24 March, 2019
Home / Lifestyle (Page 236)

Μήπως έχετε στη ζωή σας ανθρώπους που παραπονιούνται; 

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής έχει γίνει τόσο απαιτητικός ώστε όλοι, κάποια στιγμή, αναπόφευκτα θα παραπονεθούν για πράγματα που πρέπει να αντιμετωπίσουν.

Αυτή είναι μια φυσική ανταπόκριση που σας επιτρέπει να απελευθερώσετε την ένταση κατά τη διάρκεια σύνθετων ή οδυνηρών καταστάσεων. Ωστόσο, μερικές φορές – και χωρίς να το αναγνωρίζετε – κλέβει την ενέργειά σας.

Δεν είναι κακό να αισθάνεσαι συμπόνια για τους φίλους σας όταν περνούν δύσκολες στιγμές. Ωστόσο, η ακρόαση ανθρώπων που παραπονιούνται σχεδόν για τα πάντα μπορεί να είναι πιο επιβλαβής από ό, τι μπορείτε να φανταστείτε.

 Το πιο ανησυχητικό είναι ότι αυτή η συμπεριφορά μπορεί να γίνει τόσο τοξική και να σας χειραγωγήσει έτσι, που να αρχίσετε να σκέφτεστε ότι είστε αδιάφοροι ή εγωιστές μόνο και μόνο επειδή δεν θέλετε πλέον να είστε εκεί.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι σημαντικό να μάθετε πώς να αναγνωρίζετε κάποιον που παραπονιέται ανελλιπώς και να κατανοήσετε τα αποτελέσματα της αρνητικότητάς του στη ζωή σας.

Το προφίλ αυτού που παραπονιέται συνεχώς 

Αυτό το άτομο ζει με άρνηση για τη ζωή που κάνει. Αυτός ή αυτή προσπαθεί πάντα να γίνει θύμα κάνοντας παράπονα για το τι έχει ή δεν έχει. Πάνω απ ‘όλα, ποτέ δεν κάνουν τίποτα για να αλλάξουν τα πράγματα που τους βασανίζουν περισσότερο απ’όλα.

Μπορεί να φαίνεται φυσιολογικό στην αρχή. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου συνειδητοποιείτε ότι αντί να είναι το αποτέλεσμα μιας δύσκολης κατάστασης που περνάει, τα παράπονά τους προκύπτουν από μια συνήθεια που είναι ήδη μέρος του τρόπου ζωής τους.

Διαφορετικά, είναι μια συνειδητή ή ασυνείδητη μορφή χειραγώγησης. Κατά τη διάρκεια αυτής, το άτομο που παραπονιέται προσπαθεί να δημιουργήσει ενοχή, συμπόνια ή αλληλεγγύη για να αποφύγει να αναλάβει την ευθύνη για τη ζωή του.

Ξαφνικά, νιώθετε ότι είναι καθήκον σας να τους βοηθήσετε τους να λύσουν τα προβλήματά τους ή τουλάχιστον να είστε εκεί για να σκουπίσετε τα δάκρυα τους ανά πάσα στιγμή.

Οι συνέπειες του να είστε γύρω από ανθρώπους που παραπονιούνται συνεχώς Οι άνθρωποι που παραπονιούνται όλη την ώρα είναι τόσο αρνητικοί που ίσως ξαφνικά αρχίσετε να αισθάνεστε σαν να είστε επιβαρυμένοι με πολύ περισσότερα από όσα θα έπρεπε να είστε.

Ακόμη και αν έχετε τη δυνατότητα να συμβουλεύετε ή να βοηθήσετε αυτόν τον τύπο ανθρώπου, η έκθεσή σας σε αυτό που κάνει αρκεί για να χάσετε ένα σημαντικό μέρος της ενέργειάς σας.

Αν και μπορεί να είναι δύσκολο για σας να το δείτε, αυτό αναγκάζει τον εγκέφαλό σας να υποβληθεί σε αλλαγές λόγω των συναισθημάτων που δημιουργούνται ως αποτέλεσμα της κατάστασης κάποιου άλλου.

 Συναισθήματα όπως η απογοήτευση, η ενοχή και η θλίψη μεταβάλλουν τις διαδικασίες του εγκεφάλου που απελευθερώνουν ορμόνες. Αυτό αυξάνει τον κίνδυνο να πάσχετε από: 

-Συναισθηματικές ανισορροπίες
-Δυσκολία στην επίλυση προβλημάτων
-Μειωμένη συγκέντρωση
-Αρνητικές σκέψεις

Τι μπορείτε να κάνετε για να αντιμετωπίσετε έναν τέτοιο τύπο ανθρώπου; Δεν είναι όλα στη ζωή όπως τα είχατε σχεδιάσει να είναι. Εξάλλου, πρέπει συχνά να αντιμετωπίζετε προκλήσεις που δεν θέλετε ή ακόμα και δεν περιμένατε.

 Ωστόσο, είναι άχρηστο να κλειδώνετε τον εαυτό σας με απογοήτευση και πικρία. Εξάλλου, αυτές είναι οι στάσεις ζωής που σας εμποδίζουν να αντιμετωπίζετε τις δυσκολίες και να συνεχίζετε.

Η ενέργεια που δαπανάτε για να παραπονιέστε είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεστε για να ξεπεράσετε τις καταστάσεις που μοιάζουν με εμπόδια. Για το λόγο αυτό, εκτός από το να αποφύγετε να γίνετε κάποιος που παραπονιέται χωρίς σταματημό, είναι σημαντικό να καταλάβετε επίσης ότι δεν χρειάζεται να κάθεστε εκεί και να ακούτε όσους είναι ήδη έτσι. Δεν μπορείτε να προσποιείστε ότι είστε σε θέση να λύσετε τα προβλήματα άλλων ανθρώπων όταν χρειάζεστε αυτή την ενέργεια για να αντιμετωπίσετε τη δική σας ζωή. Επομένως τι μπορείτε να κάνετε;

1. Πάρτε κάποια απόσταση Όποτε είναι δυνατόν, προσπαθήστε να αποφύγετε αυτούς τους ανθρώπους επειδή θα προσπαθήσουν μόνο να σας χειραγωγήσουν. Όσο λιγότερο τους δίνετε προσοχή, τόσο πιο γρήγορα θα καταλάβετε ότι δεν χρειάζεται να επενδύετε την ενέργειά σας για να ακούτε τις αρνητικές τους σκέψεις.

2. Βοηθήστε τους να κατανοήσουν ότι τα προβλήματά τους είναι δικά τους Ακόμα κι αν αφιερώσετε χρόνο για να ακούσετε τα παράπονά τους, αφήστε το πρόσωπο να γνωρίζει ότι έχει αυτά τα προβλήματα λόγω του τρόπου σκέψης του. Το πιο σημαντικό είναι να βεβαιωθείτε ότι η κατάσταση αυτή δεν αρχίζει να σας επηρεάζει και να τους συμβουλεύσετε να λάβουν τα μέτρα τους για να το επιλύσουν με δικά τους μέσα.

3. Μην δείχνετε αδυναμία Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δείξει την ικανότητά τους να χειραγωγούν τους άλλους με τις αρνητικές τους αντιλήψεις. Γι ‘αυτό είναι σημαντικό να είστε σε επιφυλακή προκειμένου να τους δείξετε ότι δεν είστε διατεθειμένοι να τους βοηθήσετε με οποιοδήποτε πρόβλημα προκύπτει. Αν και η ενσυναίσθηση είναι μερικές φορές αναπόφευκτη, προσπαθήστε να ελέγχετε την κατάσταση, ώστε να μην αισθανθείτε την ανάγκη να βοηθήσετε όταν το πρόβλημα δεν σας αφορά.

4. Βάλτε όρια Τέλος, θυμηθείτε ότι έχετε το δικαίωμα να ζητήσετε από κάποιον να μην μοιράζεται μαζί σας τις τραγωδίες και τα παράπονά του. Εάν είστε κουρασμένοι να ακούτε όλες τις αρνητικές σκέψεις του κάθε μέρα, πείτε του ότι δεν ενδιαφέρεστε και προτιμάτε να μην είστε για αυτούς ο ώμος πάνω στον οποίο θα κλάψουν. Έχετε έναν φίλο ή συγγενή που παραπονιέται όλη την ώρα; Ήρθε η ώρα να λάβετε δράση! Αποφύγετε να ακολουθήσετε το κάλεσμά τους. Διαφορετικά, σε κάποιο σημείο θα αρχίσετε να αισθάνεστε ότι όλη αυτή η αρνητικότητά τους επηρεάζει τη δική σας ζωή.

Πηγή Το να ακούτε ανθρώπους που παραπονιούνται όλη την ώρα σας κοστίζει σε ενέργεια

Ο Ροδίτης 20χρονος που εμπλέκεται στην υπόθεση είναι από τη Λίνδο.

Εχει απασχολήσει πολλές φορές στο παρελθόν Αρχές και σχολεία λόγω του κακού του χαρακτήρα, που σε πολλές περιπτώσεις έφτασε στα όρια και στην Αστυνομία.

Πρόκειται για τον Μανώλη Κούκουρα, 20 χρόνων που ζει στη Λίνδο, η οικογένεια του έχει τρία – τέσσερα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος στους Πεύκους, εστιατόρια, κινέζικο εστιατόριο, καφετέριες και μικρό ξενοδοχείο.

Μόλις έγινε γνωστό το όνομα και του Αλβανού:

Πρόκειται για τον 19χρονο Λουτσάϊ Αλέξανδρο.

Η υπόθεση ξετυλίγεται.

Οι δύο νεαροί είχαν μεταβεί στο σπίτι της νεαρής και την έπεισαν να πάνε βόλτα στο εξοχικό του Μανώλη τον οποίο είχε γνωρίσει από το καλοκαίρι.

Εκεί της ζήτησαν να συνευρεθεί μαζί τους και εκείνη αρνήθηκε. Τότε ο ένας εκ των δύο την κτύπησε στο κεφάλι.

Εκείνη ζαλίστηκε και έπεσε κάτω. Τρίτο άτομο ίσως να έδωσε την ιδέα να φορτωθεί στο φορτηγάκι και να πεταχτεί στη θάλασσα.

Αυτό έγινε και μάλιστα σε κοντινή απόσταση από το σπίτι του Μανώλη Κούκουρα.

Τα ρούχα και προσωπικά αντικείμενα του κοριτσιού βρέθηκαν στο σημείο απ’ όπου την έριξαν στη θάλασσα.

Πηγή Μανώλης Κούκουρας – Αλέξανδρος Λουτσάϊ: Αυτοί είναι οι δολοφόνοι της Ελένης Τοπαλούδη. Σκοτεινό παρελθόν

Σε τεράστια γκάφα ολκής που σπάνια συμβαίνει στα δικαστικά χρονικά φαίνεται ότι εξελίσσεται η υπόθεση με τη λαθρεμπορία χρυσού καθώς το βασικό αδίκημα πάνω στο οποίο χτίστηκε αυτή η ογκώδης δικογραφία όλα δείχνουν ότι δεν υπάρχει.

Την επισήμανση για ανυπαρξία αδικήματος λαθρεμπορίας επεσήμανε χθες στις δικαστικές αρχές, οι οποίες δεν είχαν αντιληφθεί το όλο θέμα, ένας εκ των συνηγόρων των κατηγορουμένων Μιχάλης Δημητρακόπουλος ενώ στη συνέχεια έγινε γνωστό ότι η αρμόδια εισαγγελέας της υπόθεσης επικοινώνησε με το υπουργείο Οικονομικών και ενημερώθηκε ότι ο νόμος δεν επιβάλει δασμούς, άρα δεν υπάρχει λαθρεμπορία, για εξαγωγές χρυσού στη γειτονική Τουρκία.

Μετά ταύτα ο συνήγορος του ενεχυροδανειστή Ριχάρδου Μυλωνά, Αλέξης Κούγιας με αίτηση του ζήτησε την αποφυλάκιση του πελάτη του καθώς όπως υποστήριξε προέκυψαν νεότερα στοιχεία που αλλάζουν άρδην το τοπίο της ποινικής αξιολόγησης.

Αναλυτικά η αίτηση του συνηγόρου του Ριχάρδου Μυλωνά:

«Πληροφορήθηκα ότι εχθές τόσο Εσείς όσο και η αρμόδια Εισαγγελέας επικοινωνήσατε με το Υπουργείο Οικονομικών και τις αρμόδιες υπηρεσίες που εφαρμόζουν τον Τελωνειακό Κώδικα και διαπιστώσατε την ανυπαρξία του βασικού εγκλήματος της λαθρεμπορίας, χωρίς το οποίο δεν υπάρχει ούτε το αδίκημα της εγκληματικής οργάνωσης ούτε της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα, με αποτέλεσμα να αφεθούν ελεύθεροι όλοι οι κατηγορούμενοι της δεύτερης εγκληματικής οργάνωσης που αντιμετωπίζουν τις ίδιες με εμένα κατηγορίες.

Κατόπιν αυτού, όπως επισημαίνει, «και προς αποφυγή της ειλημμένης αποφάσεώς μου να μηνύσω τους αστυνομικούς που επελήφθησαν της υπόθεσης για τη διάπραξη του κακουργήματος της κατάχρησης εξουσίας, διότι κατά την επιεικέστερη εκδοχή παραπλανήθηκαν, Σας καλούμε όπως εφαρμόσετε την διάταξη του άρθρου 286 παρ. 1 Κ.Π.Δ., σύμφωνα με την οποία “Αν στη διάρκεια της ανάκρισης προκύψει ότι δεν υπάρχει πλέον ο λόγος για τον οποίον διατάχθηκε η προσωρινή κράτηση ή επιβλήθηκαν οι περιοριστικοί όροι, μπορεί ο ανακριτής αυτεπαγγέλτως ή με πρόταση του εισαγγελέα να άρει αυτά τα μέτρα ή να υποβάλει στο συμβούλιο αίτηση για την άρση τους. Εναντίον αυτής της απόφασης ο κατηγορούμενος μπορεί να προσφύγει στο συμβούλιο των εφετών”».

Κούγιας στο «Ακραίως»: Ελεύθεροι σε λίγες ώρες οι κατηγορούμενοι

Σε λίγες ώρες οι κατηγορούμενοι για το κύκλωμα του χρυσού θα είναι ελεύθεροι εκτίμησε ο δικηγόρος, Αλέξης Κούγιας, μιλώντας νωρίτερα στο «Ακραίως» με τον Τάκη Χατζή και τον Δημήτρη Οικονόμου στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ.

«Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, εμείς καταθέσαμε το πρωί (αίτημα) να ενεργοποιηθεί το άρθρο 286 του κώδικα ποινικής δικονομίας που λέει ότι μπορεί μόνος του ο ανακριτικός υπάλληλος να αποφυλακίσει κατηγορούμενο χωρίς να έχει ούτε εισαγγελικές προτάσεις όταν διαπιστώσει είτε την απόλυτη αθωότητα, δηλαδή το παίρνει πάνω της, είτε την ανυπαρξία εγκλήματος. Η κ. ανακρίτρια απ΄ ό,τι έχω πληροφορηθεί πριν καταθέσουμε εμείς το αίτημα, από το πρωί έχει ξεκινήσει τη διαδικασία αυτή και νομίζω ότι σε λίγες ώρες θα είναι ελεύθεροι», σημείωσε ο κ. Κούγιας.

Ξεκαθάρισε ακόμα: «Δεν υπάρχει αδίκημα λαθρεμπορίας, το λέμε από το πρωί. Είμαι απόλυτος».

Αναφερόμενος στον πελάτη του σημείωσε: «Αποφυλακίζεται αυτόματα και αναδεικνύεται τεράστιο ηθικό θέμα και ποινικό θέμα για την αστυνομία. Είναι κατάχρηση εξουσίας, είναι κακούργημα.

Σχολίασε επίσης: «Η Δικαιοσύνη είναι ανθρώπινη και γι’ αυτό το λόγο καταργήθηκε η θανατική ποινή στην Ελλάδα. Εμένα με ενοχλεί προσωπικά το γεγονός ότι ενώ ήταν στην προανάκριση η υπόθεση ο κ. Τσίπρας στη Βουλή είπε να εδώ πιάσαμε τους κλέφτες που ξεζούμισαν την Ελλάδα. Με συγχωρείται αυτό εμένα με ενοχλεί».

«Ο συγκεκριμένος άνθρωπος (σ.σ. ο Ριχάρδος) έχει ένα θέμα. Το επάγγελμα που επέλεξε είναι αντιπαθές και ειδικά στην εποχή μας», σχολίασε ακόμα ο κ. Κούγιας.

«Η επιτυχία στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια είναι ποινικό αδίκημα», σημείωσε ο κ. Κούγιας και κατέληξε: «Όσο μένει στη φυλακή (σ.σ. ο πελάτης του) διαπράττονται αδικήματα. Ήδη έχει διαπραχθεί το αδίκημα της καταχρήσεως εξουσίας από την αστυνομία και ήδη διαπράττεται το αδίκημα της παρανόμου κατακρατήσεως. Οι αστυνομικοί που τον κρατούν – δεν γνωρίζουν νομικά – είναι καλυμμένοι γιατί εκτελούν εντολές αλλά εν δυνάμει αυτή τη στιγμή τον κρατούν παράνομα».

Νωρίτερα, ο γνωστός ενεχυροδανειστής Ριχάρδος ζήτησε μέσω του δικηγόρου του Αλέξη Κούγια την άμεση αποφυλάκισή του, μόλις δύο ημέρες μετά την απόφαση να κρατηθεί προσωρινά.

Πηγή Τεράστια γκάφα της ελληνικής δικαιοσύνης – Έτοιμος να αποφυλακιστεί ο Ρίχαρδος

Μπορεί ο Κόκκινος Πλανήτης να έχει …μπλε ηλιοβασίλεμα; Και όμως μπορεί!

Έπειτα από την επιτυχημένη προσγείωση του InSight, στον Άρη, η ιστορία του μπλε ηλιοβασιλέματος έχει αποκτήσει καινούργιους φανατικούς θαυμαστές.

Το μπλε ηλιοβασίλεμα του Άρη, τραβήχτηκε από τον «προκάτοχο» του InSight, το Spirit, ένα διαστημικό όχημα το οποίο «ζούσε» στον Άρη από το 2005 μέχρι το 2015.

Στο βίντεο φαίνεται ο ήλιος να δύει στον «κόκκινο πλανήτη», έχοντας πάρει ένα υπέροχο ελαφρύ μπλε χρώμα.

Οι επιστήμονες πιστεύουν πως το φαινόμενο του μπλε ήλιου δημιουργείται εξαιτίας της κόκκινης σκόνης στην ατμόσφαιρά του Άρη που φιλτράρει μεγάλη ποσότητα από τις ερυθρές ακτίνες του ήλιου.

Κατά συνέπεια, μόλις δύει ο ήλιος στον Άρη,  το φως του «περνά» μέσα από τα κατώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας, όπου και η σκόνη είναι πυκνότερη.

Δείτε το εκπληκτικό βίντεο:

Δείτε επίσης:

Πηγή Κι όμως το ηλιοβασίλεμα στον Άρη είναι μπλε – Μαγευτικές οι εικόνες της NASA

Έχουν γραφτεί και συνεχώς γράφονται πολλά για το πώς να αποφύγουμε, να απομακρύνουμε ή να “διακτινίσουμε” τους τοξικούς ανθρώπους από τη ζωή μας. Έχουμε όμως ποτέ σκεφτεί ότι ίσως κι εμείς να έχουμε κάποιες συμπεριφορές οι οποίες θεωρούνται τοξικές; Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, θα αναγνωρίσουμε ότι στη ζωή μας υπήρξαν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι απομακρύνθηκαν. Μπορεί να μην μας άρεσε κάτι σε εκείνους ή μπορεί να είχαμε εμείς κάποια από τις παρακάτω τοξικές συμπεριφορές:

1. Τα παίρνουμε όλα προσωπικά
Η αλήθεια είναι ότι αυτό που κάνουν και αυτό που λένε οι άλλοι για εμάς έχει να κάνει περισσότερο με εκείνους παρά με μας. Το πώς αντιδρούν σε σχέση με το άτομό μας έχει να κάνει και με τις δικές τους εμπειρίες, τις δικές τους πληγές, τα δικά τους πιστεύω και τα δικά τους νοητικά πρότυπα. Αν κάποιος πιστεύει ότι είμαστε ο καλύτερος ή ο χειρότερος άνθρωπος που έχει γνωρίσει, αυτό έχει να κάνει με τον ίδιο. Όλη η απογοήτευση, η στενοχώρια και ο πόνος προέρχονται επειδή παίρνουμε τα πράγματα τόσο μα τόσο προσωπικά. Είναι πιο αποτελεσματικό να αφήνουμε τον καθένα να έχει την άποψή του (είτε του τη ζητήσεις είτε όχι το ίδιο κάνει, πάντα θα την έχει) και να αρχίσουμε να ενεργούμε μέσα από την καρδιά μας, την διαίσθησή μας, τη δική μας σοφία και να είμαστε εμείς οι καθοδηγητές μας.

2. Ενεργούμε σαν να είμαστε θύματα
Μια άλλη τοξική συμπεριφορά είναι να παραπονιόμαστε συνεχώς και να αισθανόμαστε πως είμαστε τα θύματα. Είναι μια τοξική στάση και μας κάνει να παραμένουμε ακινητοποιημένοι. Επίσης έχοντας την αίσθηση πως είμαστε μονίμως τα θύματα, μας κάνει να πιστεύουμε πως δεν έχουμε δύναμη να αγωνιστούμε και να οδηγήσουμε τη ζωή μας εκεί που θέλουμε. Έχουμε περισσότερη δύναμη, περισσότερη εξουσία και περισσότερη επιρροή πάνω στη ζωή μας απ’ ότι πιστεύουμε. Μόλις σταματήσουμε να κάνουμε συνεχώς παράπονα και αρνηθούμε να δούμε ξανά τον εαυτό μας σαν ένα μικρό άβουλο πλάσμα, θα αναγνωρίσουμε τις δυνατότητες μας.

https://enallaktikidrasi.com/2016/11/6-toxikes-symperifores-apomakrynoun-anthropous-konta/

3. Έχουμε έμμονες αρνητικές σκέψεις
Είναι δύσκολο να βρίσκεται κανείς με ανθρώπους που συνέχεια και ασταμάτητα μιλάνε για τα άσχημα και κακά πράγματα που τους συμβαίνουν, τους είχαν συμβεί ή που θα τους συμβούν, που συνεχώς αναφέρουν τα όσα έχουν υποφέρει και πόσο άδικη ήταν η ζωή μαζί τους. Ως αγύριστα κεφάλια κάποιοι αρνούμαστε να δούμε οτιδήποτε θετικό στοιχείο έχει η ζωή και οποιοδήποτε θετικό δίδαγμα ή μήνυμα είχε να μας προσφέρει η μέχρι τώρα πορεία μας. Το να είσαι απαισιόδοξος είναι άλλο πράγμα από το να είσαι ξεροκέφαλος και να παραμένεις μόνιμα παγιδευμένος στις αρνητικές σου σκέψεις. Αν βλέπουμε μόνο τα αρνητικά πράγματα και κινούμαστε μόνο μέσα από αυτό το πρίσμα, οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στη μοναξιά, στη μιζέρια και στην απώλεια των όσων ήδη έχουμε.

4. Δεν ελέγχουμε τα συναισθήματά μας
Η αδυναμία του να ελέγχουμε τα συναισθήματά μας θεωρείται τοξική συμπεριφορά. Όλοι γνωρίζουμε τέτοιους ανθρώπους που εκρήγνυνται με το παραμικρό ή βάζουν τα κλάματα ακόμα και μπρος στο πιο απλό πρόβλημα. Φωνάζουν στα ταμεία των σουπερμάρκετ γιατί η ταμίας δεν είναι σουπερ-ήρωας και δεν κάνει πιο γρήγορα, ουρλιάζουν σε κάποιον υπάλληλο γιατί δεν είναι εξωγήινος αλλά είναι άνθρωπος κι έκανε λάθος, χάνουν τον έλεγχο με τα παιδιά τους γιατί έριξαν την πορτοκαλάδα στο πάτωμα ενώ θα έπρεπε να την έχουν ρίξει κάπου αλλού κτλ κτλ. Κανείς δε θέλει να βρίσκεται κοντά σε τέτοιους ανθρώπους γιατί ποτέ δεν ξέρει σε ποιο σημείο μπορεί να πάθει ανακοπή από κάποιο συναισθηματικό ξέσπασμα τους.

6 δικές μας τοξικές συμπεριφορές που απομακρύνουν τους ανθρώπους από κοντά μας

5. Είμαστε σκληροί και άσπλαχνοι
Μια από τις πιο σοβαρές τοξικές συμπεριφορές. Το βλέπουμε κάθε μέρα στο Facebook, στο twitter και στα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καθώς και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης πως οι άνθρωποι γίνονται κακοήθεις, σκληροί και ανάγωγοι. Κρυπτόμενοι πίσω από μια οθόνη κι ένα πληκτρολόγιο και εκμεταλλευόμενοι την ανωνυμία, επικρίνουν και “ξεσχίζουν” online τους άλλους με έναν άνανδρο και δειλό τρόπο απλά επειδή έτσι θέλουν. Όλοι οι άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη βρισκόμαστε στην ίδια βάρκα, έχουμε να αντιμετωπίσουμε παρόμοιες κακοκαιρίες και τρικυμίες στη ζωή και είναι καλό αυτό να το γνωρίζουμε πριν ακολουθήσουμε μια τέτοια τοξική συμπεριφορά.

6. Έχουμε μόνιμα ανάγκη για επιβεβαίωση
Το να θέλουμε συνεχώς να μας προσέχουν και να επιβεβαιώνουν την αξία μας γίνεται πολύ κουραστικό για τους άλλους. Αν έχουμε παγιδευτεί σε αυτή την ανάγκη να αποδεικνύουμε συνεχώς το πόσα αξίζουμε και πόσα έχουμε καταφέρει, πρέπει να γνωρίζουμε πως δε γινόμαστε μόνο κουραστικοί, αλλά και τοξικοί. Κανείς δε θα μας αντέχει γιατί θα τους ρουφάμε την ενέργεια. Δε χρειάζεται να επιθυμούμε την επιτυχία για τα μάτια του κόσμου και για να εντυπωσιάσουμε τα πλήθη. Η επιτυχία μας είναι το ταξίδι, η διαδρομή, όσα θα μάθουμε και όσα θα βοηθήσουμε τους άλλους να μάθουν.

Αν αισθάνεσαι ότι κάτι από τα παραπάνω μπορεί να σε αντιπροσωπεύει, να ξέρεις πως δεν είσαι μόνος/η σου. Όλοι παλεύουμε κάθε μέρα με τους δαίμονές μας και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να νιώθουμε καλύτερα τόσο εμείς όσο κι οι άλλοι. Αρκεί να αναγνωρίσουμε τι δεν είναι πλέον εξυπηρετικό για την πορεία μας και να το εκτοπίσουμε.

enallaktikidrasi.com

Πηγή 6 δικές μας τοξικές συμπεριφορές που απομακρύνουν τους ανθρώπους από κοντά μας

Οι αλλαγές στη ζωή μας είναι χιλιάδες. Αλλαγές σπιτιών, αλλαγές σχέσεων, αλλαγές φίλων. Αλλαγές ακόμα και πόλης, ακόμα πιο δύσκολα και χώρας. Αλλαγές για σπουδές, σε μια άλλη πόλη, για δουλειά σε μια άλλη χώρα, σε μικρότερη ή μεγαλύτερη ηλικία, μα αυτό δεν έχει καμία σημασία. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των αλλαγών αφήνουμε πίσω μας φίλους, οικογένεια, συντρόφους και γενικά αγαπημένα μας πρόσωπα που αποτελούσαν μέρος της καθημερινότητάς μας και πλέον θα τους αντικαταστήσουν άλλοι.

Δάκρυα σε αεροδρόμια και σταθμούς, βαλίτσες και πακέτα γεμάτα με πράγματα κι αναμνήσεις, φωτογραφίες με αφιερώσεις κι ένα φιλί αποχαιρετισμού, είναι όλα αυτά που ακολουθούν τις αλλαγές αυτές στη ζωή σου. Είναι όλες οι εικόνες που θυμάσαι κάθε φορά που σκέφτεσαι την ημέρα που άφησες πίσω τους ανθρώπους σου κι έφυγες για μια νέα αρχή, μια καλύτερη δουλειά και μια διαφορετική πορεία.

Τι γίνεται όμως όταν εκτός από όλα τα παραπάνω αφήνεις κι ένα κομμάτι του εαυτού σου και συγκεκριμένα το σύντροφό σου; Τι γίνεται όταν αποφασίζεις να συνεχίσεις την σχέση σου με αντίπαλο την απόσταση; Τι γίνεται όταν η κατάσταση αυτή γι’ άλλους αποτελεί κομμάτι της σχέσης τους -τόλμησαν να χτίσουν δηλαδή μια σχέση μέσω της απόστασης- ενώ άλλοι από μια ουσιαστική καθημερινότητα με το σύντροφό τους, οδηγήθηκαν στο να παίρνουν κουράγιο και να μοιράζονται εμπειρίες μέσω Skype, μετρώντας αντίστροφα για την επόμενή τους συνάντηση;

Το σημαντικό είναι η ποιότητα σ’ αυτές τις σχέσεις. Η απόσταση κάποιες φορές δένει τους ανθρώπους αλλά τις περισσότερες φορές τους απομακρύνει και τους δημιουργεί προβλήματα. Το μυστικό βέβαια είναι η εμπιστοσύνη. Ειδικά όταν μιλάμε για μια σχέση εξ’ αποστάσεως, είναι το Άλφα και το Ωμέγα. Εάν βέβαια υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης από τη μεριά του ενός συντρόφου, τότε αυτό πολλές φορές οδηγεί σε καθημερινές συγκρούσεις και τσακωμούς.

Το χειρότερο είναι όταν οι δυο σύντροφοι έχουν διαφορετικό τρόπο ζωής και καθημερινότητας. Διαφορετικά ωράρια δουλειάς, διαφορετικά προγράμματα σχολής, διαφορετικές απαιτήσεις κι ο χρόνος καθημερινής επικοινωνίας είναι ελάχιστος ή και κάποιες μέρες ανύπαρκτος. Έτσι πολλές φορές δεν ξέρεις τι κάνει ο σύντροφός σου μετά τη δουλειά, μετά τη σχολή. Δεν ξέρεις με ποιόν θα βγει, πού θα πάει και ποιον θα κοιτάξει αλλά κι αν θα είναι σε θέση μετά να γυρίσει μόνος του στο σπίτι. Όλα αυτά δημιουργούν την ανάγκη για συχνότερη επικοινωνία, για συχνότερη ανταλλαγή κουβέντας και συζήτησης για την καθημερινότητα. Κι όσο δεν ξέρεις τι κάνει, πού βγαίνει, με ποιους, αλλά και τι πίνει, τότε οι τσακωμοί βγαίνουν στην επιφάνεια.

Πόσες φορές τα καθημερινά ξεσπάσματα γίνονται αντιληπτά σε τρίτους όπως είναι οι διπλανοί ένοικοι στην πολυκατοικία, οι οποίοι άκουσαν τις δυνατές φωνές σας μέσω Skype? Πόσες φορές ο γείτονας σου χτύπησε την πόρτα να δει αν είσαι καλά επειδή σε άκουγε να κλαις, λόγω του ότι μάλωσες με το σύντροφό σου; Πόσες φορές στη δουλειά σου δεν ήσουν ο εαυτός σου γιατί η σκέψη σου έτρεχε αλλού;

Πάντα όμως κάποιος θα επιμένει και θα υπομένει. Θα είναι μονίμως σε μια αναμονή επικοινωνίας και συνάντησης. Όλη η νέα του ζωή είναι σε μια παύση κι εξαρτάται από το σύντροφό του. Αφήνει τη νέα του παρέα να βγει και μένει σπίτι για ένα τηλεφώνημα. Χάνει ώρες για δέκα λεπτά. Νιώθει εγκλωβισμένος μέσα του μ’ ένα σκοινί που τον κρατάει δεμένο πίσω. Το πίσω αυτό που άφησε και τώρα προσπαθεί να παλέψει για να μην τον αφήσει αυτό.

Κι αν η απόσταση είναι τόσο μακρινή, αν έχεις αφήσει το σύντροφό σου χιλιόμετρα μακριά και δεν μπορείς να πάρεις ένα λεωφορείο ή ένα τρένο και σε δυο ώρες να είσαι κοντά του και χρειάζεσαι ώρες για να φτάσεις ή ακόμα κι αεροπλάνο, τότε όλες οι διαφωνίες, οι τσακωμοί και η απόσταση συνεργάζονται εναντίον σου. Και η σχέση αυτή ίσως δεν καταλήξει πουθενά, ίσως απλά καταλήξει.

Αυτό θα σε κυνηγάει για το επόμενο διάστημα. Μέχρι να σταθείς στα πόδια σου στη νέα σου αρχή που τότε θα έχει σκουριάσει και θα καταλάβεις πόσες ευκαιρίες, πόσες στιγμές και πόσους ανθρώπους έχασες από δίπλα σου. Μέχρι να βρεις τον αντικαταστάτη αυτόν που θα σε βοηθήσει να επαναφέρεις τον εαυτό που έχασες. Μη φοβηθείς να παλέψεις με την απόσταση. Οι άνθρωποι είμαστε πιο δυνατοί από κάποια χιλιόμετρα. Μα καμιά φορά, τα χιλιόμετρα κερδίζουν στα σημεία.

pillowfights.gr

Πηγή Τα χιλιόμετρα ξέρουν να χωρίζουν τους ανθρώπους

Ο καθηγητής Γλωσσολογίας Χριστόφορος Χαραλαμπάκης μιλάει στο newsbeast.gr

Υπάρχουν δύο διαφορετικές προσφωνήσεις για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Εμείς προτιμάμε το Ελλάς ή Ελλάδα για το όνομα της χώρας και το Έλληνες για τους ανθρώπους της, ενώ οι ξένοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία προτιμούν το Greece και το Greek ή το αντίστοιχο κάθε γλώσσας.
Για παράδειγμα στην Ιταλία και την Ισπανία είναι Grecia, στη Γερμανία είναι Griechenland, στη Γαλλία Grèce, στη Σουηδία Grekland, στη Πορτογαλία Grécia.
Η λέξη που χρησιμοποιείται για την Ελλάδα στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου δεν έχει σχέση με το Hellas, αλλά με το Greece. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί η χώρα μας λέγεται Greece κι όχι Hellas; Είναι κακό να αποκαλούν κάποιον Γραικό; Είναι από τη φύση της υποτιμητική η λέξη ή απλά συνηθίζεται να χρησιμοποιείται με υποτιμητική χροιά; Κι αν είναι έτσι γιατί τα λόγια του Αθανάσιου Διάκου στον Ομέρ Βρυώνη «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω» έγιναν θρύλος στις ψυχές των Ελλήνων.
Ο κ. Χριστόφορος Χαραλαμπάκης, Ομότιμος καθηγητής Γλωσσολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και επιστημονικός συντονιστής του «Χρηστικού Λεξικού της Ελληνικής Γλώσσας» της Ακαδημίας Αθηνών, μιλάει στο newsbeast.gr για την προέλευση της λέξης Greece αλλά και γιατί είναι «χαμένη υπόθεση», όπως λέει ο ίδιος, η διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών στην Ελλάδα.
 – Κε Χαραλαμπάκη, γιατί «Greece» κι όχι «Hellas»;
«Η λέξη Greece, όπως λεγόμαστε στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες, έχει τις ρίζες της στην αρχαιότητα. Στον Αριστοτέλη εμφανίζεται ένας μικρός λαός, οι γράες (με περισπωμένη) οι οποίοι ζούσαν γύρω από το μαντείο της Δωδώνης και είναι ίσως οι πρώτοι Έλληνες. Επίσης στη σημερινή Μαγνησία, κοντά στο Βόλο, υπήρχαν οι Ελλάνες (με περισπωμένη), που έγιναν μετά Ελλήνες, όπου το α το δωρικό γίνεται η, ανέβηκε ο τόνος και έγινε Έλληνες.
Στον Όμηρο εμφανίζεται η λέξη Πανέλληνες, που σημαίνει ότι είχαμε από πολύ νωρίς την αίσθηση της κοινής καταγωγής. Και οι δύο μαρτυρίες είναι αρχαίες και θα λέγαμε και ισότιμες. Αλλά επειδή όταν λέμε Γραικός, και κυρίως Γραικύλος, του προσδίδουμε μία απαξιωτική σημασία, δεν θέλει κάποιος να συνδέεται το Greece με το Γραικός».
38650
Όμως ο γραικύλος, δηλαδή αυτός που συμπεριφέρεται με δουλοπρέπεια στους ξένους, που δεν έχει εθνική αξιοπρέπεια, προέρχεται από το λατινικό Graeculous. Στο υποσυνείδητο κάποιων ενδεχομένως να μην αρέσει η λέξη Γραικός γιατί θυμίζει το Γραικύλος.
Όμως με καθαρά ιστορικά και επιστημονικά κριτήρια και οι δύο ονομασίες της Ελλάδος είναι πανάρχαιες και νομιμοποιούνται πλήρως. Σε όλη σχεδόν την Ευρώπη λεγόμαστε με την ρίζα «γκρικ» που προέρχεται από το λατινικό Graecus, το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από την ελληνική Γραικός.
Έλληνες, ήδη στα ελληνιστικά χρόνια, και στα χριστιανικά μετά, στην εκκλησιαστική παράδοση αποκαλούσαν τους ειδωλολάτρες. Όταν έλεγαν Έλληνες τους ειδωλολάτρες, η λέξη σταμάτησε να χρησιμοποιείται και έτσι σε όλο το Μεσαίωνα εμείς ήμασταν οι Γραικοί. Η λέξη Γραικός είχε θετική έννοια όπως συνέβαινε και με το Ρωμιός. Ρωμιός σημαίνει Ρωμαίος υπήκοος αλλά η Ρωμιοσύνη και όχι μόνο λόγω του Ρίτσου, αλλά και στα δημοτικά τραγούδια, είναι τίτλος τιμής. Όταν λέμε Ρωμιοί της Πόλης σημαίνει οι Έλληνες της Πόλης. Μην παίζουμε με τις λέξεις για να πούμε ότι είναι καλύτερο το Έλληνες. Περίπτωση να επανέλθει να λέμε Hellas για την Ελλάδα για τις ευρωπαϊκές χώρες δεν υπάρχει διότι έχει παγιωθεί. Και αυτό δεν είναι αρνητικό.
Είναι σημαντικό να πούμε, ότι η λέξη Έλληνες επανήλθε μετά την αναγνώρισή μας ως επίσημο κράτος, από την επανάσταση του 1821 και μετά. Ο λόγος ήταν ότι για να συνδέσουν την αρχαιότητα με το νεοσύστατο κράτος έπρεπε να έχουν μία ταυτότητα κι έτσι ξαναγύρισαν στη λέξη Έλληνες παρόλο που είχε πάρει τη σημασία του ειδωλολάτρη».
«Θα πρέπει να πούμε και κάτι ακόμα», συνεχίζει ο κ. Χαραλαμπάκης. «Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας έβαλαν εν γνώση τους στην Ε.Ε. εκτιμώντας τον λαμπρό πολιτισμό στον οποίο στηρίζεται όλη η Ευρώπη. Η λέξη Ευρώπη, προέρχεται από τη σύνθεση του «ευρύς» και «όψη», δηλαδή «μεγαλομάτα». Δεν έχουμε τώρα καμία ανάγκη να αποδείξουμε την ταυτότητά μας. Όπως δεν μπορεί τώρα να γραφτεί μία μελέτη για να αποδειχτεί η σφαιρικότητα της Γης, θα ήταν γελοίο, κατά τον ίδιο τρόπο δεν χρειαζόμαστε υποστυλώματα να επανέλθουμε στο Ελλάς για να δείξουμε ότι είμαστε οι γνήσιοι Έλληνες και η συνέχεια του προγονικού μεγαλείου».
«Χαμένη υπόθεση» η διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών στην Ελλάδα
Το δεύτερο σκέλος της κουβέντας με τον κ. Χαραλαμπάκη είχε να κάνει με τα Αρχαία Ελληνικά. Πρέπει να διδασκόμαστε Αρχαία Ελληνικά; Ποια είναι η αξία και η χρησιμότητας της γλώσσας; Σχολεία στο εξωτερικό την εντάσσουν στο πρόγραμμά τους, ενώ εμείς, όπως υποστηρίζουν πολλοί, την έχουμε ξεχάσει τελείως.
Ο κ. Χαραλαμπάκης μας παραπέμπει σε ένα εντυπωσιακό, όπως το χαρακτηρίζει, άρθρο του Γενικού Γραμματέα της Ακαδημίας Αθηνών, Βασίλη Χ. Πετράκου με τίτλο «Τα αρχαία ελληνικά στη ζωή των Ελλήνων».
Αυτό το άρθρο λέει με λίγα λόγια, μας εξηγεί ο κ. Χαραλαμπάκης ότι τα «Αρχαία δεν μπορούν να τα διδάξουν αποτελεσματικά ούτε οι φιλόλογοι».
«Η εδώ και αιώνες σκόπιμη λατρεία του συντακτικού και της γραμματικής στείρωσε το νου των φιλολόγων που περιορισμένοι στο στενό τους ορίζοντα δεν δημιούργησαν πνεύμα συμπάθειας προς τα Αρχαία ελληνικά» αναφέρεται σε άλλο σημείο του άρθρου.
Όπως μας λέει ο κ.Χαραλαμπάκης «εμείς οι παλαιότεροι, που είχαμε τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών, το μόνο που μας μάθαιναν και το ίδιο λίγο πολύ συνεχίζεται μέχρι τώρα είναι συντακτικό και γραμματική. Παπαγαλίζαμε κάποια πράγματα και ακόμα και τώρα διδασκόμαστε το ρηχό και κανείς μας δεν ξέρει στην ουσία τι μεγαλειώδες έκαναν οι Αρχαίοι Έλληνες».
Αυτό δεν γίνεται στο εξωτερικό; τον ρωτάμε.
«Οι ξένοι μαθαίνουν τα Αρχαία Ελληνικά ως ξένη γλώσσα. Για εμάς η γλώσσα είναι εντελώς νεκρή. Θα σας πω το εξής εάν θέλει κάποιος να γράψουμε ένα ψήφισμα στα αρχαία δύο άνθρωποι ή τρεις σε όλη την Ελλάδα μπορούν να το κάνουν.
Εμείς δεν τα μάθαμε επειδή δεν τα εκτιμάμε. Έβαλα ένα θέμα πριν από πέντε χρόνια στους φοιτητές μου, και τους είπα θα σας ζητήσω τους 3 πρώτους στίχους από την Ιλιάδα ή από την Οδύσσεια ή από την Λυσιστράτη ή από την Μήδεια του Ευριπίδη. Καθηγητές φιλολογίας 80% αποτυχία. Δεν μπορούσαν να μάθουν τους τρεις πρώτους στίχους. Ποιοι είναι φιλόλογοι που θα διδάξουν αρχαία; Δεν υπάρχουν φιλόλογοι να διδάξουν αρχαία».
Ο κ. Χαραλαμπάκης, μας είπε, ότι «χύνουμε κροκοδείλια δάκρυα, όλοι ξέρουμε ότι είναι χαμένη υπόθεση η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο». Τουλάχιστον, μας τόνισε, «ας μπορέσουμε να γράψουμε μία σωστή ιστορία της γλώσσας να βλέπουν την ομορφιά και το μεγαλείο των αρχαίων Ελλήνων μέσα από επιλεγμένα κείμενα αλλά να αφήσουμε πια την σχολαστική διδασκαλία που οδηγεί στην παπαγαλία».
shutterstock_346853228
«Εγώ, και δεν ντρέπομαι να το πω, τελείωσα το ‘71 το πανεπιστήμιο Αθηνών, τη Φιλοσοφική Σχολή και υποτίθεται ήμουν και αριστούχος και πήγα στη Γερμανία να μάθω αρχαία ελληνικά. Οι Άγγλοι, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί, οι Αμερικανοί προωθούν τις κλασικές σπουδές διότι έχουν παράδοση μεγάλη, διαθέτουν και χρήματα  και εμείς ερχόμαστε τρίτοι και καταϊδρωμένοι. Δεν είμαι κατά των αρχαίων ελληνικών, απλά δεν μας έμαθαν αυτά που έπρεπε να μας μάθουν».
«Ξεφυλλίζω συνεχώς το σύγχρονο λεξικό της αρχαίας ελληνικής γλώσσας του Franco Montanari. Προσέξτε, το έγραψε Ιταλός και όχι Έλληνας» συνεχίζει.
«Ξεφυλλίζοντας το κατά διαστήματα συνειδητοποίησα ότι κανείς δεν έμαθε την απλή καθημερινή ζωή των Αρχαίων Ελλήνων γιατί ήταν πολύ κοντά και σε εμάς. Οι Αρχαίοι Έλληνες έλεγαν και χυδαιότητες, αυτό το κρατάμε μυστικό. Δεν λέω να τις μάθουμε αλλά να ξέρουμε ότι υπήρξαν. Δεν είναι μόνο η Ακρόπολη, ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης.
Θα σας πω δυο τρία παραδείγματα. Οι Αρχαίοι περιγράφουν γυναίκες τοκογλύφους έχουμε την λέξη τοκίστρια που σημαίνει γυναίκα τοκογλύφος. Οι απλοί άνθρωποι είχαν τεράστια οικονομικά προβλήματα γιατί πλήρωναν πολλούς φόρους. Ξέρετε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν απορρυπαντικά; Εάν πάτε στο λεξικό του Montanari θα δείτε ότι είχαν λεκάνες που έπλεναν τα ποτήρια όταν έπιναν και λεγόταν ποτηροπλύτης, χρησιμοποιούσαν επιδέσμους, όπως εμείς, και τα έλεγαν σπληνία. Είχαν αντιπυρετικά και τα έλεγαν ληξιφάρμακα, έκαναν αποτρίχωση οι γυναίκες και το φάρμακο το αποτριχωτικό το έλεγαν ψίλοθρον και ψίλωθρον. Είχαν καλλυντικά, είχαν διχτάκι για τα μαλλιά, είχαν και σερβιέτες. Την σερβιέτα την έλεγαν χοιροτροφείον, που σημαίνει επίδεσμος του γυναικείου αιδοίου. Ήταν απλοί καθημερινοί άνθρωποι, πολύ κοντά σε εμάς».

Πηγή Γιατί λεγόμαστε Greece κι όχι Hellas;

Μια ιδιαίτερη δημοσίευση για ένα πολύ ιδιαίτερο παιδί με αφορμή την παγκόσμια ημέρα αναπηρίας έκανε η μητέρα του Γιάννη. Ο Γιάννης είναι 19 ετών και είναι αυτιστικός. Η μητέρα του έχει αποφασίσει να μην κρύβεται πλέον. Αντιθέτως μοιράζεται τη ζωή της με τον γιο της μέσα από τη σελίδα της στο facebook.

Χθες με αφορμή την Παγκόσμια μέρα αναπηρίας προέβη σε μια δημοσίευση την οποία όλοι αξίζει να διαβάσουμε.

3 Δεκεμβρίου

Παγκόσμια μέρα για την αναπηρία..

Θέλω να θυμίσω ότι ορισμένες αναπηρίες όπως αυτή του αυτισμού δεν έχουν εικόνα.

Χτες στην βόλτα μου με τον Γιάννη καθώς επιστρέφαμε στο σπίτι μας μετά από την πισίνα και αφού είχαμε φάει τα καθιερωμένα κοτοπουλάκια που τόσο του αρέσουν…ο Γιάννης ήταν τόσο χαρούμενος που σχεδόν έτρεχε βγάζοντας άναρθρες κραυγές δυνατά.

Εγώ ξωπίσω του σε ελαφρύ τροχάδην..

Περάσαμε δίπλα από μια κυρία και καθώς απομακρυνόμασταν την άκουσα να λέει «άει στα τσακίδια..»

Εννοείται ότι δεν δίνω σημασία πιά σ´αυτά.

Και θέλω να πιστεύω ότι αυτό ήταν από την εποχή του twilight zone δηλαδή από τον περασμένο αιώνα και ότι η Ελληνική κοινωνία δεν κρύβει πιά τα τυχόν διαφορετικά παιδιά της αλλά τα πηγαίνει βόλτα και δεν ντρέπεται στις ματιές που καρφώνονται.

Η αγαπημένη μου λέξη για σήμερα δεν είναι η αναπηρία αλλά είναι η ενσυναίσθηση και παραθέτω την ετυμολογία της:

«Ως ενσυναίσθηση ορίζεται η συναισθηματική ταύτιση με την ψυχική κατάσταση ενός άλλου ατόμου, και η κατανόηση της συμπεριφοράς και των κινήτρων του».

Προσπαθήστε να μπείτε στη θέση μας.

Στη θέση όλων εμάς των γονέων με τα διαφορετικά παιδιά που τα πάμε απλά μια βόλτα.

Δείτε την ανάρτηση:

Πηγή «Μπείτε στην θέση όλων εμάς των γονέων με τα διαφορετικά παιδιά που τα πάμε απλά μια βόλτα»

Charles Bukowski- Από μια ιδέα της φίλης Άννας και ένα υπέροχο κείμενο του Benedict Cumberbatch.

Άγιε Βασίλη, στηρίζω όλες τις ελπίδες μου σε εσένα έτσι ώστε να στείλεις φέτος λιγότερα φωτάκια τα οποία αναβοσβήνουν στα δέντρα, στους δρόμους και στα τζάκια των ανθρώπων. Να ανάψεις φωτιές στις ψυχές τους, να τους ζεστάνεις μήπως χαρίσουν λίγη από τη φλόγα τους σε ανθρώπους, οι οποίοι κρυώνουν και μέσα και έξω.

Στη χώρα του φωτός, κατά πολλούς την ομορφότερη χώρα του κόσμου τα τελευταία χρόνια, που σαν να την μούντζωσαν και όλα ανάποδα μας πηγαίνουν. Οικονομικά, πολιτικά, πολιτιστικά. Μοιάζουν τα πράγματα να μην πηγαίνουν τόσο καλά. Όλοι μισούν όλους και όλοι βλέπουν εχθρούς τους άλλους.

Άγιε Βασίλη, αντί για αλογάκια και τρενάκια στα μεγάλα και μικρά παιδάκια που έχουν τόσα δωράκια όλο το χρόνο, αγοράζοντάς τα μόνα τους συνήθως, τουλάχιστον οι έχοντες, στείλε τους μια πιο βαθιά αίσθηση της αλληλεγγύης, της συμπάθειας και της αγάπης για τους άλλους.

Στείλε τους μια μάσκα που να μοιάζει πιο ανθρώπινη μόλις σε κοιτάζουν και να μην τρομάζει τις ψυχές με το δηλητήριο στο βλέμμα. Αυτό το δηλητήριο στις μέρες μας ξεχειλίζει και βρωμίζει ό,τι καλύτερο παράγει ο άνθρωπος με το θεϊκό ταλέντο, το οποίο έφτιαξε πολιτισμούς και τέχνες, στόλισε ναούς και σκέφτηκε την ελπίδα για το μέλλον.

Τα φώτα Άγιε Βασίλη πολλές φορές κρύβουν τα σκοτάδια της ψυχής μας, θαμπώνοντας το βλέμμα της διαύγειας που είναι απαραίτητο για να πάμε ένα βήμα πιο μπροστά από τη συνήθεια, πως όλα είναι καλώς καμωμένα και πως εμείς είμαστε καλά.

Τα φώτα αυτά θολώνουν τη σκέψη και σε μεθάνε με μια έπαρση σχεδόν θεϊκή, έτσι που να δικαιολογείς το φόνο, την απάτη, τον πόλεμο, την προσφυγιά και να σιχαίνεσαι τη φτώχια των άλλων σαν λέπρα και σαν ασθένεια.

Αυτά τα ειδικά φώτα των Χριστουγέννων σε κάνουν να νομίζεις, πως μόνο οι καλοντυμένοι είναι άνθρωποι και όλοι οι άλλοι αρειανοί κι ανύπαρκτοι.

Θυμάμαι ένα διάλογο μιας μαύρης φεμινίστριας με μια λευκή, όπου η μαύρη υποστήριζε πως η θέση της μαύρης γυναίκας στην κοινωνία της ισότητας των φύλων δεν είναι ίδια και δεν θα γίνει και ποτέ, αφού η λευκή γυναίκα στον καθρέφτη της έβλεπε μια λευκή γυναίκα ενώ η μαύρη μια μαύρη.

Κάπως έτσι γίνεται και με τη φτώχια, τη μισαλλοδοξία, τη ματαιοδοξία και την απληστία των ανθρώπων. Μόνο που γίνεται με ‘’παραμορφωτικό καθρέφτη’’, γιατί οι άνθρωποι οι ‘’χορτάτοι’’, οι καλοντυμένοι και οι κάτοικοι της ομορφότερης χώρας του κόσμου δε βλέπουν στον καθρέφτη τους καμιά μαυρίλα, μόνο λευκές κι όμορφες επιδερμίδες με ωραία ρούχα και αθώα βλέμματα.

Φακούς Άγιε Βασίλη να στείλεις φέτος, να δουν οι άνθρωποι τους άλλους σαν ανθρώπους και όχι σαν παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Να αγαπήσουν τα φώτα εντός τους και όχι τα χριστουγεννιάτικα, που λάμπουν μεν, αλλά δε ζεσταίνουν τις ανθρώπινες ψυχές.

Σβήσε τα φώτα των Χριστουγέννων και άναψε τα ανθρωπινά να καούν τα σκουπίδια που όλοι κουβαλούμε μέσα μας και να ανάψουμε τον καλύτερό μας εαυτό, που θα λάμπει χωρίς να γυαλίζει, γιατί απλά θα φωτίζει.

Πηγή «Εγώ θα ήθελα ένα Δεκέμβρη με φώτα σβηστά και ανθρώπους αναμμένους»

Μια αξιοθαύμαστη γυναίκα αγάπησε δύο δίδυμα μωρά με μια σπάνια γενετική πάθηση και αφιέρωσε τη ζωή της στην ανατροφή τους από τότε που εγκαταλείφθηκαν από τους γονείς τους.

Ο Matthew και ο Marshall Trepanier είναι τριών χρονών σήμερα και τα κεφάλια τους είναι μεγάλα σε μέγεθος λόγω του συνδρόμου Pfeiffer από το οποίο πάσχουν.

Η 58χρονη νοσηλεύτρια Linda Trepanier από τη Λέικβιλ της Μινεσότα, τους πήρε ως ανάδοχη μητέρα όταν ήταν τεσσάρων εβδομάδων, αφού οι γονείς τους θεωρήθηκαν ανίκανοι να τα φροντίσουν.

Έπειτα τη ρώτησαν από τις Υπηρεσίες Προστασίας Παιδιών εάν σκεφτόταν να υιοθετήσει κάποιο από τα αγόρια.

Εκείνη τους είπε ότι δεν ήθελε να χωρίσει τα αγαπημένα αυτά αδελφάκια γι’ αυτό τα υιοθέτησε και τα δύο!

“Όταν είδα για πρώτη φορά τα δίδυμα σκέφτηκα ότι ήταν τα πιο αξιολάτρευτα μωρά που είχα δει ποτέ,” λέει η Linda.

“Είχαν μεγάλα κεφάλια και μικροσκοπικά σώματα.”

“Μόλις τους είδα τους ερωτεύτηκα. Ήξερα μέσα μου ότι αυτά τα αγόρια ήταν δικά μου.”

Το σύνδρομο Pfeiffer, ένα σπάνιο γενετικό ελάττωμα το οποίο κληρονόμησαν τα δίδυμα από τον πατέρα τους, επηρεάζει το πρόσωπο και το κρανίο του μωρού.

Ο Matthew και ο Marshall διαγνώστηκαν με σύνδρομο Pfeiffer και έχουν έντονες παραμορφώσεις στα χέρια και στα πόδια, πεταχτά αυτιά και προεξέχοντα μάτια.

Η κατάστασή τους απαιτεί περίθαλψη όλο το εικοσιτετράωρο και συχνές επισκέψεις στο γιατρό.

Χρειάζονται αναπνευστικούς σωλήνες για να επιβιώσουν και να χρησιμοποιήσουν αναπηρικές καρέκλες για να μετακινηθούν, αφού η κατάσταση αυτή επηρεάζει την κινητικότητά τους. Φορούν επίσης γυαλιά λόγω της κακής όρασής τους.

Η Linda πρέπει να ελέγχει τη θερμοκρασία τους κάθε λίγες ώρες και να προσέχει το βράδυ μην αποσυνδεθούν οι αναπνευστικοί σωλήνες τους.

Η οικογένεια της Linda και οι φίλοι της λένε πως είναι τρελή που αποφάσισε να αναλάβει τέτοια ευθύνη στην ηλικία της αντί να περιμένει τη συνταξιοδότησή της.

Αλλά εκείνη απαντάει πως δεν την ενδιαφέρει ό,τι κι αν λένε οι δικοί της.

“Ο κόσμος δεν το καταλαβαίνει. Μου λένε “Αυτά τα παιδιά θα σε ‘γονατίσουν’”, αλλά έπρεπε να μάθω να ζω με αυτό. Εγώ νιώθω ευλογημένη που μπορώ να κάνω τη ζωή αυτών των παιδιών καλύτερη,” είπε η Linda.

Αν και η φροντίδα των δίδυμων δεν είναι εύκολη υπόθεση, η καριέρα της ως νοσοκόμα την έχει προετοιμάσει να αναλάβει την πρόκληση.

Η Linda φροντίζει άρρωστα παιδιά στο σπίτι της από το 1986 και από τότε έχει αναθρέψει συνολικά 16 παιδιά.

“Από μικρή ήθελα να γίνω νοσοκόμα και να φροντίζω παιδιά,” είπε η Linda, η οποία έχει τρία βιολογικά παιδιά – τον 27χρονο Gregory, τον 25χρονο Patrick, και την 24χρονη Marlys, και τρία υιοθετημένα παιδιά – τον 5χρονο Ethan, την 9χρονη Audrey, και την 10χρονη Shay.

Η Linda πιστεύει ότι με τη σωστή φροντίδα, την οποία είναι αποφασισμένη να τους δώσει, τα δίδυμα θα καταφέρουν να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή.

“Είναι πολύ σκληρή δουλειά αλλά το να τους βλέπω ευτυχισμένους με κάνει κι εμένα χαρούμενη,” είπε η περήφανη μαμά.

Πηγή Γιαγιά 58 ετών υιοθετεί δίδυμα με σπάνια γενετική παραμόρφωση και αφιερώνει τη ζωή της ώστε να κάνει τη δική τους καλύτερη