22 March, 2019
Home / Lifestyle (Page 59)

Όταν πήγαινε στο νοσοκομείο, δεν έβαζε με τίποτα στο μυαλό της, τα όσα θα ακολουθούσαν. Ακόμα και οι γιατροί έδειχναν έκπληκτοι μετά τον πρώτο διάλογο με τη γυναίκα…

Την πιο ευχάριστη και απροσδόκητη περιπέτεια της ζωής της έζησε την περασμένη Πέμπτη (21-02-2019) μια 40χρονη Ηρακλειώτισσα. Μαζί με εκείνη, οι γιατροί και οι νοσηλευτές της Γυναικολογικής Κλινικής του Βενιζελείου Νοσοκομείου Ηρακλείου.

Η νεαρή γυναίκα ένιωθε διαρκείς πόνους στην κοιλιακή χώρα και με δεδομένο ότι η ανησυχητική αυτή αίσθηση επιδεινωνόταν με το πέρασμα της ώρας, αποφάσισε να μεταβεί στο εφημερεύον νοσοκομείο προκειμένου να υποβληθεί σε διερευνητικές εξετάσεις.

Η πιο ευχάριστη έκπληξη για την οικογένεια

Πηγαίνοντας στο Βενιζέλειο, αποδείχθηκε ότι το πρόβλημα που αντιμετώπιζε ήταν γυναικολογικής φύσεως και αμέσως δέχθηκε τη φροντίδα των γυναικολόγων. Πολύ γρήγορα γρήγορα ωστόσο, έγινε αντιληπτό ότι οι πόνοι της 40χρονης δεν ήταν τίποτα άλλο παρά… οδύνες τοκετού!

Σύμφωνα με πληροφορίες, μέσα σε λίγη ώρα έφερε στον κόσμο ένα υγιέστατο μωράκι με τον τοκετό να είναι εύκολος και γρήγορος, με τη διαφορά ότι ολοκληρώθηκε στη Γυναικολογική Κλινική λόγω της … βιασύνης του νεογνού και όχι στη Μαιευτική όπως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις.

Σύμφωνα με τον αναπληρωτή διοικητή του Βενιζελείου Νοσοκομείου Ηρακλείου Γιώργο Μοσχοβάκη, τόσο η μητέρα όσο και το μωράκι χαίρουν άκρας υγείας, ενώ το γεγονός σκόρπισε χαρά και αισιοδοξία, τόσο στην Κλινική και τους γυναικολόγους που έφεραν σε πέρας τον τοκετό όσο και στην οικογένεια του μωρού που απολαμβάνει την πιο απροσδόκητη έκπληξη που μπορεί κανείς να φανταστεί.

Πηγή Ηράκλειο: Η εξέταση στο νοσοκομείο έκρυβε εκπλήξεις – Άφωνοι οι γιατροί και η ίδια η γυναίκα!

Ο Νίνο είναι αρκετά ενεργός στα social media και συχνά-πυκνά μοιράζεται με τους διαδικτυακούς του φίλους φωτογραφίες από τη ζωή του, αλλά και σκέψεις που τον «βασανίζουν». Μετά το μακροσκελές κείμενο περί μοναξιάς των γιορτών που έγινε viral, αυτή τη φορά ο εκκεντρικός τραγουδιστής έκανε μια throwback ανάρτηση στο Instagram που αφορά τον ίδιο αυτή τη φορά.

Συγκεκριμένα, δημοσίευσε στον προσωπικό του λογαριασμό μια φωτογραφία που είχε βγάλει πριν από δέκα χρόνια, όταν υπηρετούσε ως φαντάρος τη «μαμά πατρίδα», και στη λεζάντα που την συνόδευε διηγήθηκε στους followers του ένα αστείο περιστατικό.

«Όταν πήγα στον στρατό 10 χρόνια πριν, ήμουν 106 κιλά. Ένα βράδυ σε θαλαμοφυλίκι, καθόμουν μόνος 2-4 νύχτα, και έρχεται ένας φαντάρος σιγά σιγά, τον βλέπω από μακριά, σηκώνομαι (λέω τώρα τι θα γίνει πάλι?) πλησιάζει αυτός, και μου λέει ψιθυριστά.. φίλε.. ξέρεις πού κοιμάται ο ΝΙΝΟ?.. Του λέω.. εδώ στην πρώτη πόρτα όπως βλέπεις.. ναι μου λέει… ε εκεί μέσα είναι του λέω, άστον όμως γιατί παθαίνει κρίσεις και μπορεί να σε πνίξει, έτσι έχω ακούσει. Αλήθεια λες?.. μου λέει. Ναι ρε του λέω. Άστον λέω, ψυχάκιας είναι. Α οκ μου λέει. Και έφυγε. Και μετά άναψα τσιγάρο. Αυτά. Τριμπιουτ», έγραψε χαρακτηριστικά.

Πηγή Νίνο: Η φωτογραφία από την περίοδο που ζύγιζε 106 κιλά και το ιδιαίτερο μήνυμά του!

Λύπη προκαλεί το κλάμα μιας φώκιας την ώρα που πωλείται για το κρέας της σε μια αγορά στην Κίνα.

Το συγκεκριμένο είδος φώκιας πωλούνταν τη Δευτέρα στην τιμή των 20 γιουάν (περίπου 2,5€) ανά κιλό, σύμφωνα με δύο φιλόζωους ανθρώπους.

Οι άγριες φώκιες, που βρίσκονται κυρίως στην Ανατολική Ασία, είναι στη λίστα των απειλούμενων με εξαφάνιση ειδών και το εμπόριό της απαγορεύεται στην Κίνα.

Το θαλάσσιο ζώο εντοπίστηκε σε υπαίθρια αγορά στην επαρχία Xuwen της Κίνας.

Οι μάρτυρες, ο Cheng Mingyue και ο Cheng Jianzhuang, δήλωσαν ότι το ζώο έχει μήκος περίπου 1,7 μέτρα και ζυγίζει πάνω από 50 κιλά.

Το ζώο είχε τοποθετηθεί στο πίσω μέρος ενός τρικύκλου και πλήθος ανθρώπων ήταν μαζεμένο τριγύρω του για να το δει.

Ένας από τους μάρτυρες, ο Mingyue, είπε στο κινεζικό τηλεοπτικό κανάλι Pear: “Είδαμε ένα άτομο να το φέρνει στην αγορά και πολλοί ήταν αυτοί που το πλησίασαν για να το κοιτάξουν. Το καημένο ζώο έκλαιγε όλη αυτή την ώρα.”

Ο Mingyue και ο Jianzhuang πίστευαν στην αρχή ότι το ζώο ήταν δελφίνι και θέλησαν να το σώσουν.

Οι δύο νέοι άνδρες έδωσαν στον πωλητή 150€ και αγόρασαν ολόκληρο το ζώο.

“Ο πωλητής μας δάνεισε ένα εργαλείο που χρησιμοποιούσε για τη μεταφορά αγαθών,” δήλωσε ο Mingyue στο Daily Youth.

“Περίπου στις 4μμ, τραβήξαμε το ζώο στην παραλία και το αφήσαμε ελεύθερο.”

Ο Mingyue πρόσθεσε πως όταν άφησαν το ζώο στη θάλασσα, εκείνο δεν μπορούσε να κολυμπήσει βαθιά, λόγω του τραυματισμού του στην ουρά.

“Το μεταφέραμε σε βαθύτερα νερά και περιμέναμε δύο ώρες μέχρι να φτάσει σε σημείο που να μην το βλέπουμε από την ακτή.”

Χάρη σ’ αυτούς τους καλόκαρδους άντρες, η σπάνια φώκια μεταφέρθηκε στη θάλασσα και τώρα ζει ελεύθερη στο φυσικό της περιβάλλον!

Πηγή Φώκια «κλαίει» την ώρα που οι Άνθρωποι την πουλάνε για κρέας σε πάγκο Λαϊκής στην Κίνα

Το μεσημέρι του Σαββάτου στις 15:00 θα γίνει η κηδεία του 24χρονου Εύζωνα της Προεδρικής Φρουράς Σπύρου Θωμά που πέθανε χθες ξαφνικά.

Η εξόδιος ακολουθία θα πραγματοποιηθεί στον Ιερό Ναό Αγίου Ελευθερίου στη γενέτειρά του, την Πάτρα.

Η κηδεία του θα γίνει με όλες τις προβλεπόμενες τιμές για στρατιώτη των Ενόπλων Δυνάμεων που υπηρετούσε στην Προεδρική Φρουρά.

Ο 24χρονος Σπύρος Θωμάς πέθανε ξαφνικά το βράδυ της Πέμπτης, όταν κατέρρευσε μπροστά στα μάτια των υπολοίπων στρατιωτών, την ώρα που είχε κληθεί για να δώσει το «παρών» στο βραδινό προσκλητήριο. Αιτία του αιφνίδιου θανάτου φαίνεται πως ήταν παθολογικά αίτια που ίσως ο Σπύρος Θωμάς να μην γνώριζε, αλλά ακόμη δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση.

Toν αιφνίδιο θάνατο του 24χρονου εύζωνα ανακοίνωσε το Γενικό Επιτελείο Στρατού. Η ανακοίνωση του Γενικού Επιτελείου Στρατού:

«Από το Γενικό Επιτελείο Στρατού ανακοινώνεται ότι, ο Στρατιώτης (ΠΖ) Σ. Θ. της Προεδρικής Φρουράς, ευρισκόμενος στη Μονάδα του τις βραδινές ώρες της 21 Φεβρουαρίου 2019, αισθάνθηκε αδιαθεσία και στη συνέχεια διακομίσθηκε άμεσα στο 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών (ΓΣΝΑ) όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Τα ακριβή αίτια του συμβάντος διερευνώνται αρμοδίως. Το Γενικό Επιτελείο Στρατού εκφράζει τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στους οικείους του».
Θλίψη στην Πάτρα:

Συγκίνηση, προκαλεί η ανάρτηση του προπονητή του Σπύρου Θωμά στην ομάδα της Παναχαϊκής, Μάρκου Μυκονιάτη στο Facebook.

Δημοσίευσε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία της ομάδας εφήβων της Παναχαϊκής το 2010, με τον Σπύρο Θωμά να ξεχωρίζει και τον ίδιο να γράφει: «Καλό παράδεισο τσολιά μου. Υπομονή και δύναμη στην οικογένεια σου».

Την θλίψη της εκφράζει με ανακοίνωση της και η ομάδα μπάσκετ του Προμηθέα Πατρών, στην οποία ο Σπύρος Θωμάς, έπαιζε επί σειρά ετών.

«Υπάρχουν στιγμές που η λογική σταματά και τα λόγια μοιάζουν φλύαρα. Και μένει μόνο η εικόνα. Και η μνήμη. Μια τέτοια στιγμή βιώνουμε», αναφέρει χαρακτηριστικά ο σύλλογος.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

«Σοκαρισμένη η Οικογένεια του Προμηθέα πληροφορήθηκε την είδηση του χαμού του Σπύρου Θωμά.

Του δικού της Σπύρου. Που επί σειρά ετών φορούσε τη φανέλα του Προμηθέα και κοσμούσε με το ήθος του τον Σύλλογο. Υπάρχουν στιγμές που η λογική σταματά και τα λόγια μοιάζουν φλύαρα. Και μένει μόνο η εικόνα. Και η μνήμη. Μια τέτοια στιγμή βιώνουμε.

Καλό ταξίδι Σπύρο…»

Επίσης, η ομάδα της Πάτρας ενημέρωσε πως η Διοίκηση του Α.Σ.Π. Προμηθέα εκφράζει την βαθιά της οδύνη για την απώλεια του Σπύρου Θωμά και απευθύνει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του εκλιπόντος.

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί αύριο Σάββατο 23 Φεβρουαρίου, στις 3 το μεσημέρι, στον Ιερό Ναό του Αγίου Ελευθερίου, στην Ν.Ε.Ο. Πατρών-Αθηνών και θα παραστεί σε αυτή σύσσωμη η Οικογένεια του Προμηθέα Πάτρας.

Ως εκ τούτου δεν θα πραγματοποιηθεί καμία αθλητική εκδήλωση στα γήπεδα του Προμηθέα από 15:00 – 17:00, ενώ το προγραμματισμένο αυριανό κλειστό προπονητικό φιλικό της Ανδρικής ομάδας κόντρα στον Πανιώνιο ΓΣΣ θα ξεκινήσει στις 5 το απόγευμα.

Η τελευταία υπηρεσία του Σπύρου Θωμά 

Ο 24χρονος εύζωνας πέθανε ξαφνικά το βράδυ της Πέμπτης, όταν κατέρρευσε μπροστά στα μάτια των υπολοίπων στρατιωτών, την ώρα που είχε κληθεί για το βραδινό προσκλητήριο.

Νωρίτερα, το απόγευμα της Πέμπτης (21/02/2019), είχε εκτελέσει κανονικά την υπηρεσία του στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, στην πλατεία Συντάγματος, σε ένα πόστο που υπηρετούσε από τον περασμένο Οκτώβριο.

Όταν η σκοπιά τελείωσε ο Σπύρος Θωμάς επέστρεψε στο θάλαμό του και ξάπλωσε να ξεκουραστεί. Σημειώνεται πως δε ανέφερε κάποια  ενόχληση ή κάποιο άλλο πρόβλημα υγείας. Ήταν η δεύτερη σκοπιά που έκανε την Πέμπτη. Έκανε την πρώτη από τις 13:00 έως τις 14:00 και τη δεύτερη από τις 19:00 έως τις 20:00. Όταν τελείωσε η δεύτερη σκοπιά και γύρισε στο θάλαμό του, έπεσε να κοιμηθεί.

Οι συνάδελφοί του προσπάθησαν να τον ξυπνήσουν λίγη ώρα μετά για να παρουσιαστεί στο βραδινό προσκλητήριο. Ο 24χρονος Σπύρος Θωμάς σηκώθηκε, αλλά λίγο μετά κατέρρευσε. Μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ενόπλων (401 Γ.Σ.Ν.Ε.), όπου δυστυχώς διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Πηγή Κηδεία με Όλες τις τιμές της προεδρικής φρουράς για τον Εύζωνα Σπύρο Θωμά που πέθανε ξαφνικά

Μπροστά σε ένα απίστευτο θέαμα βρέθηκαν πεζοί και οδηγοί που έτυχε να περνούν πριν από λίγο στην οδό Τσιμισκή.

Στην διασταύρωση της με την οδό Εθνικής Αμύνης μια γuμνή ξανθιά γυναίκα πέρασε την διάβαση πεζών και κατευθύνθηκε προς την παραλία.

Φορώντας έναν σκούφο και μπότες η γυναίκα μπήκε σε ένα κατάστημα της Εθνικής Αμύνης έμεινε μέσα ένα δύο λεπτά και στην συνέχεια αποχώρησε προς την αντίθετη κατεύθυνση αφήνοντας άφωνους πεζούς και οδηγούς.

Παραμένει άγνωστο εάν η γυναίκα με αυτή την εμφάνιση της στους κεντρικούς δρόμους της πόλης ήθελε να περάσει κάποιο μήνυμα η συμμετείχε σε κάποια εκδήλωση.

Δείτε το βίντεο του Seleo.gr:

Πηγή Προσοχή: Γuμνή γυναίκα κυκλοφορεί στο χιονισμένο κέντρο της Θεσσαλονίκης (ΒΙΝΤΕΟ)

Όταν ο χρόνος για τους υπόλοιπους κυλάει όταν οι άνθρωποι γύρω σου γελούν εσύ νιώθεις πως όλα μένουν στάσιμα.Τους κοιτάζεις και αναρωτιέσαι «πως γίνεται εκείνοι να είναι καλά και εγώ να είμαι έτσι;Πότε θα βρεθώ και εγώ στην θέση τους;Πότε θα είμαι ελεύθερη;Ξέγνοιαστη χωρίς ίχνος πόνου μέσα μου;Χωρίς φόβο για το μέλλον.»

Το μέλλον…Αχ αυτό το μέλλον…

Κάνεις όνειρα,κάνεις σχέδια έχεις ελπίδα οτι τα πράγματα θα φτιάξουν πως αποκλείεται να είναι όλα τόσο στραβά.Νιώθεις απογοητευμένη ίσως και προδωμένη..Ναι προδωμένη!

Ξυπνάς ένα πρωινό και όλα είναι εντάξει έχεις γίνει και εσύ όπως οι υπόλοιποι που με τόσο ζήλο επιθυμούσες με μια δόση άγχους φυσικά γιατί αυτό δεν το αποχωρίζεσαι με τίποτα πλέον.Χαμογελάς,διασκεδάζεις έχεις την δουλειά σου γκρινιάζεις  όπως όλοι για τις ατελείωτες ώρες δουλειάς,γυρίζεις στο ήσυχο σπιτάκι σου  είτε βρίσκοντας εκεί τον άνθρωπο σου είτε όχι.Χαλαρώνεις με ένα καυτό μπάνιο και ύστερα χουχουλιάζεις στον καναπέ σου με την κουβερτούλα σου μία ταινιούλα ή μία βαρετή εκπομπή της τηλεόρασης.Εντάξει δεν έχεις και την καλύτερη καθημερινότητα αλλα έχεις τουλάχιστον τα βασικά και σου αρκούν!

Συνεχίζει έτσι λοιπόν η ζωή σου…Χωρίς να σκέφτεσαι το πρίν απολαμβάνοντας απλά το τώρα.Έχει μεγάλη σημασία να μπορείς να απολαμβάνεις αυτό που ζείς σήμερα!

Σχεδιάζεις να ταξιδέψεις σε έναν ονειρικό προορισμό που πάντα επιθυμούσες.Κάθε τόσο κοιτάς το ημερολόγιο και έχεις πάντα την εξής απορία..Πότε θα περάσουν οι μερες;

Ανυπομονείς ίσως λίγο περισσότερο γιατί θέλεις να ξεφύγεις.Κουράστηκες να κλείνεις τα μάτια σου το βράδυ και να γυρνάνε στο μυαλό σου τα γνωστά προβλήματα να μην μπορείς να ηρεμήσεις πολλές φορές να βάζεις ακόμα και τα κλάματα σιωπηλά για να μην σε ακούσει ο άνθρωπος σου.Σκουπίζοντας λοιπόν τα μάτια σου γυρνάς στο πλάι τον αγκαλιάζεις τόσο σφιχτά σαν να ξέρεις οτι το επόμενο πρωινό δεν θα σας βρεί μαζί.

Χαράματα ακούς το τηλέφωνο να χτυπάει και εκείνη την στιγμή γκρεμίζονται όλα μέσα σου,βυθίζεσαι σε μια λύπη γιατί ξέρεις τι θα ακούσεις χωρίς καν να το σηκώσεις.

Απαντάς στο τηλεφώνημα και ακούς:

Η μαμά μπήκε πάλι στο νοσοκομείο έλα γρήγορα.

Και έτσι μέσα σε μια στιγμή η ευτυχία σου έπιασε πάλι πάτο τα όνειρα σου επίσης.Αναρωτιέσαι αυτό που αναρωτιούνται όλοι..Γιατί σε μένα θεέ μου;

Με δάκρυα στα μάτια λοιπόν ξεκινάς για να δείς τι θα αντιμετωπίσεις και αυτήν την φορά.Προσπαθείς να παρηγορήσεις τον εαυτό σου λέγοντας πως εντάξει όπως την προηγούμενη φορά θα είναι θα το παλέψουμε και θα τα καταφέρουμε.Μην στεναχωριέσαι πρέπει να φανείς δυνατή και κάπου μέσα σου θέλεις να γελάσεις γιατί ξέρεις πως κοροϊδεύεις τον ίδιο σου τον εαυτό.

Και ναί φυσικά είχες δίκιο αυτό που έχεις να αντιμετωπίσεις τώρα είναι πιο δυνατό απο σένα είναι πιο πάνω απο σένα πρέπει να παλέψεις με κάτι πολύ μεγαλύτερο απο της δυνάμεις σου θα πρέπει να παρατήσεις πάλι τα πάντα και να βυθιστείς μέσα σε μία θλίψη ενώ θα πρέπει να στέκεσαι σαν βράχος και να δείχνεις δυνατή.

Θα πρέπει να ξεγελάσεις ακόμα και τον εαυτό σου να είσαι τόσο καλός ηθοποιός  που θα πρέπει να πείσεις και σένα την ίδια πως μπορείς να το ζήσεις ξανά όλο αυτό.

Πονάς,κλαίς,ουρλιάζεις και όλο αυτό μόνη σου σε μία γωνία του νοσοκομείου.Σηκώνεσαι σκουπίζεις τα δάκρυα ρίχνεις λίγο κρύο νερό στο πρόσωπο σου φοράς το χαμόγελο σου και κάθεσαι πάλι δίπλα της την χαϊδεύεις και της δίνεις κουράγιο!

Μέσα σου γίνεται πόλεμος συναισθημάτων,έκρηξη θυμού που πάλι τα παράτησε όλα γιατί απλά κουράστηκε.

Οχτώ χρόνια τώρα.Οχτώ ολόκληρα χρόνια με αρρώστιες με διάφορες εγχειρήσεις με αφόρητους πόνους έχοντας κάνει δεύτερο σπίτι σου πιά τα νοσοκομεία με άλυτα προβλήματα υγείας που απλά πρέπει να συνυπάρξεις μαζί τους και να μάθεις να ζείς με αυτά.Δεν μαθαίνεις ποτέ όμως όλα αυτά είναι μύθος!

Έχεις στα αυτιά σου τις φωνές των συγγενών,των φίλων,των γνωστών: Σφίξε τα δόντια είσαι δυνατή εσύ.Σφίξε στομάχι τώρα θα σου χρειαστεί.Κάνε υπομονή θα τα καταφέρεις.Είσαι θηρίο.Κουράγιο.

Μέσα σου όμως βρίζεις γιατί κουράστηκες να τα ακούς όλα αυτά.Τα ίδια και τα ίδια συνέχεια.Και εκείνο το «αχ το καημένο το κοριτσάκι τι τραβάει έχει την μαμά του τόσο μικρή άρρωστη».Σε διαλύει επιτόπου.

Η κάθε μέρα που περνάει σου φαίνεται αιώνας.Σκέφτεσαι ότι που θα πάει θα περάσει και αυτό και εκεί που δίνεις κουράγιο στον εαυτό σου σε φωνάζει ο γιατρός και σου λέει:Η μαμά σου έχει καρκίνο.

«Η μαμά σου έχει καρκίνο»

«Η μαμά σου έχει καρκίνο»

το δουλεύει ο εγκέφαλος για αρκετά λεπτά.

Ξαφνικά κλαίς όπως δεν έχεις ξανά κλάψει ποτέ σβήνει απο μέσα σου και η παραμικρή ελπίδα καταλαβαίνεις πως η ζωή σου αλλάζει απότομα και χωρίς να το έχεις επιλέξει θα πρέπει να βαδίσεις σε έναν δρόμο που δεν θέλεις να περπατήσεις,να κολυμπήσεις σε νερά που δεν ήθελες να βουτήξεις.Θα το κάνεις όμως γιατί απλά δεν έχεις άλλη επιλογή.

Σε βασανίζει ένα αιώνιο γιατί..

Γιατί να έρθει και αυτό;Δεν μας έφταναν όλα τα άλλα;

Έχει παραδωθεί πλέον στην αρρώστια της έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά και απλά περιμένει….δεν προσπαθεί και αυτό με πονάει περισσότερο το μόνο που μπορώ να κάνω πλέον είναι να στηρίξω την επιλογή της και να είμαι δίπλα της για όσο ακόμα με χρειάζεται!

Μεγάλο σχολείο το νοσοκομείο τελικά

παίρνεις μαθήματα που δεν έχεις την ευκαιρία να τα ζήσεις στήν ζωή σου γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος και μαθαίνεις να είσαι ικανοποιημένος και γεμάτος με όσα έχεις και ότι έχεις!

Εγώ αυτό που έμαθα εδώ μέσα και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας είναι πως έμαθα να αγαπάω τον εαυτό μου περισσότερο και σας προτείνω να το κάνετε και εσείς.Να μην το βάζετε κάτω ποτέ και να μιλάτε για τα προβλήματα σας για ότι σας βασανίζει μην κρατήσετε μέσα σας τίποτα θα το εκμεταλλευτεί και θα σας φάει εκείνο πρώτο.Ξύπνα αύριο το πρωί λοιπόν και μην παραπονεθείς για τίποτα.Τα έχεις όλα!

Να είστε δυνατοί σε όποια δυσκολία και να έρθει να σκέφτεστε πως δεν είστε μόνοι και δεν είστε οι μόνοι.

Εμείς είμαστε εδώ και το παλεύουμε ακόμη!

Πηγή Ξύπνα αύριο το πρωί και μην παραπονεθείς για τίποτα.Τα έχεις όλα!

Η κακοκαιρία «Ωκεανίς» που πλήττει την βόρεια Ελλάδα έπληξε και το Άγιο Όρος, καθώς από τα ξημερώματα χιονίζει σε ολόκληρη τη χερσόνησο του Άθω ασταμάτητα.

Οι δρόμοι στην Αθωνική Πολιτεία έχουν σκεπαστεί από πολύ χιόνι και η κυκλοφορία, όπου μπορεί να διεξαχθεί, γίνεται μόνο με αλυσίδες.

Ακυρώθηκαν πτήσεις λόγω κακοκαιρίας στο αεροδρόμιο «Μακεδονία»

Τα δρομολόγια των πλοίων δεν πραγματοποιήθηκαν σήμερα λόγω της σφοδρής κακοκαιρίας.

Με αντιολισθητικές αλυσίδες η κυκλοφορία στην Χαλικιδική

Πηγή Αποκλεισμένο από τα χιόνια το Άγιο Όρος (φωτογραφίες)

Κάθομαι στη δίπλα θέση στο αυτοκίνητό σου. Πολύ πρωί ακόμη. Δεν ήπιες ούτε καφέ. Ξεκινάς και βάζεις δευτέρα κατά λάθος. Το αυτοκίνητο μουγκρίζει κι εσύ γελάς. Πού βρίσκεις τόση διάθεση στις εφτά τα χαράματα; Με σπρώχνεις και μου λες πως προτιμάς να οδηγήσω εγώ. Αλλάζουμε θέσεις, ανοίγω το παράθυρο ίσα για να νιώθω τον πρωινό αέρα και σταματάω στο πρώτο καφέ που βρίσκω.

Έτσι θα έπρεπε να είναι κι οι σχέσεις, σκέφτομαι. Σαν καθίσματα σ’ ένα αυτοκίνητο. Όχι σαν αγώνες δρόμου. Όχι ο ένας να τρέχει πρώτος να προλάβει ένα τέρμα, που ίσως να μην υπάρχει καν, κι άλλος να προσπαθεί να τον φτάσει με κομμένη την ανάσα, χάνοντας και καμιά δεκαπενταριά στροφές στην προσπάθεια.

«Ισότητα» θα την ονόμαζα. Και πρόσεξε! Στις θέσεις αυτοκινήτου πάντα κάποιος οδηγεί και κάποιος βρίσκεται στη δίπλα θέση, μα βρίσκονται στην ίδια ευθεία, βλέπουν κι οι δυο τον ίδιο δρόμο, βλέπουν τις ίδιες γραμμές και τα ίδια σήματα κινδύνου, βλέπουν τα ίδια φανάρια και τα ίδια STOP, βλέπουν τους ίδιους πεζούς, τα ίδια μπροστινά αμάξια και πάνω-κάτω ξέρουν κι οι δυο τη διαδρομή.

Κι επειδή ο δρόμος είναι μεγάλος, κάπου-κάπου αλλάζουν θέσεις. Κάποτε κουράζεται ο ένας κι έτσι παίρνει τα ινία ο άλλος, κάποτε ο ένας κοιμάται στο τιμόνι κι έτσι πρέπει να οδηγήσει ο άλλος.

Να βρεις τον άνθρωπο που θα του εμπιστευτείς το τιμόνι σου, να βρεις εκείνον που θα μπορέσεις να κοιμηθείς στο δίπλα κάθισμα γιατί ξέρεις πως θα σε βγάλει στον σωστό δρόμο, γιατί ξέρεις πως δε θα σας χάσει, γιατί ξέρεις πως το ‘χει. Να ψάξεις να βρεις εκείνον τον άνθρωπο που θα σε βάλει απευθείας να καθίσεις στη δίπλα θέση στο αυτοκίνητό του κι όχι αυτόν που θα προσπαθήσει να τρέξει πιο γρήγορα από ‘σένα ή που θα ακολουθεί τυφλά την πορεία σου, χωρίς να σκέφτεται τα δικά του «θέλω».

Κι αν κάποτε διαφωνήσετε για το ποια είναι η σωστή έξοδος στον αυτοκινητόδρομο, τότε απόλαυσέ το! Άνοιξε τα παράθυρα, βάλε τέρμα τη μουσική σας και φίλησέ τον μέχρι να χάσεις την ανάσα σου. Φτιάξε στιγμές όμορφες, μέσα απ’ τις διαφωνίες γιατί ό,τι και να γίνει θα φτάσετε εκεί μαζί, στο ίδιο αμάξι, με την ίδια ταχύτητα. Κι αν τρέχει στον δρόμο, να του το λες, κι αν πηγαίνει πολύ αργά για τα δικά σου γούστα, πάλι να του το λες. Να του μιλάς και να του εξηγείς, πώς αλλιώς θα καταλάβει; Να του λες πότε κουράστηκες και πότε θες να σταματήσετε για λίγο. Δε σκέφτονται όλοι σαν κι εσένα, ούτε είναι όλοι μες στο κεφάλι σου.

Οι σχέσεις δεν είναι φυλακές, μην τις καταντήσεις έτσι. Οι σχέσεις είναι βόλτες, άλλοτε γρήγορες που δεν προλαβαίνεις να καταλάβεις τι γίνεται σαν τρενάκι σε λούνα-παρκ, κι άλλοτε ήσυχες σαν περίπατος σε κάποια παραλία.

Στη διαδρομή κρατάς τον χάρτη και μου λες πώς να προσχωρήσω. Πώς να μας φτάσω στον προορισμό μας. Σε βλέπω και γελάω γιατί δεν ξέρεις να διαβάζεις χάρτες. Σου πέφτει ο καφές κατά λάθος και με βρίζεις που συνεχίζω να γελάω. Και τότε ξέρω πως ισότητα σε μια σχέση πάει να πει ένα αμάξι, δυο θέσεις στην ευθεία κι ένας δρόμος ατελείωτος -κι ίσως δυο καφέδες για τη διαδρομή!

Ναταλία Κωνσταντινίδου – pillowfights.gr

Πηγή Όχι ένας μπροστά κι ένας πίσω αλλά δύο δίπλα-δίπλα

Η ιστορία του αγαπημένου ηλεκτρονικού παιχνιδιού, τα μυστικά, τα ρεκόρ και τα φαντασματάκια του.

Σε μια εποχή που η λέξη «ουφάδικα» προκαλούσε νευρικό κλονισμό στους γονείς, ένας Ιάπωνας αποφάσισε πως έπρεπε να δώσει μια εναλλακτική στους νέους που ξημεροβραδιάζονταν μπροστά σε μια οθόνη και έπαιζαν παιχνίδια με εξωγήινους και φονικά όπλα.
Ήθελε κάτι διαφορετικό, κάτι χιουμοριστικό για να μπορέσει να τραβήξει τους πιτσιρικάδες από αυτά τα παιχνίδια. Αυτό που δεν υπολόγιζε ήταν πως με το δημιούργημά του, θα δημιουργούσε μια… μανία, από την οποία δεν θα γλίτωναν ούτε οι γονείς που μετά από λίγο καιρό έψαχναν τρόπο να μπαίνουν στα «ουφάδικα» χωρίς να γίνονται… ρεζίλι!
Και τα κατάφερε μια χαρά, δεδομένου πως σχεδόν 40 χρόνια μετά τη «γέννηση» του pac man εκατομμύρια νέοι (και όχι μόνο) σε ολόκληρο τον πλανήτη εξακολουθούν και παίζουν με πάθος το συγκεκριμένο βιντεοπαιχνίδι.
Η γέννηση μιας μανίας
Η ιδέα για το… κάτι διαφορετικό που αναφέρθηκε νωρίτερα ανήκει στον Ιάπωνα Τόρου Ιβατάνι ο οποίος από το 1977 σε ηλικία 22 ετών εργαζόταν στην Namco. Ο δαιμόνιος αυτός άνθρωπος αποφάσισε πως είχε έρθει η ώρα να αλλάξει η εικόνα των γιαπωνέζικων «ουφάδικων» που κατά κύριο λόγο συγκέντρωναν μόνο άνδρες. Ήθελε να δώσει κάτι που θα τραβούσε την προσοχή των γυναικών αλλά και των πιτσιρικάδων.
Και το έκανε! Στις 22 Μαΐου του 1980 κυκλοφόρησε το pac man. Η αρχική ονομασία του οποίου ήταν «Pakku-Man» (προερχόταν από το «πάκου-πάκου» που στην ιαπωνική αργκό σήμαινε κάτι παρόμοιο με το «μασουλάω»).
Αρχικά δεν είχε μεγάλη απήχηση. Όταν το ανακάλυψαν οι Αμερικάνοι, ωστόσο, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα έγινε παγκόσμια επιτυχία. Στις ΗΠΑ, μάλιστα, έφτασε με την αρχική ονομασία Puck-Man αλλά επειδή από την απόλυτη καταστροφή το χώριζε μόλις… ένα γράμμα, αμέσως σχεδόν άλλαξε σε pac man, για ευνόητους λόγους.
Σε ότι αφορά το πώς ο Ιβατάνι εμπνεύστηκε τους χαρακτήρες του παιχνιδιού, υπάρχουν διάφοροι μύθοι με πιο διαδεδομένο αυτόν περί πίτσας που της έλειπε το ένα κομμάτι. Ο ίδιος ο δημιουργός, ωστόσο, αν και φρόντιζε να τροφοδοτεί το μύθο όταν η φρενίτιδα για το παιχνίδι ήταν στο απόγειό της, σε μια συνέντευξη που είχε δώσει, παραδέχτηκε ότι αυτό ήταν αληθές μόνο «κατά το ήμισυ».
Αυτό που είναι αλήθεια, ωστόσο, (και μάλιστα πικρή για τον δημιουργό του) είναι πως παρά την παγκόσμια επιτυχία που γνώρισε το παιχνίδι ο Ιβατάνι δεν πλούτισε από αυτό διότι ήταν απλά ο… δημιουργός. Τα κέρδη τα καρπώθηκε η εταιρεία η οποία είναι ενδεικτικό πως μέσα στους πρώτους 18 μήνες από την κυκλοφορία του κατόρθωσε να πουλήσει 350.000 μηχανήματα!
Το «τέλειο παίξιμο»
Την απόλυτη επίδοση του παιχνιδιού σε παγκόσμιο επίπεδο την κατέχει ένας αμερικανός εστιάτορας.  Ο Μπίλι Μίτσελ είναι ένας θρυλικός παίκτης βιντεοπαιχνιδιών στις ΗΠΑ, με πολλά ακατάρριπτα ρεκόρ στο ενεργητικό του σε διάφορα παιχνίδια.
Ο άνθρωπος αυτός, λοιπόν, στις 3 Ιουλίου 1999 και σε ηλικία 34 ετών, σημείωσε 3.333.360 πόντους, αφού κατάφερε και πέρασε με επιτυχία και τις 225 πίστες του παιγνιδιού. Έπαιζε συνεχώς για έξι ώρες.
Αυτό που έχει αξία να σημειωθεί είναι πως θεωρητικά το pac man δεν έχει τέλος. Το ίδιο το παιχνίδι, ωστόσο, αδυνατεί να πάει στην πίστα 226 καθώς δεν μπορεί να φορτώσει τα φρούτα, «κρασάρει» και βγάζει μια μαύρη οθόνη στον παίκτη.
Πιθανότατα πρόκειται για κάποιο σφάλμα στον κώδικα του παιχνιδιού το οποίο ποτέ δεν διορθώθηκε (ή δεν γινόταν να διορθωθεί) και κάπως έτσι οι 3.333.360 πόντοι που κατάφερε και συγκέντρωσε ο Μίτσελ στις 255 πίστες παραμένει μέχρι και σήμερα το απόλυτο ρεκόρ του παιχνιδιού. Κοινώς ο αμερικανός εστιάτορας και θρύλος των βιντεοπαιχνιδιών «το τερμάτισε»!
Αποκαλύπτοντας τα μυστικά του pac man
Τον Δεκέμβριο του 2010 ένας προγραμματιστής, ο Chad Birch, φανατικός gamer και ο ίδιος,  έγραψε ένα άρθρο στο GameInternals το οποίο αποκάλυπτε τα μυστικά των… φαντασμάτων. Σύμφωνα με τον Birch τα φαντασματάκια ακολουθούν ένα συγκεκριμένο μοτίβο στις κινήσεις τους και έχουν και διαφορετικούς χαρακτήρες που βασίζονται σε κανόνες.
Έχουμε και λέμε: Αρχικά υπάρχει το κόκκινο φάντασμα (Shadow/Blinky) που στην ουσία είναι αυτό που σε ακολουθεί κατά… πόδας! Θα βρίσκεται πάντα από πίσω σου και στοχεύει να βρίσκεται στην ίδια γραμμή και τετράγωνο που κινείσαι και εσύ. Ανάλογα με το επίπεδο που έχεις φτάσει, έχει και 5% μεγαλύτερη ταχύτητα.
Μετά έχουμε το μπλε φάντασμα (Bashful/Fickle)  το οποίο είναι και το πιο… ύπουλο και πονηρό από όλα διότι είναι πολύ δύσκολο να προβλέψει κανείς τις κινήσεις του, οι οποίες καθορίζονται τόσο από το που πηγαίνει ο pac-man, όσο και από την κατεύθυνση που έχει το κόκκινο φάντασμα. Με βάση αυτόν τον συνδυασμό κινήσεων, αν το κόκκινο φάντασμα βρίσκεται κοντά σου, το μπλε φάντασμα θα αρχίσει να κινείται προς τις κουκκίδες που βρίσκονται μπροστά σου.
Έπειτα υπάρχει το ροζ φάντασμα (Speedy/Ambusher) το οποίο είναι το ακριβώς αντίθετο από το μπλε. Είναι πιο εύκολο να προβλέψεις τις κινήσεις του γιατί στοχεύει πάντα στις 4 μπροστινές κουκίδες από τον pac-man.
Τέλος, υπάρχει το πορτοκαλί φάντασμα (Pokey/Ignorant) το οποίο αν και φαινομενικά κάνει άκυρες κινήσεις είναι εξίσου… πονηρό με το μπλε. Σύμφωνα, πάντα, με την αποκρυπτογράφηση που έκανε ο Chad Birch, εάν ο pac man βρίσκεται 8 κουκκίδες μπροστά του, θα αρχίσει να κινείται σε αυτή την περιοχή από την κάτω αριστερά πλευρά, ενώ εάν είναι πάνω από 8 κουκκίδες μακριά, θα πάει κατευθείαν πάνω του.
Πηγη: newsbeast.gr

Πηγή Πόσες πίστες έχει το pac man και το άδοξο φινάλε του

Η ζωή ενός λαϊκού παιδιού από τα Ταμπούρια

Υπήρξε μία από τις πιο αγαπημένες καλτ φυσιογνωμίες του κινηματογράφου, αλλά και της αρένας. Ήταν ο καλοκάγαθος γίγαντας που γέμιζε στάδια, που ενσάρκωνε σκληρούς αλλά αγαπιόταν από το κοινό και κυρίως, ήταν ο άνθρωπος που το όνομά του έγινε συνώνυμο της δύναμης.
Απόστολος Σουγκλάκος. Στην περίπτωσή του δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι από τις μορφές εκείνες που αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό και δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις αν ο λόγος ήταν η παροιμιώδης δύναμή του που τον έκανε ανίκητο στην αρένα του κατς ή ο λόγος ήταν αυτή η αγνότητα της ψυχής του και η αλήθεια που έβγαζε.
Και χωρίς να υπάρξει ο μεγάλος πρωταγωνιστής του κινηματογράφου (είχε ξεκινήσει από νωρίς σε ρόλους κομπάρσου) ή ο λαμπερός σταρ, όταν έφυγε από τη ζωή αρκετά νωρίς, όλοι αυθόρμητα και με στεναχώρια έλεγαν: «Ρε φίλε, πέθανε ο Σουγκλάκος».
Το λαϊκό παιδί από τα Ταμπούρια
Το 1950 στα Ταμπούρια του Πειραιά γεννήθηκε ο Απόστολος Σουγκλάκος, το τελευταίο παιδί της οικογένειας, έχοντας τρεις μεγαλύτερες αδελφές. Το σχολείο δεν του άρεσε, δεν ήταν καλός μαθητής, οπότε η απόφασή του να το παρατήσει, μάλλον δεν προκάλεσε μεγάλη έκπληξη.
Όσοι τον γνώρισαν, μιλούσαν για ένα καλό παιδί, που από νωρίς έδειξε μία έφεση στον αθλητισμό. Και όπως τα περισσότερα αγόρια της εποχής εκείνης, δοκίμασε την τύχη του στο ποδόσφαιρο όταν ήταν 9 χρόνων. Πρώτα έπαιξε στον Άρη Πειραιώς και κατόπιν στον Εθνικό, στη θέση του τερματοφύλακα. Αλλά πολύ σύντομα, μέσα σε λίγους μήνες, ο μικρός Απόστολος κατάλαβε ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι το άθλημά του.
Και είπε να δοκιμαστεί σε άλλο σπορ και συγκεκριμένα στην πυγμαχία. Αλλά ούτε και αυτό το άθλημα τον συγκίνησε και το εγκατέλειψε αμέσως. Λίγο παρακάτω, όμως, τον περίμενε το αγώνισμα που θα του άλλαζε τη ζωή, θα τον έκανε γνωστό στα πέρατα του κόσμου και ο ίδιος θα ταξίδευε σε όλο τον κόσμο. «Έχω γεμίσει πέντε διαβατήρια» έλεγε με καμάρι ο Σουγκλάκος για τα ταξίδια του σε Ευρώπη, Αμερική, Αφρική.
Μια μέρα είδε τυχαία στη γειτονιά του κάποιους αγώνες πάλης και κάτι μέσα του σκίρτησε από ενθουσιασμό. Μαγεύτηκε με το άθλημα και τους «γίγαντες» που μάχονταν μπροστά του, μεγάλα ονόματα τότε της πάλης. Όπως ο ίδιος είχε εξομολογηθεί χρόνια μετά, στο πρόσωπο του Καρυστινού και των άλλων παλαιστών, είδε το πρόσωπο του Σουγκλάκου.
Κατάλαβε ότι η πάλη ήταν το άθλημα του και ότι ο ίδιος γούσταρε να γίνει παλαιστής. Τα υπόλοιπα ήταν τυπική διαδικασία. Γράφτηκε στον Ολυμπιακό, στην Ελληνορωμαϊκή ενώ μετά μία μεγάλη δόξα της εποχής, ο Καρπόζηλος τον μύησε στον χώρο του κατς. Εκεί, ανάμεσα στις φίρμες της εποχής, ο πιτσιρικάς Απόστολος Σουγκλάκος έμαθε τα μυστικά της πάλης, που όπως ο ίδιος είχε πάλι εξομολογηθεί «την έπαιρνα αμέσως».
«Ποιος θα δείρει το Σουγκλάκο;»
Και όπως έδειξε η ιστορία, είχε δίκιο. Τα νικηφόρα αποτελέσματα διαδέχονταν το ένα το άλλο και η φήμη του ανίκητου παλαιστή πέρασε τα σύνορα της Ελλάδας. Ο Σουγκλάκος ξεκίνησε τα ταξίδια στο εξωτερικό, όπου έδινε αμέτρητους αγώνες. Ο Έλληνας «γίγαντας» λύγιζε στο στίβο της αρένας τους αντιπάλους του και κάπου εκεί βγήκε και η περίφημη ατάκα «Ποιος θα δείρει τον Σουγκλάκο;».
Και η αλήθεια είναι ότι δεν τα είχε καταφέρει ούτε ο τρανός Τρομάρας, ούτε ένας Τούρκος αντίπαλος του. Με τη σεμνότητα που τον διέκρινε, αλλά και με αυτό το μοναδικό τρόπο που μιλούσε με τη βραχνή του φωνή, ο Σουγκλάκος παραδεχόταν ότι είχε φάει πολύ ξύλο στα χρόνια που πάλευε.
Μάλιστα, είχε διηγηθεί και μία απίστευτη ιστορία με αντίπαλο το Νιγηριανό Μάικ Πάουερ, όπου του έβαλαν το πιστόλι στο κρόταφο για να χάσει. Όπως είχε εξομολογηθεί, κατά τη διάρκεια του αγώνα κι ενώ χτυπούσε τον αντίπαλο του, του έβαλαν το όπλο στον κρόταφο. Οπότε, αναγκάστηκε κι έχασε.
Ο Απόστολος Σουγκλάκος στο μεγάλο πανί
Και αν διέπρεψε στην πάλη και τα όνομά του έγινε συνώνυμο με τη δύναμη, ο Απόστολος Σουγκλάκος κατάφερε και μέσα από τον κινηματογράφο να περάσει στη συνείδηση του κοινού ως ο πιο καλός «σκληρός». Άλλωστε, υποκριτική δεν είχε σπουδάσει, όμως, σε κάθε ρόλο του (ακόμη και στον πιο σύντομο σε διάρκεια) κατέθετε την απλότητα και την καλοσύνη του χαρακτήρα του.
Η γειτονιά του, τα Ταμπούρια έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη ζωή του. Όχι μόνο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του, όπως συμβαίνει άλλωστε με τις γειτονιές που μεγαλώνουμε και τις εικόνες που εκλαμβάνουμε, αλλά και γιατί εκεί ανακάλυψε τυχαία δύο μεγάλες αγάπες της ζωής του, την πάλη και τον κινηματογράφο.
Ο Σουγκλάκος, λοιπόν, βρέθηκε τυχαία στα γυρίσματα μιας ιταλικής ταινίας και λόγω του ιδιαίτερου παρουσιαστικού του, τράβηξε την προσοχή του σκηνοθέτη, ο οποίος του ζήτησε να κάνει τον κομπάρσο σε μια σκηνή βομβαρδισμού. Αυτή η σύντομη επαφή τού ήταν αρκετή για να αποφασίσει να ασχοληθεί σοβαρά με τον κινηματογράφο.
Γράφτηκε σε ένα σωματείο κομπάρσων και ως κομπάρσος είχε την ευκαιρία να βρεθεί στο πλευρό – έστω και με σύντομο πέρασμα – μεγάλων πρωταγωνιστών του ελληνικού κινηματογράφου, όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Βασίλης Αυλωνίτης κ.α.
Τη δεκαετία του ’80 έφτασε να πρωταγωνιστεί σε βιντεοταινίες ή να έχει μικρότερους ρόλους. Και στους περισσότερους ενσάρκωνε τον σκληρό. Όμως, είναι από αυτές τις περιπτώσεις που η καθαρότητα του βλέμματος υπερνικούσε τον κινηματογραφικό χαρακτήρα. Άλλωστε, εκτός πανιού ο Σουγκλάκος ήταν τόσο αγαπητός από το κοινό, που οι ρόλοι (μικροί ή μεγάλοι) δε μπορούσαν να το επηρεάσουν.
Ο Απόστολος Σουγκλάκος ήταν άνθρωπος που του άρεσε να δοκιμάζει. Έτσι, γρήγορα πέρασε και στην τηλεόραση όπου τον είδαμε στο πλευρό του Ανδρέα Μικρούτσικου στο «Χαμογελάτε είναι μεταδοτικό» και αργότερα στην εκπομπή της Αννίτας Πάνια.
Τι και αν οι εμφανίσεις του δεν ήταν αυτό που λέμε «ποιοτικού επιπέδου»; Ο Απόστολος Σουγκλάκος ήταν μία ιδιαίτερη περίπτωση ή μάλλον ήταν μία κατηγορία μόνος του. Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες ήταν η πιο αγαπημένη καλτ φιγούρα του ελληνικού θεάματος.
«Η μόνη φορά που στεναχώρησε τον κόσμο ήταν τώρα με τον θάνατό του»
Ο Απόστολος Σουγκλάκος συνεργάστηκε και με τον σκηνοθέτη Νίκο Τριανταφυλλίδη σε δύο ταινίες αλλά και στο συναυλιακό χώρο Gagarin, όπου υπήρξε ο βασικός εμψυχωτής του Φεστιβάλ Cult Ελληνικού Κινηματογράφου.
Κι αν ποτέ δε βρέθηκε αυτός που «θα δείρει τον Σουγκλάκο», όμως, βρέθηκε αυτός που τελικά τον νίκησε και μάλιστα νωρίς, ο θάνατος. Ήταν τον Αύγουστο του 2006 όταν ο Απόστολος Σουγκλάκος υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο στη Ρόδο, όπου βρισκόταν για επαγγελματικούς λόγους. Για δύο εβδομάδες νοσηλευόταν σε κώμα στο νοσοκομείο. Έφυγε από τη ζωή στις 5 Σεπτεμβρίου του 2006, σε ηλικία 56 ετών.
Και όπως πολύ εύστοχα είχε πει τότε ο Νίκος Τριανταφυλλίδης: «Η μοναδική φορά που στενοχώρησε άνθρωπο, είναι τώρα με τον θάνατό του».

Πηγή Ο άκακος «γίγαντας» που δεν τον έδειρε κανείς, αλλά τον νίκησε ο θάνατος νωρίς