22 March, 2019
Home / Lifestyle (Page 353)

Από την κατσίκα Αμάλθεια που έτρεφε τον Δία σε όλη την πορεία της ανθρώπινης ιστορίας το γίδινο γάλα και τα προϊόντα που παράγονται από αυτό αποτέλεσαν βασικό στοιχείο της διατροφής των Ελλήνων. Γνωστά είναι τα πλεονεκτήματα του γίδινου γάλακτος σε σχέση με το αγελαδινό και υπάρχουν αρκετές κλινικές έρευνες που πιστοποιούν ότι είναι υποαλλεργικό.

Η Ελλάδα είναι πρώτη στην Ευρώπη σε πληθυσμό γιδιών. Στη χώρα μας εκτρέφονται περίπου 4.5 εκατομμύρια (Η Ελλάδα είναι πρώτη στη γιδοτροφία με 47,6% των αρμεγόμενων γιδιών της ΕΕ).

Οι περισσότεροι άνθρωποι, όπως αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής και Διευθυντής του Εργαστηρίου Ζωοτεχνίας του Τμήματος Κτηνιατρικής της Σχολής Επιστημών Υγείας του ΑΠΘ Γεώργιος Αρσένος, του οποίου η καταγωγή είναι από τα Τρίκαλα, αγνοούν τις ευεργετικές ιδιαιτερότητες του γίδινου γάλακτος ενώ γνωρίζουν τα προβλήματα τροφικών αλλεργιών που σχετίζονται με την κατανάλωση αγελαδινού γάλατος.

«Πρωταθλητής» Ευρώπης στα... γίδια η Ελλάδα - Τα μοναδικά πλεονεκτήματα του γάλακτός τους - Κεντρική Εικόνα

Η δυσανεξία και η αλλεργία στο αγελαδινό γάλα απασχολεί παιδιάτρους και γονείς. Σε σύγκριση με το αγελαδινό, προσθέτει, το γίδινο γάλα έχει μοναδικά χαρακτηριστικά όπως υψηλή πεπτικότητα και υποαλλεργικότητα και σημαντικός αριθμός επιστημόνων το συνιστά για άτομα που είναι αλλεργικά στο αγελαδινό γάλα. Ερευνητικά αποτελέσματα δείχνουν ότι 40%-100% των ατόμων που είναι αλλεργικοί στο αγελαδινό γάλα μπορούν να καταναλώσουν γίδινο γάλα χωρίς πρόβλημα.

Ειδικότερα, εξηγεί ο κ. Αρσένος, βρέφη με προβλήματα στο γαστρεντερικό εξαιτίας του αγελαδινού γάλακτος, θεραπεύτηκαν μετά από κατανάλωση γίδινου. Η εστίαση πλήθους ερευνητών διεθνώς στις ευεργετικές ιδιότητες του γίδινου γάλακτος δίνει, σύμφωνα με τον ίδιο, σταδιακά προστιθέμενη αξία σε ένα προϊόν που η Ελλάδα έχει σημαντική παραγωγή και προοπτικές ανάπτυξης, για να διευκρινίσει:

«Αυτό αποτελεί πρόκληση για το σύνολο των εμπλεκομένων στην παραγωγή και μεταποίηση του γίδινου γάλακτος στη χώρα. Τα πρώτα βήματα έγιναν με την είσοδο στην αγορά παστεριωμένου γίδινου γάλακτος αλλά και άλλων γαλακτοκομικών προϊόντων αποκλειστικά από γίδινο γάλα». Όσον αφορά το μέλλον; Όπως αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής και Διευθυντής του Εργαστηρίου Ζωοτεχνίας του Τμήματος Κτηνιατρικής της Σχολής Επιστημών Υγείας του ΑΠΘ Γεώργιος Αρσένος «το μέλλον απαιτεί βιώσιμες εκτροφές για παραγωγή υψηλής ποιότητας γάλακτος και ενσωμάτωση καινοτομιών σε όλα τα στάδια παραγωγής και μεταποίησης όπως για παράδειγμα η παραγωγή σκόνης από γίδινο γάλα για βρέφη, ώστε η Ελλάδα να αποτελέσει σημείο αναφοράς στο γίδινο γάλα στην Ευρώπη».

Πηγή Πρωταθλήτρια της Ευρώπης η Ελλάδα με τα περισσότερα γίδια

Επειδή είσαι από τους λίγους ανθρώπους σ’ αυτόν τον τόπο, που εμφανίστηκε στο σινεμά χωρίς να ‘χει καμιά σχέση μ’ αυτό και δημιούργησε ένα χαρακτήρα, θα ‘θελα να μου μιλήσεις για το ξεκίνημά σου…

Ο Κούνδουρος. Ο Νίκος Κούνδουρος. Αν δεν συναντιόμαστε στο Στρατό, δεν θα υπήρχε στο πανί ούτε Θανάσης, ούτε Βέγγος. Δούλευα σ’ ένα πατάρι τα δέρματα. Στο Στρατό μαζευτήκαμε μια ομάδα για να σκαρώσουμε μια παράσταση. Ο Κούνδουρος ήταν σκηνογράφος. Μια μέρα μου λέει: «Θανάση, όταν απολυθούμε θα παίξεις σε μια ταινία που θα φτιάξω». Γύρισα στο πατάρι κι ούτε που το θυμόμουνα. Έτσι, όταν ήρθε να με βρει, δεν είχα καμιά διάθεση πια κι αρνήθηκα.

Η επιμονή του όμως ήταν τέτοια, που στο τέλος με κατάφερε. Γυρίστηκε η «Μαγική Πόλη» και βρέθηκα μέσα σ’ ένα καινούργιο κόσμο, που ταυτόχρονα αποτελούσε και μια λύση για το οικονομικό μου πρόβλημα. Έπαιζα τρίτους ρόλους και δούλευα σαν φροντιστής για ένα κομμάτι ψωμί. Αυτή είναι η αρχή. Χειρότερες μέρες δε θυμάμαι στη ζωή μου. Γυρίστηκε και ο «Δράκος». Μέσα σε δυο χρόνια έπαιξα 22 μικρούς ρόλους που μ’ είχαν τσακίσει. Ήθελα να κάνω κάτι άλλο, οπωσδήποτε κάτι πιο σημαντικό. Είχα κάποια επιτυχία και μου ‘δώσαν ρόλους πρωταγωνιστή. Πνιγόμουνα εκεί μέσα, καταλάβαινα πως δεν ήμουν εγώ, αλλά κάποιος ηθοποιός Βέγγος που τον μεταχειριζόντουσαν όπως ήθελαν. Σε τέτοιο σημείο φτάσανε τα πράγματα, και σκέφτηκα να κάνω μια δική μου εταιρία παραγωγής, όπου οι ταινίες θα γινόντουσαν όπως πάνω-κάτω ήθελα. Με βοήθησαν πολύ δύο σκηνοθέτες που κατάλαβαν και πίστεψαν σ’ αυτά που σκεφτόμουνα. Ο Πάνος Γλυκοφρύδης και ο Ερρίκος Θαλασσινός. Ταινίες σαν τον «Παπατρέχα» ή το «Μην Είδατε τον Παναή» δεν θα ‘βγαιναν χωρίς αυτούς. Και μέχρις ένα σημείο ήμουνα ήσυχος. Είχα δυο ανθρώπους που μπορούσαν να με καταλάβουν και να προωθήσουν τις σκέψεις μου πάνω στο φτιάξιμο μιας ταινίας.

Μια μέρα ο Γλυκοφρύδης μου είπε πως ήταν αδύνατο να συνεχίσει μαζί μου, γιατί δεν πίστευε πως οι ταινίες αυτές ανταποκρίνονταν στις απόψεις που είχε για το σινεμά. Η επιτυχία τού «Με τη λάμψη στα μάτια» σιγούρεψε τη στάση του. Λίγο κατόπιν οι δουλειές του Θαλασσινού δεν του αφήναν περιθώρια ν’ ασχοληθεί μαζί μου. Τότε βρέθηκα σε δύσκολη θέση. Δεν είχα εμπιστοσύνη σε άλλο άνθρωπο και το χειρότερο, πίστευα πως δεν υπήρχε άλλος άνθρωπος που να με καταλαβαίνει. Έτσι πέρασα στη σκηνοθεσία. Πάλεψα όσο μπόρεσα, το αποτέλεσμα το ξέρεις: 4.000.000 δραχμές χρέος, αυτή ήταν η αμοιβή μου. Τρεις κλητήρες κάθε πρωί έξω απ’ την πόρτα μου κι από ολόκληρη την εταιρία έμεινε μονάχα ένα τηλέφωνο. Σ’ αυτήν την τραγική κατάσταση, ο Φίνος ήταν μια λύση. Του εκχώρησα όλες μου τις ταινίες. Τώρα του χρωστάω γύρω στα 2.000.000 και γυρίζω ταινίες για λογαριασμό του έναντι του χρέους.Όμως υπάρχει κι ο Κατσουρίδης. Μετά τον «Δρα Ζιβέγγο» πείστηκα ότι είναι ο καινούργιος μου άνθρωπος. Αφέθηκα σ’ αυτόν και αισθάνομαι μια σιγουριά. Φτιάχνουμε συμπαραγωγές και παρά τις επιμέρους διαφωνίες μας του μένω πιστός και θα του μένω για όσες ταινίες θελήσει. Ώσπου να βαρεθεί.

Είμαι δύσκολος στις σχέσεις μου. Δεν είμαι κοινωνικός τύπος. Ούτε μπορώ να ζω όπως η Λάσκαρη με δυο δημοσιογράφους στο κατόπι. Είναι η πρώτη συνέντευξη που δίνω, ας πούμε, γύρω από τη δουλειά μου κι αυτό φανερώνει πως δεν μπορώ να συνεννοηθώ εύκολα με τους ανθρώπους αν δε μου εμπνέουν εμπιστοσύνη.

Το πέρασμά σου στη σκηνοθεσία σού δίνει κι ένα πρόσθετο δικαίωμα. Μπορείς να μιλήσεις γι’ αυτήν την παρουσία σου;

Θα σου πω κάτι. Ο Κούνδουρος στη «Μαγική Πόλη», όταν πήγε να στήσει τη μηχανή έφαγε καρπαζιά με το κουτάλι. Δεν είχε ιδέα τι του γινόταν. Στο τρίτο γύρισμα ήτανε ξεφτέρι. Δασκάλευε και τους δασκάλους του. Αυτό σημαίνει πως περισσότερο μετράει αν έχεις κάτι μέσα σου για να πεις. Τα υπόλοιπα μαθαίνονται.Λοιπόν, εγώ, ο Θανάσης Βέγγος, είμαι ενστικτώδης άνθρωπος. Ίσως μέσα μου να μην υπάρχει τίποτε άλλο.Μπαίνω στο πλατώ και διαβάζω τη σκηνή που έχω να γυρίσω. Δεν μπορώ να σκεφτώ. Λέω: η μηχανή εδώ. Αν με ρωτήσεις γιατί εδώ κι όχι εκεί, δεν ξέρω ν’ απαντήσω. Αλλά είμαι σίγουρος ότι η μηχανή θα σταθεί εδώ. Αφού τελειώσει η λήψη, δε θα γυρίσω να κοιτάξω πίσω. Η μηχανή στήθηκε εδώ, πάει και τελείωσε. Αν δω τη σκηνή στην οθόνη, ίσως να μη μ’ αρέσει. Την επόμενη φορά η μηχανή θα στηθεί σ’ άλλο μέρος. Εκεί που θα ‘μαι σίγουρος, χωρίς να ξέρω γιατί ότι πρέπει να στηθεί.

Μετά, δε μπορώ να χωνέψω τις ιστορίες του Θανάση, γραμμένες σ’ ένα χαρτί από έναν άνθρωπο που δεν έχει σχέση με το γύρισμα. Τελευταία με τον Κατσουρίδη το βάλαμε σε κάποιον δρόμο. Το σενάριο χτενίζεται από τρία χέρια μέχρι ν’ αρχίσουμε το γύρισμα. Στο τέλος το πετάμε στα σκουπίδια κι αυτοσχεδιάζουμε. Πίστεψέ με, τα πράγματα βγαίνουν μόνα τους. Τα τελευταία 300 μέτρα της «Ιουλιέττας» είναι γυρισμένα χωρίς σενάριο. Όλη η απαγωγή, το ανέβασμα στα κεραμίδια και ό,τι ακολουθάει, ήρθαν μόνα τους, σαν φυσικό επακόλουθο της τρέλας των δύο εραστών. Ξοδέψαμε 22.000 μέτρα νεγκατίφ για την ταινία, αλλά κάναμε αυτό που νομίζαμε σωστό. Δε στο κρύβω, ότι οι καλύτερες στιγμές μου στο σινεμά γυρίστηκαν χωρίς σενάριο. Η αρχή του «Δρα Ζιβέγγου», το ξύρισμα με το πλαίυ μπάκ του Κουρέα της Σεβίλλης στο «Ασύλληπτο Κορόιδο», η σκηνή με το γραμμόφωνο στην Περαία στο «Επιχείρηση Γης Μαδιάμ», είναι γυρισμένες με μια μηχανή στο χέρι. Αυτή η μηχανή πρέπει να’ ναι τρελή σαν τον Θανάση. Πέφτω στη θάλασσα, ανεβαίνω στους στύλους, κρεμιέμαι απ’ τα κεραμίδια, ό,τι έχει σημασία είναι ο Θανάσης. Αυτή είναι η απεικόνιση – όχι η προσφορά, δεν πιστεύω πως υπάρχει κάτι τέτοιο – ενός ανθρώπου που εκφράζει τις ανησυχίες μου. Στο ξαναλέω. Δουλεύω με το ένστιχτο, δεν έχω κανένα ταλέντο, κα… … κι ο Θανάσης; …κανένα ταλέντο. Μόνο αυτή τη φάτσα, που, κοίταξέ την καλά και διάβασε. Εδώ είν’ αποτυπωμένη όλ’ η μιζέρια, όλ’ η δυστυχία, όλος ο πόνος του ασήμαντου Έλληνα. Κάποιο βράδυ με πλησιάζει εξ’ απ’ το σινεμά ένας γέρος. «Καλέ μου άνθρωπε», μου λέει, «είμαι συνταξιούχος και βλέπω με τη γυναίκα μου τις ταινίες σου. Σ’ ευχαριστώ. Μόλις βγαίνω απ’ το σινεμά έχω ξαλαφρώσει για τρεις μέρες». Αυτό το ‘καλέ μου άνθρωπε’ έγινε σήμα κατατεθέν του Θανάση.

Έτσι, αγαπητέ, φτιάχτηκε σιγά-σιγά ο Θανάσης. Παρατηρώντας τους ανθρώπους μέσα στο χώρο που κινούνται. Στις λαϊκές αγορές, στις γειτονιές, στα σινεμά κ.λπ. Είναι ψέμα να ισχυριστώ πως δεν απευθύνομαι σ’ αυτούς. Μόνο που τελευταία μου κάνουν νερά. Ενώ οι ταινίες μου δουλεύουν στα κεντρικά σινεμά και στην τελευταία προβολή, αντίθετα χάνουν στη συνοικία. Ενώ κερδίζω τους διανοούμενους που αρχίζουν να ασχολούνται μαζί μου – κι είναι αυτό κάτι σαν τιμή για μένα που προκάλεσα την προσοχή των ειδικευμένων κριτικών – αντίθετα η περιμετρική ζώνη αντιδράει στο καινούργιο μου πρόσωπο. Όμως, θα συνεχίσω, γιατί πιστεύω σ’ αυτό που κάνω. Και με το ίδιο πνεύμα θα προσπαθήσω να τους τραβήξω πάλι με το μέρος μου. Δε σταματώ, γιατί βλέπω τη δουλειά μου να καλυτερεύει κάθε τόσο. Είναι κέρδος και του κοινού.

— Μίλα μου για τους υπόλοιπους συνεργάτες… 

Είμαι δύσκολος στις σχέσεις μου. Σου είπα για το Γλυκοφρύδη και το Θαλασσινό. Το ίδιο τώρα με τον Κατσουρίδη. Δεν είμαι κοινωνικός τύπος. Ούτε μπορώ να ζω όπως η Λάσκαρη με δυο δημοσιογράφους στο κατόπι. Είναι η πρώτη συνέντευξη που δίνω, ας πούμε, γύρω από τη δουλειά μου κι αυτό φανερώνει πως δεν μπορώ να συνεννοηθώ εύκολα με τους ανθρώπους αν δε μου εμπνέουν εμπιστοσύνη. Κατά τα άλλα, προσπαθώ να τελειώνω τις δουλειές μου πριν με πάρουν είδηση. Σου δίνουν το σενάριο και μόλις ακούσουν πως θα το κοιτάξει κάποιος ειδικός, να το διασκευάσει για το σινεμά, φριάζουν, ωρύονται, σου λένε «αυτός ο άσχετος θα πιάσει το σενάριό μου»; Καταλαβαίνεις, με τέτοια νοοτροπία δε μπορείς να κάνεις εύκολα ό,τι θέλεις. Οι ιδέες όμως πάντα είναι δικές μου, μέσα απ’ τον ελληνικό χώρο. Κανένας μέχρι τώρα δεν μ’ έχει πει Κύριε Βέγγο. Για όλους είμαι ο Θανάσης.

— Σωστά. Βλέποντας όμως μια ταινία σου ξεχωρίζεις αμέσως τη διάσταση που υπάρχει ανάμεσα στον Θανάση και τα υπόλοιπα πρόσωπα της ιστορίας. Ενώ ο Θανάσης καταφέρνει να είναι κινηματογραφικός η υπόσταση των υπολοίπων δημιουργείται και παραμένει στο επίπεδο της πρόζας…

Έχεις δίκιο. Τα σενάρια δεν με εξυπηρετούν εντελώς – αυτό σου το ‘πα. Η μηχανή στο χέρι και στο δρόμο: όλα λύνονται εκεί. Στο σενάριο είναι δοσμένη η αφορμή. Το πώς θα γυριστεί και το τι θα ειπωθεί πρέπει να βγαίνει επιτόπου, εκεί στο γύρισμα. Στην αρχή του «Ζιβέγγου» ο Κατσουρίδης με κυνηγούσε με τη μηχανή στο χέρι μέχρι που έπεσα στη θάλασσα. Μόνο που δεν μπορεί να γίνεται πάντα έτσι. Συμπιέζουμε το χρόνο. Κάποτε βρέθηκα σ’ απελπιστική θέση. Πηγαίνω στο Λαζαρίδη. «Θέλω ένα σενάριο» του λέω, «πάνω κάτω έτσι». Το γύρισμα έπρεπε να τελειώσει σε είκοσι μέρες. Καταλαβαίνεις ότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις δε μπορείς να δουλέψεις παραπάνω από μια δυο σκηνές, γιατί δε σε παίρνει ο χρόνος. Όλα τ’ άλλα πρόσωπα στέκουν. Αν δε μιλήσουν δεν υπάρχουν.

— Κι ο Θανάσης κάπου-κάπου δεν προσέχεται όσο θα ‘πρεπε. Μερικές φορές, ενώ ο δρόμος οδηγεί στην κοινωνική σάτιρα, οι βλέψεις του σεναρίου σταματούν στη φάρσα. Χάνεται έτσι η ευκαιρία να αποχτήσει μεγαλύτερο βάρος το έργο. Θυμάμαι τη σκηνή με το Μηλιάδη στο «Βέγγος για Όλες τις Δουλειές», όταν βρίσκεσαι κάτω απ’ το τραπέζι και ανακαλύπτεις την απάτη. Τα λόγια του Μηλιάδη, ενώ θαυμάσια μπορούν να χρησιμεύσουν σαν αφετηρία για μια κοινωνική κριτική, παραμένουν στα κατατοπιστικά στοιχεία που εξωτερικά μόνο βοηθούν το μύθο…

Έχεις δίκιο. Έτσι πρέπει να’ ναι όπως τα λες. Όμως δεν ξέρω. Δεν υπάρχει σου λέω χρόνος, κι ίσως, ταινία με ταινία, φτάσουμε μέχρι εκεί. Σίγουρα θα φτάσουμε. Βλέπεις, συνέχεια καλυτερεύει η δουλειά μας και μπαίνει σε κάποιον δρόμο.

— Πολλές φορές σε συνάντησα μέσα σε σινεμά όπου παιζόταν ταινία τέχνης. Αυτό μου έκανε εντύπωση…

Ναι, αλήθεια, βλέπω πολύ σινεμά. Έξη με εφτά ταινίες τη βδομάδα. Δε γίνεται αλλιώς, εκεί μέσα καταλαβαίνεις καλύτερα τα πράγματα. Παίζω στο θέατρο επειδή έχω ανάγκη από λεφτά. Τίποτα δε με συγκινεί εκεί και δεν έχω σκοπό να συνεχίσω. Λοιπόν, κι ο Κούνδουρος έβλεπε πολύ σινεμά. Αυτό έχει αξία. Ξέρω πως είμαι πρωτόγονος, όσον αφορά τη νοοτροπία μου στο σινεμά, κι άλλη λύση από το ίδιο το σινεμά δεν υπάρχει για να βελτιωθώ. Τελευταία είδα το «Ψηλά τα Χέρια Χίτλερ» του Μανθούλη. Δεν μ’ άρεσε πια ο Βέγγος εκεί μέσα. Τώρα θα έπαιζα διαφορετικά το ρόλο. Αυτό είναι κέρδος, δεν νομίζεις;

— Και βέβαια. Πες μου τώρα, ο χαρακτήρας «Θανάσης» τι προσφέρει σε μια κοινωνία σαν τη δική μας;

Τι προσφέρει; Τι να σου πω… Δεν ξέρω.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Σύγχρονος Κινηματογράφος τον Ιούνιο του 1970 και ψηφιοποιήθηκε στο μπλογκ “

ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΚΑΤΣΟΥΝΑΚΗ

Δεν θα σας στοιχίσω τίποτα!», απάντησε στην πρόταση για γεύμα. «Δυστυχώς, δεν βγαίνω σχεδόν καθόλου από το σπίτι». Η συνάντηση πρωινή, στο διαμέρισμα της Ηπείρου, στην Αγία Παρασκευή, στον 4ο όροφο. Την πόρτα ανοίγει ο ίδιος ο Θανάσης Βέγγος και με αργά, προσεκτικά βήματα μάς οδηγεί στο καθιστικό. Ενας καναπές, δυο πολυθρόνες, με περιποιημένο λευκό – κρεμ προσκεφάλι. Παλιά συνήθεια, που υπογράμμιζε την έγνοια της νοικοκυράς για το σπίτι και για τα έπιπλα. Αισθητικά και πρακτικά (να μη φθαρεί η στόφα) παραπέμπει σε άλλες εποχές. Ενα μανουάλι, εικόνες, ποικίλα έπιπλα, ένας μεγάλος πίνακας με προσωπογραφία του Θανάση Βέγγου δεσπόζει. Ευχάριστη θέα από τα παράθυρα. Σπίτι που έχει διασχίσει αλώβητο τις δεκαετίες, με ζωή πυκνή, οικογενειακή. «Καθίστε όπου θέλετε», η προτροπή. «Να μη σας ξεβολέψω», λέω, καταλαβαίνοντας ότι η θέση του είναι δεδομένη. «Αστειεύεστε;», αποκρούει με ένα ανυπόκριτο αίσθημα φιλοξενίας και μου υποδεικνύει την αναπαυτική μπερζέρα.

«Φοβάμαι, ότι αυτόν τον καιρό, λόγω της ταινίας (σ. σ. εμφανίζεται στην “Ψυχή βαθιά” του Παντελή Βούλγαρη) έχετε εκτεθεί στον Τύπο περισσότερο από ό, τι αντέχετε», ξεκινώ διστακτικά, έτοιμη να κρατήσω σημειώσεις. Δύο πράγματα μπορούν (μπορούσαν) να προκαλέσουν πανικό στον Θανάση Βέγγο: η σκόνη, κατάλοιπο της Μακρονήσου, και τα δημοσιογραφικά μαγνητόφωνα. Στα 83 του, μοιάζει συμφιλιωμένος και με τα δύο.

Εσωτερικά χιλιόμετρα

‘O ταν τον συναντήσαμε πριν από 10, περίπου, χρόνια, στα γυρίσματα της ταινίας του Παντελή Βούλγαρη «Ολα είναι δρόμος», στο Δέλτα του Εβρου, αρνήθηκε το μαγνητόφωνο ευγενικά, αλλά και αδιαπραγμάτευτα. Διηγιόταν, μιλούσε με ένταση, τόνιζε και «τράβαγε» τις συλλαβές, συνοδεύοντας με μικρές νευρώδεις κινήσεις, τινάγματα, στα χέρια και στο κεφάλι, κάθε επεισόδιο της ζωής του. «Ετρεχα σε όλη μου τη ζωή με 300… Αλλά δεν έκοψα ποτέ το νήμα γιατί συνεχώς μου το μετακινούνε. Όλο πλησίαζα και όλο μου το πήγαιναν λίγα μέτρα πιο ‘κει…», έλεγε τότε. Τώρα, παίρνει θέση στον καναπέ, τα χιλιόμετρα που διανύει είναι εσωτερικά, ο χρόνος έχει αποκτήσει σχετικότητα, οι ημερομηνίες δηλώνονται κατά προσέγγιση. Δεν κρύβει τα προβλήματα υγείας, δέσμιος σε ένα σώμα που δεν ακολουθεί τις διαθέσεις του.

Η συζήτηση δεν υπακούει σε τυπικές προδιαγραφές. Οι φράσεις μπορούν να μένουν μισοτελειωμένες, να περνάμε από το ένα θέμα στο άλλο, να παρατηρούμε μαζί τις οικογενειακές φωτογραφίες, να γινόμαστε από δύο, τρεις όταν η σύζυγός του Ασημίνα εμφανίζεται για να σερβίρει, να διορθώσει διακριτικά μια ημερομηνία, να θυμηθεί την πρώτη τους συνάντηση.

Δεν είχα ποτέ φιλοδοξία να γίνω καλός ηθοποιός. Ήθελα να είμαι δουλευταράς. Να δουλεύω με ταχύτητες μεγάλες.

Πώς να βάλεις εξάλλου σε μια σειρά πάνω από 120 ταινίες, θεατρικούς ρόλους, τηλεοπτικές εμφανίσεις, μια ζωή και ένα πρόσωπο πάνω στο οποίο αποτυπώνονται η πορεία της μεταπολεμικής Ελλάδας, η οδύσσεια του Νεοέλληνα που ελπίζει και αποτυγχάνει, που ονειρεύεται και απογοητεύεται. Αλλά συνεχίζει να πορεύεται.

«Ο Βούλγαρης, ο Κούνδουρος, ο Κατσουρίδης, έφεραν τη ζωή μου άνω κάτω. Ειδικά ο Κούνδουρος. Είμαστε μαζί στη Μακρόνησο. Μου είπε: “Θανάση, θα γυρίσω μια ταινία και θα σε βάλω να παίξεις”. Τι λέει ο άνθρωπος; Σκέφτηκα. Ύστερα από χρόνια εμφανίζεται ο Κούνδουρος στην Καλλιθέα όπου δούλευα σε ένα πατάρι επισκευάζοντας τσάντες γυναικείες, πορτοφόλια και με έκανε ηθοποιό». 1954 και «Μαγική πόλη». Ο Θανάσης, όπως λέγεται ο ήρωας, είναι σπαρακτικά καλός. Τον πνίγει το δίκαιο του αδικημένου, δεν αντέχει τον θρίαμβο του άδικου.

Ο χρόνος κράτησε ανέπαφη αυτήν την πτυχή του Θανάση Βέγγου.

Εμφανίζεται διακριτικά η κυρία Ασημίνα Βέγγου. Με την άκρη του ματιού, έβλεπα τη φιγούρα της να πηγαινοέρχεται στα δωμάτια, ολοκληρώνοντας τις πρωινές δουλειές του σπιτιού. «Η γυναίκα μου», τη συστήνει υπερήφανα.

«Θα πάρετε κάτι;»

«Νερό, ευχαριστώ πολύ»

«Και καφέ, φέρε και καφέ», παρεμβαίνει ο οικοδεσπότης.

«Ο μόνος καφές που υπάρχει στο σπίτι είναι ελληνικός», συμπληρώνει εκείνη.

«Που λέτε, μη δω σκόνη και στραβό πράγμα», συνεχίζει ο Θ. Βέγγος ισιώνοντας την άκρη ενός σεμέν. «Η σκόνη στη Μακρόνησο ήταν άλλο πράμα. Από τα μαγειρεία, για να πας στο αντίσκηνο, ο αέρας έπαιρνε τα φασόλια από την κατσαρόλα και έμενε μόνο η σκόνη». Πώς ήταν η καθημερινότητα στη Μακρόνησο; «Έπρεπε να σας δείξω μια φωτογραφία κάτω από την οποία ο Κούνδουρος έγραψε: “Το παρόν ονομάζεται φαντάρος”». Τι έπρεπε να διαθέτετε για να βγάλετε πέρα τη ζωή σας εκεί; «Αντοχή και ψυχραιμία. Ήταν πέντε τάγματα. Ήμουν στο δεύτερο. Πέρασαν πολλοί επώνυμοι άνθρωποι. Κάθε μέρα 11 με 12 πηγαίναμε στο βουνό της Μακρονήσου και μαζεύαμε αφάνες για τη φωτιά. Έπρεπε να μαζεύουμε τέσσερις με πέντε».

Η αλήθεια μιας εποχής 

O θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης Γιώργος Λαζαρίδης έχει αφηγηθεί το εξής περιστατικό: «Στις δοκιμές του “Τρελού του Λούνα Παρκ” (1970) ο Θανάσης έπρεπε κάποια στιγμή να σταματήσει τις τρεχάλες πάνω στη σκηνή για να τον παρακολουθήσει και ο θεατής. “Δάσκαλε, αδύνατο να φρενάρω. Είμαι ηθοποιός ανοιχτής θάλασσας, κατάλαβέ το”, έλεγε στον Μιχαηλίδη, τον σκηνοθέτη του. “Κι όμως Θανάση μου, στη σκηνή του μονολόγου που λες για τη ζωή σου πρέπει να κάτσεις σ’ αυτό το σκαμνάκι και να συγκεντρωθείς. Αλλιώς, δεν βγαίνει συγκίνηση”. Πράγματι στην πρόβα τζενεράλε ο Θανάσης κάθεται στο σκαμνάκι του μονολόγου και δίνει ρεσιτάλ. Κλαίγοντας τελείωσε. Ορθιοι χειροκροτούσαν. Τρέχει συγκινημένος και ο Μιχαηλίδης στα παρασκήνια. “Είδες Θανάση μου που είχα δίκιο;”. “Δάσκαλε: Δεν βγήκε από το σκαμνάκι η συγκίνηση. Σκεφτόμουν ότι αύριο έρχονται κλητήρες και μου παίρνουν το σπίτι και δεν ξέρω πού να βολέψω τη Μίνα και τα παιδιά…”».

Κάπως έτσι πορεύτηκε ο Θανάσης Βέγγος ως σήμερα: «μακελεύοντας τη ζωή του». «Μακελεμένος λειτουργούσα. Βολεμένος ποτέ», έχει πει στο παρελθόν. Γι’ αυτό και δεν έκανε ποτέ περιουσία. Γι’ αυτό και αν και «πέρασαν πολλά χρήματα από τα χέρια του εξαφανίζονταν σε λίγους μήνες». Δούλεψε σκληρά για να επιβιώσει, βίωσε εξορίες και απώλειες. Ως «πολίτης β’ κατηγορίας» έκανε καριέρα. Δεν έχει καμία σχέση με τη δημοφιλία των σημερινών σταρ, με τις τηλεπερσόνες του περιφερόμενου ναρκισσισμού σε σημείο αυτισμού. Ο Θανάσης Βέγγος είναι φτιαγμένος από πραγματικά υλικά. Ζει αποτραβηγμένος, όχι από στυλ, αλλά από ανάγκη. Όσο και να τον στριμώχνει η αδυναμία του να τρέξει, έχει ήδη διανύσει τόσα χιλιόμετρα που μπορεί να απολαμβάνει τη συντροφιά των οικείων του, χωρίς ενοχές. Δεκαετίες τώρα το έργο του παραμένει μοναδικό στην αυθεντικότητά του: χαρτογράφησε, σε αυτήν την ξέφρενη πορεία του, τη μεταπολεμική Ελλάδα, το μελόδραμα και τη φαρσοκωμωδία, την παράγκα και το σεράι της. Ο Αλέξης Δαμιανός είχε εύστοχα σχολιάσει ότι ο Θανάσης Βέγγος «έφερε με αξιοπρέπεια ακόμη και τον ευτελισμό του εμπορικού κινηματογράφου». Και η αλήθεια είναι ότι όταν έχεις γυρίσει πάνω από 120 ταινίες, δεν είναι δυνατόν να είναι όλες εφάμιλλες της «Μαγικής πόλης» και του «Δράκου».

Από τη ζωή μου κρατάω ότι με αγάπησαν 4 εκατομμύρια άνθρωποι και με μίσησαν τρεις. Νομίζω ότι δεν θα είναι παραπάνω.

‘Oμως, μπορεί να εμφανίζεται στην «Ψυχή βαθιά» σε μια μόνο σκηνή, ως παππούς που αναζητάει τη σορό του εγγονού, να λέει «δεν είναι πόλεμος αυτός, ντροπή είναι» και στο βλέμμα του να κλείνει την αλήθεια μιας εποχής.

Μας υποδέχτηκε στο διαμέρισμα της Ηπείρου με μια, απρόσμενη για τους καιρούς, καλοσυνάτη οικειότητα. Μας αποχαιρέτησε επιμένοντας να έρθει, μαζί με την κυρία Ασημίνα, ώς την εξώπορτα. Και να περιμένουν μαζί μου το ασανσέρ. «Μα δεν υπάρχει λόγος…», ψέλλισα. «Βεβαίως και υπάρχει»., παρατήρησε. «Ήθελα να είμαι δουλευταράς. Να δουλεύω με ταχύτητες μεγάλες»

– Η πιο χαρακτηριστική φράση της καριέρας σας είναι η προσφώνηση «Καλέ μου άνθρωπε…». Την πιστεύετε;

Για όνομα του Θεού! Καθόλου… Τότε, θα μου πείτε, γιατί το έλεγα… Έρχεται ο καφές δίνοντας χρόνο για ανασύνταξη. «Στην υγειά σας. Και στην υγειά της Ιωάννας (Καρυστιάνη) και του Παντελή (Βούλγαρη). Τους αγαπάμε πάρα πολύ», εύχεται η κυρία Ασημίνα, τακτοποιώντας στο μικρό τραπέζι που βρίσκεται στη μέση το κέικ (που είχα υποσχεθεί πως θα φέρω συμβάλλοντας στον πρωινό καφέ), κουλούρια, ένα μπολ με σοκολατάκια υγείας. «Ο Παντελής μού έστειλε ένα σημείωμα ότι γυρίζει την ταινία και θα ήθελε να εμφανιστώ. Είκοσι πλάνα όλα κι όλα. Αλλά με ήθελε κοντά του. Μου λέει ο μικρός μου γιος, ο Χάρης, πατέρα ούτε να το συζητάς. Πρέπει να πας. Και πήγα. Παρά το γεγονός ότι έχω στην πλάτη μου αρκετά εγκεφαλικά επεισόδια… Θυμάστε και το ατύχημα με το τρένο; Γυρίζαμε με τη γυναίκα μου από την Κόρινθο. Εκείνη κινδύνεψε πολύ. Εκ των υστέρων κατάλαβα πόσο πολύ. Ότι είναι σήμερα καλά οφείλεται κυρίως σε έναν γιατρό που το πήρε προσωπικά και δεν έφυγε από δίπλα της.»

– Πόσα χρόνια είστε μαζί;

45… Πώς είπατε;, διορθώνει η κυρία Ασημίνα. Πενήντα δύο, παρακαλώ! Από τα 19 μου.

– Πώς γνωριστήκατε;

Της πήγαινα πάγο στο σπίτι. Δούλευα σε γαλακτοπωλείο. Ανέβαινα το λόφο Σκουζέ με 100 χιλιόμετρα. Πιστέψτε με! Με τον πάγο στο χέρι. Η μία πόρτα άνοιγε, η άλλη έκλεινε. Είστε πολύ καλή, της έλεγα. Μακάρι να ήταν όλες οι πελάτισσες σαν κι εσάς.

– Τι σας συγκίνησε πάνω του; Απευθύνομαι στη σύζυγο.

Τα ωραία πράσινα μάτια του. Η λάμψη από ευγένεια, καθαρότητα και καλοσύνη που εξέπεμπαν… Ε, και τρέλα! Μια δόση τρέλας, υπήρχε, χαμογελάει ο Θ. Βέγγος .

Mισό αιώνα στον χώρο του θεάματος.

Οι συνάδελφοί του σχολιάζουν την τόση εντιμότητα και αφοσίωσή του στην οικογένεια σχεδόν ως παραδοξότητα. Γι’ αυτό και η ερώτηση «τι ρόλο έπαιξαν οι γυναίκες στη ζωή σας», απλώνει ένα ανεπαίσθητο κόκκινο στο πρόσωπό του. Είμαστε 52 χρόνια μαζί. Μιλάμε για λατρεία.

– Ναι, αλλά ασκείτε και ένα επάγγελμα που, ας πούμε ότι, δεν βοηθάει τις μακροχρόνιες σχέσεις, επιμένουμε.

Έχετε δίκιο. Αλλά για μένα ήταν αυτονόητο ότι θα περάσω με τη Μίνα. Δεν προλάβαινα κιόλας!

– Χαλαρώνατε ποτέ; Όχι! Τώρα μόνο, αναγκαστικά… – Τι σας ενοχλεί σε αυτό; Ότι καταφθάνει η ώρα μηδέν…

Η μέρα είναι φωτεινή. Κοιτάει έξω από το παράθυρο, στο βάθος του ορίζοντα. Τρώει με προσοχή λίγο κέικ. Η παύση, αναγκαία. Η κυρία Ασημίνα έχει αποσυρθεί στα ενδότερα. Η στιγμή δεν έχει ούτε αμηχανία, ούτε αγωνία, ούτε αιχμές. Μόνο ησυχία.

– Ποιο ήταν το καύσιμο για τη δική σας μηχανή; Το δικό σας «κάρβουνο» για να συνεχίσετε;

Απαντά χωρίς να σκεφτεί: «Δεν είχα ποτέ φιλοδοξία να γίνω καλός ηθοποιός. Ήθελα να είμαι δουλευταράς. Να δουλεύω με ταχύτητες μεγάλες.»

Ήταν, άραγε, κάτι που ήθελε να αφήσει πίσω του ή κάτι που επιδίωκε να συναντήσει μπροστά του; Διατυπώνω περισσότερο μια σκέψη παρά ερώτηση. «Αφήνω σε εσάς την απάντηση», αποκρίνεται στον ίδιο τόνο.

«Κάτι είχε η φάτσα μου που έφερνε τον άλλον κοντά μου. Ίσως, όταν έπεφτε η ματιά τους επάνω μου, ήξεραν ότι είμαι ένας πολύ εντάξει άνθρωπος. Υπήρξαν και άνθρωποι που επέμεναν να με αποκαλούν “κύριε Βέγγο”. Ε, εκεί γινόμουν έξω φρενών! Μα, Θανάση με λένε! Είναι δυνατόν να με φωνάζετε κύριε Βέγγο; Ένας λαϊκός άνθρωπος ήμουν.»

Είναι στιγμές που το βλέμμα του υγραίνεται. Γεμίζει από εικόνες, ιστορίες, συναντήσεις. Δεν το δηλώνει ευθέως, αλλά κουράζεται. Θα καταρρεύσει προκειμένου να μη γίνει αφιλόξενος. Καταλαβαίνω γιατί σηκώνει το τηλέφωνο ο μικρότερος γιος, ο Χάρης, δημιουργώντας έναν προστατευτικό κλοιό γύρω από τον πατέρα του.

– Τι δεν αντέχετε περισσότερο;

Την υποκρισία και την ψυχική μιζέρια. Αυτό, το εσωτερικό στρίμωγμα στους ανθρώπους.

– Ποιο είναι το μεγάλο δώρο που πήρατε από τη ζωή;

Πείνασα πολύ κι εγώ και η οικογένειά μου. Πολλά χρόνια. Μην κοιτάτε πού μένω τώρα. Γεννήθηκα στο Νέο Φάληρο, το ’27. Για μια 20ετία η φτώχεια ήταν πολύ μεγάλη. Στην αρχή, με τη γυναίκα μου, μέναμε σε ένα δωμάτιο.

– Έχετε περάσει και καλά στη ζωή σας όμως;

Ναι, ασφαλώς, Απέκτησα δυο γιους, τον Βασίλη, πενήντα ετών, και τον Χάρη, 40. Από τον Βασίλη έχω δύο εγγόνια που λατρεύω. Την Αγγελική και τον Θανασάκο.

Στις φωτογραφίες απέναντι, χαμογελούν αφοπλιστικά. Και από το διπλανό τραπέζι, από τον τοίχο, παντού, συντροφεύουν τον παππού, όταν δεν είναι κοντά του.

– Τι κρατάτε από τη ζωή σας;

Ότι με αγάπησαν 4 εκατομμύρια άνθρωποι και με μίσησαν τρεις. Νομίζω ότι δεν θα είναι παραπάνω.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Καθημερινή

Πηγή Βέγγος: «Με αγάπησαν 4 εκατομμύρια άνθρωποι και με μίσησαν τρεις»

Ο καρκίνος είναι από τις πιο θανατηφόρες ασθένειες της εποχής μας! Εκατομμύρια ξοδεύονται κάθε χρόνο σε ιατρικές έρευνες, σε μια προσπάθεια να βρεθεί η θεραπεία σ’αυτήν την τρομερή ασθένεια.
Αλλά δυστυχώς, ακόμη δεν υπάρχει θεραπεία.

Για να λέμε και την αλήθεια, όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχει θεραπεία για τον καρκίνο, αλλά οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρίες αποφάσισαν να το κρατήσουν μυστικό.

Κερδίζουν εκατομμύρια, ενώ εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο πεθαίνουν κάθε χρόνο.
Οι μεγάλες εταιρίες δεν θα έχουν κανένα κέρδος αν ξαφνικά «βρουν» την θεραπεία…έτσι είναι καλύτερα για εκείνους να την κρατήσουν κρυφή από το κοινό.

Μια πρόσφατη μελέτη επιστημόνων του Πανεπιστημίου του Κεντάκι, επιβεβαιώνει ότι κατέληξαν, μετά από εκτεταμένες προσπάθειες εύρεσης θεραπείας του καρκίνου, σε μερικά πολύ ελπιδοφόρα αποτελέσματα.

Οι ειδικοί γιατροί ανακάλυψαν ότι οι σπόροι σταφυλιών μπορούν να σκοτώσουν περίπου το 80% των καρκινικών κυττάρων.

Αυτή η έρευνα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό American Association for Cancer Research (Αμερικανική Ένωση για την Έρευνα του Καρκίνου), και είναι διαθέσιμη σε όλους τους ανθρώπους.

Με λίγα λόγια η έρευνα εξηγεί – όταν ο καρκίνος είναι προχωρημένος, το εκχύλισμα του σπόρου σταφυλιού είναι αρκετά πιο αποτελεσματικό από την κοινή χημειοθεραπεία στην καταστροφή των καρκινικών κυττάρων.

Ο σπόρος του σταφυλιού στοχεύει στα καρκινικά κύτταρα, τα οποία είναι πολύ ανθεκτικά στην κοινή χημειοθεραπεία.

Και το καλύτερο με τους σπόρους σταφυλιού είναι ότι δεν καταστρέφει τα υγιή ανθρώπινα κύτταρα.
Οι ειδικοί γιατροί λένε ότι το εκχύλισμα σπόρων σταφυλιού προκαλεί οξειδωτικό στρες, το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο, επίσης γνωστό ως απόπτωση.

Πηγή Κρύβουν αυτόν τον Σπόρο εδώ και 100 χρόνια, επειδή μπορεί να θεραπεύσει τον καρκίνο μέσα σε λίγες μόνο ημέρες!

Δείτε πόσο μεγάλη δύναμη έχει ο Σταυρός που φοράμε στο λαιμό

Αν ξέρατε πόση μεγάλη δύναμη έχει ο σταυρός που φοράμε στο λαιμό μας ! Έχει πολύ μεγάλη δύναμη γιατί εκεί πάνω του είναι ο Σταυρωμένος Χριστός.

Καθημερινά το σταυρό τον έχουμε κοντά μας. Τον φοράμε, σταυρώνουμε στα 4 σημεία το σώμα μας, αναζητώντας δύναμη, άλλες φορές για να δοξάσουμε το Θεό, για ομολογία, για να παρακαλέσουμε, για να παρηγορηθούμε, να διώξουμε τους φόβους μας, τους λογισμούς μας, κακές σκέψεις κ.α.

Σταυρώνουμε τα παιδιά μας, όταν πηγαίνουν σχολείο, για ύπνο, το σύζυγο που οδηγεί, το σπίτι, το φαγητό και ό, τι θέλουμε να έχει την ευλογία του Θεού.

Το 1994 στην Ιερά Μονή Ολύμπου είχε πάει ένας Αγιορείτης. Εκεί συνάντησε μια γιαγιά που εξυπηρετούσε τους επισκέπτες και του εξομολογήθηκε το λογισμό της: ”Πάτερ, όταν βλέπω κανένα φίδι στην αυλή του μοναστηριού, το σταυρώνω, αυτό κοκαλώνει, γίνεται σαν βέργα και μετά το πιάνω και το πετάω έξω. Μου λένε μερικοί: «Χαζή είσαι και πιάνεις τα φίδια;» Κι εγώ τους λέω:

Γιατί είμαι χαζή; Ποιο είναι πιο δυνατό, το φίδι ή ο Σταυρός που πάνω του σταυρώθηκε ο Χριστός κι έσωσε τον κόσμο; Με τη δύναμη του σταυρού, όταν θέλω να ζυμώσω, βάζω νερό και αλεύρι, τα σταυρώνω, μετά σηκώνεται το προζύμι και κάνω ψωμί”.

Ο άνθρωπος όμως, για να ενωθεί με το Χριστό, πρέπει να αδειάσει από τον εαυτό του, δηλαδή να μισήσουμε και να αρνηθούμε τις κακές επιθυμίες, τις κακίες, τα πάθη που δεν μας αφήνουν να αναπνεύσουμε ελεύθερα (απαρνησάσθω ἑαυτόν).

Να ακούσουμε τη φωνή του Χριστού μέσα μας και στη νηστεία, να πούμε ναι, στην ελεημοσύνη, να δώσουμε, στον εχθρό, να δεχθούμε τη συγγνώμη του.

Έτσι θα γεμίσουμε με την παρουσία του Χριστού. Ο σταυρός θα μας προστατέψει, όπως έχει αποδειχτεί σε πολλές περιπτώσεις σωτήριος:

α)Ένας σατανιστής λέει σε μια συμμαθήτριά του: ”Έχω πολλή δύναμη. Πες μου ποιον θέλεις να σκοτώσω”. ”Αφού έχεις τέτοια δύναμη, γιατί δεν σκοτώνεις το γυμνασιάρχη που τον μισείς;” , του λέει η συμμαθήτριά του. ”Δεν μπορώ, αυτός φοράει σταυρό”, της απάντησε εκείνος.

β)Μια γυναίκα επέμενε στον άντρα της να φορέσει σταυρό. Εκείνος δεν ήθελε. Αποφάσισε λοιπόν να του ράψει έναν στο εσωτερικό από το σακάκι του. Έτσι κι έγινε. Ο άντρας έβαλε το σακάκι και κίνησε για τη δουλειά του. Σ’ένα γεφυράκι που έπρεπε να περάσει, σκόνταψε 3 φορές, ώσπου έπεσε λιπόθυμος. Στον ύπνο του μάλιστα είδε έναν κακόμορφο που του είπε: ”3 φορές θέλησα να σε ρίξω απ’το γεφύρι, αλλά αυτό που έχεις πάνω σου δεν μ’άφησε”.

Εύχομαι ο Σταυρός, ο Θρίαμβος της Εκκλησίας μας, να μας ενισχύει σε κάθε δυσκολία και να μας προστατεύει.

Πηγή Δείτε πόσο μεγάλη δύναμη έχει ο Σταυρός που φοράμε στο λαιμό

Με δάκρυα στα μάτια ο Γιώργος Μαυρίδης αποκάλυψε στο κλείσιμο του «Nomads»  ότι έδωσε τα χρήματα από τη συμμετοχή του προκειμένου να ανακαινιστεί η πτέρυγα με τις χημειοθεραπείες στην παιδογκολογική του ΑΧΕΠΑ.

Η συμμετοχή του Γιώργου Μαυρίδη στο «Νomads» είχε προκαλέσει πολλές αντιδράσεις, από τη στιγμή που είχε αναφέρει πολλές φορές ότι είναι κατά της λογικής των παιχνιδιών επιβίωσης. Εντούτοις, στο τελευταίο επεισόδιο μάθαμε την όμορφη κίνηση η οποία κρυβόταν πίσω από τη μεγάλη του απόφαση!

Δείτε τη συγκινητική αποκάλυψη:

Όλα τα λεφτά του θα δοθούν στην ανακαίνιση της πτέρυγας με τις χημειοθεραπείες στην παιδογκολογική του ΑΧΕΠΑ! Μία κίνηση παράδειγμα για πολλούς ανθρώπους που έχουν τόση δύναμη από την μικρή οθόνη!

«Μετά από δύο μέρες (από την πρόταση) πήγα στο γραφείο του κ. Λάτσιου και του είπα ότι δεν θέλω να με ανταμείψετε με πληρωμή ανά εβδομάδα ή ανά επεισόδιο και τους ζήτησα τα χρήματα αυτά να πάνε στο παιδογκολογικό, στην κλινική, και να ανακαινίσουν την πτέρυγα με τις χημειοθεραπείες.

Το κέρδισα με το σπαθί μου. Χαίρομαι που ο ANT1 με βοήθησε να το κάνω αυτό. 600 τετραγωνικά… το πήρα και μπήκα. Ήταν η αμοιβή μου. Αφού είπα να το κάνω, είπα να το κάνω όσο πιο μάγκικα μπορώ. Θα βοηθήσει κι ο Σπύρος Σούλης νομίζω. Ανέλαβε μία ομάδα να το πραγματοποιήσει όλο αυτό».

Πηγή Ο Γιώργος Μαυρίδης έδωσε όλα τα χρήματα από το Nomads στην παιδογκολογική του ΑΧΕΠΑ

Ο σκύλος μου και εγώ ζούμε σε αυτό το σπίτι. Είστε ευπρόσδεκτοι να έρθετε και να μας επισκεφθείτε ωστόσο υπάρχουν ορισμένα πράγματα τα οποία πρέπει να αντιληφθείτε, προτού έρθετε σπίτι:

Θα πρέπει να αναμένετε κάποιες τρίχες από το σκύλο να κολλήσουν στα ρούχα σας.

Σκουπίζω και καθαρίζω σε τακτική βάση, όμως σε αυτό το σπίτι μην ξεχνάτε ότι ζει και ένα σκυλί……….

Μπορεί ορισμένες φορές να σας γλείψει και να σας «δώσει” την πατούσα του, όμως το κάνει αυτό, γιατί αγαπά τους ανθρώπους και θέλει να σας πει:

«Γεια !”. Έτσι, αν νιώθετε πως είναι υπερβολικός ο τρόπος που δείχνει την αγάπη του, δεν θα νιώσετε ευπρόσδεκτοι και άνετοι καθώς, αυτό το σπίτι είναι και δικό του.

Ο σκύλος μου έχει καλούς τρόπους και συμπεριφορά και πολύ καθαρός.

Ωστόσο, εάν είστε ένας από αυτούς που θεωρούν πως όλα τα ζώα είναι βρώμικα και μυρίζουν άσχημα τότε και κατά πάσα πιθανότητα δε θα αισθάνεστε άνετα κατά τη διάρκεια της επίσκεψής σας.

Εάν δεν σας αρέσει ο ήχος του γαβγίσματος, τότε το σπίτι μου είναι πολύ πιθανό να μην είναι ένα ευχάριστο μέρος για εσάς.

Ο σκύλος μου με προστατεύει και με ενημερώνει μόλις έχω έναν επισκέπτη, είτε πρόκειται για ένα φίλο ή ένα απρόσκλητο ξένο.

Αν είσαι φίλος, ο σκύλος μου θα σε θεωρήσει και δικό του φίλο, όμως αν είστε ένας ανεπιθύμητος επισκέπτης, ο σκύλος μου θα με προστατεύσει με τη ζωή του, όπως θα κάνω κι εγώ αν βρεθώ στη θέση του.

Μην περιμένετε από εμένα να κλειδώσω το σκυλί μου σε ένα άλλο δωμάτιο κατά τη διάρκεια της επίσκεψής σας.

Όταν περπατάτε στο σπίτι μου, να είναι προσεκτικοί έτσι ώστε να μην γλιστρήσετε σε κάποιο παιχνίδι ή κόκκαλο.

Ξέρει πού είναι όλα του τα παιχνίδια και αξίζουν γι’ αυτόν πιο πολύ και από χρυσάφι.

Βλέπετε… αυτό είναι το σπίτι μας…..

Είμαστε μαζί από τότε που ήταν ένα μικρό κουτάβι.

Τον μεγάλωσα και έγινε ένα καλά επιτηδευμένο και καλής συμπεριφοράς σκυλί.

Είμαι υπερήφανη γι ‘αυτόν..

”Θεωρώ τον σκύλο μου, το προσωπικό μου δώρο από τον Θεό.

Μου δίνει ατελείωτη αγάπη και αφοσίωση εδώ και πολλά χρόνια.

Τον αγαπώ πάρα πολύ και ευελπιστώ να περνάμε παρέα και ευτυχισμένα πολλά χρόνια ακόμη.

Είναι ένας πιστός και τρυφερός σύντροφος.

Όταν κανείς άλλος δεν νοιαζόταν, το σκυλί μου ήταν εκεί και το έκανε.

Συνεπώς, σας παρακαλώ καταλάβετε πως δεν είμαι αγενής αλλά πως πρόκειται για τον ΚΑΛΥΤΕΡΟ φίλο μου.”

Πηγή Η απάντηση σε εκείνους που δεν θέλουν και αντιπαθούν τα σκυλιά

Στην τελική φάση μπήκε η δημιουργία του Ισλαμικού Τεμένους Αθηνών στον Βοτανικό, καθώς ο υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου υπέγραψε απόφαση για τη σύσταση διοικούσας επιτροπής του τεμένους και τους κανόνες λειτουργίας του. Για τον λόγο αυτό ξεκινούν συνεδριάσεις στο υπουργείο Παιδείας της νεοσύστατης Δ.Ε. για τη δημιουργία του τεμένους στην Αθήνα, το οποίο αναμένεται να είναι έτοιμο πριν από το τέλος του 2019 σύμφωνα με το protothema

Στην απόφαση που υπογράφει ο κ. Γαβρόγλου, κάθε Παρασκευή το τέμενος δεν θα παραχωρείται σε κανέναν, καθώς αυτή η μέρα θεωρείται ιερή για τους μουσουλμάνους. Τη Δευτέρα και την Τετάρτη μπορεί να παραχωρείται σε οποιονδήποτε και αυτοί μπορούν να φέρουν δικό τους ιμάμη. Ο ιμάμης του τεμένους μπορεί να κάνει κήρυγμα μόνο στα ελληνικά, ακολουθώντας το ευρωπαϊκό πρότυπο που θέλει τους μουσουλμάνους να ακούν το κήρυγμα στην επίσημη γλώσσα κάθε χώρας, ενώ η προσευχή θα γίνεται πάντα στα αραβικά.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με απόφαση του υπουργού Παιδείας που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, εγκρίθηκε ο Κανονισμός Λειτουργίας του διοικητικού συμβουλίου του Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία «Διοικούσα Επιτροπή Ισλαμικού Τεμένους Αθηνών», στην οποία θα μετέχουν συμβουλευτικά και ιμάμηδες.

Οπως τονίζεται, «ο πρόεδρος, εφόσον το κρίνει αναγκαίο, μπορεί να ζητήσει στις συνεδριάσεις του Δ.Σ. την παρουσία του θρησκευτικού λειτουργού (ιμάμη) του Ισλαμικού Τεμένους Αθηνών, καθώς και τρίτων προσώπων ή δημοσίων ή ιδιωτικών φορέων για την παροχή (προφορικώς ή γραπτώς) διευκρινίσεων, επιστημονικών ή θεολογικών συμβουλών, την υποστήριξη αιτημάτων ή την παρακολούθηση των εργασιών του επί συγκεκριμένου θέματος, μέχρι την εξασφάλιση ικανού και κατάλληλου για τις συνεδριάσεις του Δ.Σ. χώρου σε ακίνητο, και σε κάθε περίπτωση για λόγους διευκόλυνσης του έργου του, το Δ.Σ. συνεδριάζει σε χώρο που παραχωρείται από το υπουργείο Παιδείας».

Σύμφωνα με την υπουργική απόφαση, το νομικό πρόσωπο διοικείται από επταμελές διοικητικό συμβούλιο το οποίο διορίζεται, με απόφαση του υπουργού Παιδείας, Ερευνας και Θρησκευμάτων, με τριετή θητεία, η οποία δύναται να ανανεωθεί.

Στο διοικητικό συμβούλιο μετέχουν: α) ένας εκπρόσωπος του υπουργείου Παιδείας, ο οποίος πρέπει να είναι μόνιμος δημόσιος υπάλληλος, β) ένας εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών, με τον αναπληρωτή του, οι οποίοι πρέπει να είναι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι, γ) δύο εκπρόσωποι του Δήμου Αθηναίων, με τους αναπληρωτές τους, που προτείνονται από τον δήμαρχο Αθηναίων, δ) ένας δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω με ειδίκευση στο Δημόσιο Δίκαιο, ε) δύο εκπρόσωποι των μουσουλμάνων που νόμιμα διαβιούν στην Αττική, με τους αναπληρωτές τους, που ορίζονται από τον υπουργό Παιδείας, λαμβανομένων υπόψη του μεγέθους των μουσουλμανικών κοινοτήτων, της νομικής οργάνωσής τους, των αδειοδοτημένων λατρευτικών χώρων που λειτουργούν, της εν γένει απήχησής τους μεταξύ των διαβιούντων στην Αττική μουσουλμάνων.

Ομάδες εθελοντών

Το Δ.Σ. έχει τη δυνατότητα να συγκροτεί ομάδες εθελοντών με τη συμμετοχή μουσουλμάνων νομίμως διαβιούντων στην Αττική καθώς και προερχομένων από τις μουσουλμανικές κοινότητές της, που επιθυμούν να προσφέρουν προσωρινά και άνευ ανταλλάγματος τις υπηρεσίες τους και να συνδράμουν στην ομαλή λειτουργία του Ισλαμικού Τεμένους Αθηνών, ιδίως κατά τις περιόδους μεγάλων θρησκευτικών εορτών και για τις αυξημένες ανάγκες των προσερχόμενων πιστών.

Οι εθελοντές θα υπάγονται στις οδηγίες και υποδείξεις του διοικητικού συμβουλίου και του ιμάμη και θα απομακρύνονται από τον χώρο αν διαπιστωθεί ότι καταχρώνται της θέσης τους για εξυπηρέτηση οποιουδήποτε άλλου σκοπού πέραν της εύρυθμης και ειρηνικής λειτουργίας του τεμένους και της ασφαλούς και απρόσκοπτης συμμετοχής των πιστών στις θρησκευτικές τελετές.

Ωράριο λειτουργίας του Ισλαμικού Τεμένους Αθηνών

1. Το Ισλαμικό Τέμενος Αθηνών λειτουργεί όλες τις ημέρες της εβδομάδας.
2. Ωρες λειτουργίας του καθορίζονται οι παρακάτω: α) μισή ώρα πριν από την ώρα τέλεσης από τον ιμάμη της πρώτης προσευχής, β) μισή ώρα μετά την ώρα τέλεσης από τον ιμάμη της τελευταίας προσευχής.

3. Κατά τη διάρκεια του ιερού μουσουλμανικού μήνα (Ραμαζάνι) και της εορτής της Θυσίας του Αβραάμ, το Ισλαμικό Τέμενος Αθηνών λειτουργεί επί εικοσιτετράωρου βάσεως.

4. Ολοι οι πιστοί μπορούν να προσέρχονται ελεύθερα στο Ισλαμικό Τέμενος Αθηνών, κατά τις ώρες λειτουργίας του και το πρόγραμμα των προσευχών του έτους, προκειμένου να ασκήσουν τα λατρευτικά καθήκοντά τους. Σε κάθε περίπτωση, οφείλουν να σέβονται τους θρησκευτικούς λειτουργούς και τους άλλους πιστούς, ανεξαρτήτως κλάδου του Ισλάμ, ιδίως δε αν την ημέρα εκείνη το Ισλαμικό Τέμενος Αθηνών έχει παραχωρηθεί σε κατ’ ιδίαν χρήση συγκεκριμένης θρησκευτικής κοινότητας που διαβιοί στην Αττική.

Επιπλέον, οι οργανωμένες θρησκευτικές κοινότητες που διαβιούν στην Αττική οφείλουν να απέχουν από οργανωμένες προσευχές τους τις ημέρες που το Ισλαμικό Τέμενος Αθηνών έχει παραχωρηθεί σε συγκεκριμένη θρησκευτική κοινότητα που διαβιοί στην Αττική, εκτός κι αν η τελευταία τους έχει προσκαλέσει.

Διατήρηση θρησκευτικής ειρήνης

Σε περίπτωση ανάρμοστων συμπεριφορών ή εγκληματικών πράξεων, προσβολής των θρησκευτικών δικαιωμάτων και ιδίως της πίστης του άλλου, υποκίνησης θρησκευτικών παθών και γενικά διατάραξης της θρησκευτικής ειρήνης, πέραν των όποιων τυχόν ποινικών ευθυνών των υπαιτίων, κατά τις γενικές ή ειδικότερες διατάξεις των άρθρων 198 επ. Π.Κ., το Δ.Σ. μπορεί να αποφασίσει τον προσωρινό ή και διαρκή αποκλεισμό της πρόσβασης των υπευθύνων στο Ισλαμικό Τέμενος Αθηνών και στον περιβάλλοντα χώρο, ιδίως εάν οι προσβολές αυτές έγιναν οργανωμένα και ομαδικά, υποκινούμενες από εθνικές, εθνοτικές, θρησκευτικές, δογματικές, προσωπικές ή άλλες διαφορές. Πηγή: diaforetiko.gr

Πηγή Έτοιμο πριν το τέλος του 2019 το τζαμί στον Βοτανικό

O Σταυρός ξανά στη θέση του! Οι κάτοικοι στην Απελή Μυτιλήνης έκαναν το αυτονόητο, τοποθέτησαν το σύμβολο της Ορθοδοξίας που κάποιοι, άγνωστοι γκρέμισαν προ ημερών.

Τη νύχτα της Κυριακής με ξημερώματα της Δευτέρας, ομάδα ατόμων γκρέμισε μεγάλο τσιμεντένιο σταυρό που ήταν τοποθετημένος στην ακτή Απελή, κάτω από το κάστρο της Μυτιλήνης.

Πολλοί κάτοικοι του νησιού εκτός από οργισμένοι αισθάνονται και προσβεβλημένοι με τον βανδαλισμό του σταυρού. «Κάποιος πήγε με ένα βαριό (βαρύ αντικείμενο) και τον έσπασε. Αυτό ήταν μίσος!», λέει ο Στέλιος Αγάς κάτοικος της Μυτιλήνης.

Δείτε το σχετικό βίντεο:



Ο Σταυρός είχε ανεγερθεί περίπου στις αρχές Σεπτεμβρίου και μερικές μέρες αργότερα μια από τις ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στη Λέσβο, έστειλε στον Λιμενάρχη Μυτιλήνης και στο Δήμαρχο Λέσβου, μια επιστολή σύμφωνα με την οποία ο Σταυρός τοποθετήθηκε από αγνώστους, ώστε να αποτρέπονται αλλόθρησκοι να προσέρχονται για κολύμβηση.

Όπως δήλωσε στην επιστολή της η ελληνική ΜΚΟ, «η πράξη αυτή είναι παράνομη αντιαισθητική (θυμίζει τάφο) αλλά κυρίως», όπως επισημαίνει η ΜΚΟ, «προσβλητική για το σύμβολο του χριστιανισμού, σύμβολο αγάπης και θυσίας και όχι ρατσισμού και μισαλλοδοξίας».

Κλείνοντας την επιστολή η ΜΚΟ ζητούσε από τον Λιμενάρχη και το Δήμαρχο «να αποκατασταθεί η αυθαιρεσία και η ακαταλληλότητα ύπαρξης θρησκευτικού συμβόλου σε χώρο λουομένων και η μετατροπή του σε εργαλείο επίδοξων σταυροφόρων».

Υπενθυμίζουμε ότι η τοποθέτηση του σταυρού είχε προκαλέσει πολλές αντιδράσεις.

Σε ανακοίνωσή της η Συνύπαρξη είχε επισημάνει τα εξής:
«Προ ημερών άγνωστοι τοποθέτησαν στη θέση Απελή Μυτιλήνης επί του αιγιαλού τσιμεντένιο σταυρό μεγάλου μεγέθους ώστε με τον τρόπο αυτόν να αποτρέπονται αλλόθρησκοι ( προφανώς πρόσφυγες και μετανάστες ) να προσέρχονται για κολύμβηση . Η πράξη αυτή είναι παράνομη , αντιαισθητική ( θυμίζει τάφο ) αλλά κυρίως προσβλητική για το σύμβολο του χριστιανισμού , σύμβολο αγάπης και θυσίας και όχι ρατσισμού και μισαλλοδοξίας.

Παρακαλούμε για τις ενέργειές σας ώστε να αποκατασταθεί η αυθαιρεσία και η ακαταλληλότητα ύπαρξης θρησκευτικού συμβόλου σε χώρο λουομένων και η μετατροπή του σε εργαλείο επίδοξων σταυροφόρων».

Πηγή Κάτοικοι της Μυτιλήνης έβαλαν ξανά τον Σταυρό που ξερίζωσαν στη θέση του

Σύνθημα της ελληνικής συμμετοχής ήταν «Feel the (g)love – Νιώσε την αγάπη» και σύμφωνα με την κυρία Παζαΐτη το χρηματικό έπαθλο της πρώτης θέσης θα δοθεί για τη στήριξη προγράμματος νοσηλείας στο σπίτι για ασθενείς με καρκίνο | Facebook

Γενικά η Νατάσα Παζαΐτη ακολούθησε την τακτική του συζύγου της. Οπως ο Κώστας Καραμανλής μετά την ήττα του στις εκλογές του 2009 αποσύρθηκε στα «ορεινά» της Βουλής και στη Ραφήνα, έτσι και η κυρία Παζαΐτη βρέθηκε μέσα σε μια νύχτα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας: από εκεί που ήταν η στιλάτη σύζυγος του Πρωθυπουργού έγινε μια ανώνυμη -όσο γίνεται- γιατρός.

Στο ερώτημα του τι κάνει αυτές τις ημέρες η κυρία Παζαΐτη ήρθε να απαντήσει ένα ρεπορτάζ του ΑΠΕ-ΜΠΕ: Η ελληνική συμμετοχή από το ιατρικό κέντρο της πρώην κυρίας Πρωθυπουργού και από τον φωτογραφικό φακό του Γιάννη Βασταρδή, ο οποίος -όπως γράφει το πρακτορείο- «εικονοποίησε την ιδέα της κυρίας Παζαΐτη», κέρδισε την πρώτη θέση στον διεθνή φωτογραφικό διαγωνισμό Pink Glove Photo Competition.

H Pink Glove είναι μια διεθνής οργάνωση, η οποία έχει ως στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινού στον αγώνα ενάντια στον καρκίνο του μαστού. Μέλη της είναι οι εξειδικευμένοι στη νόσο γιατροί και νοσηλευτές και σύμβολό της το ροζ χειρουργικό γάντι.

Το Κέντρο Υγείας Μαστού-Νατάσα Παζαϊτη, έλαβε μέρος στον διαγωνισμό για δεύτερη συνεχή χρονιά, με σκοπό την ενίσχυση του Συλλόγου Καρκινοπαθών Εθελοντών Φίλων Ιατρών (ΚΕΦΙ). Το χρηματικό έπαθλο, σύμφωνα με την κ. Παζαΐτη, θα δοθεί για την ενίσχυση και υποστήριξη του νέου προγράμματος που προσφέρει νοσηλεία στο σπίτι στους ασθενείς με καρκίνο.

Με σύνθημα «Feel the (g)love – Νιώσε την αγάπη: Εμπιστεύσου την υγεία σου στα καλύτερα χέρια, εκείνα των εξειδικευμένων γιατρών και νιώσε την αγάπη» η ελληνική συμμετοχή κατέκτησε την πρώτη θέση φέτος στον διαγωνισμό, χάρη στη δουλειά του Γιάννη Βασταρδή και της δημιουργικής του ομάδας (styling Dimitris Scwartz, makeup Thanos Molos, editing Maria Panagiotakou, ass. phot. Eleutheria Motaki).

Η μεγαλύτερη νίκη είναι η συμμετοχή, τόνισε σε ευχαριστήριο μήνυμά της η σύζυγος του πρώην πρωθυπουργού μόλις ενημερώθηκε για την επιτυχία στον διεθνή διαγωνισμό.

«Νικήσαμε», έγραψε σε μήνυμα της στο Facebook. «Χιλιάδες άνθρωποι από όλον τον κόσμο έστειλαν τη φωτογραφία μας στην πρώτη θέση του διαγωνισμού Pink Glove Photo Competition. Η συμμετοχή μας με μήνυμα «Feel the (g)love – Νιώσε την αγάπη: Εμπιστεύσου την υγεία σου στα καλύτερα χέρια, εκείνα των εξειδικευμένων γιατρών και νιώσε την αγάπη», ταξίδεψε στον κόσμο για να βάλει το λιθαράκι της στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινού για τη σημασία της πρόληψης στον αγώνα κατά του καρκίνου του μαστού.

Είμαι πολύ συγκινημένη όχι μόνο για τη νίκη αλλά για την εμπιστοσύνη, την υποστήριξη και την αγάπη που μου δείξατε με όλους τους τρόπους καθ’ όλη τη διάρκεια της ψηφοφορίας: την ψήφο, τις κοινοποιήσεις και τα τρυφερά και ενθαρρυντικά σας μηνύματα. Και είμαι πολύ περήφανη που με το χρηματικό βραβείο που αντιστοιχεί στην πρώτη θέση θα ενισχύσουμε το «Κ.Ε.Φ.Ι. (Σύλλογος Καρκινοπαθών Εθελοντών Φίλων Ιατρών) – Δίπλα στον ασθενή και την οικογένειά του» στο νέο πρόγραμμα κατ’ οίκον νοσηλείας που προσφέρει σε ασθενείς με καρκίνο: Θα νιώσουν την αγάπη μας.

Συγχαρητήρια σε όλες τις ομάδες που έλαβαν μέρος. Η μεγαλύτερη νίκη είναι η συμμετοχή. Και ένα μεγάλο ευχαριστώ στον σπουδαίο φωτογράφο Γιάννη Βασταρδή και την δημιουργική του ομάδα (styling Dimitris Nireas Schwartz, makeup Thanos Molos, editing Maria Panagiotonakou,ass.phot.Eleutheria Motaki). Πηγή: prototupo.gr

Πηγή Νατάσα Παζαΐτη;Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας: Έγινε μια ανώνυμη -όσο γίνεται- γιατρός

Γυναίκες με ροζιασμένα χέρια, πόδια γεμάτα πληγές απο τα βάτα του χωραφιού, γυναίκες για όλες τις δουλειές, χειμώνα -καλοκαίρι, με καύσωνα, χιόνι ή βροχή, γυναίκες που δεν γνώριζαν τη λέξη ξεκούραση. Γυναίκες που κράτησαν όρθια την Ελλάδα τα δύσκολα χρόνια….

Οι γυναίκες της υπαίθρου, μέσα στη φτώχεια της χώρας, στήριξαν τις οικογένειές τους, μεγάλωσαν με τρυφερότητα παρά τις ελλείψεις τα παιδιά τους, δούλευαν τουλάχιστον 18 ώρες την ημέρα, να καλλιεργήσουν τα χωράφια, να συγκεντρώσουν τους καρπούς, να βοσκήσουν τα ζώα, να τα περιποιηθούν κι αργά το βράδυ γυρνώντας στο σπίτι, να μαγειρέψουν για την οικογένεια, να κάνουν μπουγάδα, να ταϊσουν τα παιδιά, να…να…

Όσοι τα έζησαν μικροί, ας αφήσουν τις μνήμες τους να καλπάσουν στο παρελθόν, να ξαναθυμηθούν εκείνη την εποχή, να δακρύσουν με τις ηρωϊδες μανάδες και γιαγιάδες…

Τα λόγια είναι περιττά, όταν «μιλούν» σπάνιες φωτογραφίες εκείνης της εποχής…

Γυναίκες για τα «ζωντανά» της οικογένειας. Δουλειά απο το πρωϊ μέχρι το βράδυ. Στη συνέχεια οι δουλειές του σπιτιού

Φτώχεια και απο πολύ μικρή ηλικία τα κopίτσια βοηθούν στο μεγάλωμα των μικρότερων αδελφών τους, πέρα απο τις δουλειές στο χωράφι και το σπίτι…

Οι γυναίκες θα κάνουν καθημερινά τη μεταφορά του νερού απο την πηγή στο σπίτι. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι πηγές ήταν μακρυά απο το χωριό και αντιλαμβάνεστε κούραση με καύσωνα, αλλά και με το βάρος του νερού…..

Το καθάρισμα του μαλλιού για να γίνει στη συνέχεια νήμα. Δουλειά της γυναίκας κι αυτό…

Κόψιμο των ξύλων για το χειμώνα ή τη καθημερινά φωτιά για το φαγητό. Οι γυναίκες το αναλάμβαναν κι αυτό…

Φτώχεια και η πιτσιρίκα της οικογένειας θα μεταφέρει νερό στο σπίτι…

Βρίσκει χρόνο η γυναίκα της υπαίθρου να ασχοληθεί με το μωρό της που το έχει μαζί της στο χωράφι…

Γυναίκα – υποζύγιο μέχρι τα βαθιά της γεράματα, χωρίς ίχνος δυσφορίας, αντίθετα με χαμόγελο…

Όργωμα στο χωράφι, Η γυναίκα και μικρή κόpη της, το αναλαμβάνει κι αυτό…

Γυναίκες – υποζύγια και οι άνδρες με κουστούμι και γραβάτα….

Τυχερή η μοναδική γυναίκα που είναι πάνω στο άλογο…

Φυσικά και στον αργαλειό η γυναίκα για τα υφαντά της οικογένειας, τις κουβέρτες, τις βελέντζες, αλλά και για τα προικιά της…

Ποιός ή μάλλον ποιά, θα κόψει τα χόρτα στο χωράφι, θα τα μεταφέρει και θα τα αποθηκεύσει για να έχουν τα ζώα τροφή τον χειμώνα?

Προσωπική εργασία με πρώτες τις γυναίκες του χωριού, για τεχνητό φράγμα στο ποτάμι, προκειμένου να εκτρέψουν το νερό προς τα χωράφια τους… Πηγή: true.gr

Πηγή Γυναίκες ηρωίδες: Αφιέρωμα σε αυτές που κράτησαν όρθια την Ελλάδα τα δύσκολα χρόνια