21 March, 2019
Home / Lifestyle (Page 92)

Την ερχόμενη Τρίτη θα δούμε πολλά στο «Power of Love 2». Το σημαντικότερο; Πώς μετά τη Νέρτζη ένας ακόμη παίκτης που αναστάτωνε κόσμο με τον παρορμητικό χαρακτήρα του, ο Παύλος, φεύγει απο το σπίτι.

Με την ίδια διαδικασία. Μόνο που στην περίπτωση του Παύλου αυτός που του έδωσε την χαριστική βολή στην ψηφοφορία είναι ο νέος παίκτης. Ο Πάνος. Αυτός τον ψήφισε και ο Πόντιος πήγε σπίτι του.

Μετά την εξέλιξη αυτή η Κατερίνα-προφανώς επειδή έχασε το ταίρι της- ανέβασε πυρετό και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.

Εντάξει ρε παιδιά. Χαλαρώστε λίγο. Παιχνίδι είναι… δεν είναι ζωή…

Πηγή «Pοwer Of Lπve 2». Έδιωξαν και τον Παύλο απο το παιχνίδι. Στο νοσοκομείο Η Κατερίνα

Μια πραγματικά εκπληκτική ιστορία μάς έρχεται από την Αγγλία, εκεί που ένας 20χρονος με επιθετική μορφή λευχαιμίας έδωσε μια ιερή υπόσχεση και την τήρησε.

Ο Andrew Davies ήταν μόλις 13 ετών παιδί όταν διαγνώστηκε με λευχαιμία τον Σεπτέμβριο του 2012, οπότε και ξεκίνησε τις χημειοθεραπείες.

Τον Ιανουάριο του 2013 υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση μυελού των οστών και άρχισε να πηγαίνει καλύτερα. Και τώρα είχε έναν νέο σκοπό στη ζωή του: να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του στο Εθνικό Σύστημα Υγείας της Αγγλίας συγκεντρώνοντας το ποσό που είχε ξοδέψει το κράτος για τη θεραπεία του!

Όταν ρώτησαν τους γιατρούς στο Παιδικό Νοσοκομείο του Σέφιλντ πόσο κόστισε η επέμβαση, η μητέρα του, Alison, «σχεδόν πνίγηκε»: «Μας είπαν πως η εγχείρησή μου κόστισε στο ΕΣΥ 150.000 λίρες [171.000 ευρώ]. Και τότε ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Έπρεπε να τους ξεπληρώσω», λέει χαρακτηριστικά ο νεαρός Andrew.

Έξι χρόνια αργότερα, έχοντας στήσει μια σελίδα σε πλατφόρμα χρηματοδότησης, ήταν πια έτοιμος να τηρήσει την υπόσχεσή του. Τα χρήματα θα πάνε στο Παιδικό Νοσοκομείο του Σέφιλντ και τη νέα πτέρυγά του για τον παιδικό καρκίνο.

«Είχα φανταστική υποστήριξη από τόσους πολλούς ανθρώπους. Φίλοι και οικογένεια έτρεξαν μαραθώνιους, διοργάνωσαν φιλανθρωπικά γκαλά και μάζεψαν λεφτά με κάθε τρόπο. Ήταν απίστευτο»…

Πηγή Επιβίωσε από τον καρκίνο και ξεπλήρωσε τις 170.000 ευρώ της εγχείρησής του

Κάτι παθαίνουμε οι άνθρωποι με τα όρια κι αντί να τα βρούμε κάπου στη μέση, τεντώνουμε τις άκρες. Ή θα κλειδώνουμε καγκελόπορτες και θα υψώνουμε ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα μη μας πλησιάσει κανείς ή θα αφήνουμε τις καρδιές ξέφραγα αμπέλια, να μπαίνει όποιος θέλει, να παίρνει ό,τι θέλει.

Κι αφού δοκιμάσαμε να υψώσουμε τείχη και καταλήξαμε μόνοι, πήραμε μια μέρα τη βαριοπούλα και τα ισοπεδώσαμε όλα κι ούτε σκεφτήκαμε να βάλουμε ένα πορτέλι κι ένα κλειδάκι, έτσι για ασφάλεια. Πιστέψαμε σε έρωτες ρομαντικούς κι απόλυτους κι αποφασίσαμε να τα δώσουμε όλα -αδιαφορώντας τι θα γίνει αν τελικά καταλήξουμε στο τίποτα.

Τρέμουμε μη χάσουμε ανθρώπους απ’ τη ζωή μας και δεν αναρωτηθήκαμε μία φορά αν φοβάται κάποιος μη χάσει εμάς. Τρέχουμε διαρκώς πίσω τους, να τους προλάβουμε, να μη μας φύγουν και ξεχνάμε πως κάπου-κάπου πρέπει κι εμείς να σταματάμε, να ρίχνουμε μια ματιά πίσω μας να δούμε ποιος έμεινε εκεί για εμάς -αν έμεινε κάποιος, δηλαδή.

Κάπως μπερδευτήκαμε και ξεχάσαμε πως δε χρειαζόμαστε κανέναν άλλον ούτε θα έπρεπε να ψάχνουμε εκείνο το περιβόητο «άλλο μας μισό», που μας  σερβίρουν αιώνες τώρα ως επιτακτική ανάγκη. Ολόκληροι γεννηθήκαμε όλοι και μια χαρά αρτιμελείς είμαστε. Περίφημα τα καταφέρνουμε και μόνοι, και να επιβιώσουμε και να μεγαλουργήσουμε μπορούμε, απλά τη θέλουμε μια συντροφιά. Επιθυμία είναι, όχι ανάγκη. Και στις επιθυμίες δε θα ‘πρεπε να κάνουμε εκπτώσεις.

Γι’ αυτό να φεύγεις αν βλέπεις πως περισσεύεις ή δε χωράς. Να τους αφήνεις αν δεν κάνουν κάτι να σε κρατήσουν. Να διώχνεις ανθρώπους απ’ τη ζωή σου αν δεν είσαι σίγουρος για την αγάπη τους ή αν έστω δε σε κάνουν να χαμογελάς. Να μη φοβάσαι να χάσεις εκείνους, αλλά εσένα. Γιατί όσοι κι αν φύγουν, άλλοι τόσοι θα έρθουν. Σε δύο λεπτά μπορεί να ερωτευτεί ο άνθρωπος και σε ανάλογο χρόνο θα έπρεπε να αποφασίζει να κρατήσει μακριά όσους του ρουφάνε την ενέργεια και του μαυρίζουν την ψυχή. Γιατί ουδείς αναντικατάστατος, αρκεί να θέλεις να τον αντικαταστήσεις.

Γιατί, στην πραγματικότητα, δε θα ‘πρεπε να μας αφορά τίποτα που να μην είναι αμοιβαίο, απόλυτο κι αληθινό. Δε μας αγγίζουν τα «περίπου» και τα «σχεδόν» και δε μας ενοχλεί καθόλου να ξαπλώνουμε μόνοι τις νύχτες στο διπλό κρεβάτι -χίλιες φορές καλύτερη η άπλα μας από δανεικές παρουσίες που θα μας στερούν τον ύπνο.

Γιατί το «ουδείς αναντικατάστατος» για κάποιον λόγο έχει επιβιώσει τόσα χρόνια ως αξίωμα. Κι αν και σε καμία περίπτωση δε σημαίνει πως ο οποιοσδήποτε μπορεί να αντικαταστήσει οποιονδήποτε, σίγουρα δε θα ‘ναι τόσο δύσκολο να βρούμε κάποιον να μοιραστούμε όσα έχουμε να προσφέρουμε -με την ελπίδα αυτός να τα εκτιμήσει.

Κι αν αργήσουμε να τον βρούμε –γιατί η εποχή έχει την τάση να εξαφανίζει τους συναισθηματικούς δότες– έχουμε πάντα  εύκαιρο τον εαυτό μας, που δεν ξεπουλήσαμε όσο-όσο, απλώς για να μη μείνει μόνος.

Γιατί έτσι μοναδικούς κι εξαίρετους τους πλάσαμε εμείς. Βλέπεις, η αγάπη είναι παραμορφωτικός φακός, σου βάζει τα καλύτερα φίλτρα, σου πετάει και δυο χρυσόσκονες και βλέπεις τον άλλον κάτι παραπάνω από τέλειο, μέχρι να στον σπάσουν και να δεις την αλήθεια.

Και δεν είναι ανάγκη να φταίνε απαραίτητα οι άλλοι, γιατί το «ποτέ» και το «για πάντα» δεν υπάρχουν. Κι οι άνθρωποι που πίστεψες για συνοδοιπόρους, μπορεί να ήταν απλοί περαστικοί ή να μην ήταν οι συνθήκες κατάλληλες για να μείνουν. Αυτό, όμως, δε σημαίνει πως το κενό που άφησαν πίσω τους, δε θα καλυφθεί ποτέ ξανά.

Οι ανθρώπινες σχέσεις θα μοιάζουν πάντα με διαδρόμους αεροδρομίων∙ συνεχείς αναχωρήσεις, μα κι αφίξεις. Κι ακόμα κι αν κανένας επόμενος προορισμός δε μοιάζει με κανέναν προηγούμενο, το ωραιότερο ταξίδι θα είναι πάντα αυτό που δεν κάναμε ακόμα.

Πωλίνα Πανέρη – pillowfights.gr

Πηγή Ουδείς αναντικατάστατος

Το φίδι ήταν μοχθηρό, διαβολικό και επικίνδυνο. Σκορπούσε παντού τον τρόμο. Δάγκωνε τα παιδιά και τρομοκρατούσε τους κατοίκους του χωριού. Αλλά καμιά φορά αισθανόταν μόνο του και αναζητούσε παρέα.

Μια μέρα ένας σοφός άντρας πέρασε από το χωριό και παρατήρησε το χάος που επικρατούσε, από όλα όσα έκανε το φίδι.  Επειδή αυτή είναι μια ιστορία και ο άντρας ήταν σοφός, μπορούσε να μιλήσει στο φίδι και να κερδίσει την εμπιστοσύνη του. Οπότε του είπε, «άκου, φίδι. Όχι μόνο κάνεις τους ανθρώπους δυστυχισμένους με την συμπεριφορά και τις πράξεις σου, αλλά και συ γίνεσαι δυστυχισμένο. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι η ζωή σου είναι μίζερη. Σταμάτα να δαγκώνεις και άρχισε να εξασκείσαι στην καλοσύνη και στην ευγένεια, για να βελτιώσεις τη ζωή σου αλλά και τη ζωή των υπολοίπων». Αυτά είπε ο σοφός άντρας και έφυγε.

Μετά από χρόνια πέρασε πάλι από το ίδιο χωριό. Προς μεγάλη του έκπληξη είδε ένα αδρανές και παθητικό ζώο το οποίο κλωτσούσαν και κακομεταχειρίζονταν κάποια παιδιά. Συνειδητοποίησε εκείνη την στιγμή ότι πρόκειται για εκείνο το “μια φορά και έναν καιρό” επιθετικό ερπετό, με το οποίο πριν χρόνια είχαν διασταυρωθεί οι δρόμοι τους. Το φίδι προσπάθησε να φύγει από τα μανιασμένα πόδια των βασανιστών του και σύρθηκε προς τον σοφό.

«Η συμβουλή σου ήταν καταστροφική», του είπε. «Εξασκήθηκα στην καλοσύνη και τι έγινε; Τώρα είμαι μια τελείως μίζερη ύπαρξη. Με χρησιμοποιούν σαν παιγνίδι, με κοροϊδεύουν και με θεωρούν δεδομένο. Τελικά ήμουν καλύτερα κάποτε».

Ο σοφός άντρας του απάντησε: «Εφάρμοσες λάθος την συμβουλή που σου έδωσα χωρίς καμία απολύτως σκέψη. Σου είπα να μην δαγκώνεις, αλλά δε σου είπα να μην συρίζεις ποτέ». (συριγμός = ήχος που κάνει το φίδι).

Το φίδι ναι μεν έγινε καλό, το μόνο που κατάφερε όμως, είναι να κάνει τα παιδιά χειρότερους ανθρώπους. Έγιναν βίαια, αυθάδη, αναίσθητα και σκληρά. Το να είσαι τελικά πάντα “το καλό παιδί” στερεί από τους άλλους τη δυνατότητα να συμπεριφέρονται όμορφα και με σεβασμό.

Όταν περιγράφουμε κάποιον ως το “καλό παιδί” συνήθως εννοούμε:

• Είναι πάντα πρόθυμος να μας δώσει αυτά που θέλουμε

• Είναι προβλέψιμος

• Δεν είναι απόλυτος

• Σπανίως φέρνει αντίρρηση

• Θέλει πάντα να ευχαριστεί τους άλλους

• Βάζει τον εαυτό του τελευταίο στην λίστα των προτεραιοτήτων του

και πολλά άλλα ….

Όταν κάτι είναι συνεχώς διαθέσιμο, τότε η αξία του πέφτει. Εθιζόμαστε στο τζόγο επειδή το κέρδος από αυτήν τη δραστηριότητα είναι απρόβλεπτο και μη δεδομένο. Αν οι τζογαδόροι κέρδιζαν κάθε φορά, ο τζόγος – είτε το πιστεύουμε είτε όχι- θα τους φαινόταν λιγότερο συναρπαστικός. (Μη κατηγορείς εμένα για αυτό. Δεν είμαι εγώ εκείνη που δημιούργησα την περίπλοκη ανθρώπινη φύση). Με τον ίδιο τρόπο όταν κάποιος είναι συνεχώς καλός, η καλοσύνη του χάνει την αξία της. Αν όμως κάποιος είναι κάποιες φορές καλός και κάποιες όχι, τότε εκτιμάμε την καλοσύνη του και της δίνουμε περισσότερη αξία.

Ποιο είναι λοιπόν το αντίδοτο για το σύνδρομο του “καλού παιδιού”; Να γίνουμε πικρόχολα στραβόξυλα; Όχι βέβαια!

• Να είμαστε καλοί, αλλά να θυμόμαστε να συρίζουμε όταν πρέπει και να μην αφήνουμε τους άλλους να μας κακομεταχειρίζονται και να εκμεταλλεύονται την καλοσύνη μας. Αυτό στην αρχή μπορεί να συγχύσει και να αναστατώσει κάποιους που τους είχαμε κακομάθει. Δεν πειράζει, θα τους περάσει.

• Να ξεκινήσουμε να βάζουμε τον εαυτό μας πάνω-πάνω στην λίστα των προτεραιοτήτων μας και αργά ή γρήγορα θα βρεθούν άνθρωποι που θα βάζουν κι εμάς πάνω-πάνω στη δική τους. Αν δείχνουμε ότι σεβόμαστε τον εαυτό μας, τότε θα μας σέβονται και οι άλλοι. Κανόνας.

• Να θυμόμαστε πως όπως και να συμπεριφερόμαστε, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα έχουν να πουν κάτι αρνητικό για εμάς.

• Να μην λέμε αμέσως “ΝΑΙ”. Αν είναι κάτι που δεν μπορούμε να κάνουμε ή δε μας αρέσει να κάνουμε, τότε να λέμε “OXI”. Δεν είμαστε το τζίνι κανενός.

• Είτε το πιστεύουμε, είτε όχι, αν μέχρι σήμερα υποφέρουμε και πληγωνόμαστε επειδή είμαστε τα καλά παιδιά, αυτό δε θα αλλάξει στο μέλλον. Κάποιοι θα συνεχίζουν να μην το εκτιμούν.

Είναι καλό να μην είσαι συνέχεια εσύ το “καλό παιδί” στην παρέα, στην οικογένεια, στο εργασιακό σου περιβάλλον. Έχεις σκεφτεί ποτέ μήπως με αυτόν τον τρόπο στερείς από κάποιον άλλον τη δυνατότητα, να γίνει το “καλό παιδί”; Πού ξέρεις, μπορεί να πληροί όλες τις προϋποθέσεις. Δώσε μια ευκαιρία και στους άλλους!…

Βίκυ Τσώκου – enallaktikidrasi.com

Πηγή Η καλοσύνη δεν είναι πάντα αρε(σ)τή

Το σeξ είναι γνωστό ότι είναι καλό για την υγεία σας. Μία περίοδος… ξηρασίας στο σeξ μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο για υπέρταση, κρυολόγημα και καρκίνο.

Το σeξ βοηθάει στην μείωση της αρτηριακής πίεσης
Οι τακτικοί oργασμοί αποτρέπουν τα κρυολογήματα και τη γρίπη
Η εκσπερμάτιση τουλάχιστον 20 φορές τον μήνα μειώνει τον κίνδυνο καρκίνου του προστάτη κατά 33%

Το τακτικό σeξ μειώνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου

Το να κάνετε σeξ σε τακτική βάση είναι καλό για την υγεία σας. Η… δράση στην κρεβατοκάμαρα βοηθάει στο να αποφευχθούν μια σειρά από θανατηφόρες παθήσεις. Αυτές περιλαμβάνουν το εγκεφαλικό επεισόδιο και την καρδιακή προσβολή.

Τι δείχνουν οι έρευνες

Μια μελέτη του 2015, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό American Journal of Cardiology, έδειξε ότι όσοι έχουν σeξουαλική επαφή δύο φορές την εβδομάδα είναι πολύ λιγότερο πιθανό να υποφέρουν από αυτές τις παθήσεις σε σύγκριση με εκείνους που κάνουν σeξ λιγότερο από μία φορά τον μήνα.

Επιπλέον, η συχνή εpωτική επαφή μπορεί να βοηθήσει να διατηρηθεί η ισορροπία των σeξουαλικών ορμονών (οιστρογόνα και τεστοστερόνη). Αυτό θα μπορούσαν να αποτρέψει καταστάσεις, όπως η οστεοπόρωση.

Αντίθετα, η έλλειψη σeξουαλικής δραστηριότητας μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο να αντιμετωπίσετε πολλά προβλήματα υγείας.

Προσοχή στις ακόλουθες τρεις παθήσεις, που, ίσως, ξεκινούν, αν έχετε καιρό να κάνετε σeξ:

Υπέρταση

Η τακτική σeξουαλική συνεύρεση μπορεί να την αποτρέψει. Μια μελέτη του 2006, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Biological Psychology, έδειξε ότι όσοι κάνουν σeξ τακτικά έχουν χαμηλότερα επίπεδα αρτηριακής πίεσης.

Οι ειδικοί εκτιμούν ότι μια ευεργετική “παρενέργεια” της σeξουαλικής πράξης, η μείωση του στρες, συμβάλλει στην προστασία από την υψηλή αρτηριακή πίεση.

Η σχέση μεταξύ στρες και υπέρτασης είναι γνωστή. Οι εμπειρογνώμονες ισχυρίζονται, ότι οι άνθρωποι που έχουν αυξημένο άγχος διάγουν έναν λιγότερο υγιεινό τρόπο ζωής. που χαρακτηρίζεται από παράγοντες κινδύνου για υπέρταση, όπως το να τρώνε πολλά αλμυρά τρόφιμα.

Το σeξ, ωστόσο, έχει αποδειχθεί από επιστήμονες ότι μειώνει τα σήματα του στρες στον εγκέφαλο.

Κρυολόγημα

Το τακτικό σeξ σας προστατεύει από τα κρυολογήματα και την γρίπη. Αυτό συμβαίνει επειδή οι ο oργασμός ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα. Αυτό με την σειρά του σας προστατεύει από ιούς, βακτήρια και παράσιτα.

Σε μια μελέτη του πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, οι ερευνητές ζήτησαν από τους ανθρώπους που έκαναν σeξ 1-2 φορές την εβδομάδα να δώσουν δείγματα σάλιου. Βρέθηκε ότι τα δείγματα περιείχαν υψηλή συγκέντρωση του αντισώματος ανοσοσφαιρίνη-Α, το οποίο βοηθάει στην καταπολέμηση των ιών. Μάλιστα, τα δείγματα περιείχαν 30% περισσότερη ανοσοσφαιρίνη-Α σε σύγκριση με όσους έκανα σeξ λιγότερο από 1-2 φορές/εβδομάδα.

Από την άλλη πλευρά, το πολύ σeξ μπορεί να αποδειχτεί και… κακό. Οι ερευνητές ανακάλυψαν, επίσης, ότι οι άνθρωποι που έκαναν σeξ περισσότερο από δύο φορές την εβδομάδα είχαν επίσης περισσότερο κίνδυνο να κρυολογήσουν. Θεωρείται ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι περνούσαν περισσότερο χρόνο σε στενή επαφή με άλλο άτομο, αυξάνοντας την πιθανότητα να κολλήσουν κρυολόγημα.

Καρκίνος του προστάτη

Οι άνδρες που κάνουν σeξ τακτικά είναι λιγότερο πιθανό να αναπτύξουν καρκίνο του προστάτη. Θεωρείται ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η τακτική εκσπερμάτιση επιτρέπει σε δυνητικά ερεθιστικές, ή επιβλαβείς ουσίες, να εκκενώνονται από τον προστάτη.

Μια μελέτη του Χάρβαρντ έδειξε, ότι οι άνδρες που εκσπερματίζουν 21 ή περισσότερες φορές τον μήνα έχουν 33% χαμηλότερο κίνδυνο για καρκίνο του προστάτη.

Αυτό συγκρίθηκε με τους άνδρες που εκσπερματίζουν κατά μέσο 4-7 φορές τον μήνα καθ’ όλην τη διάρκεια της ζωής τους.

Πηγή: iatropedia

Πηγή Τι παθαίνει ο οργανισμός σας όταν έχετε καιρό να κάνετε σeξ

Ο 24χρονος άνδρας φορούσε τα ακουστικά του και ετοιμαζόταν να βάλει τον φορτιστή στην πρίζα. Ο ιατροδικαστής είπε πως είτε μιλούσε στο τηλέφωνο είτε άκουγε μουσική. Μόλις έβαλε τον φορτιστή να φορτίσει την μπαταρία, μάλλον από κάποιο βραχυκύκλωμα το ηλεκτρικό ρεύμα διαπέρασε το κορμί του και τον σκότωσε ακαριαία.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της Mirror, το κινητό ήταν μάρκας Samsung, αλλά το πρόβλημα δεν εντοπίστηκε στο κινητό. Ο 24χρονος άνδρας είχε πάρει μη εγκεκριμένο καλώδιο φόρτισης και εκείνο προκάλεσε την ηλεκτροπληξία.

Το πτώμα του άνδρα βρήκε ο συγκάτοικος του όταν επέστρεψε στο σπίτι.

Πηγή Έπαθε ηλεκτροπληξία ενώ φόρτιζε το κινητό και ταυτόχρονα είχε τα ακουστικά στα αυτιά του

Και ο Σταμάτης Κραουνάκης σχολίασε το ζεϊμπέκικο του Υπουργού Πολάκη στο κέντρο, στο οποίο τραγουδάει, με το τσιγάρο στο στόμα -που μάλιστα πετάει κάποια στιγμή, πάνω στις χαρτοπετσέτες, με τις οποίες τον ραίνουν οι θαμώνες.

Στην τακτική του εκπομπή στο Κόκκινο, ο μουσικοσυνθέτης, ισχυρίζεται πως εκείνοι οι οποίοι κατακρίνουν τον Υπουργό, το κάνουν επειδή «είναι λούγκρες και τον ποθούν».

Ο ίδιος δήλωσε επί λέξη:

«Και πάμε στο Βρέχει φωτιά στη στράτα μου. Που με ένα νεύμα δικό του Ν’ ανέβω; και με ένα νεύμα δικό μου Έλα, αυτό το βουνό (εννοεί τον Πολάκη), ήρθε πάνω και χόρεψε μπροστά στα μάτια μου  ένα από τα ωραιότερα ζεϊμπέκικα που έχω δει στη ζωή μου. Και απ’ ό,τι με πληροφορεί ένας συνεργάτης μου που παρακολουθεί όλη αυτή τη λαίλαπα των viral, ακόμα και οι εχθρές  παραδέχτηκαν ότι είναι ναι, βεβαίως, διότι όλοι τονε θέλετε, λούγκρες, κατάλαβες; Τον θέλετε, το ψηλό τον Κρητίκαρο»

Πηγή Κραουνάκης για επικριτές Πολάκη: «Λούγκρες, τον θέλετε όλες, τον ψηλό, τον Κρητίκαρο»

Η Μαρία Τσαπράνη, ήταν από τις παίκτριες που εντυπωσίασαν τους τρεις κριές οι οποίοι με την σειρά τους της έδωσαν τρεις ποδιές για να διαλέξει μόνο μία, αυτοή του κριτή που θα πήγαινε στην ομάδα του.

Όλοι προσπάθησαν να την πείσουν με τα λόγια τους να γίνει μέλος της ομάδας τους, δεν ήξεραν όμως την κρυφή συμπάθεια και τη μεγάλη αδυναμία της Μαρίας μόνο προς έναν κριτή.

Η σεφ δεν έδειξα απλά να συμπαθεί όμως τον Πάνο Ιωαννίδη, σε δηλώσεις της αργότερα στην κάμερα έκανε σαν ερωτοχτυπημένη αφού δήλωσε ότι δεν μπορεί να αντισταθεί στον γοητευτικό κριτή και τρελαίνεται με την παρουσία του.

«Σηκώνεται ο λεβέντης μου, με αυτό το υπέροχο βλέμμα του. Έρχεται προς το μέρος μου και ο πονηρός αφήνει μπροστά – μπροστά τη δική του ποδιά και σπρώχνει τις άλλες δύο. Που να ξέρουν ότι εγώ δεν μπορώ να αντισταθώ. Και τρελαίνομαι!», ανέφερε μετά η Μαρία Τσαπράνη στην κάμερα δείχνοντας πόσο πολύ συμπαθεί τον Πάνο Ιωαννίδη.

Φυσικά και η Μαρία επέλεξε τον αγαπημένο της κριτή, όσες προσπάθειες και αν έκαναν οι άλλοι δύο.

Πηγή Κρυφός έρωτας στο MasterChef: Παίκτρια λιώνει για τα μάτια ενός κριτή δεν μπορεί να του αντισταθεί

Μία 20χρονη μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο Κοζάνης με έντονο πόνο στην κοιλιά, όπως ανέφερε η ίδια, ενώ λίγο αργότερα ο γιατρός την ενημέρωσε ότι είναι έγκυος και ότι από λεπτό σε λεπτό γεννάει!

Σύμφωνα με το kozanilife, η 20χρονη κοπέλα βρέθηκε από το Μεσολόγγι στην Κοζάνη, για να δει τον σύντροφό της.

Όπως δήλωσε η ίδια στους γιατρούς δεν είχε ιδέα ότι ήταν έγκυος και εξεπλάγην από το άκουσμα της είδησης.

Μέτα από λίγη ώρα, έφερε στον κόσμο ένα υγιέστατο κοριτσάκι με φυσιολογική γέννα και χωρίς επιπλοκές.

Πηγή Κοζάνη: 20χρονη Γέννησε χωρίς να ξέρει ότι είναι έγκυος

Μία νέα γνωριμία. Άνθρωποι οι οποίοι μπαίνουν και άλλοι που φεύγουν από τις ζωές μας. Διαπροσωπικές σχέσεις ή συναισθηματικό αλισβερίσι. Κάθε περίπτωση εξετάζεται διαφορετικά και κάθε μία έχει τη δική της έκβαση. Μία νέα γνωριμία είπε κι εκείνη. Μπήκε στη ζωή της ξαφνικά. Γνώρισμά του το απρόσμενο.

Θέλει να κάνει είσοδο θεαματική. Του αρέσει να προκαλεί. Θέλει να καθηλώνει. Και τα καταφέρνει. «Ας συστηθούμε» του είπε η Πόλυ όταν του έσφιγγε το χέρι. «Σκέφτομαι πολλές φορές πόσο διαφορετική θα ήταν όλα στη ζωή μου αν δεν τον είχα γνωρίσει εκείνο το απόγευμα του Δεκεμβρίου» θα είναι οι πρώτες λέξεις που θα διαβάσω ανοίγοντας το βιβλίο που έγραψε με τίτλο «Η σκέψη μου… Σ’ εκείνον!». Μία δυνατή αλληγορία για μία νέα γνωριμία που θα αναστατώσει τη ζωή της, όσο καμία άλλη και τελικά θα την κάνει έναν άλλο άνθρωπο. Έτσι είναι οι γνωριμίες. Σε μαθαίνουν τα όριά σου και πολλές φορές σε ωθούν να τα ξεπεράσεις. Η Πόλυ τα γνώρισε, τα ξεπέρασε και τον ξεπέρασε. Σε ηλικία 38 ετών διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού.

«Έπιανα ένα γρομπαλάκι ψηλά στο στήθoς που έφευγε και ερχόταν. Το παρακολουθούσα. Θυμάμαι το καλοκαίρι του ‘14 όπως έπιασα το σημείο και ήταν εκεί. Κάθε Οκτώβριο κάνω τις εξετάσεις μου οπότε σκέφτηκα πως το αφήνω και θα το δω τότε. Όσο ο καιρός περνούσε αυτό άρχισε να μεγαλώνει και να με ενοχλεί. Πηγαίνω σε μαστολόγο και μου λέει πως καλό θα είναι να μην υπάρχει στο στήθoς μου. Έκλεισα ραντεβού για μετά τις γιορτές. Ένιωθα να με ενοχλεί. Όταν πήγα ξανά η μορφή του ήταν τελείως διαφορετική. Κατεβαίνοντας από το γραφείο του ήξερα πως δεν είναι κάτι απλό, το ένιωσα.» Ο ξένος της χαμογέλασε.

«Παίρνω δεύτερη γνώμη και πολύ γλυκά ο μαστολόγος μου είπε: ‘’όλα τα άλλα άφησέ τα σε εμένα, εσύ αποφάσισε τι χρώμα μαλλάκια θέλεις να αγοράσεις.’’» Και κάπως έτσι αρχίζει η σχέση τους.

«Το βιβλίο το έγραφα όσο περνούσα αυτή την ιστορία, την ίδια στιγμή. Το ταξίδι του βιβλίου συμπίπτει και χρονικά με το ταξίδι το δικό μου. Έχω δύο μικρά κοριτσάκια, τότε η Φωτεινή ήταν 3,5 ετών και η Έφη 5,5 ετών. Απείχα από τις δραστηριότητές τους και θέλησα να τους γράψω κάτι και να τους το δώσω μεγαλώνοντας για να καταλάβουν τι είχε η μαμά τους τότε που δεν περνούσε πολλές ώρες μαζί τους. Άρχισε σαν μία μικρή ιστορία. Επέστρεφα από τις θεραπείες και έγραφα όσα μου άφηνε η γνωριμία μου μαζί του. Έπλασα αυτή την ιστορία. Έχει αλληγορική σημασία. Μόνο στο τέλος μαρτυρώ ποιος είναι ο κύριος στον οποίο αναφέρομαι.

Βρέθηκε ξαφνικά στο δρόμο μου. Στην αρχή με τρόμαξε, ήταν ένας πολύ εντυπωσιακός ξένος που μπήκε με φόρα στη ζωή μου.

Τον έβλεπα πολλά χρόνια να κυκλοφορεί εκεί έξω αλλά ποτέ δεν είχε έρθει τόσο κοντά μου. Τελικά μου έδωσε σημασία. Γνωριστήκαμε. Έριξε τη ματιά του πάνω μου. Είπα δε θα το βάλω κάτω, ας τον γνωρίσω. Θέλω να μάθω ποιος είναι και τι ζητά από εμένα. Δεν είπα ποτέ ‘’γιατί σε εμένα’’. Σκέφτηκα ακριβώς το αντίθετο ‘’γιατί όχι σε εμένα. Ποια είμαι εγώ που δεν μπορεί να της τύχει τίποτα.’’ και το πολύ σημαντικό ταξίδι που έκανα μαζί του ξεκίνησε. Πορευτήκαμε έξι μήνες. Με έμαθε πάρα πολλά για τη ζωή. Για το πώς να αντιμετωπίζω τα πράγματα, για το πώς να μην αναλώνομαι σε ανούσια. Εκείνος ήταν αρνητικός αλλά με έμαθε να είμαι θετική. Πάντα ήμουν, αλλά τώρα δεν αφήνω τη ζωή μου να κυλά. Δεν τον φοβήθηκα ποτέ. Δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να να τον φοβηθεί και να του δείξω πως είμαι αδύναμη. Πάμε μπροστά σκέφτηκα και όταν οι γιατροί μου είπαν πως είναι αντιμετωπίσιμος δεν είχα καμία δικαιολογία. Αυτός με έμαθε να είμαι δυνατή. Τα παιδιά μου ήταν τα φάρμακα μου. Είχα δύο πολύ σημαντικούς λόγους για να σταθώ στα πόδια μου και να παλέψω. Η Έφη και η Φωτεινή ήταν η δύναμή μου.»

Από τη δεύτερη κιόλας θεραπεία τα μαλλιά της αρχίζουν να πέφτουν. «Με τα μαλλιά μου στενοχωρήθηκα πολύ. Έπαθα σοκ όταν έχασα, μαλλιά, βλέφαρα και φρύδια. Για αυτό του κρατάω κακία. Τι δεν του άρεσε στην εικόνα μου και ήθελε να με αλλάξει; Ήθελε να κόψω τα μαλλιά μου, ήταν πολύ αυταρχικός και επίμονος.» Τα κουρεύει πολύ κοντά. «Τα κούρεψα πολύ κοντά για να γίνει πιο ομαλή η οπτική μετάβαση στα παιδιά. Της εξήγησα πως πήρα μία βαφή για τα μαλλιά και κόλλησα ένα μικρόβιο και αρρώστησαν τα μαλλιά μου οπότε έπρεπε να τα κόψω για να γίνουν καλά. Λίγες ημέρες αργότερα μου έπεσαν όλα τα μαλλιά και της εξήγησα πως θα φοράω περούκα μέχρι να γίνουν καλά.»

Φορούσα την περούκα συνέχεια, ακόμα και μέσα στο σπίτι και κάποια στιγμή η Έφη μου με χάιδεψε και μου είπε να μην την φοράω στο σπίτι γιατί είμαι όμορφη έτσι κι αλλιώς.
Έγραφε καθημερινά, βγάζοντας από μέσα της όλα όσα είχε στην ψυχή και το μυαλό της. Το ταξίδι με τον καρκίνο στις αποσκευές της αποτυπωνόταν στο χαρτί και ήταν για εκείνη ένα είδος ψυχοθεραπείας.

«Κάθισα στο τραπέζι της κουζίνας, κοντά στον απορροφητήρα για να έχω φως και έγραψα. Μόνο τα παιδιά μου σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή. Ήθελα να τους περιγράψω μία γνωριμία με έναν τρομερό τύπο. Όταν γίνουν έφηβες ήθελα να τους το δώσω για να τους δώσω κι ένα μήνυμα για όσες δυσκολίες συναντήσουν στη ζωή τους. Αφού μπόρεσε η μαμά, μπορείτε κι εσείς ήθελα να τους φωνάξω. Δοκίμασα τον εαυτό μου μέσα σε όλη αυτή την περιπέτεια. Εκείνος με έριχνε κι εγώ σηκωνόμουν, ξανά και ξανά. Πάλεψα για τα παιδιά μου. Δεν ήμουν απλά η Πόλυ, ήμουν η μαμά Πόλυ.

Κάθε λέξη της σχηματίζει ένα σύννεφο αισιοδοξίας. Η βροχή της είναι δύναμη για όσους τυχερούς την έχουν στη ζωή τους. Η δύναμη και η αισιοδοξία της Πόλυς είναι ένα πολύ σημαντικό μάθημα. Τα εμπόδια θα έρθουν στη ζωή, το σημαντικό είναι να μάθεις να σηκώνεις το ανάστημά σου και να τα περνάς. Οι δυσκολίες πολλές όμως η επιμονή τις κάμπτει και τελικά τις εξαφανίζει. «Ήταν πονηρός, έξυπνος, ήξερε να καμουφλάρεται, δεν εκδηλωνόταν. Κάθε φορά μάντευα την επόμενη κίνησή του. Δε με αγαπάει; Δε με σέβεται; Με δοκιμάζει; Γιατί με κοιτάει;»

Στην αρχή με είχε συνεπάρει η δυναμικότητά του χαρακτήρα του και ευχόμουν να βρω δύναμη ώστε να είμαι εντάξει απέναντί του, να μη δει ποτέ το φόβο. Μου άλλαξε τα πάντα.

Μερικές στιγμές προς το τέλος της “σχέσης’” άρχισε να με κουράζει. Είχα δυναμώσει πολύ και δεν ήμουν ο άνθρωπος που είχε γνωρίσει πριν από τέσσερις μήνες. Ήμουν κάποια άλλη. Η πιο δυνατή εκδοχή του εαυτού μου. Εκείνος μου επέτρεψε να ανακαλύψω τη δύναμή μου και τον ευχαριστώ ειλικρινά. Κάποια στιγμή με λύγισε. Όταν τελείωσε ο πρώτος κύκλος των χημειοθεραπειών, ξεκουράστηκα για 20 ημέρες ώστε να ακολουθήσει ένα δεύτερο σχήμα φαρμάκων, πολύ πιο ισχυρό. Ο κύκλος με τις κόκκινες νυχτερίδες. Μου έβαλαν ένα πολύ ισχυρό κόκκινο φάρμακο, ένιωσα να καίει τις φλέβες μου. Οι παρενέργειες ήταν τρομακτικές. Έφυγε για λίγο και επέστρεψε θηρίο. Ξανά από την αρχή να τον μάθω. Δεν ήταν αυτός που είχα γνωρίσει, ήταν και πάλι ένας ξένος. Ένα βράδυ, το θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά, με πονούσαν τόσο τα κόκαλά μου που δεν μπορούσα να καθίσω. Τότε, έκλαψα για πρώτη και τελευταία φορά. Πονούσα όλη μέρα, δεν μπορούσα να ηρεμήσω ούτε για ελάχιστα λεπτά. Ήταν η τελευταία φορά που τον άφησα να με δει σε αυτή την κατάσταση.»

Η ρήξη στη σχέση τους πλησιάζει. Εκείνος δεν ήθελε να το δεχτεί, δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει πόσο δυνατή ήταν η Πόλυ. Η επέμβαση έγινε και ακολούθησαν οι ακτινοβολίες, μία διαδικασία επίπονη. Ακόμα και τότε επιδεικνύει δύναμη ψυχής. Για εκείνη, για τα παιδιά της, για τον άντρα της, για όσους την αγαπούν πραγματικά.

Λέω ότι είμαι πάρα πολύ τυχερή. Τελειώνοντας κοίταξα τον ουρανό και είπα ευχαριστώ πολύ που είμαι καλά και είμαι εδώ δίπλα στα παιδιά και τον άντρα μου.

«Ο άντρας μου είναι ένας Πίτερ Παν. Ήταν συμπαραστάτης μου. Είναι ένα παιδί που δε μεγαλώνει ποτέ κι αυτό με βοήθησε πάρα πολύ. Ήταν δίπλα μου με πολλή αγάπη και πολύ χιούμορ. Με κοιτούσε και μου έλεγε πως είμαι όμορφη και μου έδινε κουράγιο. Μου στάθηκε, όσο δεν μπορούσα να φανταστώ. Ήταν εκεί σε όλες τις στιγμές μου και με βοηθούσε ψυχολογικά αλλά και πρακτικά με τα παιδιά που είναι κι αυτό ένα πολύ σημαντικό κομμάτι. Έκανε υπομονή, χάιδευε τους πόνους μου και με ηρεμούσε. Είχα γερά στηρίγματα και αγάπη. Τον άντρα μου, τα παιδιά μου, τους γονείς μου, την πεθερά μου. Όταν ανεβαίνεις τον γολγοθά σου θέλεις ανθρώπους δίπλα σου κι όχι απέναντί σου. Μετά από αυτό συνέχισα με πολλή φόρα και πολλή αγάπη για τη ζωή. Αγαπώ τη ρουτίνα μου. Μόνο όταν τη χάσεις, καταλαβαίνεις πόσο σημαντική είναι.» Το τέλος γράφεται το καλοκαίρι του 2015 και τότε ένας νέος δρόμος ανοίγεται μπροστά της.

«Στην αρχή έκρυβα το τετράδιό μου κάτω από το στρώμα, δεν ήξερε κανένας ότι γράφω. Κάποια στιγμή το είπα σε μία φιλόλογο που είχα στο σχολείο και ήθελα μόλις το τελειώσω να της το δώσω να το διορθώσει. Έτσι κι έγινε. Με βοήθησε. Της άρεσε πάρα πολύ και ήθελε να της το δώσω. Όταν το ολοκλήρωσα το τύπωσα κι ένα αντίτυπο το έδωσα στη γιατρό μου ως ένα ευχαριστώ που στάθηκε στο πλευρό μου. Μου είπε πως πρέπει να το εκδώσω γιατί αυτό το βιβλίο θα βοηθούσε. Μου μπήκε η ιδέα. Έστειλα σε πολλούς εκδοτικούς αλλά δεν είχα απάντηση για καιρό. Κάποια στιγμή επικοινωνεί μαζί μου ο εκδότης από τις εκδόσεις Παρρησία λέγοντας μου πως τον άγγιξε πολύ αυτό που είχα γράψει και πως επειδή και οι δυο του γονείς είχαν νοσήσει από καρκίνο θα το ‘’έπαιρνε προσωπικά’’ και το εξέδιδε.»

«Η σκέψη μου… Σ’ εκείνον!» είναι το ταξίδι της Πόλυς Γιαννοπούλου με συνοδοιπόρο έναν ξένο, τον καρκίνο. Το όνομά του δεν την τρομάζει. Στέκεται όρθια και τον καλεί να περάσει στη ζωή της. Να την διαλύσει για να μπορέσει εκείνη να την φτιάξει από την αρχή, με τα δικά της υλικά, που δεν είναι άλλα από την επιμονή, τη δύναμη και την αισιοδοξία. «Θέλω να βλέπω την ανατολή, όχι τη δύση, όπως ακριβώς και η κοπέλα στο εξώφυλλο του βιβλίου» Μία γερή αγκαλιά με διάρκεια, από εκείνες που κάνουν οι φίλες που έχουν να βρεθούν καιρό, είναι το επιστέγασμα της γνωριμίας μας. «Έστω και δύο γυναίκες να βοηθήσω για εμένα είναι σημαντικό» επαναλαμβάνει ενώ τα υγρά μάτια της λάμπουν. Με μολύβι γράφει μία αφιέρωση στην πρώτη εσωτερική σελίδα του βιβλίου και μου το δίνει. Με ευχαριστεί χωρίς να έχει καταλάβει πόσο τυχερή νιώθω για τα 45 λεπτά που διέθεσε από το χρόνο της ώστε να καθίσουμε η μία απέναντι στην άλλη. Το ροζ οπισθόφυλλο έχει ένα σημείωμα δικό της.

«Ποτέ μην αναρωτηθείς γιατί σε ‘μενα, γιατί να μου συμβεί αυτό; Γιατί όχι δηλαδή; Ποιος είσαι εσύ που δεν μπορεί να σου συμβεί τίποτα; Ποιος είσαι εσύ που δεν μπορεί να σε αγγίξει τίποτα; Ποτέ δεν αναρωτήθηκα. Όμως, ήρθε εκείνος στη ζωή μου και τον δέχτηκα, έτσι απλά, τον άφησα να μπει στην καρδιά μου και τις σκέψεις μου. ‘’Ήρθα να δείξω πόσο μικροί είστε εσείς οι άνθρωποι’’ μου έλεγε. Κι εγώ του χαμογέλαγα και τότε εκείνος γινόταν μικρός κι αδύναμος, γινόταν θνητός σαν εμάς.»
Πηγή; diaforetiko.gr

Πηγή Πόλυ Γιαννοπούλου: «Ο καρκίνος μου άλλαξε τα πάντα και τον ευχαριστώ ειλικρινά»