20 May, 2019
Home / Lifestyle (Page 277)

Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα θα μπορούσε κανείς να περιγράψει με λόγια την εικόνα και ειδικά το συναίσθημα το οποίο σου προκαλεί το εν λόγω βίντεο.
Πώς να μιλήσεις και τι να πεις στη θέα ενός μικρού παιδιού να καλεί την Αστυνομία για να βρει τη μαμά του που τον άφησε μερικές ημέρες πριν για να πάει στο νοσοκομείο;

«Μείνε εδώ με τον αδερφό σου και να με περιμένετε», ήταν τα τελευταία λόγια που άκουσε ο 5χρονος Jerry από τη μητέρα του. Και την περίμενε. Εκείνη όμως δεν γύρισε… Βασισμένη σε αληθινή ιστορία, αυτή η μικρού μήκους ταινία της Kingston Technology έκανε τον γύρο του διαδικτύου και κοινοποιήθηκε εκατομμύρια φορές.

Παρότι μετρά αρκετούς μήνες κυκλοφορίας, κάποιες μέρες πριν έκανε και πάλι έντονη την παρουσία της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εξαιτίας των ημερών και… γέμισε με δάκρυα τα πρόσωπα μικρών και μεγάλων. Η υπόθεση θέλει τον μικρό Jerry να καλεί το 911 ζητώντας βοήθεια να βρει τη μαμά του που βρίσκεται πλέον στον Παράδεισο. «Θέλω απλά να μου δώσει μια αγκαλιά», αναφέρει. Και η συνέχεια είναι ανεπανάληπτη…

Ο Jerry χάρη στον αστυνομικό ο οποίος βρισκόταν στην άλλη γραμμή θα κατάφερνε μετά από λίγο να βρει τη μαμά του. Με έναν τρόπο πολύ ιδιαίτερο, ωστόσο.

Με φόντο τη μοναδική σχέση μητέρας και παιδιού, η παρούσα ταινία κατόρθωσε να καταρρακώσει όλους όσους πάτησαν το play.

Εντούτοις, κανείς δεν κατάφερε ούτε να τη δει μόνο μία φορά, ούτε να την ξεχάσει εύκολα…

Πηγή 5χρονος καλεί την Αστυνομία για να βρει τη μαμά του στον Παράδεισο και το διαδίκτυο καταρρέει

Μια από τις αγαπημένες τηλεοπτικές σειρές των παιδιών που μεγάλωσαν τη δεκαετία του ’80 ήταν «Του Κουτιού τα Παραμύθια». Κεντρικός χαρακτήρας ήταν η Παρασκευούλα και η υπόθεση ξεκινούσε μόλις νύχτωνε και πήγαινε στο δωμάτιό της για ύπνο. Η Παρασκεύουλα έλεγε στη μητέρα της «Καληνύχτα μαμά», η οποία της απαντούσε «Καληνύχτα Παρασκευούλα και φρόνιμα».

Μετά έκλεινε την πόρτα του δωματίου της για να κοιμηθεί. Όμως, η Παρασκευούλα δεν πήγαινε για ύπνο. Άνοιγε ένα μεγάλο κουτί που είχε κρυμμένο κάτω από το κρεβάτι της, το οποίο ήταν γεμάτο παραμύθια. Μέσα του υπήρχαν τέσσερις κούκλες, ο Ρούχλας, ο Φιόγκος, ο Σεβαστιανός και η Ήβη, τις οποίες πολλά παιδιά θεωρούσαν «τρομακτικές», ενώ ορισμένα τις αντιπαθούσαν. Οι κούκλες εξιστορούσαν τα παραμύθια, εκ των οποίων τα πιο δημοφιλή ήταν «Η ωραία και το τέρας» , «Το μπιζέλι», «Η Κάτια και ο Διάβολος» και ο «Ο σοφός δικαστής».

Οι ταλαντούχοι κουκλοπαίχτες από την Πόλη

Το πρώτο επεισόδιο της σειράς μεταδόθηκε στην ΕΡΤ το 1987. Διαρκούσε 25-35 λεπτά, ενώ η σειρά κράτησε έως το 1988. Συνολικά προβλήθηκαν 22 επεισόδια. Δημιουργός της ήταν η Ήβη Σοφιανού, η οποία είχε δημιουργήσει επίσης τη σειρά «Οι μύθοι του Αισώπου» και μαζί με τον αδερφό της θεωρούνταν από τους καλύτερους κουκλοπαίχτες στον κόσμο. Η οικογένεια Σοφιανού συνεργαζόταν με την ΕΡΤ από τη δεκαετία του ’70. Αρχικά ζούσαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου η οικογένεια τους ασχολούνταν με το κουκλοθέατρο από το 1953 παίζοντας στη «Μικρή Σκηνή». Μετά τα Σεπτεμβριανά η οικογένεια μετακόμισε στην Αθήνα, όπου μετέφεραν τη Μικρή Σκηνή και συνέχισαν την οικογενειακή παράδοση στο κουκλοθέατρο. Παρουσίασαν στην κρατική τηλεόραση δημοφιλή προγράμματα με τηλεοπτικές κούκλες, τα οποία απέκτησαν φανατικό κοινό.

«Του Κουτιού τα Παραμύθυα» ήταν από τις πρώτες σειρές με κούκλες που προβλήθηκαν στην ΕΡΤ. Στην πραγματικότητα ο Ρούχλας ήταν ο Παύλος Κοντογιαννίδης, Φιόγκος ο Φαίδων Σοφιανός, ο Σεβαστιανός ο Παύλος Χαϊκάλης και η Μελιά η Ήβη Σοφιανού.

Την Παρασκευούλα υποδυόταν η ηθοποιός Παρασκευή Γεωργιάδου.

Χαρακτηριστικό της σειράς ήταν το τραγούδι της εισαγωγής, το οποίο είχε συνθέσει ο μουσικός Ηλίας Ανδριόπουλος, ο οποίος έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως η Μπέλλου, ο Ξυλούρης και ο Μάνος Ελευθερίου.

Τους στίχους έγραψε ο στιχουργός Μιχάλης Μπουρμπούλης:

««Άνοιξε αυτό το κουτί,

παραμύθι να ακουστεί,

η φαντασία σου κι η μουσική μας

Πηγή «Του κουτιού τα παραμύθια»: Η παιδική σειρά με την Παρασκευούλα που μεγάλωσε αληθινά παιδιά

Κατά καιρούς έχουμε διαβάσει ή ακούσει για περιπτώσεις παιδιών που μεγάλωσαν στη ζούγκλα όπως ο Ταρζάν που διαβάζαμε μικροί στο περιοδικά. Πόσες από αυτές τις περιπτώσεις που βγαίνουν στην επιφάνεια είναι αληθινές;

Μπορεί ένα παιδί να μεγαλώσει στο δάσος μόνο του χωρίς την προστασία των γονιών του και να αντικατασταθεί η φροντίδα της μαμάς με την φροντίδα ενός πιθήκου; Πάμε να δούμε περιπτώσεις που ανακαλύφθηκαν στο χρόνο με παιδιά να έχουν μεγαλώσει στη ζούγκλα.

Πηγή Και Όμως συμβαίνουν! 10 Παιδιά που Τα μεγάλωσαν Άγρια ζώα

Να σας πω μια αληθινή ιστορία;

Ήρθε στο γραφείο μου έκατσε απέναντι μου και κατέθεσε την ψυχή της! Θαύμασα τον δυναμισμό της και την επιμονή της,από τότε γίναμε φίλες ….Είμαι κοντά σου Μαρία Π. θέλω να το ξέρεις και να το μάθουν και όλες εκείνες οι γυναίκες οι οποίες πέρασαν κάτι αντίστοιχο. Πρέπει να μιλάτε, να μην τα κρατάτε μέσα σας, γίνονται δηλητήριο και καίνε τα σωθικά σας!

Κομμάτιασε το σώμα και την ψυχή μου!

Αλλά εγώ έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου!

Έτρεξα μέσα στο δάσος και δεν κατάλαβα αν η θηριώδης ανάσα που ακουγόταν μέσα στην νύχτα, μέσα στην ερημιά ήταν δική μου ή κάποιου που με κυνηγούσε.Το φόρεμα μπερδευόταν στα κλαδιά και έχανα την ισορροπία μου. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να τρέξω τόσο γρήγορα. Ήμουν τρομερά φοβισμένη, με πλησίαζε όλο και περισσότερο . Η κατάσταση αυτή μου φαινόταν γνωστή,μου θύμιζε ταινία τρόμου,αυτό με τρόμαζε ακόμα περισσότερο γνώριζα την συνέχεια της ταινίας, δεν πίστευα ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί σε μένα….

Και πίσω από τα βήματα μου τα δικά του,ολοένα και ποιο κοντά … με έπιασε … άρπαξε τα μαλλιά μου και με έσυρε στο έδαφος. Κοίταξα το τρελό από θυμό πρόσωπο του και δεν ήξερα τι θα μου συμβεί. Δεν ξέρω πόση ώρα κράτησε η αυτοικανοποίηση του, φάνηκε σαν αιωνιότητα. Αφού με είχε εξοργίσει, του είπα ότι έχω φωτογραφίσει το λυσσασμένο του πρόσωπο στο μυαλό μου και ότι κάποια στιγμή θα το πλήρωνε πολύ ακριβά για πολύ καιρό… τι το ‘θελα και το ‘πα, γιατί δεν συγκράτησα την οργή μου; Άρχισε να με χτυπά αλύπητα σε όλο μου το σώμα με κλοτσιές, και έπειτα πήρε μια πέτρα και με χτύπησε στο κεφάλι αρκετές φορές. Τίποτα πια δεν είναι το ίδιο, η ζωή μου όλη σταμάτησε σε εκείνη την ημέρα, μόνο αυτή υπήρχε στο μυαλό μου, μόνο εκείνη η εφιαλτική ημέρα. Γιατί τσακώθηκα με τον αρραβωνιαστικό μου; Γιατί δεν πήρα το αυτοκίνητο μου; Γιατί δεν περίμενα ένα ταξί; Τόσα γιατί.

Αν είχα κάνει κάτι διαφορετικά ή λίγο νωρίτερα ή αργότερα αποφάσιζα να φύγω, τώρα θα ήμουν στο σπίτι με τους γονείς μου. Ενώ τώρα δεν υπάρχω καν … Ξύπνησα και είδα μια θολή λευκή οροφή, γύρισα το κεφάλι μου με δυσκολία, και ένας μόνο κοντά μου! Ο μπαμπάς μου, κράτησε το χέρι μου και φώναξε: Ξύπνησε!!! Γύρισε και είναι ζωντανή!!! Και πολλοί γιατροί γύρω μου μαζεύτηκαν. Περίμεναν να ξυπνήσω, απλώς σήκωσαν τους ώμους τους, χωρίς να δώσουν προβλέψεις. Όλο το σώμα μου πληγές και τραυματισμοί, πάρα πολύ καιρό δεν κατάφερα να βρώ τον εαυτό μου.

Ναι, και βρέθηκα εντελώς τυχαία. Κοντά υπήρχαν σπίτια, ένα σκυλάκι με βρήκε έτρεξε στο δάσος, ο ιδιοκτήτης πίσω του. Ο σκύλος μάλιστα, με βρήκε!!! Ακόμα, τα ζώα μερικές φορές μας εκπλήσσουν περισσότερο από τους ανθρώπους. Τριγύριζε μια σκέψη στο κεφάλι μου: «Αν ζήσω, θα πάρω έναν άγριο σκύλο για να με φυλάει». Με αυτή τη σκέψη, άρχισα να γελάω με ηλίθιο τρόπο και να σβήσω ξανά.

Ο αρραβωνιαστικός μου ο Νίκος δεν ερχόταν για πολύ καιρό, όταν πια εμφανίστηκε, στάθηκε στην πόρτα του θαλάμου και δεν τολμούσε να εισέλθει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στη συνέχεια μπήκε, κάθισε δίπλα μου και άρχισε να μιλάει.

«Μαρία, συγχώρεσε με, αλλά δεν μπορώ, είμαι νέος, χρειάζομαι μια οικογένεια να κάνω παιδιά. Δεν μπορούμε πλέον να έχουμε παιδιά μαζί, δεν μπορείς πλέον… και για το χωριό δεν είναι πολύ καλό να μείνεις εδώ. Έχει γίνει το κουτσομπολιό της χρονιάς. Προσπάθησα να πω κάτι, αλλά ακουγόταν η φωνή μου σαν να μην μπορούσε να βγει».

Έφυγε και το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να κλάψω. Τα επόμενα χρόνια ήταν ένας εφιάλτης, ξεκίνησε η προσπάθεια μου για την ολική σωματική μου αποκατάσταση, έμαθα να μιλάω και πάλι, να κάθομαι στην καρέκλα, να πατάω στα πόδια μου, να τρώω μόνη μου σαν ένα πολύ μικρό παιδί. Οι γονείς μου χαίρονταν στο δεύτερο πρώτο μου βήμα, η δεύτερη πρώτη μου λέξη. Κάθε κουταλιά σούπας αλεσμένη για να μπορέσω να φάω. Τόσο τρομακτικά όλα στα δικά μου μάτια. Μου χρειάστηκαν δύο χρόνια για να επιστρέψω στην προηγούμενη καθημερινότητα της ζωή μου. Στο σπίτι δεν μπορούσα πλέον να καθίσω, αποφάσισα να μιλήσω στον πατέρα μου: Μπαμπά, θέλω να πιάσω δουλειά. Είσαι με τα λογικά σου; Δεν θα σε αφήσω να φύγεις! Τον αγκάλιασα. Το σκέφτομαι εδώ και πολύ καιρό, εσείς δεν μπορείτε να καταλάβετε τι συμβαίνει μέσα μου. Θέλω να επανέλθω στις παλιές μου ασχολίες και να αφήσω ο, τι έγινε πίσω μου. Όσο μπορώ βέβαια το παλεύω. Δεν μπορώ για πάντα να μείνω στο σπίτι. Νιώθω ότι όλα έχουν σταματήσει κι εγώ αργοπεθαίνω.

Σας παρακαλώ. Εάν με αγαπάτε, βοηθήστε με. Ο μπαμπάς μου ήταν ένας καλός άνθρωπος. Πλούσιοι δεν ήμασταν, όμως ο μπαμπάς μου είχε μεριμνήσει να μην μας λείψει τιποτα. Είχε μια μικρή επιχείρηση και πολύ καλές γνωριμίες, αλλά ποτέ δεν τις χρησιμοποίησε και δεν επέκτεινε την επιχείρηση. Έλεγε «Μεγάλα χρήματα – μεγάλοι εχθροί και πειρασμοί». Ζήτησα να με συστήσει, να δουλέψω σε κάποιον από τους φίλους του.. Θα ξαναρχίσω να επικοινωνώ με τους ανθρώπους, θα ζήσω λίγο ήρεμα και θα αποφασίσω τι είναι πιο καλό για μένα .Τότε ο πατέρας μου τηλεφώνησε και είπε: ο φίλος μου, ο Παναγιώτης, χρειάζεται γραμματέα, να πας εκεί να δουλέψεις. Είναι λίγο μακριά, αλλά πήγαινε στον αναπληρωτή του, το Φίλιππο. Είναι πολύ καλός, σπούδασε οικονομολόγος – θα καταλάβεις. Ενθουσιάστηκα, μετά από δύο χρόνια ουσιαστικά θα ξαναέβγαινα από το σπίτι, με την συνοδεία των γονιών μου για πρώτη φορά, όρος απαράβατος. Θυμήθηκα την πρώτη φορά που πήγα στο σχολείο. Μόνο τότε είχα τον ίδιο ενθουσιασμό.

Έχοντας εισέλθει στην εταιρεία, άρχισα να αμφιβάλλω ότι θα μπορούσα να το διαχειριστώ. Ήταν μια τεράστια κατασκευαστική εταιρεία. Είναι λίγο τρομακτικό να φανταστείς πόσα χρήματα διαχειρίζονται εδώ, και τι θα γίνει αν έκανα κάτι λάθος εις βάρος της εταιρείας; Αλλά μόλις με συνόδευσαν στο γραφείο του αναπληρωτή Φίλιππου, ξέχασα αμέσως ότι βασάνιζε όλες τις σκέψεις μου. Κάθισε μπροστά μου – εκείνος που με είχε κακομεταχειριστεί και με κατέστρεψε. Κάθισε και χαμογέλασε … δεν με αναγνώρισε. Δεν ξέρω πώς βρήκα τη δύναμη να ελέγξω τον εαυτό μου και να μην καρφωθώ σε αυτόν. Φανταζόμουν κάθε φορά τι θα του έκανα εάν τον ξαναέβλεπα και τώρα ήταν εδώ μπροστά μου. Αλλά χαμογέλασα και κάθισα στο τραπέζι. Το μυαλό μου πλέον έχει μάθει να ελέγχει τα συναισθήματα μου, η ψυχή μου έχει μάθει να νεκρώνει. Πόσο τρομακτικό ακούγεται και όμως αληθινό!!!

Εργαζόμασταν μαζί, δεν μπορούσα να σκέφτομαι τίποτα άλλο εκτός από αυτόν. Έμαθα τα πάντα γι ‘αυτόν, ήμουν άρρωστη. Αποδείχθηκε ότι ήταν απλώς ένας άνθρωπος, τον οποίο χρησιμοποιούσαν. Είχε ένα όμορφο εξοχικό σπίτι, μια όμορφη γυναίκα και ένα μικρό γιο. Η εταιρεία ήταν σε καλή κατάσταση, ασχολείται με φιλανθρωπικούς σκοπούς. Όλοι τον σέβονταν και τον θαύμαζαν. Ακόμα κι αν ισχυριζόταν ότι δεν ήταν αυτός και ότι κάποιο λάθος κάνω, η ουλή στο στήθος του τα πρόδιδε όλα και το τατουάζ στο μπράτσο του!

Τον θυμήθηκα καλά. Αλλά δεν με αναγνώρισε. Δεν ήταν σαφώς άνθρωπος αγνός, αλλά ο ίδιος δεν έδωσε ποτέ κανένα δικαίωμα στο γυναικείο φύλο της εταιρείας. Χρειάστηκα να σιγουρευτώ ότι θα μπορούσα να τον δελεάσω και να τον αποπλανήσω, να γίνω το οξυγόνο του και να κερδίσω την εμπιστοσύνη του. Το παιχνίδι μόλις ξεκινούσε και εγώ θα έπρεπε να είμαι σίγουρη γιατί μετά δεν θα μπορούσα να σταματήσω την κατηφόρα! Άρχιζα να μη με αναγνωρίζω. Η θλίψη και η οργή μου έκαιγαν τα σωθικά, με είχαν μεταμορφώσει σε μια ύαινα χωρίς οίκτο και συμπόνια. Αυτή την πλευρά του εαυτού μου, όμως εγώ δεν την ήξερα, εκείνος μου την έμαθε!

Ξεκίνησα αργά τηλεφωνήματα στο σπίτι του χωρίς να μιλάω, έστελνα δώρα σε εκείνον την ώρα που έλειπε από το σπίτι του για να τα παραλάβει η γυναίκα του. Οι τσακωμοί στο σπίτι του καθημερινά μεγάλωναν με αποτέλεσμα να κοιμάται στο γραφείο. Τι χρειάζεται ο άνθρωπος, ο οποίος έχει σκάνδαλα στο σπίτι; Και τότε άρχισε να πίνει, το πρωί ήταν συνεχώς άρρωστος, πονούσε το κεφάλι του, ένιωθε αδιαθεσία. Τότε βρήκα την ευκαιρία να αλλάξω την σύμβαση που έπρεπε να υπογράψει με διαφορετικούς όρους χωρίς να το καταλάβει και μετέφερα τα χρήματα σε λογαριασμό της ερωμένης του, αφού βέβαια τους είχα φωτογραφίσει στο γραφείο του κρυφά να ερωτοτροπούν. Έπειτα τις έστειλα στη γυναίκα του! Δεν ένιωσα τύψεις ούτε στιγμή. Το απολάμβανα! Πρώτον, η σύζυγος άφησε τον Φίλιππο, έπειτα έχασε την δουλειά του και τα χρήματά του. Δυστυχώς, δεν μπήκε στη φυλακή. Πούλησε όλα τα ακίνητα που είχε για να πληρώσει τους καλύτερους δικηγόρους. Όταν η σύζυγός του το ανακάλυψε αυτό, υπέβαλε αίτηση διαζυγίου. Πριν από αυτό, προφανώς αμφέβαλε για το διαζύγιο ή όχι;

Το βράδυ συναντηθήκαμε με τον Φίλιππο, φώναζε και μου παραπονιόταν για ο, τι του συνέβαινε. Τον κοίταξα κατάματα και τον ρώτησα: Δεν με θυμάσαι; Έβγαλα τα μαντιλάκια και ξεβάφτηκα για να δει το πρόσωπό μου, όπως ήταν εκείνη την ημέρα στο χωριό, στο οποίο δεν τολμώ να πάω! Τα μάτια του διευρύνθηκαν, αμέσως συνειδητοποίησε ότι εγώ είμαι αυτή που τα ξεκίνησε όλα αυτά. Τότε είπα ότι του δίνω τρεις μέρες να εξαφανιστεί από την πόλη αλλιώς θα πήγαινα στην αστυνομία και θα τον έβαζαν στη φυλακή για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σηκώθηκε και τα άφησε όλα και εξαφανίστηκε. Φυσικά ήταν μπλόφα. Γιατί δεν είχα κανένα στοιχείο, που να τον ενοχοποιεί. Του είπα ψέματα για την έκθεση των γιατρών μετά το βιασμό.

Γιατί δεν αποκάλυψα όλα όσα ήξερα στον πατέρα μου; Αποφάσισα ότι μόνο εγώ μπορούσα να κλείσω τους ανοιχτούς λογαριασμούς μαζί του. Επειδή η μοίρα μου έδωσε μια ευκαιρία. Όχι μόνο τον τρόπο που τρύπωσα στην εταιρία, αλλά και στην ζωή του. Εάν το έλεγα στους γονείς μου,αυτό δεν θα απέδιδε, οι γονείς απλώς θα βασανίζονταν με τη σκέψη ότι αυτός που κατέστρεψε την ζωή της κόρης τους δεν είχε τιμωρηθεί. Είμαι χαρούμενη που ξεντρόπιασα σε όλους αυτούς ένα τέρας ντυμένο με φτερά αγγέλου!

Αυτή είναι η δική μου ιστορία.

Πηγή Μαρία: «Τρύπωσα» στη Ζωή και τη δουλειά του και τον κατέστρεψα, Όπως εκείνος εμένα κάποτε

Έκανε το θαύμα του ξανά ο Κωνσταντίνος Βασάλος, ο οποίος ερωτάται συχνά από τους συνεργάτες του για την Ευρυδίκη Βαλαβάνη, με τις απαντήσεις του να μην είναι αυτές που θα ‘θελε να ακούσει κάθε γυναίκα.

Στην εκπομπή «Έλα Χαμογέλα», συζητήθηκε το πρωινό του Σαββάτου το κεφάλαιο «χριστουγεννιάτικα δώρα στην αγαπημένη σου», με τους συνεργάτες του Βασάλου να τον ρωτούν αν του έχει ζητήσει δώρο η Ευρυδίκη.

Η απάντησή του; Δεν ήταν η αναμενόμενη.
«Όχι, γιατί; Άπορη είναι; Δεν μπορεί να πάει να το πάρει μόνη της;», απάντησε ο ίδιος, με τους άλλους να τον «επιπλήττουν» για τη συμπεριφορά του. Έσπευσε, πάντως, να… σώσει την κατάσταση λέγοντας πως προτιμά τα συμβολικά δώρα.

Άραγε τη Βαλαβάνη την έπεισε;

Πηγή Χειρότερος κι απ’ τον Φατσέα: Η Απαράδεκτη On Camera ατάκα του Βασάλου για Τη Βαλαβάνη (Vid)

Στο χωριό Βανιγιαμπάντι στο Ταμίλ της Ινδίας, μια άγρια λεοπάρδαλη έκανε την εμφάνιση της. Οι κάτοικοι κλείστηκαν στα σπίτια τους και ενημέρωσαν τη δασική υπηρεσία για την εμφάνιση του ζώου.

Ύστερα από λίγες ώρες οι άνδρες της δασικής υπηρεσίας πήγαν στο σημείο και έψαχναν για το μεγάλο αιλουροειδές να το βρουν, να το ναρκώσουν και να το επιστρέψουν στα μέρη του.

Οι κάτοικοι ξεθάρρεψαν και μαζικά βγήκαν από τα σπίτια τους και στάθηκαν πίσω από τους άνδρες της υπηρεσίας. Κοίταζαν όλοι με περιέργεια τι θα συμβεί. Ξαφνικά μέσα από την πυκνή βλάστηση ξεπετάγεται η λεοπάρδαλη και πριν προλάβει κάποιος από το πλήθος να αντιδράσει, πριν καν προλάβουν οι άνδρες της δασικής υπηρεσίας να οπλίσουν με αναισθητικό βελάκι τα όπλα τους, ορμά με τρεις δρασκελιές επάνω στον κόσμο.

Με τα τεράστια νύχια της και τα δόντια της η λεοπάρδαλη ξέσκιζε όποιον έβρισκε μπροστά της. οι κάτοικοι έντρομοι προσπαθούν να ξεφύγουν και πέφτει ο ένας επάνω στον άλλον.

Τελικά μέχρι να ναρκωθεί το ζώο, κατάφερε να τραυματίσει βαριά 4 ανθρώπους που μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο σε σοβαρή κατάσταση.

Πηγή Η τρομακτική στιγμή που μια λεοπάρδαλη επιτίθεται σε πλήθος και κατασπαράζει 4 ανθρώπους

Όταν ακούς μεγάλα λόγια κράτα και μικρό ενθουσιασμό

Βαρέθηκα τα λόγια τα μεγάλα, γεμάτα υποσχέσεις και ενθουσιασμό… Λόγια που έχουν ειπωθεί με σκοπό να εντυπωσιάσουν, να παραπλανήσουν και πολλες φορές να προκαλέσουν το αίσθημα της ζήλιας και της αντιζηλίας. Λόγια χωρίς καμία ουσία και σκοπό.

Συνήθως τα άτομα που λένε μεγάλα λόγια για το άτομό τους και καυχιούνται, είναι αυτοί που δεν έχουν καταφέρει σχεδόν τίποτα από όσα ισχυρίζονται.

Είναι άτομα ανασφαλή, αισθάνονται μειονεκτικά και προσπαθούν από την αυτοπροβολή τους και προκαλώντας τον θαυμασμό από τους αλλους, να νιώσουν “μεγάλοι” και “ισχυροί”. Αντίθετα, άτομα που έχουν κάποια οικονομική άνεση ή είναι πετυχημένα, είναι πολύ απλοί γιατί ξέρουν ποιοι είναι και δεν προβάλουν τα επιτεύγματά τους! Συστήνονται με το μικρό τους όνομα και όχι με τον τίτλο της εργασιακής τους θέσης ή των τίτλων σπουδών τους.

Όσον αφορά τις σχέσεις, τα μεγάλα λόγια έχουν υποθεί με σκοπό τον εντυπωσιασμό και την κατάκτηση. Ποια γυναίκα δεν κολακεύεται από λόγια με λίγη δόση υπερβολής; Το αποτέλεσμα; υποσχέσεις απραγματοποίητες και λόγια που ψάχνουν τον επόμενο αποδέκτη για μια νέα περιπέτεια. Οπότε, όταν ακούς μεγάλα λόγια, κράτα και μικρό ενθουσιασμό. Εξάλλου όπως πολύ σωστά διάβασα σε ένα ρητό στο διαδίκτυο: “Η αυτοπεποίθηση είναι σιωπηλή, η ανασφάλεια κάνει θόρυβο”.

Πηγή Ωραία τα μεγάλα λόγια αλλά οι συμπεριφορές δείχνουν την αλήθεια!

Μία φοιτήτρια σκέφτηκε έναν έξυπνο τρόπο για να βρει σπίτι στην ακριβή αγορά του Λονδίνου – μετακομίζοντας με μία 95χρονη συνταξιούχο.

Από τότε που ξεκίνησε το μεταπτυχιακό της, η 27χρονη Alexandra Knox από το Newcastle, πληρώνει 220€ το μήνα αφότου έφυγε από τις φοιτητικές εστίες για να μετακομίσει με την Florence Smith – και οι δυο τους έχουν γίνει πλέον οι καλύτερες φίλες.

Best of friends: Alexandra Knox, 27, from Newcastle, moved in with 95-year-old RAF veteran Florence Smith in south-west London when she started a Masters degree

Ακριβώς όπως με τους συμφοιτητές της, η Alexandra διαχώρισε τις δουλειές του σπιτιού με την συγκάτοικό της, ενώ μοιράζονται όλα τα έξοδα του σπιτιού τους.

Τα χρόνια που τις χωρίζουν είναι 68 κι αυτό τις κάνει τις συγκατοίκους με τη μεγαλύτερη διαφορά ηλικίας στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Το τέλειο ζευγάρι: η Αλεξάνδρα χωρίζει τις δουλειές του σπιτιού με τον συγκάτοικο της, χτυπάει με την απογευματινή τηλεόραση και μοιράζεται την περιστασιακή λήψη στο σπίτι τους στο νοτιοδυτικό Λονδίνο

Για να αποφύγει τη μοναξιά, η χήρα Florence δέχθηκε πριν από δέκα χρόνια να μοιραστεί το σπίτι της με την οργάνωση Homeshare, η οποία στη συνέχεια το πρότεινε στην Alexandra.

Οι συγκάτοικοι είπαν ότι ‘τα βρήκαν αμέσως’ και περνούν πολύ χρόνο μαζί, παρά το γεγονός ότι πρέπει να εξηγούν τη ζωή τους σε όλους όσους συναντούν.

Και μπορεί οι νέοι συνήθως να νυχτοπερπατάνε, στην περίπτωσή τους, η Florence είναι αυτή που γυρνάει αργά στο σπίτι!

Η Φλωρεντία Σμιθ απεικονίστηκε κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου όταν ήταν μέλος της RAF. Ζούσε με τον σύζυγό της στο νοτιοδυτικό σπίτι του στο Λονδίνο μέχρι να πεθάνει πριν από 20 χρόνια

Η Alexandra, φοιτήτρια στο Ινστιτούτο Τεχνών του Λονδίνου, δήλωσε: “Ήμουν πολύ αμήχανη όταν συναντηθήκαμε για πρώτη φορά, αλλά τα πήγαμε πολύ καλά.”

“Η Florence είναι αστεία και χαίρομαι να μιλάω μαζί της. Έχουμε γίνει φίλες.”

“Βλέπουμε μαζί τηλεόραση, τα λέμε πίνοντας τσάι, συμμαζεύουμε το σπίτι, η σχέση μας δεν διαφέρει απ’ αυτή που θα είχα αν έμενα με μία συμφοιτήτριά μου.”

Φλωρεντία (πολύ αριστερά) κατά τη διάρκεια του χρόνου της στην RAF. Έχοντας αποσυρθεί από την εργασία της ως κοινωνικής λειτουργού τοπικής αυτοδιοίκησης στην ηλικία των 70 ετών και με την οικογενειακή διαβίωσή της μακριά, έμεινε μόνη της

“Και φαίνεται να βγαίνει περισσότερο από μένα!”

Ο Florence είπε: “Μερικοί άνθρωποι μπορεί να αισθάνονται λίγο ανήσυχοι όταν έχουν ένα νεότερο άτομο να ζει στο σπίτι τους, αλλά η Alexandra είναι υπέροχη.”

“Θα την αποκαλούσα στενή μου φίλη. Μιλάμε για όλα, όπως θα ήθελα και με τις άλλες φίλες μου.”

“Είναι λίγο περίεργο αν σκεφτείς ότι ήμουν ήδη 67 ετών όταν γεννήθηκε η συγκάτοικός μου, αλλά δεν με ενοχλεί καθόλου.”

Ασυνήθιστο set-up: Το ζευγάρι λέει ότι το χτύπησαν αμέσως και έχουν πολύ χρόνο να ζήσουν μαζί, παρά το γεγονός ότι πρέπει να εξηγήσουν τη ζωή τους σε όλους τους συναντούν

“Έχω πει στους φίλους μου για αυτό, και κάποιοι από αυτούς νομίζουν ότι είναι λίγο παράξενο… Όσο περισσότερο μας βλέπουν, τόσο περισσότερο θεωρούν ότι αυτή η συγκατοίκηση είναι μια πολύ καλή ιδέα.”

Αντιστροφή ρόλων: Η Φλωρεντία και η Αλεξάνδρα (στην εικόνα) παραδέχονται ότι παρά τη φήμη των μαθητών, είναι συχνά η Φλωρεντία που είναι η κοινωνική πεταλούδα που έρχεται αργά στο σπίτι

Η Florence, ζει στο σπίτι της στο Νότιο Λονδίνο για πάνω από 50 χρόνια.

Έμενε εκεί με το σύζυγό της, Dan, ο οποίος πέθανε πριν από 20 χρόνια.

Από τότε που σταμάτησε την εργασία της ως κοινωνική λειτουργός σε ηλικία 70 ετών, έμεινε μόνη της.

Η Florence είπε: “Η συγκατοίκηση είναι μια θαυμάσια ιδέα. Η μοναξιά είναι φρικτή.”

“Ένας άλλος άνθρωπος μέσα στο σπίτι κάνει μεγάλη διαφορά.”

Επιχειρηματικοί φίλοι: Η Αλεξάνδρα, φοιτητής στο Ινστιτούτο Τεχνών του Λονδίνου, δήλωσε: «Ήμουν πολύ νευρικός όταν συναντήσαμε για πρώτη φορά, αλλά το χτυπήσαμε»,

“Και το πιο σημαντικό είναι να έχεις κάποιον να μιλήσεις κατά τη διάρκεια της ημέρας.”

“Είναι ωραίο να μοιράζεσαι πράγματα με άλλους ανθρώπους.”

“Μου αρέσει να συνεχίζω να δουλεύω, κι έτσι μαγειρεύω, καθαρίζω, ψωνίζω και βγαίνω έξω και συναντώ φίλες μου, αλλά είναι ωραίο να βάζει κάποιος το κλειδί στην πόρτα το βράδυ και να σε βοηθάει στις πιο δύσκολες δουλειές.”

Μιλώντας για τη ζωή στο σπίτι, η Αλεξάνδρα είπε: «Καθίζουμε και παρακολουθούμε το The Chase στην τηλεόραση μαζί, θα καθίσουμε για μια κουβέντα πάνω από ένα φλιτζάνι τσάι, θα κάνουμε κάποιες από τις εργασίες καθαρισμού, δεν είναι διαφορετικό να ζούμε με φίλοι ως μαθητές uni-

Μιλώντας για τη ζωή στο σπίτι, η Αλεξάνδρα είπε: "Καθίζουμε και παρακολουθούμε το The Chase στην τηλεόραση μαζί, θα καθίσουμε για μια κουβέντα πάνω από ένα φλιτζάνι τσάι, θα κάνουμε κάποιες από τις εργασίες καθαρισμού, δεν είναι διαφορετικό να ζούμε με φίλοι ως μαθητές uni-

Η Alexandra αρχικά «τρομοκρατήθηκε» από την ιδέα να μετακομίσει στο Λονδίνο και να ζήσει με ένα μεγαλύτερο σε ηλικία άτομο.

Αλλά υποστηρίζει ότι η συγκατοίκηση αυτή έχει κάνει την εμπειρία της στην πρωτεύουσα πολύ καλύτερη, και πως αυτός ήταν ένας πολύ καλός τρόπος για να μειώσει το υψηλό κόστος του ενοικίου.

Η Φλωρεντία είπε: «Μου αρέσει να συνεχίζω να δουλεύω, γι ‘αυτό συνεχίζω πολύ να μαγειρεύω, να καθαρίζω και να ψωνίζω, και βγαίνω έξω και συναντώ φίλους για μια παγίδα, αλλά είναι υπέροχο να έχει κάποιος βάζοντας το κλειδί τους στην πόρτα το βράδυ και εκεί για να βοηθήσετε με μερικές από τις πιο δύσκολες δουλειές ‘

Η Φλωρεντία είπε: «Μου αρέσει να συνεχίζω να δουλεύω, γι 'αυτό συνεχίζω πολύ να μαγειρεύω, να καθαρίζω και να ψωνίζω, και βγαίνω έξω και συναντώ φίλους για μια παγίδα, αλλά είναι υπέροχο να έχει κάποιος βάζοντας το κλειδί τους στην πόρτα το βράδυ και εκεί για να βοηθήσετε με μερικές από τις πιο δύσκολες δουλειές '

“Αλλά τώρα νιώθω πολύ καλά. Οι άνθρωποι παραξενεύονται μερικές φορές όταν βλέπουν ότι ζεις με κάποιον που είναι 95 χρονών και δεν είναι συγγενής σου, αλλά εγώ νιώθω σαν να είμαι με μία οικογενειακή φίλη.”

“Το κόστος ενοικίασης ενός σπιτιού στο Λονδίνο είναι επίσης πολύ υψηλό, αλλά με τη Florence η ζωή εδώ είναι πιο προσιτή.”

Το HomeShare είναι ένα πρόγραμμα που βρίσκει σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, τα οποία θέλουν μια συντροφιά στο σπίτι τους, νεότερα άτομα που χρειάζονται σπίτι να μείνουν, ενώ διενεργεί ελέγχους πριν το νεαρό άτομο μετακομίσει στο σπίτι του ηλικιωμένου.

Ο Florence και η Alexandra είναι δύο από τα 300 άτομα που συμμετέχουν σήμερα στο πρόγραμμα. Σύμφωνα με το HomeShare, οι δυο τους έχουν τη μεγαλύτερη διαφορά ηλικίας από οποιοδήποτε ζεύγος που συμμετέχει στο πρόγραμμα.

Πηγή 27χρονη φοιτήτρια συγκατοίκησε με 95χρονη για να πληρώνει μικρότερο ενοίκιο και η ηλικιωμένη να μην αισθάνεται πια μόνη

Δρόμοι με ελληνικά ονόματα, αγάλματα αρχαίων Ελλήνων και ομιλείτε… ελληνικά

Κάποιοι λένε ότι πρέπει να κατάγεσαι από μία χώρα για να την αγαπάς. Ή μήπως όχι τελικά;
Υπάρχει μία μικρή χώρα, όπου αρκετοί χιλιάδες άνθρωποι μιλούν, πέρα από την μητρική τους γλώσσα, και την ελληνική. Τα παιδιά μαθαίνουν την ελληνική ιστορία και τον ελληνικό πολιτισμό ενώ τόσο την 25η Μαρτίου όσο και την 28η Οκτωβρίου οι κάτοικοι γιορτάζουν σαν να είναι Έλληνες.
Στην μακρινή Ουρουγουάη των 3,5 εκατομμυρίων κατοίκων, ζουν άνθρωποι που λατρεύουν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και το αποδεικνύουν. Όχι με βαρύγδουπες εκφράσεις και μεγαλειώδεις λόγους αλλά με δρόμους και πλατείες που έχουν ελληνικά ονόματα και με αγάλματα αρχαίων φιλοσόφων να κοσμούν τα δημόσια κτίρια της χώρας.


Το άγαλμα του Σωκράτη έξω από την Εθνική Βιβλιοθήκη του Μοντεβιδέο…. 

Η Ουρουγουάη είναι χώρα της Λατινικής Αμερικής και έχει χαρακτηριστεί ως η «Ελβετία της Αμερικής». Αν και λόγω του μικρού μεγέθους της δεν υπολογίζεται ως ένας σοβαρός οικονομικός παράγοντας σε παγκόσμιο επίπεδο, σε εθνικό επίπεδο έχει ξεπεράσει πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής και αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση.
Η Ουρουγουάη διαθέτει ένα από τα καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα με το επίπεδο των σπουδαστών να είναι αρκετά υψηλό. Δεν είναι άλλωστε λίγοι οι φοιτητές από άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής που επιλέγουν την Ουρουγουάη και φοιτούν στα πανεπιστήμια της χώρας.
1
Αυτό όμως που κάνει εντύπωση με αυτή τη μακρινή χώρα είναι το πόσο πολύ αγαπάει και εκτιμάει τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Είναι γεγονός ότι η χώρα, τις δεκαετίες του ’50 και του ’60, δέχτηκε πολλούς Έλληνες μετανάστες. Στο λιμάνι έφτασαν πλοία με Έλληνες ναυτικούς και μετανάστες οι οποίοι θέλησαν να δημιουργήσουν μια καλύτερη ζωή στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Η εγκαρδιότητα με την οποία έγιναν δεκτοί ήταν, κατά πολλούς, ένας αποφασιστικός παράγοντας για την εγκατάστασή τους και τη μετέπειτα ζωή τους εκεί.
Αξίζει να αναφερθεί ότι η ελληνική κοινότητα Ουρουγουάης, έχει κλείσει ένα αιώνα ζωής και ήταν η πρώτη επίσημα αναγνωρισμένη οργανωμένη δομή των Ελλήνων στη Νότια Αμερική. Σήμερα στην Ουρουγουάη, υπάρχουν πάμνω από 3.500 χιλιάδες Έλληνες μετανάστες δεύτερης ή τρί της γενιάς, αλλά και ένας μεγάλος αριθμός αυτοχθόνων που μιλούν την ελληνική γλώσσα.
Οι ίδιοι οι πολίτες δεν δηλώνουν φιλέλληνες, αλλά ελληνολάτρες. Σύμφωνα με έρευνα της «Eurostat», το μεγαλύτερο ποσοστό των Ουρουγουανών απάντησε ότι ταυτίζεται πολιτιστικά με την Ευρώπη, με την πρώτη χώρα που να τους έρχεται στο μυαλό να είναι η Ελλάδα.
Τον Μάρτιο του 1978, ο καπετάνιος Παναγιώτης Ν. Τσάκος, ίδρυσε το «Ίδρυμα Τσάκου», με σκοπό τη διάδοση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας. Το 2002 μετονομάστηκε σε ίδρυμα «Μαρία Τσάκου», στη μνήμη της μητέρας του.
Αποτέλεσμα εικόνας για Η χώρα που αγαπάει όσο λίγες την Ελλάδα
Το Ίδρυμα προσφέρει δωρεάν μαθήματα νεοελληνικής γλώσσας, χορών, τραγουδιού, ιστορίας της τέχνης, λογοτεχνίας, μυθολογίας, φιλοσοφίας και ελληνικής κουζίνας. Διαθέτει, επίσης, μια μεγάλη βιβλιοθήκη με τίτλους στην ελληνική και ισπανική γλώσσα από διάφορους τομείς του ελληνικού πολιτισμού. Περίπου 400 άτομα εγγράφονται συνολικά κάθε χρόνο στα μαθήματα που προσφέρονται. Βασικός στόχος του ιδρύματος είναι η γνώση της αρχαίας ελληνικής ποίησης και ιστοριογραφίας, μέσα από τα ομηρικά έπη και τον «Επιτάφιο» του Περικλή.
Αξιοσημείωτο είναι και τό ότι σε κάθε βιβλιοπωλείο της χώρας, ακόμη και στο πιο μικρό, μπορεί κανείς να βρει τα άπαντα του Νίκου Καββαδία, του Καβάφη και του Ρίτσου.
Τα παιδιά των Ουρουγουανών, δεν διστάζουν κάθε 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου να γιορτάζουν τις εθνικές εορτές των Ελλήνων, πραγματοποιώντας σχολικές εκδηλώσεις, τραγουδώντας και απαγγέλοντας ποιήματα. Οι μαθητές του «Grecia», ενός δημόσιου σχολείου της χώρας, έχουν μάθει να λένε και τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας του Διονύσιου Σολωμού.
Στο Μοντεβιδέο, επίσης, υπάρχουν 23 δρόμοι που έχουν δανειστεί τα ονόματά τους από αρχαίους φιλόσοφους, ενώ ο κεντρικότερος δρόμος ονομάζεται κι αυτός «Grecia». Δύο πλατείες της πρωτεύουσας έχουν ονομαστεί πλατεία της Αθήνας και πλατεία της Ελλάδας.
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Μοντεβιδέο έχει κατασκευαστεί σύμφωνα με τον αρχαιοελληνικό δωρικό αρχιτεκτονικό ρυθμό.
Έξω από την είσοδο του κτιρίου, το άγαλμα του Σωκράτη, υποδέχεται τους επισκέπτες ενώ σε πάρκο που βρίσκεται παραλιακά της πρωτεύουσας υπάρχει μια προτομή του Ομήρου.
Αξιοσημείωτη είναι η συνδρομή της ελληνικής κοινότητας στην Ουρουγουάη. Το 2016, η ελληνική κοινότητα της χώρας, γιόρτασε έναν αιώνα από την ίδρυσή της. Ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1916 και αποτέλεσε την πρώτη επίσημα αναγνωρισμένη δομή των Ελλήνων στη Νότια Αμερική.
3
Οι πρώτοι Έλληνες που μετανάστευσαν στη μικρή λατινοαμερικανική χώρα βρήκαν εργασία στην Ουρουγουάη και αργότερα άνοιξαν τις δικές τους επιχειρήσεις. Δεν έλειψαν όμως και μεγάλες προσωπικότητες της Ελλάδας που επισκέφτηκαν ή επένδυσαν στην Ουρουγουάη. Για μικρό χρονικό διάστημα, έζησε στη χώρα ο θρυλικός «Ηρακλής», ο Παναγής Κουταλιανός, και έγινε γνωστός στα ρινγκ στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης.
Τη δεκαετία του 1920, ο Αριστοτέλης Ωνάσης και ο επίσης Σμυρνιός Νικόλας Κονιαλίδης, που εγκαταστάθηκαν στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής, διεύρυναν τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες και στη γειτονική Ουρουγουάη.
Η μικρή αυτή χώρα ήταν από τις πρώτες που αναγνώρισαν το νεοσύστατο ελληνικό κράτος μετά την Επανάσταση του 1821.
Η εθνική σημαία της Ουρουγουάης, που καθιερώθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1828, μοιάζει αρκετά με την αντίστοιχη ελληνική σημαία που καθιερώθηκε επίσημα το 1970. Και οι δύο σημαίες αποτελούνται από εννέα οριζόντιες λωρίδες, χρωμάτων μπλε και άσπρου εναλλάξ. Η μόνη διαφορά είναι ότι η σημεία της Ουρουγουάης έχει στην αριστερή γωνία ένα ήλιο με 16 ακτίνες, ενώ η ελληνική σημαία ένα σταυρό.
Ίσως τελικά και να μην χρειάζεται να κατάγεσαι από μία χώρα για να την εκτιμάς και να την αγαπάς, αρκεί να γνωρίζεις και να κατανοείς την ιστορία της, όσα βίωσε, βιώνει και θα βιώσει στο μέλλον και πρωτίστως να αγαπάς τους ανθρώπους της.

Πηγή Ουρουγουάη: Η χώρα που αγαπάει όσο λίγες την Ελλάδα

Η οργισμένη ανάρτηση για την ταλαιπωρία που βίωσε στη Γλυφάδα

Μια απίστευτη ταλαιπωρία έζησε ένας πατέρας που αποφάσισε να κάνει μια βόλτα με τον γιο του, ο οποίος κινείται με αναπηρικό αμαξίδιο, στην περιοχή της Γλυφάδας, όπως καταγγέλλει ο ίδιος σε ανάρτησή του στο Facebook.
O πατέρας και o γιος αναγκάστηκαν να περιμένουν επί 45 ολόκληρα λεπτά μέχρι ο οδηγός οχήματος που είχε μπλοκάρει μία διάβαση να να μετακινήσουν το όχημα για να περάσει το παιδί με το αναπηρικό του αμαξίδιο.
Στη μακροσκελή του ανάρτηση, ο πατέρας περιγράφει την ταλαιπωρία που έζησε, καταλήγοντας: «Τα έγραψα όλα μα όλα για να περάσουν ίσως κάποια μηνύματα. Μην παρκάρετε σε ράμπες και διαβάσεις πρόσβασης των ΑμΕΑ. Μην κλείνετε τα πεζοδρόμια. Μην παρκάρετε σε θέσεις ΑμΕΑ. Αφήστε εμάς τις οικογένειες, τους συνοδούς αλλά σκεφτείτε τα ίδια τα άτομα και τον εαυτό σας γιατί είμαστε όλοι εν δυνάμει άτομα με αναπηρία, σε μια κακή στιγμή. Η συνείδηση μας είναι η πρόσβαση τους στην καθημερινότητα, στην ζωή, στην συμμετοχή και όχι στον αποκλεισμό».
«Να μιλάμε, να διαμαρτυρόμαστε και να δημοσιοποιούμε για να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα για τα παιδιά μας, για τους ανθρώπους μας, για τους συμπολίτες μας μιας διαφορετικής ομάδας…», τονίζει.
Ολόκληρη η ανάρτησή του…

Πηγή Το ξέσπασμα ενός πατέρα που περίμενε επί 45 λεπτά με τον γιο του σε μπλοκαρισμένη διάβαση