22 March, 2019
Home / Lifestyle (Page 369)

Νέα έρευνα του Ανδρολογικού Ινστιτούτου αναλύει την τυπολογία της απιστίας στην Ελλάδα και «φωτογραφίζει» τους έξι τύπους απιστίας στα ζευγάρια. Τα ερωτηματολόγια αφορούσαν το χρονικό διάστημα Μαΐου – Ιουνίου 2018 και στις τηλεφωνικές συνεντεύξεις συμμετείχαν 350 ζευγάρια.

Τα καλά – και ίσως απρόσμενα – νέα είναι ότι η απίστία όχι μόνο συγχωρείται, αλλά και παραβλέπεται σε κάποιες περιπτώσεις, κάνοντας τα «στραβά μάτια», χωρίς να αποτελεί λόγο χωρισμού, όπως αναφέρει ο Δρ. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, Πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών.

Όλες οι απιστίες δεν είναι θάνατοι των σχέσεων, αφού μόνο δύο στα εκατό ζευγάρια χωρίζουν λόγω της γνωστής αυτής συνήθειας των ανθρώπων, σε όλες τις ηλικίες και σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας.

Το τέλειο ζευγάρι

Η σχέση χωρίς συγκρούσεις και ο φόβος για τη σύγκρουση με τον/την σύντροφο, κρύβει μια εφιαλτική και καταπιεστική κατάσταση, όπου τα θέλω δεν ονομάζονται για να μην ενοχλήσουμε, αλλά και για να μην προδοθούμε ως οι αδύνατοι κρίκοι της σχέσης˙ τα γνωστά όπως «τα αγόρια δεν κλαίνε» και «οι γυναίκες είναι πρώτα απ’όλα κυρίες και μετά όλα τα άλλα».

Ο κύριος και η κυρία Tέλειοι (Mr. and Mrs. Sunshine) κρύβουν τα προβλήματα κάτω από το χαλί για να μη συγκρουστούν˙ τα θέλω τους απαγορεύονται, ζουν μια επιφανειακά καλή και ήσυχη σχέση, ενώ το ηφαίστειο καραδοκεί και όταν γίνει η έκρηξη, η λάβα θα αποκαλύψει πως το πρόβλημα δεν ήταν η απιστία, αλλά η πίστη πως σε μια σχέση όλα είναι ιδανικά ή τουλάχιστον πρέπει να δείχνουν έτσι…

Οι άπιστοι εδώ θέλουν μέσα από την απιστία να φωνάξουν ο ένας στον άλλον πως είναι ακόμα ζωντανοί και προτιμούν την κόλαση της αμαρτίας για να νιώσουν τουλάχιστον ζωντανοί.

Οικειότητα – Ντροπή – Ρομαντισμός

Δεν θέλω να τα ζητώ όλα από εσένα, δεν θέλω να ενοχλώ, μπορεί κάποιες από τις ανάγκες μου να διοχετευτούν και αλλού. Δεν θέλω να σε έχω τόση ανάγκη, θα είμαι ευάλωτος και εξαρτημένος από εσένα… Και οι δύο σύντροφοι φοβούνται την εξοικείωση και την συναισθηματική εξάρτηση, φοβούνται πως αν ανοιχτούν πολύ στην σχέση, θα πληρώσουν ακριβό τίμημα στην απόρριψη και τον χωρισμό. Δεν ανοίγω τα χαρτιά μου, δε λέω τα μυστικά μου, αποφεύγω την υπερβολική εξοικείωση και διατηρώ το μυστήριό μου, που ξέρω πως είναι πιο ελκυστικό από την αλήθεια μου.

Σεξουαλικός εθισμός

Υπάρχει όταν ο ένας των συντρόφων είναι καθ’ έξιν αμαρτωλός σεξουαλικά˙ ένα είδος δονζουανισμού, όπου αναζητά μέσα από την κατάκτηση μια ηδονή αλλά και αυτοεκτίμηση, πολλοί δε λένε και αγάπη και θαλπωρή.

Η σεξουαλική ηδονή όντας μειωμένης διάρκειας απόλαυση, δημιουργεί μια φυσική έλλειψη όπως η πείνα και η δίψα. Οι άνθρωποι είναι γενετικά εξαρτημένοι από την συχνότητα της ηδονής, που παράγει ουσίες όπως η ντοπαμίνη, η τεστοστερόνη, η ωκυτοκίνη κλπ.

Άνδρες κυρίως με πολιτική και οικονομική εξουσία, είναι πιο επιρρεπείς σε απιστία γιατί ποτέ δεν είναι ικανοποιημένοι από αυτά που ήδη κατέχουν. Αν ήταν ικανοποιημένοι, δεν θα πετύχαιναν στις δουλειές τους αλλά και στην πολιτική…

Η φυλακή των αισθήσεων και των ορμών

Μετά από χρόνια θυσιών της προσωπικής ζωής και των ηδονών στο βωμό μιας «τέλειας» οικογένειας όπως την φαντάζονται οι άνθρωποι, αλλά και όπως την διαφημίζουν τα κοινωνικά και πολιτισμικά πρότυπα, φτάνουν στο σημείο μηδέν όπου τα συναισθήματα έχουν στεγνώσει και ζουν όπως τα χρυσόψαρα στη γυάλα.

Ζουν κάτω από την ίδια στέγη, σε χωριστές κρεβατοκάμαρες και νιώθουν απελπιστικά μόνοι και δυστυχείς, άδειοι από αισθήματα.

Είναι οικονομικά ευκατάστατοι, αλλά ψυχικά ζητιάνοι αφού και στις εξωσυζυγικές σχέσεις αρνούνται να δώσουν πάθος για να μην χαλάσουν την οικογενειακή θαλπωρή και ασφάλεια του γάμου που προβάλλουν στους γύρω τους ως την απόλυτη καταξίωση. Δεν θα χωρίσουν ποτέ, ακόμα και αν διατηρούν μακροχρόνιες παράνομες σχέσεις. Συνήθως κλείνουν τα μάτια στην απιστία του άλλου, εξάλλου τα διαζύγια κοστίζουν ακριβά και οι έρωτες δημιουργούν άγχη και ανασφάλειες.

Απιστίες για απόδραση

Η σχέση έχει τελειώσει αλλά δεν ομολογείται, απλά αφήνουμε τον σύντροφο να πάρει το βάρος της τελικής ρήξης για να μην έχουμε ενοχές.

Η άλλη σχέση ξεκινά για να αποδείξουμε πως είμαστε ακόμα επιθυμητοί και συνήθως εμπλέκεται φιλικό πρόσωπο, εξομολογητής της κρίσης του ζευγαριού, αλλά και συνάδελφος στην δουλειά που παίζει τον ρόλο του καλού και συμπαραστάτη στην ανυπόφορη ζωή των συντρόφων. Αν και φαίνεται πως το τρίτο πρόσωπο είναι η αιτία, η αλήθεια είναι πως η σχέση χρόνια πριν ήταν στην εντατική με τεχνητή αναπνοή και ο άλλος ήταν απλά ο γιατρός που αποσωλήνωσε τον ασθενή.

Τα ζευγάρια αυτά βιώνουν ένα παράδοξο: να μην θέλουν να πληγώσουν τον σύντροφό τους ονομάζοντας την απόρριψη του άλλου, αλλά και δεν έχουν και καμιά διάθεση να δουλέψουν την σχέση για πιθανή επανασύνδεση. Ο απατημένος θα βιώσει θυμό, ενώ ο απατών θα προσπαθήσει να απενοχοποιηθεί κατηγορώντας τον άλλο για όλα και έτσι να φύγει πιο εύκολα από την σχέση.

Ο νικητής τα παίρνει όλα

Η εξουσία είναι μέγιστο αφροδισιακό, κοκαΐνη, ντοπαμίνη και ηρωίνη μαζί… Οι πολύ πετυχημένοι άνδρες είναι θύματα της ματαιοδοξίας τους, αλλά και θύτες της δικής τους δόξας. Με δεδομένη την αποτελεσματικότητά τους οικονομικά, πολιτικά και διανοητικά, νιώθουν πως οι καρποί που ωριμάζουν δίπλα τους πρέπει να δοκιμαστούν, αφού η ζωή τους αποδεικνύει πως δεν τιμωρούνται όπως στον Παράδεισο με τα φίδια και τα μήλα.

Πηγή Από τι κινδυνεύουν όσοι δεν κάνουν συχνά σeξ

Το MEGA άφησε τη δική του σφραγίδα για πάρα πολλά χρόνια στην ελληνική τηλεόραση. Προσωπικά με πάρα πολύ μεγάλη στενοχώρια το αποχαιρετώ από τους τηλεοπτικούς δέκτες, καθώς πέρασα 15 ολόκληρα χρόνια στον τηλεοπτικό του αέρα».

Ο Νίκος Χατζηνικολάου α ξεκίνησε την τηλεοπτική του πορεία από το μεγάλο κανάλι και παρέμεινε στο MEGA επί 15 χρόνια. Ο γνωστός δημοσιογράφος στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1 αποχαιρέτησε το μεγάλο κανάλι πριν πέσει οριστικά το μαύρο

Ο άνκορμαν το όνομα του οποίου συνδέθηκε επί χρόνια με το μεγάλο κανάλι, σχολίασε την εξέλιξη που σφραγίζει το τέλος του MEGA.

Ο δημοσιογράφος αναφέρθηκε αρχικά στους συνάδελφους δημοσιογράφους που όπως είπε θα μείνουν άνεργοι, μετά από πολύμηνη ταλαιπωρία. Στη συνέχεια, πρόσθεσε για την δική του πορεία από το κανάλι. 

Πηγή Το αντίο του Νίκου Χατζηνικολάου στο MEGA – Με πολύ μεγάλη στενοχώρια το αποχαιρετώ

Μα πως ζούσαμε τότε χωρίς κανάλια, χωρίς τάμπλετ, χωρίς πλέιστέισον, χωρίς άιφον, χωρίς εορτοδάνεια; Ελεύθεροι! Ένα καταπληκτικό αφιέρωμα με φωτογραφίες από την παλιά Ελλάδα που δείχνει πως πάιζαν τα παιδιά έξω.

Παλιότερα δεν υπήρχαν τηλεοράσεις, στερεοφωνικά, ή τηλεοπτικά παιχνίδια, δεν υπήρχαν χρήματα για ακριβά παιχνίδια και οι γονείς μας ήταν πολύ απασχολημένοι για να ασχοληθούν.

Ευτυχώς η κίνηση στους δρόμους ήταν μικρή ή δεν υπήρχε, οπότε ο δρόμος ήταν η παιδική χαρά.

Οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια, καθώς και στους μικρούς κήπους μπροστά.

Παίζαν έξω έως ότου βράδιαζε και δεν βλέπαν πια.

Απο τα χαρακτηριστικά στοιχεία της παλιότερης εποχής ήταν ότι τα πιό αγαπημένα παιχνίδια ήταν αυτά που τα φτιάχναν μόνα τους τα παιδιά αφού η κατασκευή τους, η συνεχής τροποποίηση και τελειοποίησή τους αποτελούσε από μόνη της το μεγαλύτερο ίσως παιχνίδι.

Είχαν, το παιχνίδι με τα τσέρκια.Υπήρχαν ξύλινα σε διάφορα μεγέθη για τα κορίτσια με τα ραβδιά τα κυλούσαν στα πεζοδρόμια.Τα αγόρια είχαν σιδερένια τσέρκια. Κέρδιζε το παιδί που θα έφτανε πρώτο στο προκαθορισμένο σημείο.

Το πατίνι είναι ένα όχημα χωρίς μηχανή, χωρίς πεντάλ και χωρίς σέλα ή άλλο κάθισμα, στο οποίο ο οδηγός στέκεται όρθιος η» καθιστός τοποθετώντας το ένα πόδι του στον πεπλατυσμένο άξονα που ενώνει τους δυο τροχούς ενώ με το άλλο δίνει ώθηση με συνεχείς παλινδρομικές κινήσεις εκκρεμούς ώστε να μετακινηθεί το όχημα.

ΠΕΡΝΑ, ΠΕΡΝΑ Η ΜΕΛΙΣΣΑ

Τα παιδιά, από 6 και πάνω, διαλέγουν από τα πιο μεγάλα, δυο μάνες και η κάθε μια παίρνει με λάχνισμα τον ήλιο ή το φεγγάρι. Οι 2 μάνες σχηματίζουν με τα χέρια τους μια καμάρα και στέκονται όρθιες στη μέση. Τα υπόλοιπα παιδιά σχηματίζουν μια γραμμή, το ένα πίσω απ’ το άλλο, κρατημένα απ’ τη μέση ή απ’ τη ζώνη τους. Όπως έχουν σχηματίσει τη σειρά προχωρούν προς την καμάρα τραγουδώντας:Περνά, περνά η μέλισσα Με τα μελισσόπουλα Και με τα παιδόπουλα!

Πηγή 22 φωτογραφίες δείχνουν πως έπαιζαν τα παιδιά στα χρόνια τα παλιά

Δώρα, δώρα, δώρα… Κι αυτό που αναρωτιέμαι συνεχώς, είναι τι κερδίζει ένα παιδί από όλο αυτό. 

Ποιος ο λόγος που τους χαρίζουμε ένα σωρό άχρηστα αντικείμενα; Παιχνίδια που πολύ πιθανόν να παίξουν μία μόνο φορά, είτε επειδή θα γίνουν χίλια κομμάτια σε λίγες μόνο μέρες είτε επειδή θα τα βαρεθούνε μόλις πάρουν στα χέρια τους το επόμενο. Δεν ξέρω πραγματικά τι τους προσφέρουν, μα αυτό που ξέρω και μπορώ να πω με σιγουριά, είναι πως δεν τα χρειάζονται όλα αυτά.

Υπάρχουν παιδιά τα οποία μεγαλώνουν με χίλιες δυο στερήσεις και πιστέψτε με, αυτά τα παιδιά μαθαίνουν να εκτιμούν αυτά τα λίγα που έχουν. Και για να μην παρεξηγηθώ, όταν μιλάω για στερήσεις, αναφέρομαι απλά και μόνο σε υλικά αγαθά.

Σε όλα αυτά τα άχρηστα αντικείμενα, τα οποία τα περιτριγυρίζουν καθημερινά. Υλικά αγαθά που τους προσφέρουμε απλόχερα, πριν ακόμη μας τα ζητήσουν, είτε από τύψεις για την πολύωρη απουσία μας είτε για να τα επιβραβεύσουμε για μια επιτυχία τους.

Λες κι αν πούμε απλά μια «συγγνώμη» για να απολογηθούμε ή ένα «μπράβο» για να τα συγχαρούμε, δεν είναι αρκετό. Εμείς οι ίδιοι κακομαθαίνουμε τα παιδιά μας, γιατί τους μάθαμε πως μια διάκριση ή μια επιτυχία τους, πρέπει πάντα να συνοδεύεται από ένα κουτί με όμορφο περιτύλιγμα.

Ξέρω, πως ο κάθε γονιός παίρνει ζωή μέσα από το χαμόγελο του παιδιού του και δε θέλει ποτέ να του στερήσει τίποτα, αλλά οφείλουμε να σκεφτόμαστε και το μετέπειτα. Τις συνέπειες απ’ όλο αυτό.

Υπάρχουν πιτσιρίκια εκεί έξω που μεγαλώνουν μονάχα με τα απαραίτητα, από γονείς που είτε δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να τους προσφέρουν τίποτα περισσότερο είτε το κάνουν συνειδητά. Επιλέγουν οι ίδιοι να μην κακομάθουν τα παιδιά τους, προσφέροντάς τους μόνο ό,τι έχουν πραγματικά ανάγκη.

Γιατί γνωρίζουν πως μ’ αυτό τον τρόπο, θα καταφέρουν να μεγαλώσουν ένα παιδί, που όταν θα χρειαστεί να βγει στην αρένα της ζωής δεν θα φοβηθεί. Δεν θα δειλιάσει, θα κοπιάσει και θα ιδρώσει σκεπτόμενος τον κόπο και τις θυσίες των γονιών του.

Θα εκτιμήσει αυτά τα λίγα που του πρόσφεραν οι δικοί του και θα δουλέψει σκληρά για να αποκτήσει όλα όσα ονειρεύεται. Γιατί έτσι έχει μάθει από παιδί και γιατί ξέρει πως τίποτα και κανείς δεν πρόκειται να του χαριστεί. Θα κουραστεί, μα στο τέλος θα καταφέρει να αποκτήσει όλα εκείνα που πιθανόν να στερήθηκε σαν παιδί.

Άλλωστε, δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα, απ’ την πληρότητα και την ευτυχία που νιώθεις, όταν καταφέρεις να αποκτήσεις κάτι με κόπο. Με το δικό σου κόπο, τις δικές σου θυσίες, χωρίς τις πλάτες κανενός και κυρίως χωρίς τις πλάτες των γονιών σου. Κι ό,τι αποκτάται μ’ αυτό τον τρόπο, το αγαπάς περισσότερο.

Είναι εντελώς διαφορετικό να δημιουργήσεις κάτι μονάχος σου κι αλλιώς να το βρεις έτοιμο. Έχει άλλη αξία, άλλη μαγεία, να ξέρεις πως ξεκίνησες από το μηδέν και έγινες κάτι, μόνο με τη βοήθεια του εαυτού σου και κανενός άλλου. Χωρίς να στηριχτείς σε κανέναν.

Και φυσικά, έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού σου, δυο γονείς που θυσίασαν κι οι ίδιοι πράγματα για να σε μεγαλώσουν. Που σου στέρησαν ό,τι νόμιζες τότε πως είχες ανάγκη και θεωρούσες απαραίτητο, για να σου μάθουν μ’ αυτό τον τρόπο πως τη ζωή για να την κατακτήσεις, πρέπει να την κυνηγήσεις. Πως για να αποκτήσεις κάτι πρέπει να το διεκδικήσεις, να δουλέψεις και να παλέψεις γι’ αυτό.

Ίσως να μην ενδιαφέρει κανέναν αυτό που θα πω, αλλά μεγάλωσα σε μια τέτοια οικογένεια κι είμαι πολύ περήφανη γι’ αυτό. Γιατί μπορεί να στερήθηκα υλικά αγαθά, μα εισέπραξα τόση πολλή αγάπη, που όλα τα άλλα ήταν απλώς ασήμαντα κι ανούσια. Με αυτή λοιπόν την απύθμενη αγάπη στην ψυχή και την εικόνα των γονιών μου στο μυαλό, προχωράω πάντα μπροστά, διεκδικώ ό,τι μου ανήκει, παλεύω μόνη μου γι’ αυτά που λαχταρώ και κοπιάζω συνεχώς για να αποκτήσω όσα ονειρεύτηκα.

Πηγή Τα παιδιά που μεγάλωσαν με στερήσεις έμαθαν να εκτιμούν

Η «Φόρμουλα Ένα» των πουλιών

Το κοινό πετροχελίδονο, γνωστό επίσης ως μαυροσταχτάρα ή μαυροσταχτούρα, ένα συνηθισμένο στην Ελλάδα πουλί, δεν είναι μόνο το ταχύτερο στη Γη, η «Φόρμουλα Ένα» των πουλιών σε ευθεία πτήση (στις βουτιές είναι ο πετρίτης).

Ανακηρύχθηκε πλέον επίσημα από τους επιστήμονες ο παγκόσμιος πρωταθλητής των αιθέρων, καθώς μπορεί να πετά συνεχόμενα επί δέκα μήνες χωρίς καμία στάση. Και βεβαίως, όλο αυτό τον καιρό, κοιμάται και τρώει (έντομα) εν πτήσει!

Ήδη από τη δεκαετία του 1950, οι επιστήμονες υποπτεύονταν ότι κανένα πουλί δεν μπορεί να συναγωνισθεί το πετροχελίδονο στο πέταγμα, αλλά μόλις τώρα Σουηδοί ερευνητές κατάφεραν να το επιβεβαιώσουν. Είναι πια βέβαιο ότι κανένα πουλί στον κόσμο δεν μπορεί να μείνει τόσο πολύ καιρό στον αέρα χωρίς να προσγειωθεί. Καθώς το πετροχελίδονο ζει έως 20 χρόνια, συνολικά στη διάρκεια της ζωής του πετά επτά φορές την απόσταση Γης-Σελήνης μετ’ επιστροφής.

Οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου Λουντ, με επικεφαλής τον καθηγητή οικολογίας Άντερς Χέντενστρεμ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας «Current Biology», είχαν προσαρτήσει ένα μικροσκοπικό αισθητήρα γεωεντοπισμού σε 13 πουλιά και τα παρακολούθησαν επί μια διετία.

Έτσι, οι ερευνητές γνώριζαν πότε τα πετροχελίδονα βρίσκονταν στον αέρα και πότε κατέβαιναν στη γη. audubon Αποδείχθηκε ότι το πετροχελίδονο -που εμφανισιακά μοιάζει με το χελιδόνι, αλλά ανήκουν σε διαφορετικές οικογένειες πουλιών- περνά μόνο δύο μήνες του χρόνου στη γη, στη βόρεια Ευρώπη, κατά την περίοδο της αναπαραγωγής του.

Τον υπόλοιπο χρόνο πετάει, μεταναστεύοντας κυρίως στην Αφρική. Μερικά πουλιά μπορεί να προσγειώνονται για λίγες ώρες κάποιο βράδυ, αλλά και αυτά περνούν το 99,5% του δεκαμήνου στον αέρα. Άλλα όμως δεν…κλέβουν καθόλου και παραμένουν συνεχώς εν πτήσει.

Ερώτημα παραμένει πού βρίσκουν την ενέργεια για τόσο μακρινά ταξίδια και πώς συνδυάζουν την πτήση με τον ύπνο. Κάθε μέρα, την αυγή και το δειλινό, για άγνωστο λόγο, τα πετροχελίδονα ανεβαίνουν σε μεγάλα ύψη, δύο έως τριών χιλιομέτρων, αλλά την υπόλοιπη μέρα πετάνε πιο χαμηλά. Δείτε στο βίντεο με τι ταχύτητα πετούν. Ένα αγαπημένο μέρος συγκέντρωσης αυτών των πουλιών στη μεταναστευτική διαδρομή τους είναι η Λιβερία, όπου κάθε χρόνο πολλά εκατομμύρια πετροχελίδονα μαζεύονται για να κυνηγήσουν τερμίτες – ένα μοναδικό θέαμα.

Πηγή Αυτό το πουλί ανακηρύχθηκε επισήμως το ταχύτερο στη Γη

Τα τελευταία χρόνια, το κολάν έχει κάνει δυνατό come- back μετά τη δεκαετία του 1980 και πλέον αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της γκαρνταρόμπας των – μικρών και μεγάλων- γυναικών. Όχι άδικα, άλλωστε, αφού είναι μια εύκολη λύση, αν ξέρουμε φυσικά πώς να το φορέσουμε- γιατί, διαφορετικά, μπορεί να γίνει εχθρός του στιλ, ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνουμε.

Δείτε ποια λάθη πρέπει να αποφύγετε όταν το φοράτε και κόψτε τα δια ροπάλου.

1. Φοράτε το κολάν σαν παντελόνι

Μπορεί να έχει μπατζάκια και καβάλο, αλλά το κολάν δεν είναι παντελόνι γι’ αυτό δεν πρέπει να το φοράμε σαν το «καλό» μας μαύρο παντελόνι ή σαν το αγαπημένο μας τζιν. Τι σημαίνει αυτό; Ότι απαγορεύεται να συνδυάζεται με κοντές μπλούζες που θα φοράγαμε με τα τζιν μας. Ακόμα και για τις γυναίκες που έχουν σιλουέτα μοντέλου, ένα μακρύ πουκάμισο, μια άνετη μπλούζα ή μια ζακέτα που πέφτει κάτω από την περιφέρεια, επιβάλλεται.

2. Το συνδυάζετε με flat μπαλαρίνες

Σκεφτείτε το λίγο: το κολάν σταματάει στον αστράγαλο, ακολουθεί ένα κενό γυμνού δέρματος και στη συνέχεια «απλώνονται» οι μπαλαρίνες. Το στιλιστικό αυτό λάθος «κόβει» το πόδι, με αποτέλεσμα να φαινόμαστε κοντύτερες αλλά και με μια τάση… πλατυποδίας.

Ή με τακούνι στιλέτο

Αντίστοιχα, πρέπει να αποφύγετε το τακούνι στιλέτο. Είτε πρόκειται για γόβες είτε για μπότες, το μόνο που καταφέρνετε έτσι είναι να τονίζετε την περιφέρεια ενώ ουσιαστικά θέλετε να πετύχετε το αντίθετο.

Ποιο είναι τα ιδανικά παπούτσια: τα μποτάκια -αρβυλάκια, τα ankle boots, ή οι μπότες με φαρδύ και χοντρό τακούνι. Ουσιαστικά, οτιδήποτε καλύπτει το σημείο του αστραγάλου και δεν «τραβάει» το μάτι στο πάνω μέρος του σώματος.

3. Το παρακάνετε με τα prints

Ναι, τα prints είναι στη μόδα αλλά στο κολάν καλύπτουν μια μεγάλη επιφάνεια και το στιλιστικό αποτέλεσμα είναι επίφοβο. Το μάτι «πέφτει» κατευθείαν στους μηρούς και την περιφέρεια, κάτι που δεν συμφέρει τις γυναίκες με μεσογειακή σιλουέτα -δηλαδή τις περισσότερες Ελληνίδες. Γενικά, προτιμάτε τα σκουρόχρωμα κολάν και προσπαθείτε να «παίζετε» με τις print λεπτομέρειες στα αξεσουάρ σας (ένα φουλάρι με έντονο σχέδιο θα σας δώσει περισσότερο στιλ).

Αν πάλι, δεν μπορείτε αν αποχωριστείτε το αγαπημένο σας λεοπαρδαλέ κολάν, φροντίστε τουλάχιστον να το συνδυάσετε με αυστηρή μονοχρωμία και τα κατάλληλα παπούτσια.

4. Το ταιριάζετε με σορτσάκια και φούστες

Ίσως σκεφτείτε: «Αν δεν φορέσω το κολάν με το σορτσάκι μου και τις κοντές φούστες το χειμώνα, με τι θα το φορέσω;». Είναι μια τάση της μόδας που επικρατεί τα τελευταία χρόνια, όμως δεν είναι ιδιαίτερα κολακευτική…

Και τα τρία αυτά κομμάτια έχουν χοντρό ύφασμα, γι’ αυτό καλό θα είναι να μην φοριούνται μαζί γιατί «πέφτει» πολύ. Το ιδανικό «πάντρεμα» γίνεται με τα κλασικά καλσόν. Αν δεν αισθάνεστε άνετα με την λεπτή εκδοχή τους προτιμήστε τα οπάκ, που θυμίζουν κολάν, κρύβουν αρκετά αλλά δεν «κουράζουν» το σύνολο.

Αντίστοιχα, τα κολάν μπορείτε να τα συνδυάσετε με τα λεγόμενα μπλουζοφορέματα ή μακριές πουκαμίσες.

5. Φοράτε τα τζιν κολάν σαν να είναι τζιν
Η τελευταία λέξη της μόδας είναι τα τζιν κολάν, το ερώτημα όμως είναι το εξής: είναι τζιν ή κολάν; Είναι κυρίως κολάν, γι’ αυτό δεν έχουμε την ελευθερία να τα φοράμε όπως τα τζιν. Συνδυάστε τα με τα «σωστά» ρούχα που θα συνδυάζατε τα κλασικά κολάν.

6. Τα προτιμάτε για τη γυμναστική σας

Μπορεί σε κάποιες θρυλικές ταινίες προ 30 ετών, οι πρωταγωνίστριες να φορούσαν κολάν για τη γυμναστική τους, όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει ν’ ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους. Μην προσπαθείτε, λοιπόν, να μιμηθείτε την χορεύτρια του «She ‘s a maniac» και επενδύστε στη σίγουρη επιλογή της φόρμας όταν πηγαίνετε γυμναστήριο.

Εκτός του ότι, μαζί με την αθλητική μπλούζα, τονίζει τα σημεία που θέλετε να κρύψετε, ενδεχομένως να είναι πιο… ευάλωτο σε ατυχήματα, με τις πιθανότητες να ανοίξουν τρύπες στην περιοχή του καβάλου να αυξάνονται όταν κάνετε ανοίγματα.

Αποτελείτε εξαίρεση μόνο αν είστε μπαλαρίνα!

7. Τα πλένετε στην ίδια συχνότητα με τα παντελόνια σας

Τα παντελόνια δεν τα πλένουμε το ίδιο συχνά με τα μπλουζάκια για να μην χάσουν τη φόρμα τους. Το ίδιο δεν ισχύει με τα κολάν που χάνουν την ελαστικότητά τους όσο περισσότερο τα φοράμε. Το ιδανικό θα είναι να τα πλένετε κάθε δύο φορές για να μην σας «ανοίξουν» και χάσουν την εφαρμογή τους.

8. Επιλέγετε κολάν που «διαφανίζουν»

Μπορεί ένα κολάν να φαίνεται σκούρο στην κρεμάστρα του μαγαζιού, όμως αν δεν κάνετε μια μίνι δοκιμή μες το χέρι σας, δεν θα καταλάβετε ακριβώς την απόχρωσή του. Βάλτε την παλάμη σας στο άνοιγμά του, τεντώστε το λίγο και δείτε αν διαγράφει το δέρμα σας. Αν αχνοφαίνεται το χέρι σας, αναλογιστείτε πόσο θα διαγράφει την περιφέρεια ή τα πόδια σας. Μάλλον δεν θα σας κολακεύει…

πηγή: mama365.gr

Πηγή Τα λάθη που κάνετε όταν φοράτε κολάν

Το ξέρεις πως με μία απλή κίνηση μπορείς να σώσεις μία ζωή;

Σκέψου ένας άνθρωπος να πάσχει από μία ασθένεια που απειλεί τη ζωή του. Σκέψου η μόνη λύση να είναι να του δώσει υγιή κύτταρα ένας συνάνθρωπός του. Κι αυτός ο ένας να είσαι εσύ. Σκέψου να περνάς μία εντελώς απλή κι ανώδυνη διαδικασία, περίπου σαν την αιμοδοσία. Κι έτσι απλά, με λίγες ώρες από τον χρόνο σου, να του χαρίζεις μία δεύτερη ευκαιρία στη ζωή.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τους εθελοντές δότες μυελού των οστών. Με μία πολύ απλή λήψη δείγματος σάλιου, εγγράφονται στην Παγκόσμια Τράπεζα Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών. Κι αν είναι τυχεροί, όπως μας λένε δύο δότριες που έκαναν όλο το «ταξίδι», το τηλέφωνό τους χτυπά κάποια στιγμή και τους καλούν να δώσουν το μόσχευμα- δηλαδή συγκεκριμένα κύτταρα του αίματός τους- στον συμβατό λήπτη. Είναι τυχερός ο ασθενής που βρήκε τον δρόμο της σωτηρίας; Ασφαλώς. Όπως όμως λένε στο newsbeast.gr η Κωνσταντίνα και η Κωστούλα, είναι τυχεροί και οι δότες.
Γιατί τους δίνεται μία μοναδική ευκαιρία: Να προσφέρουν απλόχερα αγάπη, να βοηθήσουν έναν συνάνθρωπό τους χωρίς κανένα κόστος ή συνέπεια για τους ίδιους. Να αναμετρηθούν με τους πιθανούς- και τόσο ανθρώπινους- φόβους τους και να βγουν νικητές. Και, όπως και οι δύο συμφωνούν, να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι. Να νιώσουν την αγωνία της οικογένειας της άλλης πλευράς, που ζει στην κόψη του ξυραφιού. Και τελικά να μάθουν με τον πιο συνειδητοποιημένο τρόπο ότι η ζωή αξίζει όταν έχει νόημα, όταν ζεις τις στιγμές. Όταν αναμετράσαι με τους φόβους σου και τους νικάς. Όταν μπορείς να προσφέρεις.
Για όλες τις λεπτομέρειες της δωρεάς μυαλού των οστών, μίας εντελώς απλής διαδικασίας που θυμίζει αυτή της αιμοδοσίας, μιλήσαμε με τον αναπληρωτή καθηγητή Παιδιατρικής Αιματολογίας και επιστημονικό διευθυντή της Τράπεζας Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών του συλλόγου «Όραμα ελπίδας» Στέλιο Γραφάκο. Και οι δύο δότριες μας επιβεβαίωσαν στη συνέχεια το προφανές: Με λίγο από τον χρόνο σου, ναι, μπορείς να σώσεις μία ζωή.
Ο λόγος στους ειδικούς
– Κύριε Γραφάκο, τι είναι ο μυελός των οστών και τι ρόλο παίζει στο σώμα μας;
Είναι ένας ρευστός ιστός, που βρίσκεται στα πλατιά οστά, κυρίως στη λεκάνη και στο στέρνο, στους ενήλικες, και είναι με απλά λόγια το εργοστάσιο που φτιάχνει όλα τα κύτταρα του αίματος. Δηλαδή μέσα στον μυελό των οστών παράγονται καθημερινά δισεκατομμύρια κύτταρα του αίματος. Υπάρχουν αρκετές κατηγορίες κυττάρων, μία από τις πιο σημαντικές είναι τα λεγόμενα αρχέγονα ή προγονικά κύτταρα, τα μητρικά κύτταρα του αίματος, που έχουν την ικανότητα καθημερινά να φτιάχνουν ειδικές μορφές κυττάρων, όπως είναι τα ερυθρά αιμοσφαίρια, τα λευκά, τα αιμοπετάλια, που είναι απαραίτητα για τη ζωή μας.
– Δεν έχει κάποια σχέση με τον νωτιαίο μυελό;
Απολύτως καμία, και υπάρχει μια μεγάλη σύγχυση και παραπληροφόρηση. Πολλοί θεωρούν ότι παίρνουμε νωτιαίο μυελό, που βρίσκεται μέσα στη σπονδυλική στήλη, αλλά αυτός είναι νευρικός ιστός και δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το αιμοποιητικό σύστημα.
– Τι είναι ακριβώς η μεταμόσχευση μυελού των οστών;
Αυτό που λέγεται σήμερα μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων είναι μία εξειδικευμένη θεραπεία, που εφαρμόζεται εδώ και πενήντα χρόνια, μία επέμβαση ρουτίνας που γίνεται σχεδόν σε όλες τις χώρες. Αυτό που κάνουμε είναι ότι παίρνουμε κύτταρα αιμοποιητικά από ένα υγιές άτομο, τον δότη, και τα μεταφέρουμε στον ασθενή. Για να γίνει αυτό, ο ασθενής υποβάλλεται σε μία βαριά θεραπεία, με φάρμακα κυτταροτοξικά, για να «σκοτώσει» τον δικό του μυελό των οστών, που είναι παθολογικός, έτσι ώστε, ας το πούμε, να αναπτυχθεί χώρος μέσα στα οστά, για να μπορέσουν να μπουν τα κύτταρα και να φτιάξουν ένα νέο, υγιές αιμοποιητικό σύστημα.
– Πότε χρειάζεται κάποιος μεταμόσχευση μυελού των οστών;
Τα άτομα που πρέπει να υποβληθούν στη θεραπεία αυτή πάσχουν από απειλητικά για τη ζωή τους νοσήματα, όπως νοσήματα του αίματος κυρίως αλλά και νεοπλασματικά και καμιά φορά και γενετικά. Τα πιο συνηθισμένα είναι διάφορες μορφές βαριάς λευχαιμίας, υψηλού κινδύνου λευχαιμίας – γιατί στα παιδιά, η λευχαιμία μπορεί να γίνει καλά με φάρμακα στο 80% των περιπτώσεων. Ένα άλλο νόσημα που μπορεί να γίνει καλά είναι η μεσογειακή αναιμία, η απλαστική αναιμία και ορισμένα άλλα σπανιότερα νοσήματα.
– Οπότε, για τους ανθρώπους που υποβάλλονται στη θεραπεία αυτή, είναι πια η μόνη τους επιλογή…
Βεβαίως, δεν υπάρχει άλλη περίπτωση ο ασθενής να γίνει καλά, αν δεν κάνει μεταμόσχευση κατά 90% είναι καταδικασμένος. Αν κάνει μεταμόσχευση, γίνεται καλά το 70% των παιδιών και το 50% των ενηλίκων.
– Πόσο πιθανό είναι να βρει κάποιος συμβατό δότη;
Όταν πρέπει ένας ασθενής να υποβληθεί σε μεταμόσχευση, αναζητούμε πρώτα πιθανό δότη στο οικογενειακό του περιβάλλον. Αλλά δυστυχώς, μόνο ένας στους τέσσερις, ποσοστό μπορεί να βρει συμβατό αδελφό -γιατί μόνο τα αδέλφια έχουν πιθανότητα να είναι συμβατά. Επομένως η μεγάλη πλειονότητα των ασθενών,  ποσοστό περίπου 70%, πρέπει να βρει έναν εθελοντή, που δεν έχει καμία συγγένεια μαζί του αλλά τυχαίνει να υπάρχει μεταξύ τους γενετική ομοιότητα, συμβατότητα. Δηλαδή γενετικά τα κύτταρά τους να μοιάζουν.
– Τι είναι δηλαδή η συμβατότητα;
Είναι ορισμένα μόρια, που υπάρχουν πάνω στα κύτταρα του αίματος, και τα οποία πρέπει να μοιάζουν. Σκεφτείτε, οι ομάδες αίματος είναι τέσσερις. Αλλά οι ομάδες των αντιγόνων συμβατότητας είναι χιλιάδες. Οπότε καμιά φορά είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί συμβατός δότης, έστω και αν σήμερα υπάρχουν 33 εκατ. εθελοντές.
– Αυτός είναι ο αριθμός παγκοσμίως;
Αυτός, και αυξάνεται. Παρ’ όλ’ αυτά, σε ένα 15% των περιπτώσεων δεν μπορεί να βρεθεί δότης συμβατός για έναν ασθενή. Καταλαβαίνετε πόσο σπάνιο είναι για κάποιες κατηγορίες. Στην Ελλάδα περίπου 60 παιδιά τον χρόνο υποβάλλονται σε μεταμόσχευση στη μονάδα του «Αγία  Σοφία», υπάρχει ανάγκη γιατί δυστυχώς λιγότερα από τα μισά μπορούν να βρουν συμβατό αδελφό.
– Για εκείνα που δεν βρίσκεται δότης;
Σήμερα ευτυχώς μπορούν να υποβληθούν σε μεταμόσχευση με δότη έναν από τους γονείς, που είναι συμβατός κατά 50%. Στο παρελθόν αυτό ήταν κάτι πολύ επικίνδυνο, τώρα έχουν βελτιωθεί οι συνθήκες και μπορεί να γίνει μια τέτοια μεταμόσχευση με επιτυχία. Είναι όμως η τελευταία μας επιλογή, γιατί τα αποτελέσματα δεν είναι τόσο καλά όσο αν βρισκόταν συμβατός αδελφός ή δότης, που η πιθανότητα να γίνει καλά είναι 70-80%.
– Ο αριθμός των εθελοντών δοτών αυξάνεται;
Ναι, και στην Ελλάδα. Οι προσπάθειες είχαν αρχίσει από τη δεκαετία του ’90 για να γίνει μία τράπεζα εθελοντών δοτών, όμως περίπου για μία 20ετία, παρότι ήταν φιλότιμες, δεν είχαν επιτυχία. Δεν υπήρχαν πόροι, δεν υπήρχε προσωπικό, δεν υπήρχε κρατική υποστήριξη… Από το 2010 ξεκίνησε νέα προσπάθεια από την Αιματολογική Εταιρεία, την ίδια χρονιά φτιάχτηκε και στην Πάτρα μία τράπεζα εθελοντών δοτών, που ήταν η πρώτη οργανωμένη τράπεζα, και πιστεύουμε πως την εικόνα την έχει αλλάξει η δημιουργία τράπεζας του Οράματος Ελπίδας, που έχει φτιαχτεί από τον Σύλλογο Ελπίδα και τη Μαριάννα Βαρδινογιάννη, γιατί εμείς σε τεσσεράμισι χρόνια έχουμε εγγράψει 76.000 εθελοντές και έχουμε δώσει και πολλά μοσχεύματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Σήμερα εκτιμώ πως ο αριθμός των Ελλήνων εθελοντών είναι γύρω στις 130.000, αν προσθέσουμε και την τράπεζα της Πάτρας και τους δότες του παρελθόντος. Στόχος μας είναι να εγγράψουμε 250.000-300.000 εθελοντές δότες στην Ελλάδα, όλοι μαζί, διότι με αυτόν τον τρόπο, το 80% των Ελλήνων ασθενών, που δεν έχει συμβατό αδελφό, θα βρίσκει το μόσχευμα στην πατρίδα μας και δεν θα χρειάζεται ο ασθενής να πηγαίνει στο εξωτερικό. Γιατί αυτό είναι και χρονοβόρο, και κόστος έχει και είναι ντροπή για τη χώρα μας μόνο να λαμβάνει μοσχεύματα και να μην προσφέρει.
– Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να γίνουν δότες;
Για να γίνει κάποιος εθελοντής δότης, πρέπει να είναι 18 έως 45 ετών. Όσο πιο νέος είναι ο δότης τόσο πιο αποτελεσματικός και ωφέλιμος είναι για τον ασθενή. Είναι μεγαλύτερες οι πιθανότητες επιτυχίας αλλά παράλληλα ο νέος δότης μένει για περισσότερα χρόνια στην παγκόσμια δεξαμενή – έως τα 55. Από όσους γράφονται στην Ελλάδα, οι πιθανότητες να κληθεί κάποιος να δώσει μόσχευμα, είναι περίπου μία στις χίλιες για Έλληνα και για το εξωτερικό μία στις 50.000. Γιατί όσο πιο γενετικά όμοιος είναι ο πληθυσμός τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα υπάρχει να προσφέρει μόσχευμα για τους συνανθρώπους του.
Εκτός από την ηλικία, το δεύτερο σημαντικό στοιχείο είναι ο εθελοντής δότης να έχει καλή κατάσταση υγείας, να μη νοσεί από καρκίνο, σακχαρώδη διαβήτη, κάποια καρδιοπάθεια, κάποιο σοβαρό νόσημα στο συκώτι του. Υπέρταση, αναιμία, θυρεοειδίτιδα, στίγμα μεσογειακής αναιμίας και άλλες νόσοι δεν αποτελούν αντένδειξη, οι άνθρωποι που τις έχουν μπορούν μια χαρά να γίνουν δότες.
– Και για να γίνουμε πρακτικοί, κάποιος που θέλει να γίνει δότης τι πρέπει να κάνει;
Πρώτα να ενημερωθεί σωστά, να πειστεί ότι κάνει κάτι απλό για τον ίδιο αλλά ταυτόχρονα σοβαρό, να θέλει να βοηθήσει έναν ασθενή. Το πρώτο που θα κάνει είναι να συμπληρώσει ένα ειδικό έντυπο, που έχουμε με σύντομο ιατρικό ιστορικό. Αυτό μπορεί να γίνει στα γραφεία μας, στις διάφορες εκδηλώσεις, που βρισκόμαστε. Όσοι βρίσκονται σε μακρινές περιοχές μπορούν και μέσα στην ιστοσελίδα να κάνουν μία αίτηση online και τους στέλνουμε ένα kit. Σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν 120 συνεργαζόμενα κέντρα, όπου μπορεί να απευθυνθεί.
– Αυτό είναι δωρεάν;
Ασφαλώς. Μόνο ευγνωμοσύνη οφείλουμε κι εμείς και οι ασθενείς σε όποιον το κάνει. Το επόμενο βήμα είναι να του πάρουμε με μία μπατονέτα λίγα κύτταρα από το στόμα, λίγο σάλιο, από εκεί βγάζουμε το DNA και καθορίζεται ο τύπος της συμβατότητας. Τα στοιχεία αυτά, ανώνυμα, με ένα κωδικό αριθμό, θα πάνε στην εθνική δεξαμενή, που είναι ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων, και στην παγκόσμια τράπεζα, και θα καταχωρηθούν. Κι αν ποτέ βρεθεί ένας ασθενής που να ταιριάζει η συμβατότητά του με τον δότη μας, θα τον καλέσουμε, θα γίνει λεπτομερής έλεγχος κλινικός και εργαστηριακός για να δούμε πως μπορεί να βοηθήσει, κι εφόσον όλα προχωρήσουν ομαλά, σε διάστημα 2-3 μηνών θα καθοριστεί πότε θα γίνει η βαριά θεραπεία στον ασθενή και λίγο πριν θα γίνει η λήψη του μοσχεύματος. Η συλλογή των κυττάρων είναι σήμερα πάρα πολύ απλή. Είναι σαν αιμοδοσία.
Ο δότης μας θα καθίσει σε μία πολυθρόνα για περίπου 3-4 ώρες, θα μπει μία βελόνα στη φλέβα του, το αίμα δεν θα πάει σε έναν ασκό αλλά σε ένα μηχάνημα κυτταροαφαίρεσης – για όσους δίνουν αιμοπετάλια, είναι η ίδια διαδικασία. Το μηχάνημα αυτό συγκρατεί τα λίγα προγονικά κύτταρα, που θέλουμε να δώσουμε στον ασθενή μας, ενώ τα υπόλοιπα τα επιστρέφει στο σώμα του δότη. Ο οποίος μετά από αυτό πηγαίνει στη δουλειά του ή στο σπίτι του χωρίς κανένα πρόβλημα. Επειδή τα προγονικά κύτταρα είναι πολλά στον μυελό των οστών και λίγα αυτά που κυκλοφορούν στο αίμα, για να μπορέσουμε να τα αυξήσουμε, χορηγούμε στον δότη, 3-4 μέρες πριν, με μία υποδόρια ένεση, σαν εμβόλιο, μία ουσία που λέγεται αυξητικός αιμοποιητικός παράγοντας, που αυξάνει τα κύτταρα αυτά, κι έτσι μπορούμε να τα συλλέξουμε. Είναι ανώδυνο, είναι απλό και το έχουν κάνει εκατοντάδες χιλιάδες εθελοντές.
– Κι αν κάποιος δώσει δείγμα αλλά στην πορεία αλλάξει γνώμη;
Ο εθελοντής είναι εθελοντής και δεν μπορεί κανείς να τον πιέσει, μπορεί να αναιρέσει την επιθυμία του όποια στιγμή θέλει. Βεβαίως, όπως καταλαβαίνετε, θα είναι τραγικό να το κάνει την τελευταία εβδομάδα πριν τη μεταμόσχευση, γιατί οδηγεί στον θάνατο τον ασθενή. Αλλά αυτά δεν γίνονται. Εμείς είμαστε ευτυχείς γιατί, όταν ξεκινούσαμε, φοβόμασταν πως θα ήταν πολλοί εκείνοι που θα αναιρούσαν την απόφασή τους. Στην Κεντρική Ευρώπη το ποσοστό αυτό κυμαίνεται στο 20%, εμείς έχουμε καλέσει τουλάχιστον 160 εθελοντές δότες, μόνο οι έξι αρνήθηκαν.
– Γενικά ο κόσμος είναι ενημερωμένος;
Μέχρι πριν μερικά χρόνια η κατάσταση ήταν τραγική. Πλέον το 70% των Ελλήνων νομίζω έχει ενημερωθεί, οπότε μένει να τους πείσεις να έρθουν να γίνουν δότες.
Ο λόγος στους δότες
Κωνσταντίνα: Μου δόθηκε ένα μεγάλο δώρο, να σώσω έναν συνάνθρωπό μου
«Ήμουν πριν λίγα χρόνια σε μία παιδική εκδήλωση. Ήταν εκεί και το Όραμα ελπίδας κι έδωσα δείγμα» αφηγείται η Κωνσταντίνα, μαία στο επάγγελμα και μητέρα δύο παιδιών. Δύο χρόνια μετά χτύπησε το τηλέφωνό της και της είπαν πως είχε βρεθεί συμβατή με ασθενή που χρειαζόταν μεταμόσχευση μυελού των οστών. «Ήταν σαν να κέρδισα το λαχείο, είναι από αυτά που δεν πιστεύεις» λέει στο newsbeast.gr, «είναι σπάνιο, δύσκολο να βρεθείς συμβατός, ήταν ένα ευχάριστο σοκ. Αυτό είναι άλλωστε το ‘όνειρο’ κάθε δότη, να βρεθεί συμβατός. Γι’ αυτό το κάνεις. Νιώθω πως πιο πολύ ήμουν εγώ η τυχερή παρά ο λήπτης».
Η Κωνσταντίνα περιγράφει τη διαδικασία λήψης του μυελού των οστών σαν την αιμοδοσία. Το μόνο δύσκολο, όπως λέει, αν μπορεί κανείς να το χαρακτηρίσει έτσι, ήταν η ακινησία, για 3-4 ώρες. Στη συνέχεια επέστρεψε κανονικά στην καθημερινότητά της χωρίς κανένα πρόβλημα.
«Είναι τόσο συγκλονιστικό να μπορείς να σώσεις έναν άνθρωπο από μία τόσο απλή διαδικασία. Μου δόθηκε ένα πολύ μεγάλο δώρο, να σώσω έναν συνάνθρωπό μου» συνεχίζει. «Είναι μία πολύ συνειδητοποιημένη πράξη. Δεν υπήρχε περίπτωση να μου πουν ότι εξαρτάται από μένα μία ζωή κι εγώ να αρνηθώ επειδή π.χ μπορεί να πονέσω. Εγώ ήμουν η τυχερή παρά ο άνθρωπος που του έδωσα το μόσχευμα. Δεν θα είχα καμία αντίρρηση να το ξανακάνω, αν και δεν είναι σύνηθες να καλείται ο ίδιος δότης» καταλήγει.
Κωστούλα: Ήταν μία εμπειρία ζωής, ήμουν πολύ τυχερή. Ο λήπτης μου με έκανε καλύτερο άνθρωπο
«Δεν ήξερα καν τι είναι, δεν είχα ιδέα» για τη δωρεά μυελού των οστών, εξηγεί η Κωστούλα.Όταν έδωσε δείγμα, σε μία εκδήλωση ποδηλατών, πίστευε πως δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθεί συμβατή. «Το έκανα κι έλεγα, άλλωστε δεν θα συμβεί σε μένα, να με πάρουν για μόσχευμα» λέει στο newsbeast. Ωστόσο έναν χρόνο μετά, συνέβη ακριβώς αυτό. «Όταν μου είπαν πως έχω βρεθεί συμβατή δότρια σοκαρίστηκα, έμεινα παγοκολώνα. Μετά, θυμάμαι πως μου μιλούσαν, αλλά δεν άκουγα τίποτα. Μέσα μου είχα τόση χαρά που θα μπορούσα να βοηθήσω έναν άλλο άνθρωπο. Ήταν τόσο έντονα τα συναισθήματα, υπήρχε και πολύς φόβος, πολλές ανασφάλειες, αναρωτιόμουν τι συνέπειες θα είχε για μένα.  Δεν το είπα σε κανέναν στην αρχή» αφηγείται, «δεν ήξερα τι ακριβώς θα γίνει, ρώτησα, ενημερώθηκα για τη διαδικασία αλλά ήξερα από την πρώτη στιγμή πως δεν θα μπορούσα να αρνηθώ. Είναι πολύ βαρύ να κρέμεται μία ζωή από εσένα. Έμαθα πως ήμουν 100% συμβατή με ένα παιδάκι, ένιωθα έντονα την ευθύνη».
Όπως περιγράφει, η άγνοια, η έλλειψη ενημέρωσης, έκαναν ανθρώπους να την αποθαρρύνουν. «Υπήρξε άνθρωπος που μου είπε ‘τι πας να κάνεις;’» εξομολογείται. «Με στήριζε όμως η οικογένειά μου, το περιβάλλον μου. Όλοι ζούμε στον μικρόκοσμό μας και δεν βλέπουμε τι υπάρχει γύρω μας. Στην επαρχία είναι τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα…»
«Δεν είναι το πιο εύκολο» εξηγεί «για κάποιον που φοβάται πολύ μην πάθει κάτι. Εγώ ξεπέρασα τον εαυτό μου, μου γεννήθηκαν πολλές ανασφάλειες. Είναι ο φόβος ότι δίνω κάτι από μένα. Στην αρχή, ναι, φοβήθηκα. Όμως όταν το κάνεις, γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος, πιο δυνατός, μαθαίνεις πως τα όριά σου είναι πιο πέρα από ό,τι νομίζεις. Ο φόβος δεν πρέπει να είναι ανασταλτικός παράγοντας αλλά τον καταλαβαίνω…».
Και ήρθε η στιγμή που έδωσε το μόσχευμα. «Όλο αυτό που περνάς πριν είναι ένα μεγάλο στοίχημα με τον εαυτό σου, μόλις δώσεις το μόσχευμα μπαίνεις στη θέση της άλλης πλευράς, στην αγωνία των γονιών. Μέχρι τότε εμένα δεν με είχε απασχολήσει αυτό, ήμουν απορροφημένη στα δικά μου. Μετά κατάλαβα ότι εγώ αγχωνόμουν άδικα, το πραγματικό πρόβλημα είναι στην απέναντι πλευρά. Είναι απίστευτο αυτό που βιώνουν, τους θαυμάζω τους ασθενείς και τις οικογένειές τους. Όλοι εμείς ασχολούμαστε με ανούσια πράγματα και στεναχωριόμαστε για ασήμαντα. Όμως οι ασθενείς είναι δίπλα μας, είναι υπέροχο να σώζεις έναν άνθρωπο, είναι θεϊκό να σου λέει κάποιος ‘είσαι η δεύτερη μαμά του παιδιού μου’. Εσύ δίνεις κάτι που απλώς έχεις και ο άλλος το χρειάζεται για να ζήσει, είναι ζωή, είναι ελπίδα, μία δεύτερη ευκαιρία. Όλοι μπορούμε να το κάνουμε».
Όσο για το συναίσθημα μετά, η Κωστούλα είναι χειμαρρώδης: «Νιώθεις πλήρης, ευτυχία, γαλήνη, νιώθεις σαν να γέννησες ξανά έναν άνθρωπο. Δεν περιγράφεται με λέξεις. Διαθέτεις λίγες ώρες από τη ζωή σου κι αυτός ο λίγος χρόνος είναι αρκετός για να σώσεις έναν άνθρωπο. Όλοι έχουμε δουλειές και υποχρεώσεις, ούτε νοσηλεύτηκα ούτε τίποτα. Να μην φοβάται ο κόσμος, είναι μόνο λίγες ώρες. Αύριο μπορεί στη θέση του ανθρώπου που έχει ανάγκη να είναι ένας δικός μας άνθρωπος. Δεν στερήθηκα τίποτα ούτε στέρησα τίποτα από τα παιδιά μου, έκανα μόνο δύο ταξίδια, δύο χαρούμενα ταξίδια από την επαρχία στην Αθήνα. Ήταν μία εμπειρία ζωής, ήμουν πολύ τυχερή. Ο λήπτης μου με έκανε καλύτερο άνθρωπο, με έμαθε ότι η ζωή αξίζει όταν έχει νόημα, όταν ζεις τις στιγμές. Τον ευχαριστώ πάρα πολύ, με βοήθησε να σκεφτώ τα σημαντικά στη ζωή, και να το μεταβιβάσω και στα παιδιά μου, ότι μπορούμε να μοιράζουμε απλόχερα αγάπη. Μου έδωσε το μήνυμα της προσφοράς, είμαστε και οι δύο τυχεροί, κι εγώ κι εκείνος…».

Πηγή Δύο δότες μυελού των οστών που έσωσαν δύο συνανθρώπους τους περιγράφουν τη διαδικασία και τα συναισθήματα

Η τάση της τέχνης να εξαπατά, να κρύβει και να έχει αδιευκρίνιστα μηνύματα είναι γνωστή εδώ και καιρό. Υπάρχουν παραδείγματα «κρυμμένων» χριστιανικών συμβόλων στην κατειλημμένη από τους Ρωμαίους Βρετανία όπου κρύβονται τα αρχικά «Χ» και «Ρ» στους πίνακες ως μοτίβα απλού πλαισίου.

Τα κρυμμένα νοήματα έρχονται με την επιπρόσθετη ψυχική άσκηση για την εύρεση του λεγόμενου μηνύματος, που ξανά είναι ένας από τους στόχους της τέχνης. Δηλαδή, κάνει κάποιον να σκεφτεί γενικά.

Και αυτή η ψυχική άσκηση από την άλλη βοηθά κάποιον στο να γνωρίσει τον εαυτό του.

Ένα παραπάνω παράδειγμα αυτού θα μπορούσε να είναι το διάσημο «πάπια ή κουνέλι;» το οποίο ο Wittgenstein αργότερα χρησιμοποίησε για να σκιτσάρει τις διαφορές ανάμεσα «βλέποντας ως» και «βλέποντας αυτό».

Οπότε δεν είναι έκπληξη το ότι η τέχνη χρησιμοποιείται από ψυχολόγους για την μελέτη των προσωπικοτήτων.

Αυτή η συγκεκριμένη εικόνα είναι επίσης μια ψευδαίσθηση που έγινε διάσημη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λίγους μήνες πριν. Οι άνθρωποι που την αναδημοσίευσαν (ξανά και ξανά) ισχυρίστηκαν πως μόνο το 1% του πληθυσμού μπορούσε να βρει το ζώο της εικόνας μέσα σε 2 λεπτά.

Τώρα, φαινομενικά μιλώντας, η εικόνα μοιάζει με έναν γερό που φορά ένα σκωτσέζικο καπέλο και έχει μια θλιμμένη- ενοχλημένη έκφραση.

Αλλά είναι μόνο αυτό;

Όχι.

Πάρτε τον χρόνο σας.

Μερικές υποδείξεις:

Νιώθετε απογοητευμένοι; Κάποια πράγματα που ίσως σας βοηθήσουν:

1. Κοιτάξτε την μύτη. Ποιος μπορεί να έχει τέτοια μύτη;
2. Κοιτάξτε το αριστερό αυτί του. Τα αυτιά δεν είναι έτσι. Αλλά όργανα που δεν βρίσκονται στους ανθρώπους, μοιάζουν έτσι.
3. Κοιτάξτε τα μάτια πολύ, πολύ προσεκτικά. Μπορούν τα μάτια να είναι τόσο συμμετρικά;
4. Επίσης, κοιτάξτε την περίεργη συμμετρία στις γραμμές των μαλλιών.

Συνεχίστε.

Αν ακόμα δεν το βρίσκετε, υπάρχει κάτι εντελώς στοιχειώδες που πρέπει να κάνετε για να το βρείτε. Απλώς, να αναποδογυρίστε την εικόνα!

Η μεγάλη αποκάλυψη:

665443

Είναι ένα μικρό χαριτωμένο κουτάβι που μασάει ένα κόκκαλο ενώ κάθεται σε ένα χαλί που έχει διαγώνιες ρίγες.

Αν το είδατε αυτό κατευθείαν, τότε μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα.

1.Πως είστε προσεκτικοί και παρατηρητικοί και τα μάτια σας βρίσκονται σε πολύ καλή κατάσταση.

2. Είστε ακόμα σε επαφή με την παιδική σας πλευρά. Εξάλλου, μου θυμίζει το παιδικό βιβλίο «Που είναι ο Γουόλι;»

Στην πραγματικότητα, τα παιδιά γενικά παρατηρούν περισσότερο τα μοτίβα και τις γεωμετρικές φιγούρες για να μην αναφέρω το πώς είναι πολύ καλύτερα στο να εντοπίζουν πράγματα που είναι και στο ελάχιστο διαφορετικά από το συνηθισμένο.

Πηγή Έρευνες λένε ότι μόνο το 1% των ανθρώπων βρίσκει το ζώο στην εικόνα. Είστε ένας από αυτούς;

«Ας τα πάρουν όλα. Δεν με νοιάζει. Να δω τι θα τα κάνουν», λέει ο Λάκης Γαβαλάς για το ακίνητο της Βουκουρεστίου πους σρις 21 Νοεμβρίου βγαίνει σε πλειστηριασμό

Σε 18 εκατομμύρια υπολογίζονται τα χρέη του Λάκη Γαβαλά στην εφορία και γι’αυτόν τον λόγο βγαίνει «στο σφυρί» το τριώροφο ακίνητο που έχει στο Κολωνάκι. Στο τριώροφο της Βουκουρεστίου στεγαζόταν η επιχείρηση του γνωστού επιχειρηματία. Οι εξελίξεις ωστόσο δείχνουν ότι σύντομα το νεοκλασικό θα αλλάξει χέρια. Οι πλειστηριασμοί επανέρχονται και το ακίνητο του Λάκη Γαβαλά βγαίνει σε πλειστηριασμό μαζί με 32 ακόμη ακίνητα.

Ο πλειστηριασμός που αφορά στο ακίνητο της οδού Βουκουρεστίου θα γίνει στις 21 Νοεμβρίου και η αρχική τιμή έχει καθοριστεί στα 1.800.000 ευρώ. Πληροφορίες αναφέρουν ότι υπάρχει ενδιαφέρον από επιχειρηματίες που θα “χτυπήσουν” το τριώροφο νεοκλασικό στον πλειστηριασμό.

lakis_gavalas_akinito
Το ακίνητο της Βουκουρεστίου που βγαίνει σε πλειστηριασμό

Ο Λάκης Γαβαλάς που μίλησε στην εκπομπή του SKAI οι «Αταίριαστοι» για το ακίνητο της Βουκουρεστίου είπε σχετικά: «Είχα άτομα που εμπιστευόμουν. Δεν με νοιάζει να έχω εταιρείες και κτίρια. Εγώ τα είχα τα κτίρια για να στεγάζω άτομα. Έτρεχα σαν τον τρελό μέρα νύχτα να φέρνω εταιρίες, να κάνω τζίρο στην Ελλάδα και να πληρώνω τα πάντα. Στις τράπεζες δεν τους ήξερα. Είχα άτομα που εμπιστευόμουν. Ωραία ζωή περνάμε, κάνουμε τα σόου μας… Να τα κάνω τα κτίρια τι; Να τα πάρουνε όλα. Γιατί να πληρώνω ΕΝΦΙΑ; Για να πληρώνω φόρο επί του ενοικίου και να τα παίρνει όλα το κράτος; Καθόλου δεν με ενοχλεί που το ακίνητο βγαίνει στον πλειστηριασμό. Απορώ ποιος ηλίθιος θα πάρει ένα τέτοιο κτίριο. Εγώ αυτή τη στιγμή προσπαθώ να ξαναπάρω την εταιρεία μου μέσω κάποιων συνεργασιών για να ξαναφέρω χρήματα. Αν θέλει κάποιος να το πάρει ας το πάρει. Όπως είχα καλή διάθεση για να τα φτιάξω έχω καλή διάθεση να τα παραχωρήσω».

Ο Λάκης Γαβαλάς αναφέρθηκε και στο καλοκαίρι που πέρασε στη Μύονο λέγοντας πώς από τις δύο δουλειές που έκανε του τα έπαιρνε όλα η εφορία για να πληρωθεί το χρέος που έχει και ξεκαθάρισε πώς δεν πρόκειται ποτέ να κοιμηθεί στο δρόμο: «Δεν πρόκειται ποτέ να κοιμηθώ στο δρόμο. Έχω δύναμη και λόγο».

Στην ερώτηση αν κινδυνεύει να ξαναβρεθεί στη φυλακή με το χιούμορ που τον διακρίνει είπε: «Έχω πάντοτε τα παντοφλάκια μου και τις πιτζαμούλες μου σε μια άκρη στο σπίτι. Δεν έχω κανένα πρόβλημα. Όταν έχω ανθρώπους που είναι καταδικασμένοι για 20 χρόνια και είναι έξω με αναστολή, ε του κερατά τότε θα τους λιντσάρει ο κόσμος έτσι και κάνουν κάτι με μένα. Απαιτώ να τα πάρουν. Εγώ ζω για να δω τι θα τα κάνουν μετά».

Δείτε παρακάτω όλα όσα είπε ο Λάκης Γαβαλάς… 

Πηγή Λάκης Γαβαλάς: Θα τους λιντσάρει ο κόσμος αν με βάλουν φυλακή

Στην Καραϊβική βρίσκονται από χθες οι παίκτες του «Nomads», χωρίς ωστόσο να έχουν βουτήξει ακόμα… στα βαθιά.

Οι δύο ομάδες μέχρι στιγμής απολαμβάνουν όλες τις ανέσεις, καθώς η περιπέτεια δεν έχει αρχίσει ακόμα.

Οι περισσότεροι, όμως, φροντίζουν να προπονηθούν για τις δύσκολε ημέρες, κάτι που δεν ισχύει στην περίπτωση της Δήμητρας Αλεξανδράκη, η οποία μοιάζει να έχει πάει… διακοπές.

Αυτό τουλάχιστον αποδεικνύει το live που έκανε μερική ώρα πριν στο Instagram, στο οποίο την είδαμε να κάνει τζακούζι και την ακούσαμε να… παραπονιέται που οι καλύβες δεν έχουν σίτες και μπαίνουν κουνούπια!

Κάτι μας λέει ότι η Δήμητρα θα ξεπεράσει μέχρι και τη Σπυροπούλου…

//www.instagram.com/embed.js

Πηγή Πέρασε το Nomads… Μύκονο: Τι ζήτησε η Αλεξανδράκη με το που πάτησε το πόδι της στη Μαδαγασκάρη