27 May, 2019
Home / Lifestyle (Page 475)

Όταν η σκυλίσια ζωή έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις

Ας ξεκινήσουμε με μία παραδοχή. Τα σκυλιά είναι αξιολάτρευτα ζώα. Είναι πιστά, είναι προστατευτικά, είναι καλή παρέα, είναι χαριτωμένα. Εντάξει, είναι και έξυπνα. Όμως δεν είναι γάτες.
Δε λέω, τα αναγνωρίζω όλα αυτά τα καλά στοιχεία των σκυλιών. Αλλά δεν είναι για μένα. Γιατί -πώς να το κάνουμε- περισσότερο σέβεσαι ένα κατοικίδιο που έρχεται στην αγκαλιά σου όποτε του καπνίσει, παρά ένα κατοικίδιο που είναι πάντα εκεί, πάντα διαθέσιμο, πάντα ορεξάτο, πάντα χαρωπό (τι βαρετό). Περισσότερο εκτιμάς ένα ζώο που το κλωτσάς και σου γυρίζει την πλάτη, παρά ένα ζώο που το κλωτσάς και μετά από ένα δευτερόλεπτο είναι και πάλι εκεί, μπροστά σου, κουνώντας την ουρά του σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Περισσότερο απολαμβάνεις τη ζωή με ένα πλάσμα ανεξάρτητο, αυτόφωτο, παρά με ένα πλάσμα που θέλει συνεχώς την προσοχή σου και την παρέα σου. Περισσότερο σου κεντρίζει το ενδιαφέρον η γάτα που δεν παίρνει από εντολές και κάνει του κεφαλιού της, παρά ένας σκύλος άψογα εκπαιδευμένος που σου δίνει το χέρι, σου φέρνει τις παντόφλες, αν χρειαστεί σου βάζει και κανένα πλυντήριο και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.
Η γάτα είναι ανεξάρτητη. Έχει ισχυρή προσωπικότητα. Θα κάνει το αντίθετο από αυτό που της λες. Θα σε προσκαλέσει να της χαϊδέψεις την κοιλιά και, όταν το κάνεις, θα σε γρατζουνίσει με όλη της τη δύναμη. Θα της πάρεις ένα νυχοδρόμιο για να ακονίζει τα νύχια της, αλλά θα το αγνοήσει επιδεικτικά προτιμώντας αντ’ αυτού να λιανίσει τον καναπέ σου. Θα σου φέρνει δώρο μισοπεθαμένες κατσαρίδες, τζιτζίκια, πεταλούδες και ό,τι άλλο βρει μπροστά της, απλά για να δεις τι γαμάτη που είναι στο κυνήγι. Θα πετάει εύθραυστα πράγματα από το τραπέζι στο πάτωμα απλά για να τα δει να διαλύονται. Και για κάποιο λόγο, εμείς οι γατόφιλοι όλα αυτά τα βρίσκουμε χαριτωμένα και χουχουλιάρικα.
Τώρα, το πώς κατέληξα με τρία σκυλιά στο σπίτι είναι μία άλλη ιστορία.
Εν αρχή ην η Ντιόρ
Ήταν μία δύσκολη περίοδος για την τότε κοπέλα μου, που έβλεπε τον πατέρα της να αργοσβήνει χτυπημένος από τον καρκίνο. Μια και λατρεύει τα σκυλιά, η ιδανική λύση για να της φτιάξει κάπως το κέφι ήταν να αποκτήσει το δικό της – δεν είχε ποτέ. Όμως δεν ήθελε ό,τι κι ό,τι: ήθελε λαμπραντόρ. Και ειλικρινά, την καταλαβαίνω απόλυτα. Τα λαμπραντόρ είναι μια κωμωδία με πόδια. Είναι λαίμαργα. Είναι ατσούμπαλα. Είναι χαριτωμένα. Είναι θεότρελα. Είναι ικανά να κάνουν και τον Γκρινιάρη από τα Στρουμφάκια να σκάσει στα γέλια. Φυσικά, θα προτιμούσα να ήθελε γάτα – αλλά δε με πείραζε, γιατί στο πατρικό μου, όπου έμενα τότε, είχα τη γάτα μου, τη Σίμπα (που για κάποιο λόγο όλοι φωνάζαμε «Γάτα» και ποτέ Σίμπα).
Το να αγοράσεις ένα λαμπραντόρ δεν είναι εύκολη υπόθεση, και κυρίως δεν είναι φτηνή υπόθεση. Όμως σταθήκαμε τυχεροί: σε ένα εκτροφείο βρήκαμε ένα θηλυκό λαμπραντόρ 3 ετών, το οποίο είχε «ξεμείνει», μάλλον επειδή δεν είναι ακριβώς κλασικό λαμπραντόρ. Η μύτη της είναι λίγο ξεθωριασμένη, λες και κάποιος την έσβησε με γόμα, και δεν έχει αυτήν την έμφυτη τρέλα των λαμπραντόρ. Για την ακρίβεια, είναι λες και όταν ήταν κουτάβι έπεσε στη μαρμίτα με τα βαρβιτουρικά, εκτός κι αν εντοπίσει φαγητό σε ακτίνα χιλιομέτρου, οπότε κάνει τα 0-100 πιο γρήγορα από μονοθέσιο της Formula 1. Ο εκτροφέας μας την έδωσε δωρεάν, βλέποντας και πόσο την ήθελε η Δέσποινα.
Η ζωή με την Ντιόρ, όπως είναι το όνομά της, είναι πολύ εύκολη. Μπορείς να την πάρεις παντού μαζί σου: σε καφετέριες, σε εστιατόρια, σε εμπορικά κέντρα, ακόμα και σε θερινό σινεμά την έχουμε πάρει (και γίναμε ρεζίλι γιατί άρχισε να γαυγίζει όταν κάποιος στην ταινία χτύπησε το κουδούνι). Ξέρει πού να κάνει την ανάγκη της και πώς να σου δείξει ότι πρέπει να τη βγάλεις ΤΩΡΑ βόλτα αν θέλεις να αποφύγεις το «ατύχημα». Το μόνο κακό είναι ότι δε χορταίνει ποτέ. Και αν κάνεις το λάθος να σηκωθείς για να πας στην κουζίνα, πριν κάνεις το πρώτο βήμα αυτή θα είναι ήδη εκεί για να σε αναγκάσει με τα κουταβίσια μάτια της να της δώσεις έναν μεζέ από αυτό που θα φας. Το μισώ αυτό, αλήθεια.
Τσάρλι και Μάγια
Είχαν περάσει δύο χρόνια από τότε που είχαμε αποκτήσει την Ντιόρ, και πίστευα πως εντάξει, αυτό ήταν. Ακόμα και ένας γατόφιλος μπορεί να διαχειριστεί ένα τόσο εύκολο σκυλί. Έλα όμως που δεν ήταν γραφτό να μείνουμε στο ένα.
Περνώντας μια μέρα από έναν δρόμο στην Παιανία, παρατήρησα μπροστά από κάτι κάδους σκουπιδιών ένα πορτοκαλί καλάθι από σούπερ μάρκετ. Μέσα στο καλάθι υπήρχαν δύο χνουδωτές μπαλίτσες, μία μαύρη και μία άσπρη. Ήταν περίπου ενός μήνα, και κάποιος τα είχε εγκαταλείψει εκεί, αλλά τουλάχιστον τους έδωσε μία ευκαιρία να ζήσουν, αν βρισκόταν ένα κορόιδ… ένας καλός άνθρωπος να τα πάρει.
Αναγκαστικά, τα υιοθετήσαμε. Αυτή ήταν και η αφορμή για να συζήσουμε, αφού πλέον με τρία σκυλιά, εκ των οποίων τα δύο κουτάβια, χρειαζόταν έξτρα χρόνος και φροντίδα για να τα βγάλουμε πέρα. Κι έτσι μετακομίσαμε με τα σκυλιά μας σε ένα άδειο διαμέρισμα της οικογένειάς της. Ο Τσάρλι και η Μάγια (εγώ επέμενα να τη βγάλουμε Μπιάνκα, αλλά δεν εισακούστηκα) ήταν πλέον μέλη της οικογένειάς μας.
Οι πρώτοι μήνες ήταν ένας εφιάλτης. Τα κουτάβια προφανώς δεν ήξεραν πού να κάνουν την ανάγκη τους, δεν ήξεραν πότε να σταματήσουν να κλαίνε, δεν ήξεραν καν πού στο καλό βρίσκονταν και ποιοι ήμασταν εμείς που τα ταΐζαμε και τι στο καλό κάνουμε με αυτήν τη σύριγγα στο χέρι. Δάγκωναν τα κουφώματα, έσκιζαν έπιπλα, ανέβαιναν σε τραπέζια. Ήταν εντελώς ανεξέλεγκτα. Και εμείς δεν είχαμε ιδέα πώς να τα επαναφέρουμε στην τάξη, γιατί ποτέ δεν είχαμε κουτάβια.
Ευτυχώς, κάπου στους έξι μήνες η κατάσταση έστρωσε. Είχαν πια μάθει τα βασικά και, αν εξαιρέσεις την κακή τους συνήθεια να κυνηγιούνται μέσα στο σπίτι τρέχοντας σαν φορτηγά χωρίς φρένα σε κατηφόρα, δεν προκαλούσαν ιδιαίτερα προβλήματα. Εκεί όμως προέκυψε ένα άλλο πρόβλημα: ο μέχρι τότε αξιολάτρευτος Τσάρλι άρχισε να γίνεται αγρίμι κάθε φορά που έβγαινε έξω. Γάβγιζε σε παιδιά, σε γιαγιάδες, σε ποδήλατα, σε πατίνια, σε σκύλους, σε γάτες, σε περιστέρια – μέχρι και σε χελώνα έχει γαβγίσει.
Σκεφτήκαμε ότι αν τον στειρώναμε θα ηρεμούσε, αλλά όχι, δεν άλλαξε απολύτως τίποτα. Τον πήγαμε σε εκπαιδευτές για να μάθουμε να τον χειριζόμαστε, και μετά από πέντε χρόνια ακόμα αγκομαχάμε για να τον περιορίσουμε. Οι βόλτες μαζί του είναι πάντα μια περιπέτεια: ωπ, άνθρωπος εκεί, κάτσε να αλλάξω πεζοδρόμιο, ωχ σκύλος είναι αυτός; Μεταβολή και πίσω, όχι ρε γαμώτο, έρχεται ποδήλατο, %$$%##@@#!@.
Ο Τσάρλι έμεινε μαζί μας, αλλά η Μάγια όχι. Βρήκαμε μία πολύ καλή οικογένεια για να τη δώσουμε, και περνάει φανταστικά. Κι εμείς περνούσαμε εξίσου φανταστικά με ένα σκυλί λιγότερο. Αλλά σιγά μη μέναμε εκεί.
Πράξη τρίτη
Ήμασταν σχετικά νιόπαντροι όταν η Δέσποινα είδε στο Facebook (αυτόν το διάολο) μία αναγγελία για ένα άγρια κακοποιημένο σκυλάκι στη Χαλκίδα. Η φωτογραφία ήταν τόσο φρικτή, που θα έπρεπε να είναι παράνομη. Δεν πρέπει να υπήρχε αρρώστια που να μην την είχε πάνω της, συν κάτι καψίματα από οξύ και ποιος ξέρει τι άλλο. Ευαισθητοποιήθηκε αμέσως και έστειλε χρήματα για να βοηθήσει στην περίθαλψή του. Δεν είχα πρόβλημα με αυτό, στο κάτω-κάτω είναι μία καλή πράξη να βοηθήσεις ένα κακοποιημένο σκυλάκι μέχρι να βρει σπίτι.
Όμως αυτή του είχε ήδη βρει το σπίτι: το δικό μας. Ε, εκεί πάτησα πόδι. Άντεξα ένα, ΟΚ. Άντεξα δεύτερο, ΟΚ. Αλλά τρίτο σκυλί; Μόνο πάνω από το πτώμα μου.
Ε, για να μην τα πολυλογώ, η διαπραγμάτευση που ακολούθησε ήταν σαν τη 18ωρη διαπραγμάτευση του Τσίπρα μετά το δημοψήφισμα του 2015. Και με το ίδιο αποτέλεσμα. Έτσι, εδώ και ένα χρόνο έχουμε αποκτήσει και αυτό το θεότρελο πλάσμα, τη Νίνα, που αν δεν προσέξεις εκείνο το σημάδι στη ράχη της από το κάψιμο με οξύ, δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει από το μυαλό σου ότι αυτό το σκυλί έχει κακοποιηθεί βάναυσα. Και δε θα πω ψέματα, είναι όμορφη η αίσθηση ότι έσωσες μια ζωή, και είναι και ο καλύτερος λόγος να υιοθετήσεις ένα τέτοιο ζώο, αντί να το αγοράσεις από pet shop ή από εκτροφείο.
Η ηλιαχτίδα μου
Πώς αντέχω ανάμεσα σε τρία σκυλιά; Ε, με βοηθάει η Σάνι, το γατί που μαζέψαμε από το δρόμο και είναι πλέον μόνιμος κάτοικος του σπιτικού μας. Τη βγάλαμε έτσι γιατί της αρέσει να κάθεται εκεί που τη χτυπάει ο ήλιος.
Η παρουσία της μέσα στο σπίτι μού θυμίζει όλους τους λόγους για τους οποίους λατρεύω τις γάτες και κάνει πιο ανεκτή τη συμβίωσή μου με τα άλλα τετράποδα. Γιατί είπαμε: Καλά, χρυσά και άγια τα σκυλιά, αλλά γάτες δεν είναι, και ούτε θα γίνουν ποτέ.
newsbeast.gr

Πηγή Πώς ένας γατόφιλος κατέληξε να ζει με τρία σκυλιά στο σπίτι

Παρεξηγημένη η έννοια του νονού. Πολλοί νομίζουν ότι με τρεις φορές το χρόνο έχουν καθαρίσει. Δεν είναι έτσι.

Κανένα παιδί δεν έχει ανάγκη από έναν άνθρωπο που το θυμάται σε γενέθλια, Πάσχα και Χριστούγεννα συνοδευόμενος από ένα δώρο τη φορά. Δώστε μου λίγο προσοχή. Ο νονός είναι ο πνευματικός γονιός. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό;

Ότι η διαφορά από τους γονείς του παιδιού είναι ότι ο νονός δεν το γέννησε και δεν έχουν το ίδιο αίμα. Και πιστέψτε με είναι ασήμαντη διαφορά.

Το να είσαι νονός είναι ευλογία.

Έχεις ένα παιδί χωρίς να το γεννήσεις. Πρέπει να είσαι ενεργητικά στη ζωή του, να το καθοδηγείς, να το προστατεύεις, να το νοιάζεσαι και να του συμπαραστέκεσαι. Να είσαι πρότυπο για εκείνο. Να έχει εσένα που θα του παρέχεις ασφάλεια και σιγουριά τις φορές που θα τσακωθεί με τους γονείς του.

Γιατί σε όλους συμβαίνει αυτό και όλοι έχουμε πει έστω μία φορά στη ζωή μας πως θέλουμε να φύγουμε από το σπίτι. Εσύ ως νονός πρέπει να είσαι το επόμενο σπίτι που θα θέλει να πάει.

Γιατί θα ξέρει πως δε θα πάρεις το μέρος των γονιών του επειδή είσαι θείος ή θεία και παππούς ή γιαγιά. Προς Θεού, δε θέλουμε να θίξουμε αυτές τις ιερές σχέσεις αλλά στο μυαλό του παιδιού η άποψη του νονού είναι πιο αντικειμενική κι ας υπάρχει από κάτω η «συνεργασία» με τους γονείς.

Γιατί έτσι πρέπει να είναι πάντα η σχέση γονιών-νονού για το καλό του παιδιού. Συνεργατική κι όχι ανταγωνιστική.

Οι γονείς πρέπει να προωθούν την επικοινωνία του νονού με το παιδί και να καμαρώνουν για τη σχέση τους.

Όπως και να έχει, ο νονός θα ξέρει πάντα κάποια μυστικά παραπάνω σε θέματα που το παιδί θα ντρέπεται να πει στους γονείς του. Κι εκείνος θα πρέπει να το ακούσει, να το συμβουλέψει και να είναι σύμμαχός του.

Γι’ αυτό οι γονείς πρέπει διαλέγοντας τον νονό να βλέπουν την αγάπη και την αφοσίωση στα μάτια του. Να είναι σίγουροι για τον χαρακτήρα και την υπευθυνότητά του και να υπάρχει απόλυτη εμπιστοσύνη. Να μην υπακούσουν στα έθιμα και τις βλακείες γύρω τους, αλλά στην καρδιά και το ένστικτό τους.

Κι εσύ σαν υποψήφιος νονός πρέπει να σκεφτείς πολύ σοβαρά αυτή σου την απόφαση. Να είναι απόλυτα συνειδητή και να βγαίνει από μέσα σου. Ν’ αγαπάς το παιδί, σαν παιδί σου. Να είσαι δίπλα του σε κάθε βήμα. Να ξέρει ότι έχει έναν «φίλο» που ποτέ δε θα το προδώσει και θα είναι κοντά του στα εύκολα και δύσκολα.

Να είσαι ένα πρόσωπο αναφοράς για εκείνο. Το κοντινότερο μετά την οικογένειά του.

Η σχέση με το βαφτιστήρι σου να είναι μια βαθιά ευεργετική σχέση.

Το μυστήριο της βάπτισης θα σας ενώσει με έναν βαθύ και ουσιαστικό τρόπο για όλη σας τη ζωή με έναν μοναδικό και αναντικατάστατο ιερό δεσμό.

Αυτός ο δεσμός δεν πρέπει να σπάσει ποτέ, όσες κι αν είναι οι υποχρεώσεις τις καθημερινότητας. Ακόμα κι αν υπάρχει χιλιομετρική απόσταση. Άλλωστε ένας άνθρωπος που θέλει να είναι δίπλα σου, μπορεί να είναι με πολλούς τρόπους.

Ο νονός είναι μια μαγική έννοια. Αν δεις την ουσία του ρόλου σου, θα είσαι από τους τυχερούς ανθρώπους. Θα το καταλάβεις από την πληρότητα που θα νιώθεις ακούγοντας το παιδί να σε φωνάζει νονό ή νονά. Θα το καταλαβαίνεις καθώς θα το βλέπεις να μεγαλώνει και θα πλημμυρίζεις από περηφάνια σε κάθε του κίνηση.

Όσοι είναι νονοί ξέρουν.

Κι εγώ, επιτρέψτε μου να πω, πόσο τυχερός κι ευλογημένος άνθρωπος νιώθω που έχω βιώσει την έννοια αυτή κι από τις δύο πλευρές. Με μια νονά που είναι πάντα δίπλα μου και με λατρεύει και μια βαφτιστήρα που λατρεύω και με κάνει να νιώθω περήφανη και τυχερή κάθε μέρα.

Ευχαριστώ και τις δύο. Σας αγαπώ.

Ελίζα Βλάχου – pillowfights.gr

Πηγή Ευλογία να είσαι νονά

Η πρωταγωνίστρια της αγαπημένης σειράς Greys Anatomy, Caterina Scorsone, αποφάσισε να μοιραστεί στο Ιnstagram μία extra cute φωτογραφία της κόρης της Παλόμα, η οποία είναι γεννημένη με σύνδρομο Down το 2016.

Για να επικεντρωθεί η προσοχή στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει ο κόσμος αυτή τη χρωμοσωμική ιδιαιτερότητα, η Caterina Scorsone έγραψε στο caption της φωτογραφίας το εξής συγκινητικό μήνυμα:

«Ο Οκτώβριος είναι ο μήνας ενημέρωσης για το σύνδρομο Down. Λίγες πληροφορίες λοιπόν: Οι γονείς δεν έχουν 1 στα 700 ρίσκο να γεννήσουν ένα παιδί με σύνδρομο down. Έχουν 1 στις 700 ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ να γεννήσουν ένα παιδί με σύνδρομο Down, όπως έχουν 50 τοις εκατό ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ να κάνουν κορίτσι και 50 τοις εκατό πιθανότητα να κάνουν αγόρι».

Στο τέλος, έγραψε πως «Η διαφορετικότητα είναι πανέμορφη. Η γλώσσα αλλάζει τη σκέψη. Οι λέξεις είναι σημαντικές».

Δείτε την ανάρτηση:

Πηγή Η Κατερίνα Σκορσόνε συγκινεί με την ανάρτηση της κόρης της που έχει σύνδρομο Down

Το θέαμα είναι ανεπανάληπτο σε μια λίμνη στην Ταϊλάνδη, στην οποία επιπλέουν στην επιφάνεια της εκατομμύρια ροζ άνθη από λωτούς.

H λίμνη γεμάτη ροζ λωτούς: Ένα μοναδικό υπερθέαμα της φύσης στην Ταϊλάνδη - Εικόνα 2

Η λίμνη ονομάζεται Νογκ Χαν Καμπαουάμπι (Nong Han Kumphawapi) και βρίσκεται στη βορειοανατολική Ταϊλάνδη.

H λίμνη γεμάτη ροζ λωτούς: Ένα μοναδικό υπερθέαμα της φύσης στην Ταϊλάνδη - Εικόνα 3

Οι ντόπιοι την αποκαλούν Talay Bua Daeng, δηλαδή η «θάλασσα με τους κόκκινους λωτούς». Και δεν έχουν άδικο.

H λίμνη γεμάτη ροζ λωτούς: Ένα μοναδικό υπερθέαμα της φύσης στην Ταϊλάνδη - Εικόνα 4

Κάθε χρόνο από το Νοέμβριο μέχρι το Μάρτιο, τα φυτά του καρπού που αποτελεί σημαντική τροφή για τους Ταϊλανδούς, καλύπτουν την επιφάνεια των 8.000 στρεμμάτων της λίμνης, αποτελώντας μοναδικό θέαμα και πόλο έλξης για τους τουρίστες.

H λίμνη γεμάτη ροζ λωτούς: Ένα μοναδικό υπερθέαμα της φύσης στην Ταϊλάνδη - Εικόνα 5

Η τέλεια στιγμή για να τους δει κανείς, είναι το πρωί, όταν τα λουλούδια έχουν ανοίξει πλήρως, αποκαλύπτοντας το ζωντανό ροζ χρώμα τους.

H λίμνη γεμάτη ροζ λωτούς: Ένα μοναδικό υπερθέαμα της φύσης στην Ταϊλάνδη - Εικόνα 6

Η λίμνη, που δεν έχει αλμυρό νερό, είναι πολύ ρηχή, με μέσο βάθος μόλις ένα μέτρο, αλλά είναι η κύρια πηγή του ποταμού Πάο (Pao), που υδροδοτεί την πόλη Ουμπόν Τανί (Udon Thani), μία από τις τέσσερις μεγαλύτερες της χώρας.

H λίμνη γεμάτη ροζ λωτούς: Ένα μοναδικό υπερθέαμα της φύσης στην Ταϊλάνδη - Εικόνα 7H λίμνη γεμάτη ροζ λωτούς: Ένα μοναδικό υπερθέαμα της φύσης στην Ταϊλάνδη - Εικόνα 8H λίμνη γεμάτη ροζ λωτούς: Ένα μοναδικό υπερθέαμα της φύσης στην Ταϊλάνδη - Εικόνα 9H λίμνη γεμάτη ροζ λωτούς: Ένα μοναδικό υπερθέαμα της φύσης στην Ταϊλάνδη - Εικόνα 10H λίμνη γεμάτη ροζ λωτούς: Ένα μοναδικό υπερθέαμα της φύσης στην Ταϊλάνδη - Εικόνα 11H λίμνη γεμάτη ροζ λωτούς: Ένα μοναδικό υπερθέαμα της φύσης στην Ταϊλάνδη - Εικόνα 12H λίμνη γεμάτη ροζ λωτούς: Ένα μοναδικό υπερθέαμα της φύσης στην Ταϊλάνδη - Εικόνα 13

Δείτε το βίντεο

Πηγή H λίμνη γεμάτη με ροζ λωτούς: Ένα μοναδικό υπερθέαμα της φύσης στην Ταϊλάνδη

Περιήγηση σε ένα από τα μεγαλύτερα κρατικά νοσοκομεία των Βρυξελλών, εκεί που το κράτος σέβεται και φροντίζει τους πολίτες του

Η Κλινική Μπρουγκμάν είναι η νοσοκομειακή πολιτεία του Βελγίου. Των Βρυξελλών συγκεκριμένα. Επείγοντα περιστατικά, καρδιολογική μονάδα, μονάδα ραδιοϊσοτόπων, ορθοπεδική, ερευνητικά εργαστήρια και ανάμεσα στα δεκάδες κτίρια της πολιτείας, η γεροντολογική μονάδα.
Βρυξέλλες, αποστολή: Γιώργος Λαμπίρης
Η γεροντολογία είναι ένα παρακλάδι της παθολογίας, το οποίο κανένας ή τουλάχιστον ελάχιστοι ασθενείς στην Ελλάδα γνωρίζουν. Ο γεροντολόγος χαρτογραφεί το ανθρώπινο σώμα, εντοπίζει την πάθηση ενός ηλικιωμένου και συμβουλεύει ή επεμβαίνει όταν χρειάζεται για τη θεραπεία του.
Ο Ευστράτιος Τσελεπίδης ασκεί ακριβώς αυτή την ειδικότητα στο συγκεκριμένο νοσοκομείο. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα δημόσια πανεπιστημιακά νοσοκομεία των Βρυξελλών. Ο ίδιος εξειδικεύτηκε σε μία από σπανιότερες ειδικότητες της ιατρικής επιστήμης, όντας μετανάστης δεύτερης γενιάς στις Βρυξέλλες όπου ζει τα τελευταία 55 χρόνια, όταν η οικογένειά του εγκατέλειψε τις Σέρρες. Η οικογένεια Τσεπελίδη ακολούθησε το μεταναστευτικό ρεύμα της εποχής εκείνης, δεδομένου ότι δεν αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, όπως ο ίδιος παραδέχεται.
«Στις Βρυξέλλες δεν υπάρχει φακελάκι»
«Στις Βρυξέλλες δεν υπάρχει φακελάκι. Τουλάχιστον στις περισσότερες των περιπτώσεων. Ο γιατρός αρκείται στα χρήματα που του δίνει το κράτος, με το οποίο έχει υπογράψει ατομική σύμβαση συνεργασίας. Αν μπορούσα να συγκρίνω την εικόνα που υπερισχύει στο Βέλγιο, σε αντίθεση με την Ελλάδα, θα έλεγα ότι το μεγαλύτερο μειονέκτημα των γιατρών στην πατρίδα μου είναι το γεγονός ότι δεν αμείβονται καλά. Είναι αδύνατον ένας καθηγητής πανεπιστημίου να πληρώνεται με 1.500, το πολύ 1.700 ευρώ το μήνα. Είναι αδιανόητο ένας γιατρός να λαμβάνει μηνιαίες αποδοχές που φτάνουν τα 1.000 έως και 1.200 ευρώ», λέει με έμφαση ο Ευστράτιος Τσελεπίδης.
«Δεν είναι ότι στο Βέλγιο δεν υπήρχε φακελάκι. Θυμάμαι για παράδειγμα πως όταν είχα αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο ήμουν απλήρωτος. Ήταν σαν να συνέχιζα να είμαι φοιτητής και βρισκόμουν σε αναμονή για την ειδικότητά μου, εργαζόμουν κανονικά στο νοσοκομείο. Μία τέτοια κατάσταση ανάγκαζε πολύ συχνά τους γιατρούς να δέχονται φακελάκια και εδώ στις Βρυξέλλες. Με τα χρόνια όμως, το φαινόμενο στο σύνολό του εξαλείφθηκε», συμπληρώνει.
«Ο μισθός που μου δίνει το κράτος είναι 12.500 ευρώ το μήνα»
«Αυτή τη στιγμή ο μισθός μου ως υποδιευθυντής της κλινικής είναι 12.500 ευρώ το μήνα. Παλαιότερα δούλευα ως διευθυντής σε άλλη κλινική με μισθό 20.000 ευρώ. Πλέον όμως είμαι συνταξιούχος και δεν επιτρέπεται από το νόμο να κατέχω τη θέση του διευθυντή. Δεδομένου λοιπόν ότι υπάρχουν ελλείψεις σε γιατρούς, οι υπεύθυνοι του νοσοκομείου μου ζήτησαν να ξαναεργαστώ εδώ. Μέχρι σήμερα περισσότεροι από 500.000 βέλγοι ηλικιωμένοι έχουν περάσει από τα χέρια του. Με γνωρίζει σχεδόν ολόκληρο το Βέλγιο», λέει με χαμόγελο.
Όταν αποφάσισε να βγει στη σύνταξη πριν από μερικούς μήνες άνοιξαν διαδοχικά όλες οι επαγγελματικές πόρτες. Όπως λέει 19 νοσοκομεία του ζήτησαν να συνεργαστεί μαζί τους. «Κι όλα αυτά ενώ δεν είχα ειδοποιήσει κανέναν ότι συνταξιοδοτούμαι».
giatros1
Μισθός και σύνταξη παράλληλα
Σε αυτή την περίπτωση η βελγική νομοθεσία ορίζει ότι ένας εργαζόμενος, ο οποίος βγαίνει στη σύνταξη, μπορεί να επανέλθει ως εργαζόμενος, λαμβάνοντας το μισθό του κανονικά παράλληλα με τη σύνταξή του, πληρώνοντας ασφαλιστικές εισφορές και αναλογούντες φόρους στο κράτος.
«Δεν μπορούσα να σταματήσω την ιατρική και να πηγαίνω για ψάρεμα. Η συγκεκριμένη δουλειά δεν είναι μόνο συνήθεια αλλά και αγάπη. Άλλωστε στην οικογένειά μου η ιατρική είναι πάθος. Ο γιος μου είναι πλαστικός χειρουργός και η κόρη μου γυναικολόγος».
Η πρόταση να αναλάβει διευθυντής στο ΙΚΑ
Αρκετά χρόνια νωρίτερα το ελληνικό δημόσιο του είχε προτείνει να επιστρέψει ως επικεφαλής ενός από τα κεντρικά υποκαταστήματα του ΙΚΑ των Αθηνών.
«Το 1992 μου ζήτησαν να πάω να δουλέψω ως διευθυντής στο ΙΚΑ. Ο μισθός που μου πρόσφεραν ήταν 86.000 δραχμές. Όταν προσπάθησα να νοικιάσω ένα διαμέρισμα 50 τετραγωνικών διαπίστωσα ότι θα έπρεπε εκτός από το μισθό μου, να συμπληρώσω χρήματα από την τσέπη μου. Το ύψος του ενοικίου; 90.000 δραχμές!»
Δουλειά ως δημόσιος υπάλληλος και ιδιώτης ταυτόχρονα

Μεταξύ άλλων η νομοθεσία του Βελγίου δίνει τη δυνατότητα σε ένα γιατρό να δουλέψει τόσο στο δημόσιο, διατηρώντας παράλληλα το ιδιωτικό του ιατρείο. «Εάν κάποιος επαγγελματίας το επιθυμεί να εργαστεί τη μισή ημέρα σε νοσοκομείο υπό καθεστώς μερικής απασχόλησης και την υπόλοιπη στο ιατρείο του, είναι ελεύθερος να το κάνει. Οι περισσότεροι πάντως είτε δουλεύουν ως υπάλληλοι, είτε ως ελεύθεροι επαγγελματίες. Δεν είναι ιδιαίτερα συνηθισμένο να ασκεί κάποιος και ελεύθερο επάγγελμα αλλά να είναι ταυτόχρονα και δημόσιος υπάλληλος», εξηγεί ο κύριος Τσεπελίδης.
giatros2
Στα ανθρώπινα…
Η κουβέντα γυρίζει στα ανθρώπινα. Σε αυτό που πολλοί πιστεύουν ότι οι γιατροί δεν επηρεάζονται ψυχολογικά από την κατάσταση ή το θάνατο ενός ασθενή τους.
«Νιώθουμε τον ανθρώπινο πόνο, αλλά δεν το δείχνουμε», απαντά ο γιατρός.
«Αν μπορούσαν να πατήσουν τους ηλικιωμένους με το αυτοκίνητο, θα το έκαναν»
«Διάλεξα τη συγκεκριμένη ειδικότητα, βλέποντας ότι οι Βέλγοι συμπεριφέρονταν άσχημα στους ηλικιωμένους. Αν μπορούσαν να τους πατήσουν με το αυτοκίνητο, περνώντας από πάνω τους, θα το έκαναν. Θυμάμαι ένα ζευγαράκι ηλικιωμένων. Δεν είχαν παιδιά και ζούσαν πολύ φτωχικά, πουλώντας παλιά ρούχα ή άλλα αντικείμενα σε παζάρια. Το χειμώνα ζεσταίνονταν με μία σόμπα που έκαιγε κάρβουνο και έτρωγαν από ένα πράσο ο καθένας. Κάποια στιγμή τους προέτρεψα να απευθυνθούν σε μία μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων. Σε αυτή την περίπτωση το κράτος τους παρέχει διαμέρισμα και χρηματική ενίσχυση για να μπορούν να τα βγάζουν πέρα. «Αποκλείεται», αρνήθηκαν εκείνοι. «Δεν μπορεί να δώσει σ’ εμάς το κράτος χρήματα, από τη στιγμή που είμαστε τόσο φτωχοί. Κι αν μας τα δώσουν μπορεί στη συνέχεια να μας τα ζητήσουν πίσω. Φανταστείτε ότι κάλεσα την πρόνοια να τους βοηθήσει, κι εκείνοι αρνήθηκαν. Προτίμησαν να πεθάνουν φτωχοί».
Ο ίδιος επισκέπτεται τη Ελλάδα έρχεται όταν βρίσκει χρόνο. Περιμένει τη στιγμή που θα βγει στη σύνταξη και η γυναίκα του. Να πηγαίνουν στο χωριό του, την Πεπονιά για 3 και 4 μήνες το χρόνο. «Το μόνο που δεν μου αρέσει στην Ελλάδα είναι η ζήλια που τρέφουν κάποιοι για τα άτομα που ζουν και προοδεύουν στο εξωτερικό», εκφράζει το παράπονό του.
Για τους συγχωριανούς του ο Ευστράτιος Τσελεπίδης είναι ο «γιατρός». «Γιατρέ!», ο ένας, «γιατρέ!», ο άλλος, φωνάζουν μόλις τον βλέπουν να περνάει την είσοδο του χωριού.
Εκείνος είναι πάντα πρόθυμος να προσφέρει τις ιατρικές του υπηρεσίες σε όποιον τις χρειαστεί, ενώ οι χωριανοί του το ανταποδίδουν: «Όλοι έρχονται με κάτι στο χέρι. Ελιές, αυγά, τυρί. Ποτέ δεν θα μου ζητήσουν κάτι με άδεια τα χέρια. Λένε ότι δεν εμπιστεύονται τις ιατρικές υπηρεσίες στην Ελλάδα. Είναι αναγκασμένοι να πληρώνουν από την τσέπη τους για να τύχουν καλύτερης ιατρικής περίθαλψης. Σε αντίθεση με τις Βρυξέλλες. Δεν χρειάζεται ρουσφέτι, ούτε φακελάκι για να έχει κάποιος έναν καλό γιατρό. Αρκεί η δημόσια ασφάλιση. Το ίδιο ισχύει και για τους ίδιους τους γιατρούς. Εάν αξίζουν, η προσφορά στην επιστήμη τους αναγνωρίζεται».
Εάν μπείτε σε μία τυπική πτέρυγα δημόσιου νοσοκομείου στις Βρυξέλλες, δεν θα δείτε ράντζα. Το κάθε δωμάτιο φιλοξενεί το πολύ δύο κρεβάτια. Και δύο τηλεοράσεις, δύο νιπτήρες, έναν για κάθε ασθενή. Την τηλεόραση δεν τη νοικιάσετε στον επιπλέον εξοπλισμό ενός δωματίου. Προϋπόθεση να ανήκετε στο ανθρώπινο είδος. Για όλα τα υπόλοιπα έχει φροντίσει το κράτος. 
giatros3
Πηγή: newsbeast.gr

Πηγή Έλληνας γιατρός στο Βέλγιο, με μισθό 12.500 ευρώ, μάς δείχνει πώς είναι ένα δημόσιο νοσοκομείο

Τι εξετάσεις υγείας πρέπει να κάνουν τακτικά οι γυναίκες ηλικίας 40-64 ετών

Αν είστε πάνω από 40 ετών, ακόμα κι αν αισθάνεστε καλά, θα πρέπει να επισκέπτεστε τακτικά τον γιατρό σας και ακολουθώντας τις δικές του πάντα συμβουλές, να κάνετε περιοδικά κάποιες απαραίτητες εξετάσεις υγείας.

Αυτές οι τακτικές εξετάσεις υγείας μπορούν να σας βοηθήσουν να αποφύγετε προβλήματα στο μέλλον. Για παράδειγμα, ο μόνος τρόπος για να μάθετε εάν έχετε υπέρταση είναι να ελέγχετε τακτικά την πίεσή σας. Το υψηλό επίπεδο σακχάρου στο αίμα και το υψηλό επίπεδο χοληστερόλης μπορεί επίσης να μην έχουν συμπτώματα στα αρχικά τους στάδια. Απλές εξετάσεις αίματος μπορούν να δείξουν αν έχετε κάποιον λόγο ανησυχίας για αυτές τις περιπτώσεις.

Παρακάτω αναφέρονται οι εξετάσεις υγείας που πρέπει να κάνει κάθε γυναίκα ηλικίας 40 έως 64 ετών.

Πίεση αίματος

Ελέγχετε την αρτηριακή σας πίεση μία φορά το χρόνο. Εάν η «μεγάλη» (συστολική πίεση) είναι μεταξύ 120 και 139, ή η «χαμηλή» (διαστολική πίεση) είναι μεταξύ 80 και 89, συνεχίστε να την ελέγχετε κάθε χρόνο.

Εάν η «μεγάλη» είναι μεγαλύτερη από 140, ή η «χαμηλή» είναι μεγαλύτερη από 90, προγραμματίστε επίσκεψη στον γιατρό σας.

Εάν έχετε διαβήτη, καρδιακή νόσο, νεφρικά προβλήματα, ή ορισμένες άλλες παθήσεις, μπορεί να χρειαστεί να ελέγχετε πιο συχνά την αρτηριακή σας πίεση.

Χοληστερόλη

Αρχίστε να ελέγχετε τακτικά την χοληστερόλη σας σε ηλικία 40-45 ετών.

Αφότου αρχίσετε να τσεκάρετε τακτικά την χοληστερόλη σας, θα πρέπει να κάνετε την σχετική εξέταση κάθε 5 χρόνια.

Εάν έχετε υψηλή χοληστερίνη, διαβήτη, καρδιακή νόσο, νεφρικά προβλήματα, άλλες παθήσεις, ίσως να πρέπει να κάνετε ακόμα πιο τακτικά αυτή την εξέταση.

Διαβήτης

Αν είστε 44 ετών και πάνω, θα πρέπει να κάνετε εξετάσεις για διαβήτη κάθε 3 χρόνια.

Εάν είστε υπέρβαρη, ρωτήστε τον γιατρό σας αν πρέπει να εξεταστείτε και πριν τα 44 έτη. Επίσης, είναι σώφρον να κάνετε εξετάσεις για διαβήτη εάν ο Δείκτης Μάζας Σώματος είναι μεγαλύτερος από 23.

Εάν η αρτηριακή σας πίεση υπερβαίνει τα 135/80 mm Hg, ή έχετε άλλους παράγοντες κινδύνου για διαβήτη, ο γιατρός σας ίσως σας συμβουλεύσει να ελέγξετε το επίπεδο σακχάρου στο αίμα σας για διαβήτη.

Καρκίνος του παχέος εντέρου

Εάν είστε κάτω των 50 ετών, θα πρέπει να κάνετε σχετικές εξετάσεις μόνο εάν έχετε ισχυρό οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του παχέος εντέρου, ή πολυπόδων. Η εξέταση μπορεί επίσης να ληφθεί υπόψη εάν έχετε παράγοντες κινδύνου όπως ιστορικό φλεγμονώδους νόσου του εντέρου, ή πολύποδες.

Εάν είστε ηλικίας μεταξύ 50 και 75 ετών, θα πρέπει να κάνετε εξετάσεις για καρκίνο του παχέος εντέρου.

Οδοντική υγεία

Πηγαίνετε στον οδοντίατρο μία ή δύο φορές κάθε χρόνο για εξέταση και καθαρισμό. Ο οδοντίατρός σας θα αξιολογήσει εάν χρειάζεστε συχνότερες επισκέψεις.

Υγεία των ματιών

Πραγματοποιήστε μια εξέταση ματιών κάθε 2 έως 4 χρόνια αν είστε ηλικίας 40-54 ετών και κάθε 1 έως 3 χρόνια αν είστε 55-64 ετών. Ο γιατρός σας μπορεί να συστήσει πιο συχνές εξετάσεις ματιών εάν έχετε προβλήματα όρασης, ή κίνδυνο γλαυκώματος.

Κάντε εξέταση ματιών τουλάχιστον μία φορά κάθε χρόνο, εάν έχετε διαβήτη.

Ανοσοποιητικά μέτρα πρόληψης

Θα πρέπει να κάνετε το εμβόλιο της γρίπης κάθε χρόνο.

Ρωτήστε τον γιατρό σας αν πρέπει να κάνετε εμβόλιο για να μειώσετε τον κίνδυνο πνευμονίας.

Ο γιατρός σας μπορεί να σας συστήσει πρόσθετους εμβολιασμούς, εάν έχετε ορισμένες ιατρικές παθήσεις, όπως ο διαβήτης.

Κάντε εμβόλιο για έρπητα ζωστήρα μία φορά μετά την ηλικία των 60 ετών.

Εξέταση μαστού

Οι γυναίκες είναι καλό να κάνουν αυτοεξέταση μαστού σε μηνιαία βάση. Ωστόσο, οι ειδικοί δεν συμφωνούν σχετικά με τα οφέλη των αυτοεξετάσεων του μαστού για την εύρεση καρκίνου του μαστού. Συζητήστε με τον γιατρό σας για το τι είναι καλύτερο για εσάς.

Θα πρέπει να επικοινωνήσετε αμέσως με τον γιατρό σας, εάν παρατηρήσετε μια αλλαγή στο στήθος σας, ανεξάρτητα από το αν κάνετε τακτικά αυτοεξέταση, ή όχι.

Μαστογραφία

Οι γυναίκες ηλικίας 40 έως 49 ετών πρέπει να κάνουν μαστογραφία κάθε 1 έως 2 χρόνια. Ωστόσο, δεν συμφωνούν όλοι οι ειδικοί σχετικά με τα οφέλη της κατοχής μαστογραφίας, όταν οι γυναίκες είναι στην δεκαετία των 40 ετών. Συζητήστε με τον γιατρό σας για το τι είναι καλύτερο για εσάς.

Οι γυναίκες ηλικίας 50 έως 75 ετών θα πρέπει να κάνουν μαστογραφία κάθε 1 έως 2 χρόνια, ανάλογα με τους παράγοντες κινδύνου τους, για να ελέγξουν για καρκίνο του μαστού.

Οι γυναίκες με μητέρα, ή αδερφή που είχαν καρκίνο του μαστού σε νεαρότερη ηλικία πρέπει να κάνουν μαστογραφία ετησίως. Θα πρέπει να ξεκινούν νωρίτερα από την ηλικία κατά την οποία διαγνώστηκε το νεότερο μέλος της οικογένειάς τους.

Οστεοπόρωση

Όλες οι γυναίκες άνω των 50 ετών που έχουν κατάγματα, ή ραγίσματα στα οστά, πρέπει να κάνουν τεστ οστικής πυκνότητας.

Αν είστε άνω των 65 ετών και έχετε παράγοντες κινδύνου για οστεοπόρωση, πρέπει να κάνετε σχετικές εξετάσεις.

Πυελική εξέταση και Τεστ Παπανικολάου (τεστ Παπ)

Θα πρέπει να κάνετε τεστ Παπ κάθε 3 χρόνια. Εάν κάνετε τόσο τεστ Παπ, όσο και τεστ για τον ιό των ανθρωπίνων θηλωμάτων (HPV), μπορείτε να κάνετε τις εξετάσεις κάθε 5 χρόνια. Ο ιός HPV είναι ο ιός που προκαλεί κονδυλώματα των γεννητικών οργάνων και καρκίνο του τραχήλου της μήτρας.

Ο γιατρός σας μπορεί να σας συστήσει τακτικές πυελικές εξετάσεις, αν αναπτύξετε προβλήματα.

Εάν έχετε κάνει αφαίρεση της μήτρας και του τραχήλου της μήτρας (ολική υστερεκτομή) και δεν έχετε διαγνωστεί με καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, δεν χρειάζεται να κάνετε τεστ Παπ.

Οι γυναίκες που είναι σ∈ξουαλικά δραστήριες και σε υψηλό κίνδυνο θα πρέπει να εξετάζονται τακτικά για τα χλαμύδια και γονόρροια. Ο γιατρός σας μπορεί να σας συστήσει εξετάσεις και για άλλες λοιμώξεις.

Εξετάσεις δέρματος

Ο γιατρός σας μπορεί να ελέγξει το δέρμα σας για συμπτώματα καρκίνου του δέρματος, ειδικά αν είστε σε ομάδα υψηλού κινδύνου. Τα άτομα με υψηλό κίνδυνο περιλαμβάνουν εκείνα που είχαν καρκίνο του δέρματος παλιότερα, έχουν στενούς συγγενείς με καρκίνο του δέρματος, ή έχουν εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα.

    Πηγή Τι εξετάσεις υγείας πρέπει να κάνουν τακτικά οι γυναίκες ηλικίας 40-64 ετών

    Θυμάστε εκείνη την επιστολή που είχε κάνει τον γύρο του κόσμου -λέγεται ότι την έγραψε ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκεζ, αποσυρμένος πια και χτυπημένος απ’ τον καρκίνο;

    Ξεκινούσε έτσι: «Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.»

    Λένε σοφά, ότι ποτέ δεν ξέρεις ποια είναι η τελευταία φορά που θα δεις κάποιον. Και λένε, επίσης, ότι πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους που μεγαλώνουν με όλη μας την αγάπη, γιατί αργά ή γρήγορα δεν θα ‘ναι στη ζωή μας και θα μετανιώσουμε τόσο για όσα (άσχημα, κακόβουλα, επιπόλαια) είπαμε, όσο και για όσα (όμορφα, τρυφερά, ειλικρινή) δεν είπαμε.

    Η έννοια της ανυπαρξίας –του «μη είναι»- έρχεται και σε σουβλίζει με την νομοτέλειά της, όταν μεγαλώνεις και καταλαβαίνεις πόσο αφελής ήσουν μικρός που νόμιζες ότι όλα είναι αιώνια και η ζωή σου άφθαρτη. Ας μην κλαίμε κι ας μην λυπόμαστε, όμως, γιατί μπορούμε να ξορκίσουμε την αβάσταχτη βεβαιότητα του «μη είναι» των δικών μας ανθρώπων.

    Μπορούμε να την ξορκίσουμε με λόγια γλυκά και με πράγματα απλά που πάντα θέλαμε να πούμε και όλο το αναβάλαμε, γιατί «δεν χανόμαστε, κι αύριο μέρα είναι». Όσο, λοιπόν, έχουμε τους γονείς μας πλάι μας, ας τους πούμε δυο-τρία πράγματα, απ’ αυτά που πάντα θέλαμε να ξεστομίσουμε, απ’ αυτά που όλοι θέλουν ν’ ακούσουν, απ’ αυτά που ανόητα νομίζουμε δεδομένα.

    Για ξαναπές μου αυτήν την ιστορία

    Δεν ξέρουμε για ‘σας, πάντως εμείς δεκάδες φορές στραβοκοιτάξαμε τον μπαμπά και τη μαμά, όταν ξεκίνησαν να λένε για 346η φορά την ίδια ιστορία. Ξεφυσάς, κάνεις «τσσς», παίρνεις ύφος πλήρους απαξίωσης κοιτώντας προς τα πάνω και αφήνοντας να φανεί το ασπράδι των ματιών σου και λες κοφτά «Ναι ναι, μου το ‘χεις ξαναπεί».

    Ε, λοιπόν, αφήστε τους να την ξαναπούν. Μπορεί να έχουν σωθεί οι μέρες του μεγαλείου τους, μπορεί απ’ αυτές τις ιστορίες να τρέφεται η κοινωνικότητά τους. Εμάς μας κοστίζει μόνο λίγο χρόνο και λίγη υπομονή.

    Πάμε για φαγητό αύριο;

    Είναι δυστύχημα το πώς κάθε απώλεια βιώνεται απ’ τους ανθρώπους ενοχικά. Και οι ενοχές είναι μια υπόθεση πολύ προσωπική, επομένως δεν μπορούμε να βρούμε τη συνταγή που θα σας απαλλάξει απ’ αυτές. Ποντάρουμε όμως όλα τα λεφτά μας, ότι μια εξ αυτών θα ήταν το πόσες φορές αρνηθήκατε την παρέα σας στους γονείς σας.

    Το τηλέφωνό τους μπορεί να χτυπάει πιο σπάνια, τα «θα δούμε, έχω πολλή δουλειά» δίνουν και παίρνουν και, τις περισσότερες φορές, κρίνουμε ότι δεν χωράνε στο σκηνικό των γιορτών μας. Κι έτσι όλο λέμε «αύριο», κι όλο ξεκλέβουμε κάτι ψωριάρικα μισάωρα στα οποία στριμώχνονται νέα, παρατηρήσεις για την υγεία τους και κοινός χρόνος με τα πιτσιρίκια.

    Βγάλτε τη μαμά σας μια βόλτα κι ας μην ταιριάζει η αισθητική σας. Κλείστε θέση στον Λαζόπουλο ή στον Πάριο ή στον Χατζή –κι ας τους σιχαίνεστε.

    Ευχαριστώ πολύ…

    Νιώθει κανείς ότι έχει όλο τον χρόνο του κόσμου για να πει αυτά που νομίζει αυτονόητα. Όπως «ευχαριστώ που μου έμαθες σχεδόν όσα ξέρω», «ευχαριστώ που μ’ αγαπάς κι ας μην έγινα ό,τι ήθελες να γίνω», «ευχαριστώ που είσαι ο κυματοθράυστης μου», «ευχαριστώ που μ’ αγαπάς κι ας σε στεναχωρώ», «ευχαριστώ που με μεγάλωσες».

    Και συγγνώμη…

    Και ποιος δεν νιώθει ότι χρωστά χίλιες συγγνώμες στη μαμά και στον μπαμπά του; Νομίζουμε, λοιπόν, ότι αξίζει τον κόπο να τους πεις μια συγγνώμη και να ξαλαφρώσεις. Γιατί, ό,τι κι αν τους έκανες, όσο κακός κι εγωιστής και αδιάφορος κι αν νομίζεις πως ήσουν, αυτοί θα σε συγχωρήσουν.

    Κι αυτό, προσθέτει ένα ακόμα «ευχαριστώ» στην παραπάνω λίστα.

    Δεν πειράζει που…

    Αν εμείς νιώθουμε μια φορά ένοχοι, λίγοι ή ανεπαρκείς, οι γονείς μας νιώθουν διακόσιες μία. Δεν είναι καλή ιδέα να τους κάνουμε την χάρη και να αφαιρέσουμε όσα απ’ τα βάρη κουβαλούν;

    Δεν πειράζει που θύμωναν κι έχαναν την ψυχραιμία τους –μάθαμε ότι δεν μπορούμε να τα ‘χουμε όλα. Δεν πειράζει που μας κυνηγούσαν να φάμε και να διαβάσουμε και μας άγχωναν και μας ταλαιπωρούσαν με το άγχος τους –μάθαμε ότι κάποιος ανησυχεί πολύ για εμάς κι ότι θέλει να πετύχουμε και να είμαστε καλά. Δεν πειράζει αν κάποτε η μαμά μας δεν ήταν η καλύτερη μαμά του κόσμου ή στον μπαμπά μας δεν άξιζε το πρώτο βραβείο πατρότητας –μάθαμε ότι οι γονείς είναι άνθρωποι κανονικοί.

    Είσαι πολύ καλή μαμά

    …ή μπαμπάς. Είναι μελό, είναι κλισέ, είναι απ’ τις φράσεις που σκέφτεσαι ότι μόνο όποιος παίζει σε ταινία λέει. Όμως, σε περίπτωση που δεν το ξέρετε (αν και, αφού μας διαβάζετε, έχετε μάλλον δικά σας παιδιά και άρα ναι, το ξέρετε) οι γονείς είναι καταδικασμένοι να νιώθουν ανεπαρκείς. Ή κακοί. Ή εγκληματικοί. Ή μέτριοι.

    Η μαμά και ο μπαμπάς μας, μπορεί να έκαναν μεγάλα λάθη. Λάθη ανεπίτρεπτα ή λάθη που ένας σημερινός γονιός δεν θα επέτρεπε στον εαυτό του να κάνει. Όμως τώρα πια δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να αγαπιόμαστε και να το δείχνουμε. Και να λέμε καμιά καλή κουβέντα πού και πού, γιατί κάποτε, η τσιγκουνιά μας θα μας κοστίσει.

    Πηγή 6 πράγματα που πρέπει να πούμε στους γονείς μας όσο ακόμη τους έχουμε κοντά μας

    Οι ιδιοκτήτες ετοιμάζονται να καταγγείλουν το γεγονός στις αρχές
    Απίστευτη κτηνωδία στη Μεσαρά. Άγνωστοι, κάτω από αδιευκρίνιστες ακόμη συνθήκες και με άγνωστη αφορμή έκαψαν ζωντανό το σκυλί μιας οικογένειας μέσα στο σπιτάκι του.

    Το περιστατικό σημειώθηκε χθες σε αγροτική περιοχή στον δρόμο προς το Κλήμα.

    Το σκυλί που θανατώθηκε με τόσο φρικιαστικό τρόπο ζούσε στο σπιτάκι που είχαν κατασκευάσει οι ιδιοκτήτες του κάτω από μια ελιά στο κτήμα τους. Επιστρέφοντας στο σπίτι τους το βράδυ, είδαν έκπληκτοι το σπιτάκι του σκύλου να έχει τυλιχθεί στις φλόγες.

    Αμέσως έσπευσαν να σβήσουν τη φωτιά προκειμένου να μην επεκταθεί στα δέντρα του κτήματος και τότε εμβρόντητοι διαπίστωσαν ότι ανάμεσα στα αποκαΐδια του σκυλόσπιτου βρισκόταν το αποτεφρωμένο σώμα του πιστού τους φίλου.

    Οι ιδιοκτήτες του ζώου προτίθενται να καταγγείλουν το περιστατικό στις αρχές, ενώ ενημέρωσαν ήδη και την πυροσβεστική υπηρεσία.

    Πηγή Κρήτη: Άγνωστοι έκαψαν ζωντανό σκυλί στο σπιτάκι του

    Σάλο έχει προκαλέσει σε μια γειτονιά της Ν. Σμύρνης, το γράμμα που έγραψε ένας ένοικος πολυκατοικίας και το έριξε κάτω από τις πόρτες των γειτόνων του…

    Προς όλους τους ενοίκους της πολυκατοικίας

    Καλησπέρα σας.

    Το πιο πιθανό είναι ότι δεν με ξέρετε. Είμαι ο τύπος που μένει στον τέταρτο όροφο στο τελευταίο διαμέρισμα δεξιά. Μετακόμισα εδώ πριν από ένα χρόνο.

    Δεν με ξέρετε γιατί δεν σας έχω χτυπήσει την πόρτα ποτέ για να ζητήσω κάτι και σπάνια συναντάω κάποιον από εσάς στο διάδρομο. Δεν είναι ότι δεν είμαι κοινωνικός, απλά δεν με ενδιαφέρει να σας γνωρίσω, αν και δεν αποκλείεται ανάμεσά σας να υπάρχουν ενδιαφέρουσες προσωπικότητες.

    Με λίγα λόγια, θέλω την ησυχία μου. Δεν με βοηθάτε όμως. Από πού να πρωτοξεκινήσω. Από την κοπελίτσα στον τρίτο που μαθαίνει πιάνο;

    Μη ρωτάτε πως ξέρω ότι είναι κοπελίτσα, αποκλείεται να είναι αγόρι και να παίζει τη μελωδία της μοναξιάς της Βανδή.

    Αν παρόλα αυτά είσαι αγόρι, εγώ θα σε φωνάζω κοπελίτσα και θα σου φορέσω και ένα ροζ φιόγκο.

    Και δεν είναι ότι με ενοχλεί η μουσική σου ενασχόληση.

    Με ενοχλεί όταν γίνεται το μεσημέρι του Σαββάτου. Είναι το μοναδικό μεσημέρι της εβδομάδας  που κοιμάμαι. Και με ξυπνάει. Γι αυτό να ξέρεις ότι αν συνεχίσεις να παίζεις αυτές τις ώρες η συνάντηση που θα έχουμε θα είναι ξαφνική.

    Και δεν θα βγει σε καλό. Αν είσαι ο γονιός και διαβάζεις αυτό το γράμμα, μην ανησυχείς. Θα ξεκινήσω από σένα. Θα ήθελα να σας παρακαλέσω να μη λάβετε όλα αυτά που έγραψα και θα γράψω στη συνέχεια ως απειλή.

    Αλλά ως υπόσχεση. Θα έρθω και θα τα κάνω.

    Φίλε στον πρώτο. Σ’ αρέσει να ακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς που παίζουν ελληνικές επιτυχίες; Κάντο με κλειστή την πόρτα. Το ξέρω άτι την ανοίγεις. Έχω κρυφοκοιτάξει. Και ξέρω και γιατί το κάνεις.

    Ελπίζεις σε επικοινωνία με γείτονα η γειτόνισσα. Το μόνο που θα καταφέρεις είναι δεχτείς έναν επισκέπτη που μόνο στόχο θα έχει να καταστρέψει τις ηλεκτρικές σου συσκευές, τον υπολογιστή σου και οτιδήποτε άλλο χρησιμοποιείς για να ακούσεις ραδιόφωνο, θα σε δέσει σε μία καρέκλα, θα σε αλείψει με μέλι και θα αδειάσει πάνω σου ένα σακουλάκι με μυρμήγκια που τυχαία βρέθηκαν στην τσέπη του.

    Δεν θες τέτοιον επισκέπτη πίστεψε με.

    Και πάμε τώρα σε σένα. Ξέρεις καλά ποια είσαι. Εσύ που βογκάς. Μία φορά τη εβδομάδα, κάθε Τετάρτη, από τις 12 το βράδυ μέχρι τις 3 το πρωί, εδώ και δύο μήνες. Στην αρχή είχε πλάκα το παραδέχομαι.

    Αλλά το στάνταρ του πράγματος μου δείχνει ότι δεν είναι και τόσο διασκεδαστικό όσο φαίνεται. Είσαι προγραμματισμένη; Τα έχεις με παντρεμένο που έρχεται εκείνες τις ώρες μόνο; Δεν με ενδιαφέρει πλέον. Μου χαλάς την αγωνία του να ξεχάσω τι μέρα είναι και τι ώρα.

    Εκεί που κάθομαι ήσυχος ήσυχός απολαμβάνοντας τη χαρά του να κοιτάς το ταβάνι, σε ακούω. Πάλι γα….αι αυτή, Τετάρτη θα ναι.

    Και δεν στο χω πει; Σιχαίνομαι τις Τετάρτες. Θα μπορούσα να γράφω για μέρες, αλλά μην ανησυχείτε θα επανέλθω. Κλείνω με τα πιτσιρίκια του πέμπτου. Την επόμενη φορά που θα τρέξετε στο διάδρομο μεσημέρι, μία μεγάλη απόχη θα σας μαζέψει ένα ένα, θα σας κλείσει σε μία ντουλάπα για ένα χρόνο (με τροφή παρόλα αυτά) μέχρι να βάλετε μυαλό και να μάθετε ότι φωνάζουμε μόνο όταν υπάρχει λόγος.

    Το ότι παίζω κυνηγητό και κάποιος ακούμπησε την πλάτη μου δεν είναι λόγος. Αυτό το γράμμα θέλω να το κρατήσετε. Θέλω να ξέρετε ότι από εδώ και πέρα τίποτα δεν θα μένει ατιμώρητο. Υπάρχει καινούργιος σερίφης στην πολυκατοικία και το όνομα του είναι «διαμελιστής». Ωραίο όνομα δεν συμφωνείτε; Μέχρι την επόμενη φορά, που ελπίζω να μην υπάρξει, χαμηλώστε τον τόνο της φωνής σας, κλείστε τις πόρτες των σπιτιών σας, πηδηχτείτε χωρίς υπερβολές που δεν πείθουν κανέναν, και όλα θα πάνε καλά.

    Yours truly,

    Διαμελιστής

    Πηγή ΔΕ ΦΑΝΤΑΖΕΣΤΕ τι έγραψε στους γείτονές του: Το γράμμα που σόκαρε την πολυκατοικία!

    Ανάμεσα στους 3 εθνικούς νικητές για το Βραβείο του Ευρωπαίου Πολίτη 2018, από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, συγκαταλέγεται ο π. Αντώνιος Παπανικολάου και η Κιβωτός του Κόσμου. Η απονομή του βραβείου θα πραγματοποιηθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στις Βρυξέλλες, στις 9 και 10 Οκτωβρίου.

    Ανακοινώθηκαν τα ονόματα των 50 προσώπων και οργανώσεων που θα λάβουν το Βραβείο του Ευρωπαίου Πολίτη για το 2018 από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

    Ανάμεσα σε αυτά, είναι τρεις οργανώσεις από την Ελλάδα. Πρόκειται για τις οργανώσεις «Κιβωτός του Κόσμου», «HOPEgenesis» και «Άνεμος Ανανέωσης».

    Το Βραβείο Ευρωπαίου Πολίτη απονέμεται κάθε χρόνο από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μετά από διαδικασία αξιολόγησης των προτάσεων που κατατίθενται από Ευρωβουλευτές. Στόχο έχει να επιβραβεύσει άτομα και οργανώσεις των οποίων οι δράσεις

    • προάγουν τη αλληλοκατανόηση μεταξύ των ευρωπαίων πολιτών, καθώς και την ευρωπαϊκή συνεργασία,
    • προάγουν την ενδυνάμωση του ευρωπαϊκού πνεύματος μέσω μακροχρόνιων, υπερεθνικών και διασυνοριακών πολιτιστικών συνεργασιών,
    • σχετίζονται με το θέμα του τρέχοντος Ευρωπαϊκού Έτους, ή/και
    • προάγουν στην πράξη τις αρχές και αξίες της Χάρτας των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

    Πηγή Ο Πατερ Αντώνιος υποψήφιος για το Βραβείο του Καλύτερου Ευρωπαίου Πολίτη