24 March, 2019
Home / Lifestyle (Page 69)

Περιστατικό αυτοδικίας κατά μετανάστη που φέρεται να έκλεψε ένα πορτοφόλι σημειώθηκε το μεσημέρι της Τρίτης σε κεντρικό δρόμο της Αθήνας.

Σύμφωνα με όσα καταγγέλλει στο www.topontiki.gr η Μ.Φ., κάτοικος σε κοντινή πολυκατοικία, λίγο μετά τις 13:00 άκουσε μέσα από το σπίτι φωνές στον δρόμο, στην οδό Φιλολάου στο Παγκράτι. Βγαίνοντας στο μπαλκόνι είδε μία 4-5 άτομα να έχουν πέσει πάνω σε έναν άνθρωπο φωνάζοντας «κλέφτη το πορτοφόλι, θα σε σαπίσω, θα σε σκοτώσω».

Το περιστατικό έληξε όταν παρενέβη επιβάτης που περίμενε στη στάση, οπότε και ο φερόμενος ως δράστης, πιθανότατα μετανάστης αφρικανικής καταγωγής, έφυγε τρέχοντας.

Όπως καταγγέλλεται, καθ’ όλη τη διάρκεια του περιστατικού το λεωφορείο του ΟΑΣΑ, από όπου και ξεκίνησε το περιστατικό, παρέμενε στη στάση. Όταν τελείωσε ο ξυλοδαρμός οι επιβάτες μπήκαν ξανά στο όχημα και το λεωφορείο συνέχισε την πορεία του.

Τα τελευταία χρόνια έχουν καταγραφεί αρκετά περιστατικά αυτοδικίας σε περιπτώσεις κλοπών ή ληστειών. Πρόκειται για μια επικίνδυνη τακτική καθώς η επιλογή να μην ακολουθηθεί η θεσμική οδός, μέσω της αστυνομίας και του δικαστικού συστήματος, έχει οδηγήσει ουκ ολίγες φορές σε σοβαρότατους τραυματισμούς δραστών, πολλές φορές μικροπαραβατών, ακόμα και θανάτους.

Πηγή Κλέφτη, θα σε σαπίσω, θα σε σκοτώσω – Περιστατικό αυτοδικίας μέσα σε λεωφορείο

Δυο γονείς από την Pennsylvania που παραδέχτηκαν ότι άφησαν τα τρία μικρά παιδιά τους να πεθάνουν από την πείνα μέχρι που ξεφλούδισαν τους σοβάδες από τους τοίχους για φάνε, δέχθηκαν μια μακρά ποινή φυλάκισης.

Το Φεβρουάριο, ο 35χρονος Joshua Weyant και η 39χρονη Brandi Weyant παραδέχθηκαν την ενοχή τους ότι άφηναν τα παιδιά τους νηστικά για σχεδόν ένα χρόνο πριν τα ανακαλύψουν οι αρχές. Τα παιδιά βρέθηκαν κυριολεκτικά μόλις λίγες μέρες πριν το θάνατό τους σε απίστευτα άθλιες συνθήκες.

Το ζευγάρι συνελήφθη τον Δεκέμβριο του 2016, αφού η αστυνομία έλαβε μία ανώνυμη κλήση ότι κακοποιούσαν τα παιδιά τους ηλικίας μεταξύ τεσσάρων και έξι ετών.

Δύο από αυτά ήταν κορίτσια ηλικίας τεσσάρων και πέντε ετών και το τρίτο ήταν ένα 6χρονο αγόρι.

Όλοι ζύγιζαν κάτω από 13 κιλά και ήταν τόσο πεινασμένα που όταν οι αρχές πήγαν να τα διασώσουν εκείνα είχαν αρχίσει να τρώνε το χρώμα από τους τοίχους.

Οι γονείς είχαν προηγουμένως παραδεχθεί την ενοχή τους ότι έθεταν σε κίνδυνο την υγεία των παιδιών τους.

Τα παιδιά ήταν γεμάτα με μώλωπες και εκδορές όταν ανακαλύφθηκαν και ζούσαν σε ένα βρώμικο κλειδωμένο δωμάτιο.

Είχαν ψείρες και ήταν καλυμμένα με τρίχες ζώων μαζί με ανθρώπινα ούρα και περιττώματα.

Εκείνη την εποχή οι εισαγγελείς της Pennsylvania δήλωσαν ότι το ζευγάρι δεν ήθελε πια να φροντίζει τα παιδιά, έτσι αποφάσισε να τα βάλει σε ένα δωμάτιο για να πεθάνουν από την πείνα.

Ένας γιατρός που τα εξέτασε είπε ότι τα δύο μεγαλύτερα παιδιά σώθηκαν κυριολεκτικά λίγες μέρες πριν το θάνατο.

“Έμοιαζαν σαν να είχαν περάσει από στρατόπεδο συγκέντρωσης,” δήλωσε στο Penn Live η εισαγγελέας Jennifer Gettle.

Ήταν τόσο λεπτά που οι γιατροί έβλεπαν τα οστά τους μέσα από το δέρμα τους.

Τα παιδιά μεταφέρθηκαν σε ίδρυμα όπου και παραμένουν το τελευταίο ενάμισι έτος.

Κατά την επίσκεψη της αστυνομίας στο σπίτι τους, μαζί με τα τρία παιδιά και τους γονείς τους βρέθηκαν κι άλλα πέντε  άτομα, συμπεριλαμβανομένης μιας έφηβης κοπέλας που η αστυνομία πίστευε ότι ήταν κόρη του Brandi από μια προηγούμενη σχέση του.

Τον Μάιο του 2017, η αστυνομία συνέλαβε την αδελφή του Joshua, την Erin Eickstadt, για κακοποίηση ανηλίκου.

Πηγή Γονείς άφησαν τα 3 Παιδιά τους να Πεθάνουν από την πείνα κι αυτά Έξυναν τους τοίχους και έτρωγαν σοβάδες για να επιβιώσουν

Έρευνα δικαιώνει όλες τις μαμάδες – Μην μπαίνετε με τα παπούτσια στο σπίτι
Μια μελέτη από τον Δρ Charles Gerba, μικροβιολόγο και καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, διερεύνησε τα μικρόβια που συλλέγονται στα παπούτσια μας και διαπίστωσε μεγάλο αριθμό βακτηρίων, τόσο στο κάτω μέρος και στο εσωτερικό των υποδημάτων!

Κατά μέσο όρο εντοπίστηκαν 421.000 μονάδες των βακτηρίων στο εξωτερικό του παπουτσιού και 2.887 στο εσωτερικό.. Ορισμένα από τα βακτήρια πτα οποία βρέθηκαν στα παπούτσια είναι:

η Escherichia coli, που προκαλεί λοιμώξεις του εντέρου και του ουροποιητικού συστήματος,  μηνιγγίτιδα και διάρροια, η Klebsiella pneumonia και το Serratia ficaria.

«Το 96% των παπουτσιών που… εξετάστηκαν, είχαν κωλοβακτηρίδια, έναν ιό που βρίσκεται στα κόπρανα» λέει ο μικροβιολόγος Charles Gerba, «και προέρχονται είτε από ακαθαρσίες ζώων ή από δημόσιες τουαλέτες!

Μάλιστα, ότι είναι τόσο ανθεκτικά που, ακόμη και αν έχετε να κάνετε μεγάλη απόσταση ως το σπίτι, η μόλυνσή είναι δεδομένη! »

Στο 27% των παπουτσιών εντοπίστηκαν 7 επιπλέον ιοί, οι οποίοι, σε περίπτωση που έρθουν σ” επαφή με τον ανθρώπινο οργανισμό μπορεί να του προκαλέσουν σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα.

Το αποτέλεσμα είναι ξεκάθαρο και δικαιώνει για ακόμα μια φορά της μαμάδες μας…

Βγάλτε τα παπούτσια σας πρίν μπείτε στο σπίτι!

Πηγή Έρευνα δικαιώνει όλες τις μαμάδες – Μην μπαίνετε με τα παπούτσια στο σπίτι

Στο δρόμο σου χρειάστηκε να σε αμφισβητήσουν πολλοί, να σου πουν πως δεν αξίζεις, δε θα αντέξεις, δε θα τα καταφέρεις. Ένιωθες τα σωθικά σου να καίγονται -χωρίς να ξέρεις το γιατί- κάθε φορά που κάτι σε έσπρωχνε να προχωρήσεις ένα βήμα μπροστά ενώ οι γύρω σου προσπαθούσαν να σε τραβήξουν για να κάνεις δύο βήματα πίσω.

Καιγόσουν από μια φωτιά που σε ανάγκαζε να μη λιγοψυχάς, να επιμένεις με πείσμα και θράσος. Να μην το βάζεις κάτω, να μη βολεύεσαι. Πεισματική άρνηση να θάψεις τα όνειρά σου. Να μην αγνοείς τη δύναμή σου, να γυρνάς την πλάτη στην παράνοια, να βρίσκεις παράλογο ένα κόσμο που ευχαριστιέται να πληγώνει ανθρώπους, έναν γκρίζο κόσμο που θεωρεί αυτονόητο το ψέμα και την υποκρισία, που ηδονίζεται με την αποτυχία και φθονεί την επιτυχία του διπλανού του. Σου πήρε καιρό, μα τελικά κατάλαβες πως δε θα προσαρμοστείς ποτέ σε μια κοινωνία, που τα θεμέλιά της έχουν σαπίσει και τρίζουν.

Ήσουν για χρόνια στο κενό, ψάχνοντας την έξοδο, καθώς πνιγόσουν μέσα σε δήθεν σχέσεις, σε δήθεν παρέες, σε δήθεν σ’ αγαπώ που ούρλιαζαν απελπισία. Αναρωτήθηκες πολλές φορές αν είσαι εσύ ο αλλόκοτος, ο παράξενος, ο υπερβολικά ρομαντικός ή ο απόλυτα ψυχρός. Μα τώρα ξέρεις.

Το βλέπεις πια, πως μόνο η αγάπη μπορεί να γαληνέψει την ψυχή σου. Τα αυτιά σου επιλέγουν να ακούσουν μόνο αλήθειες και τα μάτια σου να συναντήσουν μόνο φωτεινά βλέμματα. Δεν είναι τείχη αυτά που έχεις σηκώσει γύρω σου. Είναι τα όρια σου, που έθεσες μετά από βαθιά κι επίπονη αναζήτηση του εαυτού σου. Δεν προτίθεσαι να επιτρέψεις να τα περάσει κανείς που δε θεωρείς άξιο γι’ αυτό.

Γιατί εpωτεύτηκες τη μοναξιά σου, την πιο δύσκολη εpωμένη. Είναι ζόρικη, απαιτητική και δύστροπη. Δύσκολα την κουμαντάρεις. Θα σε βρει ενώ ξοδεύεις το χρόνο σου μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή, κρατώντας ένα βιβλίο που σου μαθαίνει κόσμους που δε γνώριζες ή μέσα σε ένα ασφυκτικά γεμάτο μπαρ. Θα τα βάλει μαζί σου, όταν θα αποκοιμιέσαι μόνος σου στον καναπέ ή αγκαλιά με το σύντροφό σου στο διπλό σας κρεβάτι.

Συνήθως τρομάζει τους ανθρώπους. Προσπαθούν να την ξορκίσουν μέσα από δυνατές φωνές, κλείνοντας τα μάτια στην αλήθεια της. Μα εσύ δε σάλεψες απ’ τη θέση σου, δεν έβγαλες μιλιά. Στάθηκες απέναντί της, τη γνώρισες, ώσπου τελικά την αγάπησες και της επέτρεψες να σου διδάξει πολλά. Σου έμαθε να στέκεσαι στα πόδια σου, να μην έχεις ανάγκη κανέναν, να μην ψάχνεις κανέναν ώμο να στηριχτείς. Σου έμαθε πως το κλαψούρισμα είναι απλά χάσιμο χρόνου και ζωής.

Μα σου έμαθε κι άλλα. Σου έμαθε να αλλάζεις μια καμένη λάμπα με την ευκολία που σιδερώνεις το πουκάμισό σου. Σου έμαθε να μαστορεύεις το αμάξι σου και την επόμενη στιγμή να απλώνεις την μπουγάδα σου. Σου έμαθε πως δεν υπάρχουν ρόλοι, αλλά άνθρωποι. Σου έμαθε να είσαι ανεξάρτητος, αυτόνομος, επαρκής. Δεν έχεις κενά για να καλύψεις, φόβους να κουκουλώσεις, όνειρα που ελπίζεις να εκπληρώσει κάποιος άλλος για λογαριασμό σου.

Γι’ αυτό αν κάποιος θελήσει να μπει στον κόσμο σου, δε θα καταφέρει ποτέ να σε κάνεις να τον έχεις ανάγκη παρά μόνο να τον θες. Θα χρειαστεί να κερδίσει τον σεβασμό σου. Δε θα πεισθείς από μεγάλα λόγια, έμαθες να ακούς μόνο τα αληθινά, τα ξεχωρίζεις. Δε θα ενδώσεις με τις φιγούρες του, τις βρίσκεις γελοίες. Δε θα σου τραβήξει την προσοχή η φασαρία του, σε κουράζει. Αν σε απογοητεύσει, τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο μέσα σου, ακόμα κι επιλέξεις να μείνεις. Γιατί άνθρωποι σαν εσένα έχτισαν τη δύναμή τους γύρω από έναν πυρήνα τεράστιας ευαισθησίας, τον οποίο προστατεύουν καλά.

Μα αν σε αγγίξει, αν ξεχωρίσει στα μάτια σου και βρει τη θέση του στον κόσμο σου, θα του μάθεις την αληθινή έννοια του «θέλω». Χωρίς προσμίξεις από φόβους κι ανάγκες. Ένα «θέλω» αγνό κι άδολο. Θα είσαι δίπλα του, απλά γιατί κατάφερε να κάνει την καρδιά σου να χτυπήσει πιο γρήγορα. Δε θέλεις να κερδίσεις τίποτα από αυτόν. Τουλάχιστον τίποτα που δε θα είναι φυσικό κι αμφίδρομο. Δε θα βάλεις τη ζωή σας σε ζυγαριές. Τι έδωσα; Τι έδωσες; Ποιος κερδίζει; Εσύ αυτόν τον έpωτα γνωρίζεις.

Αγάπησες το πολύ και δεν υπάρχει πισωγύρισμα στο λίγο. Θα του μάθεις για τους ανθρώπους, που δε συμβιβάζονται, που ακόμη κι αν το προσπαθήσουν, θα βρεθούν να χτυπιούνται σαν το αγρίμι στο κλουβί, μπροστά στο λίγο και τη μετριότητα.

Θα του μάθεις πώς είναι να τα θέλεις όλα και να τα θέλεις τώρα. Άνθρωποι σαν και εσένα ξέρουν καλά πως το γνήσιο «θέλω» έρχεται μόνο σε υπερθετικό βαθμό κι ο χρόνος του «θέλω» χάνεται, δεν υπάρχει. Άσε τους άλλους να ονοματίζουν έpωτα τα υποκατάστατα. Στον δικό σου κόσμο, ο εγωισμός εξαφανίζεσαι κι η μόνη άμυνα που σου απομένει είναι η αξιοπρέπεια.

Είναι τόσο απλός ο κόσμος σου κι είναι αστείο πως μέσα στη δύνη του μυαλού των ανθρώπων, φαντάζει πολύπλοκος. Μην λυπάσαι για αυτούς που βολεύτηκαν στο λίγο τους ούτε να τους συγχωρείς. Ο καθένας από εμάς πορεύεται με τις επιλογές του. Εσύ όπως και εγώ, επιλέγουμε να χαριστούμε μόνο σε αυτούς που μπορούν να κολυμπήσουν σε θάλασσες βαθιές, με κάθε καιρό.

Πηγή Να φοβάσαι τον άνθρωπο που αγαπάει τη μοναξιά του

Ένα μοντέλο του Playboy που πρωταγωνίστησε στο βίντεο κλιπ του Justin Bieber και του Calvin Harris περιμένει το πρώτο της παιδί με τον δισεκατομμυριούχο σύζυγό της.

Η 28χρονη Ξένια Ντέλι, που έγινε γνωστή στο βίντεο κλιπ «What Do You Mean;» είναι παντρεμένη με έναν Αιγύπτιο επιχειρηματία που είναι 37 χρόνια μεγαλύτερος της.

Το μοντέλο από την Μολδαβία μοιράστηκε πρόσφατα μια φωτογραφία που δείχνει την φουσκωμένη κοιλίτσα της με τους 850,000 ακολούθους της στο Instagram.

Η Ντέλι παντρεύτηκε τον 65χρονο Οσάμα Φατί Ραμπάχ Αλ-Σαρίφ τον Ιούνιο του 2016 σε μια πανάκριβη και πολυτελή τελετή στην Σαντορίνη.

Οι νεόνυμφοι έμειναν κάποιες μέρες στην Σαντορίνη για να απολαύσουν το υπέροχο νησί και μετά πήγαν στην Ελβετία όπου ζουν οι γονείς της Ντέλι.

Deli married Ossama Fathi Rabah Al-Sharif, 65, on the popular Greek holiday island of Santorini in June 2016 in a clifftop ceremony costing £860,000

«Είναι αυτό το συναίσθημα που ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι είσαι η πιο τυχερή γυναίκα στον κόσμο. Και όλα αυτά οφείλονται σε σένα», έγραψε η Ντέλι σε μια φωτογραφία που ανέβασε μαζί με τον σύζυγό της.

«Η αγάπη μου,  ο μέντοράς μου, ο φίλος μου. Σ’ αγαπώ», πρόσθεσε.

The newlyweds then enjoyed a few days in the sun on Santorini (pictured), before jetting off to Switzerland, where her parents - closer in age to Xenia's husband - live.

Το ζευγάρι άρχισε να βγαίνει στα τέλη του 2015 και περίπου 6 μήνες αργότερα παντρεύτηκε.

Στιγμιότυπο από τις διακοπές τους στην Σαντορίνη.

Η Ντέλι δεν προσπάθησε ποτέ να κρύψει την διαφορά ηλικίας τους και πολλές φορές απάντησε σε διαδικτυακές κριτικές που της έγιναν.

Deli never tried to hide the age difference between them and on a number of occasions has personally responded to critics online

Η καριέρα της Ντέλι στο μόντελινγκ ξεκίνησε, όταν παντρεύτηκε τον φωτογράφο Πάτρικ Κοξ, τον οποίο γνώρισε όταν ήταν σερβιτόρα και μετά πήγε σε σχολή μόντελινγκ.

Από τότε έχει εμφανιστεί σε εξώφυλλα του Playboy, του GQ, του Sports Illustrated, της Vogue, του Harper’s Bazaar και του Maxim.

Μετά τον γάμο η Ντέλι διατήρησε την Ορθόδοξη πίστη της, ενώ ο άντρας της είναι Μουσουλμάνος από την Παλαιστίνη.

Mr Rabah is Muslim of Palestinian origin but Deli maintained her Eastern Orthodox faith after the marriage

Το ζευγάρι σε χαλαρές στιγμές στην Σαντορίνη.

Κάποιοι υποστήριζαν ότι χώρισε από τον πρώτο άντρα της επειδή είχε σχέση με τον Τζάστιν Μπίμπερ κατά την διάρκεια των γυρισμάτων «What Do You Mean;»

Ωστόσο, η φήμη για την σχέση τους δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ.

Πηγή 28χρονο Μοντέλο του Playbοy περιμένει το πρώτο της παιδί με τον 65χρονο δισεκατομμυριούχο Άντρα της

Η σπουδαιότερη κληρονομιά που αφήνουν πίσω τους οι παππούδες κι οι γιαγιάδες μας δεν είναι υλικά αγαθά αλλά οι εμπειρίες και οι αξίες τους, που συνεχίζουν να υπάρχουν για πολύ καιρό αφού εκείνοι φύγουν.

Οι γιαγιάδες κι οι παππούδες δεν πεθαίνουν ποτέ, η κληρονομιά που αφήνουν συνεχίζει να ζει ήσυχα μέσα στην καρδιά μας.

Σε μια κοινωνία που εστιάζει τόσο πολύ στα υλικά υπάρχοντα, λίγα πράγματα εμπλουτίζουν τη ζωή μας περισσότερο από τις αναμνήσεις στοργής, τις ιστορίες που μοιραστήκαμε και τις ιδιαίτερες στιγμές με τις γιαγιάδες και τους παππούδες μας.

Πολλοί από μας έχουμε κάποια αγαπημένη γιαγιά ή κάποιον αγαπημένο παππού που θυμόμαστε συχνά. Επιπλέον συνεχίζουν να είναι παρόντες στην οικογένειά μας κάθε φορά που κάνουμε κάτι που τους χαρακτήριζε και ήταν ιδιαίτερο για εκείνους: φτιάχνουμε ένα κέικ χρησιμοποιώντας τη συνταγή τους ή αντιμετωπίζουμε τον πονόλαιμο με κάποια από τις σπιτικές θεραπείες τους.

Κρατάμε τη μνήμη τους ζωντανή εστιάζοντας σε ό,τι είναι πραγματικά σημαντικό στη ζωή των ανθρώπινων όντων: η μνήμη εκείνων που αγαπάμε και οι άνθρωποι που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία για μας.

Θα θέλαμε να σας προσκαλέσουμε να σκεφτείτε πάνω σε αυτό μαζί μας σήμερα.

Πώς θα πούμε αντίο στις γιαγιάδες και στους παππούδες μας

Μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής είναι όταν πρέπει να πούμε αντίο σε μια γιαγιά ή έναν παππού κατά την παιδική ηλικία. Για εμάς τους ενήλικες η απώλεια έχει διαφορετικό αντίκτυπο, επειδή έχουμε πολλούς πόρους στη διάθεσή μας για να αντιμετωπίσουμε αυτή την οδυνηρή πραγματικότητα της ζωής.

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να βοηθήσετε ένα παιδί να πει αντίο σε κάποια γιαγιά ή σε κάποιον παππού; Θα σας παρουσιάσουμε μια σειρά από βήματα που μπορείτε να κάνετε για να βοηθήσετε.

Όταν τα μικρά πονούν

Κάθε παιδί βιώνει πόνο όταν αντιμετωπίζει την απώλεια κάποιου ατόμου που είναι σημαντικό γι’αυτό. Είναι κάτι που δεν ξεχνιέται και, παρόλο που το παιδί μπορεί να φαίνεται καλά, δίνει ανεπαίσθητα σημάδια κάποιων από τις εσωτερικές διεργασίες που βιώνει.

Οι ειδικοί της παιδικής ψυχολογίας συνιστούν ειλικρίνεια με τα παιδιά και προσοχή στην επιλογή των λέξεων που χρησιμοποιούμε. Μη χρησιμοποιείτε φράσεις του τύπου «ο παππούς είναι με τους αγγέλους τώρα» ή «η γιαγιά απλώς ξεκουράζεται».

Αποφεύγετε τη χρήση φράσεων που μπορεί να μπερδέψουν ένα παιδί. Εφόσον αυτή είναι η πρώτη τους εμπειρία από το θάνατο, θα πρέπει να ξέρουν τι σημαίνει: δεν θα ξαναδούν το πρόσωπο που αγαπούν αλλά θα μάθουν να το θυμούνται με αγάπη κάθε μέρα.

Κάτι άλλο που πρέπει να έχετε υπόψη είναι η ανάγκη για απελευθέρωση των συναισθημάτων σας. Μην κρύβετε τη θλίψη σας για να μην επιτρέψετε στα παιδιά σας να σας δουν να πονάτε, διαφορετικά θα αρχίσουν να θεωρούν αποδεκτό και προτιμότερο το να κρατούν μέσα τους τα συναισθήματά τους.

Μη φοβηθείτε να εκφραστείτε και αφήστε τα παιδιά να κλάψουν αν το χρειάζονται.

Θα πρέπει να μπορούμε να αναγνωρίζουμε πότε πονάει ένα παιδί. Πιθανώς να μην μπορέσουν να επεξεργαστούν αμέσως όσα συνέβησαν. Αυτό φαίνεται από τις ζωγραφιές τους, τη σιωπή τους ή ακόμα και από τους εφιάλτες τους.

Ένα άλλο λάθος που κάνουν πολλοί γονείς είναι ότι δεν επιτρέπουν στα παιδιά τους να αποχαιρετίσουν τη γιαγιά ή τον παππού τους ή δεν τα αφήνουν να παρευρεθούν στην κηδεία. Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο αποχαιρετισμός μιας γιαγιάς ή ενός παππού που έχει πεθάνει αποτελεί μέρος της διαδικασίας πένθους του παιδιού.

Προφανώς, η αντίδραση ενός παιδιού απέναντι στο θάνατο μιας γιαγιάς ή ενός παππού εξαρτάται από την ηλικία του. Ωστόσο μπορούμε να υποθέσουμε ότι μετά την ηλικία των 6 ή 7 ετών ένα παιδί μπορεί ήδη να αποδεχτεί αυτή τη σκληρή πραγματικότητα της ζωής: όλοι τελικά πρέπει να πούμε αντίο στις γιαγιάδες και στους παππούδες μας.

Η κληρονομιά που αφήνουν πίσω τους

Μια γιαγιά ή ένας παππούς μπορεί να αφήσει πίσω του ένα σπίτι, ένα περιβόλι με μηλιές ή ακόμα και ένα σετ ασημικών εκατό χρονών. Ωστόσο τίποτα από τα παραπάνω δεν έχει σημασία στη γλώσσα της καρδιάς.

Οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας θα ζουν για πάντα στην καρδιά μας

Η 86χρονη γιαγιά Λουκία στο χωριό Μεγαλόχαρη Άρτας – Φωτογραφία: Η Ζωή στο Χωριό

Οι γιαγιάδες και οι παππούδες υπήρξαν εκείνοι που μας βοήθησαν να γίνουμε αυτοί που είμαστε σήμερα. Ακόμα κι αν έκαναν λάθη, αυτά δεν αναιρούν όλο το καλό που έκαναν για μας.

Η κληρονομιά που αφήνουν πίσω τους οι γιαγιάδες και οι παππούδες είναι επομένως διπλή και τρομερά ισχυρή. Συμβολίζουν τις οικογενειακές ρίζες και μια κοινή ταυτότητα που δεν μπορούμε και δεν πρέπει να ξεχάσουμε.

Ένα παιδί θεωρεί για πάντα πολύτιμες τις στιγμές που μοιράστηκε με τις γιαγιάδες και τους παππούδες του. Η σχέση αυτή διαφέρει από εκείνη που έχει με τους γονείς του: είναι ζεστή και καθαρά συναισθηματική.

Ένα χαλί υφασμένο από χιλιάδες ιστορίες και απογευματινούς περιπάτους προς το σπίτι μετά το σχολείο που ζουν στη μνήμη μας, όπως το κέικ με το χαρακτηριστικό άρωμα που ακόμα θυμόμαστε και η φωνή που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.

Δεν είναι ποτέ εύκολο να πούμε αντίο σε μια γιαγιά ή έναν παππού που έχει κάνει τόσα πολλά για μας. Ωστόσο εξέλιξη και ωρίμαση σημαίνει ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτούς τους οδυνηρούς αποχαιρετισμούς.

Παρότι έχουν αποβιώσει, ζουν αόρατοι μέσα στην καρδιά μας για να συνεχίσουν να μας νοιάζονται και να παραμένουν ζωντανοί μέσα από το πολύτιμο δώρο που μοιραζόμαστε όλοι: την ικανότητα να θυμόμαστε.

Πηγή Οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας θα ζουν για πάντα στην καρδιά μας

«Ποτέ δεν ήπια αλκοόλ, ποτέ δεν πήρα ναρκωτικά και ποτέ δεν έφαγα κάτι που δεν έπρεπε» λέει η ίδια.

Το 1976 προβλήθηκε για πρώτη φορά στην αμερικανική τηλεόραση η αστυνομική σειρά «Οι άγγελοι του Τσάρλι», μέσα από την οποία το τηλεοπτικό κοινό γνώρισε τρία κορίτσια: τη Σαμπρίνα, τη Τζιλ και την Κέλι.


Πολλές γυναίκες ταυτίστηκαν με το πρότυπο των τριών αυτών πολυμήχανων κοριτσιών. Πανέμορφες και με στόχο, καλογυμνασμένες και αποτελεσματικές. Δούλευαν για να ζήσουν. 

Τρεις γυναίκες όμορφες, έξυπνες, δυναμικές. Οι Άγγελοι του Τσάρλι, τα τρία κορίτσια που εργάζονταν ως ντετέκτιβ σε ιδιωτικό γραφείο στο Λος Άντζελες και έπαιρναν εντολές από τον «αθέατο» Τσάρλι, μεγάλωσαν γενιές και γενιές. Πολλές γυναίκες ταυτίστηκαν με το πρότυπο των τριών αυτών πολυμήχανων κοριτσιών. Πανέμορφες και με στόχο, καλογυμνασμένες και αποτελεσματικές. Δούλευαν για να ζήσουν.


Η Ζακλίν Σμιθ, η οποία σήμερα είναι 73 ετών, παραμένει γοητευτική και πολύ όμορφη. 

Αρχικά, πρωταγωνίστριες ήταν η Κέιτ Τζάκσον, η Φάρα Φόσετ-Μέιτζορς και η Ζακλίν Σμιθ, ενώ τη δεύτερη σεζόν η Τσέριλ Λαντ αντικατέστησε την Φάρα Φόσετ.

Η μόνη από τους Αγγέλους που έμεινε από το πρώτο έως και το τελευταίο επεισόδιο της σειράς μέχρι το 1981 ήταν η Κέλι που την υποδυόταν η Ζακλίν Σμιθ, η οποία σήμερα είναι 73 ετών, αλλά παραμένει γοητευτική και πολύ όμορφη.


 «Ποτέ δεν ήπια αλκοόλ, ποτέ δεν πήρα ναρκωτικά και ποτέ δεν έφαγα κάτι που δεν έπρεπε».

Μία γυναίκα που μοιάζει να μην πέρασε ποτέ ο χρόνος από πάνω της.  «Ποτέ δεν ήπια αλκοόλ, ποτέ δεν πήρα ναρκωτικά και ποτέ δεν έφαγα κάτι που δεν έπρεπε. Ακόμη και πριν γίνει μόδα το συγκεκριμένο lifestyle, εγώ τρεφόμουν υγιεινά και έκανα γυμναστική», έχει δηλώσει σε συνέντευξή της.

Η Ζακλίν Σμιθ έχει παντρευτεί τέσσερις φορές και έχει δυο παιδιά, μια κόρη και έναν γιο. Με τον τέταρτο σύζυγό της, Μπραντ Άλεν, είναι παντρεμένοι από το 1997.

Δείτε ένα βίντεο με τη ζωή της από μωρό έως σήμερα:

Πηγή Μεγαλώνει πανέμορφα: Η Ζακλίν Σμιθ στα 73 της συνεχίζει να μοιάζει με Άγγελο (του Τσάρλι)

Τα μεγάλα ξενοδοχεία που χτίζονται στην περιοχή της Ακρόπολης έχουν προκαλέσει τις καταγγελίες κατοίκων της περιοχής αλλά και του υποψήφιου δηµάρχου Νάσου Ηλιόπουλου που κάνει λόγο για «πολεοδοµικό έγκληµα».

Στο επίκεντρο του διχασμού είναι δύο ξενοδοχεία στην Μακρυγιάννη και στο Κουκάκι, τα οποία έχουν προκαλέσει λόγω του ύψους τους την αντίδραση των κατοίκων.

Οι κάτοικοι της περιοχής έχουν στείλει επιστολή προς τον υπουργό Περιβάλλοντος Γ. Σταθάκη και το δήμαρχο Αθηναίων Γ. Καμίνη και ζητούν να γίνει επανεξέταση των οικοδομικών αδειών που έχουν εκδοθεί ή βρίσκονται προς έκδοση και την τροποποίηση των όρων δόμησης της περιοχής.

«Τα τελευταία χρόνια, ξεκίνησε η ανέγερση νέων, 10ώροφων κτιρίων στην περιοχή Μακρυγιάννη, η πολεοδομική συγκρότηση της οποίας χαρακτηρίζεται από 6-7ώροφες αστικές πολυκατοικίες. Η εξέλιξη αυτή, σε συνδυασμό με την αθρόα έλευση μαζικού και μη τουρισμού και την άλωση του δημόσιου χώρου από τις επιχειρήσεις υγειονομικού ενδιαφέροντος οδηγούν σε διωγμό την κατοικία από την ιστορική περιοχή. Μέσα στο 2018 ξεκίνησε η κατασκευή ενός δεκαώροφου ξενοδοχείου επί της οδού Φαλήρου και μόλις λίγους μήνες αργότερα εγκρίθηκε έπειτα από ομόφωνη θετική γνωμοδότηση του ΚΑΣ η ανέγερση δεύτερου 9ώροφου ξενοδοχείου, επί της οδού Μισαραλιώτου. Αυτή η νέα ξενοδοχειακή μονάδα τεράστιου μεγέθους (5.300 τ.μ. με τρία υπόγεια γκαράζ) εάν υλοποιηθεί όπως εγκρίθηκε από το ΥΠΠΟ, θα αποτελέσει μια πολεοδομική βόμβα στην καρδιά της περιοχής Μακρυγιάννη και θα ολοκληρώσει λόγω του ύψους της (30 μέτρα σε μια περιοχή που τα υπόλοιπα κτίρια δεν υπερβαίνουν τα 21 μέτρα) τη δημιουργία ενός τείχους δεκαώροφων κτιρίων κάτω από τον Ιερό Βράχο», αναφέρει η καταγγελία.

«Ζητάμε τώρα από την Υπουργό Πολιτισμού κ. Μυρσίνη Ζορμπά , τον Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας κύριο Γιώργο Σταθάκη και το Δήμαρχο Αθηναίων κύριο Γιώργο Καμίνη :

– Την αποτελεσματική προστασία, σύμφωνα με το άρθρο 24 του Συντάγματος, του παγκόσμιου πολιτιστικού αγαθού του Μνημείου της Ακρόπολης
– Την ΑΜΕΣΗ θέσπιση ηπιότερων όρων δόμησης και χρήσεων γης στην περιοχή Μακρυγιάννη
– Την επανεξέταση όλων των διοικητικών πράξεων που αφορούν στις εγκρίσεις ανέγερσης κτιρίων-ξενοδοχείων μαμούθ στην περιοχή Μακρυγιάννη.
-Οι κάτοικοι του Μακρυγιάννη – Μακρυγιάννη S.O.S.!!!

Με την υποστήριξη της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ Περιβάλλοντος και Πολιτισμού (ΕΛΛΕΤ) και του Δικτύου Οργανώσεων και Πολιτών για το Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας

-Εξωραϊστικός, Πολιτιστικός και Αθλητικός Σύλλογος <Ο Αρδηττός>
-Γειτονιά, Νεάπολη Εξαρχείων
-Επιτροπή Πρωτοβουλίας Κατοίκων Πλάκας-Κίνηση Πολιτών Κολωνακίου
-Κίνηση Πεζή
-Μέγας Αλέξανδρος(Γκάζι, Κεραμεικός, Ρουφ)
-Σύλλογος των Αθηναίων
-Σύλλογος Κατοίκων Θησείου
– Πολιτιστικός Σύλλογος <ο Μακρυγιάννης>
-Σύλλογος Κατοίκων και Επαγγελματιών <Τα Εξάρχεια>

Το ψήφισμα των κατοίκων και η συγκέντρωση υπογραφών

Ο υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων, Νάσος Ηλιόπουλος επισήμανε με δήλωσή του, πως η άναρχη δόμηση στην ιστορική περιοχή γύρω από την Ακρόπολη, θα έχει ανεπανόρθωτες συνέπειες στην αισθητική του τοπίου που περιβάλλει το ιερό μνημείο και στην ποιότητα ζωής των κατοίκων.

Ολόκληρη η δήλωση του Νάσου Ηλιόπουλου:

«Η αθρόα έλευση τουρισμού έχει ως αποτέλεσμα την άτακτη παραμόρφωση του αστικού τοπίου και την άλωση του δημόσιου χώρου. Τόσο τα καταλύματα προς ενοικίαση, όσο και οι επιχειρήσεις υγειονομικού ενδιαφέροντος τείνουν να θέσουν υπό διωγμό την κατοικία από την ιστορική περιοχή γύρω από την Ακρόπολη.

Η ίδια η τουριστική αξιοποίηση επιτάσσει να οργανώσουμε με αποτελεσματικό τρόπο την τουριστική ανάπτυξη. Πρέπει να αναδείξουμε την τεράστια σημασία της περιοχής και του μοναδικού μνημείου της Ακρόπολης, να προστατεύσουμε τους κατοίκους από την όχληση, να ενισχύσουμε την κατοικία διασφαλίζοντας τους καλύτερους δυνατούς όρους για την καθημερινότητα της περιοχής (φωτισμό, ελεύθερους χώρους, καθαριότητα).

Είναι χαρακτηριστικό ότι το δημοτικό γυμναστήριο που λειτουργούσε στο Κουκάκι, στο Σινέ Μίτσι, έκλεισε γιατί ο χώρος δεν διατίθεται πλέον από τον ιδιοκτήτη του, και δεν βρέθηκε άλλος χώρος. Αυτομάτως, αυτό σημαίνει υποβάθμιση της καθημερινότητας για τους κατοίκους. Και εδώ έχει ευθύνη ο Δήμος, να παρέμβει και να προστατεύσει τους όρους και την ποιότητα ζωής.

Η ζώνη ελέγχου του ύψους των κτηρίων που καθορίστηκε με το Προεδρικό Διάταγμα του 1975, θα πρέπει να επικαιροποιηθεί με την συνεργασία των δύο αρμόδιων υπουργείων, του Υπ.Πο. και του Υπ.Εν.

Προτείνουμε να θεσπιστούν ηπιότεροι όροι δόμησης, ανώτατο ύψος κτιρίων, χρήσεις γης, ως γνώμονες για τις πολεοδομικές αδειοδοτήσεις με απαρέγκλιτη εφαρμογή τους από την υπηρεσία Πολεοδομίας του Δήμου Αθηναίων».

Το ζήτημα ανέδειξε με δημοσιεύματα και η εφημερίδα Εθνος η οποία αναφέρει πως μετά τις αντιδράσεις το Υπουργείο φαίνεται πως θα προχωρήσει στην επανεξέταση των όρων δόµησης στην ευρύτερη περιοχή που περιβάλλει την Ακρόπολη, και ειδικότερα στην περιοχή Μακρυγιάννη/Κουκάκι.

Δεν αποκλείεται μάλιστα να υπάρξει αλλαγή των όρων για το αδειοδοτηµένο 9ώροφο ξενοδοχείο της Μισαραλιώτου όσο και καταγγελία για το ολοκληρωµένο 10ώροφο.

Με παρέµβαση του υπουργείου χθες και απόφαση που υπογράφει η γενική διευθύντρια Πολεοδοµίας, Ντόρα Γαλάνη, συστήνεται τετραµελής οµάδα εργασίας προκειµένου να επανεξετάσει τους όρους δόµησης της περιοχής.

Πηγή Πολεοδομικό έγκλημα στην Ακρόπολη – Τα ξενοδοχεία που διχάζουν

Ο Σταύρος μιλώντας σε επιστημονικό συνέδριο του Παγκύπριου Συνδέσμου «Ένα όνειρο μια Ευχή», συγκλόνισε περιγράφοντας τα όσα βίωσε, ενώ παράλληλα έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα σε όσους συνανθρώπους μας δίνουν τη δική τους μάχη με τον καρκίνο.

Η κατάθεση ψυχής του Σταύρου:

ΚΑΡΚΙΝΟΣ – Ο δράκος στο παραμύθι κάθε ανθρώπου. Ο εφιάλτης, που αρνείσαι πως θα σου κληρωθεί να δεις, αλλά που ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει η μοίρα. Κι αυτό το άτιμο Σύμπαν, μας παίζει παιγνίδια που ποτέ δεν περιμένουμε. Που ξέρουμε πως υπάρχουν, αλλά ποτέ, μα ποτέ, δεν τολμούμε να τα σκεφτούμε να συμβαίνουν σε μας.

Το έβλεπα στην τηλεόραση, το διάβαζα στα περιοδικά, μάθαινα και ιστορίες από φίλους και γνωστούς. Σοκαριζόμουν για λίγα λεπτά και ύστερα πάλι, παρασυρμένος από την καθημερινότητα, άφηνα τα προβλήματα του κόσμου και έπιανα τα δικά μου.

Κανείς άλλωστε δε θα μπορούσε να με κατηγορήσει. Όλοι το κάνουν. Βέβαια, ποτέ δε φανταζόμουν πως θα ξημέρωνε η μέρα που το ξένο πρόβλημα θα γινόταν οικείο. Όσο πιο δικό μου γίνεται… Πως θα ξημέρωνε εκείνη η μέρα, που ο θυρεοειδής αδένας μου δεν θα ήταν πια δικός μου, αλλά δικός του. Δύο μικροί όζοι στο δεξιό λοβό του θυρεοειδή μου, ήταν η πρώτη διάγνωση.

Να σας συστηθώ. Είμαι ο Σταύρος Θεράποντος, δεκαεπτά χρονών, μαθητής της τρίτης λυκείου και ταξίδεψα με τον καρκίνο. Τον κουβαλούσα μέσα μου σαν αποσκευή για επτά μήνες. Θυμάμαι το χτυποκάρδι σε κάθε αίθουσα αναμονής κι όλα τα στάδια.

Γιατρός, υπερηχογράφημα, παρακέντηση, βιοψία, κι άλλο υπερηχογράφημα, άλλος γιατρός, κι άλλος γιατρός, χαρτογράφηση λεμφαδένων, χειρουργείο. Κι ένα μαχαίρι, μπηγμένο βαθιά, στο κάτω μέρος του λαιμού.

Το χειρουργείο μου έγινε στις 28 Αυγούστου 2018 και κράτησε 5 ώρες. Ο καλός μου γιατρός Δρ. Βασίλης Κωνσταντινίδης, βρέθηκε στο πλευρό μου στο δωμάτιο 39 της κλινικής Ευαγγελίστριας στη Λευκωσία, ενημερώνοντας με ότι θα ξεκινήσουμε με μισή θυρεοκτομή (δηλαδή αφαίρεση του μισού θυρεοειδή). Θα ακολουθούσε ταχεία βιοψία και αναλόγως του αποτελέσματος θα προχωρούσε το χειρουργείο.

Είχε βλέπετε μπροστά του ένα παιδί 16,5 χρονών και θα έκανε τα αδύνατα δυνατά να του σώσει το μισό θυρεοειδή. Είχε μπροστά του ένα παιδί, του οποίου οι σπουδές του στην Ιατρική σχολή αποτελούν όνειρο ζωής, και σε καμία περίπτωση και μπροστά σε κανένα εμπόδιο δεν θα απαρνιόταν.

Να μου επιτρέψετε σε αυτό το σημείο, να κάνω μια μικρή αναφορά στο τι είναι ο θυρεοειδής. Είναι ο μεγαλύτερος ενδοκρινής αδένας του ανθρώπινου οργανισμού. Εντοπίζεται στην πρόσθια περιοχή του τραχήλου, μπροστά και κάτω της τραχείας.

Έχει μάζα περίπου 20 γραμμάρια και αποτελείται από 2 λοβούς (δεξιά και αριστερά) οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους με τον ισθμό. Ο θυρεοειδής αδένας παράγει και εκκρίνει στο αίμα τρεις ορμόνες, τη θυροξίνη T4 και T3 που ρυθμίζουν το μεταβολισμό όλων των ιστών, και την καλσιτονίνη που ελαττώνει τα επίπεδα ασβεστίου του αίματος.

Αν η ταχεία βιοψία, που θα γινόταν κατά τη διάρκεια του χειρουργείου έδειχνε καλοήθεια, τότε θα συνέχιζα τη ζωή μου με μισό θυρεοειδή και με ορισμένο συμπλήρωμα ή σχεδόν καθόλου θυροξίνης αφού ο μισός θυροειδής που θα έμενε θα μπορούσε να παράγει ικανοποιητική ποσότητα θυροξίνης. Οι ελπίδες όσων με περίμεναν έξω από το χειρουργείο διαψεύστηκαν.

Η ταχεία βιοψία έδειξε κακοήθεια. Συνεχίστηκε το χειρουργείο με ολική θυρεοκτομή και λεμφικό καθαρισμό.

Έπρεπε να γίνει πολύ καλός λεμφικός καθαρισμός για να μην μείνουν στον οργανισμό μου υπολείμματα καρκινικού ιστού. Κατά 95% αυτό επιτεύχθηκε στο χειρουργείο.

Το υπόλοιπο 5% όπως με ενημέρωσαν οι γιατροί, θα έφευγε με τη θεραπεία του ραδιενεργού ιωδίου. Η ολική αφαίρεση του θυρεοειδή μου, έχει σαν αποτέλεσμα ο οργανισμός μου να μην παράγει τις ορμόνες που ανέφερα πιο πάνω και να είμαι πλέον εξαρτημένος από τη θυροξίνη εφόρου ζωής.

Θα μπορούσα να γράψω σελίδες ολόκληρες για το χειρουργείο μου, τα φάρμακα μου, τις ώρες στις αίθουσες αναμονής για αναλύσεις και εξετάσεις. Αντί αυτού θα σας μιλήσω για το τι επικράτησε μέσα μου. Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΖΩΗ, και η επιθυμία να κάνω όλα όσα δεν είχα κάνει.

Και ήταν πολλά. Δε θα τα χάριζα σε κανένα. Είχα δίπλα μου ανθρώπους να με αγαπούν. Τον πατέρα μου… Τη μητέρα μου… Τη μικρή μου αδερφή Μαρίνα… Γιαγιάδες και παππούδες… θείους και θείες… και τον αγαπημένο μου φίλο Σωτήρη…

Και ήταν αυτή η αγάπη που με έκανε να ξυπνήσω και να νιώσω δυνατός. Είχα πολύ σοβαρά πράγματα να ανησυχήσω. Το σχολείο μου, τα μαθήματα μου και τις σπουδές μου. Στην τελική ανάλυση, μια μάζα 20 γραμμαρίων είχε φύγει από πάνω μου. Κι εγώ έπρεπε να παλέψω για τη ζωή μου. Όλα τα άλλα θα γίνονταν.

Και πάλεψα. Πιο πολύ με τον ίδιο μου τον εαυτό και τα ατέλειωτα γιατί. Αποτέλεσμα αυτής της μάχης, μια ουλή στο στέρνο και άπειρες στην καρδιά. Και τις έκλεισα όλες. Μία προς μία. Αγάπη την αγάπη. Πείσμα το πείσμα. Θέληση τη θέληση.

Για τη ζωή που δεν είχα ζήσει και δεν θα την εγκατέλειπα. Και τα κατάφερα. Η ουλή μου δείχνει τι πέρασα, αλλά εκεί είναι και η δύναμη μου.

Ο καρκίνος, είναι μια ασθένεια και όπως κάθε ασθένεια είναι ένας αγώνας με πολύπλευρες απώλειες. Θύμωσα πολλές φορές που αρρώστησα νέος, που έπρεπε να παλέψω με τις ορμόνες και το σώμα μου, που έπρεπε να ξοδέψουμε τα λεφτά μας σε γιατρούς και χειρουργεία.

Δεν θα ξεχάσω πως καθ΄ όλη τη διάρκεια της περιπέτειας μου ένιωθα τους γονείς μου να ψάχνουν τον τρόπο να αντιμετωπίσουν το γεγονός της ασθένειας μου. Άκουσα πολλές φορές τη μητέρα μου να ενημερώνεται από τους καλύτερους γιατρούς και να μιλά αμέτρητες ώρες στο τηλέφωνο παίρνοντας πληροφορίες για το καρκινάκι μου όπως το έλεγε και έβλεπα τον πατέρα μου να παλεύει για να κρατήσει τις ισορροπίες.

Άτιμο πράγμα ο καρκίνος. Παλεύει να σου στερήσει την ανθρώπινη υπόσταση. Να σε μετατρέψει σε σκιά του εαυτού σου, πριν σε τραβήξει μαζί του στο σκοτάδι.

Κι όμως. Έμεινα στο φως. Μου στέρησε λίγους μήνες από τη ζωή μου και το θυρεοειδή μου, αλλά μου έμαθε να αγαπώ, να συγχωρώ, να δικαιολογώ, να μιλώ μέσα από την ψυχή μου, να είμαι αληθινός. Μου έμαθε την αξία της οικογένειας, της φιλίας, την αξία της κάθε στιγμής.

Αναμφισβήτητά, έχασα πολλά πράγματα από τον καρκίνο.

Ταλαιπωρήθηκα σωματικά και πνευματικά. Έχασα χρόνο από το διάβασμα μου. Έχασα χρόνο που θα μπορούσα να ξοδέψω σε άλλα πράγματα όπως έκαναν οι συμμαθητές μου εκείνο το διάστημα (πάρτι, βόλτες, καλοκαιρινές εκδρομές).

Έχασα την εμπιστοσύνη μου στη νεότητα (είμαι νέος, τι μπορώ να πάθω; αναρωτιόμουν) και στη φυσική τάξη των πραγμάτων (οι νέοι δεν αρρωσταίνουν από τόσο σοβαρές ασθένειες, έλεγα στον εαυτό μου). Ωστόσο είναι πολλά αυτά που κέρδισα από τον καρκίνο, ώστε ακόμη και αυτά που έχασα και μου φαίνονταν τότε σημαντικές απώλειες, πιστεύω πως δεν τα είχα τότε, αλλά ούτε και τώρα τα έχω τόσο πολύ ανάγκη.

Με τον καρκίνο έμαθα πόσοι και ποιοι με αγαπούν πραγματικά. Πολλοί ήταν αυτοί που μου έλεγαν «θα τα καταφέρεις»… Υπήρξαν κι αυτοί που μου ψιθύριζαν καθημερινά «θα τα καταφέρουμε»… Μεγάλη διαφορά!!!

Σε κάποια από τις επισκέψεις μου στο γιατρό μου, διάβασα στον πίνακα ανακοινώσεων το εξής:
«Πριν σου στείλει ο Θεός τον Σταυρό που σηκώνεις, Τον κοίταξε με τα πάνσοφα μάτια Του. Τον εξέτασε με τη Θεία λογική Του. Τον εξέλεξε με την ατέλειωτη δικαιοσύνη Του. Τον θέρμανε στην γεμάτη αγάπη καρδιά Του.

Τον ζύγισε καλά με τα στοργικά Του χέρια, μην τυχόν και πέσει βαρύτερος απ’ όσο μπορείς να σηκώσεις. Και αφού υπολόγισε το θάρρος σου, Τον ευλόγησε και τον απέθεσε στους ώμους σου. Μπορείς να Τον σηκώσεις. Κράτησε Τον και ανέβαινε, από τον Γολγοθά στην Ανάσταση.»

Βράχος στο πλάι μου ήταν και ο πνευματικός μου ο Πάτερ Ανδρέας της ενορίας μου Αγίας Ζώνης, ο οποίος μου έλεγε σε κάθε μας συνάντηση να μη λέω στο Θεό πόσο μεγάλη είναι η καταιγίδα που περνώ αλλά να λέω στην καταιγίδα πόσο μεγάλος είναι ο Θεός που πιστεύω. Η πίστη μου στο Θεό λειτουργούσε σαν ισχυρό παυσίπονο στην ψυχή μου και η προσευχή μου, έδιωχνε τον πανικό και τις αρνητικές σκέψεις.

Ο καρκίνος δε σημαίνει απαραίτητα ΤΕΛΟΣ. Μπορεί να σημαίνει και μια καινούργια ΑΡΧΗ. Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που κέρδισα από τον καρκίνο, είναι η συνειδητοποίηση της εσωτερικής μου δύναμης. Ο καρκίνος είναι μια σειρά από μικρές μάχες που όταν τις κερδίζεις μία – μία νιώθεις ακόμη πιο δυνατός.

Ο καρκίνος με βοήθησε να δω τη ζωή διαφορετικά. Να εκτιμήσω όλα όσα έχω και τα οποία θεωρούσα δεδομένα, να συνειδητοποιήσω ότι τίποτα δεν είναι τόσο σοβαρό όσο φαίνεται, να αποβάλω το άγχος μου και φυσικά να θέλω να επικοινωνήσω την εμπειρία μου για να ευαισθητοποιήσω τον κόσμο για το θέμα του καρκίνου, για να βοηθήσω άλλα παιδιά να δουν θετικά αυτή την εμπειρία και να την αντιμετωπίσουν με κουράγιο.

Ο καρκίνος δεν είναι σίγουρα εύκολη υπόθεση. Είναι μια δύσκολη υπόθεση για όλους. Και για τους ασθενείς και τους συγγενείς τους, αλλά και για το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Η έγκαιρη πρόληψη όμως, βοηθά να τον νικήσουμε, να ταξιδέψουμε μαζί του, να τον μετατρέψουμε σε κάτι δημιουργικό.

Δεν πρέπει να τον φοβόμαστε. Ο καρκίνος μπορεί να είναι μια μοναδική ευκαιρία για να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας. Η έγκαιρη διάγνωση με βοήθησε να συνεχίσω τη ζωή μου. Είμαι ένα παράδειγμα νέου που κατάφερε να νικήσει τον καρκίνο και χαίρομαι πολύ για αυτό. Πολλές φορές σκέφτομαι πόσο πιο άδεια θα ήταν η ζωή μου χωρίς την εμπειρία αυτή.

Ο καρκίνος δεν είναι ντροπή. Μπορούμε να τον προλάβουμε και να τον αντιμετωπίσουμε, αρκεί να μιλήσουμε για αυτόν ανοικτά, να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας και τις σκέψεις μας. Είμαι σίγουρος πως μόνο μιλώντας αληθινά μπορείς να κερδίσεις τη μάχη της ενημέρωσης και της πρόληψης.

Ο καρκίνος είναι πια πίσω μου. Αν φοβάμαι; Ναι, φυσικά – αλλά φοβάμαι κι όταν περνάω ένα μεγάλο δρόμο. Αν θα ξεχάσω την εμπειρία του καρκίνου; Ούτε μπορώ, καθώς η ανάμνηση του είναι χαραγμένη στο σώμα μου, αλλά ούτε και θέλω.

Θέλω η εμπειρία του να εξακολουθεί να με εφοδιάζει καθημερινά με την ευγνωμοσύνη που έμαθα να νιώθω για τα απλά πράγματα, με την ικανότητα να διακρίνω τα σημαντικά από τα ασήμαντα, με την επίγνωση ότι αξίζει να φροντίζω τον εαυτό μου.

Και όχι μόνο να τα νιώθω, αλλά να αγωνίζομαι για την εφαρμογή τους. Θέλω με άλλα λόγια να μην καθορίζει ο καρκίνος την καθημερινότητα μου, όπως έκανε μέχρι πρόσφατα, αλλά να με βοηθάει να αποθεραπεύομαι κάθε μέρα – ακόμη κι όταν θα έχουν περάσει πολλά χρόνια, μετά από εκείνη την πρώτη φορά στο γιατρό.

Να σας συστηθώ και πάλι. Είμαι ο Σταύρος Θεράποντος, δεκαεπτά χρονών, μαθητής της τρίτης λυκείου και νίκησα τον καρκίνο.

Συγκλονιστικός ο μικρός. Μαχητής της ζωής. Αυτής της ζωής που κάποιοι θεωρούμε δεδομένη… αλλά δεν είναι…

Πηγή Είμαι ο Σταύρος. Είμαι 17 ετών μαθητής τρίτης λυκείου και μόλις νίκησα τον Καρκίνο

Η πρόγνωση του Σάκη Αρναούτογλου για ένα… πολικό σαββατοκύριακο

Μπορεί τις τελευταίες ημέρες ο καιρός να έχει αρχίσει να θυμίζει άνοιξη, ωστόσο, σε λίγα 24ωρα από σήμερα ο χειμώνα επιστρέφει και, μάλιστα, με άγριες διαθέσεις.
Η πτώση της θερμοκρασίας θα είναι ραγδαία, οι άνεμοι θα είναι πιο ισχυροί και το κρύο θα είναι τσουχτερό. Το σαββατοκύριακο, μάλιστα, όπως όλες οι προγνώσεις έχουν αρχίσει να δείχνουν θα είναι «λευκό»!
Ήδη από την Παρασκευή το βράδυ θα αρχίσει η επιδείνωση του καιρού βαθμιαία σε όλη την Ελλάδα. Ο Σάκης Αρναούτογλου, μάλιστα, δείχνει να είναι πλέον σίγουρος πως ειδικά το Σάββατο (από το μεσημέρι και μετά) η επέλαση του κρύου θα φέρει μαζί της ισχυρές χιονοπτώσεις που δεν αποκλείεται να φτάσουν ακόμα και σε παραθαλάσσιες περιοχές!
Με βάση την πρόγνωση του γνωστό μετεωρολόγου, από την επέλαση του χιονιά (σύμφωνα με τα μέχρι τώρα στοιχεία) δεν φαίνεται να εξαιρείται ούτε η Αθήνα!

Πηγή «Τα χιόνια θα φτάσουν μέχρι και τη θάλασσα»