19 May, 2019
Home / Lifestyle (Page 60)

Η Γκρέτα Θούνμπεργκ έχει ξεκινήσει μια μεγάλη μαθητική καμπάνια ευαισθητοποίησης για το κλίμα και μόλις έβγαλε τον πιο συγκλονιστικό λόγο στη βουλή της Ευρώπης.

Στο Ευρωκοινοβούλιο μίλησε η 16χρονη Γκρέτα Θούνμπεργκ, η έφηβη από τη Σουηδία που έχει συζητηθεί πολύ έντονα το τελευταίο διάστημα σε ολόκληρο τον κόσμο χάρη στο μεγάλο μαθητικό κίνημα που έχει οργανώσει με σκοπό την ευαισθητοποίηση για την κλιματική αλλαγή.

Η Γκρέτα που διεκδικεί το Νόμπελ Ειρήνης αφού προτάθηκε από τρεις βουλευτές της Σουηδικής και της Νορβηγικής βουλής μίλησε στο Σρασβούργο κάνοντας έκκληση προς όλους τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να λάβουν άμεση σοβαρά μέτρα σχετικά με την προστασία του κλίματος.

«Το σπίτι μας καταρρέει» επανέλαβε δραματικά πολλές φορές και με τρεμάμενη φωνή η Γκρέτα, μιλώντας στην επιτροπή για το Περιβάλλον του ΕΚ και υποστηρίζοντας ότι πρέπει να «πανικοβληθούν όπως θα πανικοβάλλονταν εάν υπήρχε μια φωτιά, σαν αυτήν που κατέστρεψε την Παναγία των Παρισίων». Το 2030, είπε, «θα φτάσουμε σε ένα σημείο δίχως επιστροφή για τον πολιτισμό μας», εκτός και αν προηγηθούν σημαντικές αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης της μείωσης τουλάχιστον κατά 50% των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.


Η Γκρέτα που διεκδικεί το Νόμπελ Ειρήνης αφού προτάθηκε από τρεις βουλευτές της Σουηδικής και της Νορβηγικής βουλής μίλησε στο Σρασβούργο κάνοντας έκκληση προς όλους τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να λάβουν άμεση σοβαρά μέτρα σχετικά με την προστασία του κλίματος. 

Η 16χρονη μαθήτρια, από την οποία ξεκίνησε το μαθητικό κίνημα για το κλίμα που έβγαλε στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές σε όλον τον κόσμο, προειδοποίησε για συγκεκριμένα φαινόμενα που δείχνουν την πορεία προς την καταστροφή του πλανήτη, όπως η εξαφάνιση των ειδών, η διάβρωση, η αποψίλωση των δασών και η μόλυνση των ωκεανών.

Όπως είπε, για όλα αυτά δεν είναι καλά ενημερωμένος ο κόσμος επειδή κανείς δεν φρόντισε να τους τα πει. Αναρωτήθηκε, επίσης, γιατί έχουν γίνει τρεις έκτακτες σύνοδοι κορυφής για το Brexit και καμία για το κλίμα. «Ο χρόνος τελειώνει και τίποτα δεν γίνεται. Γιατί καθυστερείτε»;, προειδοποίησε η Σουηδή μαθήτρια, σημειώνοντας πως η πιο συχνή απάντηση των πολιτικών είναι ότι δεν μπορούν δράσουν άμεσα γιατί τα «δραστικά» μέτρα προσκρούουν στην αντίσταση των ψηφοφόρων.

Αναφερόμενη στις επερχόμενες ευρωεκλογές, η Γκρέτα Θούνμπεργκ κάλεσε τους Ευρωπαίους πολίτες να ψηφίσουν με γνώμονα την κλιματική αλλαγή. «Πολλοί από μας που μας αφορά το κλίμα, δεν επιτρέπεται να ψηφίσουμε και δεν είμαστε σε θέση να διαμορφώσουμε τις αποφάσεις», είπε και ζήτησε από τους πολίτες να ψηφίσουν εκ μέρους των μαθητών που έχουν βγει στους δρόμους υπερασπιζόμενοι το κλίμα. «Μπορεί να είμαι μια απλή μαθήτρια, αλλά δεν μπορείτε να αγνοείτε την επιστήμη και όλα αυτά τα παιδιά. Σας ικετεύω μην αποτύχετε σε αυτό», κατέληξε η 16χρονη Γκρέτα.

Δες στο βίντεο την ομιλία της Θούνμπεργκ.

womantoc.gr

Πηγή «Το σπίτι μας καταρρέει». Η 16χρονη που διεκδικεί Νόμπελ Ειρήνης μιλάει στο Ευρωκοινοβούλιο

Το βραβείο Πούλιτζερ κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη φορά ο Έλληνας φωτορεπόρτερ Άλκης Κωνσταντινίδης με την ομάδα του Reuters για τη φωτογραφική κάλυψη της προσφυγικής κρίσης στα σύνορα των ΗΠΑ με το Μεξικό.

Σε ανακοίνωσή της η Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου Ελλάδος (ΕΑΞΤ) επισήμανε ότι «η Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου Ελλάδος με υπερηφάνεια ανακοινώνει ότι το μέλος της Άλκης Κωνσταντινίδης κέρδισε για δεύτερη φορά το βραβείο Πούλιτζερ, ως μέλος της φωτογραφικής ομάδας του Reuters που κάλυψε την προσφυγική κρίση στα σύνορα Μεξικού — ΗΠΑ».

THE PULITZER PRIZES / ALKIS KONSTANTINIDIS

«Στην επίσημη ιστοσελίδα των Βραβείων Πούλιτζερ έχουν δημοσιευτεί αναλυτικά τα ονόματα όσων διακρίθηκαν, αλλά και οι φωτογραφίες που ξεχώρισαν και συνεπώς απέσπασαν βραβείο για την κατηγορία «Breaking News Photography», μεταξύ των οποίων και φωτογραφίες με την υπογραφή του Άλκη Κωνσταντινίδη», πρόσθεσε.

Η διοργάνωση των Βραβείων Πούλιτζερ στο Instagram ανήρτησε στον λογαριασμό της στο Instagram ένα μήνυμα για τους νικητές από το προσωπικό του Reuters. Σύμφωνα με όσα γράφει στην ανάρτησή της, το βραβείο απονεμήθηκε «για τη ζωντανή και εντυπωσιακή οπτική αφήγηση του επείγοντος, της απελπισίας και της θλίψης των μεταναστών, ενώ ταξίδευαν προς τις ΗΠΑ από την Κεντρική και Νότια Αμερική».

Πηγή Βραβείο Πούλιτζερ στον Έλληνα φωτορεπόρτερ Άλκη Κωνσταντινίδη

Το ξαφνικό μπουρίνι που έπληξε το κέντρο της Αθήνας συνοδεύονταν από κεραυνούς προκαλώντας πανικό αλλά και μικροτραυματισμούς στην Ακρόπολη.

Ενας από τους κεραυνούς έπεσε πολύ κοντά στην Ακρόπολη και συγκεκριμένα στο Ερέχθειο, με αποτέλεσμα να τραυματίσει τέσσερις ανθρώπους.

Πρόκειται για δύο γυναίκες αρχαιοφύλακες και δύο τουρίστες οι οποίοι είναι ελαφρά τραυματίες.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες από την εκτόνωση του ηλεκτρικού φορτίου έσπασαν τζάμια και χαλίκια στον χώρο του εκδοτηρίου τα οποία έπεσαν επάνω τους.

Το ΕΚΑΒ έσπευσε για το βοήθεια και οι τραυματίες μεταβαίνουν προληπτικά για εξετάσεις στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός».

Πηγή Επεσε κεραυνός στην Ακρόπολη – Τέσσερις τραυματίες

Το όνομα της ηθοποιού είχε αναμειχθεί στην γνωστή υπόθεση που αφορούσε σε κύκλωμα κοκαϊνης στο Κολωνάκι 

Η Χριστίνα Παππά, μετά την αθώωση της για την υπόθεση με το σουσάδικο της κόκας στο Κολωνάκι, βρέθηκε σε τηλεοπτική εκπομπή, όπου μεταξύ άλλων μίλησε για την περιπέτεια της. Η ηθοποιός και επιχειρηματίας αναφέρθηκε στην υπόθεση, στην οποία είχε αναμειχθεί τόσο το δικό της όνομα όσο και εκείνο του γιου της, και όπως είπε τα δυο αυτά χρόνια, μέχρι να αποδειχθεί η αθωότητά τους, ήταν τα χειρότερα της ζωή της.

«Αισθανόμουν από την πρώτη στιγμή ότι δεν υπήρχε κάτι, αισθάνομαι δικαιωμένη και ευχαριστώ την ελληνική δικαιοσύνη η οποία είναι αμερόληπτη τελικά. Δύο χρόνια βασανιστικά, άσχημα. Να τρέχουμε στα νοσοκομεία, έχω τη μητέρα μου άρρωστη, να ακούμε διάφορα από τον κόσμο και λογικά οι άνθρωποι γιατί όταν βλέπον να γράφονται τόσα χωρίς να διευκρινίζεται τι και πως, όπως στη δική σας εκπομπή που από την πρώτη μέρα με στήριξες και από την πρώτη μέρα το πήρες επάνω σου. Χίλια ευχαριστώ Τατιάνα. Ήταν δυο χρόνια, τα πιο άσχημα της ζωής μου. Εύχομαι ούτε στον χειρότερό μου εχθρό να μην συμβεί. Μια ολόκληρη οικογένεια να τρέχουμε στα νοσοκομεία, να μας πιάνει η καρδιά μας, το κεφάλι μας. Ήμουν ζωντανή νεκρή για πρώτη φορά στη ζωή μου. Να προσπαθώ να κρατηθώ γιατί είχα και τον γιο μου, να φτάνω στα όρια της αυτοκτονίας…» ανέφερε για τις στιγμές που βίωσε ενώ εξήγησε πως το πιο σκληρό από όλα ήταν όταν είδε τον γιο της στο δικαστήριο όπου έπρεπε να απολογηθεί.

«Για τον Δημήτρη είμαι η μητέρα που αν δε γυρίσει ο γιος μου στο σπίτι δεν κοιμάμαι. Τον μεγάλωσα μόνη μου από 16χρονών, έχω δώσει τα πάντα για αυτό το παιδί και φαντάσου να το βλέπω στο ειδώλιο. Εύχομαι σε καμία μητέρα να μη βιώσει τέτοιο πράγμα. Ανέβηκε να απολογηθεί και τα είχε χαμένα. Άλλα τον ρωτούσαν και άλλα απαντούσε. Δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Όποιος έχει λάθος δεν μιλάει. Για τον γιο μου το είπα, κόβω το χέρι μου. Απέναντι στον Δημήτρη νιώθω ενοχές. Όφειλα να τον προστατέψω…»

Πηγή Η Χριστίνα Παππά μίλησε για την αθώωση της: «Πέρασα 2 χρόνια εφιαλτικά»

Το όνομα της ηθοποιού είχε αναμειχθεί στην γνωστή υπόθεση που αφορούσε σε κύκλωμα κοκαϊνης στο Κολωνάκι 

Η Χριστίνα Παππά, μετά την αθώωση της για την υπόθεση με το σουσάδικο της κόκας στο Κολωνάκι, βρέθηκε σε τηλεοπτική εκπομπή, όπου μεταξύ άλλων μίλησε για την περιπέτεια της. Η ηθοποιός και επιχειρηματίας αναφέρθηκε στην υπόθεση, στην οποία είχε αναμειχθεί τόσο το δικό της όνομα όσο και εκείνο του γιου της, και όπως είπε τα δυο αυτά χρόνια, μέχρι να αποδειχθεί η αθωότητά τους, ήταν τα χειρότερα της ζωή της.

«Αισθανόμουν από την πρώτη στιγμή ότι δεν υπήρχε κάτι, αισθάνομαι δικαιωμένη και ευχαριστώ την ελληνική δικαιοσύνη η οποία είναι αμερόληπτη τελικά. Δύο χρόνια βασανιστικά, άσχημα. Να τρέχουμε στα νοσοκομεία, έχω τη μητέρα μου άρρωστη, να ακούμε διάφορα από τον κόσμο και λογικά οι άνθρωποι γιατί όταν βλέπον να γράφονται τόσα χωρίς να διευκρινίζεται τι και πως, όπως στη δική σας εκπομπή που από την πρώτη μέρα με στήριξες και από την πρώτη μέρα το πήρες επάνω σου. Χίλια ευχαριστώ Τατιάνα. Ήταν δυο χρόνια, τα πιο άσχημα της ζωής μου. Εύχομαι ούτε στον χειρότερό μου εχθρό να μην συμβεί. Μια ολόκληρη οικογένεια να τρέχουμε στα νοσοκομεία, να μας πιάνει η καρδιά μας, το κεφάλι μας. Ήμουν ζωντανή νεκρή για πρώτη φορά στη ζωή μου. Να προσπαθώ να κρατηθώ γιατί είχα και τον γιο μου, να φτάνω στα όρια της αυτοκτονίας…» ανέφερε για τις στιγμές που βίωσε ενώ εξήγησε πως το πιο σκληρό από όλα ήταν όταν είδε τον γιο της στο δικαστήριο όπου έπρεπε να απολογηθεί.

«Για τον Δημήτρη είμαι η μητέρα που αν δε γυρίσει ο γιος μου στο σπίτι δεν κοιμάμαι. Τον μεγάλωσα μόνη μου από 16χρονών, έχω δώσει τα πάντα για αυτό το παιδί και φαντάσου να το βλέπω στο ειδώλιο. Εύχομαι σε καμία μητέρα να μη βιώσει τέτοιο πράγμα. Ανέβηκε να απολογηθεί και τα είχε χαμένα. Άλλα τον ρωτούσαν και άλλα απαντούσε. Δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Όποιος έχει λάθος δεν μιλάει. Για τον γιο μου το είπα, κόβω το χέρι μου. Απέναντι στον Δημήτρη νιώθω ενοχές. Όφειλα να τον προστατέψω…»

Πηγή Η Χριστίνα Παππά μίλησε για την αθώωση της: «Πέρασα 2 χρόνια εφιαλτικά»

Ροχαλητό. Είναι το «ενοχλητικό» σημείο πολλών, κατά τα άλλα, επιτυχημένων σχέσεων.

Αλλά όταν ο σύντροφος σου ακούγεται στο κρεβάτι σαν σκουριασμένη εξάτμιση, στις 3 το πρωί και σε ξυπνά συνέχεια από τον γλυκό σου ύπνο, το ροχαλητό γίνεται κάτι παραπάνω από μια ενόχληση. Μπορεί να σηματοδοτήσει επίμονα προβλήματα υγείας και ίσως ακόμη και να σε κάνει να ξανασκεφτείς τα οφέλη της ζωής σας ως ζευγάρι.

Τί μπορείτε λοιπόν να κάνετε εσύ και ο σύντροφός σου, σχετικά με αυτό;

Πρώτον, καλό είναι να αναγνωρίσεις ότι πρόκειται για ένα φυσικό πρόβλημα και όχι κάτι που κάνει επίτηδες. Σχεδόν όλοι ροχαλίζουν περιστασιακά, και περίπου το ένα τρίτο από μας, το κάνει τακτικά.

Αυτό συμβαίνει όταν οι ιστοί στη ανώτερη αναπνευστική οδό δονούνται. Όταν κοιμόμαστε, οι μύες και ο μαλακός ιστός στο πίσω μέρος του λαιμού, χαλαρώνουν και η αναπνευστική οδός μπορεί να παρεμποδιστεί. Η δόνηση προκαλεί το θόρυβο, σύμφωνα με την Harly Greenberg, πνευμονολόγο και ιατρική διευθύντρια του Healthwell Sleep Health Center στο Manhasset της Νέας Υόρκης.

Το ροχαλητό γενικά επιδεινώνεται με την ηλικία και οι άνδρες συνήθως ροχαλίζουν περισσότερο από τις γυναίκες, τουλάχιστον μέχρι να φτάσουν οι γυναίκες στην εμμηνόπαυση. Τότε, συμβαίνει περίπου εξίσου, λέει η Greenberg. Είναι επίσης πιο κοινό εάν είστε υπέρβαροι, επειδή η μεγαλύτερη περιφέρεια του αυχένα σημαίνει στενότερη αναπνευστική οδό. Λίπος εμφανίζεται επίσης στο πίσω μέρος της γλώσσας και μπορεί να επιδεινώσει την απόφραξη της αναπνευστικής οδού. Το ροχαλητό μπορεί επίσης να προκληθεί από άλλες φυσικές καταστάσεις, όπως άσθμα, παρεκκλίνον διάφραγμα, κρύωμα ή ιγμορίτιδα.

Θα μπορούσε, επίσης, να σημαίνει και ένα πιο σοβαρό ζήτημα.

«Αν υπάρχει μη αναζωογονητικός ύπνος, υπνηλία κατά τη διάρκεια της ημέρας και παρατηρούνται παύσεις στην αναπνοή, τότε πρέπει να υπάρξει μια μεγαλύτερη ανησυχία ότι δεν είναι απλώς το ροχαλητό», δήλωσε η Greenberg στο Considerable.

Οι σύντροφοι όσων ροχαλίζουν, κοιμούνται μια ώρα λιγότερο κάθε βράδυ σε σχέση με τους συντρόφους όσων δεν ροχαλίζουν, σύμφωνα με το Snoring Center στο Ντάλας.

Το επίμονο ροχαλητό μπορεί να είναι ένα σημάδι αποφρακτικής άπνοιας στον ύπνο (OSA), μια σοβαρή κατάσταση, που πλήττει έως και 1 στους 15 ενήλικες.

Ανεξαρτήτως του λόγου, το να ξυπνάς τη νύχτα από το ροχαλητό του συντρόφου σου, επηρεάζει τα πάντα, από την οικειότητα έως την υγεία του εγκεφάλου, λένε οι ειδικοί στον ύπνο.

«Κατά τον βαθύ ύπνο, ο εγκέφαλος καθαρίζει από τοξίνες που θα μπορούσαν να συμβάλουν σε μακροχρόνιους κινδύνους άνοιας και νόσου Αλτσχάιμερ», λέει η Greenberg. «Έτσι ο ανεπαρκής χρόνος ύπνου και η ανεπαρκής ποιότητα του ύπνου μπορεί τελικά να είναι παράγοντες κινδύνου για αυτές τις νευροεκφυλιστικές καταστάσεις που επηρεάζουν τους ανθρώπους αργότερα στη ζωή τους».

Εάν δεν έχεις βρει άλλη λύση, ίσως να έχεις καταφύγει στη λύση της ξεχωριστής κρεβατοκάμαρας ή να κοιμάσαι στον καναπέ του σαλονιού, σε αναζήτηση ενός αξιοπρεπούς ύπνου. Αλλά αυτό δεν βοηθά τη σχέση σου.

Πολλά ζευγάρια που έχουν υποστεί στέρηση ύπνου αναφέρουν ως συμπτώματα τη συνεχόμενη ευερεθιστότητα, το άγχος, την κατάθλιψη, την εξάντληση και γενικά την αίσθηση της μιζέριας.

Οι παρακάτω 10 στρατηγικές μπορεί να βοηθήσουν να έχεις έναν πιο ξεκούραστο ύπνο σε περίπτωση που ο σύντροφος σου ροχαλίζει.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνεις εσύ για τον εαυτό σου και ο σύντροφος σου για σένα, για να περιορίσει το ροχαλητό και να σε αφήσει να κοιμηθείς:

1. Αλλαγή της θέσης ύπνου
Μόλις αποκλειστεί η περίπτωση υπνικής άπνοιας, το πρώτο πράγμα που πρέπει να δοκιμάσει κανείς είναι να μην κοιμάται ανάσκελα. Υπάρχουν ειδικά μαξιλάρια που αλλάζουν τη θέση του ύπνου και μπορεί να βοηθήσουν πολύ τον σύντροφο σου να μην κοιμάται ανάσκελα, σύμφωνα με την Greenberg. Τα ρυθμιζόμενα κρεβάτια μπορούν επίσης να βοηθήσουν

2. Επιλογή των κατάλληλων προϊόντων
Υπάρχει στο εμπόριο μια σειρά συσκευών «αντι-ροχαλητού». Δυστυχώς, οι περισσότερες από αυτές τις συσκευές δεν αποδεικνύεται κλινικά ότι δουλεύουν.

3. Χρήση mouth guard
Μία συσκευή που φαίνεται να βοηθάει καθώς μετακινεί τη σιαγόνα προς τα εμπρός. Η Greenberg πιστεύει ότι είναι η πιο αποτελεσματική θεραπεία για την ήπια διαταραχή της αναπνοής κατά τον ύπνο.

4. Καθαρισμός του ιγμόρειου
Εάν ο σύντροφός σου υποφέρει από κρυολόγημα, αλλεργίες ή άλλες καταστάσεις του ιγμόρειου και του ρινικού κόλπου, θα πρέπει να καθαρίζει τον ρινικό κόλπο πριν πέσει για ύπνο.

5. Να αποφεύγει τα τρόφιμα και το αλκοόλ κοντά στην ώρα του ύπνου
Η Greenberg προτείνει να μην τρώει ο σύντροφος σου ή να πίνει αλκοόλ για τουλάχιστον μία ώρα πριν από τον ύπνο. Το αλκοόλ, ειδικότερα, μπορεί να επιδεινώσει το ροχαλητό.

6. Να κόψει το κάπνισμα
Εάν ο σύντροφος σου καπνίζει, καλό είναι να προσπαθήσει να το κόψει. Εκτός από όλα τα άλλα κακά του καπνίσματος, προκαλεί ρινική και πνευμονική συμφόρηση, οδηγώντας σε … περισσότερο ροχαλητό.

7. Να χάσει βάρος
Η παχυσαρκία μπορεί να προκαλέσει ροχαλητό και το ροχαλητό μπορεί να προκαλέσει παχυσαρκία, σύμφωνα με την SnoreLab, κατασκεάστρια εταιρία μιας εφαρμογής ανάλυσης ροχαλητού για smartphones. Η απώλεια λίγων κιλών μπορεί να μειώσει δραστικά τόσο το κανονικό ροχαλητό όσο και την υπνική άπνοια.

8. Συσκευή λευκού θορύβου
Μια συσκευή λευκού θορύβου μπορεί να εξομαλύνει τους ήχους του ροχαλητού του συντρόφου σου και να σε βοηθήσει να κοιμηθείς πιο γρήγορα.

9. Δοκίμασε ωτοασπίδες
Οι μαλακές ωτοασπίδες είναι ένα άλλο τέχνασμα που βοηθά στην παρεμπόδιση του θορύβου και στον βαθύτερο ύπνο.

10. Επίσκεψη σε ειδικό
Τελικά μπορεί να χρειαστεί συνδυασμός στρατηγικών για την ανακούφιση του προβλήματος του ροχαλητού. Εάν δεν μπορείτε να το λύσετε μόνοι σας, μιλήστε σε έναν επαγγελματία υγείας σχετικά με τις διαθέσιμες επιλογές θεραπείας.

Πηγή 10 τρόποι για να καταφέρεις να κοιμηθείς όταν ο σύντροφος σου ροχαλίζει

Ο ατρόμητος ιερέας Ζαν-Μαρκ Φουρνιέ ρίσκαρε τη ζωή του και τα έβαλε κυριολεκτικά με τις τεράστιες φλόγες που με λύσσα κατάπιναν την Παναγία των Παρισίων και έσωσε το Ακάνθινο Στεφάνι του Ιησού αλλά και άλλους ανεκτίμητους θησαυρούς.

Ο πατέρας Φουρνιέ, αποτέλεσε μέρος της «ανθρώπινης αλυσίδας» που σχημάτισαν οι άνδρες των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης και με αυτοθυσία και αυταπάρνηση έσωσαν από την πύρινη λαίλαπα τους θησαυρούς που βρίσκονταν μέσα στην Παναγία των Παρισίων, σύμφωνα με τα όσα αναφέρει η εφημερίδα Sun.

H ιστορία του Ακάνθινου Στεφανιού

Οι εκατομμύρια επισκέπτες που πηγαίνουν στη Notre Dame δεν έχουν επαφή με το στεφάνι, όμως, πρόκειται για ένα μοναδικό κειμήλιο. Έχει πάνω του περίπου 70 αγκάθια, περιβάλλεται από ένα χρυσό νήμα και βρίσκεται σε μια κρυστάλλινη λειψανοθήκη. Το ακάνθινο στεφάνι εκτίθεται μόνο τις Παρασκευές και κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής, αλλά και τη Μεγάλη Παρασκευή.

Η δήμαρχος του Παρισιού, Άν Ινταλγκό ανέβασε μία φωτογραφία στο Twitter και είπε ότι αστυνομικοί και διασώστες σχημάτισαν «ανθρώπινη αλυσίδα» για να σώσουν τα έργα τέχνης και τα θρησκευτικά κειμήλια, μεταξύ των οποίων το Ακάνθινο Στεφάνι και ο χιτώνας του Αγίου Λουδοβίκου.

Ποιος είναι ο ιερέας Φουρνιέ

Ο πατέρας Φουρνιέ είναι απόλυτος ήρωας», είπε ένα μέλος των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης και συνέχισε: «Δεν έδειξε κανέναν φόβο καθότι αναζήτησε τα κειμήλια μέσα στον καθεδρικό ναό και βγήκε αφότου βεβαιώθηκε ότι σώθηκαν. Ασχολείται καθημερινά με τη ζωή και το θάνατο και δεν δείχνει κανένα φόβο».

O Ετιέν Λορεϊγιέρ, συντάκτης του καθολικού τηλεοπτικού δικτύου KTO της Γαλλίας, δήλωσε ότι ο Φουρνιέ «πήγε μαζί με τους πυροσβέστες στην εκκλησία για να σώσει το στέμμα από αγκάθι και το ευλογημένο εξαπτέρυγο».

Πρωταγωνιστής και στην τραγωδία του Μπατακλάν

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο ιερέας βοηθάει καθοριστικά τον λαό του Παρισιού κατά τη διάρκεια μιας εθνικής τραγωδίας. Ο ίδιος είχε βρεθεί στο θέατρο Μπατακλάν, στις 13 Νοεμβρίου 2015, όταν τρομοκράτες του ισλαμικού κράτους δολοφόνησαν 89 άτομα κατά τη διάρκεια συναυλίας, χρησιμοποιώντας όπλα και εκρηκτικά.

Ο ιερέας προσευχόταν για τους νεκρούς και παρηγορούσε εκείνους που τραυματίστηκαν ή είχαν χάσει τους αγαπημένους τους. «Έδωσα συλλογική παρηγοριά, όπως με έχει εξουσιοδοτήσει η Καθολική Εκκλησία», δήλωσε ο Φουρνιέ εκείνη την εποχή.

Ο πατέρας Φουρνιέ, ηλικίας περίπου 50 ετών, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως καθολικός ιερέας στη Γερμανία και στη συνέχεια μετακόμισε στο διαμέρισμα Σαρτ της Γαλλίας.

Εντάχθηκε στην επισκοπή των Ενόπλων Δυνάμεων το 2004, προσφέροντας επτά χρόνια εργασίας με το στρατό σε όλο τον κόσμο. Στο Αφγανιστάν επιβίωσε από μια ενέδρα στην οποία σκοτώθηκαν 10 στρατιώτες.

Πηγή Παναγία των Παρισίων: Ο ιερέας – ήρωας που έσωσε το Ακάνθινο Στεφάνι

Σε σχετικά άρθρο που δημοσίευσε η ίδια στην εφημερίδα «Καθημερινή» υπό τον τίτλο “Γιατί πρέπει να περικοπούν οι συντάξεις” η οικονομολόγος, πρώην στέλεχος του ΔΝΤ και senior scholar στο Centre for International Governance Innovation (CIGI), κ. Μιράντα Ξαφά επιχειρηματολογεί υπέρ των περικοπών στις συντάξεις.

Κατά την κ. Ξαφά «…αντικοινωνική και αντιαναπτυξιακή θα ήταν η μη περικοπή των συντάξεων» και σταχυολογεί τους εξής λόγους στο άρθρο της στην «Καθημερινή»:

«Αλληλεγγύη μεταξύ των γενεών: Ο νόμος Κατρούγκαλου (Ν. 4387/ 2016) μείωσε σημαντικά τις νέες συντάξεις που εκδίδονται μετά τις 12/5/2016, αλλά διατήρησε ανέπαφες τις συντάξεις που εκδόθηκαν πριν από αυτό το ορόσημο. Η διατήρηση της «προσωπικής διαφοράς» για τους παλαιούς συνταξιούχους σημαίνει ότι ένας νέος συνταξιούχος με τα ίδια χρόνια προϋπηρεσίας και τις ίδιες εισφορές μπορεί να εισπράττει σύνταξη «κομμένη» έως 40%! Οι μειώσεις των συντάξεων μέχρι 18% από 1/1/2019 που θα προκύψουν από την περικοπή της «προσωπικής διαφοράς» αποκαθιστούν σε κάποιο βαθμό την ισορροπία μεταξύ των γενεών. Από 1/1/2023 που «ξεπαγώνουν» οι συντάξεις, κάθε αύξηση στο ποσό της καταβαλλόμενης σύνταξης λόγω «ρήτρας ανάπτυξης» θα συμψηφίζεται με το υπόλοιπο της προσωπικής διαφοράς μέχρι την πλήρη εξάλειψή της. Μόνο τότε οι παλαιοί συνταξιούχοι θα εξισωθούν πλήρως με τους νέους.

«Ρετιρέ» και ευγενή ταμεία: Ενα μεγάλο τμήμα των «παλαιών» συνταξιούχων (προ Μαΐου 2016) που προστατεύονται από την «προσωπική διαφορά» του κ. Κατρούγκαλου αποτελείται από αυτούς που βγήκαν στη σύνταξη μεταξύ 50 και 62 ετών, με συντάξεις που ξεπερνούσαν κατά πολύ τις εισφορές τους. Περιλαμβάνουν τα «ρετιρέ» των ΔΕΚΟ και των τραπεζών, καθώς και συνταξιούχους των «ευγενών ταμείων» που χρηματοδοτούνταν από φόρους υπέρ τρίτων, όπως τα ταμεία των δικηγόρων, μηχανικών, και δημοσιογράφων. Τα τελευταία στοιχεία που αποτυπώνονται στη βάση δεδομένων ΗΛΙΟΣ (Μάρτιος 2018) δείχνουν ότι οι συνταξιούχοι γήρατος κάτω των 66 ετών είναι το 20% του συνόλου (391.221 επί συνόλου 1.965.427), αλλά τους αναλογεί το 25% της συνταξιοδοτικής δαπάνης (5,8 δισ. ευρώ επί συνόλου 23,2 δισ.). Σε μηνιαία βάση, η μέση σύνταξη των συνταξιούχων κάτω των 66 ετών ανέρχεται σε 1.242 ευρώ, ενώ η μέση σύνταξη των άνω των 66 είναι μόλις 918 ευρώ. Είναι κοινωνικά δίκαιο αυτό; Οι περικοπές που έρχονται από 1/1/2019 ορθώς θα θίξουν κυρίως τους σχετικά νέους συνταξιούχους που εισπράττουν συντάξεις πολύ πάνω από τον μέσο όρο.

Οι συντάξεις επιβαρύνουν την παραγωγή: Σε ένα αναδιανεμητικό ασφαλιστικό σύστημα χωρίς αποθεματικά, όπως το ελληνικό, οι συντάξεις επιβαρύνουν τους εργαζόμενους που καταβάλλουν εισφορές. Το ακάλυπτο τμήμα των υποχρεώσεων του συνταξιοδοτικού συστήματος καλυπτόταν με δανεισμό πριν από την κρίση και με φορολογικά έσοδα τώρα που ισχύουν ασφυκτικοί δημοσιονομικοί περιορισμοί. Εχει υπολογιστεί ότι το 70% της αύξησης του δημοσίου χρέους τη δεκαετία 2000-10 προήλθε από τις συντάξεις. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΝΤ, η δαπάνη για συντάξεις αυξήθηκε από 14,8% του ΑΕΠ το 2010 σε 17,7% το 2015, καθώς οι συντάξεις μειώθηκαν λιγότερο από το ΑΕΠ. Η καταστροφική διαπραγμάτευση του 2015 βύθισε την οικονομία σε ύφεση, εντείνοντας το πρόβλημα. Μετά τη μεταρρύθμιση Κατρούγκαλου η δαπάνη για συντάξεις παραμένει πάνω από 16% του ΑΕΠ, πολύ πάνω από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ε.Ε., ενώ οι εισφορές καλύπτουν λιγότερο από τις μισές υποχρεώσεις. Οι πιστωτές θεωρούν ότι η περικοπή των συντάξεων είναι απαραίτητη για τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού, που συνδέεται άμεσα με τη βιωσιμότητα του χρέους. Προσβλέπουν σε μία εκ βάθρων αναδιάρθρωση των δαπανών και των εσόδων του Δημοσίου για να γίνουν πιο φιλικά προς την ανάπτυξη και να δημιουργηθεί δημοσιονομικός χώρος για κοινωνικές δαπάνες. Δεν είναι δυνατόν το ένα πέμπτο των φορολογικών εσόδων να επιδοτεί το ασφαλιστικό σύστημα τη στιγμή που λείπουν βασικές προμήθειες από τα νοσοκομεία και τα μισά λεωφορεία στην Αθήνα να μην κυκλοφορούν λόγω έλλειψης ανταλλακτικών. Είναι πολύ απίθανο επομένως οι πιστωτές να αποδεχθούν «ισοδύναμα» μέτρα αντί για περικοπή συντάξεων, ακόμη και αν επιτυγχάνεται ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ. Από την πλευρά των εσόδων, η μείωση του αφορολόγητου το 2020 στοχεύει στη διεύρυνση της φορολογικής βάσης, ώστε να υπάρξει δυνατότητα μείωσης των αντιαναπτυξιακών φόρων και των εισφορών που επιβαρύνουν την παραγωγή.

Ο κ. Τσίπρας προφανώς δεν αντιλαμβάνεται την επιτακτική ανάγκη μείωσης των συντάξεων. Ερωτώμενος σχετικά απαντάει ότι στη μεταμνημονιακή εποχή η κυβέρνηση θα αποφασίζει με ποια μέτρα θα πετυχαίνει τους στόχους για το πρωτογενές πλεόνασμα (πράγμα που ίσχυε και στη μνημονιακή εποχή, γι’ αυτό έχουμε υπερφορολόγηση και κρατικές δαπάνες σε σουηδικά επίπεδα χωρίς τις αντίστοιχες υπηρεσίες)…

Ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνησή του απλώς παίζουν πολιτικά παιχνίδια κλείνοντας το μάτι στους ψηφοφόρους. Ας μην απορούμε λοιπόν γιατί οι κεφαλαιαγορές αποτιμούν το ελληνικό ρίσκο διπλάσιο από το ιταλικό και τριπλάσιο από το πορτογαλικό, όπως αυτό καταγράφεται στο spread των κρατικών ομολόγων. Τα πισωγυρίσματα στις μεταρρυθμίσεις υποσκάπτουν την αξιοπιστία της χώρας και την πολυπόθητη επιστροφή στην κανονικότητα και στις αγορές».

Πηγή Μιράντα Ξαφά: «Οι συντάξεις πρέπει να κοπούν κι άλλο, τρώνε όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας»

Το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου θα συναντούν από σήμερα όσοι οδηγοί περνούν στο κέντρο της Αθήνας από τη συμβολή των οδών Βασιλίσσης Όλγας και Αμαλίας καθώς ολοκληρώθηκαν οι εργασίες τοποθέτησής του.

Πρόκειται για τον έφιππο αδριάντα του μεγάλου Μακεδόνα στρατηλάτη, το οποίο έχει φιλοτεχνήσει ο γλύπτης Γιάννης Παππάς και είχε αποκτηθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού του 1993 και στη συνέχεια δωρίστηκε στο Δήμο Αθηναίων.



Παρών στις εργασίες τοποθέτησης του αγάλματος, απέναντι από το άγαλμα του Λόρδου Βύρωνα, στην ειδική βάση που είχε ήδη εγκατασταθεί στο σημείο, ήταν και ο αντιδήμαρχος Αθήνας, Γιώργος Αποστολόπουλος.

Πηγή Τοποθετήθηκε το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στο κέντρο της Αθήνας

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης αισθάνεται πιο άνετα όταν γράφει, παρά όταν μιλάει. Όχι τραγούδια, αλλά κείμενα. 

«Σταμάτησα όμως, διότι δεν βοηθάνε σε τίποτε. Προκαλούν είτε υπερενθουσιώδεις αντιδράσεις θεοποίησης είτε ακραίες αντιδράσεις, μίσους. Δεν υπάρχει περιθώριο για συζήτηση στη μέση». Οπότε, μας ανοίγει παράθυρο για να ρίξουμε αδιάκριτες ματιές σε αυτό που ο ίδιος ονομάζει «το υπόγειο του τρελού». Εκεί, όπου τις νύχτες τον επισκέπτεται η μούσα. «Γίνομαι παλαβός, όταν φτιάχνω μουσική. Παραμιλάω, βγάζω άναρθρους ήχους, αρπάζω το μολύβι, το παρατάω, πιάνω το ποτήρι για να πιω, το κρατάω μισή ώρα, τέτοια. Θα ανησυχήσω πολύ, αν βάλω μία κάμερα να με καταγράφει, αργά το βράδυ που με πιάνει η τρέλα».

-Πέρασαν 4,5 χρόνια, από τότε που κυκλοφόρησε η «Μικρή Βαλίτσα». Πότε θα γεμίσει ξανά με τραγούδια;

Έχω διάφορες σκέψεις, λέξεις και νότες σημειωμένες σε σκόρπια χαρτάκια δεξιά κι αριστερά. Πρέπει να βρω ησυχία, να είμαι μόνος, να μην περιμένει κάποιος κάτι άμεσα από μένα. Αργά το βράδυ, βρίσκω τον εαυτό μου. Γράφω όταν βαριέμαι! Όταν η ζωή απουσιάζει. Αλλιώς αισθάνομαι ότι είναι ύβρις το να την παραμερίσεις για να την επινοήσεις εξαρχής ή να την περιγράψεις σε ένα τραγούδι. Άλλοι συνάδελφοι γράφουν σε αεροπλάνα και σε λεωφορεία. Εγώ πρέπει να είμαι μόνος και να μην έχω κάτι άλλο να κάνω. Δεν είμαι τραγουδοποιός παντός καιρού.

Και τι καιρό πρέπει να κάνει, για να έρθει η μούσα;

Το φθινόπωρο, όταν όλα κλείνουν, εγώ ανοίγω. Μου φαίνεται αστείο, όταν μου λένε ότι τα τραγούδια μου είναι λυπητερά (σ.σ.: γελάει). Φαντάζομαι ότι έχουν δίκιο, αλλά εγώ δεν μπορώ να το δω αυτό. Είμαι άνθρωπος αισιόδοξος, ανοιχτός και κοινωνικός. Κάθε τραγούδι έχει εκ φύσεως τη χαρά της μοιρασιάς. Το γράφω αρχικά για να το ακούσω ο ίδιος, αλλά δεν είμαι μόνος, απευθύνομαι σε κάποιον. Και δεν με απασχολεί το αν θα αρέσει αυτό που γράφω. Στον φίλο σου λες αυτό που θέλεις να του πεις, δίχως να νοιάζεσαι αν θα του αρέσει.

Ναι, αλλά πρέπει και να πουλήσει.

Γλίτωσα νωρίς από αυτό το άγχος. Η εμπορική επιτυχία ήρθε με τους πρώτους δίσκους, όταν ήμουν ακόμα 23 χρονών. Δεν χρειάστηκε να παλέψω για αυτήν. Ήρθε μόνη της, σαν δώρο και ταυτόχρονα σαν πρόβλημα. Μέχρι τότε, ό,τι αγαπούσα δεν αφορούσε τους πολλούς. Ξαφνιάστηκα. Και σιγά-σιγά κατάλαβα ότι ξεκινούσε ένας αγώνας να ζήσω με τους όρους μου. Αγωνίστηκα πολύ για να μειώσω το κοινό μου!

Αντιλαμβάνεσαι, βέβαια, ότι αυτό που λες είναι οξύμωρο.

Καθόλου! Με τις επιλογές μου και τον τρόπο που στάθηκα στα χρόνια, ελαττώθηκε η προσέλευση, αλλά βελτιώθηκε η ποιότητα των ακροατών. Το κέρδος είναι πολύ μεγάλο. Ήθελα να μοιραστώ κάτι ουσιαστικό. Πρέπει ο δημιουργός να είναι επιπέδου Σαίξπηρ, για να παραδώσει κάτι που να αφορά τους πάντες. Δεν προτιμώ χώρους όπου πηγαίνει ο άλλος για να πει τα νέα του με τους φίλους του. Δεν με προσβάλλει προσωπικά αυτό, άλλωστε έχω υποβάλει τη ζωή με σε πολύ χειρότερες δοκιμασίες, αλλά αισθάνομαι ότι ευτελίζει την τέχνη που υπηρετώ. Στα χρόνια πριν τον ηλεκτρισμό, γίνονταν πανηγύρια στα χωριά με πεντακόσια άτομα κοινό, ένα βιολί και ένα λαούτο. Το έχω δει με τα μάτια μου στην Ινδία, σε γιορτή με δύο χιλιάδες κόσμο. Χωρίς μικρόφωνα, και ακούγαμε όλοι. Αυτή είναι η ανάσα της ανθρωπότητας ανά τους αιώνες. Σήμερα βαράνε χιλιάδες βατ και δεν ακούει κανείς.

Και η μουσική τείνει να γίνει χαλί, χωρίς να την ακούει κανείς.

Ναι. Υποχρεωτική ακρόαση στο ταξί, στο σούπερ μάρκετ, στην τηλεόραση. Κατήντησε μια ενοχλητική συνοδεία. Ακούς, και ταυτόχρονα πλένεις τα πιάτα, μιλάς στο τηλέφωνο ή χαζεύεις στο Facebook. Ο ακροατής δεν είναι ούτε πελάτης, ούτε κομπάρσος σε μια συναυλία, αλλά πρωταγωνιστής. Με ενδιαφέρει η συμμετοχή του. Όταν ο ίδιος πηγαίνω σε συναυλίες άλλων, είμαι δοσμένος σε αυτό που ακούγεται, συνδημιουργός. Η ψυχή μου, είτε βρίσκομαι επί σκηνής, είτε στο ακροατήριο, είναι πραγματικά εκεί. Όταν γράφω μουσική, άλλωστε, γράφω κυρίως για να την ακούσω ο ίδιος. Οπότε, και ο δημιουργός σαν ακροατής δημιουργεί.

Πάντως δεν πηγαίνεις συχνά σε συναυλίες συναδέλφων.

Με το ζόρι πηγαίνω καμιά φορά στις δικές μου! Μένω και μακριά, εκατοντάδες χιλιόμετρα από την Αθήνα. Μου λείπουν οι συναυλίες, όπως και το θέατρο, που το έχω σπουδάσει. Μου λείπει το σινεμά. Δεν μου λείπουν τόσο όμως ώστε να βγω από το σπίτι. Όταν είσαι γονιός, η νύχτα στο σπίτι είναι ιερή, με τον ύπνο των παιδιών. Τη χάνω αυτή την ευτυχία όταν περιοδεύω. Όποτε λοιπόν επιστρέφω στη βάση μου, μου φαίνεται παράδοξο να βγω έξω.

Και δεν μπορείς να αυξήσεις ξανά το κοινό, εάν το θελήσεις;

Δεν μπορώ να συνθέσω κατά παραγγελία, ακόμα και αν αυτή η παραγγελία προέρχεται από τον εαυτό μου. Εάν προσπαθήσω να φτιάξω κάτι για όλους, δεν θα αφορά κανέναν. Εάν γράψω ένα τραγούδι που με αφορά πραγματικά, ίσως να αγγίξει τελικά κάποιους. Όταν ξεκινάω, δεν ξέρω καν για ποιο πράγμα γράφω. Βλέπω μπροστά μου να γεννιέται ένα καινούριο πλάσμα. Εκείνη την ώρα είμαι τρελός. Παραμιλάω άναρθρα, πιάνω το μολύβι, το παρατάω, παίρνω το ποτήρι να πιω, το ξεχνάω σηκωμένο μισή ώρα. Αν βάλω μια κάμερα να με καταγράψει, θα ανησυχήσω πολύ παρακολουθώντας το βίντεο. Χωρίς τρέλα όμως, τι τραγούδι να γράψεις;

-Έστω ότι μπαίνει στο δωμάτιο κάποιος που δεν σε γνωρίζει και σου ζητάει να διαλέξεις ένα τραγούδι για να καταλάβει ποιος είσαι.

Θα πω ένα μεσαιωνικό κυπριακό τραγούδι. Εκεί εντοπίζω τη ρίζα μου. Αποτελώ μια συνέχεια των τροβαδούρων που περιόδευαν με ένα όργανο την αχανή επικράτεια πριν από 500 ή 1000 χρόνια και μετέφεραν θρύλους, παραδόσεις, αισθήματα, πανωλεθρίες, θριάμβους, όνειρα και πραγματικότητες. Στο ρεπερτόριό τους περιλάμβαναν το σπουδαίο που συνέβη στην άλλη άκρη της αυτοκρατορίας και το ασήμαντο που συνέβη στο διπλανό χωριό. Αυτό που συνέβη στον κόσμο και αυτό που συνέβη μέσα τους.

-Θα μπορούσες να κάνεις καριέρα τραγουδώντας συνεχώς τα ίδια και τα ίδια;

Μπορώ να αλλάζω ενορχηστρώσεις και στυλ συνεχώς. Το να αλλάζεις ύφος στη μουσική, είναι σαν να αλλάζεις ρούχα στο ίδιο σώμα. Δεν με απασχολεί όμως το ύφος, αλλά ο χαρακτήρας. Αυτός δεν περιγράφεται με λόγια. Τα σκόρπια σπαράγματα που σου έλεγα νωρίτερα, θα τα βάλω κάποια στιγμή στη σειρά, να γνωρίσω το πρόσωπό τους. Πού συγκρούονται και πού διαφωνούν; Πού ανθίζουν; Τι χαρακτήρα έχουν; Αυτό τον χαρακτήρα, και όχι το εκάστοτε ύφος, καλούνται να αναδείξουν οι μουσικοί. Ξέρεις, στα μαγαζιά της νύχτας υπάρχει ξεχωριστό καμαρίνι που γράφει «καλλιτέχνης» και άλλο που γράφει «μουσικοί». Λες και δεν είναι αυτοί καλλιτέχνες…

-Πώς φαντάζεσαι τον μέσο ακροατή σου;

Ελπίζω ότι ο μέσος ακροατής μου βρίσκει στιγμές μέσα στη μέρα για να συνομιλήσει με τον εαυτό του, να κοιτάξει βαθιά το παιδί του, να χαμογελάσει στον περιπτερά. Μου δίνει μεγάλη χαρά η ευρύτητα του ακροατηρίου. Στα 23 μου, όταν είχα κοτσίδα και φορούσα σκουλαρίκια, το 80% του κοινού το αποτελούσαν κορίτσια. Ωραία ήταν. Τώρα είναι μοιρασμένο, και βλέπεις παιδιά 10 χρονών, φρικιά, τραπεζικούς, μέχρι ανθρώπους στα 85 τους. Άλλαξε και ο τρόπος που με πλησιάζουν. «Γεια σου ρε μεγάλε», μου φώναζαν παλιά. Τότε είχα θαυμαστές, και η επαφή ήταν πιο στιγμιαία και επιθετική. Τώρα έχω συνανθρώπους. Θα πούμε και πέντε κουβέντες, αν με σταματήσει κάποιος στον δρόμο. Θα συζητήσουμε στο πόδι, θα συμφωνήσουμε και θα διαφωνήσουμε ήσυχα. Είναι πιο ανθρώπινη η σχέση και η ζωή μου.

-Σου αλλοίωσε τον χαρακτήρα η δημοφιλία του πρώτου καιρού;

Για 2-3 χρόνια, είχα μαζευτεί. Δεν ήταν εύκολο να διαχειριστώ την αναγνωρισιμότητα. Ήξερα όμως ότι ήμουν στην αρχή του δρόμου και ότι θα έπαιρνε καιρό μέχρι να φτάσω εκεί που ήθελα. Η γενιά μου είχε ενοχές απέναντι στην επιτυχία. Εάν ήσουν πετυχημένος, είχες κάνει κάτι λάθος. Η τωρινή γενιά ξεπέρασε αυτό το σύνδρομο. Αυτό είναι καλό, είναι και επικίνδυνο.

-Ισχύει το σόφισμα που λέει ότι η τέχνη γεννιέται μέσα από δύσκολους καιρούς;

Όχι απαραίτητα. Περιμένω ανυπόμονα εκείνο το ρεύμα που θα ρίξει στο χαντάκι τη γενιά μου και θα τρέξει ολοζώντανο προς το μέλλον. Τα πρώτα χρόνια της κρίσης, φοβήθηκα ότι το τραγούδι θα την αποτύπωνε με κουβέντες καφενείου. Χάρηκα που δεν συνέβη. Αλλά ούτε και μετά εκφράστηκε συλλογικά και κατασταλαγμένα όλο αυτό. Ίσως μας αποκοίμισαν τα χρόνια της φούσκας.

-Τόσο τους δημιουργούς, όσο και τους ακροατές.

Ακριβώς. Ας μη χαϊδεύουμε το κοινό. Το σπουδαίο έργο θα γεννηθεί όταν το απαιτήσει ο σπουδαίος ακροατής. Όταν θα έχουμε κάτι μεγάλο για να εκφραστεί, τότε θα βρεθεί και αυτός που θα το εκφράσει. Ο μεγάλος δημιουργός είναι είκοσι χρονών, κυκλοφορεί δίπλα μας και δεν ξέρει ούτε ο ίδιος τι είναι ή τι μπορεί να γίνει. Ο δημιουργός δεν είναι κάποιος υπεράνθρωπος. Έχει τα χίλια προβλήματά του, τα ελαττώματά του. Η γνώμη του μετράει όσο μετράει και η γνώμη του γείτονα. Απλώς εκείνος διαθέτει το χάρισμα να βλέπει τα πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία. Η κατάπτωση πολλών δημιουργών είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας. Χάσαμε το αισθητικό πλαίσιο, που έκανε τον κόσμο μας σαφή. Το να κρατάς μια σχετικά αξιοπρεπή στάση μέσα σε όλο αυτό, γίνεται όλο και πιο δύσκολο.

-Έχουμε τον πόνο μας, έχουμε και τον Αλκίνοο να μας πουλάει ποίηση!

Είδες, φτάσαμε να δίνουμε στην ποίηση αρνητικό πρόσημο. Και να ονομάζουμε εμένα ποιητή. Κάτι πάει πολύ στραβά! Ο πόνος που αναφέρεις, είναι μόνο προσωπικός. Και το αίσθημά μας ρηχό. Πόσες φορές βλέπουμε στον δρόμο κάτι που μας συγκλονίζει; Πολλές. Αλλά, οι περισσότεροι, δεν κάνουμε κάτι για αυτό. Είμαστε απλώς συναισθηματικοί. Ο μέσος πολίτης δεν είναι πολίτης, αλλά μονάδα. Χάσαμε τη συμμετοχή και την κοινότητα. Γι’ αυτό προτιμώ να μένω σε χωριό.

-Κάνεις αθλητισμό και μάλιστα τον ανακάλυψες αρκετά μεγάλος. Τι ακριβώς σου προσφέρει το τρέξιμο;

Ο αθλητισμός σε ταπεινώνει. Πράγμα χρήσιμο στο επάγγελμά μου. Όταν ξεκινάς να τρέξεις 15 χιλιόμετρα και χαροπαλεύεις για να τερματίσεις, έρχεσαι αντιμέτωπος με την αδυναμία σου. Θυμώνεις, που δεν μπορείς, ενώ χτες πετούσες. Βλέπεις τα όριά σου και μετά συγχωρείς πιο εύκολα τις αδυναμίες των άλλων. Επίσης, με βοηθάει να συγκεντρωθώ. Μετά από έναν αριθμό χιλιομέτρων, μπαίνω σε μία φάση ήσυχης επίγνωσης που δεν τη βρίσκω εύκολα αλλού. Περισσότερο όμως και από το τρέξιμο, αφοσιώνομαι στο Αϊκίντο. Εκεί, έρχομαι σε επαφή με τον άλλο άνθρωπο. Μαθαίνω να σέβομαι αυτόν που μου επιτίθεται, αναγνωρίζω την ιερότητα στην προσωπικότητα αυτού που θέλει να με βλάψει. Με κάνει καλύτερο άνθρωπο.

-Υποθέτω ότι το ποδόσφαιρο σε συγκινεί πολύ λιγότερο.

Ο μόνος αθλητισμός που παραδέχομαι είναι ο ερασιτεχνικός. Το υπόλοιπο σούργελο, με τα γελοία πρωταθλήματα των ιθαγενών ποδοσφαιρικών θιάσων, αλλά και τις διεθνείς φιέστες, το θεωρώ κατάντημα του είδους. Ελάχιστοι ποδοσφαιριστές, με τη στάση τους, κρατούν κάποια προσχήματα. Το ποδόσφαιρο συγκεντρώνει όλα τα κακά της μοίρας μας: βία, διαπλοκή, αμορφωσιά, μπράβους, μικροαπατεώνες, μεγαλομαφιόζους, καναλάρχες, εφοπλιστές, αστυνομικούς, στοιχιματζήδες, και μέσα σε όλο αυτό ένα ασυνάρτητο κράτος που το χρηματοδοτεί και υποτίθεται ότι το ελέγχει. Το βρίσκω απαράδεκτο, να αφιερώνει η κρατική τηλεόραση ολόκληρα κανάλια στη μπάλα και στη μαύρη νύχτα που ορίζει τα πάντα. Θα έπρεπε να οδηγηθούν στο κλείσιμο, όλοι αυτοί. Η ποδοσφαιροποίηση της κοινωνίας εντείνεται, αντί να μειώνεται. Και το επίπεδό μας πέφτει στα βάραθρα, από τον πάτο στον απόπατο. Έπειτα αναρωτιόμαστε, γιατί θεριεύει η ακροδεξιά.

-Όταν βλέπεις πέντε χιλιάδες κόσμο σε μία συναυλία, δεν σκέφτεσαι ότι ανάμεσά τους υπάρχουν και χρυσαυγίτες;

Δεν νομίζω ότι έρχονται να με ακούσουν. Δεν τους ενδιαφέρει αυτό που κάνω ούτε ανήκουμε στο ίδιο αισθητικό πλαίσιο. Η αισθητική είναι ηθική.

-Ποια είναι τα εικονίσματά σου; Σε ποιους ανάβεις καντήλι;

Στον ανώνυμο Κύπριο ποιητάρη. Στον Μπαχ. Στον Σοστακόβιτς. Στον Βαμβακάρη. Στον Τσιτσάνη. Στον Χατζιδάκι. Στον Σαββόπουλο. Αυτοί είναι οι δημιουργοί που με καθόρισαν. Χωρίς εκείνους, θα ήμουν κάποιος άλλος. Επίσης, κάποιοι φιλόσοφοι, ένας ή δύο ζωγράφοι, αρκετοί ποιητές, κάποιοι λογοτέχνες όπως ο Ντοστογιέφσκι ή ο Μάρκες. Από τους Έλληνες, με συγκινεί περισσότερο ο Παπαδιαμάντης, αν και φαινομενικά δεν ανήκω στον κόσμο του.

-Θρησκεία υπάρχει σε αυτό που κάνεις;

Με στηρίζει μια ευλάβια, και μια βαθιά συγκίνηση μπροστά στην ιερότητα της ύπαρξης και της συνύπαρξης, που δεν μπορώ όμως να καθρεφτίσω μέσα στην εκκλησιαστική πραγματικότητα. Τη βρίσκω στη φύση, στους ανθρώπους και μέσα μου. Και στα τραγούδια. Για παράδειγμα, στον Νίκο Γκάτσο βρίσκω έναν δρόμο, όπως και στα παραδοσιακά ή στα ρεμπέτικα. Δεν είμαι θρήσκος, με τη συστημική έννοια. Μου έρχονται δάκρυα σε ερειπωμένα ξωκλήσια, μπορεί να βρεθώ στο έδαφος με λυγμούς. Δυσανασχετώ όμως στις εκκλησίες, βγαίνω για να καπνίσω. Είμαι ένθεος στην καρδιά, άθεος στο μυαλό. Ο λόγος πολλών ιεραρχών μού προκαλεί απέχθεια και τον βρίσκω βλακώδη και επικίνδυνο. Κατέστρεψαν πολλές ζωές. Μεταξύ παπάδων και ποιητών, διαλέγω τους ποιητές.

-Και τι σκοπεύετε να ψηφίσετε, αγαπητέ Αλκίνοε;

Η πτώση του επιπέδου της κοινωνίας συνεχίζεται ακάθεκτη, και αυτό νομίζω ότι είναι η μεγαλύτερη αποτυχία της κυβέρνησης. Χίλια καλά να κάνει, αν δεν νικήσει αυτό, χαθήκαμε. Κατά τα άλλα, έκανε αρκετή δουλειά σε διάφορους τομείς και έφερε σημαντικά αποτελέσματα σε αρκετά πεδία. Το διεθνές περιβάλλον δεν επιτρέπει Αριστερή διακυβέρνηση, μόνο κάποια «λοξοκοιτάγματα» προς μια πιο κοινωνική πολιτική. Μπορεί λοιπόν να θεωρηθεί αποτυχημένη ως Αριστερή η κυβέρνηση, αλλά επιτυχημένη, σε αρκετά σημαντικά θέματα, ως κυβέρνηση σκέτο. Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Σαν καλλιτέχνης όμως, διατηρώ την υποχρέωση και την πολυτέλεια να με ενδιαφέρει το ανέφικτο. Δεν είναι το όνειρό μου η καλύτερη διαχείρηση μιας άδικης πραγματικότητας.

-Επιστρέφουμε στο «μη χείρον»;

Άθλια λογική αυτή. Είναι κρίμα που μοιάζει ξανά υποχρεωτική. Νομίζω πάντως ότι με κανέναν τρόπο οι σημερινοί δεν πρόλαβαν να διαφθαρούν όσο οι προηγούμενοι, ενώ η άλλη πλευρά καθόλου δεν «καθάρισε» ακόμη. Τώρα που πληρώσαμε τα δίδακτρα για να μάθουν τη δουλειά, να τους διώξουμε; Έγιναν ρεαλιστές. Ποτέ δεν έδωσα όμως στον ρεαλισμό κάποια μεγάλη αξία. Αν ήμασταν απλώς ρεαλιστές, θα αποτελούσαμε ακόμη Οθωμανική επαρχία. Ως Κύπριος, είμαι αρκετά ικανοποιημένος. Για πολλά χρόνια, η επίσημη γραμμή ήταν: «Η Κύπρος αποφασίζει, η Ελλάδα συμπαρίσταται». Με άλλα λόγια, «κόψτε τον λαιμό σας». Ο Κοτζιάς στάθηκε αποφασιστικά και δίκαια απέναντι στο Κυπριακό. Βέβαια, δεν είναι πια στη θέση του, όπως δεν είναι και ο Φίλης, που ήλπιζα ότι θα έκανε κάτι για την παιδεία.

-Το ύφος της εξουσίας είναι πρόβλημα;

Στο δημόσιο λόγο σου, όταν κυβερνάς, απαγορεύεται να πουλάς μαγκιές και να ξεκατινιάζεσαι. Όσο και αν αγωνίζεσαι, όσο τίμιος και να είσαι, όσες αμαρτίες προηγούμενων και αν διορθώνεις, όσο σκληρό και αν είναι το παιχνίδι. Δεν πολεμιέται η ασχήμια με ασχήμια. Η πρώτη έγνοια της κάθε κυβέρνησης θα έπρεπε να είναι να ανεβάσει με νύχια και με δόντια το επίπεδο όλων μας, αρχίζοντας από το δικό της.

-«Κανενός δεν σκίζεται η καρδιά», τραγουδάς, «μόνο η δική μου».

Και στο τέλος λέω, «κανενός δεν σκίζεται η καρδιά, ούτε η δική μου». Αντικρίζουμε μια τραγωδία, γυρνάμε το κεφάλι αλλού και ξεχνιόμαστε. Υπάρχουν όμως άνθρωποι, που έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους τον καιρό της κρίσης, μόνοι ή μέσα από συλλογικότητες. Ανώνυμοι και σπουδαίοι. Είναι άδικο να τους τσουβαλιάζουμε και αυτούς στη δική μας ανημπόρια. Κάποιοι κρατούν τη φλόγα αναμμένη. Η ιστορία δεν σταματά ως εδώ. Κάτι καλό θα βγει, κάτι μεγάλο θα γεννηθεί πάλι. Είδες που τελικά είμαι αισιόδοξος;

Φωτογραφίες Στέλιος Μισίνας/Eurokinissi

Πηγή Αλκίνοος Ιωάννίδης: Αγωνίστηκα πολύ για να μειώσω το κοινό μου