25 March, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 12)

Περπατούσαν πλάι πλάι χωρίς να μιλάνε καθόλου..Η αλήθεια ήταν πως δεν ξέραν να μιλάνε.Αν και είχαν αυτιά, τα χρησιμοποιούσαν μόνο σαν κεραίες. Είχαν παραιτηθεί από κάθε φωνητική δραστηριότητα, απλά
κοιτιόνταν..Συνενογιόντουσαν μόνο με το νου.Γιατί μπορούσαν. Τα ρούχα τους, τα παπούτσια τους, τα καπέλα και τα γυαλιά τους όλα ήσαν φτιαγμένα από λάστιχο. Πολυχρησιμοποιημένα πλαστικά δις και τρις ανακυκλωμένα.Τα σπίτια τους όλα στριμωγμένα σε κοινότητες μέσα στα πελώρια κούφια βουνά. Βουνά γυμνά, βουνά ξερά. Αχόρταγα τα σκάβανε για αιώνες, τα λαστιχένια ανθρωπάκια ρουφώντας ουγκιά την ουγκιά την ζωή από μέσα τους. Και τα βουνά εγίνηκαν χρυσάφι, γινήκαν πετρέλαιο, γινήκαν ναοί. Ναοί λατρείας, ναοί εξουσίας. Με λιγοστούς αρχόντους, πιότερους μεσολαβητές και πλείστους διοικούμενους. Οι αρχόντοι ήσαν δερμάτινοι και καβαντζωμένοι καλά στα υπέργεια πολυτελή καλύβια τους. Απάνθρωποι και γλοιώδεις λιάζονταν στον πύρινο Ήλιο.Ίδια ράτσα, άλλα προνόμια. Είχαν ότι χρειάζονταν και ακόμα παραπάνω. Είχαν και παχιά χείλια για να ρουφάν τις πεταλίδες. Τα μόνα ζωντανά που είχαν απομείνει. Η καλύτερη και η πιο σπάνια τροφή ήσαν οι βουνίσιες πεταλίδες. Γλύφανε τα κελύφια των αρσενικών πεταλίδων, σωριάζοντας τα στις τεράστιες δεξαμενές τους. Έπειτα καθόντουσαν με τις ώρες και χάζευαν τα αμέτρητα κελύφια τους.. Μεταξύ τους όλο τσακώνονταν οι αρχόντοι, ποιος έχει παραπάνω, μα στους άλλους φαίνονταν ενωμένοι. Έτσι τους είχαν όλους του χεριού τους..Όλους όσους τους μισούσαν και τους λάτρευαν, μαζί. Οι μεσολαβητές, που ήτανε πιότεροι είχαν μακρυά γλώσσα που όλο έγλειφε.Συνήθως ήτανε από φαμίλια ετών, ίδιοι και ίδιοι, που κομπορρημονωντας υπνώτιζαν τα ανθρωπάκια και τα οδήγαγαν στον τόπο που ορίζονταν γι αυτά. Πριν ενηλικιωθούν τα πήγαιναν στα εκδορεία , να γδάρουν την καθαρή πέτσα τους, να δόκουνε το δέρμα τους στους δερμάτινους, να το ντυθούν, να φαίνονται καμπόσοι. Μετά τους έντυναν με λάστιχα, για να μην τσούζουν και να εργάζονται χωρίς παράπονα πολλά. Τα συνόδευαν στα τρύπια βουνά που θα ζούσαν όλη τους την ζωή βγάζοντας βουνίσιες πεταλίδες. Για αμοιβή τους έδιναν ένα βρεγμένο πανί, ίσα να ξεδιψάσουν την απαίδευτη δίψα τους. Τα λαστιχένια ανθρωπάκια δεν βγάζαν το κεφάλι τους από την μικρή τους πραγματικότητα. Ζούσανε βυθισμένα στο μικρό τους κόσμο, αφήνοντας τις μέρες τους παρακαταθήκη για τα γεράματα. Αφήνοντας τις νύχτες τους απλωμένες στα μανταλάκια για να μην ιδρώνουν και μυρίζουν. Τα λαστιχένια ανθρωπάκια ήταν καθαρά, λούζονταν καθημερινά με χίλια δυο απορρυπαντικά.Για να μην μυρίζουν… 
Ώσπου μια μέρα κάτω από τον θαμπό ουρανό, ένα λουλούδι φύτρωσε από ένα ξεχασμένο βρεγμένο πανί και έναν σπόρο. Σπόρο χρόνια φυλαγμένο στην καρδιά ενός βουνού. Σπόρο που είχε κολλήσει στο λαστιχένιο παπουτσάκι κάποιου γδαρμένου, που είχε την φαεινή ιδέα να πάρει το φίλο του και να βαδίσουνε μαζί. Έξω από το τρύπιο βουνό, στον απαγορευμένο πύρινο ήλιο. Και άλλοι ακολουθήσανε και βγήκανε έξω. Κολλημένοι στα παπούτσια τους σπόροι παλιοί, που δεν ήξεραν καν ότι τους έχουν. Σπόροι ικανοί να ανθίσουν για ότι πιστεύουν οι μικροί πως δεν έχει ανατροπή.. 


Και οι σπόροι ψήλωσαν, κάμανε ρίζες βαθιές δώσαν φύλλα, δώσαν λουλούδια, δώσαν καρπούς.. Καρπούς τεράστιους και βαριούς που πέσαν σαν κομήτες στα κεφάλια των δερμάτινων και επειδής ήσαν λίγοι τους συνέθλισαν.. Και αυτούς και τα κελύφια τους. Τα λαστιχένια ανθρωπάκια άρχισαν να βγαίνουν έξω και να χαίρονται τον πύρινο ήλιο..Άρχισαν να μην χρειάζονται τα λάστιχα και να κρατούν το δικό τους δέρμα… Ώσπου οι μεσολαβητές με τις μακριές γλώσσες έπεισαν τους πιο πονηρούς να αρχίσουν να τρώνε πεταλίδες και να μαζεύουν τα κελύφια τους .. 
Και ο κύκλος γινότανε όλος και πιο μεγάλος κι ολόκληρη την γη μας αγκάλιασε θαρρώ..

Άλεξ Κουπί

Πηγή Ένα αληθινό παραμύθι κύκλου

Όταν ήταν 17 είχε ένα όνειρο. Να αποκτήσει ένα smartphone και ένα tamblet γνωστής μάρκας. Δυστυχώς πραγματοποίησε το εφηβικό του όνειρο με τον χειρότερο τρόπο. Πούλησε τo νεφρό του για 2.816 ευρώ! Η αφαίρεση του νεφρού του έγινε όπως γράφει η Daily Mail σε μια παράνομη κλινική χωρίς άδεια και οι γιατροί και οι μεσάζοντες του έδωσαν αυτά τα χρήματα ενώ οι ίδιοι κράτησαν την μερίδα του λέοντος, αφού το νεφρό πουλήθηκε για 9.000 ευρώ…

Όλα αυτά έγιναν στην Κίνα. Ο Γουάνκγ έδωσε το νεφρό του χωρίς να το πάρουν είδηση οι γονείς του και μόλις ανάρρωσε έσπευσε να αγοράσει το κινητό και το τάμπλετ… Χωρίς να καταλαβαίνει προφανώς τι ακριβώς είχε κάνει. Οι γονείς του, δεν είχαν ιδέα και κατάλαβαν τι συνέβη όταν είδαν τα νέα αποκτήματά του, αφού ήξεραν πως δεν είχε ο ίδιος λεφτά για να τα αγοράσει…Τα πράγματα δεν πήγαν καλά και σήμερα 8 χρόνια μετά ο 25χρονος πλέον νέος αρρώστησε με αποτέλεσμα να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο, με νεφρική ανεπάρκεια. Το νεφρό που έμεινε δεν άντεξε με αποτέλεσμα να κάνει συχνά αιμοκάθαρση για να κρατηθεί στη ζωή.

Ιδού ο φοβερός ζυγός που επιβάλλεται στους «κάτω» με δόλωμα την πίστη στην κοινωνική αναγνώριση μέσω της κατανάλωσης. Το κατοπτρίζομαι άρα υπάρχω, το έχω εικόνα άρα είμαι, θα διακρίνει τους ανθρώπους σε αυτούς που έχουν πρόσβαση στην αγορά της εικόνας και σε αυτούς που δεν έχουν, στους ορατούς και τους αόρατους.
Μόνο που το ρίσκο της ορατότητας είναι ο κανιβαλισμός που καταλήγει εντέλει στην αυτοφαγία. Γι’ αυτό κάποιοι ονόμασαν το σημερινό πολιτισμό της Δύσης «πολιτισμό του θανάτου».


Πηγή Αυτοκανιβαλισμός για ένα κινητό

Όταν ήταν 17 είχε ένα όνειρο. Να αποκτήσει ένα smartphone και ένα tamblet γνωστής μάρκας. Δυστυχώς πραγματοποίησε το εφηβικό του όνειρο με τον χειρότερο τρόπο. Πούλησε τo νεφρό του για 2.816 ευρώ! Η αφαίρεση του νεφρού του έγινε όπως γράφει η Daily Mail σε μια παράνομη κλινική χωρίς άδεια και οι γιατροί και οι μεσάζοντες του έδωσαν αυτά τα χρήματα ενώ οι ίδιοι κράτησαν την μερίδα του λέοντος, αφού το νεφρό πουλήθηκε για 9.000 ευρώ…

Όλα αυτά έγιναν στην Κίνα. Ο Γουάνκγ έδωσε το νεφρό του χωρίς να το πάρουν είδηση οι γονείς του και μόλις ανάρρωσε έσπευσε να αγοράσει το κινητό και το τάμπλετ… Χωρίς να καταλαβαίνει προφανώς τι ακριβώς είχε κάνει. Οι γονείς του, δεν είχαν ιδέα και κατάλαβαν τι συνέβη όταν είδαν τα νέα αποκτήματά του, αφού ήξεραν πως δεν είχε ο ίδιος λεφτά για να τα αγοράσει…Τα πράγματα δεν πήγαν καλά και σήμερα 8 χρόνια μετά ο 25χρονος πλέον νέος αρρώστησε με αποτέλεσμα να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο, με νεφρική ανεπάρκεια. Το νεφρό που έμεινε δεν άντεξε με αποτέλεσμα να κάνει συχνά αιμοκάθαρση για να κρατηθεί στη ζωή.

Ιδού ο φοβερός ζυγός που επιβάλλεται στους «κάτω» με δόλωμα την πίστη στην κοινωνική αναγνώριση μέσω της κατανάλωσης. Το κατοπτρίζομαι άρα υπάρχω, το έχω εικόνα άρα είμαι, θα διακρίνει τους ανθρώπους σε αυτούς που έχουν πρόσβαση στην αγορά της εικόνας και σε αυτούς που δεν έχουν, στους ορατούς και τους αόρατους.
Μόνο που το ρίσκο της ορατότητας είναι ο κανιβαλισμός που καταλήγει εντέλει στην αυτοφαγία. Γι’ αυτό κάποιοι ονόμασαν το σημερινό πολιτισμό της Δύσης «πολιτισμό του θανάτου».


Πηγή Αυτοκανιβαλισμός για ένα κινητό

Όταν ήταν 17 είχε ένα όνειρο. Να αποκτήσει ένα smartphone και ένα tamblet γνωστής μάρκας. Δυστυχώς πραγματοποίησε το εφηβικό του όνειρο με τον χειρότερο τρόπο. Πούλησε τo νεφρό του για 2.816 ευρώ! Η αφαίρεση του νεφρού του έγινε όπως γράφει η Daily Mail σε μια παράνομη κλινική χωρίς άδεια και οι γιατροί και οι μεσάζοντες του έδωσαν αυτά τα χρήματα ενώ οι ίδιοι κράτησαν την μερίδα του λέοντος, αφού το νεφρό πουλήθηκε για 9.000 ευρώ…

Όλα αυτά έγιναν στην Κίνα. Ο Γουάνκγ έδωσε το νεφρό του χωρίς να το πάρουν είδηση οι γονείς του και μόλις ανάρρωσε έσπευσε να αγοράσει το κινητό και το τάμπλετ… Χωρίς να καταλαβαίνει προφανώς τι ακριβώς είχε κάνει. Οι γονείς του, δεν είχαν ιδέα και κατάλαβαν τι συνέβη όταν είδαν τα νέα αποκτήματά του, αφού ήξεραν πως δεν είχε ο ίδιος λεφτά για να τα αγοράσει…Τα πράγματα δεν πήγαν καλά και σήμερα 8 χρόνια μετά ο 25χρονος πλέον νέος αρρώστησε με αποτέλεσμα να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο, με νεφρική ανεπάρκεια. Το νεφρό που έμεινε δεν άντεξε με αποτέλεσμα να κάνει συχνά αιμοκάθαρση για να κρατηθεί στη ζωή.

Ιδού ο φοβερός ζυγός που επιβάλλεται στους «κάτω» με δόλωμα την πίστη στην κοινωνική αναγνώριση μέσω της κατανάλωσης. Το κατοπτρίζομαι άρα υπάρχω, το έχω εικόνα άρα είμαι, θα διακρίνει τους ανθρώπους σε αυτούς που έχουν πρόσβαση στην αγορά της εικόνας και σε αυτούς που δεν έχουν, στους ορατούς και τους αόρατους.
Μόνο που το ρίσκο της ορατότητας είναι ο κανιβαλισμός που καταλήγει εντέλει στην αυτοφαγία. Γι’ αυτό κάποιοι ονόμασαν το σημερινό πολιτισμό της Δύσης «πολιτισμό του θανάτου».


Πηγή Αυτοκανιβαλισμός για ένα κινητό

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (xidaras.gr)Τον τελευταίο καιρό έρχομαι αντιμέτωπη με άρθρα τα οποία αναδεικνύουν έναν συγκεκριμένο αριθμό βημάτων ή χαρακτηριστικών σχετικά με θέματα που αφορούν στις διαπροσωπικές σχέσεις, στο νόημα της ζωής ή ακόμα και σε ψυχικές διαταραχές ή ασθένειες. Έτσι λοιπόν υπάρχουν 5 σημάδια για να καταλάβουμε εάν ο σύντροφος μας πάσχει από ναρκισσιστική διαταραχή, 3 τρόποι για να ζήσουμε ευτυχισμένοι και 8 σημάδια που δείχνουν ότι πρέπει να σε δει ειδικός. 


Χρόνια ερευνών πάνω στην ψυχική υγεία, χιλιάδες συγγραμμάτων από επιστήμονες, αμέτρητα χρόνια φιλοσοφικής σκέψης και αναζήτησης από παλιούς και σύγχρονους φιλοσόφους, συμπυκνώνονται σε «10 βήματα, 3 σημάδια ή 5 πράγματα». Η μια και μοναδική Αλήθεια σε συμπυκνωμένη κονσέρβα. Εύκολα την αγοράζεις, γρήγορα την καταναλώνεις αλλά μερικές φορές κάθεται «βαριά» στο το στομάχι.

Ομολογώ ότι μπήκα και εγώ στον πειρασμό να διαβάσω ένα τέτοιο άρθρο, με τίτλο «10 σημάδια που δείχνουν ότι φροντίζετε τον εαυτό σας». Είχα την εντύπωση ότι φροντίζω τον εαυτό μου αρκούντως ικανοποιητικά και είχα την βεβαιότητα ότι θα κατέχω και τα 10 σημάδια. Καθώς το διάβαζα συνειδητοποίηση ότι κανένα σημάδι δεν ταίριαζε απόλυτα σε μένα, κάποια μάλιστα δεν τα έβρισκα καθόλου σημαντικά. Τελική διάγνωση : «δεν φροντίζω τον εαυτό μου». Σοκ. Ευτυχώς αποσύρθηκα γρήγορα από αυτό το παιχνίδι με τους αριθμούς που πάντα βγαίνεις χαμένος. Συνειδητοποίηση ότι μπορεί να μην κάνω τα συγκεκριμένα βήματα αλλά κάνω χιλιάδες άλλα που δείχνουν ότι φροντίζω τον εαυτό μου.

Και τι γίνεται στην περίπτωση που μου ταιριάζουν και οι 8 λόγοι που δείχνουν ότι πάσχω από κατάθλιψη και ταυτόχρονα μου ταιριάζουν και οι 32 λόγοι που δείχνουν ότι είμαι ευτυχισμένη? ΜΠΕΡΔΕΜΑ.

Η κατηγοριοποίηση σημαντικών ζητημάτων του ανθρώπου οδηγεί σε δική του κατηγοριοποίηση και διαμορφώνει μια περιοριστική αντίληψη του εαυτού του, των άλλων και την κοινωνίας. Η διαμόρφωση της αντίληψης του εαυτού θα πρέπει να προέρχεται τουλάχιστον από την βαθιά και ενδελεχή παρατήρηση και αναγνώριση των αναγκών και εμπειριών μας. Η κατηγοριοποίηση τέτοιου τύπου μας απομακρύνει από την αναγνώριση της μοναδικότητάς μας και του εντελώς προσωπικού μας τρόπου να αντιλαμβανόμαστε την δική μας πραγματικότητα.

Ας μην περιοριζόμαστε σε έναν μικρό αριθμό από ενδεχόμενα που μας προσφέρουν ποικίλα άρθρα στο διαδίκτυο και ας είμαστε ανοιχτοί στα χιλιάδες άλλα ενδεχόμενα που υπάρχουν. Δεν υπάρχουν 10 βήματα για να βρούμε την ευτυχία, υπάρχουν και χιλιάδες άλλα. Δεν υπάρχουν 5 σημάδια που μας δείχνουν ότι ο σύντροφός μας μας αγαπάει, υπάρχουν και χιλιάδες άλλα.

Το διαδίκτυο είναι αναμφισβήτητα μια τεράστια δεξαμενή πληροφοριών. Δεν μπορούμε όμως να βρούμε εκεί τις απαντήσεις που ζητάμε σε υπαρξιακά ζητήματα , σε ζητήματα ψυχικής υγεία ή διαπροσωπικών σχέσεων. Τα ερωτήματα που αφορούν τον εαυτό, μόνο στον εαυτό απαντώνται.

Ντέντε Δήμητρα – Κοινωνιολόγος, Msc Counselling, Εκπαιδευόμενη Ψυχοθεραπεύτρια
Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος στο Περιστέρι, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».


Απέναντι Όχθη

Πηγή Ένα αντί-άρθρο για μια κατηγορία άρθρων

Το ΕΤΜΕΑΡ επιβλήθηκε για να καλύψει τις υψηλές τιμές παραγωγής ρεύματος από ΑΠΕ. Σε μια περίοδο που οι τιμές αγοράς στη χονδρική (Ο.Τ.Σ) κυμαίνονταν από 45 έως 60 ευρώ ανά MW/h (μεγαβατώρα) το ρεύμα από ανεμογεννήτριες πουλιόταν, στη χοντρική 92 ευρώ ανά MW/h και από φωτοβολταϊκά κοντά στα 300 ευρώ ανά MW/h!!!. Αυτή τη διαφορά καλέστηκε και πάλι να την καλύψει ο φτωχομεσαίος καταναλωτής μέσω αυτού του φόρου.Τόσο κοστίζει το «τζάμπα» ρεύμα από ΑΠΕ

Το Ειδικό Τέλος Μείωσης Αερίων Ρύπων (ΕΤΜΕΑΡ) είναι ένας φόρος (χαράτσι) που μπαίνει στους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος, επιβαρύνει τους οικιακούς καταναλωτές και τον καρπώνονται οι Βιομήχανοι παραγωγοί ρεύματος από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ). Το ΕΤΜΕΑΡ αντικατέστησε τα τέλη υπέρ ΑΠΕ, προφανώς για να μη φαίνεται καθαρά που πηγαίνει, και δεκαπλασιάστηκε! Τα τέλη υπέρ ΑΠΕ ήταν 3% επί της συνολικής κατανάλωσης ρεύματος ενώ ο ΕΤΜΕΑΡ είναι 27%!!! Είναι δηλαδή ένα πολύ μεγάλο χαράτσι που το πληρώνεις πάλι ο λαός (μικρομεσαίοι καταναλωτές) ενώ το Κεφάλαιο (Βιομηχανικοί καταναλωτές) έχει εξαιρεθεί. Στα 3,5 € που πληρώνουμε για κατανάλωση ρεύματος το 1 € πάει στον ΕΤΜΕΑΡ κι από κει στις τσέπες των βιομηχάνων.

Γιατί επιβλήθηκε το ΕΤΜΕΑΡ;

Επί της ουσίας το ΕΤΜΕΑΡ επιβλήθηκε για να καλύψει τις υψηλές τιμές παραγωγής ρεύματος από ΑΠΕ. Σε μια περίοδο που οι τιμές αγοράς στη χονδρική (Ο.Τ.Σ) κυμαίνονταν από 45 έως 60 ευρώ ανά MW/h (μεγαβατώρα) το ρεύμα από ανεμογεννήτριες πουλιόταν, στη χοντρική 92 ευρώ ανά MW/h και από φωτοβολταϊκά κοντά στα 300 ευρώ ανά MW/h!!!. Αυτή τη διαφορά καλέστηκε και πάλι να την καλύψει ο φτωχομεσαίος καταναλωτής μέσω αυτού του φόρου.Τόσο κοστίζει το «τζάμπα» ρεύμα από ΑΠΕ

Για να δικαιολογηθεί όμως αυτός το «χαράτσι», δείχνοντας ταυτόχρονα και τις «περιβαλλοντολογικές ευαισθησίες» του κεφαλαίου, της Κυβέρνησης και της ΕΕ ονομάστηκε «….Μείωσης Αερίων Ρύπων…» Και ποιους αέριους ρύπους θα μείωνε; Βασικά το διοξείδιο του άνθρακα (CO2) που παράγεται από την καύση των στερεών καυσίμων. Άρα ο «καταναλωτής καθαρού, πλέον, αέρα» (χωρίς διοξείδιο του άνθρακα) καλέστηκε να πληρώσει το «αντίτιμο»!

Επιτεύχθηκε ο στόχος; 

ΟΧΙ δεν επιτεύχθηκε: Γιατί, παρότι γεμίσαμε τα βουνά ανεμογεννήτριες και τους κάμπους φωτοβολταϊκά (υπολογίζεται ότι την προηγούμενη εικοσαετία έχει καλυφθεί, από τις προαναφερθείσες ΑΠΕ, μια έκταση ίση με την Ινδονησία) παίρνουμε ελάχιστο ρεύμα, δεν μειώθηκαν τα καύσιμα, δεν μειώθηκαν οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα! [1]

Συγκεκριμένα:

1. Υπολογίζεται ότι συνολικά από όλες της ΑΠΕ παίρνουμε «χρήσιμο» ρεύμα μόνο 1,1% της συνολικής παγκόσμιας κατανάλωσης. [2]
2. Οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα (CO2) έχουν αυξηθεί και θα συνεχίσουν να αυξάνονται σύμφωνα με τις προβλέψεις των ειδικών επιστημόνων. Στο 2018 έχουν αυξηθεί κατά 2,7% σε σχέση με το 2017 όπου είχαν αυξηθεί κατά 1,6 σε σχέση με το 2016. Κατά το έτος 2019 μάλιστα, προβλέπεται ότι θα αυξηθούν ακόμα περισσότερο! [3]

3. Στις χώρες της Ε.Ε., όπου κυρίως, ο Γερμανικός και Γαλλικός Ιμπεριαλισμός, επέβαλε την εγκατάσταση τεραστίων βιομηχανιών ΑΠΕ (Αιολικά κυρίως αλλά και φωτοβολταικά), οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα(CO2) μειώθηκαν μόνο κατά 0,7% και αυτό δεν οφείλεται στις ΑΠΕ αλλά κυρίως στη μείωση κατανάλωση ρεύματος λόγω ύφεσης… [3]

4. Τα παραπάνω, για τους γνωρίζοντες, είναι πολύ φυσικό να συμβαίνουν αφού οι ΑΠΕ δεν υποκαθιστούν συμβατικές μονάδες παραγωγής ενέργειας και δε μειώνουν κατ ελάχιστο την κατανάλωση ορυκτών καυσίμων. Εξαίρεση αποτελούν τα μεγάλα Υδροηλεκτρικά. «Δεν έχει μετρηθεί εξοικονόμηση καυσίμων ή μείωση εκπομπών CO2 από ΑΠΕ. «Οι ΑΠΕ προστίθενται χωρίς να υποκαθιστούν» και ειδικά τα αιολικά αυξάνουν αντί να μειώνουν εκπομπές ή κατανάλωση καυσίμων έχουν καταλήξει μία μελέτη του 2012, και μία, του 2018. Το ίδιο συμπέρασμα έχει προκύψει με τις ΑΠΕ στις μη διασυνδεδεμένες Κρήτη και Ρόδο. Αυτό δεν είναι παράδοξο: Η ενσωμάτωση μεταβλητής ενέργειας σε ένα δίκτυο επιβάλλει μεταβλητότητα στις συμβατικές μονάδες με μείωση της αποδοτικότητας και αύξηση της κατανάλωσης. ΟΙ διασυνδέσεις απλά διαχέουν το πρόβλημα.» [2]

Πίνακας 1. Εγκαταστάσεις ΑΠΕ στο Μη Διασυνδεμένο Σύστημα (ΜΔΣ)

5. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, επιβεβαίωσης των παραπάνω, είναι η Κρήτη. Επειδή η Κρήτη δεν είναι διασυνδεμένη, ακόμα, με το υπόλοιπο δίκτυο (ΜΔΝ) επιτρέπει την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Συγκεκριμένα στην Κρήτη είχαμε 820 MW εγκατεστημένη ισχύ από ορυκτά καύσιμα και τα τελευταία χρόνια προστέθηκαν πάνω από 300 MW ΑΠΕ (κυρίως ανεμογεννήτριες και Φωτοβολταϊκά). Δηλαδή μπήκε επιπλέον ισχύς από ΑΠΕ περίπου στο 25% της συνολικής εγκατεστημένης ισχύος. Και ενώ λογικά θα έπρεπε να εξοικονομήσουμε τα αντίστοιχα καύσιμα, αντιθέτως αυτά αυξήθηκαν. (Πίνακες 1,2 &3) Άρα είχαμε και την αντίστοιχη αύξηση εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα!

Πίνακας 2. Η χρονολογική εξέλιξη της κατανάλωσης καυσίμου στην Κρήτη

πίνακας 3. Αν δεν είχαμε αιολικά στην Κρήτη

Το γνώριζαν αυτό οι αρμόδιοι φορείς;
Ναι το γνώριζαν εξ αρχής! Ο ΑΔΜΗΕ μάλιστα προειδοποιεί ακόμα από το 2013 στη Μελέτη Επάρκειας Ισχύος 2013-2020. Meleti eparkeias_final.doc – Meleti_eparkeias_final.pdf

Παραβλέπουμε (για την οικονομία του χώρου) το γεγονός ότι πολλοί επιστήμονες θεωρούν ότι το διοξείδιο του άνθρακα δεν είναι ρύπος και ότι αποτελεί ελάχιστο ποσοστό (0.04%) στο σύνολο των αερίων του θερμοκηπίου (τα κύρια αέρια που συντελούν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι οι υδρατμοί και το μεθάνιο που παράγεται από την κοπριά των ζώων). [4]


Το ΕΤΜΕΑΡ λοιπόν είναι ένας πολύ μεγάλος φόρος που κακώς επιβλήθηκε αφού δεν εκπληρώνει ούτε κατ ελάχιστο τους στόχους για τους οποίους δημιουργήθηκε. Το μόνο στόχο που εξυπηρετεί είναι η εξασφάλιση κερδών στους βιομήχανους που δραστηριοποιούνται στον τομέα της ηλεκτρικής Ενέργειας. Γι αυτό πρέπει να καταργηθεί εδώ και τώρα και να επιστραφούν στους καταναλωτές όλα τα ποσά που παράνομα και παράλογα παρακρατήθηκαν.[3]

Και μαζί του πρέπει να καταργηθούν όλες οι «ρυθμιζόμενες χρεώσεις» γιατί επιβαρύνουν δυσβάσταχτα τον φτωχομεσαίο καταναλωτή ηλεκτρικής Ενέργειας (διπλασιάζουν τον λογαριασμό ρεύματος) και δεν είναι «ανταποδοτικές». Για ποιο λόχο πχ να πληρώνουμε ΥΚΩ (Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας); Δεν είναι υποχρέωση του Κράτους η άσκηση κοινωνική πολιτικής; Και γιατί πρέπει να πληρώνουμε έξω από την τιμή του ρεύματος τα δίκτυα και τις άλλες ρυθμιζόμενες χρεώσεις;
Αυτό φυσικά πρέπει να γίνει υπόθεση του Εργατικού- Λαϊκού κινήματος το οποίο οφείλει να ενσωματώσει στις διεκδικήσεις του και αυτό το αίτημα γιατί το κόστος του επιβαρύνει τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους αυτοαπασχολούμενους και γενικότερα τα λαϊκά στρώματα που πληρώνουν άδικα χαράτσια από το έτσι κι αλλιώς κουτσουρεμένο τους εισόδημα.

Στέφανος Πράσσος
Πρώην πρόεδρος του Συνδικάτου Εργαζομένων στην Ενέργεια «Εργατική Αλληλεγγύη»

ΠΗΓΕΣ:
*Ειδικό Τέλος Μείωσης Εκπομπών Αερίων Ρύπων (ΕΤΜΕΑΡ)
Σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, το τέλος αυτό προορίζεται για την αποζημίωση των παραγωγών ηλεκτρικής ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ). Αποτελεί τη συνεισφορά όλων μας στη μείωση εκπομπών αερίων ρύπων μέσω προώθησης των ΑΠΕ. Οι μοναδιαίες χρεώσεις για το ΕΤΜΕΑΡ βασίζονται στην εκάστοτε ισχύουσα νομοθεσία.
Το Ειδικό Τέλος Μείωσης Εκπομπών Αερίων Ρύπων υπόκειται σε ΦΠΑ.
Τύπος υπολογισμού : τιμή ΕΤΜΕΑΡ x kWh

https://www.dei.gr/el/oikiakoi-pelates/xrisimes-plirofories-gia-to-logariasmo-sas/logariasmos-kai-xrewseis/ti-aforoun-oi-xrewseis-uper-tritwn-efk-eidtelos-5/eidiko-telos-meiwsis-ekpompwn-aeriwn-rupwn-etmear
[1] Η ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ, ΟΙ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ και τα ΜΕΓΑΛΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ (Διονύσης Χοϊδάς)
[2] ΑΠΕ: Καταστρέφουμε την χώρα μας χωρίς καλό λόγο
[2] Νέο ιστορικό ρεκόρ των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα αναμένεται το 2018
[3] Kαρπενήσι 15 δεκ 2018.pptx – Google Drive
[4] Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας «Μύθοι και Αλήθειες». Εισήγηση της 26ης Νοεμβρίου 2018 | περιβάλλον και πολιτική
Οι πίνακες είναι από τις παρουσιάσεις που έγιναν στην ημερίδα Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας «Μύθοι και Αλήθειες»

Πηγή Κατάργηση του ΕΤΜΕΑΡ και όλων των ρυθμιζόμενων χρεώσεων, τώρα!

Οι διακοπές των Χριστουγέννων τελείωσαν. Μαζί τους έφυγαν και οι χριστουγεννιάτικες διαφημίσεις, άλλες πρωτότυπες και αστείες, άλλες όχι και τόσο πετυχημένες. Άλλες προσπάθησαν να αυξήσουν
το καταναλωτικό πνεύμα με την αφορμή των γιορτών, παρουσιάζοντας γεμάτα τραπέζια, ακριβά ποτά, προτάσεις για δώρα. Κάποιες άλλες αποτέλεσαν για άλλη μια φορά, την προσπάθεια μεγάλων εταιρειών, ΜΚΟ, ή άλλων φορέων, να δείξουν ένα «ευαίσθητο» πρόσωπο, θίγοντας κάποιο κοινωνικό θέμα.

Κάτι αντίστοιχο προσπάθησε να κάνει η βρετανική αλυσίδα super market «Iceland», με την καμπάνια της ενάντια στη χρήση φοινικέλαιου και με βασικό όπλο μια διαφήμιση που δημιούργησε για το σκοπό αυτό η Greenpeace. Παρά το γεγονός πως ούτε η Iceland, ούτε η Greenpeace αποτελούν κάποια απειλή για τις μεγάλες πολυεθνικές και το σύστημα -αντιθέτως αποτελούν κομμάτι του- η διαφήμιση αυτή θεωρήθηκε επικίνδυνη και απαγορεύτηκε.

Η διαφήμιση της αλυσίδας «Iceland» κυκλοφόρησε στα τέλη του Νοέμβρη. Πρόκειται για ένα συγκινητικό κινούμενο σχέδιο, με πρωταγωνιστές ένα κορίτσι και ένα μικρό ουρακοτάγκο. Η μικρή προσπαθεί να διώξει το άτακτο ζώο από το δωμάτιό της, μέχρι που αυτό της εξηγεί ότι έχει μείνει άστεγο και έχει χάσει την οικογένειά του, εξαιτίας της καταστροφής των τροπικών δασών της Νοτιοανατολικής Ασίας, τα οποία καίγονται και εκχερσώνονται, προκειμένου να εξασφαλιστούν καλλιεργήσιμες εκτάσεις για την παραγωγή φοινικέλαιου.
Η «Iceland» αφιέρωσε τη διαφήμιση στους 25 ουρακοτάγκους που πεθαίνουν κάθε μέρα εξαιτίας της καταστροφής των δασών στα οποία κατοικούν. Ενημέρωσε επίσης το καταναλωτικό κοινό ότι αφαίρεσε από τα ράφια της όλα τα συσκευασμένα προϊόντα που περιέχουν φοινικέλαιο.

Και ενώ η διαφήμιση κυκλοφόρησε πλατιά στο διαδίκτυο, δε βρήκε ποτέ το δρόμο της για την τηλεόραση, αφού δεν κατάφερε να πάρει άδεια από την αρμόδια βρετανική υπηρεσία, γιατί θεωρήθηκε «πολύ πολιτική». Επαναλαμβάνουμε, ότι δεν πρόκειται για ένα μήνυμα φτιαγμένο από κάποια ανατρεπτική, αντισυστημική οργάνωση, αλλά για διαφήμιση μιας αλυσίδας super market, φτιαγμένη από την Greenpeace! Και βέβαια, το μήνυμά της δεν καταλήγει σε κάποια πρόταση ανατροπής των πολυεθνικών που καταστρέφουν τα τροπικά δάση. Κι όμως. Η απλή περιγραφή της πραγματικότητας, θεωρήθηκε «πολύ πολιτική» για να παρουσιαστεί στη βρετανική τηλεόραση, αφού είναι βέβαιο ότι θα επηρεάσει σε κάποιο βαθμό τα κέρδη των πολυεθνικών που σχετίζονται με την τεράστια βιομηχανία του φοινικέλαιου, ενώ «δημιουργεί προηγούμενα» στη συνείδηση των καταναλωτών που μπορεί να θελήσουν να ερευνήσουν και άλλες πτυχές της βιομηχανίας τροφίμων…


Τροπικά δάση

Πέρα όμως από την υποκρισία της απαγόρευσης μιας διαφήμισης που περιγράφει την καταστροφή των τροπικών δασών και τον κίνδυνο για τα απειλούμενα είδη που ζουν σε αυτά, η ίδια η καταστροφή είναι ανυπολόγιστη. Σύμφωνα με στοιχεία της οργάνωσης Rainforest Action Network (RAN) το μεγαλύτερο περιβαλλοντικό κόστος, έχει μέχρι στιγμής πληρώσει η Ινδονησία, μια χώρα που μέχρι τη δεκαετία του 1960 καλυπτόταν κατά 80% από τροπικά δάση, ενώ σήμερα έχει χάσει πάνω από το 50% των δασικών της εκτάσεων. Ταυτόχρονα, είναι η μεγαλύτερη παραγωγός φοινικέλαιου στον κόσμο.

Σύμφωνα με το RAN, η Ινδονησία βρίσκεται στην τρίτη θέση ανάμεσα στις χώρες που εκπέμπουν τις μεγαλύτερες ποσότητες αερίων του θερμοκηπίου (μετά τις ΗΠΑ και την Κίνα) όχι εξαιτίας της μεγάλης βιομηχανικής της παραγωγής (αφού δεν έχει) αλλά ακριβώς εξαιτίας της καταστροφής των τροπικών δασών. Για την ακρίβεια, στην εξαφάνιση των δασών οφείλεται το 85% αυτών των εκπομπών, που στο σύνολό τους αποτελούν το 5% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.

Επιπλέον, η αποψίλωση των τροπικών δασών, αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο, όχι μόνο για τους αυτόχθονες κατοίκους τους, που εδώ και αιώνες έχουν συνδέσει την επιβίωσή τους με τα τροπικά δάση, αλλά και για αμέτρητα άλλα είδη, πολλά από τα οποία απειλούνται με εξαφάνιση. Πέρα από τον ουρακοτάγκο της διαφήμισης, υπολογίζεται ότι τα δάση της Ινδονησίας είναι το σπίτι 3.000 διαφορετικών ειδών πανίδας, ανάμεσα στα οποία οι τίγρεις της Σουμάτρας, οι ρινόκεροι και οι πυγμαίοι ελέφαντες.
Εσείς πόσο φοινικέλαιο καταναλώνετε;

Σίγουρα πολύ περισσότερο από όσο νομίζετε. Από τα μπισκότα και τα παγωτά, μέχρι τις πίτσες, τα πατατάκια, τις μπάρες δημητριακών, το συσκευασμένο ψωμί και πολλά ακόμη επεξεργασμένα τρόφιμα, αλλά και είδη υγιεινής και καλλυντικά, από οδοντόκρεμες μέχρι σαμπουάν, το φοινικέλαιο μπαίνει καθημερινά στο σπίτι και στο τραπέζι μας. Επιπλέον, χρησιμοποιείται ως μαγειρικό λάδι στη μεγάλη πλειοψηφία των εστιατορίων και των μαγαζιών fast food. Η μαζική παραγωγή και χρήση φοινικέλαιου όμως, δεν απειλεί μόνο τα δάση, τα απειλούμενα είδη και την ατμόσφαιρα. Αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία.

Αν και το φοινικέλαιο αποτελεί παραδοσιακή τροφή πολλών λαών εδώ και αιώνες, σύμφωνα με έκθεση της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA) η επεξεργασία του που περιλαμβάνει έκθεσή σε υψηλές θερμοκρασίες, ενδέχεται να ενοχοποιείται ακόμη και για καρκινογενέσεις. Επιπλέον, η μαζικότατη κατανάλωσή του, αφού βρίσκεται σχεδόν σε όλα τα επεξεργασμένα τρόφιμα, θεωρείται, σε σημαντικό βαθμό υπεύθυνη για παθήσεις της καρδιάς και του κυκλοφορικού συστήματος, αφού είναι γεμάτο κορεσμένα λιπαρά που στέλνουν τη χοληστερίνη στα ύψη.

Το φοινικέλαιο όμως, επειδή είναι φτηνό και «εύπλαστο» συστατικό χρησιμοποιείται και στην παρασκευή τροφίμων που δύσκολα θα φανταζόταν κανείς. Πριν από μερικά χρόνια, αποκαλύφθηκε ότι ένα μεγάλο ποσοστό των τυροκομικών προϊόντων που παράγονταν στη Ρωσία, περιείχε φοινικέλαιο αντί για λιπαρά που προέρχονταν από γάλα. Σύμφωνα με  έρευνα του 2015 περίπου το 78% των τυριών που παράγονταν στη χώρα… δεν ήταν πραγματικά τυριά, αλλά προϊόντα που φτιάχνονταν με βάση το φοινικέλαιο αντί για γάλα! Αλλά και στην Ελλάδα, στο παρελθόν έχουν ξεσπάσει αντίστοιχα σκάνδαλα, με μεγάλες βιομηχανίες γαλακτοκομικών να χρησιμοποιούν μαζικά φοινικέλαιο στην παραγωγή «τυροκομικών» προϊόντων.
Αλλοπρόσαλλη παραγωγή

Το φοινικέλαιο, είναι ένα από τα φτηνά φυτικά έλαια και γι’ αυτό προτιμάται από τις εταιρείες τροφίμων. Το πραγματικό του κόστος όμως, είναι πάρα πολύ μεγάλο, αφού ολόκληρες περιοχές του πλανήτη καταστρέφονται, είδη οδηγούνται σε εξαφάνιση, η κλιματική αλλαγή ενισχύεται, ενώ επιβαρύνεται και η υγεία της μεγάλης πλειοψηφίας των καταναλωτών σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό το κόστος όμως ουδόλως ενδιαφέρει τις μεγάλες πολυεθνικές των τροφίμων.

Όσο το μοντέλο παραγωγής τροφίμων και άλλων ειδών βασίζεται στην κερδοφορία μιας χούφτας πολυεθνικών, όσο τα τυποποιημένα τρόφιμα με αμφιβόλου ποιότητας συστατικά αποτελούν μεγάλο κομμάτι της διατροφής πλατιών στρωμάτων του παγκόσμιου πληθυσμού, το περιβάλλον θα βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο και η ανθρώπινη υγεία, ιδιαίτερα των πιο φτωχών τμημάτων του πληθυσμού θα επιβαρύνεται σημαντικά. Η ανατροπή της πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας των πολυεθνικών και η εφαρμογή ενός εναλλακτικού μοντέλου παραγωγής και διανομής, που θα βασίζεται στις ανάγκες των ανθρώπινων κοινωνιών, με σεβασμό στη φύση και στα υπόλοιπα είδη, είναι ζήτημα επιβίωσης για ολόκληρο τον πλανήτη. Όλα αυτά όμως απαιτούν επαναστατικές αλλαγές και αγώνα για την ανατροπή του σημερινού συστήματος.


Πηγή Φοινικέλαιο και τροπικά δάση: με αφορμή μια «απαγορευμένη» διαφήμιση

Οι διακοπές των Χριστουγέννων τελείωσαν. Μαζί τους έφυγαν και οι χριστουγεννιάτικες διαφημίσεις, άλλες πρωτότυπες και αστείες, άλλες όχι και τόσο πετυχημένες. Άλλες προσπάθησαν να αυξήσουν
το καταναλωτικό πνεύμα με την αφορμή των γιορτών, παρουσιάζοντας γεμάτα τραπέζια, ακριβά ποτά, προτάσεις για δώρα. Κάποιες άλλες αποτέλεσαν για άλλη μια φορά, την προσπάθεια μεγάλων εταιρειών, ΜΚΟ, ή άλλων φορέων, να δείξουν ένα «ευαίσθητο» πρόσωπο, θίγοντας κάποιο κοινωνικό θέμα.

Κάτι αντίστοιχο προσπάθησε να κάνει η βρετανική αλυσίδα super market «Iceland», με την καμπάνια της ενάντια στη χρήση φοινικέλαιου και με βασικό όπλο μια διαφήμιση που δημιούργησε για το σκοπό αυτό η Greenpeace. Παρά το γεγονός πως ούτε η Iceland, ούτε η Greenpeace αποτελούν κάποια απειλή για τις μεγάλες πολυεθνικές και το σύστημα -αντιθέτως αποτελούν κομμάτι του- η διαφήμιση αυτή θεωρήθηκε επικίνδυνη και απαγορεύτηκε.

Η διαφήμιση της αλυσίδας «Iceland» κυκλοφόρησε στα τέλη του Νοέμβρη. Πρόκειται για ένα συγκινητικό κινούμενο σχέδιο, με πρωταγωνιστές ένα κορίτσι και ένα μικρό ουρακοτάγκο. Η μικρή προσπαθεί να διώξει το άτακτο ζώο από το δωμάτιό της, μέχρι που αυτό της εξηγεί ότι έχει μείνει άστεγο και έχει χάσει την οικογένειά του, εξαιτίας της καταστροφής των τροπικών δασών της Νοτιοανατολικής Ασίας, τα οποία καίγονται και εκχερσώνονται, προκειμένου να εξασφαλιστούν καλλιεργήσιμες εκτάσεις για την παραγωγή φοινικέλαιου.
Η «Iceland» αφιέρωσε τη διαφήμιση στους 25 ουρακοτάγκους που πεθαίνουν κάθε μέρα εξαιτίας της καταστροφής των δασών στα οποία κατοικούν. Ενημέρωσε επίσης το καταναλωτικό κοινό ότι αφαίρεσε από τα ράφια της όλα τα συσκευασμένα προϊόντα που περιέχουν φοινικέλαιο.

Και ενώ η διαφήμιση κυκλοφόρησε πλατιά στο διαδίκτυο, δε βρήκε ποτέ το δρόμο της για την τηλεόραση, αφού δεν κατάφερε να πάρει άδεια από την αρμόδια βρετανική υπηρεσία, γιατί θεωρήθηκε «πολύ πολιτική». Επαναλαμβάνουμε, ότι δεν πρόκειται για ένα μήνυμα φτιαγμένο από κάποια ανατρεπτική, αντισυστημική οργάνωση, αλλά για διαφήμιση μιας αλυσίδας super market, φτιαγμένη από την Greenpeace! Και βέβαια, το μήνυμά της δεν καταλήγει σε κάποια πρόταση ανατροπής των πολυεθνικών που καταστρέφουν τα τροπικά δάση. Κι όμως. Η απλή περιγραφή της πραγματικότητας, θεωρήθηκε «πολύ πολιτική» για να παρουσιαστεί στη βρετανική τηλεόραση, αφού είναι βέβαιο ότι θα επηρεάσει σε κάποιο βαθμό τα κέρδη των πολυεθνικών που σχετίζονται με την τεράστια βιομηχανία του φοινικέλαιου, ενώ «δημιουργεί προηγούμενα» στη συνείδηση των καταναλωτών που μπορεί να θελήσουν να ερευνήσουν και άλλες πτυχές της βιομηχανίας τροφίμων…


Τροπικά δάση

Πέρα όμως από την υποκρισία της απαγόρευσης μιας διαφήμισης που περιγράφει την καταστροφή των τροπικών δασών και τον κίνδυνο για τα απειλούμενα είδη που ζουν σε αυτά, η ίδια η καταστροφή είναι ανυπολόγιστη. Σύμφωνα με στοιχεία της οργάνωσης Rainforest Action Network (RAN) το μεγαλύτερο περιβαλλοντικό κόστος, έχει μέχρι στιγμής πληρώσει η Ινδονησία, μια χώρα που μέχρι τη δεκαετία του 1960 καλυπτόταν κατά 80% από τροπικά δάση, ενώ σήμερα έχει χάσει πάνω από το 50% των δασικών της εκτάσεων. Ταυτόχρονα, είναι η μεγαλύτερη παραγωγός φοινικέλαιου στον κόσμο.

Σύμφωνα με το RAN, η Ινδονησία βρίσκεται στην τρίτη θέση ανάμεσα στις χώρες που εκπέμπουν τις μεγαλύτερες ποσότητες αερίων του θερμοκηπίου (μετά τις ΗΠΑ και την Κίνα) όχι εξαιτίας της μεγάλης βιομηχανικής της παραγωγής (αφού δεν έχει) αλλά ακριβώς εξαιτίας της καταστροφής των τροπικών δασών. Για την ακρίβεια, στην εξαφάνιση των δασών οφείλεται το 85% αυτών των εκπομπών, που στο σύνολό τους αποτελούν το 5% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.

Επιπλέον, η αποψίλωση των τροπικών δασών, αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο, όχι μόνο για τους αυτόχθονες κατοίκους τους, που εδώ και αιώνες έχουν συνδέσει την επιβίωσή τους με τα τροπικά δάση, αλλά και για αμέτρητα άλλα είδη, πολλά από τα οποία απειλούνται με εξαφάνιση. Πέρα από τον ουρακοτάγκο της διαφήμισης, υπολογίζεται ότι τα δάση της Ινδονησίας είναι το σπίτι 3.000 διαφορετικών ειδών πανίδας, ανάμεσα στα οποία οι τίγρεις της Σουμάτρας, οι ρινόκεροι και οι πυγμαίοι ελέφαντες.
Εσείς πόσο φοινικέλαιο καταναλώνετε;

Σίγουρα πολύ περισσότερο από όσο νομίζετε. Από τα μπισκότα και τα παγωτά, μέχρι τις πίτσες, τα πατατάκια, τις μπάρες δημητριακών, το συσκευασμένο ψωμί και πολλά ακόμη επεξεργασμένα τρόφιμα, αλλά και είδη υγιεινής και καλλυντικά, από οδοντόκρεμες μέχρι σαμπουάν, το φοινικέλαιο μπαίνει καθημερινά στο σπίτι και στο τραπέζι μας. Επιπλέον, χρησιμοποιείται ως μαγειρικό λάδι στη μεγάλη πλειοψηφία των εστιατορίων και των μαγαζιών fast food. Η μαζική παραγωγή και χρήση φοινικέλαιου όμως, δεν απειλεί μόνο τα δάση, τα απειλούμενα είδη και την ατμόσφαιρα. Αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία.

Αν και το φοινικέλαιο αποτελεί παραδοσιακή τροφή πολλών λαών εδώ και αιώνες, σύμφωνα με έκθεση της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA) η επεξεργασία του που περιλαμβάνει έκθεσή σε υψηλές θερμοκρασίες, ενδέχεται να ενοχοποιείται ακόμη και για καρκινογενέσεις. Επιπλέον, η μαζικότατη κατανάλωσή του, αφού βρίσκεται σχεδόν σε όλα τα επεξεργασμένα τρόφιμα, θεωρείται, σε σημαντικό βαθμό υπεύθυνη για παθήσεις της καρδιάς και του κυκλοφορικού συστήματος, αφού είναι γεμάτο κορεσμένα λιπαρά που στέλνουν τη χοληστερίνη στα ύψη.

Το φοινικέλαιο όμως, επειδή είναι φτηνό και «εύπλαστο» συστατικό χρησιμοποιείται και στην παρασκευή τροφίμων που δύσκολα θα φανταζόταν κανείς. Πριν από μερικά χρόνια, αποκαλύφθηκε ότι ένα μεγάλο ποσοστό των τυροκομικών προϊόντων που παράγονταν στη Ρωσία, περιείχε φοινικέλαιο αντί για λιπαρά που προέρχονταν από γάλα. Σύμφωνα με  έρευνα του 2015 περίπου το 78% των τυριών που παράγονταν στη χώρα… δεν ήταν πραγματικά τυριά, αλλά προϊόντα που φτιάχνονταν με βάση το φοινικέλαιο αντί για γάλα! Αλλά και στην Ελλάδα, στο παρελθόν έχουν ξεσπάσει αντίστοιχα σκάνδαλα, με μεγάλες βιομηχανίες γαλακτοκομικών να χρησιμοποιούν μαζικά φοινικέλαιο στην παραγωγή «τυροκομικών» προϊόντων.
Αλλοπρόσαλλη παραγωγή

Το φοινικέλαιο, είναι ένα από τα φτηνά φυτικά έλαια και γι’ αυτό προτιμάται από τις εταιρείες τροφίμων. Το πραγματικό του κόστος όμως, είναι πάρα πολύ μεγάλο, αφού ολόκληρες περιοχές του πλανήτη καταστρέφονται, είδη οδηγούνται σε εξαφάνιση, η κλιματική αλλαγή ενισχύεται, ενώ επιβαρύνεται και η υγεία της μεγάλης πλειοψηφίας των καταναλωτών σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό το κόστος όμως ουδόλως ενδιαφέρει τις μεγάλες πολυεθνικές των τροφίμων.

Όσο το μοντέλο παραγωγής τροφίμων και άλλων ειδών βασίζεται στην κερδοφορία μιας χούφτας πολυεθνικών, όσο τα τυποποιημένα τρόφιμα με αμφιβόλου ποιότητας συστατικά αποτελούν μεγάλο κομμάτι της διατροφής πλατιών στρωμάτων του παγκόσμιου πληθυσμού, το περιβάλλον θα βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο και η ανθρώπινη υγεία, ιδιαίτερα των πιο φτωχών τμημάτων του πληθυσμού θα επιβαρύνεται σημαντικά. Η ανατροπή της πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας των πολυεθνικών και η εφαρμογή ενός εναλλακτικού μοντέλου παραγωγής και διανομής, που θα βασίζεται στις ανάγκες των ανθρώπινων κοινωνιών, με σεβασμό στη φύση και στα υπόλοιπα είδη, είναι ζήτημα επιβίωσης για ολόκληρο τον πλανήτη. Όλα αυτά όμως απαιτούν επαναστατικές αλλαγές και αγώνα για την ανατροπή του σημερινού συστήματος.


Πηγή Φοινικέλαιο και τροπικά δάση: με αφορμή μια «απαγορευμένη» διαφήμιση

Το παρόν κείμενο είναι μια απόπειρα καταγραφής τεχνικών μεθόδων και εργαλείων παράκαμψης της λογοκρισίας που επιβάλλεται από διάφορες κρατικές επιτροπές και τις οποίες υποχρεώνονται να εφαρμόσουν
οι ελληνικοί πάροχοι internet. Πριν από περίπου δύο χρόνια έγραψα ένα post για τον κίνδυνο να δημιουργηθεί μια επιτροπή λογοκρισίας στο όνομα της προάσπισης δικαιωμάτων πνευματική ιδιοκτησίας. Αυτό που τόνιζα τότε:

Αυτό που περιγράφει ο νόμος είναι τη σύσταση μια επιτροπής με την απόλυτη εξουσία και χωρίς να έχει προηγηθεί καμία δικαστική απόφαση να διατάσσει τους παρόχους να μπλοκάρουν ένα website από το ελληνικό internet.
Από τότε μέχρι σήμερα αυτό που μεσολάβησε είναι πως ο νόμος τελικά ψηφίστηκε με ελάχιστες τροποποιήσεις στα επίμαχα σημεία. Και οι όποιες τροποποιήσεις ήταν μάλλον προς το χειρότερο, καθώς η επιτροπή που συστάθηκε τελικώς έχει λιγότερα μέλη και μόνο με εκπροσώπους οργανισμών (ΟΠΙ, ΕΕΤΤ, ΑΠΔΠΧ), αντί για 5μελής και με συμμετοχή δικαστικών, όπως ήταν η αρχική πρόβλεψη. Η συγκεκριμένη επιτρόπή (ΕΔΠΠΙ), πρακτικά κινείται στα χνάρια της επιτροπής παιγνίων (ΕΕΠΠ), που λειτουργεί επίσης ως επιτροπή λογοκρισίας σε ένα διαφορετικό πεδίο.


Εμπόριο λογοκρισίας

Ένα ενδιαφέρον στοιχείο, που απ’ όσο θυμάμαι, επίσης έλειπε απ’ το υπό διαβούλευση νομοσχέδιο, είναι πως τα αιτήματα προς την επιτροπή κοστίζουν. Η ταρίφα είναι 372€ ανά domain. Αλλά όπως φαίνεται και στον παρακάτω τιμοκατάλογο, κάνουν καλύτερες τιμές αν το αίτημα περιλαμβάνει περισσότερα domains.


Μπορεί να μην συμφωνώ με τον τρόπο λειτουργίας και με την ουσία του τι κάνει αυτή η επιτροπή, αλλά έχει ενδιαφέρον πως προφανώς δεν απευθύνεται σε μεμονωμένους ανεξάρτητους καλλιτέχνες οι οποίοι πιθανόν να μην έχουν την πολυτέλεια να διαθέσουν τους σχετικούς πόρους. Τα ποσά αυτά είναι μάλλον ψίχουλα για οργανισμούς συλλογικής διαχείρισης, αλλά είναι ταυτόχρονα και απαγορευτικά για τους περισσότερους ανεξάρτητους καλλιτέχνες. Είναι αρκετά σαφές για ποιους, και από ποιους, σχεδιάστηκε να εξυπηρετήσει αυτό το νομοθέτημα.
Αποφάσεις

Πριν από λίγες ημέρες η επιτροπή δημοσίευσε τις 3 πρώτες αποφάσεις της. Οι αποφάσεις ελήφθησαν κατόπιν αιτήματος της Εταιρίας Προστασίας Οπτικοακουστικών Έργων (Ε.Π.Ο.Ε.), που είναι οργανισμός συλλογικής προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων, και περιλαμβάνει και μερικά γνωστά ονόματα απ’ τον χώρο του κινηματογράφου (Odeon, Seven, Feelgood, Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου). Η τρίτη κατά σειρά απόφαση, που συγκέντρωσε και τη μεγαλύτερη δημοσιότητα παραθέτει αρκετά domain names (38) και διατάσσει τους παρόχους internet να διακόψουν τη πρόσβαση σε αυτούς εντός 48 ωρών.
Τεχνική Παράκαμψη

Η αφορμή γι αυτό το κείμενο ήταν να αναφέρω συνοπτικά κάποιες απλές τεχνικές λύσεις.

Έχω αναφέρει ξανά πως παρόλο που το ζήτημα είναι επί της ουσίας πολιτικό, αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα αξιοποιήσουμε τα τεχνολογικά μέσα που έχουμε στη διάθεση μας παράλληλα με την όποια πολιτική δράση.
Tor

Ο πιο απλός τρόπος να παρακάμψουμε τους μηχανισμούς μπλοκαρίσματος websites χωρίς να κάνουμε πολλές ρυθμίσεις ή αλλαγές στον υπολογιστή μας είναι να χρησιμοποιήσουμε τον Tor Browser. Είναι ένας τροποποιημένος Firefox με τον οποίο μπορούμε να περιηγηθούμε κανονικά στο διαδίκτυο, αξιοποιώντας το δίκτυο Tor. Με αυτό τον τρόπο, παρόλο που προφανώς εξακολουθούμε να χρησιμοποιούμε τμήματα της υποδομής του παρόχου μας, παρακάμπτουμε κάποια (πχ. dns) που χρησιμοποιούνται για να μπλοκάρουν συγκεκριμένο traffic.

Ως bonus, κερδίζουμε και όλα τα οφέλη της ανώνυμης περιήγησης που προσφέρει το Tor δίκτυο. Αν θες να μάθεις περισσότερα γι αυτό, κι επειδή κυκλοφορεί αρκετή παραφιλολογία στα ελληνικά media περί dark web, δες την ομιλία του kargig.


DNS

Δεδομένου πως οι εντολές λογοκρισίας αφορούν συγκεκριμένα domains, ο τρόπος με τον οποίο μπλοκάρονται απ’ τους παρόχους είναι μέσω DNS. Χωρίς να μπλέξουμε με πολλές τεχνικές λεπτομέρειες, το DNS είναι ο τρόπος με τον οποίο ο browser ή ο υπολογιστής μας λαμβάνουν την πληροφορία για το ποια IP διεύθυνση αντιστοιχεί σε ποιο domain, ώστε να μπορέσουμε να το επισκεφτούμε.

Το router του παρόχου που έχουμε στο σπίτι μας έχει προρυθμισμένους τους DNS servers του παρόχου, οπότε βασιζόμαστε σε αυτόν να μας δώσει αυτή την πληροφορία. Είναι συνεπώς πολύ απλό να μας δώσει μια λάθος πληροφορία ώστε να μας αποτρέψει να μπούμε σε ένα website.

Ο τεχνικός τρόπος παράκαμψης είναι πολύ απλά να αλλάξουμε τους DNS servers που χρησιμοποιούμε και να επιλέξουμε κάποιους που δεν λογοκρίνουν. Και υπάρχουν πολλοί τρόποι να το κάνουμε αυτό ανάλογα με το τι μας βολεύει περισσότερο.
Browser

Ο πιο απλός τρόπος είναι να το κάνουμε στον browser μας. Ο Firefox, απ’ την τελευταία έκδοση (63) και μετά, μας δίνει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουμε μια σχετικά καινούρια τεχνολογία (DNS over HTTPS), με την οποία κρυπτογραφείται το dns traffic. Επειδή είναι ακόμα υπό δοκιμή θα πρέπει να την ενεργοποιήσουμε χειροκίνητα με 4 απλά βήματα:
Γράφουμε στην μπάρα διεύθυνσης το παρακάτω url: about:config
Αφού πατήσουμε το κουμπί επιβεβαίωσης θα μας ανοίξει μια λίστα με όλες τις παραμέτρους ρύθμισης του Firefox. Στο πεδίο αναζήτησης γράφουμε: trr.
Βρίσκουμε την επιλογή network.trr.mode κάνουμε διπλό κλικ στην τιμή (που μάλλον είναι 0) και την αλλάζουμε σε 2.
Επιβεβαιώνουμε πως η επιλογή network.trr.uri έχει το σχετικό url από Mozilla: https://mozilla.cloudflare-dns.com/dns-query.

Με αυτό τον τρόπο ο Firefox θα χρησιμοποιεί την αντίστοιχη υπηρεσία της Cloudflare, αλλά μπορείς να αλλάξεις το url για να χρησιμοποιήσεις όποιον άλλο πάροχο που εμπιστεύεσαι και ξέρεις πως υποστηρίζει τη συγκεκριμένη τεχνολογία. Περισσότερα τεχνικές λεπτομέρειες στο σχετικό blog post από Mozilla.


Router

Μία ακόμα λύση είναι να αλλάξεις DNS servers κατευθείαν στο router σου. Τα περισσότερα καινούρια router υποστηρίζουν κάτι τέτοιο. Αυτό είναι βολικό στην περίπτωση που θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε εναλλακτικούς DNS παρόχους σε πολλές συσκευές στο σπίτι μας.

Αν δεν έχεις μπει ποτέ στο διαχειριστικό περιβάλλον του router σου είναι μια καλή ευκαιρία να μάθεις πως να μπαίνεις και να αλλάξεις και τους default κωδικούς πρόσβασης. Για να μπεις πρέπει να γράψεις την IP διεύθυνση του router σου στον browser σου, που συνήθως είναι 192.168.1.1 ή 192.168.0.1. Θα σου ζητήσει τα στοιχεία εισόδου. Αν δεν τα έχεις αλλάξει, θα αναγράφονται στο κάτω μέρος του router.

Αφού μπεις ψάξε για τη σχετική ρύθμιση. Συνήθως στις ρυθμίσεις LAN. Για παράδειγμα, η προκαθορισμένη επιλογή στο router μου είναι «ISP DNS» και βρίσκεται στο τμήμα «DHCP Server». Αν λοιπόν αλλάξουμε αυτή τη ρύθμιση μπορούμε να δώσουμε IP διευθύνσεις κάποιας τρίτης υπηρεσίας. Πχ. μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την Cloudflare (1.1.1.1) ή OpenNIC. Προσωπικά θα απέφευγα να χρησιμοποιήσω παρόχους που γενικώς δεν σέβονται την ιδιωτικότητα των χρηστών τους σε υπηρεσίες και προϊόντα τους, αλλά δυστυχώς είναι οι συνήθεις προτάσεις σε διάφορα forums (Google, OpenDNS). Αλλά η επιλογή είναι προσωπική, καθώς ενέχει ένα επίπεδο εμπιστοσύνης.



Λειτουργικό σύστημα

Μπορείς να αλλάξεις DNS πάροχο και σε επίπεδο λειτουργικό σύστημα. Οι ρυθμίσεις ποικίλουν ανάλογα την έκδοση και το είδος του λειτουργικού συστήματος που χρησιμοποιείς, αλλά συνήθως ο άμεσος τρόπος είναι στις ρυθμίσεις της ασύρματης ή ενσύρματης σύνδεσης που χρησιμοποιούμε.


Ελευθερία λόγου

Η ελευθερία λόγου στο διαδίκτυο είναι το ίδιο σημαντική με την ελευθερία λόγου στην offline ζωή μας. Ο «ψηφιακός κόσμος» είναι εξίσου πραγματικός με τον φυσικό. Όταν ζεις σε μια χώρα που χρησιμοποιεί μηχανισμούς λογοκρισίας στο διαδίκτυο, τότε ζεις σε μια καταπιεστική κοινωνία. Δεν υπάρχει κάποιος διαχωρισμός ανάμεσα σε αυτά τα δύο.

Το διακύβευμα στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι πολύ απλό. Ποιο δικαίωμα είναι πιο σημαντικό; Η ελευθερία λόγου ή το οικονομικό συμφέρον ενός καλλιτέχνη; Δεδομένου πως μιλάμε για επιτροπές οι οποίες αποφασίζουν χωρίς καμία δικαστική ή οποιαδήποτε άλλη λογοδοσία, μπορούμε να καταλάβουμε πως απαντάει σε αυτό το ερώτημα η πολιτική εξουσία.

Το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων και του βιοπορισμού των καλλιτεχνών είναι αρκετά σημαντικό, αλλά δεν πρόκειται να λυθεί με προχειρότητα και υιοθετώντας αυταρχικές μεθόδους με επιτροπές που λειτουργούν πέρα από οποιαδήποτε διαδικασία ερμηνείας και επιβολής του νόμου. Μέθοδοι, που όπως φαίνεται κι απ’ τα παραπάνω, δεν έχουν καν την απαιτούμενη αποτελεσματικότητα.

Μάθε πως μπορείς να χρησιμοποιήσεις την τεχνολογία για να παρακάμψεις τη λογοκρισία ή/και να διατηρήσεις την ανωνυμία σου. Γίνονται συχνά συναντήσεις και workshops γύρω απ’ αυτά τα θέματα. Αν συμμετέχεις σε κάποια κοινότητα ή οργανισμό θα χαρούμε να οργανώσουμε κι εκεί κάποιο workshop. 


Πηγή Παρακάμπτοντας τη λογοκρισία

Φανταστείτε να ζείτε σε μια γειτονιά όπου μπορείτε να μάθετε από τους γείτονές σας, να καλλιεργείτε το δικό σας φαγητό, να συμμετέχετε στην εκπαίδευση των παιδιών σας και να επανεπενδύετε στην ευημερία της κοινότητάς σας μέσω των ημερήσιων συναλλαγών σας. Εάν διαβάζετε αυτό το άρθρο, μάλλον ενδιαφέρεστε ή συμμετέχετε ήδη σε κοινοτικό κήπο, σε συνεταιρισμό ημερήσιας φροντίδας, ή εμπορική σχολή, βιβλιοθήκη εργαλείων ή άλλη υπερτοπική πρωτοβουλία. Τα έργα αυτά, τα οποία μπορούν να βρεθούν σε όλο τον κόσμο, επιτρέπουν στις κοινότητες να δημιουργήσουν τη συλλογική τους υπηρεσία για την επίλυση των καθημερινών αναγκών και να δημιουργήσουν μια τοπική κοινή κουλτούρα, παρέχοντας έτσι μια εναλλακτική λύση για πιο βιώσιμες και κοινωνικά δίκαιες κοινότητες.

Ενώ ο τομέας των «αστικών κοινών» είναι γνωστός εδώ και κάποιο διάστημα, υπάρχει περιορισμένη έρευνα για τις σχέσεις μεταξύ πρωτοβουλιών όπως αυτές που αναφέρονται παραπάνω και φυσικού χώρου. Η διδακτορική μου έρευνα στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πανεπιστημίου Carnegie Mellon στο Πίτσμπουργκ της Πενσυλβανίας αναλαμβάνει αυτή τη συναρπαστική πρόκληση να εντοπιστούν τα χωρικά πρότυπα των πρακτικών κοινής χρήσης. Στην έρευνά μου, άντλησα από τα πεδία των κοινών, τις κοινωνικές πρακτικές, την ανθρώπινη συμπεριφορά, την αρχιτεκτονική και τον αστικό σχεδιασμό, μελετώντας τέσσερις σύγχρονες περιπτώσεις για την κοινή χρήση του πολιτισμού σε Λονδίνο και Αθήνα. Ενδιαφέρομαι να μάθω τι κοινό έχουν ένα συνεταιριστικό κέντρο ημερήσιας φροντίδας, ένα εναλλακτικό νόμισμα, ένα πολιτιστικό κέντρο και αυτοκυβερνητικό καταφύγιο για πρόσφυγες σε σχέση με τα χαρακτηριστικά του χώρου τους. Μερικά από τα πρώιμα ευρήματά μου θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα σε άλλους που ερευνούν την κοινή χρήση χώρων και τα κοινά, αλλά το πιο σημαντικό, νομίζω ότι μπορούν να υποστηρίξουν όσους/ες βρίσκονται στο πεδίο, εργάζονται με θέμα την ανταλλαγή και τις συνεργατικές πρωτοβουλίες.

Μοιραζόμενοι τη γνώση, μελέτη περίπτωσης στην Αθήνα, φωτογραφία Bracket Magazine
Λοιπόν, τι έμαθα μέχρι τώρα;

Απόκτηση και οικειοποίηση χώρου: Στα αρχικά στάδια, οι πρωτοβουλίες ανταλλαγής υπηρεσιών τείνουν να αντιμετωπίζουν την πρόκληση να αποκτήσουν χώρο. Πολλές πόλεις συχνά περιορίζονται σε οικιακές και εμπορικές χρήσεις, παρέχοντας λίγες ευκαιρίες για κοινοτικές, μη κερδοσκοπικές χρήσεις. Ακόμη και αφού μια ομάδα βρει ένα χώρο, είναι συνήθως ένας χώρος που δεν έχει σχεδιαστεί για κοινή χρήση. Δεδομένου του εγγενούς δυναμισμού της κοινής δράσης των πρωτοβουλιών, τείνουν να είναι δημιουργικοί στην οικειοποίηση των χώρων τους για να καλύψουν τις αναδυόμενες ανάγκες. Προς το σκοπό αυτό προτιμάται συνήθως ένας μεγάλος ανοικτός χώρος δαπέδου, καθώς επιτρέπει την ευελιξία και μπορεί να προσφέρει ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων.

Ταυτότητα και αλληλεπιδράσεις: Οι συνεταιριστικές πρωτοβουλίες φιλοδοξούν να συνεργάζονται με το ευρύτερο κοινό, καθώς είναι ανοιχτές και προσβάσιμες σε όλους. Για το σκοπό αυτό, είναι σημαντικό να εξεταστούν τα χαρακτηριστικά ενός χώρου που τις φιλοξενεί – για παράδειγμα, οι μεγάλες πόρτες που μπορούν να ανοίγουν διάπλατα μπορούν να λειτουργούν ως ανοιχτά σημεία, προσκαλώντας τους ανθρώπους που βρίσκονται έξω να έρθουν στην ομάδα. Ωστόσο, πέρα ​​από το φυσικό «άνοιγμα» του χώρου, υπάρχουν μη χωρικές συνθήκες όπως η εδαφικότητα και η προβλεπόμενη ταυτότητα της ομάδας που μπορεί να δημιουργήσουν εμπόδια μεταξύ των πρωτοβουλιών και της κοινότητας. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η ομάδα πρέπει να καταβάλει προσπάθεια να συνεργαστεί με τη γειτονιά επεκτείνοντας τις δραστηριότητές της σε παρακείμενους δημόσιους χώρους. Τα κοντινά πάρκα, τα πεζοδρόμια ή τα τετράγωνα θα μπορούσαν να συμβάλουν στην παροχή γόνιμου εδάφους για τη διευκόλυνση των αλληλεπιδράσεων μεταξύ της πρωτοβουλίας και εκείνων που ενδέχεται να μην έχουν φτάσει στη φυσική θέση της ομάδας.

Τοπικό οικοσύστημα: Τέλος, για να υποστηριχθεί πλήρως μια πρωτοβουλία, πρέπει να ενσωματωθεί στην καθημερινή ρουτίνα των εμπλεκομένων. Η εγγύτητα των σπιτιών των ανθρώπων με το χώρο είναι κρίσιμη. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι πρωτοβουλίες κοινής χρήσης πρέπει να βρίσκονται σε καθαρά κατοικημένες περιοχές. Η εύρεση ενός τόπου που να έχει ένα καλό συνδυασμό οικιστικής περιοχής και τοπικού εμπορίου είναι σημαντικό για τις πρωτοβουλίες να τοποθετηθούν μέσα σε ένα υποστηρικτικό οικοσύστημα ανθρώπων, οργανισμών και επιχειρήσεων.

Η Ελένη Κατρίνη είναι αρχιτέκτονας, ερευνήτρια, φωτογράφος. Αυτό το απόσπασμα ανήκει στην υπό δημοσίευση έκθεσή της με τίτλο «Creating the Everyday Commons: Towards Spatial Patterns of Sharing Culture».

Πηγή: p2pfoundation.net, πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Bracket. via Pressenza

Πηγή Ελένη Κατρίνη: χώρος και συνεργατικές πρωτοβουλίες