23 May, 2019
Home / Lifestyle (Page 231)

Μπορεί να έχεις υποσχεθεί στον εαυτό σου ότι δεν θα πεις κακή κουβέντα για άλλη μαμά ποτέ μα ποτέ, γιατί έχεις καταλάβει, έχεις νιώσει στο πετσί σου, ότι με κάθε μαμά σε ενώνουν πιο πολλά απ’ όσα σε χωρίζουν. Όμως οι τέσσερις τύποι μαμάδων για τους οποίους γράφουμε εδώ σε βάζουν να αναμετρηθείς με την καλή σου διάθεση. Γιατί είναι δηλητηριώδεις, τοξικοί ή, το λιγότερο, εκνευριστικοί.

Ευτυχώς, όμως: δεν είναι πλειοψηφία.

Η αλάνθαστη

Έχει πάρει διδακτορικό στην Επιστήμη της Μητρότητας. Οι ταπεινές, κοινές μαμάδες δεν πιάνουν μία μπροστά της. Είναι ο μάστερ, ο αρχηγός κι ο Πυγμαλίωνάς μας. Είναι ο-δεν-κάνω-ποτέ-λάθη άνθρωπος που όλοι κάποτε συναντήσαμε (κι αντιπαθήσαμε μ’ όλη μας την ψυχή). Είναι η μαμά-έχω-για-όλα-μια-δoκιμασμένη-συμβουλή, που θεωρεί εαυτόν το google της ανατροφής παιδιών.

Θα σου πει με ύφος χιλίων καρδιναλίων και βεβαιότητα δύο χιλιάδων ειδικών πόσο πρέπει να θηλάσεις, ποια εμβόλια δεν πρέπει με τίποτα να κάνεις και ποια είσαι τέρας αν δεν κάνεις. Θα σε συμβουλεύσει για το πώς να γίνεις καλύτερη μαμά, καλύτερη σύζυγος, καλύτερη μαγείρισσα, καλύτερη στο κρεβάτι. Όλα τα ξέρει κι όλα θεωρεί πως τα κάνει πολύ καλύτερα από ‘σένα. Είναι φλύαρη και σνομπ και μπορεί να σε οδηγήσει στην τρέλα με τις βεβαιότητες και το ύφος της.

Η κουτσομπόλα

Σου θυμίζει εκείνα τα κοριτσάκια στο σχολείο που έκαναν κλίκες και σιγοψιθύριζαν κουτσομπολιά για άλλα κοριτσάκια. Τότε τα φοβόσουν λίγο. Τώρα τα λυπάσαι κάπως.

Είναι η μαμά που στη συνέλευση γονέων και κηδεμόνων θα προτιμήσει να μιλήσει για τα κιλά της δασκάλας παρά για τις παιδαγωγικές της πρακτικές. Στο πάρτι της κόρης σου θα σχολιάσει πρώτα το φόρεμά σου και μετά θα ευχηθεί «χρόνια πολλά». Όταν περιμένετε μαζί τα παιδιά να σχολάσουν, μπορεί να σου μιλήσει ακατάπαυστα και με κάθε λεπτομέρεια για την ερωτική ζωή, το σπίτι και τον ωροσκόπο κάθε μαμάς που βρίσκεται στο οπτικό της πεδίο.

Δεν είναι απαραίτητα κακεντρεχής, όμως το κουτσομπολιό πολύ συμπάθησαν. Τον κουτσομπόλη ουδείς.

Η μαμά-κουκουβάγια

Ό,τι επίτευγμα έχει στο μίνι βιογραφικό του το παιδί σου, το δικό της το ‘χει επί εκατό. Είναι η περήφανη μητέρα του πιο έξυπνου, του πιο όμορφου, του πιο καλοσυνάτου, ευγενικού και προικισμένου πλάσματος που είδε ποτέ ο μάταιος τούτος κόσμος και περιμένει να της το αναγνωρίσεις.

Αγαπάει να μιλάει για τα κατορθώματα των παιδιών της και συνήθως αντιμετωπίζει τις δικές σου δειλές προσπάθειες να περηφανευτείς λιγάκι σαν αφορμή για να ξανατονίσει τα ταλέντα που ‘χει το καμάρι της. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζεις όταν συναναστρέφεσαι με μια τέτοια μαμά είναι ότι θα καταλήξεις να αναρωτιέσαι αν το δικό σου παιδί είναι τεμπέλικο, ανόητο ή κοινωνικά αδέξιο – και να μη θες να το σκεφτείς, θα το φροντίσει εκείνη.

Η επικριτική

Η πιο συνηθισμένη τοξική κατηγορία μαμάς απ’ όλες. Αν δεν την ξέρετε προσωπικά, τότε την έχετε σίγουρα «πετύχει» σε κουνάει το (ψηφιακό της) δάχτυλο σε ιντερνετικές μαμαδοκουβέντες.

Θήλασες μόνο 4 μήνες; Είσαι εγκληματίας

Θήλασες 2 χρόνια; Είσαι εγκληματίας.

Κοιμάσαι με το παιδί σου; Ντροπή!

Δεν κοιμάσαι με το παιδί σου; Ντροπή!

Αν του παίρνεις πολλά παιχνίδια, το κακομαθαίνεις κι αν δεν του παίρνεις το παραμελείς.

Αν μαγειρεύεις πολύ, είσαι «δούλα και κυρά» κι αν δε μαγειρεύεις είσαι ανοικοκύρευτη.

Ας μη συνεχίσουμε –αντιληφθήκατε. Είναι εκείνη η μαμά που έχει την κακία έτοιμη. Ο στόχος της είναι ένας κι εύκολα επιτεύξιμος: να βρει αρκετές αποδείξεις ώστε να στοιχειοθετήσει ένα βαρβάτο κατηγορητήριο. Το ζουμί της υπόθεσης, για να μην πολυσκοτίζεστε, είναι ένα: είναι καλύτερή σου.

Πριν κλείσουμε, νιώθουμε την ανάγκη να το επαναλάβουμε: δεν γράφουμε για να κατηγορήσουμε. Γράφουμε για να τα βγάλουμε από μέσα μας.

Και κάτι ακόμα: τους αντιπαθητικούς δεν χρειάζεται να τους μισούμε. Μπορούμε απλά να μην τους κάνουμε παρέα. Ούτως ή άλλως έχουν ο ένας τον άλλον.

Πηγή 4 τύποι μαμάδων που δηλητηριάζουν τη ζωή σου

Δείτε τι έγινε με το… καλημέρα σας στον διαγωνισμό μαγειρικής!

Το MasterChef 3 είναι γεγονός! Ο μεγαλύτερος τηλεοπτικός διαγωνισμός μαγειρικής επέστρεψε και φέτος, με σκοπό να αναδειχθεί ο επόμενος MasterChef της Ελλάδος.

Με το… καλημέρα σας, όμως, είχαμε ένταση και μάλιστα πριν καν ξεκινήσει η πρώτη οντισιόν. Η Σπυριδούλα Καραμπουτάκη δήλωσε συμμετοχή γιατί πιστεύει ότι μπορεί να φτάσει μέχρι το τέλος και να πάρει τον τίτλο.

«Θα είμαι η πρώτη Ελληνίδα MasterChef», απάντησε η Σπυριδούλα σε ερώτηση του Λεωνίδα Κουτσόπουλου, ωστόσο, αμέσως πήρε την… απάντηση από άλλες δύο γυναίκες που βρίσκονταν στην αίθουσα.

«Αυτό θα το δούμε», είπε η πρώτη, με τη Σπυριδούλα να απαντάει: «Γι’ αυτό ήρθα, για να το δείτε». «Σπυριδούλα, προκαλείς από τώρα κι έχεις μπει στη black list, να ξέρεις», ήταν η δεύτερη απάντηση που έλαβε.

Πηγή MasterChef: «Αρπάχτηκαν» πριν καν μπουν στην κουζίνα – Απίστευτο σκηνικό στην πρεμιέρα!

Απογοητευτική η οντισιόν του διαγωνιζόμενου!

Ο Αλέξανδρος Δαμιανίδης δήλωσε συμμετοχή στο MasterChef για να ξεπεράσει τον εαυτό του. Ο 24χρονος από τη Δράμα πήγε στην οντισιόν της Θεσσαλονίκης με σκοπό να πάρει την πολυπόθητη άσπρη ποδιά. Τα πράγματα, όμως, δεν εξελίχθηκαν καλά για τον ίδιο, καθώς κόπηκε από τους τρεις κριτές, οι οποίοι δεν δοκίμασαν καν το πιάτο του.

Το κοτόπουλο που τους σέρβιρε ήταν άψητο και οι κριτές δεν θα μπορούσαν να του συγχωρήσουν αυτό το τεράστιο λάθος. «Είναι στο βαθμό του επικίνδυνου το ωμό κοτόπουλο», είπε ο Λεωνίδας Κουτσόπουλος, ενώ ο Πάνος Ιωαννίδης του τόνισε με νόημα πως «τη σαλμονέλα την έχεις στο τσεπάκι με αυτό το κοτόπουλο».

Πηγή MasterChef: Αρνήθηκαν να δοκιμάσουν το πιάτο του

Viral έχει γίνει ένας διευθυντής σχολείου στην Κίνα, αλλάζοντας κατά πολύ το υποχρεωτικό καθημερινό πρόγραμμα γυμναστικής των μαθητών του, με μια μοντέρνα εκδοχή, στην οποία συμμετέχει και ο ίδιος.

Ο 40χρονος Ζανγκ Πενγκφέι, διευθυντής του δημοτικού σχολείου Xi Guan στην επαρχία Shanxi, έχει προκαλέσει αίσθηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τις τελευταίες ημέρες για το ανορθόδοξο πρόγραμμα γυμναστικής του, που έχει χαροποιήσει ιδιαίτερα τους μαθητές του.

Μάλιστα, ένα βίντεο από την σχολική γυμναστική που αναρτήθηκε στο Facebook, έχει συγκεντρώσει πάνω από 26 εκατομμύρια προβολές από την Παρασκευή.

Ο Ζανγκ εφάρμοσε το νέο πρόγραμμα γυμναστικής τον Νοέμβριο του 2018, έχοντας διαπιστώσει προηγουμένως πως το κλασικό πρόγραμμα ήταν πολύ βαρετό και τους δασκάλους και τους μαθητές. Μάλιστα, έμαθε πρώτα ο ίδιος τις ασκήσεις και μετά τις δίδαξε στους συναδέρφους και τους μαθητές του.

Ο συλλογισμός του για την εκμάθηση του νέου προγράμματος είναι πως πρόκειται για κάτι πολύ ενδιαφέρον και διασκεδαστικό σε σχέση με το πρότυπο κυβερνητικό πρόγραμμα και μπορεί να απομακρύνει τα παιδιά από τις ηλεκτρονικές συσκευές και να τα κάνει πιο ενεργά σε καθημερινή βάση.

Πηγή Διευθυντής δημοτικού σχολείου γίνεται viral για το νέο πρόγραμμα γυμναστικής του [βίντεο]

Ο Στέφανος Τσιτσιπάς ρωτήθηκε σχετικά με το εάν σκέφτηκε ποτέ να μετακομίσει ποτέ στην Αυστραλία για να τον βοηθήσει περισσότερο στην καριέρα του στο τένις και η απάντηση που έδωσε ήταν ιδιαίτερη.

Για 15 λεπτά οι δημοσιογράφοι τον «βομβάρδιζαν» με ερωτήσεις στη συνέντευξη Τύπου με ερωτήσεις. Και ο Στέφανος Τσιτσιπάς ρωτήθηκε και για το πόσο κοντά βρέθηκε στο να μετακομίσει στην Αυστραλία κάτι το οποίο θα τον βοηθούσε στην καριέρα του.

«Η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν ποτέ κοντά σε κάτι τέτοιο. Ισως για τους Αυστράλους να γινόταν κάτι τέτοιο αλλά όχι δεν ήμουν ποτέ κοντά.

Ειμαι περήφανος που είμαι Ελλήνας και που εκπροσωπώ το μπλε και το άσπρο της χώρας μου και αυτή τη σημαία», είπε ο Στέφανος Τσιτσιπάς.

Στο 10:20 η ερώτηση και η απάντηση του Ελληνα τενίστα.

Πηγή Τσιτσιπάς: «Είμαι υπερήφανος που είμαι Ελληνας»

Έπειτα από μήνες η παραπάνω ονειρική εικόνα γίνεται πραγματικότητα: η ίδια κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο σημαντικότερο αθλητικό γεγονός παγκοσμίως και κερδίζει παράλληλα τον τίτλο της καλύτερης αθλήτριας στην Ευρώπη για το 2012. Η Ένις είναι μία μόνο από τους πολλούς κορυφαίους αθλητές οι οποίοι γνωρίζουν καλά ότι δεν είναι απαραίτητη μόνο η εκγύμναση του σώματος για να ξεχωρίσουν αλλά και του πνεύματος. Τι κάνουν για αυτό; Λίγο πριν μπουν στο στάδιο κλείνουν τα μάτια, συγκεντρώνονται, αδειάζουν το κεφάλι τους από τις άχρηστες σκέψεις και επικεντρώνονται σε αυτό που πρόκειται να συμβεί. Με το νου τους προετοιμάζουν σταδιακά το έδαφος για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Χωρίς στρες, δίχως λάθη.

Αυτό που στην αρχή μοιάζει μόνο με πιθανότητα με την επανάληψη γίνεται σιγά σιγά πίστη. Και όταν η πίστη μετατραπεί σε βαθιά πεποίθηση, τότε μαγικά πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν… Το όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Η νίκη έρχεται. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται «δημιουργικός οραματισμός» ή «νοερή απεικόνιση». Πρόκειται για μια μέθοδο επιστημονικά τεκμηριωμένη, που θέτει τον εγκέφαλο στην υπηρεσία των μελλοντικών μας στόχων.

Πώς; Τον τροφοδοτεί με την πληροφορία, το όνειρό μας δηλαδή, και έπειτα αυτός βρίσκει τον τρόπο να το κάνει πράξη. Για να συμβεί όμως αυτό, πρέπει να ξέρουμε τι θέλουμε να πετύχουμε, να βρούμε δηλαδή το στόχο μας.

Υπόθεση… νευρώνων

Αρκεί άραγε μόνο η φαντασία για τη μετάβαση από τη νοερή σύλληψη στην υλοποίηση; Σύμφωνα με τους επιστήμονες, δεν είναι απαραίτητο να ξέρουμε πώς θα φτάσουμε σε ένα στόχο. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τον έχουμε ορίσει με σαφήνεια. Μετά πιάνει δουλειά ο εγκέφαλος. Σύμφωνα μάλιστα με την ερευνήτρια και συγγραφέα πολλών μπεστ σέλερ βιβλίων Λιν ΜακΤάγκαρτ, ο εγκέφαλος δεν κάνει διάκριση μεταξύ της σκέψης που αφορά μια πράξη από την ίδια την πράξη.

Σε πείραμα που διεξήγαγε με τη συμμετοχή μιας ομάδας σκιέρ ανακάλυψε ότι, όταν οι αθλητές επιχειρούσαν νοερά να κάνουν κατάβαση στην πίστα, ο εγκέφαλος έστελνε σήματα στους μυς αντίστοιχα με αυτά που θα μετέδιδε εάν έκαναν όντως σκι εκείνη την ώρα. Για να οδηγηθούμε λοιπόν με ακρίβεια στο στόχο μας, το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να προγραμματίσουμε τον εγκέφαλο σωστά τροφοδοτώντας τον με την κατάλληλη πληροφορία.

Σύμφωνα με έρευνες, το υποσυνείδητό μας έχει τη δυνατότητα να λειτουργεί αφαιρετικά, δηλαδή να συνθέτει την τελική εικόνα ενός παζλ ακόμα και χωρίς να έχει στη διάθεσή του εξαρχής όλα τα κομμάτια. Στην ουσία μπορούμε να του δώσουμε οδηγίες για το αποτέλεσμα (το σπίτι κοντά στη θάλασσα που θέλουμε να αποκτήσουμε, τις ιδανικές αναλογίες που ονειρευόμαστε, τη δουλειά που θα μας κάνει ευτυχισμένες κ.ά.) και αυτό να μας βοηθήσει να κάνουμε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για να τα καταφέρουμε.

Με ποιον τρόπο όμως δίνουμε την κατάλληλη εντολή στο υποσυνείδητο; Μέσα από τη ζωηρή απεικόνιση του επιθυμητού αποτελέσματος στη σκέψη μας. «Ουσιαστικά χρησιμοποιούμε όλες μας τις αισθήσεις για να δημιουργήσουμε στο μυαλό μας την εμπειρία που θέλουμε να ζήσουμε» εξηγεί η κ. Έφη Κεραμιδά, ψυχολόγος MSc, θεραπεύτρια γνωσιακής συμπεριφορικής προσέγγισης. Σκεφτόμαστε το σπίτι δίπλα στη θάλασσα και μπορούμε να μυρίσουμε την αρμύρα, να νιώσουμε με την αφή μας την ακατέργαστη επιφάνεια του τραπεζιού στη βεράντα, να δούμε τον ήλιο να το λούζει. Και η ειδικός συνεχίζει: «Η νοερή απεικόνιση δημιουργεί μια εμπειρία που μπορούμε να αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας, χωρίς να έχουμε στη διάθεσή μας χειροπιαστά ερεθίσματα». Το τραπέζι αντίκα δεν βρίσκεται μπροστά μας, όμως εμείς μπορούμε να το αγγίξουμε…

Στην τελική ευθεία

Υπάρχουν άνθρωποι που εφαρμόζουν τις αρχές του δημιουργικού οραματισμού χωρίς καν να το συνειδητοποιούν. Ατομα που αντιμετωπίζουν θετικά τη ζωή και τα οποία, ακόμη και όταν συναντούν δυσκολίες και εμπόδια, έχουν αυτοπεποίθηση και ξέρουν πως κάποια στιγμή θα τα υπερνικήσουν. Το βλέπουν μπροστά τους, το αισθάνονται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης Τομ Χούπερ, δημιουργός μεταξύ άλλων της ταινίας Οι Αθλιοι.

Ο ίδιος σε πρόσφατη συνέντευξή του δήλωσε: «Από παιδί, κάθε φορά που πήγαινα στον κινηματογράφο, οραματιζόμουν τη δική μου παραγωγή. Καθόμουν στην είσοδο του σινεμά και σκεφτόμουν ότι κάποια μέρα το δικό μου φιλμ θα φιλοξενούνταν σε αυτόν το χώρο». Ο ίδιος μπορεί να μην το ήξερε τότε, αλλά κατΆ ουσίαν έκανε πρακτική στο δημιουργικό οραματισμό.

Πώς θα μπορούσαμε άραγε να εφαρμόσουμε και εμείς αυτή τη μέθοδο προκειμένου να ξεπεράσουμε εμπόδια και να δούμε τα όνειρά μας να πραγματοποιούνται; Υπάρχουν πολλοί τρόποι. Το… μελλοντικό ημερολόγιο είναι ένας από αυτούς. Οι ειδικοί προτείνουν και τους εξής: να επαναλαμβάνουμε συχνά μια λέξη που μας φτιάχνει τη διάθεση ή να κολλήσουμε στο ψυγείο ένα σημείωμα με τη φράση που μας βοηθά να βγάλουμε στην επιφάνεια τη θετική μας πλευρά. Εναλλακτικά, μπορούμε απλώς να κλείσουμε τα μάτια και με όχημα τη φαντασία μας να δημιουργήσουμε νοερές εικόνες. Να προβάλουμε στο μυαλό μας ένα φιλμ με πρωταγωνιστές εμάς τους ίδιους έπειτα από χρόνια. Σε αυτό θα δούμε το νέο μας, ιδανικό εαυτό να χαμογελά και να κάνει όλα όσα θέλει. Η επανάληψη αυτών των εικόνων θα οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Στην αρχή δεν θα είναι εύκολο, ωστόσο με εξάσκηση θα έρθουμε ένα βήμα πιο κοντά στο στόχο μας. Σε αυτό το σημείο ο διαλογισμός μπορεί να βοηθήσει, αφού θα μας χαλαρώσει και έτσι θα μπορέσουμε ευκολότερα να εστιάσουμε στο όραμά μας. Το μυστικό είναι να έχουμε κάνει εικόνα και την παραμικρή λεπτομέρεια.

Κατά τη διάρκεια του δημιουργικού οραματισμού συντελούνται πολλές και θαυμαστές διεργασίες. «Οι ανώτερες γνωστικές λειτουργίες μας, όπως και η νοερή απεικόνιση, συνδέονται με τη συνείδηση. Στη διαδικασία εμπλέκονται ο προμετωπιαίος φλοιός (περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται με γνωστικές λειτουργίες, όπως ο σχεδιασμός και η λήψη αποφάσεων). Σε έρευνες παρατηρήθηκε επίσης αυξημένη δραστηριότητα στο βρεγματικό λοβό (υπεύθυνος, μεταξύ άλλων, για τη σύνθεση των πληροφοριών που προέρχονται από διάφορες αισθήσεις)» εξηγεί η κ. Κεραμιδά.

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι, πριν ακόμα ολοκληρωθεί η διαδικασία της νοερής απεικόνισης, στα πρώτα κιόλας στάδια, θα έχουμε καταφέρει να αποβάλουμε το στρες και να δούμε το ποτήρι της ζωής μισογεμάτο. Ακόμα και αν έπειτα από πέντε χρόνια δεν καταφέρουμε να δούμε το σενάριο της ζωής μας να «παίζεται» μπροστά μας έτσι ακριβώς όπως το είχαμε οραματιστεί, θα έχουμε κερδίσει μικρές καθημερινές στιγμές ονείρου. Και αυτό είναι κάτι παραπάνω από σημαντικό. Είναι μαγικό!

Πηγή:psyhealth.gr – govastileto.gr

Πηγή Όταν επιθυμούμε κάτι πολύ, ο εγκέφαλος το κάνει πραγματικότητα!

Μπορεί η μάζα να είναι στα πρόθυρα της…τρέλας, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Εσύ πρέπει απλά να ανήκεις στην μάζα και να συμπεριφέρεσαι όπως όλοι οι άλλοι. Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Δεν υπάρχουν περιθώρια για την ατομικότητα. Τα άτομα κλείνονται σε ψυχιατρείο.

Τρελό θεώρησαν τον Βούδα, τρελό θεώρησαν τον Ιησού, τρελό θεώρησαν τον Σωκράτη. Οι μάζες θεωρούν τρελό οποιονδήποτε δεν ανήκει στην συλλογική τρέλα, οποιονδήποτε ξεφεύγει από αυτήν την τρέλα. Αλλά αυτή η τρέλα είναι ο μοναδικός τρόπος για να…εξαγνιστείς!

Ο άνθρωπος δεν είναι ένα ον αλλά μια διαδικασία, δεν είναι ένα ον αλλά ένα γίγνεσθαι.Ο σκύλος γεννιέται και πεθαίνει σκύλος. Η κατάσταση δεν είναι η ίδια όσον αφορά τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος μπορεί να γεννηθεί άνθρωπος και να πεθάνει σαν Βούδας! Καμιά άλλη ύπαρξη, εκτός του ανθρώπου, δεν εξελίσσεται ανάμεσα στην γέννηση και στον θάνατο. Αλλά για να φτάσεις σε αυτό θα πρέπει να είσαι ο κεραυνός που θα κάψει ό,τι σάπιο υπάρχει μέσα σου. Πρέπει να είσαι αρκετά τρελός για να πας πέρα από όλες τις υποκρισίες, όλες τις ιδιομορφίες, όλες τις μάσκες που ο άνθρωπος έχει δημιουργήσει για να μείνει εκεί που είναι, για να μην εξελιχθεί.

Η μάζα, ο κόσμος, θα καταδικάσει όλους τους «επαναστάτες», όλα τα επαναστατικά πνεύματα…θα πει πως είναι οι καταστροφείς. Αλλά για να δημιουργήσεις πρέπει πρώτα να καταστρέψεις. Εάν δεν καταστρέψεις ό,τι είναι άσχημο και κατακριτέο, δεν μπορείς να δημιουργήσεις την ομορφιά και το ωραίο. Εάν δεν καταστρέψεις την ψευτιά, δεν μπορείς να ανοίξεις δρόμο στην αλήθεια. Αλλά είναι πολύ δύσκολο να μην μισήσεις αυτόν τον τύπο ανθρώπων, που διαταράσσουν τον ύπνο σας, τα ψέματα σας που σας κάνουν να αισθάνεστε ασφαλείς και σας παρηγορούν. Είναι φυσικό ο κόσμος να μισεί τον άνθρωπο της αλήθειας: είναι ένας ταραξίας…με τα ψέματα σου αισθάνεσαι σίγουρος και ξαφνικά έρχεται εκείνος να υποκινήσει την αμφιβολία μέσα σου και να ταράξει την πίστη σου.

Η αλήθεια βρίσκεται πάντα σε αντίθεση με τα δόγματα των μαζών.Η αλήθεια είναι ατομική και οι μάζες δεν ενδιαφέρονται για την αλήθεια. Στις μάζες ενδιαφέρουν οι παρηγοριές και οι ανέσεις.

Οι μάζες δεν αποτελούνται από εξερευνητές,από ανθρώπους που αγαπούν τις περιπέτειες, από άτομα που προχωρούν στο άγνωστο, χωρίς φόβο, και ριψοκινδυνεύουν την ζωή τους για να ανακαλύψουν ποια είναι η σημασία της ζωής τους και ολόκληρης της ύπαρξης.

Οι μάζες θέλουν απλά να τους διηγηθείς γλυκές ψεύτικες ιστορίες, άνετες και επωφελείς. Άνευ κόπων και βασάνων επαναπαύονται και χαλαρώνουν μέσα στην ψευδαίσθηση τους που τους χρησιμεύει για παρηγοριά.

Η μάζα μισεί όποιον θέλει να είναι Άτομο, όποιον θέλει να ακολουθήσει ένα δικό του ιδιαίτερο μονοπάτι, ένα στυλ ζωής.

Οι μάζες θέλουν να είσαι απλά «ένας σαν και αυτούς».
Ο διαχωρισμός σου τους κάνει να…φοβούνται!
Θέλουν να είσαι πράος, υπάκουος και υπόδουλος.

Εάν,με κάποιο τρόπο καταφέρεις και τους ξεπεράσεις δεν θα σε συγχωρέσουν ποτέ.»

Πηγή Όποιος σκέφτεται διαφορετικά από τη μάζα θεωρείται τρελός

Μία πρωτοποριακή μέθοδο έχει αναπτύξει Ελληνίδα γιατρός η οποία διαπρέπει στο εξωτερικό ως επικεφαλής μίας ομάδας στην Mayo Clinic στο Ρότσεστερ της Μινεσότα στις ΗΠΑ που καταπολεμά τον καρκίνο με τη χρήση του ιού της ιλαράς.

Ο λόγος για την κ. Ευανθία Γαλάνη, Καθηγήτρια ογκολογίας και Διευθύντρια του τμήματος Μοριακής Ιατρικής της Mayo Clinic στο Ρότσεστερ της Μινεσότα στις ΗΠΑ.  Για την πρόοδο των ερευνών της και για την ίδια προσωπικά αναφέρθηκε πρόσφατα το Foxnews, ένα από τα μεγαλύτερη αμερικανικά Μέσα Ενημέρωσης. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά το αμερικανικό δίκτυο, η κυρία Γαλάνη χρησιμοποιεί τροποποιημένους τύπους του ιού της ιλαράς με σκοπό τη θεραπεία διαφόρων ειδών καρκίνου. Ο ιός επιλεκτικά εισέρχεται στα καρκινικά κύτταρα και τα οδηγεί σε αυτοκαταστροφή χωρίς να επηρεάζει τα υγιή κύτταρα του οργανισμού.

Αρχικά, η έρευνα κινήθηκε στην κατεύθυνση αντιμετώπισης του καρκίνου των ωοθηκών αλλά στη συνέχεια επεκτάθηκε στη μοριακή θεραπεία και άλλων μορφών καρκίνου, όπως σε όγκους εγκεφάλου, μεσοθηλίωμα, καρκίνους της κεφαλής και του τραχήλου, καρκίνο του μαστού, και σάρκωμα.

Η πρωτοποριακή μέθοδος της ιοθεραπείας που έχει αναπτύξει η ερευνητική ομάδα της καθηγήτριας κ. Γαλάνη καθιστά τη Mayo Clinic ένα από τα μεγαλύτερα ερευνητικά κέντρα στον κόσμο με εξειδίκευση στη μοριακή θεραπεία του καρκίνου.

ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η κ. Γαλάνη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καρδίτσα. Σπούδασε Ιατρική στην Ιατρική Σχολή της Αθήνας και ειδικεύτηκε στην αιματολογία-ογκολογία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σήμερα είναι Καθηγήτρια Ογκολογίας και Διευθύντρια του τμήματος Μοριακής Ιατρικής και επικεφαλής του προγράμματος Γονιδιακής Θεραπείας και Ιοθεραπείας του Κέντρου για τον Καρκίνο της Mayo Clinic, καθώς και σύμβουλος του Οργανισμού Τροφίμων και Φαρμάκων των Ηνωμένων Πολιτειών (FDA) σε θέματα καινοτόμων θεραπευτικών μεθόδων.

Το πρώτο φάρμακο ιοθεραπείας έχει ήδη εγκριθεί σε ΗΠΑ και Ευρώπη.

H ιοθεραπεία κατά του καρκίνου είναι μία θεραπευτική μέθοδος που βρίσκεται κυρίως σε πειραματικά στάδια, ενώ όπως ανέφερε στην ῾ΓΝΩΜΗ῾ η κ. Γαλάνη το πρώτο κλινικό προιόν έχει πρόσφατα εγκριθεί σε ΗΠΑ και Ευρώπη για θεραπεία του μελανώματος.

Επί της ουσίας, η ιοθεραπεία χρησιμοποιεί τους ιούς για τη καταστροφή των καρκινικών κυττάρων. Η Mayo Clinic στην Μινεσότα των ΗΠΑ έχει εξελιχθεί σε ένα από τα μεγαλύτερα ερευνητικά κέντρα του κόσμου για την ιοθεραπεία κατά του καρκίνου και αυτό, σε σημαντικό βαθμό, το οφείλει και στην καθηγήτρια κ. Ευανθία Γαλάνη που για περισσότερα από 20 χρόνια έχει αφιερωθεί στην καταπολέμηση του καρκίνου με τη χρήση ιών.

ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΙΔΕΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ΣΩΤΗΡΙΑ

Όπως έχει αναφέρει η ίδια σε παλαιότερη συνέντευξή της στην «Καθημερινή»και στη δημοσιογράφο Ασπασία Δασκαλοπούλου, η βασική αρχή της έρευνάς της κ. Γαλάνη στηρίζεται στην βασική λειτουργία των ιών. «Όταν ένας ιός προσβάλλει ένα κύτταρο, χρησιμοποιεί τους κυτταρικούς μηχανισμούς για να αναπαραχθεί και τελικά συνήθως σκοτώνει το κύτταρο. Κατά τον ίδιο τρόπο τροποποιημένοι ιοί μπορούν να εξουδετερώσουν αποτελεσματικά τα καρκινικά κύτταρα».

Αν και η σκέψη της χρήσης ιών κατά του καρκίνου δεν είναι νέα, αλλά έχει αρχίσει από τη δεκαετία του ’50, η κ. Γαλάνη υπογράμμιζε στην ίδια συνέντεξη πως η μεγάλη διαφορά του «τότε» με το «τώρα» είναι η δυνατότητα της επιστήμης να τροποποιήσει γενετικά τους ιούς, ώστε αυτοί να στοχεύουν συγκεκριμένα στα καρκινικά κύτταρα, επηρεάζοντας ελάχιστα -ή και καθόλου – τους υγιείς ιστούς. Γι’ αυτό και σημείωνε ότι «σε κλινικές δοκιμές ιοθεραπείας ανά τον κόσμο, έχουν χορηγηθεί ιοί σε χιλιάδες ασθενείς με καρκίνο, χωρίς να αναπτυχθούν οι ασθένειες που θα προκαλούσαν τα επιθετικά στελέχη αυτών των ιών. Είναι πιθανό οι ασθενείς, για ένα μικρό διάστημα μετά τη χορήγηση του ιού, να έχουν κάποιες παρενέργειες, όπως πυρετό ή πόνο στους μυς, παρόλα αυτά, η ανεκτικότητα αυτής της θεραπείας είναι καλύτερη και οι παρενέργειες πολύ λιγότερες σε σύγκριση με κάθε είδος χημειοθεραπείας».

Επίσης, τόνιζε πως μία σημαντική ακόμα «ιδιότητα» της συγκεκριμένης μεθόδου είναι πως με βάση όσα έχουν παρατηρηθεί στις κλινικές δοκιμές, η χρήση ιών «ξυπνάει» το ανοσοποιητικό σύστημα, κάνοντάς το να αναγνωρίσει ξανά τα καρκινικά κύτταρα ως ξένα. «Με αυτόν τον τρόπο ο ίδιος ο οργανισμός αναλαμβάνει να πολεμήσει μόνος του τον καρκίνο. Το πώς όμως ο ιός καταφέρνει να προκαλέσει μια τέτοια αντίδραση, είναι κάτι που διερευνούμε τώρα στο εργαστήριο και στις κλινικές μας έρευνες» σημείωσε.

Πρόβλημα η αργή ταχύτητα παραγωγής νέων φαρμάκων

Όπως ανέφερε στο «Ενδιαφέρον» η καθηγήτρια κ. Ευανθία Γαλάνη, ένα από τα μεγάλα προβλήματα της ογκολογίας διεθνώς είναι η αργή ταχύτητα, αλλά και το υψηλό κόστος ανάπτυξης και παραγωγής νέων φαρμάκων. Πρόσφατα μάλιστα, η κ. Γαλάνη προήδρευσε σε μία επιστημονικής σύνοδο για τις κλινικές δοκιμές νέων φαρμάκων, κατά την οποία συζητήθηκαν οι τρόποι με τους οποίους μπορεί να γίνουν πιο αποτελεσματικές, ώστε να επιταχύνεται και η παραγωγή νέων φαρμάκων. Παραχωρώντας συνέντευξη στην ιστοσελίδα Targeted Oncology (www.targetedonc.com), έκανε λόγο για«έλλειμμα αποτελεσματικότητας» ως προς την ανάπτυξη νέων φαρμάκων στην ογκολογία, επισημαίνοντας πως για το μέσο ογκολογικό φάρμακο, από την έγκρισή του μέχρι την διάθεσή του στην αγορά, μεσολαβούν από 7 έως 9 χρόνια, με το κόστος να φτάνει περίπου στα 2,6 δις δολάρια. Στην ίδια συνέντευξη, η κ. Γαλάνη περιέγραψε κάποιους τρόπους μέσω των οποίων προσδοκάται σύντμηση χρόνου στις φάσεις κλινικών δοκιμών νέων φαρμάκων, αναφέροντας μάλιστα πως η «Συμμαχία για τις Κλινικές Δοκιμές στην Ογκολογία» (ένας συνασπισμός ακαδημαϊκών και ερευνητικών ιδρυμάτων στις ΗΠΑ),  διεξάγει μια κλινική μελέτη με μεθοδολογία που μπορεί να περιορίσει σημαντικά τον χρόνο των κλινικών δοκιμών μεταξύ δύο σταδίων στο ήμισυ του χρόνου, από 7-8 χρόνια που κανονικά θα απαιτούνταν.

Δείτε το παρακάτω βίντεο με μία συνέντευξή της:

Πηγή Ελληνίδα γιατρός καταπολεμά τον καρκίνο με τη χρήση του ιού της ιλαράς και υποκλίνεται όλος ο πλανήτης

Η προσωπική μαρτυρία της Kelli Taget που προσβλήθηκε από αλλαντίαση ως βρέφος.
Θα έδινες στο μωρό σου φυστικοβούτυρο;* Φράουλες;* Αυτά τα τρόφιμα έχουν θεωρηθεί ότι είναι πιθανά αλλεργιογόνα για το παιδί σου και μας έχουν πει ξανά και ξανά να κάνουμε την εισαγωγή τους προσεκτικά.

Αλλά μέλι; Γιατί κανείς δεν μας μιλάει για το μέλι; Οι μισοί φίλοι μου που γύρισαν με το νεογέννητο τους από το νοσοκομείο ειδοποιήθηκαν αόριστα μόνο να μη το δώσουν, και οι υπόλοιποι μισοί δεν είχαν ιδέα.

Ευτυχώς για αυτούς, με ξέρουν.

Έτσι, επιτρέψτε μου να σας πω για αυτό το μικρό κομμάτι της ζωής μου.

Μεγαλώνοντας, δεν ήξερα κανέναν που να είχε μία ουλή στο λαιμό του, και ειλικρινά, μου φαινόταν πολύ κουλ. Όμως, έως το γυμνάσιο με είχε κουράσει το πως τα άλλα παιδιά με κοίταζαν και μου έλεγαν με την χαρακτηριστική αηδία στη φωνή που μόνο ένας έφηβος μπορεί να έχει: «Τι είναι αυτή η τρύπα στο λαιμό σου;»

Και κάπως έτσι ξεκινούσε η πλάκα.

Πάλη με μαχαιροβγάλτες στη Νέα Υόρκη. Ένα μονόδοντο βαμπίρ με δάγκωσε.

Τι μπορώ να πω, ήταν γυνμνάσιο.

Δεν συνειδητοποίησα την φρίκη και τον τρόμο που έζησαν οι γονείς μου έως ότου να κάνω το πρώτο μου παιδί, όταν την κοίταξα έξι μηνών και σκέφτηκα: «Σε τέτοια ηλικία ήμουν όταν μου συνέβη».

Στους έξι μήνες είναι όταν οι γονείς μπορούν επιτέλους να δώσουν στα παιδιά τους μία γεύση από «αληθινό» φαγητό και η μητέρα μου (όντας groovy χίπισσα των 70s) χαρούμενη ξεκίνησε να με μυήσει σε έναν κόσμο γεύσεων από κρέμες βρώμης, γιαούρτι, μουστάρδα και (ναι) μέλι.

Άρχισε να παρατηρεί ότι έμοιαζα λίγο αφηρημένη. Ο γιατρός είπε ότι ήταν ένα κρύωμα.

Έπειτα, όταν προσπάθησε να με θηλάσει, είδε το γάλα να κυλάει από το στόμα μου και συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσα να καταπιώ.

Έσπευσε στο νοσοκομείο και αμέσως μου χορήγησαν έναν σωλήνα σίτισης στην μύτη μου και μία τραχειοτομή.

Είχα παραλύσει από το κεφάλι μου (συμπεριλαμβανομένου των ματιών) έως τις πατούσες μου. Η μητέρα μου λέει ότι έμοιαζα σαν πάνινη κούκλα.

Δεν μπορούσα να κουνηθώ. Δεν μπορούσα να καταπιώ. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω.

Χαζό μέλι.

Οπότε, οι μισοί γιατροί νόμιζαν ότι είχα όγκο στον εγκέφαλο. Προφανώς, οι γονείς μου δεν ήταν και τόσο ευχαριστημένοι με τη διάγνωση, αλλά ευτυχώς, οι άλλοι μισοί γιατροί σκέφτηκαν ότι μπορεί να είναι κάτι άλλο, απλά δεν ήξεραν τι είναι αυτό.

Οι γονείς μου περίμεναν.

Είδαν μωρά να πεθαίνουν τριγύρω ενώ ήμουν παράλυτη στο νοσοκομείο.

Ο μπαμπάς μου τελικά έπρεπε να επιστρέψει στη δουλειά. Η μητέρα μου δεν άφησε ποτέ την πλευρά μου.

Τελικά μια μέρα, ο μπαμπάς μου μπήκε στην πόρτα του νοσοκομειακού δωματίου και παρατήρησε κάτι διαφορετικό – τον ακολουθούσα με τα μάτια μου.

Και σιγά-σιγά, βελτιώθηκα. Τόσο πολύ ώστε τελικά, μετά από 2,5 μήνες διαμονής, το νοσοκομείο με έστειλε σπίτι.

Σε εκείνο το σημείο, είχα ξεχάσει τελείως πώς να καταπίνω, έτσι οι γονείς μου έπρεπε να μου τροφοδοτήσουν με τροφή (σσ: μέσω του σωλήνα σίτισης). Αλλά επειδή μπορούσα να κινηθώ, τώρα μπορούσα να κτυπήσω τον σωλήνα μακριά ώστε έπρεπε να τον βάλουν αναγκαστικά με το ζόρι στη μύτη μου. Μέχρι την ηλικία περίπου των δέκα ετών ένιωθα πανικό και χτύπαγα μακριά οτιδήποτε ερχόταν κοντά στο πρόσωπό μου.

Έκανα εργοθεραπεία γιατί πίστευαν ότι δεν θα μπορούσα να περπατήσω ποτέ.

Αλλά τους έδειξα.

Οι λεπτές κινητικές δεξιότητές μου ήταν τρομερά πίσω, τόσο ώστε οι γονείς μου με κράτησαν πίσω στο νηπιαγωγείο για να προετοιμαστώ για όλη τη γραφή που θα έκανα στο δημοτικό σχολείο.

Μου αρέσει να λέω ότι με κράτησαν πίσω γιατί απέτυχα στο μάθημα της ζωγραφικής με δαχτυλομπογιές.

Δύο χρόνια μετά, οι γιατροί μου κάλεσαν τους γονείς μου και τους είπαν «Για την ενημέρωσή σας, δεν ήταν εγκεφαλικός όγκος, ήταν κάτι που ονομάζεται βρεφική αλλαντίαση.»

Όταν αρρώστησα για πρώτη φορά, κανείς δεν ήξερε τι μπορεί να κάνει το μέλι. Ήμουν πολύ τυχερή.

Τώρα οι άνθρωποι γνωρίζουν πόσο επικίνδυνο είναι – ότι μπορεί να σκοτώσει βρέφη. Τώρα, υπάρχει μια προειδοποιητική ετικέτα στο μέλι που λέει ότι μη το ταΐζετε αυτό στα παιδιά κάτω από ένα χρονών. Τώρα το μέλι είναι παστεριωμένο, έτσι ώστε οι πιθανότητες εμφάνισης της αλλαντίασης να έχουν μειωθεί σημαντικά – αλλά υπάρχει ακόμα μια πιθανότητα.

Και ακόμα, ακούω ιστορίες ανθρώπων που το βάζουν σε πιπίλες γιατί κανείς δεν τους είπε διαφορετικά στο νοσοκομείο. Το βιβλίο μαγειρικής μωρών μου παραθέτει απλώς το μέλι ως τμήμα του τμήματος «ενός έτους και άνω» μαζί με τα ψάρια και τα εσπεριδοειδή*. Το να προσφέρετε στο μωρό μια γεύση από πορτοκάλι δεν έχει τον ίδιο κίνδυνο με μία γεύση μελιού. Ένα πορτοκάλι μπορεί να προκαλέσει κακό εξάνθημα και όχι αλλαντίαση.

Σας παρακαλώ, λοιπόν, παρακαλώ, διαδώστε το. Δεν ζητώ να γίνω γνωστή στο διαδίκτυο από το σχεδόν θάνατό μου. Το μόνο που σας ζητώ είναι να μεταδώσετε αυτό το μήνυμα στους φίλους σας, στην οικογένειά σας, στις ομάδες γονέων σας και ούτω καθεξής, ότι το να δώσεις μέλι σε ένα παιδί ηλικίας κάτω του ενός έτους μπορεί να αποβεί μοιραίο.

Και αν δεν σας πιστεύουν, να τους στείλετε σε εμένα. Δεν μπορώ να τους δείξω τα σημάδια των γονιών μου, επειδή αυτά δεν είναι ορατά, αλλά μπορώ να τους δείξω την ουλή μου επειδή δεν ήταν από ένα βαμπίρ ή ένα μαχαίρι σε ένα σοκάκι της Νέας Υόρκης. Ήταν από μια τραχειοτομή που έσωσε τη ζωή μου.

Kelli Taget : scarymommy.com

Μετάφραση: Αναστασία Παπαγγελή Φέλιξ

Πηγή Εγώ είμαι Ο λόγος που δεν δίνεις μέλι στο μωρό σου!