις οποίες ζουν – του εγκλεισμού ή της απόλυτης έλλειψης μέλλοντος, αν το σχέδιο αποτύχει. Δεν αρκεί για να τους ενώσει το βίωμα μιας ζωής χωρίς προοπτική. Στην πράξη συμβαίνει το αντίθετο: η πίεση, ο κίνδυνος, οι απειλές, επιδρούν πάνω τους «ιδεολογικά», ορίζουν τις πράξεις και τις σχέσεις τους. Επιδρούν διαιρετικά: οι μικροί και οι μεγαλύτεροι πόλεμοι που στήνουν στην καθημερινότητά τους –οι εμφύλιες συγκρούσεις των φτωχών–, η βολιδοσκόπηση των «αδύναμων κρίκων» και το «διαίρει και βασίλευε», ενώ έχουν προβλεφθεί πρώτα από τους ίδιους, γίνονται, εν γνώσει ή εν αγνοία της εξουσίας, στοιχεία που ευνοούν τον δικό της αγώνα εναντίον τους.

Οι εμφύλιοι των φτωχών –είτε ξεσπούν «αυθόρμητα», είτε υποκινούνται, είτε αποτελούν «εκτροπές» από τη σύγκρουση με την εξουσία των πλουσίων– είναι ο κοινός παρονομαστής στα επεισόδια μοριακού φασισμού, φασισμού της καθημερινότητας, αυτής της τελευταίας δεκαετίας μιας άλλης ληστείας: της διαχείρισης της κρίσης στην Ελλάδα. Σε ένα από τα επεισόδια καθημερινού φασισμού δολοφονήθηκε ο Ζακ Κωστόπουλος. Δεν συνέβη γιατί ήταν γενικά «διαφορετικός». Ο Κωστόπουλος πρώτα χτυπήθηκε μέχρι θανάτου ως φτωχός, που θεωρήθηκε απειλή για την Ιδιοκτησία. Έπειτα, μετά τη δολοφονία του, ο ίδιος διαπομπεύτηκε ως «περιθωριακός», ομοφυλόφιλος και τοξικοεξαρτημένος – άρα ως εξ ορισμού «περιττός».

Το πρώτο, το θανατηφόρο λιντσάρισμα του Κωστόπουλου, ήταν η «ενστικτώδης» αντίδραση, εν μέσω απάθειας, μιας αγέλης με φασιστική νοοτροπία (κι ενίοτε με φασιστικές πολιτικές διασυνδέσεις), που βεβαίωσε τη δύναμή της πάνω στον φτωχό· για δράστες και άπραγους μπροστά στο φόνο, Ιδιοκτησία και Δημόσια Τάξη θριάμβευσαν ως Αγία Τριάδα (μαζί με το Έθνος των νοικοκυραίων τηλεθεατών του ΣΚΑΪ) πάνω σε έναν άνθρωπο που ζητούσε «βοήθεια». Όσο για το δεύτερο, το επικοινωνιακό λιντσάρισμα του ανθρώπου αυτού, επρόκειτο από διάφορες απόψεις για άσκηση προληπτικής αντι-εξέγερσης. Προληπτικής, γιατί στην Αθήνα δεν είχαμε, προφανώς, εξέγερση. Αντι-εξέγερσης, ωστόσο, με βάση το γνώριμο ρεπερτόριο: Την ταύτιση «κεντρώων» και «ακραίων» πάνω στη βία επί των φτωχών, με σκοπό την υπεράσπιση της ιδιοκτησίας. Την αντιστροφή των σχέσεων εξουσίας, των ρόλων θύματος και θύτη. Τη μιντιακή μετατροπή του δολοφονημένου σε σκιάχτρο για τον «μέσο» φιλήσυχο ιδιοκτήτη και «κανονικό». Τη στοχοποίηση όσων, όπως ο Κωστόπουλος, θεωρούνται «περιττοί» ή επικίνδυνοι για τους ιδιοκτήτες και τους φασίστες – ένστολους και μη.

Όχι, οι ομοφυλόφιλοι, οι χρήστες ναρκωτικών ή οι μετανάστες του γνωστού άθλιου γκάλοπ του ΣΚΑΪ δεν είναι γενικώς, λόγω της κοινωνικής τους θέσης, το «επαναστατικό υποκείμενο»: δεν είναι οι «διαφορετικοί», γενικώς, ο στόχος της προληπτικής αντι-εξέγερσης. Τους φτωχούς (ομοφυλόφιλους ή μη, μετανάστες και ντόπιους, εξαρτημένους ή όχι), «αυτούς που δεν έχουν τίποτα να χάσουν»: αυτούς βάζει στόχο η αντι-εξέγερση προληπτικά. Δέκα χρόνια μετά το θαυμάσιο 2008, ακριβώς γιατί σήμερα όλοι αυτοί έχουν ακόμα λιγότερα να χάσουν, είναι αυτές και αυτοί με τους περισσότερους λόγους να εξεγερθούν.

Η προληπτική αντι-εξέγερση, ο κοινωνικός εκφασισμός –«αυθόρμητος», κομματικά οργανωμένος ακροδεξιός ή φιλελεύθερα-μιντιακά καθοδηγούμενος–, εδώ και μια δεκαετία, στην κρίση που συνεχίζεται, είναι το εν εξελίξει «Σχέδιο Β» του αστισμού. Η προληπτική αντι-εξέγερση, ο κοινωνικός εκφασισμός, είναι μια διαδικασία αυτόνομη· έχει τους χρόνους και τη δική της λογική. Εξίσου καταφανώς, όμως, είναι μια διαδικασία παράλληλη, «συμβατή» και συμπληρωματική με το «Σχέδιο Α»: με την αντικοινωνική ληστεία που κατ’ ευφημισμόν αποκαλούμε «διαχείριση της κρίσης», στη μνημονιακή ή την «μετα-προγραμματική» της εκδοχή.

Όχι, ο κοινωνικός εκφασισμός, και ιδιαίτερα η διεθνώς ανερχόμενη Ακροδεξιά, το πολιτικό-οργανωτικό σκέλος του «Σχεδίου Β», δεν σημαίνει γενικώς «την επιστροφή των παθών στην πολιτική» μέσα στην κρίση, όπως το βλέπει μια φιλελεύθερη αριστερή προσέγγιση. Στη «σοβαρή» ή την εγκληματική τους εκδοχή, ο κοινωνικός εκφασισμός και η πολιτική Ακροδεξιά είναι η απενοχοποίηση των παθών που δεν ενοχλούν τα τοτέμ του αστισμού: το Έθνος, τη Δημόσια Τάξη, την Ιδιοκτησία. Είναι η καθημερινή αποθέωση του κοινωνικού δαρβινισμού: μια διαρκής εκτροπή των αντιστάσεων και των παθών ενάντια στον δαρβινικό νεοφιλελευθερισμό της κρίσης. Ο φασισμός της καθημερινότητας είναι η οργανωμένη εξώθηση των ηττημένων της κρίσης σε «εμφύλιο» μεταξύ τους – ακριβώς τη στιγμή που «δεν έχουν τίποτα να χάσουν», αν επαναστατήσουν ενάντια στους ευνοούμενους του Σχεδίου Α.


Από το editorial του Marginalia ηλεκτρονικού περιοδικού κριτικής για το βιβλίο, τον πολιτισμό και την πολιτική

Απέναντι Όχθη

Πηγή Η τέλεια ληστεία

Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ από το από το 1961 έως το 1971, η Monsanto παρήγαγε 12 εκατομμύρια γαλόνια Agent Orange, μαζί με άλλα χημικά πολέμου για τον αμερικανικό στρατό. Κατά τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας, μια περιοχή περίπου το ¼ του Βιετνάμ μολύνθηκε από τα χημικά και καταστράφηκε το φυσικό περιβάλλον της. Επιπλέον, πάνω από 3 εκατομμύρια Βιετναμέζοι εκτέθηκαν στη χημική ουσία και στο παραπροϊόν της, τη διοξίνη. Η διοξίνη, ένα εξαιρετικά τοξικό στοιχείο του Agent Orange, έχει συνδεθεί με σημαντικά προβλήματα υγείας, όπως γενετικές ανωμαλίες, καρκίνους και άλλες θανατηφόρες ασθένειες. Εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να υποφέρουν μέχρι σήμερα, καθώς οι παραμορφώσεις και ανωμαλίες που μεταδόθηκαν γενετικά και στους απογόνους των εκτεθειμένων θυμάτων, συμπεριλαμβανομένων των βιετναμέζικων αλλά και των αμερικανικών δυνάμεων. Η χρήση του Agent Orange ήταν μια πειραματική μορφή χημικού και βιολογικού πολέμου, που σχεδιάστηκε για να αποκολλήσει το φύλλωμα και να καταστρέψει την κάλυψη της ζούγκλας .


Η Monsanto υποστήριξε ότι : «Η Αμερικανική κυβέρνηση έθεσε τις προδιαγραφές για την κατασκευή του Agent Orange και ότι παρήχθη και χρησιμοποιήθηκε από την Αμερικανική κυβέρνηση. «
Η Monsanto ιδρύθηκε το 1901 στο Σεντ Λούις του Μιζούρι. Τον Ιούνιο αποκτήθηκε από την Bayer AG.

Το Agent Orange ήταν ένα μείγμα ζιζανιοκτόνων που παρασκευάστηκε πολύ πριν δημιουργηθεί το Roundup. Περιείχε 2,4-D και 2,4-5-Τ, και τα δυο επιλεκτικά ζιζανιοκτόνα πλατύφυλλων (με άλλα λόγια, τα μονοκοτυλήδονα φυτά όπως το ρύζι ή το κριθάρι δεν επηρεάζονται από αυτό, αλλά τα φυτά με φύλλα που παρουσιάζουν αμφίπλευρη συμμετρία, όπως είναι τα δέντρα και τα αμπέλια καίγονται) Ο στόχος της χρήσης του Agent Orange ήταν να βοηθήσει τα βομβαρδιστικά να αναζητήσουν δρόμους στη ζούγκλα και να εξαλείψουν το φυτικό πράσινο που θα μπορούσαν να κρυφτούν οι ελεύθεροι σκοπευτές, χωρίς να βλάψουν τα σιτηρά. Το Roundup δεν είναι επιλεκτικό και σκοτώνει κάθε φυτό που έρχεται σε επαφή, δεδομένης της επαρκούς ποσότητας. Το 2,4-D εξακολουθεί να χρησιμοποιείται, αλλά το 2,4-5T απαγορεύτηκε στη δεκαετία του ’70.

Το Roundup παρεμβαίνει στην ικανότητα του φυτού να συνθέτει ένα κρίσιμο ένζυμο. Δεν υπάρχει όμως ένζυμο ανάλογο στη βιολογία των θηλαστικών. δεν συνθέτουμε ούτε χρησιμοποιούμε αυτό το ένζυμο. Τα φυτά «Roundup-Ready» απλώς παράγουν περισσότερο από αυτό το ένζυμο από τα υπόλοιπα, και έτσι μπορούν να το αντέξουν.


Πηγή Το Βιετνάμ απαιτεί η Monsanto να καταβάλει αποζημίωση για τα θύματα του Agent Orange

Αίτηση ακύρωσης κατά της νέας Απόφασης Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ) του λιγνιτικού σταθμού της Μελίτης κατέθεσαν το WWF Ελλάς, το ελληνικό γραφείο της Greenpeace και η Client Earth.

Η ΑΕΠΟ αφορά τόσο την υφιστάμενη μονάδα Μελίτη Ι όσο και την ανύπαρκτη σήμερα μονάδα Μελίτη ΙΙ, για την οποία δεν έχει καν κατατεθεί συγκεκριμένο επενδυτικό σχέδιο ως τώρα. Εκδόθηκε εννέα χρόνια μετά τη λήξη ισχύος της προηγούμενης ΑΕΠΟ του 1998 και καθιστά εφικτή τη λειτουργία του σταθμού ως το έτος 2028, βασιζόμενη σε μια Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων που συντάχθηκε 22 χρόνια πριν.

H παράταση λειτουργίας της υφιστάμενης μονάδας και η κατασκευή της νέας προωθούνται χωρίς αυτές να εντάσσονται σε μακροχρόνιο ενεργειακό σχεδιασμό ή σε στρατηγική εκτίμηση των επιπτώσεων που έχει στο περιβάλλον η de facto λειτουργία του Ενεργειακού Συμπλέγματος Δυτικής Μακεδονίας, και χωρίς προηγουμένως να έχει καταρτισθεί σχέδιο ειδικών χωρικών παρεμβάσεων στην περιοχή όπως απαιτεί το Περιφερειακό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Επιπλέον, η ΑΕΠΟ δεν διευκρινίζει με ποιον τρόπο η νέα μονάδα θα επιτυγχάνει τη διαρκή συμμόρφωση με τα νέα αυστηρά όρια εκπομπών αερίων ρύπων που της επιβάλλονται από τη νέα ευρωπαϊκή νομοθεσία, ενώ εκδόθηκε χωρίς την απαραίτητη διαβούλευση την οποία προβλέπουν οι νόμοι.

Πηγή Αίτηση ακύρωσης κατά της περιβαλλοντικής άδειας του λιγνιτικού σταθμού της Μελίτη

Η κλιματική αλλαγή δεν αποτελεί μελλοντική απειλή. Είναι εδώ και συνεχώς χειροτερεύει. Μόνο τα παραδείγματα από τον τελευταίο χρόνο, από τους καύσωνες δίχως προηγούμενο ως τις μανιώδεις πυρκαγιές στον Αρκτικό Κύκλο, τη Μεσόγειο και την Δυτική Ακτή των ΗΠΑ, την κατάρρευση του Μεγάλου Κοραλλιογενούς Υφάλου, το λιώσιμο των πάγων στην Ανταρκτική μετριπλάσιους ρυθμούς τα τελευταία πέντε χρόνια, αποτελούν εξαιρετικά ανησυχητικές και οδυνηρές υπενθυμίσεις ότι βρισκόμαστε ήδη πολύ βαθιά μέσα στο πρόβλημα. Και όλα αυτά με αύξηση της θερμοκρασίας μόλις 1°C πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα.

Στη Συμφωνία για το Κλίμα του Παρισιού, οι κυβερνήσεις συμφώνησαν να καταφέρουν συγκράτηση της αύξησης της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη στον 1,5°C. Για να κατανοήσουν τι πραγματικά σημαίνει αυτός ο στόχος, ζήτησαν από την Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος (IPCC) να εκπονήσει ειδική έκθεση για το ζήτημα. Σήμερα, μετά από 1,5 χρόνο εντατικής εργασίας από κορυφαίους επιστήμονες από όλο τον κόσμο, η έκθεση παραδόθηκε στις κυβερνήσεις και αποτελεί ορόσημο για το μέλλον του πλανήτη μας. Παρακάτω υπογραμμίζουμε μερικά από τα βασικά σημεία αυτής της έκθεσης που αποδεικνύουν ότι ο πλανήτης μας δεν αντέχει αύξηση της θερμοκρασίας πάνω από 1,5°C:

>> Με τους σημερινούς κλιματικούς στόχους, η αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη αναμένεται να ξεπεράσει τους 3°C, αφήνοντας πίσω κάθε ελπίδα περιορισμού της στον 1,5 °C. Πρόκειται για ένα μέλλον με εξαιρετικά υψηλές πιθανότητες για συχνές καταιγίδες και άλλα ακραία κλιματικά φαινόμενα, δασικές πυρκαγιές, πιο καταστροφικους τυφώνες, μεγάλες και μη αναστρέψιμες καταστροφές οικοσυστημάτων και απώλεια ειδών. Πιθανότατα θα βιώσουμε την εγκατάλειψη μεγάλων γεωργικών περιοχών, μεγάλες συγκρούσεις που καταστρέφουν τις κοινωνίες και θα δούμε ολόκληρες χώρες να δυσλειτουργούν. Πρόκειται για ένα μέλλον όπου η ζωή, για πολλές αυτόχθονες, αγροτικές και νησιωτικές κοινότητες θα καταστεί ανυπόφορη, με λαούς ή ολόκληρα έθνη να αναζητούν καταφύγιο σε μία όλο και πιο κατακερματισμένη παγκόσμια κοινότητα. Μέχρι το 2100 ο κόσμος όπως τον ξέρουμε τώρα δεν θα ήταν πλέον αναγνωρίσιμος.

>> Η αύξηση της θερμοκρασίας κατά 2°C είναι πολύ πιο επικίνδυνη από ό,τι πιστεύαμε όταν υπογράφηκε η Συμφωνία του Παρισιού. Οι σημαντικότεροι λόγοι ανησυχίας για την κλιματική αλλαγή, όπως αυτοί εντοπίστηκαν και διατυπώθηκαν στη Συμφωνία του Παρισιού, αναθεωρήθηκαν. Η έκθεση επισημαίνει σημαντικά υψηλότερους κινδύνους με χαμηλότερα επίπεδα υπερθέρμανσης για τους ανθρώπους, τους ζωντανούς οργανισμούς του πλανήτη και τις οικονομίες των χωρών.

>> Ο περιορισμός της αύξησης της θερμοκρασίας στον 1,5°C αντί τους 2°C είναι ζωτικής σημασίας για τον πλανήτη μας. Θα προστατεύσει εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους από συχνές ακραίες θερμοκρασίες, θα μειώσει κατά το ήμισυ το ποσοστό των επιπλέον πληθυσμών που υποφέρουν από έλλειψη νερού και θα συμβάλει στην επίτευξη στόχων αειφόρου ανάπτυξης και εξάλειψης της φτώχειας.

>> Η αύξηση της θερμοκρασίας στον 1,5°C ή χαμηλότερα είναι μία μεγάλη πρόκληση, ωστόσο είναι ακόμα εφικτή αν είμαστε γρήγοροι, τολμηροί και τυχεροί, και επιταχύνουμε τώρα τη δράση σε όλα τα μέτωπα.

>> Υπάρχουν λύσεις που θα μπορούσαν να επιτρέψουν τη μείωση των παγκόσμιων εκπομπών κατά το ήμισυ μέχρι το 2030 με τρόπους που θα στηρίξουν τους αναπτυξιακούς στόχους, θα ενισχύσουν την κλιματική ανθεκτικότητα και θα μας δώσουν πιο υγιείς κοινωνίες με ευημέρια.

>> Τα επόμενα χρόνια είναι ζωτικής σημασίας να μειώσουμε τις εκπομπές άνθρακα καθώς και να διατηρήσουμε και να αυξήσουμε τα δάση μας, ώστε ουσιαστικά να μηδενίσουμε τις εκπομπές το αργότερο μέχρι τα μέσα του αιώνα. Με τους σημερινούς κλιματικούς στόχους των χωρών για το 2030, δεν θα είχαμε καμία πιθανότητα. Οι στόχοι λοιπόν πρέπει να βελτιωθούν σημαντικά.

Απαιτείται δράση

Απαιτείται η συμβολή όλων. Πρέπει να κάνουμε τα πάντα γρηγορότερα και πιο τολμηρά, σε όλα τα επίπεδα, και να μην αφήσουμε πίσω κανένα τομέα. Η πρόκληση είναι άνευ προηγουμένου και δεν θα λυθεί μόνο από την τεχνολογία ή με οικονομικούς όρους. Πρέπει να προετοιμαστούμε άμεσα για τις επιπτώσεις και τις απώλειες που δεν μπορούν πλέον να αποφευχθούν, φροντίζοντας για τις ανάγκες των ατόμων που διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο. Και πάνω από όλα χρειαζόμαστε καλύτερη διακυβέρνηση, βαθύτερη κατανόηση των μετασχηματισμών του συστήματος και γρήγορες αποφάσεις:

>> Η πορεία προς μηδενικές παγκόσμιες εκπομπές, μειώνοντάς τις κατά το ήμισυ έως το 2030, είναι μονόδρομος.

>> Οι κυβερνήσεις πρέπει να αναβαθμίσουν ριζικά τους στόχους και τα σχέδιά τους για το 2030, καθώς οι τρέχοντες στόχοι θα οδηγήσουν σε ένα καταστροφικό σενάριο αύξησης της θερμοκρασίας κατά 3-4°C. Στη διάσκεψη COP24 για το κλίμα φέτος, οι κυβερνήσεις πρέπει να αναλάβουν δράση με βάση τη συγκεκριμένη έκθεση και να δεσμευτούν ότι θα ευθυγραμμίσουν τα εθνικά τους σχέδια με τον 1.5°C μέχρι το 2020.

>> Τα ορυκτά καύσιμα πρέπει να καταργηθούν πάρα πολύ γρήγορα. Μέχρι το 2030, η συνολική κατανάλωση άνθρακα θα πρέπει να μειωθεί κατά τουλάχιστον δύο τρίτα, και μέχρι το 2050 σχεδόν στο μηδέν.

>> Η εξυπνότερη χρήση της ενέργειας, η απανθρακοποίηση του τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας και η ηλεκτροποίηση της τελικής χρήσης ενέργειας στις μεταφορές, τη βιομηχανία και τα αστικά συστήματα αποτελούν βασικά συστατικά των ευρύτερων μετασχηματισμών του συστήματος.

>> Το χρηματοπιστωτικό σύστημα πρέπει να ευθυγραμμιστεί με την πρόκληση του 1,5°C, καθώς η μετατόπιση των επενδυτικών ροών θα είναι κλειδί. Οι προοδευτικές επιχειρήσεις και οι επενδυτές μπορούν να οδηγήσουν τον δρόμο, ευθυγραμμίζοντας τις στρατηγικές τους με τον 1.5°C.

>> Πρέπει να προστατεύσουμε ό,τι έχουμε. Τα υγιή οικοσυστήματα είναι πιο ανθεκτικά στις αναπόφευκτες αλλαγές του κλίματος. Πρέπει να προστατεύσουμε την Αρκτική και την Ανταρκτική, να δημιουργήσουμε ένα δίκτυο θαλάσσιων καταφυγίων, να καταργήσουμε την αποψίλωση των τροπικών δασών και να υιοθετήσουμε βιώσιμες γεωργικές πρακτικές.

>> Πρέπει με δικαιοσύνη να προετοιμαστούμε για το αναπόφευκτο. Η αλλαγή του κλίματος είναι πραγματικότητα. Όλα τα μελλοντικά σχέδια ανάπτυξης και διαχείρισης των υδάτων, τα έργα υποδομής και τα προγράμματα επισιτιστικής ασφάλειας πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους την κλιματική πραγματικότητα. Η αρχή “ο ρυπαίνων πληρώνει” πρέπει να βρίσκεται στο επίκεντρο των προσπαθειών προσαρμογής και αντιστάθμισης μεταξύ και εντός των χωρών.

Αυτή είναι η στιγμή της αλήθειας. Είναι η στιγμή που οι κυβερνήσεις μας είναι αντιμέτωπες με την σκληρή πραγματικότητα και πλέον μόνο με θαρραλέες και φιλόδοξες αποφάσεις μπορούν να αποφύγουν τα χειρότερα και πιο τρομακτικά σενάρια για εμάς και τις επόμενες γενιές.

Δες ολόκληρη την έκθεση εδώ.




Πηγή Η μεγάλη στιγμή της αλήθειας

Στο Brixton του νότιου Λονδίνου μετά την οικονομική κρίση του 2008, οι τοπικές επιχειρήσεις αγωνιζόταν να αντιμετωπίσουν τα οικονομικά τους προβλήματα με την εξασφάλιση νέων δανείων από τις τράπεζες. Μια περιοχή που είχε αναπτυχθεί πολύ τα προηγούμενα χρόνια άρχισε να καταρρέει οικονομικά. Το
Brixton Pound (B £) εγκαινιάστηκε το 2009 από την Transition Town Brixton για να υποστηρίξει τις τοπικές επιχειρήσεις με ένα τοπικό νόμισμα . Οι ιδρυτές του Brixton Pound ήθελαν να δημιουργήσουν ένα σύστημα αμοιβαίας υποστήριξης που να συνδέει τους κατοίκους με τις τοπικές επιχειρήσεις αλλά να ενθαρρύνει και τις επιχειρήσεις να στηρίξουν τους πολίτες της πόλης Ο Δήμος στήριξε το Brixton Pound από την αρχή. Το αναγνώρισε ως τοπικό νόμισμα ως έναν τρόπο να αναπτυχθεί η τοπική οικονομία, να οικοδομήσει ανθεκτικότητα και να σταματήσει την άνοδο της ανεργίας. Η μεγάλη υποστήριξη και κάλυψη των τοπικών μέσων μαζικής ενημέρωσης κατά τη διάρκεια των πρώτων έξι μηνών βοήθησαν ώστε οι συναλλαγές να φτάσουν σε αξία μισού εκατομμυρίου λιρών. Στη συνέχεια με την υποστήριξη του Δήμου δημιουργήθηκε ένα σύστημα ηλεκτρονικών πληρωμών μέσω κινητών τηλεφώνων αλλά έγινε αποδεκτό από το Δήμο για την πληρωμή φόρων και παράλληλα χρησιμοποιήθηκε από το Δήμο για την πληρωμή των υπαλλήλων του . Το 2015 , ο φιλανθρωπικός οργανισμός Lambeth Cooperative δημιούργησε ένα πρόγραμμα λαχειοφόρου αγοράς, με τη χρήση του Brixton Pound, για τη χρηματοδότηση κοινοτικών έργων. Ο φιλανθρωπικός οργανισμός Lambeth Cooperative βοήθησε το Brixton Pound να γίνει παγκοσμίως γνωστό. Στη συνέχεια ήρθαν τα ΑΤΜ, το 2016 (Ίσως τα πρώτα ΑΤΜ στο κόσμο σε τοπικό νόμισμα), τα οποία το εδραίωσαν σαν τοπικό συναλλακτικό νόμισμα.


 Στην Ελλάδα αν και έγιναν προσπάθειες για χρήση εναλλακτικών νομισμάτων σε πολλές πόλεις της Ελλάδος τα τελευταία οκτώ χρόνια της οικονομικής κρίσης δεν κατάφεραν να πείσουν τους Έλληνες οι οποίοι δείχνουν να προτιμούν περισσότερο το ευρώ τη μιζέρια ακόμη και την μετανάστευση .

Απέναντι Όχθη

Πηγή Ένα νόμισμα σχεδιασμένο για την τοπική οικονομία.

Τα σούπερ μάρκετ χωρίς πλαστικά πρόσφατα έχουν αρχίσει να ξεφυτρώνουν σε διάφορες χώρες και η επιτυχία τους είναι ένα σαφές σημάδι ότι οι καταναλωτές είναι έτοιμοι και πρόθυμοι να αποφύγουν τα πλαστικά απόβλητα. Πρόσφατα
άνοιξε τις πόρτες του στο Μπέρμιγχαμ, το μεγαλύτερο zero waste σούπερ μάρκετ της Βρετανίας Το Clean Kilo: Zero Waste Supermarket .

Το σούπερ μάρκετ διαθέτει τα πάντα χύμα, οι αγοραστές μπορούν να φέρουν τις δικές τους σακούλες και τα βάζα τους ή να αγοράσουν τσάντες πολλαπλών χρήσεων. Το Clean Kilo είναι επίσης φιλικό προς το περιβάλλον και χρησιμοποιεί τοπικούς προμηθευτές και αγροκτήματα, καλλιεργεί δικά του βότανα και φτιάχνει δικό του φρέσκο ​​χυμό πορτοκαλιού και φυτικό γάλα. Οι πελάτες του μπορούν να βρουν μια μεγάλη ποικιλία από αποξηραμένα τρόφιμα, ζυμαρικά, δημητριακά, κόκκους καφέ και άλλα προϊόντα χύδην, καθώς και φρεσκοψημένα προϊόντα άρτου.

Απέναντι Όχθη

Πηγή The Clean Kilo: Zero Waste Supermarket

Ο καθένας μας έχει τη δικιά του ιστορία, κουβαλάει τα δικά του βιώματα, ζει την δική του καθημερινότητα, έχει τα δικά του προβλήματα και προβληματισμούς για τη ζωή του. Το πώς αντιμετωπίζει αυτά τα θέματα, εξαρτάται μόνο από εμάς. Μονό εμείς μπορούμε να την κάνουμε πιο όμορφη ή πιο δύσκολη. Η ζωή μας είναι μία και μοναδική.

Συχνά αυτές οι δυσκολίες στη ζωή, μας κουράζουν και μας εξουθενώνουν. Η διάθεσή μας, μέσα στη διάρκεια της ημέρας, θα κυμανθεί από τη θλίψη στη χαρά και το αντίθετο. Χρειάζεται να καταλάβουμε τη στιγμή αυτή και να προσπαθούμε να εκπαιδεύουμε το νου μας να είναι σε ετοιμότητα, ώστε τις κομβικές εκείνες στιγμές να παίρνουμε τις σωστές αποφάσεις.

Πώς μπορούμε να κάνουμε τις επιλογές εκείνες που θα μας κάνουν πιο θετικούς, πιο γεμάτους, πιο χαρούμενους, πιο λαμπερούς;

· Οι σχέσεις με τον περίγυρο μας: Όλοι μας είμαστε πιο ευδιάθετοι , όταν έχουμε γύρω μας ανθρώπους που μας σέβονται, μας εκτιμούν, μας αγαπούν και τους αγαπάμε. Θέλουμε τον καλό τον λόγο, το γλυκό χαμόγελο… ας το δώσουμε πρώτοι και σίγουρα θα μας επιστραφεί.

· Η σωστή διαχείριση του χρόνου: Οφείλουμε να οργανώσουμε το χρόνο μας έτσι ώστε να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας, αυτά που πραγματικά χρειαζόμαστε να γίνουν και ας αφήσουμε χωρίς τύψεις ό,τι δεν προλαβαίνουμε να τελειώσουμε σήμερα. Και αύριο μέρα είναι…

· Νους υγιή εν σώματι υγιεί: Μια ωραία φράση που θα κάνει καλό να την ακολουθούμε. Ας διαβάζουμε ένα ωραίο βιβλίο που θα μας χαλαρώσει και θα μας ταξιδέψει τον νου σε εικόνες. Ας κάνουμε έναν περίπατο (γιατί όχι και jogging) στο παρκάκι της γειτονιάς μας. Ας φροντίσουμε τον εαυτό μας, παρέχοντας την αίσθηση της προσωπικής περιποίησης. Δημιουργήστε μια καθημερινότητα με πρωταγωνιστή τον ίδιο μας τον εαυτό.

· Να δώσουμε σημασία στην κάθε στιγμή που μας ευχαριστεί. Στις μικρές χαρές της ζωής όπως ο καφές. Ο καφές σαν υλικό δεν είναι κάτι ιδιαίτερος, νερό-ζάχαρη και καφέ έχει. Η απόλαυση που θα πάρουμε όμως δίνει ικανοποίηση στην καθημερινότητα μας.

Σας παρέθεσα κάποιες προτάσεις για τη βελτίωση της καθημερινότητας. Η αλήθεια είναι ότι κάθε ημέρα έχουμε αμέτρητες στιγμές για να κάνουμε τον εαυτό μας να χαμογελάσει ευχάριστα και ύστερα να μεταδώσουμε τη χαρά μας στον περίγυρο μας. Η ζωή μας είναι μια αξία ανεκτίμητη… Αξίζει λοιπόν να την επιλέξουμε να χαμογελάμε!

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (xidaras.gr)

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στην Αγία Παρασκευή, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».



Πηγή Το χαμόγελο είναι η καλύτερη επιλογή

«…Μπορώ, ας πούμε, να κοιτάξω ένα λουλούδι στην άκρη του δρόμου ή στο δωμάτιό μου χωρίς όλες αυτές τις σκέψεις που εμφανίζονται, χωρίς τη σκέψη που λέει, «είναι τριαντάφυλλο· την ξέρω τη μυρωδιά του, το άρωμά του, και μ’ αρέσει», και όλα τα υπόλοιπα που θυμάμαι;

Μπορώ απλώς να το παρατηρήσω χωρίς τον παρατηρητή;
Μπορώ να παρατηρώ χωρίς τον παρατηρητή;
Αν δεν το έχετε κάνει ποτέ αυτό, κάντε το στο πιο εύκολο, στο πιο απλό επίπεδο.
Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ευκολότερο επίπεδο· αν ξέρεις πώς να το κάνεις αυτό, μπορείς να το κάνεις παντού.
Τότε μπορείς να κοιτάξεις τον εαυτό σου χωρίς τον παρατηρητή· χωρίς το κέντρο του «εγώ», χωρίς το χωρισμό του σκεπτόμενου από τη σκέψη του· τότε μπορείς να κοιτάξεις τη γυναίκα σου ή τον άντρα σου, το αφεντικό σου και όλες τις απαιτήσεις της κοινωνίας χωρίς τον παρατηρητή….»

[…]

«Πρέπει να ελευθερωθούμε από τις αιτίες που δημιουργούν συγκρούσεις μέσα μας. Και το κέντρο της σύγκρουσης είναι το «εγώ». Οι πιο πολλοί από μας δεν θέλουν να ελευθερωθούν από το «εγώ» τους. Αυτή είναι η δυσκολία.Στους περισσότερους αρέσει η ευχαρίστηση και ο πόνος που φέρνει το «εγώ».Και όσο βρισκόμαστε κάτω από τον έλεγχο της ευχαρίστησης και του πόνου του «εγώ», θα υπάρχει σύγκρουση ανάμεσα στο «εγώ» και στην κοινωνία, ανάμεσα στο «εγώ» και στο συλλογικό και το συλλογικό θα κυριαρχήσει στο «εγώ» και αν μπορεί θα το καταστρέψει.
Το «εγώ» όμως, είναι πιο δυνατό από το συλλογικό έτσι πάντοτε το παρακάμπτει, προσπαθεί να κερδίσει μια θέση μέσα σ’ αυτό, να αναπτυχθεί, να καταξιωθεί.Σίγουρα η απελευθέρωση από το «εγώ», είναι το πραγματικό έργο της ζωής του ανθρώπου.»

Κρισναμούρτι, «Εγώ χωρίς ΕΓΩ»

Πηγή Στους περισσότερους αρέσει η ευχαρίστηση και ο πόνος που φέρνει το «εγώ»

Τελικά είχαν δίκιο οι Ινδιάνοι που φοβόταν να τους βγάζουν φωτογραφίες λέγοντας ότι τους κλέβουν κομμάτια από την ψυχή. 

Μετρήστε τώρα πόσα κομμάτια ψυχής έχουν κρυφτεί μέχρι εξαφανίσεως σε κάθε selfie, που βγάζετε και πόσο ακόμα θα χωνόμαστε κάτω από τραπέζια για να αποφεύγουμε την γαμημένη κάμερα σας που φασιστικά μάς βάζει στο κάδρο, για να αποδείξετε ότι ζείτε μια ζωή που θέλετε likes για να την αντέξετε.
Το έχετε καταλάβει ότι κινείστε μέχρι και μέσα στο σπίτι σας λες και σας ακολουθεί μία κάμερα συνεχώς που πρέπει να σας αποθανατίσει με πόζα; Πραγματικά αναρωτιέμαι πόσο σημαντική νομίζετε ότι είναι η ζωή σας που πρέπει να την κάνετε δημόσια.
Αν ανακαλύψατε το εμβόλιο για τον καρκίνο ή έχετε γράψει μία κοινωνικο-οικονομική θεωρία που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο προς το καλύτερο τότε μάλιστα δημοσίως να μάθουμε και τι τρώγατε όταν σάς ήρθε η επιφοίτηση για να φτιάξετε έναν καλύτερο κόσμο.
Έχετε καταλάβει ότι βλέπετε φωτογραφία με έντερα και μυαλά χυμένα, κάνετε τα «likes» σας λες και είδατε κάτι συνηθισμένο και πάτε για το επόμενο, που θα βάλετε «hahaha». Έχετε καταλάβει ότι μέσα σε 5 λεπτά έχετε ποστάρει βυζιά, μία είδηση για καμένα δάση, το σκυλάκι σας που με το ζόρι το κρατάτε ακίνητο για ένα κλικ, μία σκηνή από ξεκοιλιασμένο παιδί στην Παλαιστίνη, τα γεμιστά που ΔΕΝ θα φάτε στημένα στο τραπέζι λες και κάνετε φωτογράφιση για περιοδικό εστιατορίων, ένα βίντεο που δείχνει μία γάτα με επιθανάτιους σπασμούς από φόλα και στο καπάκι ένα από αυτά τα έτοιμα εικονογραφημένα ή μη χαζοανεκδοτάκια ή μιμίδια ή όπως στο διάολο τα λένε με σεξουαλικά υπονοούμενα χαμηλότερου επιπέδου από το Ταρατατά.
Πραγματικά μέσα σε 5 λεπτά πώς καταφέρνετε να μεταβάλετε την διάθεσή σας λες και η ψυχή σας είναι μία τηλεόραση που απλά κάνετε ζάπινγκ;
Είχαν δίκιο οι Ινδιάνοι, μόνο που δεν υπολόγιζαν ότι οι βάρβαροι θα πήγαιναν την φωτογραφία στα εικονικά επίπεδα των Μέσων Μαζικής Δικτύωσης (το Κοινωνικής ξεχάστε το. Το χάσατε πριν ακόμα το κατανοήσετε).
Οι ανθρώπινες κοινωνίες πάντα ήταν ανάλογες των ατόμων που τις απάρτιζαν. Το πρόβλημα όμως είναι ότι υπήρχε και ένας άγραφος κανόνας ηθικής που οι κουτσομπόλες έλεγαν ό,τι έλεγαν κρυμμένες και όχι σε δημόσια θέα κομπάζοντας κιόλας για αυτό που κάνουν.
Και βασανιστές ζώων υπήρχαν πάντα αλλά δεν έκαναν σε δημόσια θέα τα εγκλήματά τους. Και βιαστές επίσης. Τώρα φτάσαμε στο καμαρώστε πόσο ανήθικοι, πόσο βλάκες, πόσο άψυχοι, πόσο δήθεν είμαστε. Δεν γινόταν στον κόσμο γνωστός ο Μήτσος που κατούραγε όρθιος στην στρούγκα αλλά ο Φλέμινγκ, ο Γκαγκάριν, ο Τσε.
Και τώρα ποιος; Και το καλύτερο; Και τώρα ποιος και γιατί; Για να σώσει ποιους ακριβώς; Να αλλάξει ποιον ακριβώς κόσμο; Ούτως ή άλλως η δημοσιότητα των σημαντικών έχει τον ίδιο χρόνο με την δημοσιότητα των ασήμαντων. Δεν είχαμε ποτέ δισεκατομμύρια Μαρίες Κιουρί αλλά πάντα είχαμε και έχουμε δισεκατομμύρια Κιμ Καρντάσιαν.
Στον κόσμο των ποσοτήτων και της δύναμης της πλειοψηφίας όταν η εικόνα μπει ως μέσο τότε η ποιότητα χάνει τον πόλεμο της αλλαγής του κόσμου. Γι’ αυτό βάζω τον Γκεβάρα σε μια φωτό να φανώ «επαναστάτης» και σε 10 λεπτά βάζω τον εαυτό μου φωτογραφία κάτω από τον Τσε να πίνω μοχίτο ή τσίπουρο και στο επόμενο λεπτό βάζω πάλι τον εαυτό μου σε πορεία αντιπολεμική κάτω από μία φωτογραφία του Γκεβάρα. Το να χρησιμοποιείς την εικόνα ενός συμβόλου για το 5λεπτο παλαμάκι διαδικτυακώς δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ξέπλυμα της δικιάς σου ανικανότητας να μιμηθείς διά της πράξεώς σου το σύμβολο που χρησιμοποιείς ως εικονική κολυμβήθρα.
Η πλειοψηφία των χρηστών βολεύονται με το να πετάνε το «παλιομοδίτικη ηθική» όταν τολμάει κάποιος να τους πει ότι «κάτι πάει στραβά». Ακριβώς πάνω στην «παλιομοδίτικη ηθική», που πρέπει να παταχθεί, πάτησαν οι εφευρέτες των Μέσων Μαζικής Δικτύωσης προωθώντας ότι η άνευ λόγου και αιτίας προσωπικών δεδομένων οικειοθελώς ή εν ερήμην του «αντικειμένου» που προβάλλουν είναι προοδευτικότητα.
Είναι να μην μένει τίποτε κρυφό λες και τώρα που είναι φανερό έχει αλλάξει κάτι. Το αντίθετο, γίνεται εσκεμμένα πολλές φορές αυτό που «καταδικάζουμε» γιατί η ματαιοδοξία της αυτοπροβολής είναι δικαίωμα πλέον και του ηλίθιου-κτήνους όσο και του μη ηλίθιου.
Εκεί έχασαν το τρένο άνευ επιστροφής όσοι η ηθική δεν τους βόλευε γιατί αλλιώς θα ήταν στην αφάνεια της ανηθικότητας. Εκεί που έπρεπε να είναι πάντα εφόσον για να αλλάξουν ως χαρακτήρες θα έπρεπε να τους γίνει μεταμόσχευση καταρχάς ψυχής και μετά εγκεφάλου.
Ήδη είναι γεγονός ότι οι χρήστες του διαδικτύου στην πλειοψηφία τους δεν διαβάζουν. Δεν είναι τυχαίο που οι αναρτήσεις τους δεν είναι πάνω από δύο σειρές και τις περισσότερες φορές είναι τόσο ανούσιες λέξεις, που μόνο με μία κλεμμένη φωτογραφία επαγγελματία φωτογράφου διακοσμούν το ανούσιο του λόγου τους για να πάρουν την πολυπόθητη επιβράβευση του «like». Έχουμε φτάσει στο σημείο, λοιπόν, να «κλέβουμε» από τον κόπο, την τέχνη και το έργο άλλου για να υπάρχουμε στον εικονικό κόσμο αφού στον πραγματικό δεν καταφέραμε να κάνουμε τίποτε άλλο πέρα από το να σκεφτόμαστε με 18 λέξεις και έχουμε και την τόλμη να τις γράφουμε δημοσίως!
Αν κάποιος ευφυής κατάφερνε να δημιουργήσει ένα Μέσο Μαζικής Δικτύωσης και να το μεταβάλλει σε Κοινωνικής Δικτύωσης τότε θα έπρεπε να αφαιρέσει τα εικονίδια επιβράβευσης, να μην είχε δικαίωμα ανάρτησης φωτογραφιών και βίντεο άλλων και να είχε υποχρεωτικό τον σχολιασμό στην κάθε ανάρτηση επί της ανάρτησης. Εκεί θα βλέπαμε το άδειο του όλου πράγματος που κυκλοφορεί ανάμεσά μας, την τραγικότητα του φασισμού με το να βρίζεις χωρίς να μπορείς επιχειρηματολογώντας να αντικρούσεις αυτό που διαβάζεις.
Άλλωστε δεν σημαίνει ότι όσοι λένε πολλά είναι καλύτεροι από αυτούς που σιωπούν. Υπάρχουν και οι ηλίθιοι κολλημένοι σε μια «ιδεολογία» που έχουν παπαγαλίσει θεωρητικούς και φιλοσόφους και απλά λένε τα σοφίσματά τους δογματικά. Δεν είναι τυχαίο ότι το δόγμα πετυχαίνει πάντα σε ηλίθιους.
Επίσης, φανταστείτε ότι υπάρχουν χρήστες που νομίζουν ότι με το να μπλοκάρουν έναν άλλον χρήστη αυτός «εξαφανίζεται» από την ζωή. Νομίζουν ότι τον σκοτώνουν. Τον ψοφάνε. Ότι αυτός δεν θα είναι κολλητά μαζί τους στο λεωφορείο που θα τους πηγαίνει στον προορισμό τους. Στρουθοκαμηλισμός και τάση υπεκφυγής της πραγματικότητας. Δεν τον βλέπω, άρα δεν υπάρχει.
Η προώθηση του Εγώ και τίποτε παραπάνω δόθηκε «δωρεάν» από τους εφευρέτες απογόνους των εφευρετών της τηλεόρασης. Αυτοί, που ορίζουν την Εικόνα, ορίζουν και την Μάζα. Και ως γνωστό, όποιος πόνταρε στην ματαιοδοξία και στον ναρκισσισμό του κάθε ατόμου, που αποτελεί την Μάζα, την καθοδηγεί ως Ένα και όχι ως ξεχωριστές προσωπικότητες. Είναι τυχαίο ότι ακόμα και τα αστεία τα βρίσκουν έτοιμα και τα κοινοποιούν; Κάποιος είχε πει ότι ο βλάκας δεν μπορεί να γεννήσει χιούμορ.
Πόσο δίκιο είχε, και αυτός και οι Ινδιάνοι.


Κατερίνα Γκαράνη

Πηγή Δικτυακά Μέσα Μαζικής Αποκτήνωσης

Ζούμε στις αντίθετες πλευρές ενός τοίχου, φυλακισμένοι από φόβο μήπως πληγωθούμε, προσκολλημένοι στις προσωπικές επιδιώξεις και τις φιλοδοξίες μας, παγιδευμένοι στις χρόνιες προκαταλήψεις μας και ανίκανοι να γευτούμε τη μεταμορφωτική ενέργεια της αγάπης. Οι τοίχοι όμως που χτίζουμε γύρω μας για να κρατήσουν τη λύπη μακριά, κρατούν απ’ έξω και τη χαρά. Κάποιες φορές σηκωνόμαστε στις μύτες τον ποδιών και κοιτάμε ο ένας τον άλλον πάνω απ’ την κορυφή του τοίχου κι αυτό το ονομάζουμε σχέση. Και πάνω σε τέτοιες σχέσεις χτίζουμε τις κοινωνίες μας. Γι’ αυτό οι κοινωνίες μας καταρρέουν. Επειδή την απομόνωση την ονομάσαμε σχέση. Κανείς δεν είναι ευχαριστημένος μ’ αυτή την κατάσταση αλλά επίσης κανείς δε νοιάζεται να γκρεμίσει τους τοίχους της δικής του απομόνωσης. Τον βολεύουν. Τους έχει συνηθίσει και νομίζει πως του παρέχουν ασφάλεια. Κι έτσι αυτό που προσπαθεί είναι να βελτιώσει την ανυπόφορη κατάστασή του, να επιτύχει μια μικρή βελτίωση ίσως και να προσεγγίσει την ομορφιά της ζωής και της αγάπης με ημίμετρα. Αντί να γκρεμίσει τους τοίχους του και να ελευθερωθεί, προσπαθεί να τους διακοσμήσει.

Η ανακαίνιση των τοίχων της φυλακής μας όμως μας προσφέρει όση ακριβώς ευχαρίστηση έχουμε ανάγκη για να μην τους γκρεμίσουμε ποτέ… για να μη δημιουργήσουμε ποτέ ουσιαστικές σχέσεις… για να παραμείνουμε στην απομόνωση… για να μη λευτερωθούμε ποτέ από τη μοναξιά μας.
Κάθε εγωκεντρική δραστηριότητα είναι μια πορεία απομόνωσης και ψηλώνει τους τοίχους γύρω σου. Όσο προσπαθείς να επιβληθείς στον σύντροφό σου, όσο φθονείς τον ανταγωνιστή σου, όσο θέλεις να εκμεταλλευτείς τον συνάνθρωπό σου, όσο θρέφεις την ματαιοδοξία σου, ψηλώνεις αυτούς τους τοίχους. Κι έρχεται ίσως μια στιγμή στη ζωή σου που θα νιώσεις αυτή την ασυνήθιστη απομόνωση που έχεις δημιουργήσει για τον εαυτό σου. Μπορεί να συμβεί μέσα στη νύχτα όταν ξυπνήσεις από έναν εφιάλτη, μούσκεμα στον ιδρώτα. Ή μπορεί να συμβεί σε μια γιορτή την ώρα που διασκεδάζεις παρέα με τους φίλους σου. Αντιλαμβάνεσαι ξαφνικά την απίστευτη ψυχική απόσταση ανάμεσα σε σένα και τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν. Βιώνεις την έλλειψη αληθινής επικοινωνίας αλλά και τούτη την έντονη μοναξιά που εσύ ο ίδιος έχεις προξενήσει μέσα από την συνεχή εγωκεντρική αυτοπεριστροφή σου∙ μέσα από τη φυλακή στην οποία έχτισες τον εαυτό σου.

Είναι τέτοια η αγωνία που συνοδεύει αυτή την αντίληψη της μοναξιάς που προσπαθείς να κάνεις οτιδήποτε για να γλιτώσεις. Μπορεί να πας σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα για να βρεθείς ανάμεσα σε πολύ κόσμο, ή σε μια εκκλησία να προσευχηθείς για τη λύτρωση, ή σε ένα πολύβουο μαγαζί. Είτε πας στην εκκλησία όμως είτε στο γήπεδο δεν υπάρχει διαφορά όταν το κίνητρο είναι η έντονη ανάγκη να ξεφύγεις από το αίσθημα της μοναξιάς. Τίποτα δε μπορεί να σε βοηθήσει να το αντιμετωπίσεις. Από τη στιγμή που θα το αντιληφθείς οφείλεις να το βιώσεις μέχρι το τέρμα. Το μόνο που μπορείς λοιπόν να κάνεις είναι να δεις καθαρά αυτή την εγωκεντρική δραστηριότητα στην καθημερινή ζωή σου και τις συνέπειές της. Να την παρατηρήσεις χωρίς να την κρίνεις και να έχεις επίγνωση της μοναξιάς που δημιούργησες γύρω σου χωρίς να έχεις την απαίτηση πως πρέπει να τελειώσει τώρα. Γιατί τότε δημιουργείς περισσότερη σύγκρουση μέσα σου με ολέθριες συνέπειες. Η ουσιαστική αλλαγή της συμπεριφοράς μας και η αποδοχή του πόνου που βιώνουμε θα έχει ως αποτέλεσμα την σταδιακή υπέρβασή του αισθήματος της μοναξιάς. Ίσως είναι τελικά αυτή η συνειδητή παρατήρηση της μοναξιάς μας και του πόνου που νιώθουμε, που μπορεί να μας οδηγήσει στο γκρέμισμα των τειχών που σηκώσαμε ασυνείδητα και στη οριστική λύτρωση.

μας.

Πηγή Το λυτρωτικό αίσθημα της μοναξιάς