20 March, 2019
Home / Lifestyle (Page 27)

Τον άνθρωπο που άλλαξε, εν αγνοία, την ζωή του ψάχνει να βρει ένας άνδρας στο Νιου Τζέρσεϊ, μετά την νίκη του στο τζάκποτ του Mega Millions.

Ο Μάικ Γουίρσκι ξέχασε τα λαχεία του σε ένα κατάστημα λίγο μετά την αγορά τους την περασμένη εβδομάδα. Αλλά χάρη στην καλή πράξη ενός αγνώστου, ο Γουίρσκι, που πρόσφατα χώρισε με την σύζυγό του και ήταν άνεργος, είναι τώρα ο περήφανος νικητής του τζάκποτ των 273 εκατομμυρίων δολαρίων.

Το περιστατικό σημειώθηκε την περασμένη Πέμπτη όταν ο Γουίρσκι σταμάτησε σε ένα κατάστημα και αγόρασε ένα λαχείο, αναφέρει το Associated Press.

Απορροφημένος από το τηλεφωνό του, ο 54χρονος Γουίρσκι, ξέχασε τα λαχεία του και επέστρεψε σπίτι όπου και διαπίστωσε την πράξη του.

«Έψαχνα για 3 ώρες στο σπίτι και τελικά σκέφτηκα ‘Να, άλλο ένα πράγμα που έχασα’».

Άνεργος και χωρισμένος, ο Μάικ Γουίρσκι μπορεί πλέον να ξεκινήσει μια νέα ζωή με τα 273 εκατομμύρια δολάρια που κέρδισε

Άνεργος και χωρισμένος, ο Μάικ Γουίρσκι μπορεί πλέον να ξεκινήσει μια νέα ζωή με τα 273 εκατομμύρια δολάρια που κέρδισε

Νιώθοντας απογοητευμένος, ο Γουίρσκι επέστρεψε στο κατάστημα την 1η Μαρτίου για να δει αν κάποιος είχε βρει τα λαχεία του – και προς μεγάλη του έκπληξη, κάποιος το έκανε.

Αφού το κατάστημα επαλήθευσε ότι ήταν δικά του, ο Γουίρσκι τα ζήτησε. «Ήμουν έκπληκτος όταν τα βρήκα εκεί. Ήμουν πολύ χαρούμενος, Δεν μπορούσα να το πιστέψω» είπε ο πολύχρονος παίκτης λαχείου.

Δεν συνειδητοποίησε όμως ότι είχε κερδίσει το τζάκποτ, παρά δύο μέρες αργότερα, όταν διαπίστωσε ότι οι αριθμοί του ταιριάζουν με το νικητήριο λαχνό, και θέλησε να επιστρέψει πάλι στο κατάστημα.

Και ήταν σίγουρα πολύ τυχερός γιατί ο άνθρωπος που τα βρήκε, θα μπορούσε να τα κρατήσει για τον εαυτό του και να διεκδικήσει εκείνος το ποσό.

«Ψάχνω τον άνδρα που τα παρέδωσε, θέλω να τον ευχαριστήσω» δήλωσε ο Γουίρσκι, σύμφωνα με το Associated Press. «Θα του δώσω κάτι, αλλά δεν θέλω να το φανερώσω».

Με τα κέρδη του, ο Γουίρσκι σχεδιάζει να αγοράσει ένα νέο φορτηγό, ένα νέο αυτοκίνητο για την μητέρα του και σχεδιάζει να κάνει ανακαίνιση στο σπίτι του. Μάλιστα, ο τυχερός λαχνός ήρθε σε μια δύσκολη περίοδο για τον Γουίρσκι καθώς ήταν άνεργος και μόλις είχε χωρίσει.

«Θα αλλάξει τα πάντα επειδή ήμουν άνεργος» ανέφερε. «Έψαχνα για δουλειά που να αξίζει για περίπου ένα χρόνο» είπε προσθέτοντας πως δεν είχε περάσει από κάποια συνέντευξη εδώ και 18 μήνες.

Πηγή Κέρδισε 273 εκατομμύρια δολάρια και ψάχνει αυτόν που του έδωσε τον λαχνό

Μια γυναίκα στο Αφγανιστάν αποκεφαλίστηκε γιατί πήγε για ψώνια στην πόλη χωρίς τον σύζυγό της. Η 30χρονη αποκεφαλίστηκε το βράδυ της Δευτέρας στο Λάτι, στην επαρχία Σαρ-έ Πολ, στο βόρειο Αφγανιστάν.

Οι Ταλιμπάν εκτέλεσαν την γυναίκα με την κατηγορία της «απιστίας», όπως αναφέρει ο τύπος στη Μέση Ανατολή, επικαλούμενος εκπρόσωπο της κυβέρνησης.

Οι Ταλιμπάν έχουν επιβάλει σκληρές πολιτικές διακρίσεων κατά των γυναικών, όπου – μεταξύ άλλων – τις απαγορεύουν να μιλούν δυνατά σε δημόσιους χώρους και να εμφανίζονται στα μέσα ενημέρωσης.

Οι τιμωρίες για τις παραβάσεις ποικίλουν, από το δημόσιο μαστίγωμα μέχρι εκτελέσεις σε γήπεδα ποδοσφαίρου.

Όπως αναφέρει ο Independent,  ο επαρχιακός εκπρόσωπος του κυβερνήτη της Σαρ-έ Πολ, Zabiullah Amani, μιλώντας στο εθνικό δίκτυο Tolo News, είπε πως ο σύζυγός του θύματος είναι στο Ιράν και οι δυό τους δεν έχουν παιδιά.

Δεν έχει υπάρξει καμία σύλληψη για την υπόθεση και οι Ταλιμπάν έχουν αρνηθεί οποιαδήποτε ανάμειξη στο περιστατικό.

Πηγή Αφγανιστάν: αποκεφαλισμός Γυναίκας που πήγε για ψώνια χωρίς τον Άντρα της

Τρία πράγματα δεν συγχωρούνται ποτέ σε έναν άνδρα. Το πρώτο, να μη βλέπει μπάλα. Το δεύτερο να βρωμάει. Το τρίτο -και πιθανότατα το χειρότερο- να είναι τσιγκούνης. Δυστυχώς όμως (για όλους εμάς τους υπόλοιπους) αυτό είναι και το δυσκολότερο να εντοπιστεί.

Γράφει ο Γιώργος Μαραθιανός

Γιατί ο άμπαλος είναι θέμα χρόνου (ή απλά της ερώτησης «ποιος είναι ο Ζίζι Ρόμπερτς») για να αποκαλυφθεί. Τον απόγονο του Σκαθαροζούμη είναι αδύνατο να μην τον παρατηρήσεις (ή έστω να μην τον μυρίσεις).

Ο σπαγκοραμμένος, ωστόσο, έχει ένα στρατηγικό πλεονέκτημα. Μια καταραμένη ευχέρεια: Μπορεί να κρύψει κάπως το θλιβερό ελάττωμά του. Να το «μακιγιάρει» με κάποιο τρόπο. Μέχρι να πάτε, όμως, στην ταβέρνα. Διότι εκεί πέφτουν οι μάσκες…

Από τα πιο αλάνθαστα τεστ ανίχνευσης του φραγκοφονιά είναι ένα γερό μασαμπούκι. Μια απλή επίσκεψη στη Χασ(ι)ά. Εκεί όπου είναι πιθανότερο να ΜΗΝ σκίσεις το χάρτινο τραπεζομάντιλο στο σημείο μπροστά από τα πόδια σου παρά να μην αποκαλυφθεί ως το τέλος της βραδιάς ο τσιφούτης.

Εξάλλου, τα συμπτώματα είναι κλασικά και αδύνατο για τον ίδιο να μην τα εκδηλώσει! Αρχικά λοιπόν μελετάει τον κατάλογο σαν να είναι τα θέματα των πανελληνίων. Τα μάτια του παίζουν τένις «μία στο φαγητό – μία στην τιμή». Το κομπιουτεράκι έχει βγει ήδη μες στο μυαλό του!

Έπειτα, φρενάρει την παραγγελία. «Μήπως μωρέ να μην πάρουμε τόσα»; «Καλά ρε μαλάκα, τι παραγγέλνεις τρεις πατάτες τηγανητές, ποιος θα τις φάει;», «Φέρε αυτά, φίλε μου (στον σερβιτόρο) και αν θέλουμε κι άλλα, σου λέμε (ποτέ)».

Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση να ξηγηθεί ακόμα πιο απροκάλυπτα. Να κάνει την πρόταση – γελοιότητα «Δεν πεινάω πάρα πολύ, να πάρουμε μια μπριζόλα και να τη μοιραστούμε;».

Ή να πει ότι -αντί για πιάτα στη μέση- προτιμά ατομική μερίδα! Σίγουρη, ασφαλής λύση, όπου έχει υπολογίσει από πριν στο μίζερο μυαλό του πόσα θα πληρώσει – μην τυχόν και του βγει κάνα εικοσάλεπτο παραπάνω.

Και στη συνέχεια η κίνηση που θα έπρεπε να τιμωρείται εξίσου αυστηρά με ψηφοφόρο στη Βόρεια Κορέα ο οποίος ΔΕΝ θεωρεί τον Κιμ ιδανικό και αγαπημένο του ηγέτη: Για να μην παραγγείλει παραπάνω ή επειδή δεν χόρτασε με τη μίζερη παραγγελία του, τσιμπολογάει από το πιάτο σου! ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΠΙΑΤΟ, ΡΕ ΦΙΛΕ!

Που αν ο περιβόητος Τζόι από τα «Φιλαράκια» ισχυριζόταν ότι δεν μοιράζεται φαγητό, εσύ έχεις συλλογή στο σαλόνι σου από χεράκια που τόλμησαν να εισβάλλουν στη μερίδα σου!

Ε, αν μετά απ’ όλα αυτά δεν έχεις καταλάβει ότι αυτός ο τύπος σφίγγει τα γιούρο στην παλάμη του μέχρι να ματώσει, μην ανησυχείς. Εφόσον είναι σε προχωρημένο στάδιο τσιφουτικής σήψης, θα προχωρήσει και στο ύστατο ξεβράκωμα.

Όταν έρθει λοιπόν ο λογαριασμός (και εφόσον δεν έχει πάει εντελώς τυχαία στην τουαλέτα) θα αμολήσει την παρόλα: «Εγώ δεν έφαγα από τη σαλάτα/τζατζίκι/τηγανιά/μπεκρή μεζέ, οπότε πληρώνω λιγότερα».

Κι εσύ -αν έχεις καταφέρει να μην του βουτήξεις την κεφάλα στο κοκκινιστό- ξορκίζεις τη γρουσουζιά του αναφωνώντας: «Χαλάλι σου, ρε εξηντατρίχη…».

Πηγή Πως να ξεχωρίσετε τον Τζαμπατζή στην Ταβέρνα με την παρέα

Το παιδάκι, μόλις 40 ημερών, νοσηλεύεται με κάταγμα στο πόδι και κάκωση στο κεφάλη στο Παπαγεωργίου

Ένα συγκλονιστικό ατύχημα είχε ένα μωρό μόλις 40 ημερών από την Νικήτη Χαλκιδικής.

Ένας ιερέας κρατούσε στα χέρια του το νεογέννητο, ούτως ώστε να του διαβάσει την ευχή της Εκκλησίας για τις 40 ημέρες ζωής του, το «σαραντισμό», όταν σκόνταψε και το βρέφος του έπεσε από τα χέρια.

Το μωράκι έπεσε στο πάτωμα και υπέστη κάταγμα στο πόδι και κάκωση στο κεφάλι, τραύματα λόγω των οποίων νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου.

Όπως μετέδωσε η ΕΡΤ, ο ιερέας είναι πολύ μεγάλης ηλικίας και οι κάτοικοι της περιοχής έχουν ζητήσει την αντικατάστασή του.

Πηγή Θεσσαλονίκη: Μωρό έπεσε από τα χέρια Παπά που το «σαράντιζε» και νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση

Ένα τεράστιο λυκόσκυλο κλέβει την παράσταση καθημερινά στο καταφύγιο άγριων ζώων Shy Wolf στην πολιτεία της Φλόριντα, το μέγεθος του οποίου προκαλεί δέος και θαυμασμό.

Ο Yuki εγκαταλείφθηκε στο καταφύγιο πριν από μερικά χρόνια, καθώς οι ιδιοκτήτες του δεν μπορούσαν να συντηρήσουν ένα κατοικίδιο στο μέγεθός του, ενώ μία εξέταση στο DNA του αποκάλυψε κάτι ακόμα πιο συνταρακτικό.

Όπως έγινε γνωστό, ο Yuki έχει το DNA γκρίζου λύκου σε ποσοστό 87,5%, ενώ το υπόλοιπο 12,5% μοιράζεται στις ράτσες των σιβηρικών χάσκι και των γερμανικών ποιμενικών.

Το λυκόσκυλο, μάλιστα, ξεπερνάει σε μέγεθος ακόμα και τους λύκους που ζουν στο καταφύγιο, αποτελώντας επί σειρά ετών την ατραξιόν του κέντρου, προσελκύοντας καθημερινά το ενδιαφέρον των επισκεπτών αλλά και των μέσων ενημέρωσης.

Ο Yuki, ο οποίος λόγω της γενετικής του «καταγωγής» δεν συγκαταλέγεται στα κατοικίδια ζώα αλλά στα άγρια, δεν υπολείπεται σε τίποτα των άγριων συγγενών του, τουλάχιστον όσον αφορά στην σωματική του διάπλαση και την δύναμή του, ωστόσο η συνολική του συμπεριφορά και τα ένστικτά του τον έχουν κάνει την μασκότ του καταφυγίου, καθώς το παιχνίδι με τους ανθρώπους και τα υπόλοιπα ζώα είναι στην καθημερινή του ρουτίνα.

//www.instagram.com/embed.js

//www.instagram.com/embed.js

Πηγή Κλέβει την παράσταση το γιγαντιαίο λυκόσκυλο που εγκαταλείφθηκε σε καταφύγιο λύκων

Τραγική κατάληξη παραλίγο να έχει η ακατανόητη απόφαση μερικών νεαρών επισκεπτών σε ζωολογικό κήπο της Νορβηγίας, οι οποίοι πέταξαν μέσα στο κλουβί του μοναδικού χιμπατζή του πάρκου ένα μπουκάλι νερό με ναpκωτικές ουσίες.

Το πρωτοφανές περιστατικό έλαβε χώρα στην πόλη Κρίστιανσουντ, με θύμα τον 39χρονο χιμπατζή με το όνομα Τζούλιους, ο οποίος σχεδόν αμέσως μετά την κατάποση του νερού άρχισε να παρουσιάζει τις παρενέργειες από τις ναpκωτικές ουσίες.

Μάλιστα, μία από τις παρενέργειες λίγο έλειψε να αποβεί καταστροφική, καθώς ο Τζούλιους παρουσίασε τάσεις αυτοκαταστροφής, αρχίζοντας να δαγκώνει και να τρώει τις σάρκες του, προκαλώντας στον εαυτό του ένα μεγάλο τραύμα στο χέρι του.

Ευτυχώς, η παρατηρητικότητα των υπαλλήλων του πάρκου τον γλίτωσε από τα χειρότερα, καθώς το προσωπικό δεν άργησε να καταλάβει ότι κάτι πήγαινε λάθος με τον συνήθως κοινωνικό και ορεξάτο χιμπατζή, ο οποίος αφού κατάφερε να ανοίξει το μπουκάλι, ήπιε όλο το περιεχόμενο, που πιθανολογείται ότι είχε αναμιχθεί με παραισθησιογόνες ουσίες.

Ο Τζούλιους αμέσως υπεβλήθη σε αναισθησία ώστε να εξεταστεί το χέρι του, ενώ μετά από αιματολογικές εξετάσεις και δείγματα ούρων διαπιστώθηκε η ύπαρξη ναpκωτικών στον οργανισμό του. Μετά την εξέταση του υλικού από τις κάμερες ασφαλείας του χώρου, διαπιστώθηκε ότι μία παρέα νεαρών ατόμων είχαν πετάξει το μπουκάλι στο κλουβί του χιμπατζή, χωρίς ωστόσο να καταστεί εφικτή η αναγνώρισή τους.

Τελικά, μετά από την περιπέτεια αυτή, ο χιμπατζής με την βοήθεια εξειδικευμένων κτηνιάτρων κατόρθωσε να επανέλθει στην φυσιολογική του κατάσταση και συνεχίζει την ζωή του στο πάρκο, με τους υπεύθυνους να δηλώνουν ότι τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας έχουν ενισχυθεί ώστε το περιστατικό να μην επαναληφθεί.

Πηγή Επισκέπτες ζωολογικού κήπου έδωσαν Nαρκωτικά σε χιμπατζή και παραλίγο να πεθάνει (pics)

Τρεις λέξεις χαρακτηρίζουν τη Βίκυ Σταυροπούλου: Αισιοδοξία, αλήθεια, ενέργεια. Και μια ακόμα, δουλειά -πολλή δουλειά.

Τώρα ετοιμάζεται να υποδυθεί την Αργυρώ, τη γυναίκα του Γιώργου Ζαμπέτα στη μουσική παράσταση «Μάλιστα κύριε Ζαμπέτα» στο θέατρο Αλίκη. Και το απολαμβάνει, όπως απολαμβάνει όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή της, αντιστρέφοντας εκείνα που την πληγώνουν. Δεν είναι και λίγο…

«Δεν είμαι το μέτρο της μέσης ελληνίδας. Από τη φύση μου έχω αντοχές, έχω μάθει να συμμερίζομαι, να προσπαθώ να καταλάβω τον άλλον. Ετσι ήμουν από παιδί. Ισως αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι μεγάλωσα σε μια μεγάλη οικογένεια, πολλών ανθρώπων με διαφορετικούς χαρακτήρες. Είμαι το τέταρτο και μικρότερο παιδί της -έχω μια αδελφή και δύο αδελφούς, πολύ μεγαλύτερους από εμένα.

Το σπίτι μας, πάντα ανοιχτό, με κόσμο, ήταν στο Περιστέρι, εκεί που ζω ακόμα. Κι αυτό είναι ένα κοινό μου στοιχείο με τον Ζαμπέτα. Οι λαϊκές μας καταγωγές και ότι δεν τις έχουμε αρνηθεί. Τις θεωρούμε και φόρο τιμής. Εχω συναντήσει ανθρώπους που τις αρνήθηκαν…

Η ζωή μου καλυτέρευσε από όταν την πήρα εγώ στα χέρια μου. Και, την πήρα νωρίς. Οι γονείς μου ήταν μετανάστες στη Νότιο Αφρική, όπου γεννήθηκα. Εφυγα μωρό, ενώ τα αδέλφια μου εκεί τελείωσαν το σχολείο. Σαν γονείς μου είχα τη γιαγιά και τον παππού στην Αθήνα όταν γύρισα».

«Κάποια στιγμή, στα 22 μου, είχα σχέση με τον (μετέπειτα) μπαμπά της κόρης μου κι έμεινα έγκυος. Ημουν μικρή. Σκεφτόμουν να μην το κρατήσω. Εκείνη την εβδομάδα όμως, στον ύπνο του, έφυγε ξαφνικά ο παππούς μου. Κι ένοιωσα σαν ο θεός να μου παίρνει τον παππού μου και να μου δίνει μια καινούρια ζωή. Κοιμήθηκα ελεύθερη και ξύπνησα παντρεμένη. Εγινα μητέρα στα 23 μου με έναν πολύ καλό άνθρωπο, που λόγω του νεαρού της ηλικίας, συνειδητοποιήσαμε πολύ σύντομα, ότι δεν μεγαλώναμε το ίδιο. Η αναστάτωση και η συνειδητοποίηση, οι ενοχές, και όλα όσα περνάει ένας άνθρωπος όταν υπάρχει καρπός του έρωτα, οι ερωτήσεις του τύπου «γιατί μια λάθος δική μου επιλογή» να την πληρώσει το παιδί μου, μπλόκαραν τη ζωή μου. Και κλείστηκα στον εαυτό μου, όπως κάνω πάντα στις στεναχώριες.

Επειδή όμως ο μπαμπάς της κόρης μου, είχε ένα μαγαζί όπου έρχονταν καλλιτέχνες, και καθώς έβλεπαν την τρέλα μου, μου έλεγαν να ασχοληθώ με το θέατρο.

Το στοίχημα με τις παιδικές μου φίλες ήταν αν θα μπορούσα ή όχι να έχω τον ωραίο του σχολείου. Και τον είχα…

Διάλεξα τη σχολή του Γιώργου Κιμούλη για να διευρύνω τους ορίζοντές μου και να ξεφύγω από την πλήξη του γάμου. Δεν είχαν φανταστεί ότι εκεί θα ανακάλυπτα έναν καινούργιο κόσμο. Δεν ήξερα από θέατρο. Εκεί, σαν να μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω έναν απολογισμό στην επιχείρηση «εγώ» και να δω ότι τα έσοδα ήταν ελάχιστα και τα έξοδα τεράστια. Η επιχείρηση πήγαινε δηλαδή για κλείσιμο. Κι έκανα την επανάστασή μου.

Χώρισα και βρέθηκα από καλοπαντρεμένη, άφραγκη, φοιτήτρια στη σχολή με ένα μωρό. Την ημέρα πέρναγα υπέροχα και τα βράδια έκλαιγα. Είχα όμως πίστη, ότι αφού βρήκα αυτό που θέλω να κάνω, θα το κάνω. Κι έχω την ψευδαίσθηση ή την υποψία ότι με αντάμειψε ο θεός».

Φωτογραφία BOVARY-Πάνος Μάλλιαρης

«Μόλις τέλειωσα τη σχολή έπαιξα ένα Δευτερότριτο την Κριστίν, στη «Δεσποινίδα Τζούλια» με τη Φιλαρέτη Κομνηνού και τον Θανάση Ευθυμιάδη και από εκεί μου ήρθαν τέσσερις προτάσεις. Κι αμέσως μετά το τηλεοπτικό «Είσαι το ταίρι μου». Αυτό ήταν… Ο Θοδωρής Πετρόπουλος ήταν για μένα ο καλός μου μάγος. Με άγγιξε και μου άλλαξε η ζωή. Από το σκοτεινό σοκάκι βγήκα στη λαμπερή λεωφόρο. Δεν πίστευα την τύχη μου να παίξω έναν τόσο ωραίο ρόλο. Κατάλαβα αμέσως τη δύναμη της τηλεόρασης. Εγινα πρωταγωνίστρια σε μια νύχτα. Είχα μεγάλη χαρά που ο κόσμος μου έδειχνε τόση αγάπη αλλά είχα και την ευθύνη να τους δικαιώσω.

Ο Χρήστος (σ.σ. Χατζηπαναγιώτης) έγινε κολλητός μου όταν ήμουν έγκυος -ερχόταν κι εκείνος στο μαγαζί του μπαμπά της κόρης μου, της Δανάης. Γίναμε αμέσως φίλοι. Είναι ένας άνθρωπος-σταθμός στη ζωή μου, ο πιο δοκιμασμένος φίλος μου κι ένας άνθρωπος από τον οποίο έμαθα τόσο πολλά και με τόσο ωραίο τρόπο. Ενοιωσα ασφάλεια για να τον εμπιστευτώ να μεγαλώσουμε μαζί το παιδί μου.

Χώρισα την εποχή των σεισμών. Τα σπίτια μας πάθανε ζημιά και το δικό μου και του Χρήστου κι έτσι αρχίσαμε να ψάχνουμε, ο καθένας το δικό του. Κάποια στιγμή βρίσκω ένα μεγάλο με αυλή στο Περιστέρι, που προφανώς δεν μπορούσα να το νοικιάσω μόνη μου και είπαμε να το νοικιάσουμε μαζί. Η Δανάη τον αγαπούσε πολύ. Ηταν ένας δικός μας άνθρωπος. Κι έγινε έτσι απλά. Σαν να το έφερε η ζωή. Και λειτούργησε…

Στο «Είσαι το ταίρι μου» ο Θοδωρής καυτηρίασε το θέμα το ρατσισμού και του bullying και το μετέτρεψε σε δημιουργία και χαρά -είναι τόσο ταλαντούχος. Ακόμα και τώρα, μετά από 17 χρόνια, το καλοκαίρι στην περιοδεία, ήρθε μια κοπέλα και μου είπε στ΄αφτί, «σ΄ευχαριστώ, από σένα αγάπησα το σώμα μου»…

Νομίζω ότι ήμουν πολύ συμβιβασμένη με αυτό που είμαι. Επειδή ποτέ δεν υπήρξα η ωραία γκόμενα, είχα εξασκήσει όλα τα άλλα μου χαρίσματα για να έλκω τους ανθρώπους. Καθώς δεν είχα την ευκολία του «θαυμάστε με», ανέπτυξα άλλες ικανότητες, πιο ισχυρές. Το στοίχημα με τις παιδικές μου φίλες ήταν αν θα μπορούσα ή όχι να έχω τον πιο ωραίο γκόμενο του σχολείου. Και τον είχα…»

Φωτογραφία BOVARY-Πάνος Μάλλιαρης

«Ποτέ δεν έφερα βαρέως την εμφάνισή μου. Από την άλλη αν με ρωτάς αν θα ήθελα να είμαι ψηλή, λεπτή, ξανθιά, «ναι» θα σου έλεγα. Αλλά από τη στιγμή που είμαι έτσι, δεν είμαι μόνο η εμφάνισή μου. Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου έχει πει ότι η ομορφιά δεν είναι θέμα γλυπτικής. Και εν πάση περιπτώσει, η ομορφιά της ψυχής είναι ανυπέρβλητη. Και δεν κόμπλαρα καθόλου απέναντι στην ψηλή, μελαχρινή αδύνατη Κατερίνα Λέχου. Αντίθετα είπα «επιτέλους βρέθηκε κάποιος να καταλάβει όχι το ύφασμα αλλά τη φόδρα»…

Είναι αλήθεια ότι το θέατρο μεγαλώνει τις εξωτερικές διαφορές. Αλλά εγώ δεν το επέτρεψα ποτέ στον εαυτό μου. Ποτέ. Η ζωή είναι γλυκιά κι απλή, δεν μπορούμε να κολλάμε στις ταμπέλες, στο θεαθήναι. Αλλού είναι η ζωή… Εχω συνυπάρξει με πολύ ωραίες γυναίκες, που μετά από λίγο, τις ξεχνάς… Σημασία έχει αυτό που φέρεις, η ενέργεια, ο προσωπικός πολιτισμός.

Πώς γίνεται; Είναι θέμα απόφασης. Ενα νέο κορίτσι πρέπει να αποφασίσει και να καταλάβει, ότι η χαρά της ζωής είναι στην ουσία της και όχι στο αμπαλάζ της. Είναι πολύ πιο σημαντικό το τι έχει μέσα το πακέτο -το περιτύλιγμα θα ανοίξεις και θα το πετάξεις. Το ίδιο συμβαίνει με τους ωραίους γκόμενους. Μετά το τρίτο ραντεβού αν σε θαμπώνει μόνον απ΄ έξω, τέλειωσε. Βλέπεις από την άλλη ανθρώπους γοητευτικούς που σε ταξιδεύουν και σε συνεπαίρνουν και λες «αυτό θέλω».

Ναι, είμαι του έρωτα. Αλίμονο αν δεν ήμουν. Είμαι άνθρωπος του υπερθετικού βαθμού, όχι μόνο σε size, αλλά και σε συναισθήματα. Ζω τη χαρά σαν παιδί, τη λύπη σαν δράμα. Στα συναισθήματα όλα είναι στα κόκκινα. Ετσι είμαι και με τους φίλους μου, είναι η κληρονομιά μου. Είμαστε μαζί από μηδέν ηλικία. Κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που μένω ακόμα στο Περιστέρι. Γιατί εκεί είναι κι εκείνοι. Θεωρώ τη φιλία την πιο σημαντική σχέση στη ζωή μου και απόδειξη είναι ότι περνάω τη ζωή μου με τον καλύτερό μου φίλο. Ναι, θεωρώ ότι οι φίλοι είναι παυσίπονο».

Φωτογραφία: NDP

«Δεν υπάρχει συνταγή για να μεγαλώσεις ένα παιδί. Πιστεύω όμως χρειάζεται αγάπη και ελευθερία. Να αγαπάει για να είναι ελεύθερη και να είναι ελεύθερη για να μπορεί να αγαπήσει. Εγώ ήθελα να καλυτερεύσω για την κόρη μου, να είμαι ένα φωτεινό παράδειγμα για εκείνη, να είναι υπερήφανη για μένα, να χαίρεται. Η Δανάη επειδή είναι ένα παιδί τρομερά ευαίσθητο και με ανεπτυγμένη αντίληψη, τα ρούφαγε όλα σαν σφουγγάρι. Είμαι πραγματικά τυχερή και υπερήφανη γιατί ήταν ένα παιδί τόσο στηριχτικό στη ζωή μου, τόσο διακριτικό -με συγκινεί απίστευτα. Ηταν σχεδόν αυτονόητο ότι θα γίνει ηθοποιός. Μεγάλωσε μέσα στο θέατρο, με δύο ανθρώπους που ήταν πολύ χαρούμενοι με αυτή τη δουλειά…

Θυμάμαι ότι την επομένη του πρώτου επεισοδίου του «Είσαι το ταίρι μου» με πήραν τηλέφωνο τρεις δημοσιογράφοι για συνέντευξη και εγώ, σίγουρη ότι οι φίλοι μου μου κάνουν πλάκα, τους έκανα κι εγώ. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν τόσο γρήγορα.

Δεν ήθελα να κάνω αυτόν τον μικρό και υπέροχο περίπατο της ζωής με παπούτσια που να με χτυπάνε. Ηθελα να τον κάνω ξυπόλυτη -κι ας ματώσω

Αισθάνθηκα αμέσως την αγάπη του κόσμου κι αυτό μου έδωσε τεράστια δύναμη, ένοιωσα μεγάλη ευγνωμοσύνη, την οποία νοιώθω ακόμα. Γιατί χωρίς τον κόσμο εγώ δεν θα υπήρχα. Και αγωνίζομαι καθημερινά για να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό. Πάντα με απασχολεί ο κόσμος γιατί αυτούς θέλω να κάνω κοινωνούς μου. Ο κόσμος καταλαβαίνει ποιος τον κοροϊδεύει και ποιος όχι, καταλαβαίνει την αλήθεια σου, αυτό που είσαι, αυτό που εκπέμπεις. Η πιο μεγάλη δύναμη είναι αυτά που σου δίνει ο κόσμος όταν σου λέει «είσαι η συντροφιά μου, η παρέα μου, πόσο πολύ γέλασα, πόσο ωραία περνάω όταν σε βλέπω…». Ποια χαρά μπορεί να είναι μεγαλύτερη;

Δεν ξέρω αν μου λείπει η τηλεόραση, σίγουρα μου λείπουν τα λεφτά της. Την αγαπάω όμως. Ημουν και πολύ τυχερή γιατί έχω κάνει 4 στα 4, όλα επιτυχίες («Είσαι το ταίρι μου», «Τaxigirl», «7 Θανάσιμες Πεθερές» και «Κάτω Παρτάλι»). Κι έχω αρνηθεί πολλά άλλα για να μην προδώσω ούτε αυτό που είμαι ούτε αυτό που κάνω. Εγώ  δεν κάνω 110 εμπόδια, κάνω Μαραθώνιο. Η αγωνία μου είναι να υπάρχω στη δουλειά, να δίνω ολόκληρο τον εαυτό μου. Οσο αυτό συμβαίνει ο κόσμος θα είναι εκεί. Αν δεν κάνω καλά τη δουλειά μου ο κόσμος δεν θα με στηρίξει».

«Οχι, δεν προέκυψε στη ζωή μου ούτε άλλος γάμος ούτε άλλο παιδί. Δούλευα τόσο πολύ που δεν υπήρχε περιθώριο. Εχοντας ήδη την κόρη μου δεν είχα πια την ανάγκη της μητρότητας. Είχα και έχω μια οικογένεια από φίλους, μια εναλλακτική οικογένεια και ζώντας με τον Χρήστο, δεν χρειάστηκα τίποτε άλλο.

Είμαι εναλλακτικός τύπος. Είμαι κατά των συμβάσεων, πάσης φύσεως. Νομίζω ότι σύντομα κατάλαβα ότι η ζωή είναι ένα πολύ γρήγορο πέρασμα και ότι δεν πρέπει να την αναλώνουμε άσκοπα. Δεν ήθελα να κάνω αυτόν τον μικρό και υπέροχο περίπατο της ζωής με παπούτσια που να με χτυπάνε. Ηθελα να τον κάνω ξυπόλυτη -κι ας ματώσω.

Πέρασα δύσκολα. Εχω καταλάβει από μικρή ότι αν τα δύσκολα τα αντιμετωπίζουμε με ψυχραιμία και αισιοδοξία, περνάνε. Ενώ αν μένουμε σ΄αυτά και λιμνάζουμε, λιμνάζει και το νερό. Ξέρουμε καλά ότι η ζωή είναι παλίρροια. Εχει τα πάνω και τα κάτω της. Με εξαίρεση τον θάνατο ή ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, όλα τα άλλα ξεπερνιούνται…

Δεν πέρασα κρίση ηλικίας ούτε μετά τα τριάντα ούτε μετά τα σαράντα. Ισως γιατί αισθάνομαι ότι μεγαλώνω όμορφα, δημιουργικά, με φίλους

Πιστεύω στον Θεό, πιστεύω στο καλό, πιστεύω σε μια ανώτερη δύναμη. Πιστεύω ότι το καλό κερδίζει το κακό. Δεν με τρομάζει ο θάνατος. Θα ήθελα να έχω ωραία γηρατειά».

Φωτογραφία BOVARY-Πάνος Μάλλιαρης

«Δεν έχω ζηλέψει ποτέ μου -μόνο γκόμενους. Δεν ζηλεύω υλικά αγαθά, την πρόοδο των φίλων μου. Αν σταθείς μουρτζούφλης μπροστά στον καθρέφτη, έτσι θα δεις τον εαυτό σου. Αν χαμογελάσεις, χαμόγελο θα δεις. Κανένας δεν γεννήθηκε από απόφαση κακός, ούτε ξέρουμε τι σταυρό σηκώνει. Εγώ έψαχνα το φως παντού, γιατί πολύ απλά δεν μου αρέσει το σκοτάδι. Νοιώθω ευγνωμοσύνη για τα πράγματα που μου ήρθαν. Κι ίσως γι΄ αυτό έρχονται κι άλλα…
Δεν πέρασα κρίση ηλικίας ούτε μετά τα τριάντα ούτε μετά τα σαράντα. Ισως γιατί αισθάνομαι ότι μεγαλώνω όμορφα, δημιουργικά, με φίλους. Δεν χαίρομαι βέβαια, αλλά αισθάνομαι καλά. Δεν είμαι άνθρωπος του καβγά, του τσαμπουκά. Μπορεί να δείχνω αλλά δεν είμαι. Είμαι συνήθως κατευναστική…

Απογοητεύτηκα κι εγώ, γιατί είχα γοητευθεί όταν εμφανίστηκε στο πολιτικό πρσκήνιο ο Αλέξης Τσίπρας. Φαινόταν σαν ένας από εμάς. Μετά, τα πράγματα άλλαξαν. Είμαι βαθιά στεναχωρημένη με τους ανθρώπους που μας κυβερνούν. Διάβαζα αυτό που είχε πει ο Ελύτης: Αν αποσυνθέσεις την Ελλάδα από όλα, αυτό που θα μείνει είναι μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει ότι για να την ξαναφτιάξεις μόνο αυτό χρειάζονται. Με τρελαίνει που δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος να εκτιμήσει αυτό που είναι η Ελλάδα και να βασιστεί σ΄αυτό: Γη, πολιτισμό, τουρισμό.

Προσωπικά, δεν με πρόδωσαν άνθρωποι. Κάποιοι με απογοήτευσαν και με πλήγωσαν στη δουλειά. Αλλά μου έτυχαν όλα τόσο γρήγορα που λογικά υπήρχε καχυποψία, κι έψαχναν να βρούνε άλλες εξηγήσεις. Δεν είπαν ότι αυτή δουλεύει σκληρά, παίρνει τις σωστές αποφάσεις, προσπαθεί να λύνει προβλήματα παρά να δημιουργεί, είναι alert. Γι΄ αυτό και στην αρχή πληγώθηκα. Μετά αυξήθηκαν τα αντισώματα μου και δεν άφησα τίποτα να μου χαλάσει το όνειρο. Γιατί για μένα το θέατρο είναι η φυγή μου, το όνειρό μου, κι ας μην το ήξερα».

Η Βίκυ Σταυροπούλου πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Μάλιστα κύριε Ζαμπέτα» στο θέατρο Αλίκη και σε παραγωγή των Αθηναϊκών Θεάτρων από τις 18 Οκτωβρίου 2017

Πηγή: https://www.bovary.gr/

Πηγή Βίκυ Σταυροπούλου: «Είχα πάντα τον πιο ωραίο γκόμενο του σχολείου»

Για πολλούς δεν είναι απλώς η μαμά της μαμάς ή του μπαμπά τους. Είναι η δεύτερη μάνα τους. Ένας άνθρωπος που αποτελεί πολλά περισσότερα απ’ τη γραφική γιαγιούλα που μοιράζει καραμέλες και σοκολατάκια. Από εκείνη που μας επισκέπτεται τα σαββατοκύριακα ή τις γιορτές και τρώμε μαζί της. Είναι κάτι πιο βαθύ και δυνατό απ’ το άτομο εκείνο που μπορεί να φέρουμε απλώς το όνομά του. Είναι η γυναίκα που χωρίς εκείνη δε θα ήμασταν ο άνθρωπος που έχουμε εξελιχθεί σήμερα.

Και μιλάω ακριβώς για τη γιαγιά που μεγάλωσες στο πλάι της από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου. Που περνάς ώρες της καθημερινότητας μαζί της. Που βρίσκεται κοντά σου κάθε στιγμή της ζωής σου κι αποτελεί κομμάτι της οικογένειάς σου αναπόσπαστο κι αγαπημένο.

Τις περισσότερες φορές θα σε κοιμίσει στο κρεβάτι της, το οποίο για έναν ανεξήγητο λόγο έχει το πιο ξεκούραστο στρώμα και το πιο ζεστό πάπλωμα από οποιοδήποτε έχεις κοιμηθεί ποτέ σου. Τις φορές που μένει μαζί σου τα βράδια, θα κάνει λίγο χώρο και θα σε πάρει αγκαλιά για να μη φοβάσαι. Θα ξενυχτήσει στο πλευρό σου όταν έχεις πυρετό και θα φροντίσει να σε κρατήσει ζεστό και καθαρό μέχρι να γίνεις καλά. Η αγκαλιά της αποτελεί για σένα το πιο ασφαλές καταφύγιο.

Έτσι, μ’ ένα μαγικό τρόπο τα πάντα ηρεμούν κι ησυχάζουν. Η αγκαλιά αυτή δε συγκρίνεται με καμία στο σύμπαν. Μέσα της αισθάνεσαι τόση ασφάλεια και τρυφερότητα που την αποζητάς κάθε φορά που είναι κοντά σου. Τα ζαρωμένα μα ζεστά της χέρια σου προσφέρουν τα πιο απαλά χάδια. Και πώς να το κάνουμε; Όσο και να μεγαλώσεις, σ’ όποια φάση της ζωής σου και να βρίσκεσαι, αυτά τα χάδια τα έχεις ανάγκη.

Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό η σκέψη της τρέχει κοντά σου. Στο πού βρίσκεσαι κι αν είσαι ασφαλής. Οι μόνες στιγμές ηρεμίας της είναι όταν βρίσκεσαι μαζί της. Τότε που αδημονεί και λαχταρά να σε δει στην πόρτα και να χαμογελάσει διάπλατα. Και μετά να σε κατακλύσει με την επίμονη φροντίδα της. Πάντα θα πρέπει να φας αυτό που θα σου προσφέρει. Όσο χορτασμένος κι αν είσαι. Τα φαγητά της μυρίζουν ζεστασιά κι έχουν μια οικεία γεύση που δεν μπορείς να γευθείς πουθενά αλλού.

Καθετί που είναι αποτυπωμένο στη μνήμη των παιδικών κι εφηβικών σου χρόνων έχει την εικόνα τη δική της. Το σπίτι της είναι για σένα ο χώρος που έπλασες τις πιο ωραίες σου αναμνήσεις. Το πρώτο σου ποδήλατο και τα παιχνίδια που έπαιζες μικρός, η στράτα που περπάτησες στην αυλή της, ακόμη κι οι πρώτοι σου εφηβικοί προβληματισμοί!

Θα είναι πάντα στο μυαλό σου η μορφή της σε κάθε σου βήμα! Το πρωινό της ξύπνημα, οι βόλτες στην παιδική χαρά, η παρουσία της στο χώρο του σχολείου. Τα κλάματα συγκίνησης που σου έλεγαν πού πας, κάθε φορά που έπρεπε να την αποχωριστείς για πολύ καιρό. Ακόμη κι οι φωνές της όταν σε μαλώνει είναι για σένα η ζωντάνια που νοστάλγησες από τότε που μεγάλωσες και δεν την έχεις πια στην καθημερινότητα σου τόσο πολύ.

Όλα τα έζησες εκεί. Η γειτονιά και τα αμέτρητα παιχνίδια, το μικρό δασάκι δίπλα στην αλάνα κι όλες σου οι παιδικές μινιατούρες ξεπετάγονται σ’ αυτά τα μέρη. Είναι βαθιά φυλαγμένα στην ψυχή σου και σου δίνουν δύναμη να σκέφτεσαι πόσο μοναδικό σε έκαναν.

Είσαι περήφανος όταν λες, «με καλομάθατε σίγουρα μα δε με κακομάθατε»! Όταν σκέφτεσαι την αγάπη που έχεις στον εαυτό σου, δεν μπορείς να βρεις άλλο λόγο για να νιώθεις έτσι παρά για τα τόσα υπέροχα πράγματα που σου προσέφερε.

Πονάς όμως στη σκέψη των χρόνων που περνάνε και τρέμεις κάθε ασθένεια που μπορεί να την πάρει από κοντά σου. Καρδιοχτυπάς σε κάθε ξαφνικό τηλεφώνημα κι ανακουφίζεσαι όταν μαθαίνεις πως τελικά όλα είναι εντάξει. Τη βλέπεις να μεγαλώνει κι ανησυχείς όλο και περισσότερο, μήπως έρθει μία μέρα που δε θα τη βλέπεις πια καθόλου! Όταν δε θα την έχεις πια, κάθε στιγμή, θα σου θυμίζει πόσο πολύτιμο ήταν κάθε λεπτό που ήταν συνεχώς κοντά σου, ακόμη κι αν κάποτε δεν το αντιλαμβανόσουν.

Και νιώθεις τόση αμοιβαία εξάρτηση από εκείνη που θες ν’ αδράξεις μαζί της την κάθε στιγμή που περνάει για όσα χρόνια μπορείς να την έχεις πλάι σου. Θέλεις να ξοδεύεις, όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο μαζί της. Δεν μπορείς να φανταστείς άλλη καλύτερη οικογένεια απ’ το δικό της πρόσωπο. Τώρα καταλαβαίνεις πόσο τυχερός στάθηκες που έγινες αυτός που είσαι τώρα χάρη στη δική της συμβολή.

Ευχαριστείς το Θεό κάθε μέρα και είσαι ευγνώμων που την έχεις ακόμη στη ζωή σου. Που εξακολουθεί να σε μεγαλώνει μ’ αυτόν τον αγνό κι αυθεντικό τρόπο, που μόνο εκείνη ξέρει. Χαίρεσαι που βίωσε την κάθε ηλικία σου κι εξακολουθεί να σε καμαρώνει, όσο ακόμα εξελίσσεσαι. Ποτέ σου δε θα μπορούσες να φανταστείς καλύτερη οικογένεια από εκείνη.

Θα είσαι δίπλα της πάντα και για πάντα!

Μαίρη Νταουξή – pillowfights.gr

Πηγή Ο πιο σημαντικός άνθρωπος στη ζωή σου είναι η γιαγιά σου. Τη θυμάσαι;

Μπορεί, λοιπόν, σήμερα να έχουμε την τιμητική μας, αλλά πέρα από τα λουλούδια και τα δώρα δεν πρέπει να ξεχνάμε και την ουσία του πράγματος, δηλαδή τις θυσίες και τα επιτεύγματα που έχουν κάνει γυναίκες από όλο τον κόσμο για πάνω από έναν αιώνα.

Πέραν αυτών, τα τελευταία 15 χρόνια, στόχος της Ημέρας είναι μας υπενθυμίσει πως οι γυναίκες πρέπει να έχουν ίσα δικαιώματα με τους άνδρες, σε όλους τους τομείς.

Τι έγινε στις 8 Μαρτίου 1857

Η 8η Μαρτίου καθιερώθηκε ως μέρα της γυναίκας σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από τις εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες διαδήλωναν ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας. Ηταν μία από τις πρώτες κινήσεις διεκδίκησης δικαιωμάτων από γυναίκες.

Αποτέλεσμα εικόνας για 8 Μαρτίου του 1857

Η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε για πρώτη φορά το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και το 1911 υιοθετήθηκε και από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.

Στη Ρωσία μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση ο Λένιν πείστηκε από τη φεμινίστρια Αλεξάνδρα Κολοντάι και καθιέρωσε την 8η Μαρτίου ως επίσημη αργία στη χώρα, ωστόσο σύντομα το πολιτικό υπόβαθρο της γιορτής ξεθώριασε και πλέον η μέρα της γυναίκας γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο ως έκφραση αγάπης και εκτίμησης προς το ωραίο φύλο.

Από το 1975 η μέρα της γυναίκας διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, για την ανάδειξη των γυναικείων δικαιωμάτων σε όλο τον κόσμο.

Γιατί θεσμοθετήθηκε

Όταν πρωτοθεσμήθηκε η ημέρα αυτή, γυναίκες από διάφορα κράτη απαίτησαν να έχουν δικαίωμα ψήφου, το οποίο πρώτες οι γυναίκες της βρετανικής αποικίας της Νέας Ζηλανδίας απέκτησαν επισήμως το 1893.

Παρ’ όλα αυτά, χρειάστηκε περίπου ένας αιώνας για να αποκτήσουν το δικαίωμα αυτό οι γυναίκες στη Σαουδική Αραβία, καθώς πέρυσι τους δόθηκαν δημόσια αξιώματα και ίσα εργασιακά διακαιώματα με τους άντρες.

Σήμερα, υπάρχει κι άλλος χώρος για αλλαγές

Σήμερα, όταν μόνο το 1/5 των κοινοβουλευτικών εδρών καταλαμβάνονται από γυναίκες και υπάρχουν μόνο 19 αρχηγοί κρατών γένους θηλυκού (από τις περίπου 196 υποψηφιότητες), γίνεται αντιληπτό πως μπορούν να αλλάξουν ακόμη πολλά πράγματα.

Να σημειωθεί πως ο αριθμός των γυναικών-μέλη του υπουργικού συμβουλίου έχει τριπλασιαστεί μεταξύ του 1994 και του 2014, αλλά παραμένει σε χαμηλά επίπεδα σε σύγκριση με το ανδρικό φύλο. Σύμφωνα με έρευνα της Independent, σε περίπου 118 χρόνια θα λυθεί εντελώς το μισθολογικό χάσμα μεταξύ των γυναικών, ενώ σήμερα από τους 500 πιο πλούσιους ανθρώπους του κόσμου, μόνο οι 55 είναι γυναίκες.

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ επισημαίνει πως το παγκόσμιο γυναικείο εργατικό δυναμικό έχει αυξηθεί κατά 1 δισεκατομμύριο τα τελευταία δέκα χρόνια, αλλά μεγάλο ποσοστό έχουν τα προνόμια που είχαν οι άντρες το 2006.

Πηγή Ημέρα της Γυναίκας – Τι έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 και γιατί γιορτάζουμε

Το εγκαταλελειμμένο βιομηχανικό κτίριο που βρήκε τη θέση του

Μια ανάσα από την πόλη που έφτασε στο απόγειο της ακμής της όταν έγινε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, από το 1827 ως το 1834, το γνωστό Ναύπλιο, άνθισε, μαράζωσε και ξαναγεννήθηκε, με άλλη πλέον μορφή ένα εργοστάσιο που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην περιοχή.
Σε μια εποχή που στην πόλη του Ναυπλίου υπήρχαν κυρίως καφενεία, ενώ στα σαλόνια των διακεκριμένων οικογενειών λάμβαναν χώρα χοροεσπερίδες ή και φιλολογικές βραδιές, ορισμένοι άνθρωποι είδαν τις εξελίξεις που έρχονταν και έστησαν τα δικά τους εργοστάσια.
Ήταν μια εποχή που στην Ελλάδα η βιομηχανία γνώριζε σταδιακά την ανάπτυξη και νέες ευκαιρίες φαίνονταν στο προσκήνιο.
Η ιστορία για τον «Ανθό», ένα όνομα που οι νεότεροι δεν γνωρίζουν, ξεκίνησε στις αρχές του 20ού αιώνα. Τότε και συγκεκριμένα το 1911 ο Κωστής Μηναίος αρχίζει να ετοιμάζει εργοστάσιο, κοντά στο Ναύπλιο δίπλα στο σπίτι του στην Ασίνη, με την επωνυμία «Κ. ΜΗΝΑΙΟΣ».
Η περιοχή της Ασίνης την εποχή αυτή βρεχόταν από τρεις χειμάρρους, ιδανική για καλλιέργεια και παραγωγή τομάτας. Περίπου την ίδια εποχή με τον Μηναίο ξεκίνησαν και οι «Παπαντώνηδες» στην Ασίνη τη δική τους βιοτεχνία, την μετέπειτα βιομηχανία «Κύκνος», αλλά και άλλες παρόμοιες στον αργολικό κάμπο. Ειδικά ο «Κύκνος» παραμένει γνωστός μέχρι και σήμερα κουβαλώντας τη δική του ιστορία.
Σαφώς και θα πρέπει να αναφερθεί και ο «Πελαργός» στη Νέα Κίο, με έδρα το Ναύπλιο, που ιδρύθηκε το 1930 από τον πρόσφυγα Γεράσιμο Καραμέλη και πραγματοποιούσε μεγάλες εξαγωγές, κυρίως στην Αγγλία, αλλά και τη Γαλλία και αλλού.
Για την ιστορία και μόνο στο Ναύπλιο υπήρχαν κατά την περίοδο ακμής των εργοστασίων τοματοπολτού ο «Κύκνος» με δυναμικότητα 400 τόνων, η «Αργολική» στο Μπολάτι 100 τόνων, ο «Ανθός» του Κ. Μηναίου 60 τόνων, η «Δήμητρα» επίσης στο Μπολάτι των αδελφών Λυκομήτρου 15 τόνων και ο «Πελαργός» στη Νέα Κίο 50 τόνων.
Το εργοστάσιο Ανθός
Η εξέλιξη της εταιρίας του Μηναίου που ξεκίνησε το 1911 στην περιοχή υπήρξε θεαματική, με εκατοντάδες εργάτες να περνάνε από το εργοστάσιο και αποκορύφωμα τη βράβευση με το χρυσό μετάλλιο στην 7η Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης το 1932.
Οι μικρές βιοτεχνίες του Ναυπλίου δεν αργούν και μετατρέπονται σταδιακά σε εργοστάσια, «μετακομίζοντας» στα προάστια της αργολικής πρωτεύουσας.
Η δραστηριότητα της επιχείρησης μεγαλώνει και στις αρχές της δεκαετίας του ’30 ξεκινούν να χτίζονται οι νέες κτιριακές εγκαταστάσεις στο Πολύγωνο Ναυπλίου, οι οποίες ολοκληρώθηκαν και ξεκίνησαν να λειτουργούν το 1936.
Την ίδια χρονιά, ιδρύεται Ανώνυμη Εταιρία, στην οποία συμμετέχουν και ο μεγάλος αδελφός του Κωστή, Γεώργιος Μηναίος, δικηγόρος στο Ναύπλιο, και ο γαμπρός του, Νίκος Σκιαδάς, χημικός μηχανικός του ΕΜΠ και γόνος αργολικής οικογένειας επιχειρηματιών εγκαταστημένων στο Κάιρο της Αιγύπτου.
Η λειτουργία του εργοστασίου συνεχίζεται με έντονη ανάπτυξη και χωρίς προβλήματα έως την κατοχική περίοδο. Τότε το εργοστάσιο επιτάσσεται από τη Wehrmacht. για να παρασκευάζει προϊόντα για το γερμανικό στρατό. Μετά το τέλος του πολέμου, το 1948, μετονομάζεται σε Γεωργική Βιομηχανία Κονσερβών «Ανθός Ναυπλίου» και λειτουργεί με την επωνυμία αυτή έως το 1955.
Μάλιστα όταν το κονσερβοποιείο αλλάζει ονομασία και από βιομηχανία κονσερβών «Μηναίος ΑΕ» γίνεται Γεωργική Βιομηχανία Κονσερβών «Ο Ανθός» εκτός από κονσέρβες τοματοπολτού, παρήγαγε κομπόστες φρούτων και κονσέρβες λαχανικών .
Στα «μαγικά» κουτάκια έμπαιναν μαρμελάδες, φασολάκια, αγγινάρες, κομπόστες και άλλα προϊόντα από την αργολική γη εκτός από τη ντομάτα.
Η λειτουργία του εργοστασίου σταματά οριστικά το 1957 και μέσα στη δεκαετία του ’60 οι εγκαταστάσεις περνούν στην ιδιοκτησία της Εθνικής Τράπεζας. Η πορεια που ακολουθεί στη συνέχεια είναι εντελώς διαφορετική. Αφού αποψιλώνεται από τις μηχανικές του εγκαταστάσεις, το συγκρότημα στεγάζει συνεργεία, σιδηρουργεία και μικροτεχνίες έως το 1997.
To εργοστάσιο κονσερβοποιίας «Ανθός» μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν απλά ένα από τα πολλά εγκαταλελειμμένα βιοµηχανικά κτήρια της περιοχής του Ναυπλίου. Στα τέλη του’90 αγοράστηκε από τη συλλέκτρια και εικαστικό Φλωρίκα Κυριακοπούλου, που αποφάσισε να εγκατασταθεί στην περιοχή.
Η ανάπλαση του παλαιού εργοστασίου ξεκίνησε το 2002, ενώ το 2004, κρίνοντας ότι πρόκειται περί ιστορικής σημασίας βιομηχανικό συγκρότημα, η νέα ιδιοκτησία φρόντισε να χαρακτηριστεί διατηρητέο από την Πολιτεία.
Κύριο χαρακτηριστικό του είναι η μεγάλη καμινάδα ύψους 36 μέτρων, το «Φουγάρο» που παραμένει στο σημείο. Η χρήση είναι διαφορετική πλέον και λειτουργεί ως χώρος όπου γίνονται πολιτιστικές εκθέσεις και εργαστήρια για μικρούς και μεγάλους.

Πηγή Το ελληνικό εργοστάσιο που έφτιαχνε μαρμελάδες και κομπόστες ξαναζωντάνεψε