22 January, 2019
Home / Lifestyle (Page 307)

Θέλω μόνο να γελώ σε αυτήν τη ζωή. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο. Είναι τόσο μικρή για να είναι παράλληλα και θλιβερή. Θέλω καλούς φίλους και καλό κρασί. Ταξίδια και βιβλία. Στεναχώριες που περνούν και δε με ακουμπούν. Δε με αγγίζουν παραπάνω από το δέον. Γιατί να κλάψω, γιατί να λυπηθώ; Πού θα ωφεληθώ σε αυτό και ποιον θα ωφελήσω;

Θέλω μόνο να γελώ σε αυτήν τη ζωή. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο. Είναι τόσο μικρή για να είναι παράλληλα και θλιβερή. Θέλω καλούς φίλους και καλό κρασί. Ταξίδια και βιβλία. Στεναχώριες που περνούν και δε με ακουμπούν. Δε με αγγίζουν παραπάνω από το δέον. Γιατί να κλάψω, γιατί να λυπηθώ; Πού θα ωφεληθώ σε αυτό και ποιον θα ωφελήσω;

Θέλω να βρεθώ στην Ισπανία και στη Γαλλία, να ταξιδέψω μακριά από εδώ. Γιατί να μείνω εδώ άλλωστε; Είναι κατάρα να ζήσεις μια ζωή στο ίδιο μέρος. Δε θέλω να κοιτώ φωτογραφίες και να μετανιώνω που δε βρέθηκα εκεί. Ένα αεροπλάνο και όπου βρεθώ και στην τελική ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει.

Όλον τον κόσμο θέλω να δω, τίποτα να μην αφήσω. Μόνο αυτήν την καθημερινότητα. Να φάω από όλες τις γωνιές του κόσμου. Να αηδιάσω και να προσπαθήσω να φανώ ευγενική με την τοπική τους κουζίνα. Να στερέψω από το πολύ ρύζι στην Ασία και να πάρω δέκα κιλά από τα μακαρόνια της Ιταλίας.

Να μεθύσω και να κάνω ό,τι μου κατέβει. Να είμαι άγνωστη μεταξύ αγνώστων. Τίποτα να μη με νοιάζει, καμία νόρμα, καμία ρουτίνα. Τις έχω βαρεθεί, δε θέλω να με καθορίζουν αυτές. Όλο το κρασί του κόσμου να δοκιμάσω, στη Χιλή και στην Αυστραλία, στην Τοσκάνη και το Παρίσι. Όλες τις μπύρες της Γερμανίας θέλω να δοκιμάσω και από αυτές να πω ποιαν αγαπώ πιο πολύ. Να ξέρω να πω το γιατί από βίωμα και όχι επιστημονικά και ανιαρά.

Θέλω να χαθώ σε μία πόλη. Να βρίζω που δεν καταλαβαίνω το χάρτη. Να βρίζω το κινητό που δεν πιάνει σήμα στα βουνά και στα λαγκάδια που θέλησα να βρεθώ. Να μου φταίνε όλοι μα να μη φταίει κανείς. Να παίρνω λάθος συγκοινωνία και να βρεθώ σε ένα μέρος ποιο όμορφο από αυτό που προοριζόμουν. Να μην πάω πάλι στη δουλεία, πάλι στη σχολή. Τον έμαθα πια αυτόν τον δρόμο. Θέλω να τον ξεχάσω και να μάθω άλλους χίλιους.

Δε θέλω καφέ από το ίδιο μέρος, κάθε μέρα λέω την ίδια φράση: «Ένα καπουτσίνο μέτριο χωρίς κανέλα, χωρίς τίποτα». Όχι, δεν το θέλω αυτό. Θέλω να προσπαθήσω να πω στα Νορβηγικά τον καφέ, να μην καταλάβει τίποτα κανείς και τελικά να αναγκαστώ να χρησιμοποιήσω τα αγγλικά. Με ένα phrase book να νομίζω πως μιλάω άπταιστα τα ισπανικά. Να γελάνε οι άλλοι μαζί μου, να γελάω και εγώ μαζί με αυτούς.

Θέλω να γνωρίσω κόσμο, να μου δώσει κάτι και αντίστοιχα να του δώσω και εγώ. Να έχω να λέω για τον φίλο μου από την Ινδονησία που κολυμπάει με καρχαρίες. Έναν άλλον που στόχο έχει να ανέβει στο Έβερεστ. Να ξέρω πως όπου βρεθώ κάτι θα με δένει. Είτε είναι άνθρωπος, είτε είναι μία ανάμνηση.

Θέλω να γελάω με την καρδιά μου και να μην ξέρω τι μου ξημερώνει. Να κλαίω από τα γέλια και όχι από στεναχώριες. Τίποτα να μη με ενδιαφέρει παρά μόνο το επόμενο ταξίδι που με περιμένει. Θέλω να μη στεναχωριέμαι γιατί έχω πάντα άλλα τόσα που με κάνουν να γελώ. Θέλω άτομα δίπλα μου που την πίκρα θα στην κάνουν χαρά, δάκρυ δε θα αφήσουν από το μάτι σου να τρέξει. Δε θέλω μίζερα πράγματα ούτε και μίζερους ανθρώπους στη ζωή μου. Ένα εισιτήριο με ένα καλό βιβλίο και μια καλή παρέα, αυτό θέλω μόνο. Άντε και λίγο κρασί.

Πηγή

Πηγή Θέλω καλούς φίλους και καλό κρασί, ταξίδια και βιβλία

Άγνωστοι έκλεψαν το ποδήλατο του 19χρονου παραολυμπιονίκη, Νίκου Παπαγγελή, από παραλία στο Λαγονήσι.

Όπως αναφέρει μέσω ανάρτησης του στο Facebook, το ποδήλατο, το οποίο στοιχίζει πάνω από 7.000, κλάπηκε πριν τέσσερις μέρες αφού οι δράστες κατάφεραν πρώτα να διαρρήξουν το αυτοκίνητο του.

Καθώς πρόκειται για ένα ειδικού σχεδιασμού ποδήλατο, που φέρει μόνο δεξί πετάλι, και δεν είναι εύκολο να χρησιμοποιηθεί από τον καθένα, οι αρχές εκτιμούν ότι στόχος των ληστών είναι είτε να το αποσυναρμολογήσουν προκειμένου να αρχίσουν να πωλούν ξεχωριστά τμήματα του, είτε να το προωθήσουν στην μαύρη αγορά σε ιδιαίτερα χαμηλή τιμή.

Ο μοναδικός αθλητής στην ποδηλασία με μονό πετάλι στην Ελλάδα σκόπευε να συμμετάσχει στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2020, ωστόσο η κλοπή του ποδηλάτου φαίνεται πως του δημιουργεί σημαντικό εμπόδιο, καθώς είναι ιδιαίτερα ακριβό για να το αγοράσει εκ νέου.

«Για μένα αυτό το ποδήλατο είναι η ζωή μου και χωρίς αυτό δεν μπορώ να πάω στο Τόκιο» ανέφερε, χαρακτηριστικά, μιλώντας στο Star.

«Tο ποδήλατο είναι άχρηστο για τους άλλους. Δεν μπορεί να μπει αριστερό πετάλι. Κάνει μόνο για άτομα με ένα πόδι. Δίνω μάλιστα και αμοιβή σ΄όποιον με βοηθήσει να το βρω» κατέληξε ο Νίκος Παπαγγελής.

Πηγή: lifo.gr

Πηγή Κινδυνεύει να μείνει εκτός των Παραολυμπιακών αγώνων επειδή του έκλεψαν το ποδήλατο

Το να είσαι μόνος και να ζεις μόνος μπορεί να είναι μια πολύ ωραία κατάσταση και αυτές οι εικόνες δείχνουν το γιατί.

Δημιουργημένες από τον εικονογράφο Yaoyao Ma Van As, αυτή η σειρά εικονογραφήσεων συνοψίζει σχεδόν τέλεια τη μαγεία της μοναχικής ζωής. Από το να αφήνετε τα σημάδια σας παντού και να τα καθαρίζετε όποτε θέλετε, η ζωή σας έχει πολλά προνόμιά. Δείτε τις παρακάτω εικόνες!

# 1 Απολαμβάνοντας την ησυχία

1

# 2 Δραπετεύοντας από την πραγματικότητα


2

#3 Παίζοντας με το σκυλί σας


3

#4 Δουλεύοντας ό,τι ώρα θέλετε


4

#5 Απολαμβάνοντας ένα φλιτζάνι τσάι, κοιτώντας την βροχή


5

#6 Δεν κάνετε τίποτα

6

#7 Χορεύετε όποτε θέλετε


7

#8 Αγκαλιά με τον αγαπημένο σας φίλο


8

#9 Τρώτε ό,τι θέλετε


9

#10 Γίνεστε αδέξιος


10

#11 Κάνετε μπάνιο όση ώρα θέλετε


11

#12 Απολαμβάνοντας τα μικρά καθημερινά πράγματα


12

#13 Απολαμβάνοντας την βόλτα σας


13

#14 Κάνετε πάρτυ μόνοι σας


14

#15 Τρώτε ό,τι ώρα θέλετε

15

#16 Απολαμβάνετε το πρωινό σας μόνοι σας


16

#17 Διαλογίζεστε χωρίς διακοπές

17

#18 Δουλεύετε όπως σας αρέσει


18

#19 Όλα τα μπισκότα για εσάς


19

#20 Κάνετε ότι σας αρέσει με την ησυχία σας

20

Credit: BoredPanda

Πηγή Πόσο ευτυχισμένη είναι μια γυναίκα που ζει μόνη της, μέσα από 20 καταπληκτικά σκίτσα!

Υπάρχει μια αφρικάνικη φυλή, η οποία έχει ένα πολύ ενδιαφέρον έθιμο. 

Όταν κάποιος από την φυλή κάνει κάτι άσχημο, μαζεύονται όλοι στο κέντρο του χωριού, τον περικυκλώνουν και για δύο μέρες θυμούνται όλα τα καλά που έχει κάνει και τον ευχαριστούν γι αυτά.

Οι άνθρωποι αυτής της φυλής πιστεύουν ότι όλοι ερχόμαστε στον κόσμο αυτό καλοί, ότι όλοι θέλουμε αγάπη, ευτυχία, ειρήνη και ασφάλεια, αλλά μερικές φορές στην επιδίωξη αυτών των αξιών κάνουμε λάθη.

Σχετική εικόνα

Η φυλή βλέπει αυτά τα λάθη σαν μια κραυγή για βοήθεια. 

Σχετική εικόνα

Γι’ αυτό ενώνουν τις προσπάθειες τους για να βοηθήσουν τον αδερφό τους να ανακτήσει την αληθινή του φύση και να του υπενθυμίσουν ποιος είναι πραγματικά!

Αποτέλεσμα εικόνας για african people

Πηγή Υπάρχει μια αφρικάνικη φυλή, η οποία έχει ένα πολύ ενδιαφέρον έθιμο.

Κατα τη διαρκεια μιας ληστειας, ο ληστης φωναξε: «Μεινετε ακινητοι. Τα λεφτα ανηκουν στο κρατος. Η ζωη ανηκει σε εσας.»
Ολοι καθισαν ηρεμοι. Αυτο λεγεται:
«ΑΛΛΑΓΗ ΣΚΕΠΤΙΚΟΥ»,
αλλαζοντας τον τροπο που σκεφτεσαι.

Οταν οι ληστες γυρισαν σπιτι, ο νεος ληστης ειπε στο παλιο ληστη: «Ας μετρησουμε τα λεφτα».
Ο παλιος ληστης του απαντησε: «Μην εισαι χαζος. Ειναι πολλα λεφτα θα μας παρει ωρα να τα μετρησουμε. Το βραδυ στις ειδησεις, θα μας πουν ποσα κλεψαμε.»
Αυτο λεγεται:
«ΕΜΠΕΙΡΙΑ»
Και σημερα η εμπειρια ειναι πιο σημαντικη απο τα διπλωματα.

Οταν εφυγαν οι ληστες, στη τραπεζα ο διευθυντης ειπε στον προισταμενο να καλεσει την αστυνομια γρηγορα. Ο προισταμενος του απαντησε: «Περιμενε. Ας παρουμε 10 εκ. απο τη τραπεζα εμεις και ας τα προσθεσουμε στα αλλα 50 που εχουμε καταχραστει απο τη τραπεζα»
Αυτο λεγεται:
«ΚΟΛΥΜΠΑ ΜΕ ΤΟ ΚΥΜΑ»
Να μετατρεπεις μια ασχημη κατασταση προς οφελος σου.

Ο προισταμενος ειπε: «θα ηταν ωραια να ειχαμε μια ληστεια καθε μηνα».
Αυτο λεγεται:
«ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΒΑΡΕΜΑΡΑ».
Η προσωπικη ευτυχια ειναι πιο σημαντικη απο την δουλεια.

Την επομενη μερα οι ειδησεις ανεφεραν πως απο τη τραπεζα κλαπηκαν 80 εκ. Οι ληστες μετρησαν τα λεφτα ομως και ειχαν κλεψει μονο 20 εκ. Και εκνευριστηκαν γιατι αυτοι ρισκαραν τις ζωες τους για 20 εκ.. ενω ο διευθυντης με το προισταμενο εκλεψαν 60 εκ. Μαλλον ειναι καλυτερο να εισαι μορφωμενος παρα ενας κλεφτης.
Αυτο λεγεται:
«Η ΓΝΩΣΗ ΑΞΙΖΕΙ ΟΣΟ Ο ΧΡΥΣΟΣ»

Ο προισταμενος ηταν χαρουμενος γιατι οτι δηλωσε στη ληστεια, καλυφθηκε απο την ασφαλεια και το κρατος.
Αυτο λεγεται:
«ΠΙΑΣΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ»

Οποτε.. Ποιοι ειναι οι «πραγματικοι» κλεφτες?

Πηγή Ποιοι είναι οι "πραγματικοί" κλέφτες;

Η Κίνα έχει κατασκευάσει ένα τεχνικό θαύμα, το φράγμα των Τριών Φαραγγιών στον ποταμό Γιανγκτσέ, στην επαρχία Χουμπέι, που έχει το μέγεθος του Βασιλείου του Μπαχρέιν. 

Έχει ύψος 180 μέτρα, μήκος 2.335 μέτρα και είναι ο μεγαλύτερος σταθμός παραγωγής ενέργειας στον κόσμο όσον αφορά στις εγκατεστημένες μονάδες (22.500 MW). Όσον αφορά στην ετήσια παραγωγή ενέργειας έρχεται στη δεύτερη θέση παγκοσμίως, μετά το φράγμα Ιταϊπού, που βρίσκεται στα σύνορα της Βραζιλίας με την Παραγουάη.

Η συνολική επιφάνεια της δεξαμενής είναι 1.045 τ.χλμ και μπορεί να πλημμυρίσει μια συνολική έκταση γης 632 τ.χλμ. Ο όγκος του συγκεντρωμένου νερού υπολογίζεται σε 39,3 κυβικά χλμ., ενώ το βάρος του είναι περίπου 42 δισεκατομμύρια τόνοι! Ώρα για ένα γρήγορο μάθημα Φυσικής. Υπάρχει κάτι που ονομάζεται ροπή αδράνειας και εκφράζει την κατανομή των υλικών σημείων ενός περιστρεφόμενου σώματος ως προς τον άξονα περιστροφής του.

Με απλά λόγια, όσο μεγαλύτερη είναι η απόσταση μιας μάζας από τον άξονα περιστροφής της τόσο πιο αργά περιστρέφεται. Στο πατινάζ, για παράδειγμα, οι αθλητές μαζεύουν τα χέρια τους κοντά στο σώμα τους πριν από μια γρήγορη περιστροφική κίνηση ενώ οι δύτες γίνονται μια «μπάλα» για να κάνουν μια γρήγορη εναέρια τούμπα.

Η συγκέντρωση τόσο μεγάλης ποσότητας νερού, 180 μέτρα ψηλότερα από τη στάθμη της θάλασσας, θα αυξήσει τη ροπή αδράνειας της Γης. Το αποτέλεσμα; Θα επιβραδυνθεί η περιστροφή της. Βέβαια, το αποτέλεσμα της επιβράδυνσης αυτής είναι μικροσκοπικό και όπως υπολόγισαν επιστήμονες της NASA προσθέτει μόνο 0,06 μικροδευτερόλεπτα (1 μικροδευτερόλεπτο = 1 εκατομμυριοστό του δευτερολέπτου).

Πηγή Το μεγαλύτερο φράγμα στον κόσμο που επιβραδύνει την περιστροφή της Γης

Πριν από μερικές ημέρες ο «Άγιος Βασίλης» έφερε στην κόρη μου ένα τάμπλετ. Πάνω στην κουβέντα, λοιπόν, η ερώτηση από μεριά της ήρθε σχεδόν φυσιολογικά. «Εσύ μπαμπά όταν ήσουν παιδάκι πότε πήρες πρώτη φορά τάμπλετ»; Η απάντηση από την πλευρά μου εξίσου φυσιολογική. «Δεν είχαμε, μωρό μου, τότε εμείς τάμπλετ».

Με κοίταξε γεμάτη απορία και με ξαναρώτησε: «τι εννοείς δεν είχατε τάμπλετ». Κατάλαβα πως η κουβέντα θα ξεφύγει. «Ε, δεν είχαμε. Ήταν άλλες εποχές τότε». Τα μάτια της άρχισαν να γεμίζουν ερωτηματικά. Το έβλεπα να έρχεται. «Και πώς παίζατε παιχνίδια»; Η επόμενη απάντηση ήταν απλή: «Στο δρόμο παίζαμε». Και τότε ήρθε η χαριστική βολή. «Και καλά, μουσική πώς ακούγατε»; Παίρνω το σοβαρό μου ύφος και της απαντώ σαν επιστήμονας που απαντά ερώτηση για την κβαντική μηχανική: «Από κασέτες παιδί μου»!

Το σοκ στα μάτια της με έκανε να αναθεωρήσω τη χρησιμότητα της κουβέντας και να κάνω ένα βήμα πίσω: «τι κάνεις ρε στο παιδάκι; Σταμάτα να το σοκάρεις»! Γιατί ναι, μπορεί να μας χωρίζουν κοντά στα 30 χρόνια άλλα μέσα σε αυτές τις τρεις δεκαετίες τίποτα δεν παρέμεινε ίδιο. Η τεχνολογία προόδευσε με αδιανόητους ρυθμούς, οι καθημερινές συνήθειες άλλαξαν δραματικά, οι άνθρωποι έγιναν πιο… «κουμπωμένοι».

Και άντε τώρα να εξηγήσεις σε ένα παιδάκι που σήμερα είναι γύρω στα 10 και έχει να επιλέξει ανάμεσα σε ένα από τα έξι παιδικά κανάλια που του παρέχει η συνδρομητική τηλεόραση, πως στην δική μας εποχή, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο μικρότερος  ήταν αυτός που σηκωνόταν (και πάντα με φασαρία) για να αλλάξει χειροκίνητα το κανάλι (ένα από τα 3-4 που υπήρχαν τότε) στην ασπρόμαυρη τηλεόραση!

Το παιχνίδι στο δρόμο

wknkeig5

Σε αυτό το κείμενο υπάρχει ένας μεγάλος κίνδυνος. Να πέσουμε στην παγίδα του «χάσματος των γενεών». Να κάνουμε, δηλαδή, το ίδιο λάθος που έκαναν οι γονείς μας. Αυτό το «αχ, στη δική μας εποχή τα πράγματα ήταν καλύτερα». Άλλα όχι. Στη δική μας εποχή τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Ήταν πιο αγνά, ίσως. Και με μεγαλύτερη δόση «άγνοιας κινδύνου», σίγουρα.

Εμείς δεν είχαμε παιδότοπους γεμάτους αφρολέξ και προστατευτικά στις γωνιές. Παίζαμε στην παιδική χαρά  με τις σκουριασμένες κούνιες και τις αιχμηρές γωνιές. Όταν ιδρώναμε δεν αλλάζαμε μπλούζα. Τη βγάζαμε, την αφήναμε στο χώμα και την ξαναβάζαμε μετά αδιαφορώντας για τα μικρόβια που έστηναν πάρτι πάνω της. Όταν διψούσαμε δεν είχαμε το ειδικά σχεδιασμένο παγουράκι. Από την βρύση στην άκρη της πλατείας πίναμε. Που ήταν εντελώς εκτεθειμένη και από εκεί ξεδιψούσαν και τα αδέσποτα σκυλάκια.

Όταν χτυπούσαμε δεν σήμαινε γενικός συναγερμός. Αν δεν χρειαζόσουν ράμματα,  τότε γινόσουν καλά με λίγο ιώδιο που γιάτρευε τα πάντα και την άλλη ημέρα έδειχνες με καμάρι το κόκκινο χρώμα πάνω στο σώμα σου.  Η μάνα μας το πιθανότερο είναι να φώναζε για το σκισμένο παντελόνι και την επόμενη να πήγαινε να έβαζε εκείνο το θρυλικό (συνήθως καφέ ή μαύρο) οβάλ δερμάτινο μπάλωμα.

wknkeig8

Και αν θέλαμε να παίξουμε κάτι πιο ήρεμο μαζεύαμε χαρτάκια για να τα κολλάμε στα άλμπουμ. Χαμός για να αγοράσουμε ένα φακελάκι. Κλάμα αν τα είχαμε «διπλά». Περηφάνια αν πετυχαίναμε κάποιο «υπερσπάνιο». Τα περισσότερα άλμπουμ ήταν για το ποδόσφαιρο. Αλλά υπήρχαν και τα κοριτσίστικά. Μέχρι και για την «Τόλμη και Γοητεία» με τον Ριτζ και την Καρολάιν που τότε ήταν στα ντουζένια τους, είχαν βγάλει, οι αθεόφοβοι.

Και για να γυρίσουμε στα του τάμπλετ. Ποιο τάμπλετ; Στην καλύτερη και για τους μεγαλύτερους υπήρχαν τα «ουφάδικα» που… έλιωνες στο πακ-μαν ή προς το τέλος της δεκαετίας να μας αγόραζαν οι δικοί μας το «ατάρι».

wknkeig2

Εμείς, θα παίζαμε με τις ώρες μπάλα και δεν θα γυρίζαμε σπίτι αν δεν φώναζε η μάνα από το παράθυρο. Θα παίζαμε πετροπόλεμο ή μάχη με τα νεράτζια μέχρι να την πληρώσει το παράθυρο του γείτονα. Θα πηγαίναμε να εξερευνήσουμε τον μικρό λόφο που τότε έμοιαζε θεόρατο βουνό. Θα καθόμασταν με τις ώρες να χαζεύουμε τα μεγαλύτερα παιδιά που αγόραζαν το πρώτο τους «παπί», τρύπαγαν την εξάτμιση και έκαναν περατζάδες από την πλατεία, σπάζοντας τα νεύρα των γιαγιάδων που μαζευόντουσαν για να πλέξουν (και να κουτσομπολεύσουν).

wknkeig7

Θα ακούγαμε μουσική από τις κασέτες που είχαμε στοιβαγμένες τη μια πάνω στην άλλη και στην καλύτερη δίσκους στο πικάπ αλλά με προσοχή για να μη σπάσουμε τη βελόνα.

Και αν είχε καύσωνα, το παιχνίδι δεν σταματούσε. Απλά στην «εξίσωση» έμπαινε το λάστιχο της αυλής. Για κλιματιστικά ούτε λόγος. Όχι ένα σε κάθε δωμάτιο, όπως τώρα. Πουθενά. Οι σπουδαίες αυτές εφευρέσεις μπήκαν στη ζωή μας μετά τον μεγάλο καύσωνα του 1987.

Τα φαγητά, οι λιχουδιές και τα αναψυκτικά

wknkeig3

Και επειδή νηστικό αρκούδι δεν χορεύει, τρώγαμε τα πάντα. Όταν λέμε τα πάντα, εννοούμε τα πάντα. Χωρίς περιορισμούς, χωρίς καταλόγους ανθυγιεινών. Σοκολάτες, γαριδάκια, δρακουλίνια, φοφίκο. Τα πάντα όλα. Και αναψυκτικά. Οι φυσικοί χυμοί ήταν για όταν ήμασταν άρρωστοι, προκειμένου να παίρνουμε βιταμίνες αλλά μέχρι εκεί.

Η μάνα μαγείρευε υγιεινά φαγητά (για λίγο καιρό μόνο έκοψε τα πολλά πράσινα εξαιτίας του Τσέρνομπιλ) για να πάρουμε δυνάμεις αλλά, όπως γυρνούσαμε από το φροντιστήριο αγγλικών κάναμε μια στάση στο σουβλατζίδικο του κυρ Ηλία για να πάρουμε ένα πιτόγυρο που το έφτιαχνε με τα χεράκια του.

wknkeig11

Για όσους δεν διάβασαν καλά την προηγούμενη παράγραφο, ας μου επιτραπούν δυο επισημάνσεις.

Γυρνάγαμε μόνοι μας στο σπίτι. Το φαντάζεστε; Διανύαμε δυο στενά απόσταση χωρίς να πρέπει να έχει ξεσηκωθεί το μισό σόι για το «ποιος θα πάρει το παιδί»! Τα περί εγκληματικότητας, είναι υπερβολές. Και τότε υπήρχε. Δεν δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια. Ούτε τα νούμερα έχουν τεράστιες διαφορές. Αυτά τα «κοιμόμασταν με τις πόρτες ξεκλείδωτες και τα παράθυρα ανοιχτά» τα έλεγαν οι γονείς μας.

wknkeig1

Η δεύτερη επισήμανση έχει να κάνει με τον κυρ Ηλία. Ούτε γαντάκια, ούτε σκουφάκια, ούτε ειδικές κουτάλες για να βάλει τα υλικά μέσα στην πίτα. Όλα με τα χέρια. Μέσα στα λάδια. Τα οποία σκούπιζε πάνω στην (και καλά) άσπρη ποδιά και σου έλεγε «κόλλα πέντε» αν την προηγούμενη ημέρα είχε κερδίσει ο Ολυμπιακός!

Και όταν πηγαίναμε οικογενειακώς στις ταβέρνες τρώγαμε ότι έτρωγαν οι μεγάλοι. Δεν υπήρχαν ειδικές παραγγελίες με καλοψημένα φιλετάκια. Γαρδούμπες; Γαρδούμπες. Κοκορέτσι; Κοκορέτσι. Και όταν νύσταζες αποκαμωμένος από το παιχνίδι ανάμεσα στα τραπέζια, δεν σηκωνόντουσαν όλοι να φύγουν «επειδή το παιδί κουράστηκε». Ενώνανε δυο καρέκλες και σε έβαζαν να κοιμηθείς εκεί. Και εσύ κοιμόσουν.

Οι επικοινωνίες και οι μετακινήσεις λίγο μετά την… εποχή των σπηλαίων

wknkeig4

Όταν έβγαινες για να παίξεις, έβγαινες για να παίξεις. Έλεγες τι ώρα θα γυρνούσες (συνήθως δεν ήταν ώρα αλλά το κλασικό «μόλις νυχτώσει, ντε») και τέλος. Οι γονείς μας είχαν μόνο μια αμυδρή εικόνα του που μπορεί να είμασταν. Στην πάνω πλατεία; Στην παιδική; Στο σχολείο; Ε, κάπου εκεί, τέλος πάντων. Ούτε τηλέφωνα, ούτε μηνύματα, ούτε τίποτα. Για την ακρίβεια, στα πρώτα χρόνια εκείνης της δεκαετίας, δεν υπήρχε καν σταθερό στο σπίτι. Οι ανάγκες συνήθως εξυπηρετούνταν από το ζαχαροπλαστείο απέναντι.

wknkeig9

«Νίκο, τράβα φώναξε τον πατέρα σου. Τον ζητάνε στο τηλέφωνο», έλεγε ο κυρ Θύμιος που πέρα από ζαχαροπλάστης ήταν και ο… ΟΤΕ της εποχής με εκείνη την κλασική κι αγαπημένη συσκευή με το κυκλικό καντράν που όλοι πίστευαν πως αν έπαιρναν το «μηδέν» θα ακουγόταν καλύτερα! Ο κυρ Θυμιος ήταν που μας ένωνε όλους. Και για τα γλυκά και για την επικοινωνία. Δυο σε ένα. Πήγαινες να μιλήσεις στο τηλέφωνο, αγόραζες και μια πάστα.

Εκείνες οι εποχές που δεν είχαμε ούτε messenger, ούτε viber και, όπως πρόσφατα μου θύμισε η Μυρτώ από το διπλανό γραφείο, αν ήσουν και λίγο καψουράκος, έπρεπε να περιμένεις μέχρι τελευταία στιγμή στο σπίτι, μπας και χτυπήσει το τηλέφωνο και ήταν το… πρόσωπο. Τότε μας ενδιέφεραν οι μεγαλύτερες κοπέλες. Που φορούσαν αυτά τα θρυλικά πουκάμισα με τις βάτες και έκαναν τα μαλλιά τους περμανάντ.

wknkeig6

Και αν ήθελες να βρεθείς με κάποιον χωρίς να έχετε συνεννοηθεί από πριν, πήγαινες κάτω από το παράθυρο του και φώναζες. «Μητσοοοοο»! Έβγαινε ο Μήτσος κι αν είχε προλάβει να τελειώσει τα διαβάσματα ερχόταν μαζί στο παιχνίδι. Αν δεν τα είχε τελειώσει, έριχνε έναν τσακωμό, το έσκαγε και ερχόταν. Δεν έπρεπε πρώτα να μιλήσει η μαμά του, με τη μαμά σου να το σκεφτούν, να το εξετάσουν ενδελεχώς και στη συνέχεια να απαντήσουν αρμοδίως. Τα απογεύματα ήταν κλεισμένα για παιχνίδι. Εκτός κι αν ήσουν «απογευματινός» στο σχολείο. Γιατί τότε πολλά σχολεία είχαν και απογευματινή βάρδια. Μία εβδομάδα πρωί. Μια εβδομάδα απόγευμα.

wknkeig13

Και όταν μπαίναμε στο αυτοκίνητο για να πάμε κάπου οικογενειακά, καθόμασταν στα πίσω καθίσματα και στην καλύτερη να βάζαμε ζώνες. Τα παιδικά καθισματάκια ήταν προϊόν… επιστημονικής φαντασίας. Και ο πατέρας κάπνιζε. Θα μου πει κάποιος και ήταν καλά όλα αυτά, δηλαδή; Σίγουρα όχι. Ναι, τα 80s είναι σαφώς μια εποχή που δεν κυριαρχούσε η λογική. Αλλά αφενός επιβιώσαμε και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και αφετέρου η υπερβολική προστατευτικότητα, στα όρια της υστερίας -χωρίς να βγάζω απ’ έξω τον εαυτό μου, ως μπαμπά, πλέον- ποτέ δεν είχε καλά αποτελέσματα. Οι γυάλες, άλλωστε, είναι για τα χρυσόψαρα.

Πηγή Ένα νοσταλγικό και άκρως «ζωντανό» αφήγημα για όσους μεγάλωσαν τη δεκαετία του ’80

Ποιους απέλυσε ο ΣΚΑΙ για χάρη της Τατιάνας Στεφανίδου;

Αρκετά προβλήματα έχει προκαλέσει η παρουσία της Τατιάνας Στεφανίδου στον ΣΚΑΪ.

Η Τατιάνα Στεφανίδου υπέγραψε συμβόλαιο με το κανάλι του Φαλήρου ωστόσο κάποιοι δημοσιογράφοι δεν το δέχτηκαν με τον καλύτερο τρόπο.

Η Τατιάνα Στεφανίδου θα αναλάβει εκπομπή στη ζώνη 12-2 το μεσημέρι, εκεί που μεταδιδόταν η εκπομπή των «Αταίριαστων». Η πολύπειρη παρουσιάστρια θα έχει μικρότερη δημοσιογραφική ομάδα σε σχέση με αυτή που είχε στο προηγούμενο κανάλι που εργαζόταν το Epsilon.

Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα αφού ο ΣΚΑΪ αποφάσισε να στελεχώσει την ομάδα της με δημοσιογράφους εκ των έσω με εκείνους να αρνούνται να συνεργαστούν μαζί της.

Οι εργαζόμενοι θεωρούν ότι δεν είναι αμιγώς ενημερωτική εκπομπή, ενώ θα βγαίνει από τα Studio Alfa στα Μελίσσια και όχι από το Νέο Φάληρο που βρίσκεται ο ΣΚΑΪ.

Όπως αναφέρει η Τίνα Μεσσαροπούλου στην ιστοσελίδα tinapress.gr οι Γεωργία Γαραντζιώτη, Βίκυ Παύλου και Αργύρης Καλογερόπουλος αρνήθηκαν να συνεργαστούν με την Τατιάνα Στεφανίδου.

Ο τελευταίος μάλιστα, σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα απολύθηκε πιθανότατα για να μην υπάρξουν άλλες αρνήσεις.

Μένει να δούμε αν θα υπάρξουν νέες αντιδράσεις από τους δημοσιογράφους, λίγο πριν την έναρξη της νέας τηλεοπτικής σεζόν και την εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου.

Πηγή

Πηγή Ντροπή: Απολύσεις για χάρη Στεφανίδου: Ποιους δημοσιογράφους έδιωξε ο ΣΚΑΙ για χάρη της

Πολλές φορές στη ζωή μας αντιλαμβανόμαστε ότι περιτριγυρζόμαστε από αχάριστους ανθρώπους. Η αίσθηση ότι οι άλλοι είναι αχάριστοι απέναντί μας είναι πραγματικά απεχθής και πολλές φορές μας οδηγεί σε καυγάδες και βαθιά αναστάτωση τόσο με τους άλλους όσο και με τον εαυτό μας.

Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά του αχάριστου ανθρώπου;

Ο αχάριστος άνθρωπος συνεχώς παραπονιέται για τη δουλειά του, το σπίτι του, την πόλη του, την οικονομική του κατάσταση και τη ζωή του. Πάντα θα βρει κάτι άσχημο και δυσάρεστο να εστιάσει την προσοχή του. Πιστεύει πως είναι άτυχος και όλα πάνε άσχημα στη ζωή του. Δεν είναι ποτέ ευχαριστημένος, ούτε ικανοποιημένος γιατί πάντα θα βρει κάτι που να μη του αρέσει ή να του λείπει. Θεωρεί τους γύρω του υπεύθυνους για τη δυστυχία του και πιστεύει πως είναι το θύμα μίας περίστασης όταν κάτι δεν πηγαίνει καλά. Τα συναισθήματα που εκφράζει συνεχώς είναι αρνητικά. Κατά συνέπεια βιώνει χαμηλή ικανοποίηση από τη ζωή του, χαμηλή ποιότητα ζωής, αυξημένα ψυχοσωματικά προβλήματα (πονοκέφαλοι, έλκος, μυαλγίες, σπαστική κολίτιδα, οσφυαλγία) και μεγαλύτερη επιρρέπεια στις σωματικές παθήσεις.

Ας δούμε λοιπόν 3 αποτελεσματικούς τρόπους για να αντιμετωπίσουμε αυτό το είδος ανθρώπου.

1. Μιλήστε τους για τα συναισθήματά σας

Μοιραστείτε μαζί τους το πως σας κάνουν να αισθάνεστε. Το πιο πιθανό βέβαια είναι ότι θα υπεραμυνθών των επιλογών τους και της αυτοέκφρασής τους, γι αυτό δεν υπάρχει λόγος να λογομαχήσετε. Εσείς, το μόνο που κάνετε είναι να τους εκμυστηρεύεστε τα δικά σας συναισθήματα. Όσο λοιπόν κι αν υπερμαυνθούν, η πιθανότητα να αλλάξουν τη στάση τους στο μέλλον, είναι πολύ μεγάλη.

2. Απαιτήστε την ανταπόδοσή τους

Εάν αισθάνεστε ότι οι άλλοι είναι αχάριστοι μαζί σας, τότε το πιο πιθανό είναι οτι νιώθετε πως οι άλλοι δεν κάνουν αρκετά για εσάς, ή δεν νιώθουν έτσι όπως θα θέλατε εσείς να νιώθουν. Επειδή όμως δεν μπορείτε να παρέμβετε στα συναισθήματά τους, αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι να απαιτήσετε ανοικτά αυτό που θέλετε. Εξηγήστε τους δηλαδή ότι δεν είστε δεδομένοι και ότι δεν τους προσφέρετε κάτι ανιδιοτελώς. Και επειδή κανείς δεν μπορεί να βρίσκεται στο μυαλό μας για να κατανοεί πως σκεφτόμαστε, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να ζητήσετε ευθέως αυτό που θα θέλατε ως αντάλλαγμα για όσα τους προσφέρετε.

3. Σταματήστε να προσφέρετε

Είναι απλό, εφόσον προσφέρετε κάτι για το οποίο περιμένετε ένα αντάλλαγμα το οποίο δεν λαμβάνετε, σταματήστε να το προσφέρετε. Το πιο πιθανό είναι ότι θα εκτιμηθεί εκ των υστέρων ή και δεν θα εκτιμηθεί ποτέ. Δεν υπάρχει όμως απολύτως κανένας λόγος να συνεχίσετε να χάνετε την ενέργειά σας. Είναι σαν να δίνετε 2 ευρώ για να αγοράσετε 1 κιλό ροδάκινα και ο μανάβης σας δίνει ένα ή καθόλου ροδάκινα. Για πόσο καιρό θα συνεχίσετε να πληρώνετε; Απλά επισκεφθείτε ένα άλλο μανάβικο…

Τώρα… εάν θέλετε πραγματικά να απαλλαγείτε από τους αχάριστους ανθρώπους και είστε έτοιμοι να διαβάσετε κάποιες σκληρές αλήθειες, διαβάστε και τους υπόλοιπους τρεις τρόπους

1. Αναπτύξτε τη δική σας ευγνωμοσύνη

Εάν παρατηρείτε συχνά ότι περιτριγυρίζεστε από αχάριστους ανθρώπους, τότε είναι πιθανό ότι ούτε κι εσείς έχετε ευγνωμοσύνη. Διότι πολύ απλά όταν βρισκόσαστε στο συναίσθημα της ευγνωμοσύνης, είστε ανίκανοι να διακρίνετε συχνά την αχαριστία. Άρα, το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να καλλιεργήσετε τη δική σας ευγνωμοσύνη για όσα καλά έχετε στη ζωή σας και πάνω απ’ όλα για αυτό που είστε. Θα παρατηρήσετε ότι ως εκ θαύματος, καθώς θα αυξάνεται η δική σας ευγνωμοσύνη, θα συμβαίνει το ίδιο και στους άλλους. Δοκιμάστε το και θα εκπλαγείτε.

2. Ξεκαθαρίστε την ιδιοτέλεια ή την ανιδιοτέλεια της προσφοράς σας

Το να ζητάτε αντάλλαγμα για αυτό που προσφέρετε είναι απόλυτα λογικό και θεμιτό. Το να ζητάτε αντάλλαγμα για κάτι που το προσφέρεται με το περιτύλιγμα της ανιδιοτελούς αγάπης όμως δεν είναι ούτε λογικό, ούτε θεμιτό. Η ανιδιοτελής προσφορά είναι πραγματικά πολύ σπάνια. Σε όλους μας αρέσει να είμαστε ως έναν βαθμό “Μητέρα Τερέζα”, αλλά κάποια στιγμή χρειάζεται πραγματικά να αναρωτηθείτε… Θέλετε να είστε “Μητέρα Τερέζα” ή απλά εσείς; Όποια κι αν είναι η απάντηση είναι εξίσου σεβαστή, όμως θα πρέπει αυτό να είναι ξεκάθαρο και μέσα σας και στους άλλους. Είναι γεγονός ότι κανένας άνθρωπος δεν πιστεύει ότι είναι αχάριστος, αλλά λίγο πολύ, όλοι είμαστε ως έναν βαθμό. Εάν η προσφορά σας είναι ανιδιοτελής, τότε δεν σας αφορά τι σκέφτεται και πράττει ο άλλος. Εάν η προσφορά σας έχει σκοπό το αντάλλαγμα, τότε θα πρέπει να το αξιώσετε και να το διεκδικήσετε ή πιο απλά να το θέσετε ως προϋπόθεση. Οι ανθρώπινες σχέσεις θα ήταν πραγματικά πολύ καλύτερες εάν είμαστε ειλικρινείς, ξεκάθαροι και απλά ζητούσαμε αυτό που θέλουμε από τους άλλους, αντί να περιμένουμε να το σκεφτούν οι άλλοι για εμάς.

3. Αγαπήστε τον εαυτό σας

Κάθε φορά που αισθάνεστε ότι κάποιος σας φέρεται αχάριστα, αναπτύσσονται διάφορα αρνητικά συναισθήματα μέσα σας, όπως θυμός, απογοήτευση και άλλα. Όμως υπάρχει μια μαγική ερώτηση που μπορείτε να κάνετε στον εαυτό σας, η οποία θα σας κάνει να δείτε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση: “Τι δεν μου προσφέρει αυτός ο άνθρωπος που θα μπορούσα να το προσφέρω εγώ στον εαυτό μου και δεν το κάνω;” Εάν κάνετε αυτή την ερώτηση με ειλικρίνεια στον εαυτό σας, θα λάβετε κάποιες καταιγιστικές απαντήσεις που θα αλλάξουν για πάντα τη ζωή σας. Η συντριπτική πλειοψηφία των πραγμάτων που περιμένουμε από τους άλλους, είναι αυτά τα οποία δεν δίνουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας.

[true.gr]

Πηγή 6 πολύτιμες συμβουλές για να αντιμετωπίσετε τους αχάριστους ανθρώπους

Η ιστορία του 13χρονου μικρού Τρέντον ΜαΚίνλεϊ είναι πραγματικά απίστευτη.

Αποδεικνύει για μία ακόμη φορά ότι η ζωή δεν σταματά στον θάνατο και ότι κύριος της ζωής είναι μόνο ο Θεός. Ο μικρός βεβαιώνει ότι, όσο ήταν αναίσθητος, ήταν στον παράδεισο.

Το 13χρονο παιδί είχε υποστεί βαρύ εγκεφαλικό τραύμα, όταν η ρυμούλκα του αυτοκινήτου αναποδογύρισε και τον χτύπησε στο κεφάλι. Υπέστη επτά κρανιακά κατάγματα.

Στο νοσοκομείο υποβλήθηκε σε πολλές κρανιοτομές, εμφάνισε νεφρική ανεπάρκεια και υπέστη καρδιακή προσβολή.

Κάποια στιγμή, σύμφωνα με την μητέρα του, ο Τρέντον υπέστη ανακοπή πάνω στο χειρουργικό τραπέζι και επί 15 λεπτά η καρδιά του δεν λειτουργούσε. Έπειτα από αυτό οι γιατροί της είπαν ότι ο γιος της «δεν θα ξαναείναι ποτέ όπως πριν».

Τελικά οι γιατροί ενημέρωσαν τους γονείς του Τρέντον ότι ο γιος τους δεν θα συνερχόταν και ότι τα όργανά του ήταν συμβατά με πέντε παιδιών που χρειάζονταν επειγόντως μεταμόσχευση. Εκείνοι συμφώνησαν να υπογράψουν τα έγγραφα για τη δωρεά οργάνων.

«Δεχτήκαμε κι αυτό σήμαινε ότι θα συνέχιζαν να κρατούν μηχανικά στη ζωή τον Τρέντον ώστε να προετοιμάσουν τα όργανά του για τη δωρεά». «Την επόμενη μέρα ήταν προγραμματισμένο να υποβληθεί στο τελευταίο εγκεφαλογράφημα για να ανακοινωθεί η ώρα θανάτου του», εξηγεί η μητέρα του.

Και τότε άλλαξαν όλα. Μια ημέρα πριν τον αποσυνδέσουν από τη μηχανική υποστήριξη, ο μικρός έδωσε σημάδια επαφής με το περιβάλλον.«Ξαφνικά επανήλθαν οι ζωτικές λειτουργίες του και ματαιώθηκε η εξέταση».

Ο Τρέντον εξακολουθεί να έχει πόνους και να παθαίνει σπασμούς και θα χρειαστεί και νέα χειρουργική επέμβαση για την αποκατάσταση του μισού του κρανίου. Ωστόσο, περπατάει, μιλάει, ενώ διαβάζει και κάνει και ασκήσεις μαθηματικών, λέει η μητέρα του, που κάνει λόγο για «θαύμα».

Το παιδί είπε ότι νόμιζε πως είναι στον παράδεισο όσο ήταν αναίσθητος. «Βρισκόμουν σε έναν αγρό και περπατούσα. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση πέραν του Θεού». Η οικογένειά του τώρα προσπαθεί να συγκεντρώσει χρήματα μέσω του Facebook για να μπορέσει να καλύψει τις νέες ιατρικές του δαπάνες.

Πηγή Ο 13χρονος που επέστρεψε από τον Παράδεισο ενώ ήταν κλινικά νεκρός