22 March, 2019
Home / Lifestyle (Page 239)

Ποια είναι τα αθώα ψέματα που θυμάστε να σας συντροφεύουν στην παιδική σας ηλικία; Ο «κακός λύκος» που θα μας φάει αν δεν είμαστε καλά παιδιά, ο Άι Βασίλης που θα μας φέρει δώρο τα Χριστούγεννα αν είμαστε καλά παιδιά και τόσα άλλα που αυτοαναιρέθηκαν όταν μεγαλώσαμε λίγο.

Ωστόσο, ένα ψέμα που μας συνόδευσε καθ’ όλη τη διάρκεια της σχολικής μας ηλικίας, πολλούς εξακολουθεί να μας συνοδεύει ακόμα, αφού πρόκειται για μια παρανόηση περισσότερο και όχι τόσο για ψέμα.

Ο λόγος για τη γνωστή δίχρωμη γόμα που όλοι νομίζουμε πως το μπλε της τμήμα έχει προορισμό να σβήνει τα λάθη με στυλό. Στην πραγματικότητα απλά μουντζουρώνει και σκίζει το χαρτί μας, αλλά συνεχίζαμε να το χρησιμοποιούμε.

Σε τι χρησίμευε λοιπόν;

Το μπλε μέρος κατασκευάστηκε για να σβήνει επίσης το μολύβι, αλλά σε πιο σκληρά και χοντρά χαρτιά.

Όποια πλευρά κι αν διαλέξετε η γόμα προορίζεται για ν’ απορροφά τον γραφίτη, απλά σε κάποιες επιφάνειες μπορεί να εξαφανίσει και το μελάνι, εξ ού και η απεικόνιση μιας πένας στο μπλε κομμάτι της γόμας.

Πηγή Ένας μύθος καταρρέει: Το μπλε κομμάτι της γόμας δεν φτιάχτηκε για να σβήνει στυλό

Τον έχεις ζήσει τον έρωτα; Τον πραγματικό; Εκείνον που σου παίρνει τα μυαλά και χάνεται και εσύ τρέχεις και τον κυνηγάς χωρίς να ξέρεις που βαδίζεις.

Τον έρωτα που ξέρεις ότι σε βγάζει από τον δρόμο σου και όμως τον ακολουθείς πιστά, ακόμη και αν επιλέγει δρόμους που εσύ δεν θα διάλεγες ποτέ. Και αν τον έζησες που είναι τώρα; Είναι στην αγκαλιά σου ή τον άφησες να φύγει;

Οι έρωτες που έχουν πάθος φαίνονται ακόμη και αν δεν τους ξέρεις. Είναι τούτος ο ηλεκτρισμός που παράγουν οι ερωτευμένοι που είναι ικανός να φωταγωγήσει πόλη ολάκερη.

Έχει τόση δύναμη ο αγνός και ειλικρινής έρωτας που δεν μπορείς να τον δαμάσεις και εσύ που τον έζησες το ξέρεις. Αν τον δαμάσεις, τον έχασες. Ο έρωτας βέβαια γεννήθηκε για να χάνεται. Δεν είναι παντοτινός και αυτό ακριβώς είναι αυτό που τον κάνει τόσο ακριβοθώρητο. Αυτό ακριβώς είναι που τον κάνει τόσο ξεχωριστό.

Οι έρωτες αυτοί περνούν στην αιωνιότητα και ξέρεις γιατί; Γιατί η δύναμη που έχει το δέσιμο αυτών των ανθρώπων, κάνει το σύμπαν να παραχωρεί ένα μικρό χώρο, για να μείνει πάντα υπαρκτός ο έρωτας τους. Για να μην χάνεται ποτέ. Για να παίρνουν δύναμη από τον έρωτα αυτό, οι άνθρωποι που δεν αντέχουν την κακία του κόσμου. Οι έρωτες ακόμη και αν χάνονται είναι πάντα εκεί.

Για να μας θυμίζουν την δύναμη των συναισθημάτων. Τις έντονες στιγμές. Τις θυσίες που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος για κάποιον άλλον.

Την ατέλειωτη ενέργεια που παράγεται από δύο οντότητες με θετικό συναίσθημα. Και αυτό δεν μπορεί να το αντικαταστήσει τίποτα. Μόνο η αγάπη. Αν έρθει ποτέ. Αν προλάβει να έρθει… πριν χαθεί και πάλι ο έρωτας.

Πηγή Όσοι ερωτεύτηκαν περνούν στην αιωνιότητα

Ο αγαπημένος Μπόμπος του πανιού με τη στρατιά από γκριμάτσες και φωνές!

Χαρισματικός ηθοποιός και μεγάλο κωμικό στοιχείο, το καλοσυνάτο πρόσωπο του Αντώνη Παπαδόπουλου και οι απίθανες γκριμάτσες του δύσκολα θα ξεχαστούν από το ελληνικό κινηματογραφόφιλο κοινό.
Από τους λίγους που κατάφεραν να απογειώσουν δευτερεύοντες ρόλους και να γράψουν τη δική τους ιστορία ως δευτεραγωνιστές, ο ανεπανάληπτος βοηθός του Πράκτορα Θου Βου μόνο συστάσεις δεν χρειάζεται, καθώς πρόκειται για μια από τις χαρακτηριστικότερες φάτσες του ελληνικού σινεμά. Αφελής, καλοκάγαθος, γκρινιάρης και παραπονεμένος, ο Αντώνης Παπαδόπουλος είχε χίλια πρόσωπα και άλλες τόσες γκριμάτσες να τα υποστηρίζει!
Αυτοδίδακτος, μιας και δεν χρειάστηκε ποτέ να μάθει την τέχνη της υποκριτικής, αφού γεννήθηκε κυριολεκτικά πάνω στο σανίδι από τους ηθοποιούς γονείς του, και ταλέντο πηγαίο και έμφυτο φυσικά, ο Παπαδόπουλος ανέβηκε στη σκηνή ήδη από τα πέντε χρόνια της ζωής του και έμαθε από τα γεννοφάσκια του πώς να επικοινωνεί με το κοινό. Αυτή ήταν η περίοδος μαθητείας του, αυτά τα υποτιμημένα μπουλούκια που περιδιάβαιναν την Ελλάδα φέρνοντας το θέατρο σε κάθε γωνιά της χώρας. Όταν μεταπήδησε στο σινεμά, με όπλα το ταλέντο και τον απαράμιλλο αυθορμητισμό του, έφτιαξε έναν δικό του τύπο ήρωα που αγαπήθηκε από το κοινό και του έδωσε τη δυνατότητα να χτίσει μια καριέρα στο περιθώριο λες των μεγάλων μας πρωταγωνιστών.
Κοντούλης, χοντρούλης, ατσούμπαλος, αλλά πάντα γελαστός και χαριτωμένος, ο Παπαδόπουλος έφερε κάτι από το χοντροκομμένο μπουρλέσκ και το σλάπστικ στο ελληνικό σινεμά, παλεύοντας περισσότερο για το εφήμερο παρά για το διαχρονικό.
Η ιδιαίτερη αυτή φατσούλα του μεγάλου μας πανιού κατάφερε τελικά κάτι ακόμα πιο σημαντικό από το να γίνει σπουδαίος: να αγαπηθεί από το ελληνικό κοινό και να θρονιαστεί διαχρονικά στις καρδιές του!
Πρώτα χρόνια
nttnsisippapadokdf2 
Ο Αντώνης Παπαδόπουλος γεννιέται στις 4 Μαΐου 1932 στη Θεσσαλονίκη μέσα σε οικογένεια περιπλανώμενων ηθοποιών. Οι γονείς του διατηρούσαν τον δικό τους περιοδεύοντα θίασο («Άρμα Θέσπιδος») και όργωναν την ελληνική επαρχία. Ο Αντώνης γεννήθηκε μάλιστα κατά τη διάρκεια θεατρικής παράστασης, με την υποκριτική να ρέει στις φλέβες του.
Επισήμως στο σανίδι ανέβηκε ήδη από τα 5 χρόνια της ζωής του και ανδρώθηκε μέσα στα θεατρικά μπουλούκια, αποκτώντας τη γνώριμη αμεσότητά του. Αυτός και η αδερφή του διδάχθηκαν να κάνουν ακροβατικά και μιμήσεις και οι γκριμάτσες του μικρού Αντώνη έγιναν ήδη ανάρπαστες στη Μακεδονία πριν καν καταλάβει ο μικρός τον εαυτό του!
Αφού απέκτησε εμπειρία στο σανίδι και με την αυτοπεποίθηση των νιάτων, ο Παπαδόπουλος εγκαταλείπει το οικογενειακό μπουλούκι και κατεβαίνει στην Αθήνα κυνηγώντας το όνειρο της υποκριτικής. Τώρα θέλει να παίξει στον κινηματογράφο και τίποτα δεν θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο…
Κινηματογραφική καριέρα
nttnsisippapadokdf1 
Πράγματι, το χαρακτηριστικό παράστημα και το κωμικό του πρόσωπο αρέσει στους παραγωγούς και τους σκηνοθέτες, κι έτσι σχεδόν από την πρώτη στιγμή που ήρθε στην πρωτεύουσα θα βρεθεί να αναλαμβάνει πολλά κομπαρσιλίκια σε ταινίες του ανερχόμενου τότε ελληνικού κινηματογράφου. Αρχικά δεν είχε παρά μερικές ατάκες, οι απίστευτες γκριμάτσες του τον ξεχώρισαν όμως γρήγορα από τον σωρό και τα λόγια του άρχισαν να πληθαίνουν, όπως και οι εμφανίσεις του, μέχρι να πάρει τον πρώτο κανονικό του ρόλο.
nttnsisippapadokdf4
Η καθιέρωση στο μεγάλο πανί δεν ήταν βέβαια εύκολη υπόθεση και ο Αντώνης Παπαδόπουλος ταλαιπωρήθηκε αρκετά μέχρι να βρει τη θέση του στο σινεμά. Το κοινό φαινόταν ωστόσο να τον αγαπά και να τον αναγνωρίζει, αναγκάζοντας τους δημιουργούς να του εμπιστεύονται ολοένα και πιο αξιόλογους δεύτερους ρόλους. Η τυποποίηση ήταν αναπόφευκτη για τον μεγάλο αυτό καρατερίστα του σινεμά και σύντομα γεννήθηκε ο ρόλος του Μπόμπου με το χαρακτηριστικό ψεύτικο κλάμα του και το παράπονο που ξεχείλιζε, αν και φίρμα στον χώρο του δεν θα γινόταν πριν από την αξέχαστη συνεργασία του με τον Θανάση Βέγγο: ο βοηθός του Πράκτορα Θου-Βου γεννήθηκε για να γράψει τη δική του σουρεαλιστική ιστορία στο ελληνικό σινεμά!
Παρά το γεγονός ότι καθιερώθηκε στην κωμωδία, ο Παπαδόπουλος εμφανίστηκε και σε σαφώς πιο δραματικούς ρόλους, πάντα δίπλα στον αξέχαστο Θανάση Βέγγο, όπως στις ταινίες «Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση» (1971) και «Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας» (1976).
Ο Παπαδόπουλος επιβίωσε στα πέτρινα χρόνια της εθνικής κινηματογραφίας, περνώντας αρμονικά στη νέα εποχή της βιντεοκασέτας, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ’80, παραμένοντας σχεδόν αναλλοίωτος. Το ταλέντο του δεν μπορούσε να καμφθεί ή να φθαρεί από την προχειρότητα των παραγωγών και παρά την «αρπαχτή» των βιντεοταινιών ή την αμφιβόλου ποιότητας αισθητική τους, ο Παπαδόπουλος διασώθηκε μεταφέροντας παντού τον παλιό καλό εαυτό του. Ξεχωρίζει ενδεχομένως ο ρόλος του στη «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα» του Όμηρου Ευστρατιάδη, που έγινε μάλιστα μεγάλη εισπρακτική επιτυχία…
Προσωπική ζωή και τελευταία χρόνια
nttnsisippapadokdf5 
Σε μια άγνωστη πλευρά της ζωής του, ο Αντώνης Παπαδόπουλος ήταν μεγάλος γυναικοκατακτητής και οι περιπέτειές του με το ωραίο φύλο έμειναν θρυλικές στην εγχώρια showbiz! Ο καρδιακός του φίλος Ζαννίνο διηγήθηκε αρκετές εξ αυτών που αποκαλύπτουν τόσο το καλοκάγαθο του χαρακτήρα του όσο και την απήχηση που είχε στις γυναίκες, παρά το γεγονός ότι δεν περιλαμβανόταν στους ωραίους του σινεμά.
Η ανεξήγητη, όπως έλεγαν, επιτυχία του στο ωραίο φύλο και οι πολυάριθμες ερωτικές περιπέτειες του Παπαδόπουλου στις πόλεις και τα χωριά που τον έφερναν οι περιοδείες των θεατρικών έργων άφησαν τη δική τους ιστορία.
nttnsisippapadokdf6
Άνθρωπος ευαίσθητος και με άφθονο χιούμορ στην προσωπική του ζωή, ο ηθοποιός αγαπούσε ιδιαίτερα να κάθεται στο καφενείο και να συνομιλεί με τους θαμώνες, εξασκώντας τις επικοινωνιακές του δεξιότητες. Συνήθιζε μάλιστα να καταναλώνει λίτρα μπίρας και να καπνίζει αρειμανίως, μια έξη που θα αποδεικνυόταν μοιραία, αν και για τον ίδιο, όπως έλεγε, το κάπνισμα ήταν ο τρόπος του να ξεδίνει από τα βάσανα.
nttnsisippapadokdf7
Ο Αντώνης Παπαδόπουλος έχασε τη μάχη με την επάρατο στις 9 Οκτωβρίου 1983, όντας μόλις 51 ετών. Δύο χρόνια πριν, είχε υποδεχτεί τη γέννηση της κόρης του, καρπού του έρωτά του με την ηθοποιό Ζωή Μυρίτη. Σε μια άγνωστη πτυχή της ζωής του, ήταν θείος του τραγουδοποιού Χρήστου Θηβαίου, τον οποίο μεγάλωσε σαν παιδί του. Αν και έφυγε πρόωρα από τη ζωή, πρόλαβε να παίξει σε περισσότερες από 60 ταινίες, χαρίζοντάς μας άφθονο γέλιο με τις μοναδικές γκριμάτσες, το αστείρευτο χιούμορ και τη χαρακτηριστική ναζιάρικη και παραπονεμένη φωνή του…
newsbeast.gr

Πηγή Η «μορφή» του ελληνικού σινεμά Αντώνης Παπαδόπουλος

Όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις στα media παίρνει τις τελευταίες μέρες η κόντρα που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στην Έλενα Ακρίτα και στον Μάρκο Σεφερλή. Όλα ξεκίνησαν όταν η παράσταση «Ζητείται Ψεύτης» που θα ανέβαινε στο θέατρο «Παλλάς» με πρωταγωνιστή τον Μάρκο Σεφερλή ματαιώθηκε. Όταν έγιναν οι πρώτες δηλώσεις, «έδειχναν» τον ηθοποιό να έχει την ευθύνη για αυτή την εξέλιξη και πολλοί ήταν αυτοί που έσπευσαν να του επιρρίψουν ευθύνες. Μία από αυτούς ήταν και η Έλενα Ακρίτα, η οποία μέσα από την στήλη της στην εφημερίδα «Τα Νέα» χαρακτήρισε τον ηθοποιό «trash».

Ο Μάρκος λίγες μέρες μετά ήταν καλεσμένος στην εκπομπή της Ελεονώρας Μελέτη «Μετά τα Μεσάνυχτα» και φανερά συγκινημένος απάντησε στην Έλενα Ακρίτα και σε όσους έχουν την ίδια άποψη με αυτήν. Μάλιστα ο ηθοποιός είπε πως έχει ξεκινήσει και νομικές διαδικασίες εναντίον της.

Η κόντρα αυτή δεν λέει να σταματήσει και οι απαντήσεις έρχονται η μία μετά την άλλη. Πολλοί διάσημοι από την ελληνική showbiz, μάλιστα, έχουν πάρει θέση και έχουν δηλώσει δημόσια την στήριξη τους στον Μάρκο Σεφερλή. Ένας από αυτούς είναι και ο Χρήστος Δάντης που μέσα από τον λογαριασμό του στο instagram έγραψε για το ταλέντο και το ήθος του ηθοποιού.

Δείτε τι έγραψε ο τραγουδιστής:

«Ποιος με ρωτάει τώρα και θέλω να τοποθετηθώ… «Κανείς θα μου πεις, αλλά και μόνο επειδή με έχει στεναχωρήσει το θέμα αυτό, επειδή αγαπώ και θαυμάζω και τους δύο, θα ήθελα να πω τα παρακάτω: » Αγαπημένη Έλενα Ακρίτα, σας έχω τεράστια εκτίμηση, τρέφω μεγάλο θαυμασμό για την γνώση, το χιούμορ και το έργο σας γενικότερα αλλά έχω στεναχωρηθεί. Θα μου πείτε «Ε και; Δεν μπορώ να έχω γνώμη και να την εκφράσω;» Φυσικά και μπορείτε! Όμως μην αφορίζετε και εμάς που κάποιες φορές θέλουμε το άμεσο χιούμορ, το χονδροειδές, το λίγο «βάρβαρο» όπως θα έλεγε κάποιος, αυτό που μας το πετάει στα μούτρα ωμό, που δεν μας βάζει στην διαδικασία να σκεφτούμε τι μπορεί να υπονοεί, αν και κάποιες φορές υπονοεί πολλά. Ο Μάρκος Σεφερλής είναι ένας αυτόφωτος, αυτοδίδακτος καλλιτέχνης, πολύ ευφυής και ταλαντούχος. Εκτός αυτών είναι και ένας υπέροχος άνθρωπος αλλά αυτό δεν μας απασχολεί και τόσο και δεν θα έπρεπε κανείς να το χρησιμοποιεί σαν επιχείρημα για να επηρεάσει την γνώμη όποιου για το έργο όποιου. Από την στάση και το έργο σας θεωρώ πως και εσείς είστε υπέροχος άνθρωπος και το έργο σας τεράστιο κατά την γνώμη μου. Στην προκειμένη όμως μας αδικείται. Εμάς,όχι μόνο τον Σεφερλή. Ο Σεφερλής είναι ένας λαΐκος καλλιτέχνης, αναφέρεται σε πολλούς από εμάς τους λαΐκους ανθρώπους και πρέπει να υπάρχει όπως κάποτε υπήρξε ο Γκρότεστ για κάποιους και την εποχή του ο Αριστοφάνης. Τον αγαπάμε όσο αγαπάμε και εσάς και είμαστε πολλοί. Με απεριόριστη εκτίμηση και «μπόλικη» αγάπη, Χρήστος Δάντης».

Πηγή Δάντης σε Ακρίτα: «Αδικείτε εμάς, όχι μόνο τον Σεφερλή»

Μέχρι σήμερα πίστευες πως με τον καιρό θα αισθάνεσαι να γερνάς και να σε βαραίvουν τα χρόνια όλο και πιο πολύ.. Πίστευες πως το να βλέπεις τα μαλλιά σου να ασπρίζουν και το δέρμα σου να γεμίζει ρυτίδες είναι ξεκάθαρο σημάδι πως άρχισες να γερνάς..

Η αλήθεια είναι διαφορετική. Δεν είναι τα χρόνια που σε κάνουν να γερνάς, τα χρόνια σε κάνουν να ωριμάζεις. Αυτό που σε κάνει να γερνάς είναι όταν σταματάς να αγαπάς και να ερωτεύεσαι..!

 Ο έρωτας είναι το κυρίαρχο συναίσθημα κυρίως των εφήβων και των νέων. Έπειτα το συναίσθημα που κυριαρχεί είναι η αγάπη. Θέλει τόλμη και θάρρος για να μπορείς να αγαπάς και να ερωτεύεσαι. Μετά από μια ηλικία, σπάνια εμφανίζονται άνθρωποι που ομολογούν πως είναι ερωτευμένοι και αισθάνονται αγάπη για τον άλλο. Αγαπώ σημαίνει πως είμαι έτοιμος να ρισκάρω για τον άλλο, πως είμαι έτοιμος να θυσιάσω το «εγώ» μου για το «εμείς».

Πόσοι είναι διατεθειμένοι να κάνουν θυσίες για τον άλλο ακόμα και όταν έχουν περάσει τα χρόνια;

Σε διαβεβαιώνω πως ελάχιστοι. Οι πιο πολλοί πιστεύουν πως όσο ήταν να ερωτευτούν στην ζωή τους ερωτεύτηκαν και όσο μπορούσαν να αγαπήσουν αγάπησαν.  Μέγα σφάλμα! Εκείνη είναι ακριβώς η στιγμή που με την ομολογία τους αυτή, ομολογούν και πως άρχισαν να γερνάνε.

Δεν έχει σημασία πόσο χρονών λέει η ταυτότητα σου ότι είσαι. Πως μπορεί ένα χαρτί να σου λέει αν πρέπει να αισθάνεσαι νέος ή γέρος;! Ερωτεύσου και αγάπα. Ερωτεύσου και αγάπα σαν να ήταν κάθε φορά η πρώτη φόρα. Ακόμα και αν πληγώνεσαι. Ακόμα και αν δεν τα καταφέρνεις.

Πραγματικός νικητής στον έρωτα και στην αγάπη είναι αυτός που ποτέ δεν σταματάει να προσπαθεί. Έτσι όταν η ταυτότητα σου θα λέει πως γέρασες εσύ θα ξέρεις πως κάθε μέρα ξημερώνεσαι το ίδιος νέος, γιατί θα ξέρεις το μυστικό. Το μυστικό πως:
Δε γερνάς όταν ασπρίζουν τα μαλλιά σου, μα όταν μαυρίζει η καρδιά…

Του Κωνσταντίνου Μάνεση – anapnoes.gr

Πηγή Δε γερνάς όταν ασπρίζουν τα μαλλιά σου, μα όταν μαυρίζει η καρδιά

Πάνω απ’ όλα μητέρα!

Η παρουσιάστρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του ΣΚΑΙ, Σία Κοσιώνη, βρέθηκε στο Καρπενήσι και ο φωτογραφικός φακός του gossip-tv.gr, την απαθανάτισε με τον γιο της!

Η όμορφη μανούλα, κάθισε να απολαύσει τον καφέ της σε μια καφετέρια μέσα στα δέντρα και έδειχνε να απολαμβάνει τις μοναδικές και ξέγνοιαστες αυτές στιγμές μέσα στη φύση μαζί με το παιδάκι της.

Δείτε τις φωτογραφίες που ακολουθούν…

Σία Κοσιώνη: Στο Καρπενήσι με τον γιο της! (Photos)
Σία Κοσιώνη: Στο Καρπενήσι με τον γιο της! (Photos)Σία Κοσιώνη: Στο Καρπενήσι με τον γιο της! (Photos)Σία Κοσιώνη: Στο Καρπενήσι με τον γιο της! (Photos)Σία Κοσιώνη: Στο Καρπενήσι με τον γιο της! (Photos)Σία Κοσιώνη: Στο Καρπενήσι με τον γιο της! (Photos)

Πηγή Σία Κοσιώνη: Χαλαρές στιγμές στο Καρπενήσι με τον κούκλο γιο της! Εικόνες

Η σύγκριση είναι ο κλέφτης της χαράς αλλά όχι για τα κοpίτσια του PrettyGirlsUglyFaces του Reddit όπου διάφορες γυναίκες δημοσιεύουν ξεκαρδιστικές “πριν και μετά” φωτογραφίες του εαυτού τους που δείχνουν εντυπωσιακές πόζες για το Instagram οι οποίες ακολουθούνται από τις πιο αστείες και άσχημες πόζες που μπορούν να κάνουν.

Τα κοpίτσια αυτά σίγουρα έχουν χιούμορ, το αποδεικνύουν και μας φτιάχνουν την διάθεση.

Δείτε παρακάτω τις ξεκαρδιστικές φωτογραφίες:

Πηγή 30 αστείες φωτογραφίες πριν και μετά που θα δυσκολευτείτε να πιστέψετε ότι πρόκειται για το ίδιο άτομο

«Ο Αλέξανδρος ο Μακεδών, δεν είναι σημαντικότερος από ένα σωρό σκουπιδιών μπροστά στην πολυκατοικία μας» . Δηλώσεις οι οποίες έμειναν στην Ιστορία από Ελληνα Καθηγητή. Την συγκεκριμένη δήλωση παίζουν ακόμη ΜΜΕ της ΠΓΔΜ για να ενισχύσουν την εσωτερική τους προπαγάνδα…

Συνέντευξη που παραχώρησε ο τότε Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη (τώρα ανήκει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Δημήτρη Καιρίδη, φιλοξενεί η εφημερίδα Utrinski Vesnik της FYROM.

«Σύμφωνα με τον καθηγητή Δημήτρη Καιρίδη», σχολιάζει η ανταπόκριση της Μιρκίτσα Πόποβιτς, «οποιαδήποτε επέκταση των διαπραγματεύσεων, σε άλλα θέματα πλην του ονόματος, …οδηγεί σε αδιέξοδο».

«Ο Αλέξανδρος ο Μακεδών», προσθέτει ο καθηγητής, «δεν είναι σημαντικότερος από ένα σωρό σκουπιδιών μπροστά στην πολυκατοικία μας. Το πρόβλημα με το όνομα και η ιστορία, δεν πρέπει να επηρεάζουν τις πολιτικές σχέσεις των δύο χωρών, τις ανταλλαγές και την ακαδημαϊκή συνεργασία μεταξύ της Μακεδονίας και της Ελλάδας.

Στην πραγματικότητα η Ελλάδα έχει ξεκινήσει να αποδέχεται μια συμβιβατική λύση με μια σύνθετη ονομασία.

Είναι θετική η ύπαρξη της κυβέρνησης Παπανδρέου, εντούτοις το ζήτημα βρίσκεται στο παρασκήνιο της εξωτερικής πολιτικής. Δεν πρέπει να περιμένουμε μεγάλες αλλαγές, αφού ο Υπ.Εξ. Δ.Δρούτσας είναι προσεκτικός και διαβουλεύεται για το ζήτημα με τον κ.Παπανδρέου». Για τον καθηγητή, αναφέρει η Utrinski Vesnik, ζωτικό ρόλο στην αποδοχή μιας λύσης θα παίξει ο νέος δήμαρχος Θεσσαλονικης, Γιάννης Μπουτάρης. «Ο Μπουτάρης», τονίζει ο Καιρίδης, «είναι μια ευχάριστη αλλαγή στη Βόρεια Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη, για μια εναλλακτική προσέγγιση.

«Αυτός ο τύπος (Μπουτάρης) είναι μια από τις πιό προχωρημένες και φιλελεύθερες (;) φωνές στα Βαλκάνια, πιό φιλελεύθερος κι απ΄τον Παπανδρέου.»

«O Μπουτάρης θα βοηθήσει να μην υπάρξουν αντιδράσεις»

Και συμπληρώνει ο Δ. Καιρίδης, λέγοντας πως «η παρουσία του Μπουτάρη θα βοηθήσει ώστε να αποφευχθούν διαμαρτυρίες και να μην υπάρξουν ακραίες αντιδράσεις όταν επιτευχθεί η λύση για το όνομα» (!)

«Η Θεσσαλονίκη δεν είναι ο Άνθιμος και ο ακροδεξιός εθνικιστής Ψωμιάδης. Η Θεσσαλονίκη είναι ο Μπουτάρης», επισημαίνει ο καθηγητής.

Κατόπιν, ο Καιρίδης, αναπτύσσει επί μακρόν τον καημό του για τον Ψωμιάδη και κλείνει ως εξής:

«Είναι αστείο σε μια εποχή που έχουμε τεράστια οικονομικά προβλήματα και ανεργία στις δύο χώρες, να συζητάμε για τον Μεγα Αλέξανδρο».

Το πλούσιο βιογραφικό του Καιρίδη,

Ο Δημήτρης Καιρίδης είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη.

Ο Δ. Καιρίδης είναι συνεργάτης του Ιδρύματος Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλής στην Αθήνα και αρθρογραφεί κάθε Κυριακή στον Ελεύθερο Τύπο. Στο παρελθόν, υπηρέτησε ως επισκέπτης-καθηγητής στην έδρα Κωνσταντίνου Καραμανλή για την Ελλάδα και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη στη Σχολή Fletcher του Πανεπιστημίου Tufts στη Βοστώνη των ΗΠΑ, ως επιστημονικός διευθυντής του Ιδρύματος Κόκκαλη στην Αθήνα, ως διευθυντής του Προγράμματος Κόκκαλη για τη Νοτιοανατολική και Κεντροανατολική Ευρώπη στη John F. Kennedy School of Government του Πανεπιστημίου Harvard στη Βοστώνη, ως επισκέπτης-λέκτορας Βαλκανικών Σπουδών στη ίδια σχολή, και ως ερευνητής-συνεργάτης του Institute for Foreign Policy Analysis (IFPA) των ΗΠΑ. Επιπλέον, από το 2001 διευθύνει με επιτυχία τα Θερινά Εκπαιδευτικά Σεμινάρια της Ολυμπίας σε συνεργασία με πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού. Μέλος του Navarino network. Πηγή: diaforetiko.gr

Πηγή Ελληνας καθηγητής: «Ο Αλέξανδρος ο Μακεδών, δεν είναι σημαντικότερος από ένα σωρό σκουπιδιών»

Ο πραγματικός ερευνητής αναζητά την αλήθεια και, τελικά, εκεί είναι που συναντάει τελικά τον Θεό. Τέτοιο είναι το παράδειγμα του Παναγιώτη Δημακάκου, ομότιμου καθηγητή της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, που μιλά στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας»:

«Θρησκεία και επιστήμη είναι δίδυμες αδελφές. Δεν συγκρούονται, αλλά είναι πυλώνες του κτιρίου που λέγεται αλήθεια».

Φλογερός ευπατρίδης και πρωτοπόρος στον τομέα της αγγειοχειρουργικής, με χιλιάδες επεμβάσεις στο ενεργητικό του, γνώρισε την αναγνώριση σε μεγάλα ιατρικά κέντρα στο εξωτερικό, αλλά επέστρεψε για να δημιουργήσει στον τόπο του. Παρά τις πολλές διακρίσεις του, με σεμνότητα και συγκίνηση εξομολογείται πως έχει την προσευχή ως νοερό όπλο.

Με προσωπική του φροντίδα, το δωμάτιο στο οποίο εκοιμήθη ο Άγιος Νεκτάριος στο Αρεταίειο Νοσοκομείο έγινε χώρος προσκυνήματος, ενώ το παρεκκλήσι του αγίου στο νοσοκομείο αγιογραφήθηκε με τα θαύματά του.

Από τη μακρά εμπειρία σας στο χειρουργικό τραπέζι, έχετε ζήσει περιπτώσεις θείας παρέμβασης;

Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά. Μπορώ να σας πω την περίπτωση ενός αρρώστου 52 ετών από τη Σαμοθράκη, με 5 παιδιά, όπου είχε αποφραγμένη την αορτή του. Καθάρισα την αορτή και είδα ότι οι βλάβες αυτές προχωρούσαν και στις νεφρικές αρτηρίες.

Αν μείνουν οι νεφροί μία ώρα χωρίς ροή αίματος και οξυγόνο, νεκρώνουν. Αυτό τότε δεν φαινόταν στις εξετάσεις και είχε ήδη περάσει μισή ώρα, ώσπου να καθαρίσω την αορτή και να την κλείσω.

Συνειδητοποιώ πλέον ότι θα έχω έναν νεφροπαθή ασθενή, που θα πρέπει 2 και 3 φορές την εβδομάδα να υποβάλλεται σε αιμοκάθαρση. Με λούζει κυριολεκτικά κρύος ιδρώτας, τα νεότερα παιδιά βέβαια δεν συνειδητοποιούν τίποτα, και εκείνη την ώρα ψελλίζω μέσα από τη μάσκα τρεις φορές, σαν προσευχή: «Γλυκέ μου Χριστέ, άπλωσε τα χέρια Σου και κατηύθυνε τα δικά μου δάχτυλα».

Όπως έχω ανοιχτή την αορτή και εκφύονται τα αγγεία, «τυφλά» βγάζω με τις λαβίδες ό,τι σκληρά αθηρώματα και σε λιγότερο από μισή ώρα κάνω την πιο «τρελή» επέμβαση που θα μπορούσα να κάνω. Πέντε παιδιά τον περίμεναν εκεί έξω κι εγώ έκανα κάτι ανορθόδοξο!

Όταν κάναμε την επομένη μια ενδοφλέβια αγγειογραφία, που μας φωτογραφίζει τις αρτηρίες, ομολογώ ότι ο ασθενής φαινόταν, όχι σαν να είναι χειρουργημένος, αλλά όπως τον γέννησε η μάνα του. Σαν να μην είχε αρρωστήσει ποτέ!

Τότε στην επίσκεψή μου επάνω έκανα ομολογία στους νέους συναδέλφους μου: «Δεν χειρούργησα εγώ, παρακάλεσα και χειρούργησε κάποιος άλλος». Δεν το ξεχνώ ποτέ αυτό.

Ψελλίζω μέσα από τη μάσκα τρεις φορές, σαν προσευχή: «Γλυκέ μου Χριστέ, άπλωσε τα χέρια Σου και κατηύθυνε τα δικά μου δάχτυλα»

Μπορούμε να μιλήσουμε και για περιστατικά που έχουν επανέλθει;

Θυμάμαι το παράδειγμα ενός ασθενούς που παρουσίασε ανακοπή της καρδιάς και είχε διάρκεια ανάνηψης πλέον της μίας ώρας. Όταν επανήλθε, με σοβαρότητα και ικανοποίηση, σαν να συμμετείχε ενεργά στην όλη διαδικασία.

«Γιατρέ, είχατε σοβαρό πρόβλημα μαζί μου. Αργήσατε και κουραστήκατε πολύ», μου είπε και με ευχαρίστησε. Οι άρρωστοι σε «αποχωρητικές» καταστάσεις, όταν καταβάλλουμε προσπάθειες επανόδου τους στη ζωή, φαίνεται ότι συμμετέχουν στη διαδικασία αυτή. Κάποιοι μαρτυρούν ότι βρέθηκαν σε κάποιον κόσμο φωτεινό και όμορφο. Είναι ικανοποιημένοι.

Κάποιοι άλλοι περιγράφουν λεπτομέρειες από τις ιατρικές μας ενέργειες, ακόμη κι από συζητήσεις, κατά τον χρόνο της ανάνηψης.

Εσείς προσωπικά έχετε προσευχηθεί για ασθενείς σας;

Χειρούργησα μια γυναίκα 65 ετών στην καρωτίδα, σε μια, κατά τα άλλα, επέμβαση ρουτίνας. Η ασθενής όταν ξύπνησε από τη νάρκωση ήταν ημιπληγική από τη μία πλευρά, στο χέρι και στο πόδι, δεν επικοινωνούσε κι έλεγε πράγματα ασυνάρτητα.

Στην αγγειογραφία και στο κρανίο όλα έδειχναν απολύτως φυσιολογικά. Μιλώ με τους συγγενείς κι ανοίγω για δεύτερη φορά, προκειμένου να ελέγξω. Ακολούθησε συμβούλιο καθηγητών, ειδικών, αλλά κανείς δεν μπορούσε να δώσει απάντηση. Αποφασίσαμε την παραμονή της ασθενούς στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας μέχρι την άλλη ημέρα το πρωί, σε βαθιά νάρκωση.

Δεν θα ξεχάσω την ημερομηνία: 8 Νοεμβρίου 2006, παραμονή του Αγίου Νεκταρίου. Δεν μπορούσα να εκκλησιαστώ, γιατί είχα στις 7 το πρωί προγραμματισμένο χειρουργείο.

Γινόταν αγρυπνία στον Ι.Ν. του Αγίου Νεκταρίου στο Νέο Ηράκλειο. Στάθηκα για πολλή ώρα, παρακάλεσα τον άγιο και κοινώνησα. Την επομένη νωρίς το πρωί άνοιξα τον μικρό ναό που έχουμε φτιάξει για τον άγιο στο Αρεταίειο, άναψα ένα κεράκι, ζήτησα και πάλι τη βοήθειά του και πήγα και χειρούργησα.

Η ασθενής ξύπνησε, είχε θαυμάσια επικοινωνία με το περιβάλλον, κινούσε ελεύθερα όλα τα άκρα, πήρε το πρόγευμά της κανονικά, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, με φυσιολογική επικοινωνία μαζί μας.

Νιώθετε την παρουσία του αγίου στο Αρεταίειο;

Ο άγιος, αφότου εγκαταστάθηκε μόνιμα το 1908 στην Αίγινα, σπάνια την εγκατέλειπε. Απέκρυπτε, μάλιστα, το πρόβλημα της υγείας του, υποφέροντας σιωπηλά τους σωματικούς πόνους και το βαρύ μαρτύριο.

Όταν, όμως, η κατάστασή του επιδεινώθηκε, δέχθηκε την υπόδειξη του γιατρού για εισαγωγή σε νοσοκομείο της Αθήνας. Έκτοτε παραμένει μεγάλη η ευλογία του για το Αρεταίειο και το πανεπιστήμιό μας, αφού φιλοξένησε για νοσηλεία τον μεγάλο άγιο του 20ού αιώνα.

Σύμφωνα με προσωπική μαρτυρία του ιατρού Καραπλή, οι γάζες που είχαν χρησιμοποιηθεί με την κοίμησή του ευωδίαζαν και γι’ αυτό δεν τις πέταξαν, αλλά τις τοποθέτησαν μέσα στη γη. Νοσηλεύτηκε στη γ’ θέση (απορίας), όπου στην παρακείμενη κλίνη νοσηλευόταν ύστερα από ατύχημα ένας παραπληγικός ασθενής. Από τότε κιόλας, αμέσως μετά την κοίμησή του, εκδηλώθηκε το πρώτο από μια σειρά θαυμάτων του Αγίου Νεκταρίου στο νοσοκομείο μας.

Κατά την αλλαγή του ιερού λειψάνου, η μοναχή Ευφημία τοποθέτησε τη φανέλα του αγίου στο κρεβάτι του παραπληγικού, ο οποίος αιφνίδια σηκώθηκε και άρχισε να βηματίζει ελεύθερα. Έκτοτε, στο δωμάτιο υπάρχει η εικόνα του, ένα καντήλι που καίει συνεχώς και από το 2000 είναι τόπος προσκυνήματος, χωρίς να νοσηλεύονται ασθενείς.

Όνειρό μου ήταν ο χώρος αυτός να γίνει εκκλησία και μάλιστα είχα βρει και τα οικονομικά μέσα για να το υλοποιήσω… αλλά η διοίκηση δεν ήθελε να ακούσει τίποτα από αυτά.

Αμέσως μετά την κοίμησή του Αγίου Νεκταρίου, εκδηλώθηκε το πρώτο από μια σειρά θαυμάτων του στο νοσοκομείο μας. Κατά την αλλαγή του ιερού λειψάνου, η μοναχή Ευφημία τοποθέτησε τη φανέλα του αγίου στο κρεβάτι του παραπληγικού, ο οποίος αιφνίδια σηκώθηκε και άρχισε να βηματίζει ελεύθερα

Πολλοί επιστήμονες κοιτάζουν με δυσπιστία ό,τι δεν εξηγείται με όρους επιστημονικούς. Τι θα τους λέγατε;

Ο αληθινός επιστήμονας αναζητά την αλήθεια. Επειδή ο Θεός αλήθεια εστί, εξαρτάται από τον Θεό. Γίνεται έτσι λάτρης, μύστης, ακόλουθος, μαθητής του. Ο ίδιος, ομολογώ, δεκαετίες τώρα, δεν χειρουργώ χωρίς να έχει προηγηθεί προσευχή και, κατά κανόνα, καθαρίζω με το αντισηπτικό την περιοχή του δέρματος που θα χειρουργήσω, ξεκινώντας με το σημείο του Σταυρού για ευλογία.

Αν, μάλιστα, βρεθώ σε δύσκολα χειρουργεία, κάνω νοερά προσευχή. Σας εξομολογούμαι ότι πολλές φορές «εφημερεύει» ο ίδιος ο Χριστός και ζούμε την παρουσία του…

Με τις μαρτυρίες αυτές μπορώ να πω σε κάθε συνάδελφο: το απόλυτο είναι θεία κτίση. Το σχετικό με την πρόοδο της επιστήμης, την πείρα, την Τέχνη, την τόλμη και την αρετή χειρουργούμε.

Δεν ανήκει, όμως, σε εμάς το 100%. Μπορεί να έχω εκτελέσει μία επέμβαση 200.000 φορές και ύστερα από τόση πείρα να παρουσιάσει κάποιος μια εμπλοκή, ένα κακό. Γι’ αυτό ο ίδιος προσωπικά έχω την προσευχή ως νοερό όπλο.

Η ασθένεια είναι κρίκος θρησκείας και επιστήμης. Αυτές οι δύο είναι δίδυμες αδελφές. Δεν συγκρούονται, αλλά είναι πυλώνες του κτιρίου που λέγεται αλήθεια.

Από τη μακρά εμπειρία σας, έχετε γνωρίσει ασθενείς που ξεπέρασαν το κλινικό πρόβλημα με όπλο την πίστη τους;

Ασθενείς με πίστη έχουν ιδιαίτερο χάρισμα, είναι γαλήνιοι, ήρεμοι, γεμάτοι ελπίδα και προσευχόμενοι συγκεντρώνουν περισσότερη δύναμη. Το θαύμα, άλλωστε, είναι προϊόν πίστεως, δώρο μέγιστο για όσους την κατέχουν, δύναμη ανεξάντλητη.

Το θαύμα εμφανίζεται σιωπηλά, αθόρυβα, και, ξαναλέω, επιτυγχάνεται μέσω πίστεως, η οποία ούτε υποχρεωτική ούτε καταναγκαστική είναι, αλλά εδρεύει και πηγάζει από την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου.

Ποια εφόδια πρέπει να έχει ένας νέος γιατρός;

Το κάλλος της ιατρικής επιστήμης βρίσκεται στην εμπιστοσύνη, την οποία ο ίδιος ο Δημιουργός έχει εκδηλώσει για την ιπποκράτεια επιστήμη, για τον διάκονο του ανθρώπινου πόνου στην Παλαιά Διαθήκη: «Και ιατρώ δος τόπον, και γαρ αυτόν έκτισε Κύριος». Ο γιατρός είναι το πρώτο και το τελευταίο πρόσωπο που βλέπει κανείς όταν έρχεται και όταν εγκαταλείπει τα γήινα.

Στην ενδιάμεση λοιπόν ζωή, η αποστολή του είναι να φροντίζει την καλή ποιότητα υγείας, διότι χαρά μεγαλύτερη δεν υπάρχει από το να είναι κανείς υγιής. Όλοι καταλαβαίνουμε πόσο ευτυχής είναι ο ζητιάνος, όταν είναι υγιής, συγκριτικά με έναν άρρωστο βασιλιά.

Γι’ αυτόν τον λόγο ο γιατρός πρέπει να είναι ένας οικουμενικός ευπατρίδης, όταν πλησιάζει τον άρρωστό του, στοργικός πατέρας, όπως ο Κύριος που μας δημιούργησε, με τριπλή προσωπικότητα: καλό επιστήμονα, ανθρωπιστή και με πίστη στον Χριστό.

Αν έχει αυτές τις προϋποθέσεις, τότε μπορεί να δει και τις περιπτώσεις που αναφέραμε με τη θεία παρέμβαση σε πολλές στιγμές της ζωής του.

Έχουμε έναν γερασμένο πληθυσμό, με 120.000 θανάτους και μόνο 100.000 γεννήσεις…

Με την Ελλάδα να ψυχορραγεί στην εντατική μονάδα, έχουμε ελεύθερες τις εκτρώσεις, με 1.000 δολοφονίες κάθε πρωί!

Τι φοβάστε από την κρίση στον τόπο;

Ένα έθνος και μία πατρίδα μπορεί να ελπίζουν, αν η νεολαία υπερέχει των γερόντων, αν οι γεννήσεις υπερέχουν των θανάτων. Τώρα εμείς έχουμε έναν γερασμένο πληθυσμό, με 120.000 θανάτους και μόνο 100.000 γεννήσεις.

Με την Ελλάδα να ψυχορραγεί στην εντατική μονάδα, έχουμε ελεύθερες τις εκτρώσεις, με 1.000 δολοφονίες κάθε πρωί!

Χίλια ελληνόπουλα κάθε πρωί σκοτώνονται. Αν κοιτάξεις το καρδιογράφημα ενός εμβρύου, θα δεις την καρδιά του να χτυπά από την 4η εβδομάδα. Μιλάμε για δολοφονίες σε άτομα που δεν μπορούν να αμυνθούν. Δείτε τα νούμερα:

Πετάμε στους οχετούς 350.000 ζωές τον χρόνο, δηλαδή μια πόλη σαν την Πάτρα. Αντί να στηρίξουμε, λοιπόν, την οικογένεια και τα νέα ζευγάρια, που φοβούνται εξαιτίας της οικονομικής ανασφάλειας, δημιουργούμε αφύσικους στην οικογένεια θεσμούς.

Πηγή «Πολλές φορές εφημερεύει ο ίδιος ο Θεός στο χειρουργείο και ζούμε την παρουσία του»

Γράφει ο Σπύρος Γιασεμίδης

Να μετράς τις ευλογίες σου. Καθημερινά. Να είσαι ευγνώμων για τα μικρά γιατί, δια μέσω τους, φτάνεις στα μεγάλα.

‘Μεγάλα’ δεν σημαινει απαραίτητα και ακριβά. Μπορεί να ακούγεται κλισέ αλλά, ναι, τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι δωρεάν. Η ευτυχία βιώνεται, δεν αγοράζεται, έτσι φρόντισε να ζεις στη στιγμή, να εισπνέεις κάθε μόριο από τον αιθέρα της, είτε κάθεσαι, είτε στέκεσαι, είτε περπατάς, είτε τρέχεις. Η ζωή σου δίνεται μόνο όταν της δωθείς εσυ πρώτος, απόλυτα και ολοκληρωτικά.

Οι περιορισμοί στη ζωή, ανεξαρτήτως αν είναι ενδογενείς ή εξωγενείς, βλάπτουν την όλη εμπειρία του να ζεις. Γιατί το να ζεις είναι εμπειρία, μοναδική μάλιστα, και όχι διαδικασία ρομποτική, οπως οι πλείστοι το βιώνουν. Μην αφήσεις κανέναν να σου πει το αντίθετο. Από την ώρα που ξυπνάμε μέχρι την ώρα που πάμε να κοιμηθούμε, έχουμε στη διάθεση μας μια χούφτα ωρες, οι οποίες κρύβουν μέσα τους άπειρους εμπειρικούς συνδυασμούς.

Κοίτα να αξιοποιήσεις σοφά αυτές σου τις ώρες. Αν τις αφήσεις να περάσουν στο έτσι, κούφιες και νεκρές, θα έχεις θυσιάσει όλες εκείνες τις ευκαιρίες που θα σου επέτρεπαν να ζήσεις τη ζωή σαν την εμπειρία που είναι, την εμπειρία που της αξίζει.

Τι αποτρέπει όμως τους παραπάνω από το να ζουν μια ζωή γεμάτη, μια ζωή ολοκληρωμένη, ζωή γεμάτη εμπειρίες; Οι αρνητικές σκέψεις, να τι. Η λανθασμένη πεποίθηση του ότι δεν μπορούν να πετύχουν τους στόχους τους, ξεχνόντας την ίδια στιγμή πως, μόνο και μόνο που ζουν και αναπνέουν, κι αυτό επίτευξη στόχου είναι, από τις μεγαλύτερες μάλιστα.

Η ζωή δεν σηκώνει αρνητισμό, θέλει θετικότητα. Κι αυτό, γιατί η τελευταία είναι το καύσιμο για να πάει κάποιος παρακάτω, να σπάσει την παράλυση που επιφέρει ο αρνητισμός και να αρχίζει να ζει, να μιλά, να γελά, να αστειεύεται, να αγκαλιάζει, να κάνει έρωτα, και γενικά όλα εκείνα που πρέπει να κάνει για να τιμά τον τίτλο του ως άνθρωπος πάνω σε αυτή τη γη. Γιατί, αν δεν τα κάνει όλα αυτά, τότε ποιός ο λόγος της ύπαρξης του; Γιατί να ζει;

Πίσω στις ευλογίες. Να τις μετράς. Καθημερινά, και με ευλάβεια. Μόνο έτσι θα συνειδητοποιήσεις πως ήδη έχεις στην κατοχή σου ότι ακριβώς χρειάζεσαι για να πας παρακάτω, να ταξιδέψεις στους συναρπαστικούς αιθέρες της ζωής, πάντα ψηλά, πάντα μπροστά.

Αυτή είναι η ζωή. Και την βιώνουμε καθημερινά, στιγμή προς στιγμή. Πηγή: loveletters.gr

Πηγή Να λες «ευχαριστώ» για όλα όσα έχεις. Η ζωή, δεν έχει δεδομένα