22 May, 2019
Home / Περιβαλλον (Page 12)

… ή Όταν ο Κεν Λόουτς ξεβρακώνει τον Μακρόν. — Σε άρθρο της με αυτό τον τίτλο, η γαλλική εφημερίδα Monde Diplomatique (19 Ιανουαρίου) αναφέρει ότι, κατά τη συνάντησή του με τους εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης στις 15 του μήνα, ο Γάλλος πρόεδρος δήλωσε αγέρωχα: «Όσους περνάνε δύσκολα θα τους βοηθήσουμε να γίνουν πιο υπεύθυνοι, διότι υπάρχουν ανάμεσά τους και σαλτιμπάγκοι»!
Ο μουσιού λε πρεζιντάν αναφερόταν

κυρίως στους άνεργους και στο Διάταγμα περί της … «ελευθερίας επιλογής του επαγγελματικού μέλλοντος» των πολιτών, που υπέγραψε στις 28 Δεκεμβρίου 2018. Ένα διάταγμα που συνοψίζεται σ’ ένα μακρύ κατάλογο λόγων διακοπής του επιδόματος ανεργίας, και που χοντρικά αφήνει στους άνεργους την εξής επιλογή: ή να δεχτούν οποιαδήποτε δουλειά, οπουδήποτε κι οσοδήποτε μακριά από τον τόπο διαμονής τους, ή να τους κοπεί το επίδομα ανεργίας!

Ακριβώς ό,τι είχε καταδείξει δραματικά ο Κεν Λόουτς στην ταινία του «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ» (2016) ξεβρακώνοντας τους δικούς του και τους παγκόσμιους Μακρόν…



Πηγή Οι άνεργοι κι οι «σαλτιμπάγκοι»…

Οι υγρότοποι μπορούν σαν αυτόνομα οικοσυστήματα να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος.Αλλά αν αυτά τα οικοσυστήματα δεν προστατευτούν, θα μπορούσαν να απελευθερώσουν τεράστιες ποσότητες αερίων θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα.Νέες έρευνες επιβεβαιώνουν ότι οι παράκτιοι υγρότοποι είναι από τα καλύτερα θαλάσσια οικοσυστήματα για την καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος. Τα παράκτια οικοσυστήματα θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημαντική συνιστώσα της μείωσης των εκπομπών μέσω της διατήρησης και της αποκατάστασης αυτών των συστημάτων ( 1 ) 
Οι παράκτιοι υγρότοποι συγκεντρώνουν άνθρακα γρήγορα και το κρατούν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι παράκτιοι υγρότοποι είναι ένα τόσο καλό εργαλείο για τη μείωση των εκπομπών, επειδή είναι αρκετά εύκολο να διαχειριστούν. Πρόσφατες επιστημονικές εξελίξεις κατέδειξαν ότι οι παράκτιοι υγρότοποι – τα μαγκρόβια,(φυτά που υπάρχουν σε υφάλμυρα εδάφη και ζουν μέσα στο νερό) τα παλιρροιακά έλη και τα λιβάδια της θάλασσας – τραβούν τον άνθρακα από την ατμόσφαιρά μας και το αποθηκεύουν για εκατοντάδες έως χιλιάδες χρόνια στα φυτά, αλλά κυρίως στα εδάφη που βρίσκονται κάτω. (2)

Μια μελέτη (3) που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Frontiers in Ecology and Environment, συνέκρινε το δυναμικό δέσμευσης άνθρακα από θαλάσσια οικοσυστήματα και διαπίστωσε ότι τα μαγκρόβια, και τα λιβάδια της θάλασσας έχουν τη μεγαλύτερη αντίσταση στην υπερθέρμανση του κλίματος από τους κοραλλιογενείς ύφαλους και τα φύκια. (3) Η ίδια μελέτη έδειξε επίσης ότι άλλα θαλάσσια συστήματα, όπως το φυτοπλαγκτόν, είναι μακρόχρονες δεξαμενές άνθρακα θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να δημιουργήσουμε μια πολιτική που να διαχειρίζεται δισεκατομμύρια μικροσκοπικά φωτοσυνθετικά πλάσματα σε όλο τον ωκεανό ενώ είναι πολύ πιο εύκολο να επιβλέπει τους παράκτιους υγροτόπους.

Πηγή Οι υγρότοποι μπορούν να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος

Οι υγρότοποι μπορούν σαν αυτόνομα οικοσυστήματα να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος.Αλλά αν αυτά τα οικοσυστήματα δεν προστατευτούν, θα μπορούσαν να απελευθερώσουν τεράστιες ποσότητες αερίων θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα.Νέες έρευνες επιβεβαιώνουν ότι οι παράκτιοι υγρότοποι είναι από τα καλύτερα θαλάσσια οικοσυστήματα για την καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος. Τα παράκτια οικοσυστήματα θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημαντική συνιστώσα της μείωσης των εκπομπών μέσω της διατήρησης και της αποκατάστασης αυτών των συστημάτων ( 1 ) 
Οι παράκτιοι υγρότοποι συγκεντρώνουν άνθρακα γρήγορα και το κρατούν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι παράκτιοι υγρότοποι είναι ένα τόσο καλό εργαλείο για τη μείωση των εκπομπών, επειδή είναι αρκετά εύκολο να διαχειριστούν. Πρόσφατες επιστημονικές εξελίξεις κατέδειξαν ότι οι παράκτιοι υγρότοποι – τα μαγκρόβια,(φυτά που υπάρχουν σε υφάλμυρα εδάφη και ζουν μέσα στο νερό) τα παλιρροιακά έλη και τα λιβάδια της θάλασσας – τραβούν τον άνθρακα από την ατμόσφαιρά μας και το αποθηκεύουν για εκατοντάδες έως χιλιάδες χρόνια στα φυτά, αλλά κυρίως στα εδάφη που βρίσκονται κάτω. (2)

Μια μελέτη (3) που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Frontiers in Ecology and Environment, συνέκρινε το δυναμικό δέσμευσης άνθρακα από θαλάσσια οικοσυστήματα και διαπίστωσε ότι τα μαγκρόβια, και τα λιβάδια της θάλασσας έχουν τη μεγαλύτερη αντίσταση στην υπερθέρμανση του κλίματος από τους κοραλλιογενείς ύφαλους και τα φύκια. (3) Η ίδια μελέτη έδειξε επίσης ότι άλλα θαλάσσια συστήματα, όπως το φυτοπλαγκτόν, είναι μακρόχρονες δεξαμενές άνθρακα θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να δημιουργήσουμε μια πολιτική που να διαχειρίζεται δισεκατομμύρια μικροσκοπικά φωτοσυνθετικά πλάσματα σε όλο τον ωκεανό ενώ είναι πολύ πιο εύκολο να επιβλέπει τους παράκτιους υγροτόπους.

Πηγή Οι υγρότοποι μπορούν να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος

Οι υγρότοποι μπορούν σαν αυτόνομα οικοσυστήματα να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος.Αλλά αν αυτά τα οικοσυστήματα δεν προστατευτούν, θα μπορούσαν να απελευθερώσουν τεράστιες ποσότητες αερίων θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα.Νέες έρευνες επιβεβαιώνουν ότι οι παράκτιοι υγρότοποι είναι από τα καλύτερα θαλάσσια οικοσυστήματα για την καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος. Τα παράκτια οικοσυστήματα θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημαντική συνιστώσα της μείωσης των εκπομπών μέσω της διατήρησης και της αποκατάστασης αυτών των συστημάτων ( 1 ) 
Οι παράκτιοι υγρότοποι συγκεντρώνουν άνθρακα γρήγορα και το κρατούν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι παράκτιοι υγρότοποι είναι ένα τόσο καλό εργαλείο για τη μείωση των εκπομπών, επειδή είναι αρκετά εύκολο να διαχειριστούν. Πρόσφατες επιστημονικές εξελίξεις κατέδειξαν ότι οι παράκτιοι υγρότοποι – τα μαγκρόβια,(φυτά που υπάρχουν σε υφάλμυρα εδάφη και ζουν μέσα στο νερό) τα παλιρροιακά έλη και τα λιβάδια της θάλασσας – τραβούν τον άνθρακα από την ατμόσφαιρά μας και το αποθηκεύουν για εκατοντάδες έως χιλιάδες χρόνια στα φυτά, αλλά κυρίως στα εδάφη που βρίσκονται κάτω. (2)

Μια μελέτη (3) που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Frontiers in Ecology and Environment, συνέκρινε το δυναμικό δέσμευσης άνθρακα από θαλάσσια οικοσυστήματα και διαπίστωσε ότι τα μαγκρόβια, και τα λιβάδια της θάλασσας έχουν τη μεγαλύτερη αντίσταση στην υπερθέρμανση του κλίματος από τους κοραλλιογενείς ύφαλους και τα φύκια. (3) Η ίδια μελέτη έδειξε επίσης ότι άλλα θαλάσσια συστήματα, όπως το φυτοπλαγκτόν, είναι μακρόχρονες δεξαμενές άνθρακα θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να δημιουργήσουμε μια πολιτική που να διαχειρίζεται δισεκατομμύρια μικροσκοπικά φωτοσυνθετικά πλάσματα σε όλο τον ωκεανό ενώ είναι πολύ πιο εύκολο να επιβλέπει τους παράκτιους υγροτόπους.

Πηγή Οι υγρότοποι μπορούν να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος

Οι υγρότοποι μπορούν σαν αυτόνομα οικοσυστήματα να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος.Αλλά αν αυτά τα οικοσυστήματα δεν προστατευτούν, θα μπορούσαν να απελευθερώσουν τεράστιες ποσότητες αερίων θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα.Νέες έρευνες επιβεβαιώνουν ότι οι παράκτιοι υγρότοποι είναι από τα καλύτερα θαλάσσια οικοσυστήματα για την καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος. Τα παράκτια οικοσυστήματα θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημαντική συνιστώσα της μείωσης των εκπομπών μέσω της διατήρησης και της αποκατάστασης αυτών των συστημάτων ( 1 ) 
Οι παράκτιοι υγρότοποι συγκεντρώνουν άνθρακα γρήγορα και το κρατούν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι παράκτιοι υγρότοποι είναι ένα τόσο καλό εργαλείο για τη μείωση των εκπομπών, επειδή είναι αρκετά εύκολο να διαχειριστούν. Πρόσφατες επιστημονικές εξελίξεις κατέδειξαν ότι οι παράκτιοι υγρότοποι – τα μαγκρόβια,(φυτά που υπάρχουν σε υφάλμυρα εδάφη και ζουν μέσα στο νερό) τα παλιρροιακά έλη και τα λιβάδια της θάλασσας – τραβούν τον άνθρακα από την ατμόσφαιρά μας και το αποθηκεύουν για εκατοντάδες έως χιλιάδες χρόνια στα φυτά, αλλά κυρίως στα εδάφη που βρίσκονται κάτω. (2)

Μια μελέτη (3) που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Frontiers in Ecology and Environment, συνέκρινε το δυναμικό δέσμευσης άνθρακα από θαλάσσια οικοσυστήματα και διαπίστωσε ότι τα μαγκρόβια, και τα λιβάδια της θάλασσας έχουν τη μεγαλύτερη αντίσταση στην υπερθέρμανση του κλίματος από τους κοραλλιογενείς ύφαλους και τα φύκια. (3) Η ίδια μελέτη έδειξε επίσης ότι άλλα θαλάσσια συστήματα, όπως το φυτοπλαγκτόν, είναι μακρόχρονες δεξαμενές άνθρακα θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να δημιουργήσουμε μια πολιτική που να διαχειρίζεται δισεκατομμύρια μικροσκοπικά φωτοσυνθετικά πλάσματα σε όλο τον ωκεανό ενώ είναι πολύ πιο εύκολο να επιβλέπει τους παράκτιους υγροτόπους.

Πηγή Οι υγρότοποι μπορούν να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της αλλαγής του κλίματος

-Γιατί είναι τόσο γκρίζα τα πρόσωπά τους, θέλησε να μάθει η Μόμο καθώς συνέχισε να τους κοιτάζει.
-Γιατί ζούνε από κάτι το νεκρό, απάντησε ο μαστρο-Ώρας. Το ξέρεις πια πως τρέφονται με το χρόνο της ζωής των ανθρώπων. Αυτός ο χρόνος όμως πεθαίνει μ’ όλη τη σημασία της λέξης όταν τον αρπάζουν από τους πραγματικούς τους ιδιοκτήτες. Κι αυτό γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του χρόνο. Κι ο χρόνος μένει ζωντανός μόνο εφόσον ανήκει πραγματικά σε κάποιον άνθρωπο.
Μόμο, 1972, Μιχαήλ Έντε

Μπορούμε να κλέψουμε τον χρόνο όπως οι Γκρίζοι κύριοι στο μυθιστόρημα του Μιχαήλ Έντε; Μπορούμε να αλλάξουμε με το έτσι θέλω την Ιστορία και το παρελθόν; Τα σημαίνοντα των ημερών δείχνουν ότι όχι μόνο μπορούμε να διαγράψουμε με την κιμωλία κάθε γνώση και αξία που μας έχει προσφερθεί από το παρελθόν αλλά και να επιβάλουμε έτσι θεληματικά χωρίς να λογοδοτούμε σε κανένα τη βούλησή μας. Οι ζωντανοί έχουν το πλεονέκτημα απέναντι στους πεθαμένους και τους αγέννητους.

Η ιδέα που έχουμε για την Ιστορία επιδρά με καθοριστικό τρόπο στη διαμόρφωση της αντίληψης που φτιάχνουμε για τους εαυτούς μας και τον κόσμο. Καθώς η Ιστορία αποτελεί μέγεθος που μεταβάλλεται στον χρόνο, είναι εύλογο να αναρωτιόμαστε αν όντως διαπλάθει τον κόσμο ή αποτελεί την αντανάκλαση της εντύπωσης που έχουμε για αυτόν και τους εαυτούς μας. Κατά τον καθηγητή Αύγουστο Μπαγιόνα, η Ιστορία μπορεί να αφορά τη βούληση και τις πράξεις που επιτελέστηκαν από συγκεκριμένους ανθρώπους σε μια ορισμένη χρονική στιγμή και σε ένα συγκεκριμένο τόπο ή να αφορά τη γνώση που διαθέτει ο ιστορικός για τις πράξεις αυτές[1]. Λέγοντας ότι ο ιστορικός έχει «γνώση», εννοούμε ότι έχει σχηματίσει μια αξιολογική κλίμακα εννοιών και εικόνων από τις πληροφορίες που διαθέτει για ορισμένες πράξεις και τα αποτελέσματά τους. Έτσι ο όρος Ιστορία αποκτάει δύο σημασίες: μπορεί να σημαίνει περιγραφή πράξεων και μπορεί να σημαίνει αξιολόγηση των πράξεων αυτών.

Από την πρώτη εντύπωση οι σημασίες αυτές φαίνεται να μοιάζουν διαφορετικές, στην πραγματικότητα όμως δεν είναι, και τα όρια που τις ξεχωρίζουν είναι τις περισσότερες φορές δυσδιάκριτα. Η πραγμάτωση μιας πράξης μπορεί να αποτελεί ένα αμετάβλητο και τετελεσμένο γεγονός. Η γνώση μας όμως γι’ αυτή τη πράξη μεταβάλλεται, όχι μόνο από τις πληροφορίες που έχουμε στη διάθεσή μας για το ίδιο το γεγονός, αλλά και από την εικόνα που δημιουργούμε για το ίδιο και την ερμηνεία που του αποδίδουμε. Κατ’ αυτό τον τρόπο η αξιολόγηση μιας πράξης παίρνει τα χαρακτηριστικά της ίδιας της πράξης που αξιολογεί και γίνεται η ίδια πράξη, συμμετέχοντας και καθορίζοντας το τελικό προϊόν της Ιστορίας. Όπως κάθε πράξη προϋποθέτει μια αξιολόγηση για να πραγματωθεί, ή αποτελεί η ίδια ένα είδος αξιολόγησης, έτσι και η ιστορική αξιολόγηση δημιουργεί τελικά δράση και αποτελεί μια αυτούσια πράξη από μόνη της.

Επάνω στην έκταση του ορίζοντα αυτού η ιστοριογραφία ανέπτυξε δύο βασικές κατευθυντήριες θέσεις. Η πρώτη, αυτή της απολυτοκρατίας, διατείνεται πως το πρόβλημα της γνώσης της Ιστορίας συνίσταται στην ανακάλυψη και τον προσδιορισμό των καθολικών – κανονιστικών αρχών των αιτιών που καθορίζουν και διέπουν τα γεγονότα. Σύμφωνα με τη θέση της απολυτοκρατίας, έργο της επιστημονικής ιστοριογραφίας είναι η λογική εξήγηση και ο καθορισμός των αρχών αυτών χωρίς τα οποία δεν θα μπορούσαν να είχαν υπάρξει ποτέ γεγονότα. Η δεύτερη, αυτή της συντυχιακότητας, προήλθε ως αντίδραση στον κίνδυνο να συστηματοποιηθεί η ιστοριογραφία σε μια ενιαία και καθολική εφαρμογή της Ιστορίας, και να παράξει έτσι σχέσεις γνώσης/εξουσίας. Σύμφωνα με τη θέση για τη συντυχιακότητα της Ιστορίας, κάθε κατανόηση και αξιολόγηση για τα ιστορικά γεγονότα είναι δέσμια στο δικό της παρόν και αντιστοιχεί στο πλαίσιο αναφοράς της εποχής της, το οποίο και την καθορίζει αποφασιστικά. Κατέληξε έτσι να αμφισβητηθεί πλήρως η ιδέα ότι υπάρχει «ιστορική διαδικασία», και να θεωρηθεί ότι αυτή αποτελεί ένα «κουβάρι χωρίς νόημα», ή ακόμα πως δεν υπάρχει τελικά «ιστορική διαδικασία».

Όπως στο μυθιστόρημα του Ιταλού συγγραφέα Italo Calvino, La Città Invisibile (Αόρατες Πόλεις)2, ο ήρωας (Μάρκο Πόλο) αναφέρεται πάντοτε στην ίδια πόλη (Βενετία) σε κάθε φανταστική αφήγηση των διαφορετικών πόλεων που περιγράφει στον ακροατή του (Κουμπλάι Χαν), έτσι και η θέση για τη συντυχιακότητα του κόσμου δίνει περισσότερο βάρος στο σχήμα της αφήγησης που εξιστορεί τα γεγονότα παρά στον αληθινό τους χαρακτήρα∙ με αποτέλεσμα η Ιστορία να μετατρέπεται σε ένα «κουβάρι αόρατων συμβάντων» που τα αφηγούμαστε κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο αναλόγως το ιστορικό πλαίσιο με το οποίο είμαστε δεμένοι. Ο ιστορικός σχετικισμός έδωσε έτσι μια νέα προσέγγιση για τον σχηματισμό και τη λειτουργία της Ιστορίας υποστηρίζοντας ότι τα πραγματικά γεγονότα είναι εντελώς ξένα προς την περιγραφή τους. Δε χρειάζεται φαντασία για να αντιληφθεί κανείς ότι η λογική συνέπεια ενός τέτοιου συλλογισμού οδηγεί στην οριστική άρνηση των γεγονότων, ενδεχομένως και της ίδιας της Ιστορίας.

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο να εξοβελίσουμε κάθε ελπίδα για αντικειμενική αξιολόγηση της Ιστορίας; Κάθε άλλο. Πολλά από τα γεγονότα που τα θεωρούμε Ιστορία είναι αυταπόδεικτα χωρίς καν να χρειαζόμαστε επαρκείς πληροφορίες για να τα κατοχυρώσουμε ως αληθινά. Ένα πολύ απλό παράδειγμα είναι η βεβαιότητα που έχουμε για την παρουσία μας σε αυτό τον κόσμο. Γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα, ή πάρα πολύ λίγα, για την ιστορία της ανθρωπότητας μέχρι την εμφάνιση των «λαών με ιστορία»: είναι παράλογο όμως να αρνηθούμε την ύπαρξή της. Αυτό που φαίνεται τελικά να είναι το πρόβλημα, δεν είναι τόσο η βεβαιότητα για την ύπαρξη της Ιστορίας – πρόκειται για ένα αισθητό φαινόμενο ακριβώς όπως η ίδια μας η παρουσία. Αυτό που αποτελεί το ζήτημα είναι η αξιολόγησή της. Το ερώτημα δηλαδή σε ποιο βαθμό μια σύγχρονη γνώση μπορεί να είναι απαλλαγμένη από τις προσδοκίες και τον υποκειμενισμό της δικής της εποχής, και αν μπορεί τελικά να υπάρξει Ιστορία χωρίς αξιολόγηση.

Το πρόβλημα φαίνεται πως ήταν γνωστό στον ιστορικό Νίκο Σβορώνο, ο οποίος δεν είχε καμμία αμφιβολία ότι η Ιστορία, και ο προβληματισμός που γίνεται επάνω στα συμπεράσματά της, έχει πάντοτε αφετηρία του τα προβλήματα της εκάστοτε εποχής3. Η Ιστορία είναι η κατανόηση του παρελθόντος από την σκοπιά του παρόντος. Η ιστοριογραφία υπακούει στην ανάγκη του ιστορικού να ανταποκριθεί στις αναζητήσεις της κοινωνίας και της εποχής του4. Τίθεται λοιπόν το πρόβλημα για τους σύγχρονους ιστορικούς να κρίνουν τις κοινωνίες άλλων εποχών χωρίς να κάνουν χρήση των αξιολογικών κριτηρίων της δικής τους εποχής. Σύμφωνα με την έκφραση του Leo Strauss αποτελεί κοινοτοπία να πει κανείς σήμερα ότι: «ο κοινωνικός επιστήμονας δεν πρέπει να κρίνει με τα μέτρα της κοινωνίας του άλλες κοινωνίες εκτός από τη δική του. Να θεωρεί καύχημα πως δεν εγκωμιάζει, ούτε κατηγορεί, αλλά κατανοεί»5. Καθήκον της ιστοριογραφίας είναι λοιπόν να διακρίνει ανάμεσα στην κατανόηση και την αξιολόγηση.

Όμως στο σημείο αυτό δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Ιστορική κατανόηση σημαίνει καταρχάς αξιολόγηση, και χωρίς αξιολόγηση είναι αδύνατο η Ιστορία να κατανοηθεί επαρκώς. Εφόσον τα ιστορικά γεγονότα είναι τα ίδια πρωτίστως φορείς αξιολογικών κρίσεων -περί δίκαιου και άδικου, καλού και κακού, σωστού και λάθους- η απόρριψη των αξιολογικών κρίσεων θέτει σε κίνδυνο την ίδια μας τη δυνατότητα να τα κατανοήσουμε στην ολότητά τους∙ θέτει άρα σε αμφιβολία την ικανότητά μας να είμαστε πλήρως αντικειμενικοί. Πέραν τούτου η επιστημονική ιστοριογραφία προϋποθέτει τη διάκριση ανάμεσα σε σημαντικά και ασήμαντα γεγονότα. Το τι είναι όμως «σημαντικό γεγονός» ορίζεται είτε από το πρόσωπο που μεσολαβεί στην καταγραφή της ιστορίας είτε από τη μεθοδολογία που του επιβάλλεται να ακολουθήσει. Τότε όμως εμφανίζονται περαιτέρω προβλήματα γύρω από τον τρόπο που ορίζεται ένα «σημαντικό γεγονός». Επάνω σε αυτό το σημείο έχουν γίνει κατά το παρελθόν πολλές διαφορετικές προτάσεις, όχι όλες απαραίτητα σύμφωνες μεταξύ τους. Σε κάθε περίπτωση το κριτήριο της αξιολόγησης του «σημαντικού γεγονότος» καθορίζεται από το πρόσωπο του ιστορικού, και αυτό είναι πάντα ένα πρόσωπο που ζει και σκέφτεται με τους όρους της δικής του εποχής. Τελικά αρκεί ένας ιστορικός να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ένα γεγονός είναι «σημαντικό» για να δεχτούμε ότι είναι πραγματικά σημαντικό. Όμως έτσι δεν ερμηνεύουμε τα γεγονότα με τη σημασία που τους έδωσαν οι σύγχρονοί τους, αλλά με βάση τα δικά μας αξιολογικά κριτήρια που καθιστούν ένα γεγονός να είναι σημαντικό.

Είπαμε ότι σύμφωνα με τη θέση της συντυχιακότητας δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική διάκριση μεταξύ «σημαντικών» και «μη σημαντικών» γεγονότων, και αυτό γιατί η αντίληψη της δικής μας εποχής στέκεται εμπόδιο στην κατανόηση των «άλλων». Προκύπτει τότε το ερώτημα πώς είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τη δική μας εποχή, αν αδυνατούμε να κατανοήσουμε τις εποχές στις οποίες οφείλουμε την ύπαρξή μας; Κινδυνεύουμε έτσι να ανασκευάζουμε διαρκώς την Ιστορία με όρους που προκύπτουν ουσιαστικά από το μηδέν. Εφόσον οποιαδήποτε ιστορική καταγραφή συνεπάγεται την αλλοίωση του αντικειμένου της, πιθανόν ο ασφαλέστερος τρόπος για να αποφεύγαμε την αντίφαση να ήταν η σιωπή. Τότε όμως ο κόσμος θα γινόταν όχι μόνο μουγκός αλλά και τυφλός, και θα στερούταν τόσο από αφετηρία όσο και προορισμό. Το αδιέξοδο που γεννάει ο σχετικισμός των ημερών μας βοηθάει τουλάχιστον να αντιληφθούμε την ευθραυστότητα μας: η Ιστορία και ο Χρόνος υπάρχουν για να κατανοούμε καλύτερα την άγνοιά μας.

[1] Μπαγιόνας Αύγουστος, Η θεωρία της Ιστορίας από τον Θουκυδίδη στον Sartre, 1980, ΑΠΘ, σελ. 3.
2 Italo Calvino, Αόρατες Πόλεις, εκδ. Καστανιώτης, 2009.
3 Σβορώνος Νίκος, Η Βυζαντινή Επαρχία, 2009, εκδ. Εταιρεία Σπουδών, σελ. 100.
4 Μπαγιόνας Αύγουστος, Η θεωρία της Ιστορίας από τον Θουκυδίδη στον Sartre, 1980, ΑΠΘ, σελ. 41.
5 Leo Strauss, Φυσικό Δίκαιο και Ιστορία, εκδ. Γνώση, 1988, σελ. 78.



Αθανάσιος Γεωργιλάς

Πηγή Η δικτατορία των ζωντανών στον Χρόνο

-Γιατί είναι τόσο γκρίζα τα πρόσωπά τους, θέλησε να μάθει η Μόμο καθώς συνέχισε να τους κοιτάζει.
-Γιατί ζούνε από κάτι το νεκρό, απάντησε ο μαστρο-Ώρας. Το ξέρεις πια πως τρέφονται με το χρόνο της ζωής των ανθρώπων. Αυτός ο χρόνος όμως πεθαίνει μ’ όλη τη σημασία της λέξης όταν τον αρπάζουν από τους πραγματικούς τους ιδιοκτήτες. Κι αυτό γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του χρόνο. Κι ο χρόνος μένει ζωντανός μόνο εφόσον ανήκει πραγματικά σε κάποιον άνθρωπο.
Μόμο, 1972, Μιχαήλ Έντε

Μπορούμε να κλέψουμε τον χρόνο όπως οι Γκρίζοι κύριοι στο μυθιστόρημα του Μιχαήλ Έντε; Μπορούμε να αλλάξουμε με το έτσι θέλω την Ιστορία και το παρελθόν; Τα σημαίνοντα των ημερών δείχνουν ότι όχι μόνο μπορούμε να διαγράψουμε με την κιμωλία κάθε γνώση και αξία που μας έχει προσφερθεί από το παρελθόν αλλά και να επιβάλουμε έτσι θεληματικά χωρίς να λογοδοτούμε σε κανένα τη βούλησή μας. Οι ζωντανοί έχουν το πλεονέκτημα απέναντι στους πεθαμένους και τους αγέννητους.

Η ιδέα που έχουμε για την Ιστορία επιδρά με καθοριστικό τρόπο στη διαμόρφωση της αντίληψης που φτιάχνουμε για τους εαυτούς μας και τον κόσμο. Καθώς η Ιστορία αποτελεί μέγεθος που μεταβάλλεται στον χρόνο, είναι εύλογο να αναρωτιόμαστε αν όντως διαπλάθει τον κόσμο ή αποτελεί την αντανάκλαση της εντύπωσης που έχουμε για αυτόν και τους εαυτούς μας. Κατά τον καθηγητή Αύγουστο Μπαγιόνα, η Ιστορία μπορεί να αφορά τη βούληση και τις πράξεις που επιτελέστηκαν από συγκεκριμένους ανθρώπους σε μια ορισμένη χρονική στιγμή και σε ένα συγκεκριμένο τόπο ή να αφορά τη γνώση που διαθέτει ο ιστορικός για τις πράξεις αυτές[1]. Λέγοντας ότι ο ιστορικός έχει «γνώση», εννοούμε ότι έχει σχηματίσει μια αξιολογική κλίμακα εννοιών και εικόνων από τις πληροφορίες που διαθέτει για ορισμένες πράξεις και τα αποτελέσματά τους. Έτσι ο όρος Ιστορία αποκτάει δύο σημασίες: μπορεί να σημαίνει περιγραφή πράξεων και μπορεί να σημαίνει αξιολόγηση των πράξεων αυτών.

Από την πρώτη εντύπωση οι σημασίες αυτές φαίνεται να μοιάζουν διαφορετικές, στην πραγματικότητα όμως δεν είναι, και τα όρια που τις ξεχωρίζουν είναι τις περισσότερες φορές δυσδιάκριτα. Η πραγμάτωση μιας πράξης μπορεί να αποτελεί ένα αμετάβλητο και τετελεσμένο γεγονός. Η γνώση μας όμως γι’ αυτή τη πράξη μεταβάλλεται, όχι μόνο από τις πληροφορίες που έχουμε στη διάθεσή μας για το ίδιο το γεγονός, αλλά και από την εικόνα που δημιουργούμε για το ίδιο και την ερμηνεία που του αποδίδουμε. Κατ’ αυτό τον τρόπο η αξιολόγηση μιας πράξης παίρνει τα χαρακτηριστικά της ίδιας της πράξης που αξιολογεί και γίνεται η ίδια πράξη, συμμετέχοντας και καθορίζοντας το τελικό προϊόν της Ιστορίας. Όπως κάθε πράξη προϋποθέτει μια αξιολόγηση για να πραγματωθεί, ή αποτελεί η ίδια ένα είδος αξιολόγησης, έτσι και η ιστορική αξιολόγηση δημιουργεί τελικά δράση και αποτελεί μια αυτούσια πράξη από μόνη της.

Επάνω στην έκταση του ορίζοντα αυτού η ιστοριογραφία ανέπτυξε δύο βασικές κατευθυντήριες θέσεις. Η πρώτη, αυτή της απολυτοκρατίας, διατείνεται πως το πρόβλημα της γνώσης της Ιστορίας συνίσταται στην ανακάλυψη και τον προσδιορισμό των καθολικών – κανονιστικών αρχών των αιτιών που καθορίζουν και διέπουν τα γεγονότα. Σύμφωνα με τη θέση της απολυτοκρατίας, έργο της επιστημονικής ιστοριογραφίας είναι η λογική εξήγηση και ο καθορισμός των αρχών αυτών χωρίς τα οποία δεν θα μπορούσαν να είχαν υπάρξει ποτέ γεγονότα. Η δεύτερη, αυτή της συντυχιακότητας, προήλθε ως αντίδραση στον κίνδυνο να συστηματοποιηθεί η ιστοριογραφία σε μια ενιαία και καθολική εφαρμογή της Ιστορίας, και να παράξει έτσι σχέσεις γνώσης/εξουσίας. Σύμφωνα με τη θέση για τη συντυχιακότητα της Ιστορίας, κάθε κατανόηση και αξιολόγηση για τα ιστορικά γεγονότα είναι δέσμια στο δικό της παρόν και αντιστοιχεί στο πλαίσιο αναφοράς της εποχής της, το οποίο και την καθορίζει αποφασιστικά. Κατέληξε έτσι να αμφισβητηθεί πλήρως η ιδέα ότι υπάρχει «ιστορική διαδικασία», και να θεωρηθεί ότι αυτή αποτελεί ένα «κουβάρι χωρίς νόημα», ή ακόμα πως δεν υπάρχει τελικά «ιστορική διαδικασία».

Όπως στο μυθιστόρημα του Ιταλού συγγραφέα Italo Calvino, La Città Invisibile (Αόρατες Πόλεις)2, ο ήρωας (Μάρκο Πόλο) αναφέρεται πάντοτε στην ίδια πόλη (Βενετία) σε κάθε φανταστική αφήγηση των διαφορετικών πόλεων που περιγράφει στον ακροατή του (Κουμπλάι Χαν), έτσι και η θέση για τη συντυχιακότητα του κόσμου δίνει περισσότερο βάρος στο σχήμα της αφήγησης που εξιστορεί τα γεγονότα παρά στον αληθινό τους χαρακτήρα∙ με αποτέλεσμα η Ιστορία να μετατρέπεται σε ένα «κουβάρι αόρατων συμβάντων» που τα αφηγούμαστε κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο αναλόγως το ιστορικό πλαίσιο με το οποίο είμαστε δεμένοι. Ο ιστορικός σχετικισμός έδωσε έτσι μια νέα προσέγγιση για τον σχηματισμό και τη λειτουργία της Ιστορίας υποστηρίζοντας ότι τα πραγματικά γεγονότα είναι εντελώς ξένα προς την περιγραφή τους. Δε χρειάζεται φαντασία για να αντιληφθεί κανείς ότι η λογική συνέπεια ενός τέτοιου συλλογισμού οδηγεί στην οριστική άρνηση των γεγονότων, ενδεχομένως και της ίδιας της Ιστορίας.

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο να εξοβελίσουμε κάθε ελπίδα για αντικειμενική αξιολόγηση της Ιστορίας; Κάθε άλλο. Πολλά από τα γεγονότα που τα θεωρούμε Ιστορία είναι αυταπόδεικτα χωρίς καν να χρειαζόμαστε επαρκείς πληροφορίες για να τα κατοχυρώσουμε ως αληθινά. Ένα πολύ απλό παράδειγμα είναι η βεβαιότητα που έχουμε για την παρουσία μας σε αυτό τον κόσμο. Γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα, ή πάρα πολύ λίγα, για την ιστορία της ανθρωπότητας μέχρι την εμφάνιση των «λαών με ιστορία»: είναι παράλογο όμως να αρνηθούμε την ύπαρξή της. Αυτό που φαίνεται τελικά να είναι το πρόβλημα, δεν είναι τόσο η βεβαιότητα για την ύπαρξη της Ιστορίας – πρόκειται για ένα αισθητό φαινόμενο ακριβώς όπως η ίδια μας η παρουσία. Αυτό που αποτελεί το ζήτημα είναι η αξιολόγησή της. Το ερώτημα δηλαδή σε ποιο βαθμό μια σύγχρονη γνώση μπορεί να είναι απαλλαγμένη από τις προσδοκίες και τον υποκειμενισμό της δικής της εποχής, και αν μπορεί τελικά να υπάρξει Ιστορία χωρίς αξιολόγηση.

Το πρόβλημα φαίνεται πως ήταν γνωστό στον ιστορικό Νίκο Σβορώνο, ο οποίος δεν είχε καμμία αμφιβολία ότι η Ιστορία, και ο προβληματισμός που γίνεται επάνω στα συμπεράσματά της, έχει πάντοτε αφετηρία του τα προβλήματα της εκάστοτε εποχής3. Η Ιστορία είναι η κατανόηση του παρελθόντος από την σκοπιά του παρόντος. Η ιστοριογραφία υπακούει στην ανάγκη του ιστορικού να ανταποκριθεί στις αναζητήσεις της κοινωνίας και της εποχής του4. Τίθεται λοιπόν το πρόβλημα για τους σύγχρονους ιστορικούς να κρίνουν τις κοινωνίες άλλων εποχών χωρίς να κάνουν χρήση των αξιολογικών κριτηρίων της δικής τους εποχής. Σύμφωνα με την έκφραση του Leo Strauss αποτελεί κοινοτοπία να πει κανείς σήμερα ότι: «ο κοινωνικός επιστήμονας δεν πρέπει να κρίνει με τα μέτρα της κοινωνίας του άλλες κοινωνίες εκτός από τη δική του. Να θεωρεί καύχημα πως δεν εγκωμιάζει, ούτε κατηγορεί, αλλά κατανοεί»5. Καθήκον της ιστοριογραφίας είναι λοιπόν να διακρίνει ανάμεσα στην κατανόηση και την αξιολόγηση.

Όμως στο σημείο αυτό δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Ιστορική κατανόηση σημαίνει καταρχάς αξιολόγηση, και χωρίς αξιολόγηση είναι αδύνατο η Ιστορία να κατανοηθεί επαρκώς. Εφόσον τα ιστορικά γεγονότα είναι τα ίδια πρωτίστως φορείς αξιολογικών κρίσεων -περί δίκαιου και άδικου, καλού και κακού, σωστού και λάθους- η απόρριψη των αξιολογικών κρίσεων θέτει σε κίνδυνο την ίδια μας τη δυνατότητα να τα κατανοήσουμε στην ολότητά τους∙ θέτει άρα σε αμφιβολία την ικανότητά μας να είμαστε πλήρως αντικειμενικοί. Πέραν τούτου η επιστημονική ιστοριογραφία προϋποθέτει τη διάκριση ανάμεσα σε σημαντικά και ασήμαντα γεγονότα. Το τι είναι όμως «σημαντικό γεγονός» ορίζεται είτε από το πρόσωπο που μεσολαβεί στην καταγραφή της ιστορίας είτε από τη μεθοδολογία που του επιβάλλεται να ακολουθήσει. Τότε όμως εμφανίζονται περαιτέρω προβλήματα γύρω από τον τρόπο που ορίζεται ένα «σημαντικό γεγονός». Επάνω σε αυτό το σημείο έχουν γίνει κατά το παρελθόν πολλές διαφορετικές προτάσεις, όχι όλες απαραίτητα σύμφωνες μεταξύ τους. Σε κάθε περίπτωση το κριτήριο της αξιολόγησης του «σημαντικού γεγονότος» καθορίζεται από το πρόσωπο του ιστορικού, και αυτό είναι πάντα ένα πρόσωπο που ζει και σκέφτεται με τους όρους της δικής του εποχής. Τελικά αρκεί ένας ιστορικός να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ένα γεγονός είναι «σημαντικό» για να δεχτούμε ότι είναι πραγματικά σημαντικό. Όμως έτσι δεν ερμηνεύουμε τα γεγονότα με τη σημασία που τους έδωσαν οι σύγχρονοί τους, αλλά με βάση τα δικά μας αξιολογικά κριτήρια που καθιστούν ένα γεγονός να είναι σημαντικό.

Είπαμε ότι σύμφωνα με τη θέση της συντυχιακότητας δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική διάκριση μεταξύ «σημαντικών» και «μη σημαντικών» γεγονότων, και αυτό γιατί η αντίληψη της δικής μας εποχής στέκεται εμπόδιο στην κατανόηση των «άλλων». Προκύπτει τότε το ερώτημα πώς είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τη δική μας εποχή, αν αδυνατούμε να κατανοήσουμε τις εποχές στις οποίες οφείλουμε την ύπαρξή μας; Κινδυνεύουμε έτσι να ανασκευάζουμε διαρκώς την Ιστορία με όρους που προκύπτουν ουσιαστικά από το μηδέν. Εφόσον οποιαδήποτε ιστορική καταγραφή συνεπάγεται την αλλοίωση του αντικειμένου της, πιθανόν ο ασφαλέστερος τρόπος για να αποφεύγαμε την αντίφαση να ήταν η σιωπή. Τότε όμως ο κόσμος θα γινόταν όχι μόνο μουγκός αλλά και τυφλός, και θα στερούταν τόσο από αφετηρία όσο και προορισμό. Το αδιέξοδο που γεννάει ο σχετικισμός των ημερών μας βοηθάει τουλάχιστον να αντιληφθούμε την ευθραυστότητα μας: η Ιστορία και ο Χρόνος υπάρχουν για να κατανοούμε καλύτερα την άγνοιά μας.

[1] Μπαγιόνας Αύγουστος, Η θεωρία της Ιστορίας από τον Θουκυδίδη στον Sartre, 1980, ΑΠΘ, σελ. 3.
2 Italo Calvino, Αόρατες Πόλεις, εκδ. Καστανιώτης, 2009.
3 Σβορώνος Νίκος, Η Βυζαντινή Επαρχία, 2009, εκδ. Εταιρεία Σπουδών, σελ. 100.
4 Μπαγιόνας Αύγουστος, Η θεωρία της Ιστορίας από τον Θουκυδίδη στον Sartre, 1980, ΑΠΘ, σελ. 41.
5 Leo Strauss, Φυσικό Δίκαιο και Ιστορία, εκδ. Γνώση, 1988, σελ. 78.



Αθανάσιος Γεωργιλάς

Πηγή Η δικτατορία των ζωντανών στον Χρόνο

Το Ευρωπαϊκό Χωριό και το Impact Ηub Athens σας προσκαλούν να δημιουργήσουμε μαζί μια κοινότητα παραγωγών και καταναλωτών που στόχο έχει την αλληλεπίδραση από τη μια μεριά καλλιεργητών που σέβονται το περιβάλλον και τη γη, και από την άλλη μεριά, ανθρώπων, που αναζητούν ποιοτικά, γευστικά προϊόντα, τα οποία παράγονται με ηθικές και βιώσιμες διαδικασίες.

Τα μέλη της κοινότητας θα συναντιούνται κάθε Τετάρτη απόγευμα στον κεντρικό χώρο στη στεγασμένη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης (Φωκίωνος Νέγρη 42). Εκεί οι καταναλωτές θα μπορούν άμεσα να κάνουν τις αγορές τους και να συνομιλήσουν με τους παραγωγούς.

Παράλληλα αναπτύσσουμε μια αντίστοιχη ηλεκτρονική αγορά όπου η κοινότητα διαδρά ψηφιακά. Οι καταναλωτές θα μπορούν να έχουν άμεση πρόσβαση στα προϊόντα των παραγωγών και να κάνουν ηλεκτρονικά τις παραγγελίες τους – 7 ημέρες την εβδομάδα και 24 ώρες την ημέρα.

Οι ηλεκτρονικές παραγγελίες θα συμβάλλουν στον καλύτερο προγραμματισμό των αγορών και στη μείωση της σπατάλης τροφής από τη μεριά των παραγωγών, αφού θα γνωρίζουν τις επιθυμητές ποσότητες και τα είδη που χρειάζεται να συγκομίσουν. Οι καταναλωτές θα παραλαμβάνουν τα προϊόντα τη μέρα της Ανοιχτής αγοράς, δηλαδή κάθε Τετάρτη στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης.

Παράλληλα, θα διοργανωθούν βιωματικά σεμινάρια, εργαστήρια γευσιγνωσίας, επισκέψεις σε αγροκτήματα και άλλες δραστηριότητες που θα ενδυναμώσουν τις σχέσεις όσων συμμετέχουν (ζωντανά και ψηφιακά) ώστε να αναπτυχθεί μια δεμένη κοινότητα: το Μποστάνι της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης!

Σκοπός μας είναι να δημιουργηθούν τοπικές λύσεις στις παγκόσμιες προκλήσεις γύρω από την τροφή, πάντα με επίκεντρο την ανθρώπινη σχέση, την ποιότητα και τον σεβασμό προς το περιβάλλον. Θέτουμε τις βάσεις έτσι ώστε η κοινότητα αυτή να μεγαλώσει και να επεκταθεί και σε άλλες γειτονιές της Αθήνας και όλης της Ελλάδας. Δημιουργούμε φυσικές & ψηφιακές αγορές, σημεία συνάντησης, μάθησης και γιορτής!

Αν είστε καλλιεργητής ή παραγωγός και θέλετε να συμμετέχετε, παρακαλούμε συμπληρώσετε τη φόρμα στο λινκ ή επικοινωνήστε μαζί μας στο mpostanikypselis@gmail.com μέχρι 1 Φεβρουαρίου 2019. Διαβάστε περισσότερα στο http://goo.gl/Tc8U5t και ακολουθήστε μας στοwww.facebook.com/mpostani.market για να μαθαίνετε όλα μας τα νέα!

Πηγή Μια [ψηφιακή + φυσική] συνέργεια για τη Διατροφή

Η Re:Think ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ. είναι μια εκπαιδευτική, περιβαλλοντική, πολιτιστική, αλλά και παραγωγική δομή κοινωνικής οικονομίας, που στοχεύει στη διάδοση του «Πολιτισμού της Καλλιέργειας», θέτοντας ως βασικούς άξονες του έργου της την αυτάρκεια και την
αυτοδιαχείριση της ενέργειας και θεωρώντας τον άνθρωπο αναπόσπαστο κομμάτι της φυσικής διαδικασίας, σε πλήρη αλληλεξάρτηση με το περιβάλλον γύρω του και, συνεπώς, ένα με τη φύση. Στόχος είναι η οικοδόμηση τόσο της ατομικής όσο, κυρίως, της συλλογικής περιβαλλοντικής ηθικής για την ανάπτυξη μιας κοινωνίας βιώσιμης, αυτάρκους κι εναρμονισμένης με τις φυσικές διαδικασίες και τη μείωση του οικολογικού μας αποτυπώματος.
Οι δύο άξονες στους οποίους κινείται το έργο είναι 

1) η αυτοδιαχείριση των απορριμμάτων και 
2) η αυτοδιαχείριση της τροφής, μέσω των οποίων μεταγγίζονται στον κοινωνικό ιστό οι αξίες του σεβασμού, της προστασίας και της ουσιαστικής επαφής με το περιβάλλον και της αξιοποίησης των πόρων του για μια ποιοτικότερη ζωή.
Στα πλαίσια αυτά, τη χρονιά που πέρασε η Re:Think ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ. :

1.Επέκτεινε το Δίκτυο Συνοικιακής Κομποστοποίησης, το πρώτο και μοναδικό σε Ελλάδα και Ευρώπη, κι ανέπτυξε συνεργασία με τους δήμους Βριλησίων και Δυτικής Μάνης, και στη Σαμοθράκη με τον Σύλλογο Βιώσιμη Σαμοθράκη και το Ινστιτούτο Κοινωνικής Οικολογίας του Alpen Adria University. Ενώ η επιμέλεια και συντήρηση των ήδη υπαρχόντων κομποστοποιητών εντός του Δήμου Καλαμάτας-58 σε σύνολο, αλλά και τα επιτόπια εργαστήρια κομποστοποίησης σε συνεργασία με σχολεία, ομάδες κατοίκων και φορείς υπήρξαν συνεχόμενα και φιλοδοξούμε ώστε να υπάρξει επιτέλους μια μόνιμη συνεργασία με το δήμο. Μόνο στην Καλαμάτα, περίπου 600 τόνοι οργανικών απορριμμάτων απορροφήθηκαν από τους συνοικιακούς κομποστοποιητές και παράχθηκε κομπόστ για δωρεάν και ιδία χρήση από τους παραγωγούς απορριμμάτων που μετατράπηκαν σε παραγωγούς κομπόστ.

2.Διεύρυνε τη λειτουργία της μοναδικής στην Πελοπόννησο Ανοιχτής Τράπεζας Σπόρων καταγράφοντας και διαφυλάσσοντας 450 παραδοσιακές ποικλίες σπόρων και εντάσσοντας στους κόλπους της νέους εθελοντές – «Σποροφύλακες». 200 περίπου νέοι Σποροφύλακες ζήτησαν κι πήραν συμμετοχή στον κύκλο ζωής κι ανταλλαγής του σπόρου, έδωσαν κι έλαβαν σπόρους κι ενημερώθηκαν για ζητήματα βιοποικιλότητας και φυσικής καλλιέργειας, σε μια αδιάκοπη ανταλλαγή ενέργειας, πληροφορίας και φιλοσοφίας πάνω στην πρωτογενή παραγωγή και την αυτοδιαχείριση της τροφής.


3.Δέχτηκε πάνω από 70 επισκέψεις σχολικών ομάδων κι εκπαιδευτικών ιδρυμάτων σε σύνολο 2.500 μαθητών διαφόρων ηλικιών στο Περιαστικό Πολυλειτουργικό Αγρόκτημα Φοίφα, όπου παιδιά, έφηβοι, αλλά κι ενήλικες, με ιδιαίτερα ταλέντα και ειδικές ικανότητες, παρακολούθησαν προγράμματα αυτοδιαχείρισης απορριμμάτων, οργανικών και μη, κι έλαβαν μέρος σε χρηστικά και καλλιτεχνικά εργαστήρια αυτοσχέδιων κατασκευών 

δημιουργικής επανάχρησης. Ταυτόχρονα, περιηγήθηκαν στους χώρους του αγροκτήματος γνωρίζοντας άνθη, βότανα και δέντρα κι αναγνωρίζοντας τους σπόρους από τους οποίους προέρχονται και τη σημασία τους στον κύκλο της ζωής των φυτών, αλλά και εν γένει. Επίσης, πρόσθεσαν τους δικούς τους …σποροσβώλους στους κήπους και τα μποστάνια του, μαθαίνοντας τη διαδικασία της φύτευσης και της καλλιέργειας. Παράλληλα, οραματίστηκε και υλοποίησε την ιδέα για ένα «Σχολείο στη Φύση», όπου παιδιά και γονείς, εάν το επιθυμούν, λαμβάνουν μαζί μέρος σε μια ολιστική εκπαιδευτική διαδικασία στη φύση, θέτοντας τις αρχές και τις αξίες για μια αρμονική και ισορροπημένη σχέση μαζί της. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια παράλληλα με την επιθυμία για ολοκληρωμένη περιβαλλοντική εκπαίδευση, αυξάνεται και η επισκεψιμότητα του δικτυου. Μόνο το 2018, εντός κι εκτός του αγροκτήματος, εκπαιδεύτηκαν πάνω από 3.500 μαθητές στην κομποστοποίηση κι ευρύτερα σε βιωματικά προγράμματα μείωσης του περιβαλλοντικού αποτυπώματος.

4.Πραγματοποίησε πάνω από 60 κοινωνικές εκδηλώσεις για όλη την οικογένεια στο Αγρόκτημα Φυσικής & Παραδοσιακής Καλλιέργειας Φοίφα, με ελεύθερο παιχνίδι στη φύση και προσεκτικά σχεδιασμένες δραστηριότητες για την γνωριμία τους με τον μαγικό κόσμο της και τα μυστικά του, αλλά και εργαστήρια δημιουργικής επανάχρησης φυσικών και μη υλικών, με στόχο την εξοικείωση με την διαδικασία της αυτοδιαχείρισης των απορριμμάτων.


Για την χρονιά που μόλις ξεκινάει η Re:Think ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ. :


1.Διατηρεί κι αυξάνει τη λειτουργία του Δικτύου Συνοικιακής Κομποστοποίησης Καλαμάτας ελπίζοντας σε μια μόνιμη κι εποικοδομητική για όλους συνεργασία με το Δήμο Καλαμάτας, συντηρώντας, αντικαθιστώντας και τοποθετώντας νέους κομποστοποιητές εντός της πόλης και φιλοδοξεί σε επέκταση της συνεργασίας με το Δήμο Βριλησίων.
2.Εξακολουθεί τη δόμηση του «Σχολείου στη Φύση» και συνεχίζει τα εκπαιδευτικά προγράμματα με σχολεία και εκπαιδευτικές δομές, καλώντας σε συνεργασία για την διαμόρφωση και ανάπτυξη προγραμμάτων με βασικούς θεματικούς άξονες την οικοκεντρική και δημοκρατική εκπαίδευση με τη δημιουργία σχολικών κήπων, την καλλιέργεια περιβαλλοντικής ηθικής για μείωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος και την εκμάθηση των τεχνικών που απαιτούνται για μια ισορροπημένη κι εναρμονισμένη επαφή με τη φύση, ώστε να επιτευχθεί η βιωσιμότητα και η αυτάρκεια της κοινωνίας.
3.Προωθώντας τις Εκδηλώσεις κι Εορτές Ανταλλαγής Σπόρων, προσκαλεί εν ενεργεία και εν δυνάμει εθελοντές – «Σποροφύλακες» να συνδιοργανώσουν την επόμενη Τοπική Ανταλλαγή Σπόρων την Άνοιξη του 2019 και να ανταλλάξουν ιδέες, γνώσεις και, φυσικά, σπόρους.
4.Υποστηρίζει τη δημιουργία και λειτουργία Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων Εθελοντικής Εργασίας κι Εκπαίδευσης με σχολεία και αντίστοιχους φορείς, αποσκοπώντας στη συμμετοχή νέων ανθρώπων στο έργο της, από διαφορετικά περιβάλλοντα, που θα ενισχύσουν και θα διευρύνουν τη γνώση, εντός κι εκτός Καλαμάτας, καθιστώντας γνωστές στο ευρύτερο κοινό όχι μόνο τις ιδέες και τις πράξεις, αλλά και την ίδια την πόλη.
5.Ελπίζει στη σύμπραξη και συνεργασία εντός κι εκτός της πόλης με φορείς και Μη Κερδοσκοπικές Οργανώσεις περιβάλλοντος, εκπαίδευσης (Α/μιας, Β/μιας, Πανεπιστημιακής), έρευνας και κοινωνικής ανάπτυξης νεολαίας, με στόχο τη δημιουργία ενός αλυσιδωτού πλέγματος ανταλλαγής, μάθησης και εμπειρίας.

RETHINK PROJECT
Farma Fifa Permaculture-RE:THINK
RE:THINK ΚΟΙΝ.Σ ΕΠ
Αγρόκτημα Φοίφα, Ηρώων Πολυτεχνείου, Καλαμάτας
τηλ. 2721022505

Πηγή Σχολείο στη φύση. – Έναρξη Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων στο Αγρόκτημα Φοίφα

Ξέρει άραγε κανείς πόσοι άνθρωποι ξεκληρίστηκαν οικονομικά με τις δικαστικές διώξεις, τις ποινές, τα πρόστιμα και τις αποζημιώσεις των εταιριών, επειδή συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις για την κατάργηση των διοδίων; Για να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ και να αυξήσει τους σταθμούς διοδίων και να μεγαλώνει συνεχώς το χαράτσι!

Πριν από λίγες μέρες το υπουργείο Υποδομών ενέκρινε όλες τις νέες αυξήσεις, ενώ πια κανένας δεν μιλάει στον ΣΥΡΙΖΑ έστω για επαναδιαπραγμάτευση των χαριστικών συμβάσεων παραχώρησης. Εφεξής, μέχρι την επόμενη αύξηση, πρέπει να σκάσεις 62,70 ευρώ για να πας και να γυρίσεις από τη Θεσσαλονίκη! Και από την Αθήνα στα Ιωάννινα με επιστροφή 76 ευρώ! Οι ληστές των ορέων αντικαταστάθηκαν από τους ληστές των διοδίων.

Μαρία Σταύρου

Πηγή Σοσιαληστές