23 May, 2019
Home / Lifestyle (Page 281)

Η Μαριάννα Τόλη έγινε σχετικά αργά μητέρα και όπως είχε αποκαλύψει σε μία από τις τελευταίες της συνεντεύξεις, ήταν επιλογή της να κάνει μόνο ένα παιδί.

Η ίδια είχε πει σε συνέντευξή της στο Λοιπόν το 2017:

«Παρ» όλη την αγάπη που έχω στα παιδιά, αποφάσισα να κάνω μόνο ένα παιδί, γιατί αυτό το δώρο ήρθε αργά στη ζωή μου. Ο γιος μου τώρα είναι 21 ετών. Πολλοί με ρωτούν αν είναι καλλιτέχνης. Είναι αμαρτία να επεμβαίνεις στις επιθυμίες των άλλων κι έτσι δεν έκανα τίποτα για να ακολουθήσει τα χνάρια μου. Έμαθε μουσική, κιθάρα, αλλά δεν του αρέσουν τα φώτα και για αυτό δεν επεμβαίνω. Προσπαθώ, γενικότερα, να μην επεμβαίνω στις επιθυμίες των άλλων. Και να ήθελα, δύσκολα αλλάζεις σε κάποιον την πορεία που θέλει να χαράξει»

Όταν ρωτήθηκε αν ζητά τη γνώμη του γιου της η ίδια είπε: «Ασφαλώς και τη ζητάω. Από μικρός ήταν ώριμο και σοφό παιδί. Τώρα που μεγάλωσε δεν εκφράζεται τόσο. Τα παιδιά είναι σοφά όταν γεννιούνται, τα ξέρουν όλα, μετά αρχίζουν και… πέφτουν σε μια λήθη. Δυστυχώς, το Ίντερνετ δεν βοηθάει τα παιδιά μας να μάθουν τον εαυτό τους και το διπλανό τους. Στην εποχή μας, κάναμε πραγματικές ανθρώπινες και φιλικές σχέσεις. Δεν ξέραμε κάτι άλλο. Τελευταία, έχω μία τρομερή νοσταλγία για το παρελθόν και το λέω με συγκίνηση. Παρόλο που δεν βυθίζομαι σ» αυτό, καθώς το τώρα έχει σημασία, δεν μπορώ να κρύψω ότι η εποχή που μεγάλωσα ήταν υπέροχη, επειδή δεν είχαμε διαφθαρεί. Βία δεν υπήρχε, κι αν υπήρχε, δεν τη μαθαίναμε. Ήταν σημαντικό να φλερτάρεις, να πιάνεις το χέρι ενός ανθρώπου, να είσαι μέσα στην οικογένεια, να νιώθεις ένα φίλο. Αυτά λείπουν από τα νέα παιδιά. Νοσταλγώ το παρελθόν, γιατί η κάθε μας μέρα ήταν σαν να τη ζούσαμε για πρώτη φορά. Είμαστε οι εξερευνητές της ίδιας μας της ζωής».

Πηγή Μαριάννα Τόλη: Σε μία από τις τελευταίες συνεντεύξεις της μιλούσε με λατρεία για τον μοναχογιό της!

Πέρασε περίπου 1 χρόνος από τότε που διαγνώστηκα με καρκίνο του μαστού. Ο δικός μου, για να σας θυμίσω κάποια πράγματα που αφορούν την περίπτωσή μου, ήταν καρκίνος κύησης γιατί ήμουν έγκυος και θήλαζα ταυτόχρονα.

Το μόνο που σκεφτόμουν τότε, ήταν αν θα προλάβω να δω τα κορίτσια μου να μεγαλώνουν! Τώρα η σκέψη αυτή είναι παρελθόν, γιατί είμαι υγιέστατη πλέον αλλά και γιατί ξέρω πως ακόμη και αν ξανασυμβει κάτι παρόμοιο, θα πολεμήσω το ίδιο δυνατά όπως και τότε!

Γιατί ας μη γελιομαστε! Όποιος νίκησε το θηρίο που λέγεται καρκίνος, το μόνο που σκέφτεται είναι να ξανακερδισει πίσω όλες εκείνες τις στιγμές που του έκλεψαν.

Πάει παρακάτω, πιο δυνατός και πιο ώριμος. Μαθαίνεις να αγαπάς από την αρχή, το πρώτο φως που μπαίνει απο τις γριλιες το πρωί, το αεράκι που σου ανακατεύει τα μαλλιά, τις μυρωδιές που μαρτυρουν οτι είσαι εδώ και θα είσαι για πολλά χρόνια ακόμη!

Μπορώ να φωνάξω πλέον πως: Είμαι η Κλεοπάτρα και είμαι ΚΑΛΑ πλέον!

Η ζωή είναι ωραία! Ξέρω ότι θα ακουστεί τετρημενο, αλλά για όλους εμάς και τις οικογένειές μας, που περάσαμε αυτό το Γολγοθά, είναι η τελική δικαίωση.Οι κόποι μας δεν πήγαν χαμένοι!

Ήδη φεύγουν και τα τελευταία σημάδια από το βασανισμένο μου κορμί, που μαρτυρούσαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά! Τα μαλλιά βγήκαν πιο δυνατά από ποτέ, οι ουλές στο στήθος μου ίσα που φαίνονται, η διάθεσή μου ανεβαίνει σιγά σιγά, ο ύπνος με ζορίζει λίγο αλλά που θα πάει θα περάσει και αυτό!

Το σημάδι εκείνο της ψυχής όμως, που χαράχθηκε βαθιά μέσα μου, ο χαμός του μωρού μου, θα με στοιχειώνει για πάντα.Δεν έχει περάσει μια μέρα που να μην το σκεφτώ. Δεν έχει περάσει μια μέρα που να μην κλάψω πίκρα γι’αυτη μου την άδικη απώλεια. Δεν έχει περάσει μια μέρα που να μην αναρωτηθώ αν έπραξα σωστά. Και μπορεί να ήταν το 3ο μου μωρό, αλλά σε αυτούς που θα πουν ή είπαν:»Έλα μωρέ, έχεις άλλα δύο «να πω πως ο πόνος για τον χαμό ενός παιδιού, είτε αυτό είναι πρώτο, τρίτο ή δέκατο είναι ο ίδιος και μόνο αν είσαι τελείως αναίσθητος το ξεπερνάς.

Ο άδικος θάνατος μιας αθώας ψυχής, πάντα θα στοιχειώνει! Το μόνο που με παρηγορεί λίγο, είναι ότι όταν συναντήσω και γω με τη σειρά μου το Δημιουργό μας, ίσως με λυπηθεί και αγκαλιάσω το μωράκι μου ένα δευτερόλεπτο.

Η ζωή λοιπόν συνεχίζεται, με ή χωρίς στήθος, με ή χωρίς μαλλιά,αλλά με Περηφάνια για τον εαυτό μου, που υπερπηδησε όλα τα εμπόδια και στάθηκε ξανά στα πόδια του. Ευχαριστώ το Θεό που μου έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία, τον άντρα μου Άγγελο, που μου σταθηκε σαν φύλακας άγγελος με την αγάπη και τη στήριξή του, τους γονείς μου και τον αδερφούλη μου με το Μαρακι του, που δεν έφυγαν από δίπλα μου και ας μένουν μακριά!

Τέλος τους λίγους φίλους που απέμειναν από τους παλιούς και τις καινούργιες φίλες που έκανα στα κρεβάτια των χημειοθεραπειων κ μας συνδέει πραγματική αγάπη!

Σας ευχαριστώ και σας αγαπώ!

Πηγή Η Κλεοπάτρα νίκησε τον καρκίνο και έκανε τα πιο χαρούμενα Χριστούγεννα

Μία φοιτήτρια σκέφτηκε έναν έξυπνο τρόπο για να βρει σπίτι στην ακριβή αγορά του Λονδίνου – μετακομίζοντας με μία 95χρονη συνταξιούχο.

Από τότε που ξεκίνησε το μεταπτυχιακό της, η 27χρονη Alexandra Knox από το Newcastle, πληρώνει 220€ το μήνα αφότου έφυγε από τις φοιτητικές εστίες για να μετακομίσει με την Florence Smith – και οι δυο τους έχουν γίνει πλέον οι καλύτερες φίλες.

Ακριβώς όπως με τους συμφοιτητές της, η Alexandra διαχώρισε τις δουλειές του σπιτιού με την συγκάτοικό της, ενώ μοιράζονται όλα τα έξοδα του σπιτιού τους.

Τα χρόνια που τις χωρίζουν είναι 68 κι αυτό τις κάνει τις συγκατοίκους με τη μεγαλύτερη διαφορά ηλικίας στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Για να αποφύγει τη μοναξιά, η χήρα Florence δέχθηκε πριν από δέκα χρόνια να μοιραστεί το σπίτι της με την οργάνωση Homeshare, η οποία στη συνέχεια το πρότεινε στην Alexandra.

Οι συγκάτοικοι είπαν ότι ‘τα βρήκαν αμέσως’ και περνούν πολύ χρόνο μαζί, παρά το γεγονός ότι πρέπει να εξηγούν τη ζωή τους σε όλους όσους συναντούν.

Και μπορεί οι νέοι συνήθως να νυχτοπερπατάνε, στην περίπτωσή τους, η Florence είναι αυτή που γυρνάει αργά στο σπίτι!

Η Alexandra, φοιτήτρια στο Ινστιτούτο Τεχνών του Λονδίνου, δήλωσε: “Ήμουν πολύ αμήχανη όταν συναντηθήκαμε για πρώτη φορά, αλλά τα πήγαμε πολύ καλά.”

“Η Florence είναι αστεία και χαίρομαι να μιλάω μαζί της. Έχουμε γίνει φίλες.”

“Βλέπουμε μαζί τηλεόραση, τα λέμε πίνοντας τσάι, συμμαζεύουμε το σπίτι, η σχέση μας δεν διαφέρει απ’ αυτή που θα είχα αν έμενα με μία συμφοιτήτριά μου.”

“Και φαίνεται να βγαίνει περισσότερο από μένα!”

Ο Florence είπε: “Μερικοί άνθρωποι μπορεί να αισθάνονται λίγο ανήσυχοι όταν έχουν ένα νεότερο άτομο να ζει στο σπίτι τους, αλλά η Alexandra είναι υπέροχη.”

“Θα την αποκαλούσα στενή μου φίλη. Μιλάμε για όλα, όπως θα ήθελα και με τις άλλες φίλες μου.”

“Είναι λίγο περίεργο αν σκεφτείς ότι ήμουν ήδη 67 ετών όταν γεννήθηκε η συγκάτοικός μου, αλλά δεν με ενοχλεί καθόλου.”

“Έχω πει στους φίλους μου για αυτό, και κάποιοι από αυτούς νομίζουν ότι είναι λίγο παράξενο… Όσο περισσότερο μας βλέπουν, τόσο περισσότερο θεωρούν ότι αυτή η συγκατοίκηση είναι μια πολύ καλή ιδέα.”

Η Florence, ζει στο σπίτι της στο Νότιο Λονδίνο για πάνω από 50 χρόνια.

Έμενε εκεί με το σύζυγό της, Dan, ο οποίος πέθανε πριν από 20 χρόνια.

Από τότε που σταμάτησε την εργασία της ως κοινωνική λειτουργός σε ηλικία 70 ετών, έμεινε μόνη της.

Η Florence είπε: “Η συγκατοίκηση είναι μια θαυμάσια ιδέα. Η μοναξιά είναι φρικτή.”

“Ένας άλλος άνθρωπος μέσα στο σπίτι κάνει μεγάλη διαφορά.”

“Και το πιο σημαντικό είναι να έχεις κάποιον να μιλήσεις κατά τη διάρκεια της ημέρας.”

“Είναι ωραίο να μοιράζεσαι πράγματα με άλλους ανθρώπους.”

“Μου αρέσει να συνεχίζω να δουλεύω, κι έτσι μαγειρεύω, καθαρίζω, ψωνίζω και βγαίνω έξω και συναντώ φίλες μου, αλλά είναι ωραίο να βάζει κάποιος το κλειδί στην πόρτα το βράδυ και να σε βοηθάει στις πιο δύσκολες δουλειές.”

Η Alexandra αρχικά «τρομοκρατήθηκε» από την ιδέα να μετακομίσει στο Λονδίνο και να ζήσει με ένα μεγαλύτερο σε ηλικία άτομο.

Αλλά υποστηρίζει ότι η συγκατοίκηση αυτή έχει κάνει την εμπειρία της στην πρωτεύουσα πολύ καλύτερη, και πως αυτός ήταν ένας πολύ καλός τρόπος για να μειώσει το υψηλό κόστος του ενοικίου.

Η Alexandra είπε: “Πριν συναντήσω τη Florence, ήμουν απόλυτα τρομοκρατημένη. Δεν έμοιαζε το πιο φυσιολογικό πράγμα που πήγαινα να κάνω το να μείνω με ένα ηλικιωμένο άτομο.”

“Αλλά τώρα νιώθω πολύ καλά. Οι άνθρωποι παραξενεύονται μερικές φορές όταν βλέπουν ότι ζεις με κάποιον που είναι 95 χρονών και δεν είναι συγγενής σου, αλλά εγώ νιώθω σαν να είμαι με μία οικογενειακή φίλη.”

“Το κόστος ενοικίασης ενός σπιτιού στο Λονδίνο είναι επίσης πολύ υψηλό, αλλά με τη Florence η ζωή εδώ είναι πιο προσιτή.”

Το HomeShare είναι ένα πρόγραμμα που βρίσκει σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, τα οποία θέλουν μια συντροφιά στο σπίτι τους, νεότερα άτομα που χρειάζονται σπίτι να μείνουν, ενώ διενεργεί ελέγχους πριν το νεαρό άτομο μετακομίσει στο σπίτι του ηλικιωμένου.

Ο Florence και η Alexandra είναι δύο από τα 300 άτομα που συμμετέχουν σήμερα στο πρόγραμμα. Σύμφωνα με το HomeShare, οι δυο τους έχουν τη μεγαλύτερη διαφορά ηλικίας από οποιοδήποτε ζεύγος που συμμετέχει στο πρόγραμμα.

Πηγή 27χρονη φοιτήτρια συγκατοίκησε με 95χρονη για να πληρώνει μικρότερο ενοίκιο και η ηλικιωμένη να μην αισθάνεται μόνη

Μπερδευτήκατε ε; Η αλήθεια είναι πως σπάνια δίνουμε σημασία στις ακούσιες γκριμάτσες του προσώπου μας κι έτσι άλλη είναι η εικόνα που βλέπουμε στον καθρέφτη πριν φύγουμε από το σπίτι και άλλη αυτή που βλέπουν οι γύρω μας.

Ειδικότερα όμως, είναι εκπληκτικό πως μια πανέμορφη κοπέλα μπορεί να μεταμορφωθεί μέσα σε δευτερόλεπτα σε ασχημόπαπο! Ή μήπως συμβαίνει το αντίθετο;

Τα πλούσια χείλη και ένα πρόσωπο με ωραίες γωνίες δεν αναφέρεται απαραίτητα σε πλαστικό χειρουργό, αυτό το αποτέλεσμα μπορεί να επιτευχθεί και με επιδέξιο μακιγιάζ. Κάποιοι μακιγιέρ μαθαίνουν να κάνουν θαύματα μέσω της τέχνης τους και εμείς δε θα μπορούσαμε να μείνουμε αδιάφοροι. Δείτε μερικές απίστευτες μεταμορφώσεις, που έγινε μόνο με καλλυντικά, πινέλα και ταλέντο.

Πηγή Κούκλα στο Facebook και άλλη από κοντά: 25 τρανταχτά παραδείγματα που αποδεικνύουν πως οι φωτό προφίλ είναι απάτη

Η Κάτια Ζυγούλη φορώντας ένα κοντό φόρεμα και απέξω μια μάλλινη ζακέτα πόζαρε καθισμένη στο χαλί του σαλονιού της δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Μετά από τέσσερις εγκυμοσύνες διατηρεί μία καλλίγραμμη σιλουέτα και τίποτα στο σώμα της δεν «μαρτυρά» ότι έκανε τέσσερα παιδιά. Το πρώην μοντέλο «ανέβασε» τη φωτογραφία στην προσωπική της σελίδα στο instagram στέλνοντας χρόνια πολλά στους διαδικτυακούς της φίλους.

Ο Σάκης Ρουβάς δήλωσε πρόσφατα για τη σύζυγό του: «Η Κάτια ήταν ο έρωτας που ήρθε και τα ισοπέδωσε όλα. Ήταν ένας έρωτας ολοκληρωτικός. Και οι αλλαγές έγιναν μόνες τους. Το ότι δεν είσαι ευτυχισμένος δεν έχει να κάνει απαραίτητα με το τι σου λείπει. Δεν θέλω να το γενικεύσω, θα σου μιλήσω για τον εαυτό μου. Πολλές φορές δεν νιώθεις ευτυχισμένος γιατί η σύμβαση στο μυαλό σου δεν σου επιτρέπει να είσαι. Συνήθως όλο αυτό συμβαίνει υποσυνείδητα και έχει να κάνει με δικά μας βιώματα, με τον τρόπο που έχουμε μεγαλώσει. Έχει να κάνει με το αν βαθιά μέσα μας πιστεύουμε ότι αξίζουμε να είμαστε ευτυχισμένοι ή όχι, αν πιστεύουμε ότι αξίζουμε να μας αγαπούν ή όχι».

Πηγή Κάτια Ζυγούλη: Με σ*ξι εμφάνιση πόζαρε στο σαλόνι της δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο

Πέθανε η πασίγνωστη ηθοποιός, Μαριάννα Τόλη, έπειτα από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο.

Σαν κεραυνός…έπεσε πριν από λίγο η τραγική είδηση του θανάτου της Μαριάννας Τόλη.

Ολοι την θυμόμαστε από την συμμετοχή της το 1977 στη Γιουροβίζιον με το «Μάθημα Σολφέζ» του Γιώργου Χατζηνάσιου.
Τα τελευταία χρόνια είχε αφοσιώσει την ζωή της στα παιδιά και το παιδικό θέατρο.  Λάτρευε την ψυχολογία και πήρε το δίπλωμά της σε μεγάλη ηλικία.

12107940 538673492948248 7060647234459727330 n

Η Μαριάννα Τόλη σπούδασε ιστορία της Τέχνης στο πανεπιστήμιο του Κεντάκι στην Αμερική και κλασικό και μοντέρνο χορό στο Λονδίνο.

Στην Ελλάδα ακολούθησε κλασικό τραγούδι και τέλειωσε τη δραματική σχολή του Εθνικού. Από εκεί άρχισε την καριέρα της συμμετέχοντας στη «Λυσιστράτη» στην Επίδαυρο.
marianna image old H 1080x675

Έπαιξε σε πολλά μιούζικαλ, όπως στα «Άννυ», «Ίρμα», «Σικάγο». Υπήρξε η αντικαταστάτρια της Αλίκης Βουγιουκλάκη στο «Εβίτα», ενώ πρωταγωνίστησε στις ταινίες «Γλυκιά ζωή» του Μιχάλη Κακογιάννη και «Ρόδινα ακρογιάλια» του Ευθύμιου Χατζή.
Την περίοδο 2001-2003 ήταν διευθύντρια στο Παιδικό Στέκι του Εθνικού, ενώ το 2005 πρωταγωνίστησε σε παγκόσμια πρώτη στο έργο του Tennessee Williams «Η κυρία Στόουν».

Για τρία χρόνια επίσης είχε εκπομπή στη ΝΕΤ με τίτλο «Μουσικές Μεταμφιέσεις». Επιπλέον, έχει μεταφράσει βιβλία και έχει γράψει αμέτρητους στίχους για τα παιδικά έργα που έχει ανεβάσει.

Η γνωστή ηθοποιός έφυγε από τη ζωή μετά από μία μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο.

15403042 591767501030430 1720951340 n

Όπως αναφέρουν πληροφορίες η κηδεία της θα γίνει τη Δευτέρα.

Σοκαρισμένοι οι άνθρωποι που την ήξεραν, άρχισαν ήδη να την αποχαιρετούν μέσα από το facebook.

Συγκλονισμένη η Σεμίνα Διγενή γράφει στο λογαριασμό της:

Capture

Πηγή Πέθανε η Μαριάννα Τόλη

Αριστερά ο αμήχανος αδερφός, δεξιά η μικρή του αδερφούλα που χορεύει twerk.

Υπάρχουμε κι εμείς που γεννηθήκαμε με την ευχή και την κατάρα να έχουμε αδερφή ή αδερφές, μικρότερες ή μεγαλύτερες δεν έχει σημασία, ειδικά αν από την κοιλιά της ίδιας μας της μάνας βγήκανε κάπως πιο ξεβγαλμένες από εμάς. Και έρχεται εκείνη η κούφια ώρα, που αυτό το συμπέρασμα, καλούμεθα να το βιώσουμε, να το αντιμετωπίσουμε και να το μοιραστούμε από κοντά, μαζί της, με τις φίλες της κι ακόμα χειρότερα, με τους κολλητούς μας. Πόση ντροπή Θεέ μου;

[Καμία απάντηση]

Ας απαντήσουμε εμείς. Τόση, όση ένιωσε ο τυπάς του παρακάτω βίντεο που είχε την ατυχία να βρεθεί στον ίδιο χώρο με την αδερφή του, η οποία θεώρησε σώφρον να ανέβει στην καρότσα ενός φορτηγού και να κάνει επίδειξη του κοντού της τζιν σορτς με ορισμένες καυτές χορευτικές κινήσεις twerk. Καυτές για όλον τον κόσμο, εκτός από τον δύσμοιρο τον αδελφούλη της που στεκόταν αμήχανος σε μια γωνιά και κοιτούσε, εκλιπαρώντας την (όσο αυταρχικά του επέτρεπε ο αντρικός και αδελφικός του εγωισμός) να τσακιστεί και να κατέβει.

Κάποτε την εκλιπαρούσε να κατέβει από το αυτοκινητάκι του λούνα παρκ για να ανέβει εκείνος, τώρα… Bρε πώς αλλάξαν οι καιροί…

Μόνο αλληλεγγύη για τον ΑΔΕΡΦΟ μας, αδερφό της κοπελιάς.

Για σένα που έχεις αδερφή, το παρακάτω βίντεο ΠΟΤΕ να μη σε βρει:

Πηγή Νεαρός βλέπει την αδερφή του να χορεύει ημίγυμνη και η ματιά του τα λέει ΟΛΑ

Σε ένα αιγαιοπελαγίτικο νησί ζούσε προ ετών ένας ιερέας ευλαβέστατος. Η ψυχούλα του ήταν γεμάτη στοργή για το ποίμνιό του και ειδικά για τους πονεμένους. Έφτασε ωστόσο η μέρα που δοκιμάστηκε κι εκείνος και πόνεσε πολύ.

Η κόρη του, μια υπέροχη κοπέλα, είχε παντρευτεί πρόσφατα μ’ ένα νοικοκυρεμένο παληκάρι. Έφτασε, λοιπόν, ο καιρός να φέρει στον κόσμο το πρώτο παιδάκι της. Κατά τον τοκετό όμως, πέθανε! Πήγε Μάρτυρας να συναντήσει τον Πλάστη της, αφήνοντας πολύ πόνο πίσω της.

Ο ιερέας πατέρας της πόνεσε κι αυτός πολύ στο χωρισμό, αλλά με ακλόνητη Πίστη στο Θεό πρόσφερε δοξολογία στο άγιο όνομά Του. Την αγάπη του δε, για την θυγατέρα του εξέφραζε με θερμές προσευχές για την ψυχή της και με κρυφές ελεημοσύνες.

Ο ιερέας είχε έναν αδελφό καπετάνιο που, απόμαχος πια της θάλασσας, είχε γίνει στεριανός για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του. Είχε δημιουργήσει περιουσία κι απολάμβανε πλέον τους κόπους του. Δυστυχώς όμως ήταν σχεδόν άπιστος, παρ’ όλο που είχε καλή καρδιά. Τα βραδάκια, όταν μαζεύονταν στο φιλόξενο σπίτι του παπά μαζί με μερικούς φίλους, κάποιους αγαθούς νησιώτες που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στην εκκλησία, έπιναν το ζεστό τους φασκόμηλο και κουβέντιαζαν. Ο καπετάνιος ένα βράδυ ειρωνεύτηκε τον ιερέα και του είπε:

– Σιγά καημένε παπά, μην υπάρχει άλλη ζωή και σε βλέπει η κόρη σου τι λέμε και τι κάνουμε!

Ο ιερέας με πραότητα προσπάθησε να τον βοηθήσει ν’ αποβάλει την απιστία, γιατί ήξερε πως κατά βάθος υπέφερε η ψυχή του μέσα στη θανατερή παγωνιά της. Εκείνος όμως δε φάνηκε να επηρεάζεται.

Ένα βράδυ, λοιπόν, ο ιερέας βλέπει τη θυγατέρα του στον ύπνο του. Ήταν ολόφωτη. Λευκοντυμένη, χαρούμενη, και του λέει: “Πατέρα, σ’ ευχαριστώ για όλα. Για την αγάπη σου, τις προσευχές σου, και τις ελεημοσύνες που κάνεις για την ψυχή μου. Πες, σε παρακαλώ, και στον θείο μου (τον καπετάνιο) ότι τον ευχαριστώ για το ψάρι που μούστειλε!”.

Αυτά είπε κι ενώ χαμογελούσε αγγελικά, τόνειρο έσβησε…

Ο ιερέας , όταν σηκώθηκε το πρωί, αισθανόταν μεγάλη χαρά και συγκίνηση.

Το βράδυ διηγήθηκε τόνειρο στη συντροφιά. Όλοι συγκινήθηκαν, μόνο ο καπετάνιος κοιτούσε δύσπιστα τον αδελφό του. Όταν όμως του είπε ότι η ανιψιά του τον ευχαριστεί για το ψάρι που της έστειλε, κι ότι δεν μπορεί να εξηγήσει αυτά τα λόγια της, ο καπετάνιος τινάχθηκε όρθιος. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα και τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν. Απ’ το στόμα του βγήκε η κρυφή Πίστη της καρδιάς του:

– “Θεέ μου!”, ψιθύρισε και μια κοίταζε τον ένα και μια τον άλλον σαστισμένος.

Όλοι τον ρώτησαν τι συνέβαινε. Γιατί τόση ταραχή, γιατί τόση συγκίνηση; Εκείνος, όταν συνήλθε κάπως, ξανακάθησε στην καρέκλα του και χωρίς να εμποδίζει τα δάκρυά του να τρέχουν στο ηλιοψημένο πρόσωπό του, τους είπε με ταπεινή φωνή:

– “Ναι, είναι αλήθεια, ζουν οι ψυχές και μας βλέπουν! Ανήμερα στην κηδεία της ετοιμαζόμουν να κατέβω στην εκκλησία, όπου θα την διαβάζατε. Είχα πολύ πόνο μέσα μου. Το ξέρεις, παπά, πόσο αγαπούσα αυτή τη θυγατέρα σου. Ήταν πάντα άγγελος…

Εκείνη τη στιγμή έφθασε ένας φίλος μου ψαράς κάτω απ’ τον πέρα γιαλό. Τούχα πει πως, όταν έπιανε καλό ψάρι να μου τό φερνε κι εγώ θα το πλήρωνα όσο-όσο.

Εκείνη όμως τη στιγμή με νευρίασε η παρουσία του, καθώς κρατούσε το ροφό κρεμασμένο στο πλάι του. Του είπα λοιπόν απότομα:

– Δε θέλω ψάρια σήμερα, δεν θέλω τίποτε. Σήμερα κηδεύω την ανιψιά μου!

Ο άνθρωπος όταν τάκουσε πάγωσε και με κοίταζε αμίλητος. Τον λυπήθηκα και του είπα:

– Όμως, να, στο πληρώνω και συ δώστο σε κανένα φτωχό για την ψυχή της!

Εκείνος έλαβε τα χρήματα, με συλλυπήθηκε και έφυγε γρήγορα. Το εν λόγω συμβάν δεν το είπα σε κανέναν και το είχα ξεχάσει. Αλλά η ψυχούλα της δεν το ξέχασε και μούστειλε τις ευχαριστίες της”, είπε και σκούπισε με την ανάστροφη του χεριού του τα δάκρυά του. Μετά χαμογέλασε γλυκά, μα τόσο γλυκά! Μέσα σ’ αυτό το χαριτωμένο χαμόγελο ο ιερέας διέκρινε το γλυκοχάραμα της αναγεννημένης Πίστεώς του. Η νύχτα της απιστίας έφυγε…

– “Δοξασμένο τόνομά Σου Πολυέλεε Κύριε”, ψιθύρισε ο ιερέας κα τον αγκάλιασε με το βλέμμα του…

Πηγή Οι ψυχές ζουν και μας βλέπουν από ψηλά

Έκανε κρύο φοβερό, έπεφτε χιόνι πυκνό και είχε αρχίσει να νυχτώνει· το βράδυ, το τελευταίο βράδυ του χρόνου, πλησίαζε. 

Αλλά παρά το κρύο και το σκοτάδι, ένα φτωχό κοριτσάκι, ξεσκούφωτο και ξυπόλυτο, γύριζε στους δρόμους. Όταν έφυγε από το σπίτι της φορούσε παντόφλες, αλλά ήτανε πολύ μεγάλες – αφού ανήκαν στη μητέρα της – και της έφυγαν από τα ποδαράκια κάποια στιγμή που διέσχιζε τρέχοντας το δρόμο για ν’ αποφύγει δυο άμαξες. Η μία παντόφλα χάθηκε, την άλλη την άρπαξε ένα παιδί που ήθελε να την κάνει κούνια για την κούκλα του.

Έτσι λοιπόν το κοριτσάκι περπατούσε ξυπόλυτο και τα πόδια του είχανε μελανιάσει από το κρύο. Κρατούσε ένα ματσάκι σπίρτα στο χέρι, και στην τσέπη τής φθαρμένης της ποδιάς είχε κι άλλα. Κανένας δεν είχε αγοράσει ούτ’ ένα σπίρτο όλη την ημέρα, κανένας δεν της είχε δώσει μια δεκάρα. Έτρεμε από το κρύο και την πείνα καθώς σερνόταν εδώ και εκεί – προσωποποίηση της δυστυχίας – το κακόμοιρο το κοριτσάκι.

Νιφάδες χιονιού κάθονταν στα μακριά, ξανθά μαλλιά της, που έπεφταν χυτά σε μπούκλες ως τους ώμους της· αλλά η μικρή δεν σκεφτότανε ούτε την ομορφιά της ούτε το κρύο. Σε όλα τα παράθυρα έλαμπαν φώτα κι η μυρωδιά της ψητής χήνας έβγαινε από μερικά σπίτια: ήτανε παραμονή Πρωτοχρονιάς, κι αυτό μόνο σκεφτότανε το κοριτσάκι.

Σε μια γωνία που σχημάτιζαν δυο σπίτια, επειδή το ένα προεξείχε από το άλλο, το κοριτσάκι κάθισε και ζάρωσε τα ποδαράκια του όσο γινόταν πιο σφιχτά, όμως δεν μπορούσε να τα ζεστάνει. Δεν τολμούσε να γυρίσει στο σπίτι, γιατί δεν είχε πουλήσει ούτε ένα σπίρτο, δεν είχε κερδίσει ούτε μια δεκάρα, και ίσως ο πατέρας της την έδερνε· άλλωστε, η σοφίτα που μένανε δεν ήτανε πιο ζεστή από το δρόμο, και παρ’ όλο που είχανε φράξει πολλές τρύπες στη στέγη με άχυρα και κουρέλια, ο παγωμένος αέρας και το χιόνι έμπαιναν μέσα. Τα χεράκια του κοριτσιού ήτανε ξυλιασμένα· ένα μονάχα σπίρτο αν άναβε, μπορεί και να τα ζέσταινε λιγάκι.

Πήρε ένα από το μάτσο και το ‘τριψε στον τοίχο: μπράβο! Έβγαλε μια φωτεινή, ζεστή φλόγα και η μικρή πλησίασε τα χέρια της. Τότε της φάνηκε σαν να φωτίστηκαν όλα γύρω από τη μαγική φλόγα· και η μικρή νόμισε ότι στ’ αλήθεια καθότανε μπροστά σε μια μεγάλη σιδερένια θερμάστρα με μπρούντζινα στολίδια, που μέσα της κόρωνε η φωτιά. Η μικρή τέντωσε και τα πόδια της για να ζεσταθούν· όμως, τι κρίμα, μέσα σε λίγες στιγμές η φλόγα έσβησε, χάθηκε κι η θερμάστρα, και το κοριτσάκι βρέθηκε πάλι ξυλιασμένο με την κάφτρα του σπίρτου στο χέρι.

Έτριβε και δεύτερο σπίρτο στον τοίχο, που άναψε και λαμποκόπησε, και σ’ όποιο σημείο του τοίχου έπεφτε το φως του, τον έκανε διάφανο σαν πέπλο, έτσι που το κοριτσάκι μπορούσε να δει τι γινότανε μέσα στο σπίτι. Στο τραπέζι ήταν στρωμένο ένα κατάλευκο τραπεζομάντιλο από δαμασκηνό ύφασμα και πάνω του σερβίτσιο πορσελάνινο· η ψητή χήνα, γεμισμένη με μήλα και ξερά δαμάσκηνα, μοσχομύριζε. Αλλά τότε ξαφνικά η χήνα, που είχε ακόμα μπηγμένα στο στήθος της ένα μαχαίρι κι ένα πιρούνι, πήδηξε απ’ την πιατέλα στο πάτωμα και προχώρησε κουνιστή και λυγιστή προς το μέρος του φτωχού κοριτσιού. Όμως εκείνη τη στιγμή έσβησε το σπίρτο και η μικρή βρέθηκε πάλι δίπλα στον χοντρό, κρύο τοίχο.

Άναψε τρίτο σπίρτο. Πάλι άστραψε η φλόγα, κι αυτή τη φορά βρέθηκε κάτω από ένα πανέμορφο χριστουγεννιάτικο δέντρο, πολύ μεγαλύτερο και πολύ πλουσιότερο από εκείνο που είχε δει ανήμερα τα Χριστούγεννα μεσ’ από τις γυάλινες πόρτες στο σπίτι του πλούσιου εμπόρου. Εκατοντάδες κεράκια φώτιζαν τα πράσινα κλαδιά του, όπου ήτανε κρεμασμένες μικροσκοπικές κούκλες, απ’ αυτές που βλέπουμε στις βιτρίνες των καλών καταστημάτων. Η μικρή τέντωσε τα χέρια της να τις αγγίξει, αλλά εκείνη τη στιγμή το σπίρτο έσβησε· όμως τα χριστουγεννιάτικα κεράκια ανέβηκαν ψηλά, πολύ ψηλά, η μικρή τα έβλεπε σαν να ήταν αστέρια στον ουρανό. Κι έν’ απ’ τ΄αστέρια έπεσε, αφήνοντας πίσω του μια φωτεινή ουρά.

«Κάποιος πεθαίνει ετούτη τη στιγμή», είπε το κοριτσάκι· αυτό της το είχε μάθει η γιαγιά της – ο μοναδικός άνθρωπος που της είχε φερθεί καλά, αλλά τώρα ήτανε πεθαμένη -, ότι δηλαδή, όποτε πέφτει έν’ αστέρι στη γη, κάποια ψυχή ανεβαίνει στο Θεό.

Έτριψε κι άλλο σπίρτο στον τοίχο, κι όταν άναψε, είδε να στέκεται μπροστά της η αγαπημένη της γιαγιά, ευγενική και τρυφερή όπως πάντα, αλλά και γελαστή και χαρούμενη όσο δεν την είχε ξαναδεί ποτέ της.

«Γιαγιάκα μου!» φώναξε η μικρή. «Αχ, πάρε με μαζί σου! Ξέρω ότι θα χαθείς κι εσύ μόλις σβήσει το σπίρτο, όπως χάθηκε η ζεστή φωτιά στη σόμπα και το υπέροχο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι και το πανέμορφο χριστουγεννιάτικο δέντρο!» Κι άρπαξε όλα τα υπόλοιπα σπίρτα και τ’ άναψε για να μη χαθεί η γιαγιά της. Και τα σπίρτα έκαναν μια μεγάλη φλόγα και τα φώτισαν όλα γύρω σαν να ήτανε μέρα-μεσημέρι. Ποτέ η γιαγιά της δεν είχε παρουσιαστεί τόσο ψηλή και καλοντυμένη, τόσο ωραία κι ευγενική· πήρε το κοριτσάκι στην αγκαλιά της και πετάξανε μαζί, χαρούμενες κι οι δύο, ψηλά, πολύ ψηλά, εκεί όπου δεν υπάρχει ούτε κρύο ούτε πείνα ούτε βάσανα: στον Παράδεισο.

Το άλλο πρωί βρέθηκε το κοριτσάκι κουρνιασμένο στη γωνία. Τα μάγουλά της ήταν ρόδινα, τα χείλη της χαμογελαστά· αλλά το κρύο της τελευταίας νύχτας του παλιού χρόνου είχε ξυλιάσει το κορμάκι της. Ο ήλιος της Πρωτοχρονιάς έλαμψε πάνω από το άψυχο παιδί, που έγερνε στον τοίχο μ’ ένα μάτσο καμένα σπίρτα στην αγκαλιά του. «Προσπαθούσε να ζεσταθεί το κακόμοιρο!» έλεγε ο κόσμος. Αλλά κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί τα υπέροχα πράγματα που είχε δει, ούτε ότι εκείνη την ώρα κάπου πολύ ψηλά η μικρή και η γιαγιά της χαιρόντουσαν την ωραιότερη Πρωτοχρονιά τους.

Πηγή Η πιο συγκινητική ιστορία της Πρωτοχρονιάς γράφτηκε πριν 171 χρόνια από τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα θα μπορούσε κανείς να περιγράψει με λόγια την εικόνα και ειδικά το συναίσθημα το οποίο σου προκαλεί το εν λόγω βίντεο.
Πώς να μιλήσεις και τι να πεις στη θέα ενός μικρού παιδιού να καλεί την Αστυνομία για να βρει τη μαμά του που τον άφησε μερικές ημέρες πριν για να πάει στο νοσοκομείο;

«Μείνε εδώ με τον αδερφό σου και να με περιμένετε», ήταν τα τελευταία λόγια που άκουσε ο 5χρονος Jerry από τη μητέρα του. Και την περίμενε. Εκείνη όμως δεν γύρισε… Βασισμένη σε αληθινή ιστορία, αυτή η μικρού μήκους ταινία της Kingston Technology έκανε τον γύρο του διαδικτύου και κοινοποιήθηκε εκατομμύρια φορές.

Παρότι μετρά αρκετούς μήνες κυκλοφορίας, κάποιες μέρες πριν έκανε και πάλι έντονη την παρουσία της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εξαιτίας των ημερών και… γέμισε με δάκρυα τα πρόσωπα μικρών και μεγάλων. Η υπόθεση θέλει τον μικρό Jerry να καλεί το 911 ζητώντας βοήθεια να βρει τη μαμά του που βρίσκεται πλέον στον Παράδεισο. «Θέλω απλά να μου δώσει μια αγκαλιά», αναφέρει. Και η συνέχεια είναι ανεπανάληπτη…

Ο Jerry χάρη στον αστυνομικό ο οποίος βρισκόταν στην άλλη γραμμή θα κατάφερνε μετά από λίγο να βρει τη μαμά του. Με έναν τρόπο πολύ ιδιαίτερο, ωστόσο.

Με φόντο τη μοναδική σχέση μητέρας και παιδιού, η παρούσα ταινία κατόρθωσε να καταρρακώσει όλους όσους πάτησαν το play.

Εντούτοις, κανείς δεν κατάφερε ούτε να τη δει μόνο μία φορά, ούτε να την ξεχάσει εύκολα…

Πηγή 5χρονος καλεί την Αστυνομία για να βρει τη μαμά του στον Παράδεισο και το διαδίκτυο καταρρέει