23 January, 2019
Home / Lifestyle (Page 563)

Η Αποστολία Ζωή εκμυστηρεύεται για το τρομακτικό ατύχημα που είχε…
Η Αποστολία Ζώη αποκάλυψε στον Γιώργο Κρικοριάν και Στη Φωλιά των Κου Κου πως την επόμενη χρονιά θα ανέβει στο θεατρικό σανίδι. «Θα είμαι στο Παλλάς στην παράσταση «Ζητείται ψεύτης» και θα έχω το ρόλο που είχε η Μάρθα Καραγιάννη».

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Η τραγουδίστρια ανάμεσα σε άλλα διηγήθηκε το πιο τρομακτικό ατύχημα που της έχει συμβεί σε κατάδυση…

«Ξεκίνησα 4 χρονών με ενόργανη και έξι χρονών άρχισα να κάνω καταδύσεις. Ήμουν σε αγώνες πρόκρισης για πανευρωπαϊκούς. Μια εβδομάδα πριν τους αγώνες έπεσα από τα 7,5 μέτρα, έκανα μια αρκετά δύσκολη βουτιά και έπεσα με την κοιλιά. Την ώρα που πέφτεις με την κοιλιά είναι σαν να πέφτεις σε τσιμέντο. Τραντάχτηκε το διάφραγμά μου, κόπηκε η αναπνοή μου. Έπεσαν μέσα οι καταδύτες και με έβγαλαν. Δεν μπορείς να πάρεις ανάσα, οπότε παγώνεις. Έγινα μωβ από πάνω ως κάτω, μελανιές στο δευτερόλεπτο, δεν το έχεις ξαναδεί αυτό. Τραντάχτηκε ο προσαγωγός μου. Είχε πειραχτεί ένα νεύρο που κατέληγε στο δάχτυλο του ποδιού και δεν μπορούσα να πατήσω καθόλου το πόδι μου.»

Πηγή


(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
Πηγή Αποστολία Ζώη: «Έπεσα από τα 7,5 μέτρα, έγινα μωβ, πειράχτηκε ένα νεύρο και δεν μπορούσα να….»

Έχοντας το βάρος της δημοσιότητας στις πλάτες της από κούνια σε συνδυασμό με το διαζύγιο των γονιών της και την παράξενη έως ανύπαρκτη σχέση με τον πατέρα της, η Suri Cruise που σήμερα είναι 12 χρονών, έχει δείξει εξ απαλών ονύχων ότι βιάζεται να μεγαλώσει.

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Η νεαρή δεσποινίδα ενδιαφέρει διεθνώς γιατί είναι από εκείνα τα παιδιά που μοιάζουν στριφνά και τους έχει επιτραπεί να συμπεριφέρονται σαν μεγάλοι, εφαρμόζοντας πρακτικές ενηλίκων όπως μακιγιάζ, τακούνια, πόζα και τουπέ.

Η μικρή Suri Cruise αυτή τη φορά έδωσε τροφή στα μέσα καθώς εθεάθη να τσεκάρει το μανικιούρ της και μάλλον να κάνει τη σκέψη πω θέλει ανανέωση. Αξίζει να σημειωθεί πως δεν έχει ίχνος ανεμελιάς, καλοκαιρινής διάθεσης και το χαμόγελό της σπανίζει στις αιφνιδιαστικές πόζες.

Πηγή


(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
Πηγή Η Suri Cruise στα 12, ανησυχεί για το μανικιούρ της

Κλείνω 3 χρόνια στο εξωτερικό, μετανάστης, όπως οι παππούδες μου τη δεκαετία του ’50. Η ιστορία που ακολουθεί είναι ένας απολογισμός και μια εξομολόγηση συνάμα, με πράγματα που ελάχιστοι ξέρουν για μένα.

Πήρα την απόφαση να φύγω όταν άρχισα να λυπάμαι τον εαυτό μου. Ήμουν 26 χρονών, ότι είχα τελειώσει το στρατό, έμενα ξανά με τους γονείς μου κι είχα περάσει το καλοκαίρι μου δουλεύοντας σερβιτόρος στην οικογενειακή επιχείρηση που είχαμε ανοίξει (η οποία μετά από ένα χρόνο έκλεισε, αδυνατώντας να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις της κρίσης και του all-inclusive τουρισμού).

Ένιωθα πως μετά από 8 χρόνια, ήμουν πάλι στο μηδέν. Ένιωθα σαν ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Δεν την μπορούσα την ανεργία. Εξοντωτική, εξευτελιστική. Και μιλάω χωρίς καμιά διάθεση προσβολής προς οποιονδήποτε άνεργο. Έτσι ένιωθα εγώ όμως και αυτό απλά περιγράφω.

Άρχισα να κάνω αιτήσεις στην Αγγλία, κυρίως επειδή δεν ήξερα άλλη γλώσσα, πέρα από κάτι λίγα ιταλικά. Κάνα μήνα αργότερα, ήρθε η πρώτη (και τελευταία) πρόσκληση σε συνέντευξη. Έκλεισα αεροπορικά εισιτήρια και έφυγα.

Έτυχε να είναι μία κακή βδομάδα για την Αγγλία, με δρομολόγια αεροπλάνων και τρένων να ακυρώνονται λόγω βαριάς και συνεχούς χιονόπτωσης. Τα κατάφερα όμως και έφτασα στο Bournemouth, μια νότια, παραθαλάσσια πόλη στην περιοχή του Dorset.

Ήμουν τότε πτυχιούχος Ψυχολογίας, με μεταπτυχιακό στην «Ψυχολογία και ΜΜΕ». Ο τίτλος της θέσης: support worker. Ελάχιστα ήξερα για τα καθήκοντα ενός support worker, αλλά θα μάθαινα πολύ γρήγορα. Μια μείξη νοσοκόμου, εργοθεραπευτή και ψυχολόγου. Τα καθήκοντα πολλά, από το να αλλάζεις πάνες σε ηλικιωμένους με αυτισμό μέχρι να τους πηγαίνεις για bowling.

Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα έκανα κάτι τέτοιο. Το έκανα όμως. Και το έκανα αδιαμαρτύρητα. Κανείς από τους φίλους μου δεν ήξερε όλη την αλήθεια. Tη μαθαίνουν τώρα.  Ήξερα ότι θα ακουγόταν περίεργο ότι έγινα μετανάστης για να αλλάζω πάνες.

Εγώ όμως ένιωθα ότι προσέφερα σε αυτούς τους ανθρώπους κάτι καλό, βγάζοντας, παράλληλα, τα δικά μου λεφτά. Ήμουν ανεξάρτητος. Τότε κατάλαβα ότι καμιά δουλειά δεν ήταν ντροπή. Ντροπή είχα νιώσει στην ζωή μου μόνο όταν δεν προσέφερα τίποτα και ζητούσα από τους γονείς μου λεφτά για να βγω για καφέ.

To “Keep calm and carry on” ήταν μια αφίσα του 1939 που είχε κυκλοφορήσει από τη Βρετανική κυβέρνηση σε περιορισμένα αντίτυπα σε μια προσπάθεια να ανυψώσει το ηθικό στις μεγάλες πόλεις, όπου ανέμεναν αεροπορικές επιδρομές. Δεν ξέρω αν βοήθησε τότε, αλλά σίγουρα βοήθησε εμένα, που κατέβαινα στην κουζίνα κάθε πρωί και την έβλεπα κρεμασμένη στον τοίχο, να μου μιλάει.

Έμενα σε ένα δωμάτιο που ήταν μικρότερο κι από το χωλ που είχα στο φοιτητικό μου διαμέρισμα. Είχα βάλει σκοπό να φύγω από το Bournemouth και γι’ αυτό δεν έκανα παρέες. Επί 9 μήνες ήμουν δουλειά-σπίτι, σπίτι-δουλειά.

Βρήκα την ευκαιρία να δουλέψω τα γραπτά μου και να εκδώσω δωρεάν μια συλλογή διηγημάτων και το μυθιστόρημά μου. Με τα λεφτά που έβγαζα, έδωσα το τελευταίο για μετάφραση και το δημοσίευσα και στα Αγγλικά, στο Amazon.

Μπορεί καθημερινά να άλλαζα πάνες σε έναν 60χρονο παππού, αλλά έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα, δημοσίευα τα κείμενά μου και είχαν ανταπόκριση. Το μεγαλύτερο παράδοξο που βίωσα ποτέ. Ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου όμως που ήμουν τόσο προσηλωμένος σε κάτι.

Μετά και τη δημοσίευση του μυθιστορήματος στα Αγγλικά, 8 μήνες ήδη στο Bournemouth, έβαλα στόχο να βρω δουλειά στο Λονδίνο. Έστειλα 5 αιτήσεις. Πήγα σε 3 συνεντεύξεις. Στην τελευταία είπα ότι, αν δε με έπαιρναν, θα έμενα εκεί που ήμουν και θα τελείωνα το επόμενο μυθιστόρημά μου. Και μόλις τελείωνα, θα έφευγα. Για οπουδήποτε.

Με προσέλαβαν τελικά και ήρθα στο Λονδίνο, όπου τον περασμένο Δεκέμβρη έκλεισα 2 χρόνια, δουλεύοντας σε πτέρυγα ψυχικής υγείας, περιβάλλον όχι πολύ ευχάριστο αρκετές φορές. Μπορεί πλέον να μην άλλαζα πάνες, αλλά είχα άλλα καθήκοντα, που αν τα έβλεπα σε ταινίες, θα με έπιανε η ψυχή μου.

Εδώ και δύο μήνες, είμαι στα κεντρικά του οργανισμού, δουλεύοντας σαν Distance Learning Coordinator. Δουλειά γραφείου για μερικούς μήνες μόνο. Τον Απρίλη μάλλον θα επιστρέψω στην πτέρυγα. Θα δούμε.

Έγιναν πολλά αυτά τα τρία χρόνια. Ταξίδεψα στο Λουξεμβούργο, στην Αυστρία, στην Ιταλία, στη Γερμανία, στη Νορβηγία, στην Αργεντινή, στη Γη του Πυρός. Όλα τα ενδοευρωπαϊκά ταξίδια σε φίλους, με εισιτήρια low budget.

Γνώρισα ενδιαφέροντας ανθρώπους. Γεύτηκα διαφορετικές κουζίνες. Έκανα όμορφες βόλτες. Γνώρισα την κοπέλα μου και μένουμε μαζί. Υπέγραψα συμβόλαιο με εκδοτικό οίκο. Έφτιαξα αυτό το site. Φτιάχνω άλλο ένα. Δουλεύω ακόμα το μυθιστόρημα εκείνο που θα τελείωνα πριν 2 χρόνια.

Το Λονδίνο είναι μια μεγάλη πόλη. Ακριβή. Πολύ ακριβή και οι μισθοί μικροί. Ο δικός μου, στο αγγλικό σύστημα υγείας, είναι κατώτερος από το μέσο όρο των £26,500 (€32.200) προ φόρων. Δε σου μένει τίποτα στην άκρη. Και αυτό χωρίς να κάνεις ιδιαίτερες σπατάλες, με το 60% να πηγαίνει κατευθείαν για το σπίτι και τη μηνιαία κάρτα μεταφορών.

Οι περισσότεροι φίλοι μου νομίζουν ότι τους κοροϊδεύω. ‘Οπως και οι περισσότεροι στην Ελλάδα, νομίζουν ότι, επειδή μένεις στην Αγγλία, ζεις όπως οι χαρακτήρες του Παπακαλιάτη. Καμία σχέση όμως.

Οι Έλληνες του Λονδίνου είναι χιλιάδες. Πολλοί εργάζονται σε τράπεζες, σε πολυεθνικές, σε εταιρείες ΙΤ. Βγάζουν καλά λεφτά, αλλά δουλεύουν όλη μέρα. Εγώ δουλεύω φυσιολογικές ώρες, αλλά δε βγάζω ούτε καν τα μισά.

Υπάρχουν όμως στ’ αλήθεια οι Ελληνάρες του Λονδίνου. Αυτοί που είναι 10 χρόνια εδώ και μιλάνε ακόμα σπαστά Αγγλικά, που ψωνίζουν μόνο μάρκες, που ντύνονται καλά για να πάνε για καφέ, που κράζουν τη χώρα που τους φιλοξενεί για τα πάντα, που σκέφτονται συνέχεια τις καλοκαιρινές διακοπές στην Ελλάδα, αλλά όποτε επιστρέφουν, το παίζουν κοσμογυρισμένοι και μιλάνε για το Λονδίνο σαν να είναι η Γη της Επαγγελίας.

Δεν είμαστε όλοι έτσι. Απλά αυτοί κάνουν περισσότερο θόρυβο και ακούγονται.

Δεν ξέρω για άλλες χώρες, αλλά σε μια τόσο ταξική κοινωνία όπως η Αγγλική, και ειδικά σε μια πόλη όπως το Λονδίνο, είναι δύσκολο και να ζήσεις αξιοπρεπώς και να βάλεις στην άκρη λεφτά. Γι’ αυτό και, 3 χρόνια μετά, δουλεύοντας στον κακοπληρωμένο ανθρωπιστικό τομέα, όχι απλά δεν έχω λεφτά στην άκρη, αλλά έχω και μια χρεωμένη πιστωτική κάρτα.

Δε μετανιώνω, όμως, γιατί δεν μπορούσα να κάνω κάτι διαφορετικά.  Τι να θυσίαζα; Τις 180 λίρες για ένα σαββατοκύριακο στη Νορβηγία;  Ή τις 10 λίρες που πληρώνω για μια πίτσα;

Απλά δεν καταλαβαίνω πού θα με βγάλει αυτός ο δρόμος. Ποιο είναι το νόημα να είσαι μετανάστης και ό,τι βγάζεις να το δίνεις; Μπορεί να κερδίζεις πολλά σε εμπειρίες, αλλά δε θα καταφέρεις ποτέ να τις ρευστοποιήσεις για να πληρώσεις τους λογαριασμούς σου.

Δεν είναι εύκολο να ζεις στο εξωτερικό. Σε αντίθεση με 50-100 χρόνια πριν, πλέον η κρίση είναι παγκόσμια. Όπου και να πας, βρίσκεις είτε ανεργία και χαμηλούς μισθούς είτε υψηλούς μισθούς και υψηλό κόστος ζωής ταυτόχρονα.

Και παράλληλα έχεις να αντιμετωπίσεις τους διάφορους αστικούς μύθους: στο εξωτερικό, αυτόν του χρεοκοπημένου και τεμπέλη Έλληνα. Στο εσωτερικό, αυτόν του καλοπερασάκια νεομετανάστη που κλαίγεται χωρίς λόγο.

Παρ’ όλα αυτά, δε θα γύριζα στην Ελλάδα. Εκτός από την ανεργία, θα είχα να αντιμετωπίσω και το συντηρητισμό, τη διαφθορά, τον ωχαδερφισμό, τον ερασιτεχνισμό, το ψευτοβόλεμα. Βλέπω, ωστόσο, ότι γίνονται όμορφες κινήσεις και μπράβο σε αυτούς που τις επιχειρούν.

Ελπίζω να κρατήσουν, αν και είμαι απαισιόδοξος. Η χώρα αυτή, φοβάμαι, είναι μια μαύρη τρύπα που ρουφάει τα πάντα. Μια Σειρήνα που σε καλεί με το τραγούδι της και μόλις πας κοντά σε τσακίζει.

Επιμύθιο: τρία χρόνια μετανάστης, ο απολογισμός είναι θετικός. Όχι όμως τόσο θετικός όσο πίστευα κάποτε. Αυτό που αναρωτιέμαι είναι αν είμαι η εξαίρεση ή αν έτσι νιώθουν και άλλοι νέοι που ζουν εκτός Ελλάδας.

Πηγή «Συμπλήρωσα 3 χρόνια στο εξωτερικό. Oρίστε τι κατάφερα»: Η κατάθεση ψυχής ενός Έλληνα μετανάστη

Γράφει ο ψυχολόγος Νικόλαος Βακόνδιος

«Είναι αυτοί που ο κόσµος δεν τους φαντάζεται ικανούς για κάτι, που κατορθώνουν συχνά αυτό, που κανείς δεν φανταζόταν ότι µπορεί να γίνει…»

«Είναι κάποιοι που µπορεί να επηρεάσουν, να εµπνεύσουν, να κάνουν καλύτερο τον κόσµο, έστω µια στάλα», έλεγε ο ήρωας της ταινίας στη σύντροφό του… Από τα σχολικά του χρόνια έδειχνε διαφορετικός, πολύ ευφυής µα κλεισµένος στον εαυτό του. Είχε µάθει, έδειχνε η ταινία, ότι -χωρίς κανέναν να τον υποστηρίζει- ο τρόπος για να σταµατούν πιο σύντοµα τα πειράγµατα των συµµαθητών του, ήταν να τους στερήσει την ευχαρίστηση που ένιωθαν, µε την προσπάθειά του να τους ξεφεύγει.

Η παραίτησή του αυτή, τέλειωνε τα πειράγµατα πιο γρήγορα. Γιατί δεν έβρισκαν ικανοποίηση στο να επιβάλλουν τη δύναµή τους. Μια τεχνική που ανακάλυψε µόνος του, αφού δεν ένιωθε να υπάρχει κανείς σύµµαχός του, να τον προστατεύσει. Ωσπου βρέθηκε ένας καλός φίλος κοντά του… Ο άνθρωπος αυτός, που τόσο διαφορετικός έδειχνε σαν παιδί, έµελλε να γίνει ο εµπνευστής της τεχνητής νοηµοσύνης. Αυτός που θα «έσπαγε» τον κωδικό κρυπτογράφησης Ενίγκµα, του Γ’ Ράιχ, κάτι που τότε έµοιαζε αδιανόητο να γίνει.

ΟΙ «∆ΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ»

Άνθρωποι ευαίσθητοι, ευφυείς, συχνά νιώθουν ότι µειονεκτούν, γιατί µεγάλωσαν σε ένα δύσκολο περιβάλλον, µε πράγµατα που έκαναν ταπεινή την αυτοεκτίµησή τους. Ετσι, φέρονται διαφορετικά από τους πολλούς και ξεχωρίζουν από την οµοιοµορφία. Κάτι που κάνει καµιά φορά τους πολλούς να τους κοιτάζουν µε περιέργεια, θα ᾽λεγε κανείς αρνητικά… Ισως γιατί οι ευαίσθητοι άνθρωποι δεν νιώθουν πάντα εύκολο να ακολουθήσουν τους τύπους κοινωνικής συµπεριφοράς κι έτσι δείχνουν συνεσταλµένοι, «διαφορετικοί»!

Από διάφορα τυχαία περιστατικά µπορεί να χαρακτηριστούν «παράξενοι»… Ποιος έχει την υποµονή να αναλύσει σε βάθος τη συµπεριφορά τους; Οι άνθρωποι αυτοί φέρονται διαφορετικά, ίσως όχι πάντα «άνετα», µα πιο γνήσια στην πραγµατικότητα. Μπορεί να µην πηγαίνουν στην κηδεία κάποιου συγγενούς τους, όχι γιατί δεν νιώθουν πόνο, µα διότι πονούν περισσότερο και δεν θέλουν να δουν αυτόν που έχασαν από τη ζωή τους… Μπορεί να αποφεύγουν τις κοσµικές συγκεντρώσεις γιατί ντρέπονται, και η αίσθηση ότι µειονεκτούν στην άνετη κοινωνική συµπεριφορά, τραβάει -σαν το µέλι- την προσοχή κάποιων… Αυτών που θέλουν να φανούν δυνατοί στο πλήθος, σαρκάζοντας τη διαφορά τους από την οµοιόµορφη συµπεριφορά.

Η ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ

Είναι εύκολο κάποιες φορές να ξεχνάµε ή να κρύβουµε τα προβλήµατά µας, γελώντας µε τα προβλήµατα των άλλων. Θέλει δύναµη και γνώση για να το αποφύγεις αυτό. Ο άνθρωπος µαθαίνει να είναι ανθρώπινος ή όχι. Είναι πιο εύκολο να προσέξουµε τη διαφορά κάποιων ευαίσθητων ανθρώπων από την οµοιοµορφία, παρά να εστιάσουµε στο πρόβληµα αυτών που τη χλευάζουν µε µένος… Η σκληρότητα λανθασµένα θεωρείται ως δύναµη και η ευαισθησία ως πρόβληµα, ενώ στην ουσία ισχύει το αντίστροφο!

Κι έτσι, η -κάποιες φορές- λειψή από την οικογένεια, αυτοεκτίµηση των ευαίσθητων ανθρώπων, τραυµατίζεται ακόµη περισσότερο από τον υπόλοιπο άγνωστο κόσµο…

Πολύ συχνά, γνωρίζεις τέτοιους ανθρώπους στην καθηµερινότητά σου… Νοµίζουν λανθασµένα ότι είναι αδυναµία η ευαισθησία, το να σκέφτεσαι διαφορετικά, αφού δεν το κάνουν πολλοί. ∆εν τους είναι εύκολο να καταλάβουν τη σηµασία των ικανοτήτων τους, γιατί δεν βλέπουν τις αξίες να είναι δηµοφιλείς. Και πόσο δύσκολο είναι να πιστέψουν ότι η κακία των άλλων συχνά προέρχεται από το φθόνο των ικανοτήτων τους. Οι ίδιοι νοµίζουν ότι χλευάζεται η διαφορετικότητά τους. Οµως, όταν βρεθεί κάποιος που θα τους αναγνωρίσει την αξία τους, αντιδρούν µε ένα πλατύ χαµόγελο. Και αρχίζει η µεταµόρφωσή τους από φαινοµενικό άνθρακα κοινωνικά, σε διαµάντι…

Τότε µπορεί να καταλάβουν ότι ο άνθρωπος, µε σιγουριά για τον εαυτό του, δεν εκφράζει κακία ή φθόνο προς τους άλλους. Ότι αυτοί που τους πείραζαν µε κακία, εξέφραζαν σε κάποιον άλλον τη δυσφορία µε το δικό τους εαυτό… Τότε καταλαβαίνουν ότι η επίδραση της οµορφιάς και της οµοιογένειας είναι παροδική και γρήγορα ξεθωριάζει… Και ότι το διαφορετικό γίνεται στο τέλος το αντικείµενο του θαυµασµού.

«Η οµορφιά είναι ανώτερη από την ευφυΐα, γιατί δεν χρειάζεται απόδειξη», είπε κάποτε ο Ουµπέρτο Εκο, θέλοντας να δείξει ότι ότι το ανθρώπινο µάτι προσελκύεται πρώτα από την οµορφιά, και ότι θέλει περισσότερο χρόνο για να εκτιµήσει άλλα χαρίσµατα… αν δώσει αυτό το χρόνο και την ευκαιρία!

Πηγή: enallaktikidrasi.com

Πηγή Η αξία του να διαφέρεις

Στο Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας κατέληξε ο Άνθιμος Ανανιάδης, έπειτα από έντονο επεισόδιο που είχε με τη σύζυγό του.

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Ο ηθοποιός είχε ενα «θερμό» επεισόδιο με την σύζυγό του, Μαρία Νεφέλη Γαζή, στο σπίτι τους στην περιοχή του Ψυρρή και το ζευγάρι κατέληξε το απόγευμα της Τρίτης στο Τμήμα της Ομόνοιας. Διαβάστε παρακάτω…

Μετά από αυτό το περιστατικό ο Άνθιμος, μέσω του γραφείου τύπου του, εξέδωσε και σχετική ανακοίνωση!
Ο ίδιος ωστόσο έκανε ωστόσο και μια ανάρτηση στο Instagram. Ο ηθοποιός δημοσίευσε ένα τρυφερό βίντεο, στο οποίο τον βλέπουμε να παίζει στο κρεβάτι με τον μικρό Τιμόθεο.

Δείτε την ανάρτησή του παρακάτω:

🍍🍍

A post shared by Anthimos Ananiadis/Anthem Moss (@anthemmoss) on Jul 10, 2018 at 2:35pm PDT

youweekly


(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
Πηγή Η πρώτη ανάρτηση του Άνθιμου Ανανιάδη μετά τον καυγά του με την Μαρία Νεφέλη Γαζή!

Με πληροφορίες από newsbomb.gr Πολλά τα ερωτήματα γύρω από την τραγωδία με τον 15χρονο μαθητή στην Αργυρούπολη. Υπήρχαν ηθικοί αυτουργοί; Και αν ναι, τι βία τού ασκούσαν, ώστε να φτάσει στο σημείο να βάλει τέλος στη ζωή του σε τόσο τρυφερή ηλικία;

Μοναξιά και απόρριψη φαίνεται ότι ένιωθε ο άτυχος 15χρονος λίγο πριν βάλει τέλος στη ζωή του. Σ’ αυτό το συμπέρασμα καταλήγουν οι ειδικοί ξεφυλλίζοντας το ημερολόγιο και τις σημειώσεις που κρατούσε τους τελευταίους τρεις μήνες, όπου κατέγραφε λεπτομερώς τις σκέψεις και τα συναισθήματά του.

Υπάρχουν σημεία στο ημερολόγιο του, στα οποία, όπως αναφέρουν οι παιδοψυχολόγοι, φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο άτυχος μαθητής έχει βιώσει την απόρριψη.

«Η ζωή μου άλλες φορές είναι ωραία κι άλλες μία κόλαση. Κόλαση όταν δεν έχεις παρέα. Χθες ήταν μία κόλαση, γιατί δεν με ήθελε κανένας για παρέα», γράφει στο ημερολόγιο του ο άτυχος μαθητής, που όπως φαίνεται, ένιωθε πολύ μόνος. Τόσο μόνος που περιγράφει τη ζωή του ως κόλαση… κι ας είναι μόλις 15 χρονών.

Οι σημειώσεις του αποκαλύπτουν, επίσης, την ιδιαίτερη σχέση που είχε με τους γονείς του, μία σχέση εμπιστοσύνης και πραγματικής αγάπης.

«Έχω μαζί μου τον πατέρα μου, τη μητέρα μου και τον αδελφό μου. Δεν έχω όλους τους άλλους. Δεν έχω την κοινωνία», γράφει χαρακτηριστικά ο μαθητής. Σε αυτούς άλλωστε αναφέρθηκε και στο σημείωμα αυτοκτονίας. «Αγαπώ τη μαμά, τον μπαμπά και τον αδερφό μου», έγραψε και λίγο μετά αυτοκτόνησε.

Προς το παρόν οι αστυνομικοί που ερευνούν την υπόθεση δεν έχουν εντοπίσει στις σημειώσεις του κάποια αναφορά για συγκεκριμένο περιστατικό που να είναι ικανή να σχηματιστεί δικογραφία για κάποιο άτομο.

Υπενθυμίζεται ότι στην τελευταία σελίδα των σημειώσεών του υπάρχει αναφορά για 6 άτομα, από τα οποία ακόμα δεν έχουν ζητήσεις καταθέσεις οι αστυνομικοί.

Πηγή Αργυρούπολη: «Η ζωή μου είναι μία κόλαση» – Οι δραματικές σημειώσεις του 15χρονου

Θέλεις να κρατήσεις αγαπημένη μου τον γάμο σου ζωντανό, τότε πρέπει πρώτον να το θες πραγματικά.
Συνειδητοποίησε ότι ο γάμος είναι από τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή σου και δώσε την προσοχή που χρειάζεται. Δεν έχει σημασία τι λες ή τι σκοπεύεις να κάνεις για το γάμο σου. Σημασία έχει τι κάνεις. Διαβάστε παρακάτω…

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Tip: Αναρωτήσου αν καταναλώνεις παραπάνω σάλιο συγκριτικά με τις πράξεις σου.

2. Εστίασε σ’ αυτά που σ’ αρέσουν και αγαπάς πάνω στον άνθρωπο, αντί να θυμώνεις με μάθε του ελάττωμα. Αν θες ν’ αποτρέψεις το διαζύγιο, τότε να είσαι προσηλωμένη στα θετικά της προσωπικότητας του, όχι στα αρνη­τικά.

Tip: Μόλις αντιληφθείς ότι αρχίζεις να τον κριτικάρεις -λεκτικά ή νοητικά-, κόφ’ το!

3.Η καλοσύνη παίζει ρόλο ακόμα και στο γάμο, οπότε ας είσαι ευγενική. Τα παντρεμένα ζευγάρια συνήθως τείνουν να παρουσιάζουν όλο και πιο αγενή συμπεριφορά ο ένας προς τον άλλο, ως αποτέλεσμα της υπερβολικής οικειότητας που έχει αναπτυχθεί. Η ευγένεια, να ξέρεις ότι είναι μέγα προσόν, και σε βοηθά να πετύχεις το στόχο σου εξυπνότερα απ’ ότι να αντιπαρέρχεσαι με προσβολές.

Tip: Αυτή τη βδομάδα κάνε κάτι καλό για το σύζυγο σου. Κάτι που δεν περιμένει. Κάτι για το οποίο δεν θα περιμένεις αντάλλαγμα.

4. Που και που δείξ’ του την εκτίμηση σου, τι σημαίνει αυτός για σένα. Μπορεί να σκέφτεσαι ότι πρέπει να του πεις «ευχαριστώ» και απλώς να μην το έχεις κάνει. Όταν το κάνεις, θα δεις ότι θα τον κάνεις χαρούμενο και από δω και μπρος θα προσπαθεί πιο συχνά να κάνει κάτι που σ’ ευχαριστεί.

Tip: Δε χρειάζεται να σου προσφέρει τον ουρανό με τ’ άστρα για να νιώσεις υποχρεωμένη και να πεις ευχαριστώ. Μπορείς να τον ευχαριστήσεις επειδή απλά μαγείρεψε εκείνος.

5. Οι περισσότερες έχουμε την απαίτηση από τους συζύγους μας να έχουν τηλεπαθητικές ικανότητες, ώστε να ξέρουν τι θέλουμε ανά πάσα ώρα και στιγμή. Αφού θες να συναντιούνται οι ανάγκες σας, πες του καθαρά ποιες είναι αυτές. Μερικές φορές θέλει κουράγιο για να ξεστο­μίσεις ακριβώς αυτό που θες, όμως με μισόλογα, μπορεί ο άλλος να σε παρανοήσει.

Tip: Αυτό, σαφώς δε σημαίνει ότι πρέπει να γίνεσαι απαιτητική ανά πέντε λεπτά.

6. Άκου τον χωρίς να τον κρίνεις ή να γίνεσαι αμυντική. Να είσαι ανοιχτή στην πιθανότητα ότι η γνώμη του δε είναι απαραίτητα λάθος επειδή είναι διαφορετική από τη δική σου. Αν συνεχώς τον κρίνεις, τον κατακρίνεις και είσαι επιθετική, τότε και εκείνος θα σταματήσει να του ανοίγεται, πράγμα που είναι ό,τι χειρότερο για ένα γάμο.

Tip: Επίλεξε ένα θέμα που απασχολεί τον σύζυγο σου, το οποίο συνήθως σε κάνει έξαλλη. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, απλώς άκουσε τον προσεκτικά.

7. Να είσαι πρόθυμη να ρισκάρεις, ανοίγοντας την καρδιά σου και αφήνοντας τον άλλον να δει μέσα της. Μπορούμε να είμαστε σε μια σχέση για χρόνια και ακόμη να μη αφήνουμε τον άλλο να εισβάλλει 100%, γιατί έχουμε ορθώσει προστατευτικούς τοίχους.

Tip: Εξέτασε τι τοίχους έχεις ορθώσει, οι οποίοι αφήνουν απέξω το σύζυγο σου.

youweekly


(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
Πηγή 7 σημαντικά tips από την Σταματίνα Τσιμτσιλή για να κρατήσετε τον γάμο σας ζωντανό! Αρκεί να το θέλετε…

Γράφει ο Λάκης Λαζόπουλος


Ένας κόμπος στον λαιμό. Διαβάζω. Ξαναδιαβάζω.

Ένα παιδί, 15 χρονών, πέρασε το σκοινί στον λαιμό του και πέταξε στον ουρανό. Μακριά από έξι παιδιά που του κατέστρεψαν τη ζωή.

Μόνος του τώρα. Εκεί που δεν θα τον πειράζει κανείς.

Πώς μπορούν έξι παιδιά να σου κάνουν αβίωτη τη ζωή;

Πόσο σκοτείνιασε το μυαλό;

Πόσο σκοτάδι άδειασε απότομα η ζωή στο μυαλό και στην ψυχή αυτού του παιδιού.

Πώς το αγκάλιασε έτσι ο θάνατος;

Πώς δέχτηκε το σκοινί να τυλιχτεί γύρω από τον λαιμό ενός 15χρονου παιδιού;

Την ώρα που άνθρωποι πάλευαν στην Ταϊλάνδη να σώσουν τα παιδιά που είχαν εγκλωβιστεί στη σπηλιά, εδώ έξι μαθητές έσπρωχναν στον θάνατο έναν συμμαθητή τους.

Ήταν ένα παιδί που διάβαζε, ήταν ένα παιδί ήσυχο που δεν πολυμιλούσε, που τα κράταγε μέσα του.

Που οι γονείς του τίποτα δεν κατάλαβαν γι΄ αυτό.

Πώς ζούσε αυτό το παιδί σ’ αυτή τη φλύαρη εποχή, όπου ο κάθε μικρόψυχος θέλει να καταστρέψει τον ήσυχο, τον σιωπηλό.

Νομίζουν ότι επειδή δεν θες να μιλάς δεν υπάρχεις.

Νομίζουν πως η σιωπή, η ησυχία, η βαθιά σκέψη είναι ελάττωμα.

Κι όλοι αυτοί οι φωνακλάδες, οι πρώιμοι νταήδες, που μαζεύονται και κλωτσούν, χτυπούν, δέρνουν, βρίζουν, φτύνουν, μειώνουν, υποτιμούν, νοιώθουν ότι προεξέχουν σε μια κοινωνία που έστησε ένα βάθρο για να ανεβαίνουν όλα τα φασιστογεννήματα.

Μια εποχή που όλο και εξαγριώνει.

Σαν να γεννιούνται θυμωμένα παιδιά.
Βρέθηκα πριν λίγες μέρες μπροστά σε μια σκηνή σοκαριστική.

Ένας απ’ αυτούς τους Ελληναράδες, που σαν σκυλιά γαυγίζουν και ουρλιάζουν, είχε το παιδί στην αγκαλιά του και πέρασε ένας Πακιστανός νομίζω, και κάτι ζήτησε σαν βοήθεια.

«Ριξ’ του μια μπουνιά» είπε στον γιο του, «τον παλιοξένο, τον βρωμιάρη, τον Πακιστανό».

Πετάχτηκα από πίσω, του είπα «πας καλά άνθρωπέ μου;»

Χωρίς να γυρίσει να δει, είπε «κάνε τη δουλειά σου εσύ».

«Αυτό ακριβώς κάνω» του είπα. «Τη δουλειά μου. Να σε σταματήσω». Σηκώθηκαν κι άλλοι, οι
λιγοστοί που βρεθήκαμε σε κείνο τον χώρο. Αναγκάστηκε και έφυγε.

Είναι η ώρα να σταματήσουμε αυτό τον κακό εαυτό που τον έχουμε αφήσει ανεξέλεγκτο, να χτυπάει και να βρίζει.

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

«Άλλον ναό εκτός από τον λόγο δεν έχει η πειθώ», λέει ο Ευριπίδης σε μια σκηνή από τους Βατράχους, του Αριστοφάνη.

Όλα τα λόγια όμως χαθήκαν μέσα σ΄ αυτή την βία που εξαπλώνεται σαν μια τεράστια αράχνη επάνω μας. Είναι καινούργιο φαινόμενο αυτή η ανάπτυξη μικροσυμμοριών που βάζουν σαν στόχο ότι είναι διαφορετικό.

«Καταστρέψτε τους», λέει ο μικρός στο γράμμα που άφησε πίσω του. «Έτσι όπως κατέστρεψαν κι εμένα».

Δεν τους συγχωρεί. Δεν μπορεί όμως να τους πολεμήσει.
Θανατώνεται για να το δείξει. Θυσιάζεται.

Αυτό ένοιωσα. Ότι το παιδί αυτό δεν αυτοκτόνησε αλλά θυσιάστηκε. Και θέλει να πει «σταματήστε!»

Όχι μόνο αυτά τα έξι παιδιά, σταματήστε όλα τα παιδιά που σήκωσαν τη σημαία του τσαμπουκά και της βίας επάνω στους συνομήλικούς τους.

Τα λόγια του με σήκωσαν απ’ τη θέση μου. Ταράχτηκα.

Την ώρα όμως που ο θυμός πήγε να μ’ αρπάξει τον άφησα. Και είπα παιδιά είναι κι αυτά τα έξι.

Ποιος ξέρει πώς βρώμισε τόσο γρήγορα η ψυχή τους. Από μόνα τους; Αποκλείεται.

Οι αιτίες βρίσκονται στα σπίτια, στους γονείς, στα σχολεία, στις παρέες, στις τηλεοράσεις. Όπου τα ταΐζουν με βία καθημερινά, μέσα από μία ρητορική μίσους, βρώμικες φάτσες γραβατωμένες, στα όρια του σιχαμένου.

Καρφωμένες στο τζάμι της τηλεόρασης ουρλιάζουν με τη λέξη δημοκρατία στο στόμα. Φτύνουν κάθε ανθρώπινη έννοια καθημερινά. Ένα βρωμερό τοπίο σιχαμένων ανθρώπων που παριστάνουν και τους καθωσπρέπει, διδάσκουν καθημερινά τη βία που πρέπει να ασκείς στον άλλον.

Όμως αυτά τα έξι παιδιά θέλουν, έχουν ανάγκη να νοιώσουν τι θα πει αγάπη. Δεν θέλουν βία. Δεν γιατρεύεται με βία καμιά ψυχή.

Πρέπει να σταματήσει το κακό. Ώρα ο νομοθέτης να ξυπνήσει.

Να δώσει τέλος στις σχολικές συμμορίες. Να δώσει αυξημένες ευθύνες στους δασκάλους.
Τέλος στη βία! Τέλος στο bullying!

Είναι μορφή βίας τεράστια και είναι ώρα γονείς και δάσκαλοι να σταματήσουν να παρακολουθούν αμέριμνοι τους νταήδες και να καμαρώνουν όταν τα παιδιά τους ρίχνουν μπουνιές χωρίς λόγο κανέναν.

Ο 15χρόνος άφησε το σημείωμα αυτό σε όλους μας. Το άφησε και στα δικά μας σπίτια.

Καταστρέψτε τους, είναι η προτροπή.

Αυτούς που πάνε να γίνουν οι αυριανοί φασίστες. Τώρα!

Εμείς όμως δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι είναι παιδιά. Ώρα να μάθουν τι θα πει αγάπη. Με αγάπη, με λόγο ισχυρό και με δίκαιη τιμωρία θα νοιώσουν τις πράξεις τους.

Η δουλειά μας είναι να φτιάχνουμε ανθρώπους και όχι να καταστρέφουμε.
Ώρα είναι να μάθουμε σ’ αυτά τα έξι παιδιά να αγαπάνε.

Πηγή Σπάραξε ο Λάκης Λαζόπουλος: «Ο Νικόλας μάς άφησε ένα σημείωμα»

Πολύ κράξιμο…
Η Ελένη Μενεγάκη για πρώτη φορά από τις διακοπές της ποστάρει τόσες πολλές φωτογραφίες στο Ιnstagram.
Τα προηγούμενα χρόνια, όσο εγώ θυμάμαι άντε να πόσταρε μια δυο φωτογραφίες. Φέτος το τερμάτισε και ποστάρει φωτογραφίες με τα παιδιά της σε bar, σε παραλίες, σε δρομάκια…παντού! Διαβάστε παρακάτω…

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Μόνο μέσα από την τουαλέτα δεν έχει βάλει φωτογραφία φέτος. Εδώ, το Vanda’s blog έφτιαξε εχθές ένα θέμα με τις φωτογραφίες της Ελένης Μενεγάκη με ρετούς. αυτές δηλαδή που ποστάρει η ίδια. και αρετουσάριστες. αυτές δηλαδή που έχει το blog στην κατοχή του από τους παπαράτσι. (Δείτε εδώ….)

Το γεγονός ότι η Ελένη ποστάρει τόσες φωτογραφίες,προκαλεί και αντιδράσεις από κάποιους που την ακολουθούν στα social media. Εδώ σας μάζεψα 20 σχόλια που βγάζουν μάτι….

“Θα ρεψεις κι ολας. Νεο κοριτσακι εισαι. Ποτε τελείωσες το σχολείο περσι;;;; μην στεναχωριεσαι και να μην γινει κατι στην tv δεν πειραζει ξέρεις πολυ καλα πως αν ανοιξεις μαγαζι με ρουχα παταγος θα γινει”

“Σε παρακολουθώ χρόνια οταν ημουν κοριτσακι ξεκινησα. Εχεις αερα εχεις κατι που εμψυχωνει τον αλλον τον ανεβαζεις. Το εχεις ριξε κι ενα τσιφτετέλι να παθουν παταγο. Ωραιες φωτογραφιες ανεβάζεις αλλα κρυβεις με διακριτικο τροπο την κοιλιά σου γιατι;”

“Εκτός από κακιασμένη και άπληστη είσαι και κακάσχημη. Σαν κουνάβι είσαι.”

“Δε φταίει αυτή για τα λεφτά που αμοίβεται η δουλειά της. Στους καναλάρχες τα παράπονα κ στην αξιοκρατία του Ελλαδισταν.”

“όλες οι σουλαρες φέτος κουφονησια”

“Η μυτόγκα αυτή είναι αποτέλεσμα πλαστικής; Σε είδα και τρόμαξα”

“Τοσο ζηλια και κακια μερικοι εδω μεσα…κουκλα μου Ελένη εισαι ΑΣΤΕΡΙ! !!!!βαλε ματακι και σταυρουδακι..ο Θεός να σου χαρίζει υγεία και να περνας όμορφα και ξεγνοιαστα

youweekly


(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
Πηγή Ελένη Μενεγάκη: Απίστευτα σχόλια κάτω από τις φωτογραφίες των διακοπών της… «Μυτόγκα… Ρούφα και άλλο…»

Τραγικό: Είπε “αντίο” με ένα video στο YouTube!
Λίγες μέρες μετά το συμβάν με τον Tyler Honeycutt, άλλος ένας πρώην παίκτης του UCLA έβαλε τέλος στη ζωή του. Ο λόγος για τον Billy Knight που αποχαιρέτησε με ένα video στο YouTube.

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Δεν πρόλαβαν να στεγνώσουν τα δάκρυα από τον θάνατο του Tyler Honeycutt και άλλος ένας πρώην παίκτης του UCLA έβαλε τέλος στη ζωή του. Την ώρα που οι αρχές του Los Angeles υποστηρίζουν πως ο forward της Χίμκι αυτοκτόνησε, ο Billy Knight αποχαιρέτησε τους φίλους του με ένα video στο YouTube και στη συνέχεια αφαίρεσε τη ζωή του, χωρίς μέχρι στιγμής να υπάρχουν περισσότερες λεπτομέρειες για τον θάνατό του. Διαβάστε παρακάτω…

Ο Billy Knight έπαιξε καλό μπάσκετ στο UCLA, όμως δεν έφτασε ποτέ στο επίπεδο που όλοι περίμεναν ως επαγγελματίας και μέχρι και πριν από μερικά χρόνια αγωνιζόταν στην Ασία, σε ομάδες της Ιαπωνίας.

youweekly


(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
Πηγή Σοκαριστικό! Αυτοκτόνησε κι άλλος διάσημος μπασκετμπολίστας, λίγες μέρες μετά τον Χάνεϊκατ! (Βίντεο)