27 May, 2019
Home / Lifestyle (Page 250)

Ακούω φίλους και γνωστούς να παραπονιούνται συνεχώς για τις γυναίκες που τους φέρθηκαν σκάρτα, όταν αυτοί έδιναν τα πάντα σε αυτές και πάνω από όλα την καρδιά τους. Το ξέρω ότι το έκαναν, όπως το κάνουν καθημερινά πολλοί άνδρες σε πολλές γυναίκες και στο τέλος καταλήγουν «χώμα» να τα πίνουν και κάνοντας τον Βασίλη Καρρά κολλητό τους. Αυτό που επίσης ξέρω όμως, είναι ότι από τη ζωή όλων αυτών των ανδρών πέρασε έστω από μια φορά ένα κοpίτσι, μια γυναίκα που ενώ άξιζε να πάρει όλη τους την αγάπη και την προσοχή πήρε το απόλυτο τίποτα… Τα γνωστά αυτά κοpίτσια, τα λεγόμενα «καλά κοpίτσια»…

Και αν απορείς ποια είναι αυτά τα κοpίτσια και προσπαθείς να θυμηθείς πότε πέρασαν από την ζωή σου, όταν εσύ ακόμα τα ψάχνεις μέσα στο συρφετό από ψεύτικες κούκλες, θα σου πω ευθύς αμέσως εγώ ποια είναι αυτά τα κοpίτσια και ίσως αναγνωρίσεις κάποια από τα στοιχεία!

Ήταν αυτή κοπέλα που γνώρισες ξαφνικά ένα βράδυ μέσω κοινών γνωστών. Η όμορφη και γλυκιά κοπέλα που όταν χαμογελούσε, γελούσαν και τα μάτια της. Δεν την έλεγες εντυπωσιακή, αλλά δεν περνούσε απαρατήρητη γιατί είχε την αύρα μια πρωτοκλασάτης γυναίκας.

Δεν ήταν ντυμένη πρόστυχα αλλά ούτε και συντηρητικά, διατηρούσε το φυσικό των μαλλιών της, τα φρύδια της δεν ήταν σαν τατουάζ, ενώ ήξερε πως να βαφτεί τονίζοντας τα φυσικά της χαρακτηριστικά. Ήταν αυτή που γελούσε με τα αστεία σου γιατί ήταν αυθόρμητα, γιατί μαζί της δεν ήσουν στημένος, γιατί πολύ απλά δεν σκεφτόσουν ότι θα γίνει άμεσα κάτι μεταξύ σας. Βλέπεις για σένα κάποια πράγματα ήταν πιο σίγουρα και γρήγορα στην περίπτωση που σε πλησίαζε η ξανθιά στην πόρτα ή η χορεύτρια με το φανταχτερό βρακί.

Ήταν αυτή που όταν την έβγαζες ραντεβού ακόμα το σκεφτόσουν αν πρέπει να το προχωρήσεις συναισθηματικά. Ήταν αυτή με την οποία το σeξ ήρθε «όμορφα», ανεξαρτήτως χρόνου αναμονής, γιατί τα καλά κοpίτσια δεν το παίζουν «μυξοπaρθένες», υποστηρίζουν τις επιλογές τους και είναι υπεύθυνες για αυτές. Ήταν αυτή που όσο περνούσε ο καιρός δενόταν μαζί σου, γιατί δεν ήταν ρομπότ και όσο αυτή δενόταν εσύ όλο και πιο πολύ δήλωνες, ότι δεν ήσουν σε «φάση» ή ότι ήσουν περίεργα εκείνη την περίοδο.

Ήταν αυτή που της συμπεριφερόσουν σαν να είχατε χρόνια σχέση, αλλά όταν οι φίλοι σου σε «δούλευαν» την απαρνιόσουν πανεύκολα… Ήταν αυτή που την αρνήθηκες πιο πολύ από οποιαδήποτε άλλη. Ήταν αυτή που με τα λεγόμενα σου (για να δείξεις το αντριλίκι σου) την προσέβαλες μπροστά σε άλλους, χωρίς όμως ποτέ αυτή να σε μειώσει αντίστοιχα και να σου κάψει το παραμυθάκι. Γιατί βλέπεις ήταν αυτή που μπροστά της δεν μπορούσες να κρυφτείς, γιατί σε διάβαζε πολύ καλά και σου την έδινε αυτό.

Το καλό κοpίτσι ήταν αυτό που όταν έβγαινες μόνος με τους φίλους σου δεν το σεβόσουν ποτέ, γιατί φερόσουν σαν εργένης με όλα όσα περιλαμβάνει αυτό. Ήταν αυτή που όταν έβγαινε αντίστοιχα με τις φίλες της, ενώ είχε κάθε ευκαιρία να κάνει τα ίδια, γιατί πραγματικά της την έπεφταν, φερόταν όπως μια πραγματική κυρία. Ήταν αυτή που άλλοι άνδρες της έκαναν χειροφίλημα, ενώ εσύ «σαλιάριζες» με την δευτερότριτη που σου έδωσε σημασία (μετά από μήνες φτυσίματος) μόνο και μόνο επειδή ήσουν «πιασμένος» (και νόμιζες εσύ κακομοίρη ότι μετράς σαν άνδρας…) .

Ήταν αυτή που οι φίλοι σου δεν την υπολόγιζαν σαν σοβαρή σου σχέση (κυρίως όταν ήταν φίλοι-singles), γιατί έτσι τους έμαθες εσύ να κάνουν. Ήταν αυτή που την έβαζες δεύτερη και τρίτη προτεραιότητα, ενώ όποτε εσύ είχες πρόβλημα κανένας φίλος σου δεν έφτανε πρώτος, παρά μόνο αυτή. Ήταν αυτή που όταν οι φίλοι σου σε μείωναν σου κρατούσε το χέρι, ήταν αυτή που όταν προσπαθούσε να σου μιλήσει για το καλό σου, ένιωθες ότι σε έπνιγε (έτσι είναι όταν ακούς αλήθειες…).

Ήταν αυτή που όταν ένα βράδυ μέθυσες, την κοίταξες στα μάτια και της είπες πόσο σημαντική είναι για σένα. Ήταν αυτή που όταν ξύπνησες νηφάλιος, βρέθηκες πάλι σε περίεργη φάση. Ήταν αυτή για την οποία χρησιμοποίησες πολλάκις τη φράση «δεν σου έχω υποσχεθεί τίποτα», γιατί φοβόσουν τη δέσμευση (μαζί της… για καμία άλλη με duck face δεν είχες θέμα). Ήταν αυτή που ανέχτηκε κάθε βλακεία σου, αυτή που πάντα σου άνοιγε την πόρτα όταν γυρνούσες μετανιωμένος.

Ήταν αυτή που σε αγάπησε και δεν το εκτίμησες. Ήταν αυτή που μια μέρα απλώς την πέταξες σαν την τρίχα από το ζυμάρι, χωρίς καμία σοβαρή δικαιολογία (πως να δικαιολογήσεις άλλωστε το ότι οι φίλοι σου είπαν «φτάνει ρε μ@@@@α χώρισε την»). Ήταν αυτή που όταν την παράτησες δεν της έδωσες καν έναν χωρισμό που να της αξίζει.

Γιατί βλέπεις ήταν αυτή που δεν τολμούσες να την κοιτάξεις στα μάτια γιατί ήξερες ότι θα έβλεπες τον πραγματικό εαυτό σου. Ήταν αυτή στην οποία φέρθηκες σαν 5χρονο αγοράκι και όχι σαν άνδρας όπως έλεγες ότι ήσουν. Ήταν αυτή που έγινε κομμάτια, έπεσε στα πατώματα, έκλαψε, αρρώστησε, χωρίς να το μάθεις ποτέ…

Είναι αυτή που μια μέρα θα γίνει κάτι και θα την θυμηθείς… Είναι αυτή που όσο και αν δεν το πιστεύεις έχει ακόμα μια τυπική επικοινωνία με ανθρώπους δικούς σου που της φέρθηκαν υποδειγματικά, όχι για τα μούτρα σου βέβαια, αλλά γιατί έχει μεγαλώσει και έχει ανατραφεί με αρχές και ήθος και ξέρει να φέρεται με αξιοπρέπεια. Είναι αυτή που μετά από σένα προχώρησε στη ζωή της καλύτερα από πριν, χωρίς να σου «τρίβει» στα social media την νέα και ωραία της ζωή. Απλώς αδιαφορεί για σένα! (Και σταμάτα να φαντασιώνεσαι ότι είναι κάπου και σε περιμένει…).

Είναι αυτή που κάποτε θα εκτιμήσεις, αλλά θα είναι αργά. Γιατί τα καλά κοpίτσια ποτέ σου δεν τ’ αγάπησες… Πηγή: mix-this.blogspot.gr

Πηγή Τα καλά κoρίτσια που ποτέ δεν αγάπησες, δεν γυρνάνε ποτέ. Αξίζει να το διαβάσετε

Παρέες, φίλοι, συγγενείς, συνεργάτες, σύντροφοι∙ οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν μία δυναμική περίεργη. Άλλοτε με θετικό και κάποιες φορές με αρνητικό πρόσημο. Οι παλιοί έλεγαν πως ο φίλος φαίνεται στα δύσκολα. Στις μέρες μας, όμως, έχουν αντιστραφεί οι όροι αυτοί. Αυτοί που μπορούν να αντέξουν τη χαρά του άλλου είναι, τελικά, φίλοι. Να την αντέξουν και να μην τη ζηλέψουν. Τώρα για το αν μπορούν να χαρούν, αυτό είναι μια μεγάλη κουβέντα.

Να χαρούν με τη χαρά που ο φίλος τους έχει μια σχέση που πάει καλά, που πέτυχε επαγγελματικά, που η ζωή του ξεκόλλησε απ’ το τέλμα και βαδίζει μπροστά; Τη στιγμή, όμως, που αυτός ή αυτή δεν είναι στην ίδια θέση; Ποιες είναι προϋποθέσεις, για να καταφέρει ένας άνθρωπος να μπορεί να μοιράζεται τη χαρά του διπλανού του;

Απαραίτητο προαπαιτούμενο είναι να έχει εμβαθύνει στον εσωτερικό διάλογο. Τι θα πει αυτό; Να μη μένουμε στα στεγανά, στην εξωτερική εικόνα μόνο. Να βλέπουμε πρώτα τις δικές μας πράξεις. Να κάνουμε ερωτήσεις. «Τι θα μπορούσα να κάνω για να βελτιώσω μια κατάσταση; Πού κάνω λάθος και δεν έχω το αποτέλεσμα που θέλω;». Αυτοκριτική, προτού επιλέξουμε τον εύκολο δρόμο.

Η ζήλια είναι κακός σύμβουλος για τη ζωή των ανθρώπων. Έχει ένα μοναδικό χάρισμα, εθελοτυφλεί και κρατάει δεμένα τα πόδια όλων όσων την κάνουν κτήμα τους. Εννοείται πως δεν παραδέχεται κανείς ότι ζηλεύει. Δεν είναι εύκολα αποδεκτό -αν ήταν, θα το αντιμετώπιζε κιόλας. Όταν είμαστε γνώστες ενός προβλήματος, τότε κατά το ήμισυ το έχουμε κιόλας λύσει.

Η χαρά του διπλανού μας, τις περισσότερες φορές και για τους περισσότερους ανθρώπους, αποτελεί το έναυσμα για σκέψεις μίζερες. «Γιατί αυτός κι όχι εγώ;», «Είμαι άτυχος ενώ εκείνος τόσο τυχερός». Είναι, όμως, θέμα τύχης μόνο;

Οι επιλογές κι η τόλμη δεν καθορίζουν πολλές φορές την τύχη μας; Κάποιοι άνθρωποι είναι πιο ευέλικτοι και ρισκάρουν, παίρνουν πιο εύκολα αποφάσεις που ενδεχομένως να τους οδηγούν σε θετικές εξελίξεις. Γιατί εμείς που δεν τολμούμε, που θέλουμε τη ζώνη ασφάλειας δεμένη σφιχτά, να θεωρούμε πως ο διπλανός είναι ο ευνοημένος απ’ τη ζωή;

Η ζήλια χαράζει εύκολα μονοπάτια, έχει τον εύκολο τρόπο και τη δικαιολογία για καθετί που δε θέλουμε να το δουλέψουμε μέσα μας. Αυτοκριτική, ανάλυση του εγώ μας με τον εαυτό μας∙ δύσκολος δρόμος αλλά λυτρωτικός. Μας αποδεσμεύει απ’ το τι κάνει ο άλλος. Δεν ασχολούμαστε με αυτό και δε δίνουμε σημασία. Επικεντρωνόμαστε στο τι κάνουμε εμείς και ποιος ο τρόπος να βελτιωθούμε.

Δυστυχώς, στις μέρες και στην εποχή που ζούμε, η στάση «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα» είναι πολύ συνηθισμένη. Δεν προσδοκούμε τη δική μας εξέλιξη, μας αρκεί ο διπλανός μας να μην είναι καλά.

Ο φίλος φαίνεται στα δύσκολα; Μήπως, όμως, στα δύσκολα, που δεν είναι άμεσα δικά του, παίρνει χαρά, γιατί σκέφτεται «ευτυχώς εγώ είμαι καλά, κοίτα τι γίνεται τριγύρω»;

Ο φίλος φαίνεται στη χαρά του διπλανού του. Μπορεί να χαρεί; Μπορεί η χαρά που δεν είναι δική του να του δώσει δύναμη κι αισιοδοξία; Μπορεί να νιώσει χαρούμενος και γεμάτος και με μια διάθεση ότι κάτι καλό και στη δική του ζωή θα συμβεί; Αυτό είναι φιλία!

Ευαγγελία Βεργανελάκη – pillowfights.gr

Πηγή Να μετράς τους ανθρώπους στις χαρές σου

Η βουλευτής της ΝΔ άνοιξε την ομιλία της με δύο παρατηρήσεις «επί προσωπικού»

Η εμπιστοσύνη που όπως φαίνεται παίρνει απόψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσει σε ανωμαλία τη λειτουργία του κοινοβουλίου, ανέφερε η Ντόρα Μπακογιάννη μιλώντας σήμερα στη Βουλή.
«Θέλω να σημειώσω και προσέξτε το καλά, ότι η ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ έχει 145 βουλευτές σήμερα που μιλάμε. Με βάση το Σύνταγμα και τον Κανονισμό της Βουλής, αυτή είναι η κοινοβουλευτική δύναμη η οποία θα αντανακλάται σε όλες τις επιτροπές της Βουλής, πράγμα το οποίο περίτρανα αποδεικνύει την ανωμαλία που θα υπάρξει στο εξής στη λειτουργία του κοινοβουλίου και αυτό είναι κάτι που δεν μπορείτε να αλλάξετε και καθιστά το αίτημά μας για εκλογές ακόμη πιο επιτακτικό», είπε η κ. Μπακογιάννη η οποία μιλώντας λίγο μετά με δημοσιογράφους επισήμανε ότι ανακύπτει ζήτημα με την πλειοψηφία στις επιτροπές της Βουλής καθώς εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη δύναμη που έχει σήμερα, διαθέτει 145 βουλευτές.
«Σήμερα είναι μια δύσκολη στιγμή για το ελληνικό κοινοβούλιο», είπε η κ. Μπακογιάννη και πρόσθεσε: «Το ελληνικό κοινοβούλιο έχει περάσει πολλές δύσκολες στιγμές αλλά ποτέ μέχρι σήμερα, στη μεταπολίτευση τουλάχιστον δεν κρατήθηκε μια κυβέρνηση στην εξουσία με βουλευτές double face. Ποτέ μέχρι σήμερα στο ελληνικό κοινοβούλιο δεν εκλήθησαν μεμονωμένοι βουλευτές να κρατήσουν μια κυβέρνηση στην εξουσία η οποία έχει χάσει την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού, η οποία ακολουθεί μια πολιτική που είναι αντίθετη με τα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Μια κυβέρνηση η οποία γατζώνεται στην εξουσία μόνο και μόνο για να μπορεί να έχει τα οφέλη αυτής. Στη δημοκρατία όμως, έλεγε ο Παύλος Μπακογιάννης, δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Οι εκλογές θα έρθουν, θα έρθουν γρήγορα και την απάντηση θα τη δώσει ο λαός».
Η Ντόρα Μπακογιάννη σχολιάζοντας την πρόταση ψήφου εμπιστοσύνης υπογράμμισε ότι μπορεί απόψε η κυβέρνηση να πάρει την εμπιστοσύνη, «χάρη σε έξι βουλευτές που ανταλλάσσουν την ψήφο τους έναντι πολιτικών ωφελημάτων« αλλά «δεν έχει ούτε την πολιτική ούτε τη δημοκρατική νομιμοποίηση».
«Οι βουλευτές που θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση εκλέχτηκαν από τον λαό, με ακριβώς τις αντίθετες θέσεις. Δεν αμφιβάλλετε πως εξελέγη με τη ΝΔ η κ. Παπακώστα όταν σας αποκαλούσε αποκορύφωμα λαϊκισμού. Δεν δικαιούται λοιπόν, με βάση τη δημοκρατική ευαισθησία να πάρει τις ψήφους των νεοδημοκρατών και να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στο αντίπαλο κόμμα. Το ίδιο ισχύει και για τον κ. Δανέλλη, ο οποίος καταλήγει σε ένα χώρο βέβαια από τον οποίο ξεκίνησε, αφού πέρασε από διάφορα κόμματα αλλά είναι βέβαιο ότι όταν εξελέγη με το Ποτάμι, εξελέγη ως βουλευτής της αντιπολίτευσης και όχι της συμπολίτευσης. Και αυτή είναι η πολύ μεγάλη διαφορά», είπε η βουλευτής της ΝΔ.
Η Ντόρα Μπακογιάννη άνοιξε την ομιλία της με δύο παρατηρήσεις «επί προσωπικού». «Χθες ο κ. Τσίπρας κουνώντας το δάχτυλο στον Κυριάκο Μητσοτάκη του είπε, με την Κουτσογιώργειο λογική, ότι δεν δικαιούται να ομιλεί περί αποστασίας, λόγω οικογενειακής κληρονομιάς. Αντιπαρέρχομαι τη γνωστή φασιστική λογική της οικογενειακής ευθύνης, για να απαντήσω εγώ στον πρωθυπουργό, διότι ο Κυριάκος ήταν αγέννητος εκείνη την εποχή, που έχω μερίδιο της οικογενειακής ευθύνης. Είμαι περήφανη για τους δημοκρατικούς αγώνες του πατέρα μου, από την κατοχή μέχρι τη δικτατορία των συνταγματαρχών. Εύχομαι το ίδιο να μπορεί να πει και ο κ. Τσίπρας για τον δικό του πατέρα», είπε η Ντόρα Μπακογιάνη, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Ταυτόχρονα σχολίασε και τα υπονοούμενα του προέδρου των ΑΝΕΛ Πάνου Καμμένου σε βάρος του προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση.
«Αναφορικά με τα υπονοούμενα του κ. Καμμένου σε σχέση με την τρομοκρατία εναντίον του προέδρου της Βουλής, του κ. Βούτση, δεν νομίζω ότι υπάρχει ούτε ένας βουλευτής μέσα σε αυτή την αίθουσα που να μην γνωρίζει το διαχρονικό αγώνα μου εναντίον της τρομοκρατίας, καθώς και την άποψή μου για τις βόλτες του κ. Κουφοντίνα στο κέντρο της Αθήνας, τις ιδανικές συνθήκες κράτησής του σε φυλακές πολυτελείας κ.ο.κ. Όμως ουδέποτε επέτρεψα στον εαυτό μου, στις ατελείωτες δηλώσεις που έχω κάνει για το θέμα, να αφήσω έστω και το ελάχιστο υπονοούμενο για τον πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων. Και αυτό παρότι ως γνωστόν, ο Νίκος Βούτσης είναι ένας από τους σκληρότερους ιδεολογικούς αντιπάλους της παράταξής μας. Στη δημοκρατία υπάρχουν κανόνες. Το ήθος και το ύφος των πολιτικών χαρακτηρίζει τους ίδιους αλλά και τα κόμματα που υπηρετούν. Να τον χαίρεστε τον κ. Καμμένο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Να τον χαίρεστε τον «αναντικατάστατο» υπουργό Άμυνας, όπως μας είπε ο κ. Τσίπρας. Να χαίρεστε τον κυβερνητικό σας εταίρο με τον οποίο είχατε λαμπρή, ειλικρινή σχέση. Να χαίρεστε εκείνον, ο οποίος για να τονώσει το εγώ του, σήκωσε δύο mirage, υποθέτω για να δείξει το πόσο κλαίει η πολεμική αεροπορία για την αποχώρησή του, χωρίς να υπολογίζει πόσες χιλιάδες ευρώ κόστισαν αυτές οι πτήσεις στον ήδη ισχνό προϋπολογισμό του υπουργείου Άμυνας», είπε η κ. Μπακογιάννη.

Πηγή Μπακογιάννη: Είμαι περήφανη για τον πατέρα μου

Λένε πως οι δύσκολες στιγμές είναι εκείνες που σε κάνουν πιο δυνατό. Ανάλογα με τον τρόπο που θα τις χειριστείς θα μπορούσαν να σε ολοκληρώσουν ως προσωπικότητα. Έχοντας περάσει από κάποιες κακουχίες, έχοντας χαράξει την ψυχή και το μυαλό σου, έχεις συλλέξει όλα εκείνα τα αντισώματα, που θα ‘ναι σύμμαχοί σου από εδώ και πέρα σε κάθε προσωπικό σου αγώνα, λειτουργώντας σαν άμυνα απέναντι σε κάθε απειλή που θα κληθείς να αντιμετωπίσεις. Σύμμαχός σου, λοιπόν, ο ίδιος σου ο εαυτός!

Ένας χωρισμός, μία κακή στιγμή, μία απώλεια, μία απογοήτευση ή μία ήττα αρκούν ώστε να σε επηρεάσουν τόσο που αυτομάτως να σε κάνουν κάποιον άλλο. Μια κατάσταση διαχειρίσιμη, που το ίδιο σου το μυαλό όμως τη δραματοποιεί κι έτσι βυθίζεσαι ολοένα και περισσότερο σε αυτή χωρίς να πιάνεις όποια σανίδα σωτηρίας διαθέτεις. Ίσως και να ‘θελες τελικά να βυθιστείς, από φόβο να πας ένα βήμα παρακάτω, μην τυχόν και χάσεις την άνεση που σου προσφέρει αυτό το comfort zone που σου προκαλεί αυτή τη μίξη συναισθημάτων. Ποια είναι, λοιπόν, κι η επακόλουθη φυσική ροή των πραγμάτων, ύστερα απ’ το πρώτο στάδιο, που δεν είναι άλλο από εκείνο του συναισθηματικού βυθίσματος;

Απομόνωση στο σπίτι, κουλούριασμα σε εκείνη τη γωνία που συνήθως καταφεύγεις και που άλλοτε φιλοξένησε τα ξεσπάσματά σου, συντροφιά με τραγούδια που ‘χεις συνδέσει με στιγμές πόνου κι έντασης. Όσοι γύρω σου έκαναν την απόπειρα να σε βγάλουν από ‘κείνη την κατάσταση, κατάφεραν απλώς μια τρύπα στο νερό.

Είναι δύσκολο ως αδύνατο, τελικά, να θεραπεύσει κάποιος άλλος για εσένα ό,τι παιδεύει το μυαλό σου, αν εσύ ο ίδιος δεν προθυμοποιηθείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου. Ίσως η απομόνωση να ‘χει και τα θετικά της. Θα κλάψεις, θα βρίσεις, θα ξεσπάσεις, ενδεχομένως να σπάσεις καθετί εύθραυστο που υπάρχει στο σπίτι, για πόσο όμως θα συνεχιστεί αυτό; Στο τέλος, πέρα από τα γυαλικά, θα σπάσουν και τα νεύρα σου.

Μόλις ξεθυμάνει και το δεύτερο στάδιο, αυτό δηλαδή του ξεσπάσματος, και βρεις κάπως τις ισορροπίες σου, το δεύτερο στάδιο διαδέχεται το τρίτο, αυτό της αποδοχής, φτάνοντας τελικά στην επούλωση. Ο χρόνος με τον εαυτό σου στο στάδιο αυτό είναι πολύτιμος. Βρίσκεσαι σε μια κατάσταση βαθύτατου εσωτερικού αναστοχασμού μέχρι να θυμηθείς ποιος είσαι. Κι όταν φτάσεις σε αυτό το σημείο, όταν βρεις ξανά τον εαυτό σου, όλα όσα προηγήθηκαν τώρα θα μοιάζουν πιο μικρά από ό,τι τα έκανες εξαρχής να φαίνονται. Έκανες βήματα μπροστά και κατέβαλλες αρκετή προσπάθεια για να καταφέρεις να ξεπεράσεις το προσωπικό σου ζόρι.

Και ξαφνικά όλα αλλάζουν, όλα γίνονται πιο υποφερτά, σχεδόν ανακουφιστικά! Στο άκουσμα εκείνων των ίδιων τραγουδιών που άλλοτε σε έριχναν –ακριβώς γιατί τα είχες συνδέσει με πρόσωπα, αναμνήσεις και καταστάσεις– δεν ταράζεσαι. Παύουν να σου προκαλούν την παραμικρή αναστάτωση, ίσως μάλιστα πλέον να τα απολαμβάνεις κιόλας. Μπορείς να ανασύρεις απ’ τη μνήμη σου εκείνα τα πρόσωπα, εκείνα τα φινάλε χωρίς να πονάς πια. Μπορείς να σκεφτείς καθαρά.

Τι είναι, τελικά, αυτό που ονομάζουμε «προσωπική πρόοδος»; Είναι να μπορείς πλέον όχι μόνο να διαχειρίζεσαι αλλά και να απολαμβάνεις πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις που άλλοτε μόνο θλίψη και πόνο ήταν ικανά να σου προκαλέσουν. Να βγαίνεις έξω, να πηγαίνεις σε μέρη που συνήθιζες να επισκέπτεσαι με κάποιον που δεν είναι πια στη ζωή σου χωρίς να σε ακολουθεί η σκιά του. Να επιστρέφεις στις συνήθειές σου, και μετά από προσωπική προσπάθεια, να μη σου ξυπνούν αναμνήσεις, ή έστω να μη σ’ ενοχλούν αυτές.

Κι αυτό, η ψυχική σου ισορροπία, επιτυγχάνεται τελικά μόνο μέσα απ’ τη συνεχή δουλειά με τον εαυτό σου. Να δουλεύεις με εσένα για εσένα!

Παρασκευή Μπάρδα – pillowfights.gr

Πηγή Προσωπική πρόοδος∙ να γελάς με ό,τι κάποτε σ’ έριχνε

Θέλεις-δε θέλεις η καθημερινότητα σε καταπίνει· οι υποχρεώσεις σου ρουφάνε τις αντοχές, σου εξαντλούν τη φαντασία και σε σκλαβώνουν χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια στον ιστό τους. Δε θα γινόσουν έλεγες σαν τους πολλούς, δε θα ζούσες διεκπεραιωτικά, δε θα αγαπούσες με το ρολόι στο χέρι, κι όμως εδώ είσαι να τα κάνεις όλα αυτά με μια ήρεμη παραίτηση που ναι μεν, δε σε κουράζει παραπάνω, δε σε κάνει όμως να ζεις κιόλας.

Θυμάσαι όταν ήμασταν μικρά που δείχναμε τον καλύτερό μας εαυτό στους έξω, που όλοι μας θαύμαζαν για την εξαιρετική μας ανατροφή κι ευγένεια, μα όταν γυρίζαμε σπίτι αφήναμε το τέρας ελεύθερο κατεβάζοντας μούτρα και στήνοντας αναίτιους καβγάδες με τους γονείς και τα αδέρφια μας για να ξεσπάσουμε τα νεύρα μας; Ε, κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στον ενήλικό μας βίο, μόνο που στη συγκεκριμένη φάση τη νύφη την πληρώνει ο άνθρωπός μας.

Γιατί αν δεν ξεσπάσεις στον άνθρωπό σου, τότε σε ποιον, έτσι δεν είναι; Ποιος θα ανεχτεί τη μαυρίλα σου, ποιος θα δείξει κατανόηση στις εναλλαγές της συμπεριφοράς σου, ποιον άλλο μπορείς να αγνοήσεις μέχρι να σου ξανάρθει όρεξη να συναναστραφείς με κόσμο; Δε λέω, λογικό απ’ τη μία επειδή η ζωή δεν είναι ρομαντική κομεντί κι όταν υπάρχουν πρακτικά προβλήματα που σε αποτρέπουν από το να ονειρεύεσαι λουλουδιασμένα αύριο  δεν υπάρχει ώρα για εξουθενωτικά ρομάντζα.

Να ξεσπάσεις λοιπόν, έχεις-δεν έχεις λόγο. Να ξεράσεις τα ζόρια σου, να εκμεταλλευτείς το ανθρώπινο δικαίωμά σου να μην είσαι τέλειος, να μιζεριάσεις και λίγο, δεν έχει δικαίωμα να σου προσάψει κανείς κάποιο κρίμα. Άλλωστε, ο άνθρωπος που πραγματικά σε αγαπάει ξέρει να σε νιώθει χωρίς να μιλήσεις, καταλαβαίνει χωρίς να χρειαστεί να ακούσει και θα κάνει ένα βήμα πίσω για να πας εσύ την ψυχή σου ένα βήμα μπροστά, έτσι πάει το πράγμα, μην πολυσκάς.

Μα όποιο κι αν είναι το πρόβλημά σου, όσο κι αν σε πνίγει, ένα φρόντισε αν νοιάζεσαι τον άλλον: να μην τον αφήνεις χωρίς «καληνύχτα». Κι αν δεν είναι καληνύχτα στα λόγια, ας είναι καληνύχτα σε ένα απλό μήνυμα, κι αν δεν είναι καθόλου καληνύχτα ας είναι μια απλή αγκαλιά, κι αν δεν είναι αγκαλιά, ας είναι ένα τηλεφώνημα για να του πεις πως παρά τα νεύρα σου ήθελες να ακούσεις τη φωνή του πριν κοιμηθείς. Ούτε κόπο θέλει, ούτε τίποτα. Να σε νοιάζει μόνο, πολύ είναι;

Επειδή έτσι έλεγε η γιαγιά μου, και πολλές άλλες γιαγιάδες που ξέρω· πως ό,τι κι αν συμβεί μέσα στη μέρα, όσο κι αν μαλώσεις με τον άλλον, μην αφήσεις ποτέ να περάσει βράδυ που θα πάτε στο κρεβάτι μουτρωμένοι. Πως αν νοιάζεσαι κάποιον δεν πρέπει στιγμή να τον αφήσεις να πιστεύει πως είναι μέρος του προβλήματός, κι αν εν μέρει είναι, εσύ να του υπογραμμίζεις πως αυτό δεν είναι ικανό να σε αποτρέψει απ’ το να τον αγαπάς ολοκληρωτικά, ακόμα και τις στιγμές που θα προτιμούσες να μην είναι εκεί. Επειδή, έλεγε η γιαγιά, πως αν ο άνθρωπός σου μπορεί να κοιμηθεί γνωρίζοντας πως σε πόνεσε μάλλον δεν είναι ο άνθρωπός σου, κι αν αυτό δε σου βγάζει νόημα τότε δεν ξέρω τι μπορεί να σου βγάλει.

Επειδή ο άνθρωπος που νιώθει πως τον εκτιμούν πάντα θα δίνει περισσότερα από όσα αντέχει κι αυτό είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο. Δε θέλει σκέψη το νοιάξιμο, ούτε ενέργεια η αγκαλιά, καρδιά θέλει, καρδιά κι αγάπη. Επειδή όσο κι αν σε ρουφάει η ζωή, οι άνθρωποί σου είναι αυτοί που θα την ομορφύνουν, ούτε η δουλειά σου, ούτε το ρεύμα που ξοφλήθηκε ή δεν ξοφλήθηκε στην ώρα του. Επειδή αυτή η «καληνύχτα» σου δεν είναι για τον άλλον τόσο απλή όσο ακούγεται. Σημαίνει «σε σκέφτομαι», σημαίνει «ξέρω πως φέρομαι σκατά», σημαίνει «δε μου φταις εσύ, ματάκια μου», σημαίνει και «σ’ αγαπάω», σημαίνει πως είσαι εκεί κι αυτό είναι παραπάνω αρκετό απ’ όσο πιστεύεις.

Ξέρεις, οι άνθρωποι ξεχνάμε πως δεν είμαστε εδώ για πολύ, πως κανένας δεν είναι μέρος της ζωής μας για πάντα. Γινόμαστε μηχανές, ρομποτάκια που εκτελούν εντολές μηχανικά κι αγέλαστα, όντα που θεωρούν την ευτυχία πολυτέλεια κι αφήνουν την αγάπη για αύριο επειδή «η αγάπη δεν πληρώνει λογαριασμούς», επειδή δημιουργεί περιττές έγνοιες κι επειδή αδικαιολόγητα εκλαμβάνεται ως δεδομένη. Να σου πω όμως κάτι που μπορεί να σε συγκλονίσει; Δεν είναι, ούτε αυτή ούτε οι άνθρωποι που μας τη χαρίζουν.

Και μια «καληνύχτα» είναι αρκετή για να δείξεις πως τους εκτιμάς. Επειδή αυτή η μικρή λέξη κάνει πέρα εγωισμούς, νεύρα και μούτρα, αρκεί να μην τη συνοδεύσεις με τελεία. Ταιριάζει με αποσιωπητικά, με υποκοριστικά και κυρίως με αγκαλιές, με ό,τι κατεβάσει το μυαλό σου, κι αν θέλεις έξτρα πόντους κανόνισε να την ταιριάζεις με μερικά φιλιά και κανένα σκαστό χαμόγελο. Επειδή η «καληνύχτα» είναι φροντίδα κι η φροντίδα κάνει τα προβλήματα να φαίνονται μια σταλιά. Δεν το λέω εγώ, το έλεγε η γιαγιά μου.

Συντάκτης: Φρόσω Μαγκαφοπούλου

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

πηγή : pillowfights.gr

Πηγή Ποτέ μην αφήνεις τον άνθρωπο που νοιάζεσαι χωρίς «καληνύχτα»

Συγκλονισμένη η Κέρκυρα από την τραγωδία στην άσφαλτο με θύμα μια 8χρονη μαθήτρια. Σκοτώθηκε μπροστά στη μητέρα της, που ήταν αδύνατον να τη βοηθήσει…

Δάκρυα και θλίψη στην Κέρκυρα, για το 8χρονο κοριτσάκι που σκοτώθηκε το πρωί μπροστά στη μητέρα του. Ένα παιδί που πήγαινε σε στάση λεωφορείου, για να πάει σχολείο και παρασύρθηκε διαδοχικά από δύο αυτοκίνητα. Μια ανήλικη μαθήτρια που υπέκυψε στα σοβαρά τραύματά της, λίγο αργότερα, στο νοσοκομείο που διακομίστηκε.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το κοριτσάκι χτυπήθηκε αρχικά από διερχόμενο αυτοκίνητο που το παράσυρε στην αντίθετη πλευρά του δρόμου. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα η άτυχη 8χρονη, να χτυπηθεί και από ένα δεύτερο όχημα που ερχόταν από την αντίθετη πλευρά. Τραγική φιγούρα η μάνα του παιδιού που ήταν παρούσα στο συμβάν.

Το οκτάχρονο αγγελούδι μεταφέρθηκε σοβαρά τραυματισμένο στο Γενικό Νοσοκομείο Κέρκυρας, αλλά παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των γιατρών να το κρατήσουν στη ζωή, τελικά κατέληξε.

Οι γιατροί του νοσοκομείου, έπεσαν πάνω στο κοριτσάκι για να προσπαθήσουν να την επαναφέρουν, καθώς όταν μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο δεν είχε σφυγμό κι επί 50 λεπτά έκαναν ανάνηψη. Δυστυχώς, το κοριτσάκι δεν επανήλθε. Οι σκηνές αρχαίας τραγωδίας που ακολούθησαν προκάλεσαν συγκίνηση σε όλους.

Οι εικόνες λίγο μετά τη φονική παράσυρση

Σύμφωνα με μαρτυρίες, το κοριτσάκι ήθελε να φτάσει στην στάση με την μητέρα του, για να πάει στο Δημοτικό σχολείο. Κάποια στιγμή προχώρησε μπορτά, άφησε το χέρι της γυναίκας και το κακό δεν άργησε να συμβεί.

Παρασύρθηκε από το πρώτο όχημα, κάτω από συνθήκες που δεν έχουν αποσαφηνιστεί πλήρως και αμέσως μετά από το δεύτερο ΙΧ.

Ο διοικητής του νοσοκομείου Κέρκυρας στο newsit.gr
“Το παιδί στο νοσοκομείο έφτασε σε μυδρίαση, έφτασε χωρίς σφυγμούς, μια κατάσταση που δύσκολα είναι αναστρέψιμη, ειδικά με το δεδομένο ότι υπήρχε και απώλεια αίματος, που σημαίνει ότι υπάρχει ένα σημαντικό κρανιακό τραύμα.

Έγιναν πάρα πολύ μεγάλες προσπάθειες από τους γιατρούς του τμήματος Επειγόντων Περιστατικών. Για μία ώρα προσπαθούσαν να επαναφέρουν το παιδί στη ζωή, αλλά αυτό δεν κατέστη δυνατόν και ήρθε το μοιραίο. Ήταν μια κατάσταση μη αναστρέψιμη.”


Σε κατάσταση σοκ η μάνα και οι συμμαθητές της 8χρονης
Στο σχολείο έχουν πάει ψυχολόγοι σύμφωνα με τον Περιφερειακό Διευθυντή εκπαίδευσης κ. Άνθη για στήριξη στα παιδιά. Όπως είπε στο newsit.gr, τις εικόνες φρίκης είδαν και πολλοί συμμαθητές της 8χρονης που βρίσκονταν στο σημείο.

“To παιδάκι χτυπήθηκε από το πρώτο αυτοκίνητο στη διαχωριστική νησίδα στη μέση του δρόμου. Κάποιοι από τους μαθητές είδαν τις εικόνες επί τόπου και άλλοι έφτασαν στο σημείο λίγο αργότερα” μας λέει ο κύριος Άνθης και συνεχίζει “είδα τη μητέρα και ακόμα φαίνεται να μην έχει συνειδητοποιήσει αυτό που συνέβη. Τι να πεις σε αυτή τη μάνα; Δεν μπορεί να πιστέψει ότι έχασε το παιδί από το χέρι της”.

Οι δύο οδηγοί του τροχαίου δυστυχήματος συνελήφθησαν με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από αμέλεια και κρατούνται αυτή τη στιγμή στην Αστυνομική Διεύθυνση Κέρκυρας. Την προανάκριση διενεργεί το Ανακριτικό Τμήμα Τροχαίας Κέρκυρας.

Πηγή Σπαραγμός στην Κέρκυρα για την 8χρονη: Το χτύπημα της μοίρας που της «πήρε» τη ζωή.

Σε κάθε σπίτι υπάρχουν τα γνωστά σε όλους δοχεία τύπου “τάπερ”, στα οποία αποθηκεύουμε τροφές και συνήθως τα βάζουμε στο ψυγείο.

Αν, όμως, τα τάπερ που χρησιμοποιείτε τα έχετε πολλά χρόνια, τότε μπορεί να διατρέχετε έναν σοβαρό κίνδυνο.

Τα τελευταία χρόνια οι κατασκευαστές αυτών των πλαστικών δοχείων έχουν σταματήσει να χρησιμοποιούν την ουσία δισφαινόλη-Α (ΒΡΑ). Είναι μια χημική ουσία που βρίσκεται στα πολυκαρβονικά πλαστικά και τις εποξικές ρητίνες.

Το πολυανθρακικό πλαστικό χρησιμοποιείται συχνά σε δοχεία που αποθηκεύουν τρόφιμα και ποτά, όπως μπουκάλια νερού. Ορισμένες έρευνες έχουν δείξει ότι η BPA μπορεί να “διεισδύσει” στις τροφές ή τα ποτά στα δοχεία που είναι φτιαγμένα με αυτήν. Η έκθεση του ανθρώπου στην BPA είναι επικίνδυνη, λόγω των πιθανών επιπτώσεων στην υγεία του εγκεφάλου και τον προστάτη των εμβρύων, των βρεφών και των παιδιών.

Ελέγξτε τα παλιά τάπερ που έχετε στο σπίτι και πετάξτε οποιοδήποτε είναι κατασκευασμένο από διαφανές, άκαμπτο πλαστικό, και φέρει την σφραγίδα με ένα «PC» (σημαίνει πολυανθρακικό) ή με τον αριθμό “7”. Αυτοί είναι οι τύποι των δοχείων που μπορεί να περιέχουν BPA.

Αν και οι κατασκευαστές έχουν σταματήσει την χρήση BPA στα νεότερης κατασκευής δοχεία με πολυανθρακικό, τα παλιά δοχεία πιθανώς να έχουν ακόμα ΒΗΑ. Και οι πολλές πλύσεις στο πλυντήριο πιάτων ή στο χέρι μπορεί να επιταχύνουν την “διαρροή” της χημικής ουσίας.

Πηγή Αν έχετε τέτοια τάπερ στο σπίτι σας, πετάξτε τα

Συγκλονίζει η Αγγελική Νικολούλη με την ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram. Η γνωστή δημοσιογράφος αποκάλυψε το οικογενειακό δράμα στενών της φίλων, δικών της ανθρώπων που βίωσαν μια τραγωδία.

Τον περασμένο Αύγουστο, ο Λαρισαίος γιατρός μαιευτήρας, Βασίλης Πασχούδης, έφυγε από τη ζωή στα 68 του χρόνια, «χτυπημένος» από σοβαρή ασθένεια. Πριν από λίγες μέρες, στις 11 Ιανουαρίου, άφησε την τελευταία του πνοή ο γιος του, Χρήστος Πασχούδης. Ο 31χρονος έπασχε από την ίδια ασθένεια. Η Αγγελική Νικολούλη, φίλη της οικογένειας, έφερε στο φως μια τραγική λεπτομέρεια:

«Τα χαμόγελα αυτής της όμορφης οικογένειας έσβησαν… Ο Βασίλης Πασχούδης, ο γυναικολόγος και φιλαράκι μου και ο μοναχογιός του Χρήστος, χτυπήθηκαν με μικρή χρονική διαφορά από την ίδια ασθένεια… Ο πατέρας διέκοψε πριν λίγους μήνες τη θεραπεία του για να φύγει πρώτος… Να μη δει τον γιο του να χάνεται… Τώρα, τον ακολούθησε το χαμογελαστό παιδί της παρέας μας. Το υπέροχο αυτό πλάσμα. Η Μάτα, η γλυκιά μάνα και σύζυγος, έμεινε πίσω παγωμένη, άδεια… Έτσι ξαφνικά γράφονται φίλοι μου οι τραγωδίες…».

Τα χαμόγελα αυτής της όμορφης οικογένειας έσβησαν…Ο Βασίλης Πασχούδης, ο γυναικολόγος και φιλαράκι μου και ο μοναχογιός του Χρήστος, χτυπήθηκαν με μικρή χρονική διαφορά απο την ίδια ασθένεια…Ο πατέρας διέκοψε πριν λίγους μήνες τη θεραπεία του για να φύγει πρώτος…Να μη δει το γιό του να χάνεται…Τώρα, τον ακολούθησε το χαμογελαστό παιδί της παρέας μας. Το υπέροχο αυτό πλάσμα. Η Μάτα, η γλυκιά μάνα και σύζυγος, έμεινε πίσω παγωμένη, άδεια..Έτσι ξαφνικά γράφονται φίλοι μου οι τραγωδίες…
Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη aggelikinikolouli (@aggelikinikolouliofficial) στις

//www.instagram.com/embed.js

Πηγή Συγκλονίζει η Αγγελική Νικολούλη: Πατέρας και μοναχογιός έφυγαν από τη ζωή

Μια τραγική ιστορία σeξουαλικής κακοποίησης ήρθε στην επιφάνεια τις τελευταίες ημέρες στην Αργεντινή, με πρωταγωνίστρια μια 15χρονη την οποία οι ίδιοι οι γονείς της εκμεταλλεύονταν προκειμένου να μην πληρώνουν ενοίκιο.

Σύμφωνα με όσα αναφέρουν τοπικά MME, ένα ανδρόγυνο στην επαρχία Μπερνάλ του Μπουένος Άιρες πλήρωνε σε… είδος τον σπιτονοικοκύρη του, αφήνοντάς τον να ασελγεί στην έφηβη κόρη του.

Αυτή ήταν η συμφωνία που φέρεται να είχαν κάνει η 37χρονη μητέρα της και ο 65χρονος πατριός της με τον 46χρονο ιδιοκτήτη του σπιτιού που νοίκιαζαν, Juan Bautista Rotela Dominguez.

Την καταγγελία στις αρχές έκανε η θεία της κοπέλας η οποία ανησυχούσε γι’ αυτήν.

Μόνο που οι έρευνες της αστυνομίας έφεραν και νέα ανατριχιαστικά στοιχεία στο φως της δημοσιότητας, καθώς όπως αποδείχθηκε δεν ήταν μόνο ο σπιτονοικοκύρης που βίαζε την 15χρονη, αλλά και ο πατριός της. Μάλιστα, όπως αναφέρουν τα τοπικά ΜΜΕ, οι υπηρεσίες προστασίας παιδιών ερευνούν πληροφορίες που θέλουν την ανήλικη κοπέλα να έχει μείνει έγκυος από έναν από τους βιαστές της και να έχει προχωρήσει σε έκτρωση.

Και οι τρεις κατηγορούμενοι έχουν συλληφθεί και κρατούνται. Κατηγορούνται για σeξουαλική κακοποίηση ανηλίκου, ενώ η μητέρα της 15χρονης αντιμετωπίζει επιπλέον κατηγορίες για προώθηση και υποκίνηση ποpνείας ώστε η οικογένεια να μπορέσει να εξασφαλίσει τη δωρεάν διαμονή της στο διαμέρισμα.

Οι έρευνες συνεχίζονται, ενώ οι κοινωνικές υπηρεσίες έχουν αναλάβει τη φροντίδα της 15χρονης.

Πηγή Αφηναν τον σπιτονοικοκύρη να βιάζει την κόρη τους για να μην πληρώνουν ενοίκιο

Ακούω φίλους και γνωστούς να παραπονιούνται συνεχώς για τις γυναίκες που τους φέρθηκαν σκάρτα, όταν αυτοί έδιναν τα πάντα σε αυτές και πάνω από όλα την καρδιά τους.

Το ξέρω ότι το έκαναν, όπως το κάνουν καθημερινά πολλοί άνδρες σε πολλές γυναίκες και στο τέλος καταλήγουν «χώμα» να τα πίνουν και κάνοντας τον Βασίλη Καρρά κολλητό τους. Αυτό που επίσης ξέρω όμως, είναι ότι από τη ζωή όλων αυτών των ανδρών πέρασε έστω από μια φορά ένα κοpίτσι, μια γυναίκα που ενώ άξιζε να πάρει όλη τους την αγάπη και την προσοχή πήρε το απόλυτο τίποτα… Τα γνωστά αυτά κοpίτσια, τα λεγόμενα «καλά κοpίτσια»…

Και αν απορείς ποια είναι αυτά τα κοpίτσια και προσπαθείς να θυμηθείς πότε πέρασαν από την ζωή σου, όταν εσύ ακόμα τα ψάχνεις μέσα στο συρφετό από ψεύτικες κούκλες, θα σου πω ευθύς αμέσως εγώ ποια είναι αυτά τα κοpίτσια και ίσως αναγνωρίσεις κάποια από τα στοιχεία!
Ήταν αυτή κοπέλα που γνώρισες ξαφνικά ένα βράδυ μέσω κοινών γνωστών. Η όμορφη και γλυκιά κοπέλα που όταν χαμογελούσε, γελούσαν και τα μάτια της. Δεν την έλεγες εντυπωσιακή, αλλά δεν περνούσε απαρατήρητη γιατί είχε την αύρα μια πρωτοκλασάτης γυναίκας.

Δεν ήταν ντυμένη πρόστυχα αλλά ούτε και συντηρητικά, διατηρούσε το φυσικό των μαλλιών της, τα φρύδια της δεν ήταν σαν τατουάζ, ενώ ήξερε πως να βαφτεί τονίζοντας τα φυσικά της χαρακτηριστικά. Ήταν αυτή που γελούσε με τα αστεία σου γιατί ήταν αυθόρμητα, γιατί μαζί της δεν ήσουν στημένος, γιατί πολύ απλά δεν σκεφτόσουν ότι θα γίνει άμεσα κάτι μεταξύ σας. Βλέπεις για σένα κάποια πράγματα ήταν πιο σίγουρα και γρήγορα στην περίπτωση που σε πλησίαζε η ξανθιά στην πόρτα ή η χορεύτρια με το φανταχτερό βρακί.

Ήταν αυτή που όταν την έβγαζες ραντεβού ακόμα το σκεφτόσουν αν πρέπει να το προχωρήσεις συναισθηματικά. Ήταν αυτή με την οποία το σeξ ήρθε «όμορφα», ανεξαρτήτως χρόνου αναμονής, γιατί τα καλά κοpίτσια δεν το παίζουν «μυξοπaρθένες», υποστηρίζουν τις επιλογές τους και είναι υπεύθυνες για αυτές. Ήταν αυτή που όσο περνούσε ο καιρός δενόταν μαζί σου, γιατί δεν ήταν ρομπότ και όσο αυτή δενόταν εσύ όλο και πιο πολύ δήλωνες, ότι δεν ήσουν σε «φάση» ή ότι ήσουν περίεργα εκείνη την περίοδο.

Ήταν αυτή που της συμπεριφερόσουν σαν να είχατε χρόνια σχέση, αλλά όταν οι φίλοι σου σε «δούλευαν» την απαρνιόσουν πανεύκολα… Ήταν αυτή που την αρνήθηκες πιο πολύ από οποιαδήποτε άλλη. Ήταν αυτή που με τα λεγόμενα σου (για να δείξεις το αντριλίκι σου) την προσέβαλες μπροστά σε άλλους, χωρίς όμως ποτέ αυτή να σε μειώσει αντίστοιχα και να σου κάψει το παραμυθάκι. Γιατί βλέπεις ήταν αυτή που μπροστά της δεν μπορούσες να κρυφτείς, γιατί σε διάβαζε πολύ καλά και σου την έδινε αυτό.

Το καλό κοpίτσι ήταν αυτό που όταν έβγαινες μόνος με τους φίλους σου δεν το σεβόσουν ποτέ, γιατί φερόσουν σαν εργένης με όλα όσα περιλαμβάνει αυτό. Ήταν αυτή που όταν έβγαινε αντίστοιχα με τις φίλες της, ενώ είχε κάθε ευκαιρία να κάνει τα ίδια, γιατί πραγματικά της την έπεφταν, φερόταν όπως μια πραγματική κυρία. Ήταν αυτή που άλλοι άνδρες της έκαναν χειροφίλημα, ενώ εσύ «σαλιάριζες» με την δευτερότριτη που σου έδωσε σημασία (μετά από μήνες φτυσίματος) μόνο και μόνο επειδή ήσουν «πιασμένος» (και νόμιζες εσύ κακομοίρη ότι μετράς σαν άνδρας…) .

Ήταν αυτή που οι φίλοι σου δεν την υπολόγιζαν σαν σοβαρή σου σχέση (κυρίως όταν ήταν φίλοι-singles), γιατί έτσι τους έμαθες εσύ να κάνουν. Ήταν αυτή που την έβαζες δεύτερη και τρίτη προτεραιότητα, ενώ όποτε εσύ είχες πρόβλημα κανένας φίλος σου δεν έφτανε πρώτος, παρά μόνο αυτή. Ήταν αυτή που όταν οι φίλοι σου σε μείωναν σου κρατούσε το χέρι, ήταν αυτή που όταν προσπαθούσε να σου μιλήσει για το καλό σου, ένιωθες ότι σε έπνιγε (έτσι είναι όταν ακούς αλήθειες…).

Ήταν αυτή που όταν ένα βράδυ μέθυσες, την κοίταξες στα μάτια και της είπες πόσο σημαντική είναι για σένα. Ήταν αυτή που όταν ξύπνησες νηφάλιος, βρέθηκες πάλι σε περίεργη φάση. Ήταν αυτή για την οποία χρησιμοποίησες πολλάκις τη φράση «δεν σου έχω υποσχεθεί τίποτα», γιατί φοβόσουν τη δέσμευση (μαζί της… για καμία άλλη με duck face δεν είχες θέμα). Ήταν αυτή που ανέχτηκε κάθε βλακεία σου, αυτή που πάντα σου άνοιγε την πόρτα όταν γυρνούσες μετανιωμένος.

Ήταν αυτή που σε αγάπησε και δεν το εκτίμησες. Ήταν αυτή που μια μέρα απλώς την πέταξες σαν την τρίχα από το ζυμάρι, χωρίς καμία σοβαρή δικαιολογία (πως να δικαιολογήσεις άλλωστε το ότι οι φίλοι σου είπαν «φτάνει ρε μ@@@@α χώρισε την»). Ήταν αυτή που όταν την παράτησες δεν της έδωσες καν έναν χωρισμό που να της αξίζει.

Γιατί βλέπεις ήταν αυτή που δεν τολμούσες να την κοιτάξεις στα μάτια γιατί ήξερες ότι θα έβλεπες τον πραγματικό εαυτό σου. Ήταν αυτή στην οποία φέρθηκες σαν 5χρονο αγοράκι και όχι σαν άνδρας όπως έλεγες ότι ήσουν. Ήταν αυτή που έγινε κομμάτια, έπεσε στα πατώματα, έκλαψε, αρρώστησε, χωρίς να το μάθεις ποτέ…

Είναι αυτή που μια μέρα θα γίνει κάτι και θα την θυμηθείς… Είναι αυτή που όσο και αν δεν το πιστεύεις έχει ακόμα μια τυπική επικοινωνία με ανθρώπους δικούς σου που της φέρθηκαν υποδειγματικά, όχι για τα μούτρα σου βέβαια, αλλά γιατί έχει μεγαλώσει και έχει ανατραφεί με αρχές και ήθος και ξέρει να φέρεται με αξιοπρέπεια. Είναι αυτή που μετά από σένα προχώρησε στη ζωή της καλύτερα από πριν, χωρίς να σου «τρίβει» στα social media την νέα και ωραία της ζωή. Απλώς αδιαφορεί για σένα! (Και σταμάτα να φαντασιώνεσαι ότι είναι κάπου και σε περιμένει…).

Είναι αυτή που κάποτε θα εκτιμήσεις, αλλά θα είναι αργά. Γιατί τα καλά κοpίτσια ποτέ σου δεν τ’ αγάπησες…

Πηγή Τα καλά κopίτσια που ποτέ δεν αγάπησες, δεν γυρνάνε ποτέ