21 May, 2019
Home / Lifestyle (Page 216)

Τι τρώνε οι μοναχοί του Αγίου Όρους  και πώς αυτό συνδέεται με την «εξαφάνιση» των παθήσεων;
Οι περισσότεροι πεθαίνουν μετά τα 85 τους χρόνια, ενώ υπάρχει ένα διόλου «ευκαταφρόνητο» ποσοστό που υπερβαίνει τα 90-95 χρόνια, με μερικούς να φτάνουν και τα 100. Τα καρδιολογικά περιστατικά είναι πάρα πολύ σπάνιο φαινόμενο, καθώς και όλες οι οργανικές αντιδράσεις που σχετίζονται με την καρδιά (αρτηριοσκλήρυνση, τριγλυκερίδια, χοληστερίνη, πίεση κ.α.), με τον καρκίνο του παχέως εντέρου και του προστάτη ν’ «απουσιάζουν» σχεδόν ολοκληρωτικά.

Πώς έχουν καταφέρει, λοιπόν, οι μοναχοί του Αγίου Όρους σχεδόν να εξαλείψουν τις αρρώστιες που μαστίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο στον «έξω κόσμο»; Πώς γίνεται σε περισσότερα από 2000 άτομα που ζουν εκεί, η συντριπτική πλειοψηφία να πεθαίνει από φυσιολογικά αίτια και στα βαθιά γεράματα;

Η απάντηση μπορεί να μοιάζει σύνθετη στο γυμνό μάτι, όμως είναι εξαιρετικά απλή…

Διατροφή
Οι μοναχοί δεν τρώνε καθόλου κρέας- το «αντικαθιστούν» με τα όσπρια και σπανιότερα με το ψάρι. Δεν βάζουν καρυκεύματα στο φαγητό τους, αποφεύγουν τα λίπη, το βούτυρο, τις κρέμες γάλακτος και πάσης φύσεως συνοδευτικά.

Τρώνε πληθώρα λαχανικών και φρούτων, αρκετό ψωμί (το οποίο, ως γνωστόν, περιέχει σύνθετους υδατάνθρακες, που είναι η βασική πηγή ενέργειας για τον οργανισμό μας), τυρί, αυγά και διάφορες πίτες, ενώ χρησιμοποιούν αποκλειστικά και μόνο ελαιόλαδο στο μαγείρεμα του γεύματός τους.

«Απόρροια» όλων των παραπάνω είναι η μείωση του σακχάρου και της πίεσης, τα τριγλυκερίδια και η χοληστερίνη δέχονται ένα ισχυρό… πλήγμα, προλαμβάνεται η εκδήλωση της οστεοπόρωσης και διαφόρων τύπων καρκίνου, ευνοείται η καλύτερη λειτουργία του εντέρου, ενώ μια τέτοιου είδους διατροφή διαθέτει αντιγηραντικές ιδιότητες.

Εξίσου σημαντικό, ωστόσο, με το τι τρώνε οι μοναχοί είναι και το πόσο και πότε τρώνε…

Η σημασία της «βυζαντινής ώρας»
Οι μοναχοί του Αγίου Όρους γευματίζουν σε «παράλογες»- για όσους βρίσκονται εκτός αυτού- ώρες: το μεσημεριανό τους καταναλώνεται στις 8 το πρωί, ενώ το βραδινό (δείπνο) στις 6 το απόγευμα.

Ο λόγος που γίνεται αυτό έχει να κάνει με το βυζαντινό ωράριο, το οποίο έχει ως βάση του το ηλιοβασίλεμα. Με το που δύει ο ήλιος αυτομάτως τελειώνει η μέρα και η συγκεκριμένη στιγμή συμπίπτει για τους μοναχούς με τις 12 τα μεσάνυχτα.

Πέραν της ισορροπημένης και προσεγμένης διατροφής, σημαίνων παράγοντας είναι και η ποσότητα του φαγητού που καταναλώνουν: στις μερίδες τους τηρείται το μέτρο και μόλις τελειώσει η ποσότητα του γεύματός τους δεν τρώνε περισσότερο.

Τεράστιο ρόλο παίζει, φυσικά, και το γεγονός πως η ποιότητα του ίδιου του φαγητού είναι πολύ υψηλή, μιας και όλες οι τροφές τους είναι βιολογικής καλλιέργειας και προέρχονται από τα χωράφια τους.

Σ’ αυτό το σημείο αξίζει να σημειωθεί το προφανές: κανένας μοναχός δεν καπνίζει…

Άσκηση, ξεκούραση και κοινή εστίαση
Παρά την «παραδοξότητα» των μόλις δύο γευμάτων ημερησίως, οι μοναχοί ασκούνται συστηματικά με φυσικό τρόπο, καθώς οι αγροτικές τους εργασίες και οι ασχολίες τους (η εκτέλεση των διακονημάτων, φερ’ ειπείν) κρατούν σε υψηλά επίπεδα την φυσική τους κατάσταση.

Επιπρόσθετα, φροντίζουν να ξεκουράζονται προκειμένου ν’ ανακτούν δυνάμεις- δεδομένου του ότι ξυπνούν στις 3:30 το πρωί: μετά από κάθε γεύμα πηγαίνουν για ύπνο 2-3 ωρών, ούτως ώστε να μπορέσουν να παραμείνουν δραστήριοι για το υπόλοιπο της ημέρας.

Πέραν όλων των υπολοίπων, εξέχουσας σημασίας είναι και η επιλογή τους να τρώνε όλοι μαζί, καθώς με την κοινή εστίαση και τα προγραμματισμένα γεύματα επιτυγχάνουν σταθερότητα στο μεταβολισμό τους, αποφεύγουν την υπερκατανάλωση φαγητού και με αυτό τον τρόπο διευκολύνουν την πέψη του οργανισμού τους, κάτι που οδηγεί στην πνευματική καθαρότητα.

Εν κατακλείδι
Η διατροφική κουλτούρα των «σωστών» γευμάτων που ακολουθούν οι μοναχοί σε συνδυασμό με την σωματική άσκηση, την ξεκούραση, την κοινή εστίαση για να μην παρεκκλίνουν από το πρόγραμμά τους, το γεγονός πως δεν καπνίζουν και δεν πίνουν αλκοόλ (παρά μονάχα κρασί και ούζο σε ελεγχόμενες ποσότητες) είναι το μυστικό που «ξεκλειδώνει» το μονοπάτι της μακροζωίας και της ελαχιστοποίησης των επιβλαβών για την υγεία νοσημάτων.

Καμιά φορά το «θαύμα» βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας.

Το μόνο που έχει να κάνει κάποιος, είναι να κοιτάξει προς την σωστή πλευρά…

Πηγή Το μυστικό της μακροζωίας: Τι τρώνε οι μοναχοί του Αγίου Όρους

Τσάι μασάλα, το καλύτερο ρόφημα για το κρύο.
Τονώνει, ανακουφίζει το βήχα, αποσυμφορεί την αναπνευστική οδό

Το τσάι Μασάλα είναι ένα ρόφημα διαδεδομένο στην Ινδία, αλλά και την ευρύτερη περιοχή της νοτιοανατολικής Ασίας, το οποίο φτιάχνεται από μίγμα αρωματικών μπαχαρικών και βοτάνων.

Το τσάι μασάλα είναι κατάλληλο όταν κάποιος νιώθει ότι πάει να αρρωστήσει. Είναι τονωτικό λόγω της καφείνης που περιέχει το μαύρο τσάι και θερμαντικό για τον οργανισμό με αυτό τον δυνατό συνδυασμό των μπαχαρικών. Καθαρίζει τη βλέννα, ανακουφίζει το βήχα και αποσυμφορεί την αναπνευστική οδό. Δεν υπάρχει καλύτερο ρόφημα για το κρύο!

Το μασάλα τσάι σημαίνει τσάι με μίξη μπαχαρικών. Είναι ένα αρωματισμένο τσάι που γίνεται από τη ζύμωση μαύρου τσαγιού με μείγμα αρωματικών ινδικών μπαχαρικών και βοτάνων. Με καταγωγή από την Ινδία, το ποτό έχει κερδίσει παγκόσμια δημοτικότητα, αποτελώντας ένα χαρακτηριστικό σε πολλά καταστήματα πώλησης καφέ και τσαγιού.

Παρόλο που παραδοσιακά παρασκευάζεται με ένα αφέψημα από πράσινο λοβό κάρδαμου, κανέλλα, γαρύφαλλο, αλεσμένη πιπερόριζα, και μαύρο πιπέρι μαζί με φύλλα μαύρου τσαγιού, οι εκδόσεις που κυκλοφορούν στο εμπόριο περιλαμβάνουν φακελάκια τσαγιού για έγχυση, στιγμιαία μείγματα σε σκόνη, και συμπυκνώματα. Σε πολλά σημεία, υπάρχει μια λανθασμένη αντίληψη ότι το ίδιο το τσάι γίνεται με κάρδαμο, τζίντζερ, και άλλα κοινά μπαχαρικά.

Για παράδειγμα, τα περισσότερα τσάι μασάλα που φτιάχνονται ενσωματώνουν ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα μαζί με το τζίντζερ και το κάρδαμο, δηλαδή: κανέλα, γλυκάνισος και / ή σπόροι μάραθου, πιπεριά, μοσχοκάρυδο και γαρύφαλλο. Στο δυτικό κόσμο, χρησιμοποιούν το μπαχάρι, είτε για να αντικαταστήσουν είτε για να συμπληρώσουν την κανέλα και το γαρύφαλλο.

Παραδοσιακά, το κάρδαμο είναι η κυρίαρχη νότα, και συμπληρώνεται από άλλα μπαχαρικά, όπως το γαρύφαλλο, η πιπερόριζα, ή το μαύρο πιπέρι, με τα δύο τελευταία να προσθέτουν θερμότητα στη γεύση. Η παραδοσιακή σύνθεση των μπαχαρικών διαφέρει συχνά από το κλίμα και την περιοχή της Νότιας και Νοτιοδυτικής Ασία. Παραδοσιακά στην Ινδία, χρησιμοποιείται βουβαλίσιο γάλα για να γίνει το τσάι.

Πώς θα φτιάξετε το τσάι μασάλα

Θρυμματίζουμε σε ένα γουδί ένα ξυλάκι κανέλας, ένα καρφάκι γαρίφαλο, 5-6 κόκκους από μαύρο πιπέρι και 6-8 κάψουλες κακουλέ(κάρδαμο). Τα ρίχνουμε σε μια κατσαρόλα, προσθέτουμε δύο κούπες νερό και ένα κουταλάκι του γλυκού τζίντζερ τριμμένο και τα ζεσταίνουμε σε μέτρια προς δυνατή φωτιά. Όταν το νερό πάρει βράση, αποσύρουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και προσθέτουμε 4 κουταλάκια του γλυκού μαύρο δυνατό τσάι (σε φύλλα).

Σκεπάζουμε με το καπάκι και αφήνουμε το τσάι να εκχυλιστεί για 3 – 5 λεπτά, ανάλογα με το πόσο «δυνατό» θέλουμε να είναι το ρόφημα. Επαναφέρουμε την κατσαρόλα σε μέτρια φωτιά, προσθέτουμε δύο κούπες γάλα πλήρες και δύο κουταλιές της σούπας ζάχαρη (ή γλυκαντικό της αρεσκείας μας), ανακατεύουμε και αφήνουμε το μείγμα να «δέσει» για 3 – 4 λεπτά. Σουρώνουμε και σερβίρουμε το τσάι Μασάλα σε κούπες ή σε φλιτζάνια του τσαγιού.

Πηγή Το καλύτερο ρόφημα για το κρύωμα και την γρίπη: Καθαρίζει τη βλέννα, ανακουφίζει το βήχα και αποσυμφορεί την αναπνευστική οδό

Τα απύθμενα σκοτάδια του διεστραμμένου μυαλού του μεγαλύτερου κατά συρροήν δολοφόνου στην ιστορία των ΗΠΑ έρχεται να αποκαλύψει ένα ντοκιμαντέρ του Netflix με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων από την εκτέλεσή του.

Ο Τεντ Μπάντι είχε αυτοχαρακτηριστεί κάποτε ως «ο πιο ανηλεής μπάσταρδος, που θα γνωρίσετε ποτέ». Και σίγουρα,  τα φρικτά, σαδιστικά εγκλήματά του δικαιολογούν τον αρρωστημένο κομπασμό του.

Δεκάδες γυναίκες, ίσως και πάνω από εκατό, σκότωσε και κατακρεούργησε στη διάρκεια της εγκληματικής του δράσης τη δεκαετία του 1970 ο διαβόητος κατά συρροήν δολοφόνος, απαγωγέας, βιαστής, διαρρήκτης και νεκρόφιλος.

Αφού σκότωνε τα θύματά του, πολλές φορές περνούσε τη νύχτα με τις σορούς τους, συχνά τα καρατομούσε μ’ ένα πριόνι και κρατούσε τα κεφάλια τους ως «σουβενίρ» στο διαμέρισμά του. Πολλές φορές έπαιρνε τα «τρόπαια» αυτά, τους έπλενε τα μαλλιά, τους έβαζε μεϊκ-απ και επιδιδόταν σε σεξουαλικές πράξεις μαζί τους.

Η αμερικανική κοινή γνώμη είχε αηδιάσει τόσο πολύ με τα φρικτά εγκλήματα του Τεντ Μπάντι, ώστε όταν εκτελέστηκε τον Ιανουάριο του 1989 στην ηλεκτρική καρέκλα, πλήθος κόσμου – το μεγαλύτερο που παραβρέθηκε ποτέ σε εκτέλεση θανατοποινίτη- πανηγύρισε για το θάνατό του.

Το ντοκιμαντέρ «Conversations with a Killer: The Ted Bundy Tapes» βασίζεται σε ηχητικά αποσπάσματα από συνεντεύξεις που παραχώρησε ο Μπάντι σε δύο δημοσιογράφους τη δεκαετία του 1980, εν αναμονή της εκτέλεσής του.(Trailer: ΥοuTube/Netflix)

Ο στυγνός εγκληματίας ομολόγησε συνολικά 36 φόνους, αλλά όταν τον ρώτησαν στην ανάκριση πόσες γυναίκες είχε σκοτώσει στην πραγματικότητα, απάντησε: «βάλτε άλλο ένα ψηφίο σ’ αυτόν τον αριθμό»…

Όταν ξεκίνησε το μπαράζ των φόνων το 1974 η αστυνομία αδυνατούσε να πιστέψει ότι ο γοητευτικός φοιτητής Νομικής με το λευκό ποινικό μητρώο που εργαζόταν σε τηλεφωνική γραμμή πρόληψης αυτοκτονιών και είχε πολιτικές βλέψεις θα μπορούσε να σχετίζεται με τις πολλαπλές εξαφανίσεις γυναικών, που είχαν προκαλέσει συναγερμό στις Αρχές. Που να φανταστούν ότι πίσω από το όμορφο αυτό πρόσωπο κρυβόταν ένας ψυχοπαθής μανιακός του σεξ.

O Mπάντι ανέλαβε μόνος του την υπεράσπισή του, αφού κανείς δικηγόρος δεν δεχόταν να τον υπερασπιστεί στο δικαστήριο του Μαϊάμι (Φωτογραφία αρχείου: ΑΡ)
O Mπάντι ανέλαβε μόνος του την υπεράσπισή του, αφού κανείς δικηγόρος δεν δεχόταν να τον υπερασπιστεί στο δικαστήριο του Μαϊάμι

Η πρώτη-όπως πιστεύεται- επίθεσή του έγινε τη νύχτα της 4ης Ιανουαρίου 1974, όταν διέρρηξε το ημιυπόγειο διαμέρισμα μιας 18χρονης φοιτήτριας, την άφησε αναίσθητη κτυπώντας την με μια ράβδο από το σιδερένιο κρεβάτι της προτού της επιτεθεί σεξουαλικά και την αφήσει 10 μέρες σε κώμα και με μόνιμη εγκεφαλική βλάβη.

Ένα μήνα αργότερα διέπραξε τον πρώτο του φόνο, όταν διέρρηξε το διαμέρισμα μιας άλλης φοιτήτριας, την έριξε αναίσθητη και την απήγαγε με το αυτοκίνητό του. Τμήμα του κρανίου της βρέθηκε χρόνια αργότερα σ’ ένα απο τα σημεία όπου ο παρανοϊκός εγκληματίας έθαβε τις σορούς των θυμάτων του.

To λευκό «κατσαριδάκι» που χρησιμοποιούσε ο Μπάντι για τις απαγωγές των θυμάτων του (Φωτογραφία: ΑΡ)
To λευκό «κατσαριδάκι» που χρησιμοποιούσε ο Μπάντι για τις απαγωγές των θυμάτων του 

Η δίψα για αίμα είχε ξυπνήσει για τα καλά μέσα του. Συνέχισε να κυνηγά φοιτήτριες, κάποιες φορές και έφηβες τις οποίες πλησίαζε φορώντας ένα ψεύτικο προσθετικό μέλος και ζητώντας τους βοήθεια για να φορτώσει κάτι στο αυτοκίνητό του. Τις χτυπούσε μέχρι τις έριχνε αναίσθητες, τις έδενε, τις βίαζε, τις σκότωνε και μετά πετούσε τις σορούς τους σε απόμερα σημεία σε δάση.

Όπως αποκάλυψε ο ίδιος στην ανάκριση, μετά τους βιασμούς και τους φόνους, συχνά περνούσε τις νύχτες με τις σορούς των θυμάτων, ενώ επέστρεφε πολλές φορές στα σημεία που τα έθαβε για να ξανακάνει σεξ μαζί τους, μέχρι που αποσυντίθονταν.

Σε κάποιες περιπτώσεις έστηνε τα πτώματα σε προκλητικές πόζες που είχε δει σε πορνογραφικό υλικό όταν ήταν παιδί και τα φωτογράφιζε, ενώ έπαιρνε ως «σουβενίρ» τα ρούχα και τα κοσμήματά τους, που τα χάριζε στη συνέχεια.
H 12χρονη Κίμπερλι Λιτς ήταν το νεότερο από τα δεκάδες θύματα του Μπάντι (Φωτογραφία αρχείου: ΑΡ)
H 12χρονη Κίμπερλι Λιτς ήταν το νεότερο από τα δεκάδες θύματα του Μπάντι 

Όταν κάποια στιγμή παρουσιάστηκαν στις Αρχές αυτόπτες μάρτυρες και περιέγραψαν έναν νεαρό, γοητευτικό άνδρα, που άκουγε στο όνομα Τεντ και είχε πλησιάσει γυναίκες προσπαθώντας να τις παρασύρει στο VW «κατσαριδάκι» του, η αστυνομία έδωσε στη δημοσιότητα μια περιγραφή του υπόπτου. Αλλά μολονότι τρία άτομα, μεταξύ των οποίων και η πρώην φίλη του, είπαν ότι επρόκειτο για τον Μπάντι, η αστυνομία αρνήθηκε να πιστέψει ότι εμπλεκόταν στους φόνους.

O Tεντ Μπάντι ομολότησε τους φόνους 36 γυναικών, αλλά τα θύματά του ίσως ξεπερνούσαν τα εκατό

O Tεντ Μπάντι ομολότησε τους φόνους 36 γυναικών, αλλά τα θύματά του ίσως ξεπερνούσαν τα εκατό

Το 1975 συνελήφθη για πρώτη φορά για την απαγωγή της Κάρολ Ντα Ροντς, ένα από τα ελάχιστα θύματά του που επέζησαν και καταδικάστηκε σε 15 χρονια κάθειρξη. Σύντομα συγκέντρωσε τις υποψίες της αστυνομίας για προγενέστερα ανεξιχνίαστα εγκλήματα, αλλά το 1977 κατάφερε να αποδράσει από το παράθυρο της βιβλιοθήκης της φυλακής.

O Tεντ Μπάντι στις φυλακές της Φλόριντα το 1979 (Φωτογραφία: Wikipedia)

O Tεντ Μπάντι στις φυλακές της Φλόριντα το 1979 

Συνελήφθη οκτώ μέρες αργότερα, αλλά τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου απέδρασε και πάλι και διέφυγε στη Φλόριντα, όπου συνέχισε τα εγκλήματά του. Λίγες μέρες αργότερα διέρρηξε τους κοιτώνες μιας αδελφότητας του πολιτειακού Πανεπιστημίου και μέσα σε 15΄ βίασε και σκότωσε τέσσερις γυναίκες. Τελευταίο θύμα του ήταν μια 12χρονη μαθήτρια γυμνασίου τον Φεβρουάριο του 1978, προτού συλληφθεί και καταδικαστεί τρις εις θάνατον. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του αμερικανικού Τύπου μετά την καταδίκη του σε θάνατο τον βίασαν τέσσερις συγκρατούμενοί του στη φυλακή Ρέιφορντ της Φλόριντα.
Πλήθος κόσμου πανηγυρίζει για την εκτέλεση του Τεντ Μπάντι (Φωτογραφία: ΑΡ)

Πλήθος κόσμου πανηγυρίζει για την εκτέλεση του Τεντ Μπάντι 

Τη μέρα της εκτέλεσής του στην ηλεκτρική καρέκλα σε ηλικία 42 ετών στις 24 Ιανουαρίου του 1989 εκατοντάδες άτομα συγκεντρώθηκαν έξω από τη φυλακή για να πανηγυρίσουν. «Να καείς, Μπάντι, να καείς», φώναζαν εν χορώ…

Πηγή Τεντ Μπάντι: Ο μεγαλύτερος κατά συρροή δολοφόνος των ΗΠΑ -Βίασε, κατακρεούργησε και δολοφόνησε 100 γυναίκες

Η αποστολή του βιογραφικού είναι η πρώτη κίνηση που κάνουν όλοι όταν θέλουν να αναζητήσουν μια θέση εργασίας.

Οταν πρόκειται για την καριέρα σας, η εμπειρία παίζει σημαντικό ρόλο. Οσο μεγαλύτερη εργασιακή εμπειρία έχει κανείς στον τομέα του, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχει να πάρει τη θέση που τον ενδιαφέρει.

Ωστόσο, το 1998 πραγματοποιήθηκε μια μελέτη που διαπίστωσε ότι η προηγούμενη εργασιακή εμπειρία είναι στην πραγματικότητα ένας από τους ασθενέστερους δείκτες της μελλοντικής επιτυχίας ενός ατόμου σε μια δουλειά.

Γιατί όμως εξακολουθούν οι εταιρείες να βασίζονται στο βιογραφικό σημείωμα ως το κύριο εργαλείο τους όταν πρόκειται για προσλήψεις; Δεν έχει κανένα νόημα, αναφέρει δημοσίευμα του inc.com.

Αυτό που έχει νόημα είναι να καινοτομούμε επιθετικά στις πρακτικές πρόσληψης, και αυτό κάνουν πολλές εταιρείες, όπως οι Tesla, Accenture, LinkedIn και πολλά άλλες.

Οι εταιρείες αυτές δεν δίνουν βαρύτητα στα βιογραφικά σημειώματα που λαμβάνουν καθημερινά, αλλά αντ ‘αυτού βασίζονται στην τεχνολογία που βασίζεται στην νευροεπιστήμη και τροφοδοτείται από την τεχνητή νοημοσύνη  για να καθορίσει αν ένας υποψήφιος είναι κατάλληλος και πόσο πιθανό είναι να επιτύχει σε μια θέση εργασίας.

Στην περίπτωση των Tesla, Accenture και LinkedIn, το κάνουν αυτό σε συνεργασία με την Pymetrics, και αξιολογούν τις γνωστικές και συναισθηματικές δυνατότητες ενός ατόμου σε ένα παιχνίδι 30 λεπτών.

Ουσιαστικά, οι υποψήφιοι συμπληρώνουν κουίζ ή κάνουν κάποια παζλ, τα αποτελέσματα των οποίων αναλύονται με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης. Αυτές οι πρακτικές αποκαλύπτουν τις δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων του ατόμου, τη δυνατότητα πολλαπλής εκτέλεσης και το επίπεδο αλτρουισμού του.

Όταν αυτές οι εταιρίες προσλαμβάνουν νέο προσωπικό, δίνουν προτεραιότητα στον ενθουσιασμό και την αποφασιστικότητα ενός ατόμου έναντι της προηγούμενης εργασιακής εμπειρίας.

Δεν έχει σημασία τι έκανε κάποιος πριν έρθει σε μια νέα δουλειά. «Όταν προσλαμβάνουμε, αυτό που ψάχνουμε είναι αυτό το αδιαμφισβήτητο μίγμα δυναμισμού και ταλέντου», λένε οι ειδικοί.

Κάποιος που έχει δυνατή θέληση, είναι κάποιος που θα κάνει ό,τι χρειάζεται για να πετύχει αυτό που θέλει. Και αυτό είναι ανεκτίμητο. 

Δεν έχει σημασία η εργασιακή εμπειρία ενός ατόμου, ούτε το βιογραφικό του σημείωμα, αλλά κατά πόσο έχει θέληση, δυναμισμό και φιλοδοξία για την μελλοντική του επαγγελματική καριέρα. 

Πηγή Το τέλος του βιογραφικού -Τι κάνουν πλέον μεγάλες εταιρείες για να προσλάβουν ικανό προσωπικό

Υπέκυψε και η αδελφή του οδηγού που είχε τραυματιστεί σοβαρά σε τροχαίο στη καινούργια διασταύρωση της Μακρακώμης, το πρωί της Πέμπτης 20 Δεκεμβρίου 2018.

Τότε είχε σκοτωθεί ο 84χρονος οδηγός του ασημί Hyundai, είχε τραυματιστεί σοβαρά η αδελφή του, που βρισκόταν στη θέση του συνοδηγού, ενώ είχαν τραυματιστεί ευτυχώς ελαφρά και τα 4 άτομα που επέβαιναν στη μαύρη BMW.

Η συνοδηγός του ασημί Hyundai, που ήταν αδελφή του νεκρού οδηγού, όλο αυτό το χρονικό διάστημα έδωσε άνιση μάχη, αφού είχε τραυματιστεί πάρα πολύ σοβαρά.

Τελικά δεν άντεξε και άφησε την τελευταία της πνοή στο ΓΝ Λαμίας όπου νοσηλεύονταν, ανεβάζοντας τον αριθμό των νεκρών σε δυο.

Πηγή Υπέκυψε στα τραύματά της ένα μήνα μετά από τροχαίο

Αυτή την ώρα, φίλοι, συγγενείς και συνεργάτες «αποχαιρετούν» τον Θέμο Αναστασιάδη.

Πλήθος κόσμου, έχει προσέλθει στον Ιερό Ναό της Παναγίας Ελευθερώτριας, στην Κηφισιά, για την κηδεία του δημοσιογράφου. Πολλοί εκπρόσωποι της πολιτικής ζωής δίνουν το παρών, ανάμεσά τους ο Αντώνης Σαμαράς, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο Βασίλης Λεβέντης, ο Σταύρος Θεοδωράκης, o Αδωνις Γεωργιάδης, ο Ανδρέας Λοβέρδος, ο Βασίλης Κικίλιας, ο Δημήτρης Καμμένος, η Ελίζα Βόζενμπεργκ, όπως και ο Γιώργος Πατούλης και ο Ηλίας Ψινάκης.

Στην εκκλησία από νωρίς και πλήθος δημοσιογράφων για να πουν το τελευταίο αντίο στον Θέμο. Ανάμεσά τους Γιώργος Παπαχρήστος, Γιάννης Πρετεντέρης, Παναγιώτης Λάμψιας, Γιώργος Παπαδάκης, Τάκης Χατζής, Παύλος Τσίμας, Βαγγέλης Περρής, Αγγελική Νικολούλη, Αννα Παναγιωταρέα, Νίκος Ευαγγελάτος με την Τατιάνα Στεφανίδου.

Παρών και ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, αλλά και η Μαριάννα Βαρδινογιάννη, όπως και ο Δημήτρης Κοντομηνάς, ο κ. Κυριακού, και οι δικηγόροι Βασίλης Καπερνάρος, Μιχάλης Δημητρακόπουλος, Θέμης Σοφός με την σύζυγό του Σταματίνα Τσιμτσιλή.

Εκεί και εκπρόσωποι του καλλιτεχνικού κόσμο όπως ο ηθοποιός Λάκης Λαζόπουλος και άλλοι καλλιτέχνες.

Φυσικά το «παρών» δίνουν οι συνεργάτες και φίλοι του Θέμου Αναστασιάδη από το Πρώτο Θέμα, ο Τάσος Καραμήτσος συνοδοιπόρος του Θέμου στη δημιουργία της εφημερίδας, ο Γιάννης Μακρυγιάννης και σύσσωμη η δημοσιογραφική ομάδα.

Από νωρίς στην εκκλησία η οικογένειά του, η σύζυγός του Βασιλική με τα τρία τους παιδιά Αλίκη, Βύρωνα, Φιλιώ.

Ο Θέμος Αναστασιάδης έφυγε από τη ζωή την Τρίτη, σε νοσοκομείο της Ζυρίχης, στα 61 του χρόνια. Τον τελευταίο 1,5 χρόνο έδινε μάχη με τον καρκίνο.

Το τελευταίο «αντίο» στον Θέμο Αναστασιάδη

Ο Αντώνης Σαμαράς

Ο Σταύρος Θεοδωράκης

«Eνας παλιός, καλός φίλος, άνθρωπος που τίμησε το δημοσιογραφικό λειτούργημα, έδωσε τον εαυτό του και μέσα από τη δουλειά του αισιοδοξία στον ελληνικό λαό. Τον αποχαιρετούμε με αγάπη και τιμή», είπε ο Δημήτρης Αβραμόπουλος για τον Θέμο Αναστασιάδη. «Εφυγε σε μια δύσκολη στιγμή για την Ελλάδα και θα μας λείψει πολύ», δήλωσε ο Αδωνις Γεωργιάδης.

«Μόνο στεναχωρημένος μπορεί να είναι σήμερα κανείς από τον χαμό ενός ωραίου ανθρώπου και οικογενειάρχη», είπε ο Βασίλης Κικίλιας. «Παρότι η εποχή είναι πολύ άσχημη για την Ελλάδα, ήρθα να τιμήσω τον Θέμο που άσχετα από τη διαδρομή του ήταν ένας αγωνιστής», ήταν η δήλωση του Βασίλη Λεβέντη.

«Είμαι σίγουρος ότι έφυγε με χαμόγελο. Ετσι θα τον θυμόμαστε όλοι. Είχε πικραθεί διότι είχε φάει bullying όσο ήταν στο κρεβάτι. Μετέδιδε αισιοδοξία και δύναμη σε όλους», είπε από την πλευρά του ο Δημήτρης Καμμένος.

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος

Ο Ανδρέας Λοβέρδος

Ο Βασίλης Κικίλιας

Η Μαριάννα Βαρδινογιάννη

Ο Δημήτρης Κοντομηνάς

Ο κ. Κυριακού

Πολλοί εκπρόσωποι του καλλιτεχνικού χώρου βρέθηκαν επίσης εκεί, για να πουν το τελευταίο «αντίο» στον Θέμο Αναστασιάδη.

«Ηταν ένας άνθρωπος που είχε πάρα πολύ χιούμορ και συνδεθήκαμε φιλικά. Ηταν ένας νέος άνθρωπος, είχε να δώσει πάρα πολλά πράγματα. Ενας δημιουργικός άνθρωπος», δήλωσε ο Λάκης Λαζόπουλος.

Εφυγε ο σημαντικότερος άνθρωπος της δημοσιογραφίας. Ολοι οι κύριοι που θέλησαν να πουν ή να γράψουν διάφορα για τον Θέμο, δεν θέλω να τους χαρακτηρίσω. Κρίμα, όταν υπάρχουν δημοσιογράφοι σαν τον Θέμο, που πρόσφεραν τη ζωή τους και δουλειά», είπε ο Κώστας Πρέκας.

Ο Δημήτρης Καμμένος

Ο Βαγγέλης Περρής

Ο Πέτρος Κωστόπουλος

Η Αννα Παναγιωταρέα

Ο Νίκος Ευαγγελάτος με την Τατιάνα Στεφανίδου

Εμφανώς συγκινημένες ήταν η Αννα Παναγιωταρέα και η Αγγελική Νικολούλη. Η τελευταία μάλιστα «λύγισε» την ώρα που έκανε δηλώσεις για τον Θέμο Αναστασιάδη. «Δημιουργικός άνθρωπος…», είπε και έφυγε από τις κάμερες αδυνατώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της. «Ηταν ένας χαρισματικός, πολύ καλός άνθρωπος, ένας εξαιρετικός δημοσιογράφος. Είναι κρίμα που έφυγε τόσο νέος», δήλωσε η κ. Παναγιωταρέα.

«Εφυγε σε συνθήκες αήθειας και προσβολής της δημοκρατίας μας. Αιωνία η μνήμη του Θέμου για όσους υπηρετούν το επάγγελμα αλλά και τις ιδέες τους με αξιοπρέπεια», δήλωσε ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος.

Ο Μιχάλης Î”Î·Î¼Î·Ï„ÏÎ±ÎºÏŒÏ€Î¿Ï…Î»Î¿Ï‚Ο Μιχάλης Δημητρακόπουλος

Ο Γιώργος Î§ÎµÎ»Î¬ÎºÎ·Ï‚Ο Γιώργος Χελάκης

Τι στιγμές που βρέθηκε δίπλα του ο Θέμος Αναστασιάδης, θυμήθηκε ο Γιώργος Τσαλίκης. «Τα τελευταία 20 χρόνια στα 3 πολύ σημαντικά περιστατικά στη ζωή μου έδωσε το παρών και μου είπε είμαι εδώ, ένιωσα κι εγώ την ανάγκη να είμαι εδώ. Ηταν παρών εκεί που έπρεπε, σε αυτούς που ένιωθε», δήλωσε ο τραγουδιστής.

«Ενας ωραίος τρελός, πολύ επιτυχημένος επαγγελματίας, πολύ καλός οικογενειάρχης. Γίναμε φτωχότεροι», δήλωσε ο Θανάσης Πάτρας.

Η Βίκυ ÎšÎ±Î³Î¹Î¬Η Βίκυ Καγιά

Η Νατάσα ÎšÎ±Î»Î¿Î³ÏÎ¯Î´Î·Η Νατάσα Καλογρίδη

Πηγή Πλήθος κόσμου στο τελευταίο «αντίο» στον Θέμο Αναστασιάδη

Άγριος καβγάς ανάμεσα σε οδηγούς από την Ελλάδα και την πΓΔΜ ξέσπασε χθες το μεσημέρι στην περιοχή των Γιαννιτσών.

Όλα έγιναν στην Εθνική Οδό Θεσσαλονίκης – Έδεσσας, όταν ένας Έλληνας διαπληκτίστηκε σε φανάρι με Σκοπιανό για ασήμαντο λόγο. Στον καυγά ενεπλάκη και ένας ακόμα οδηγός που περνούσε από το σημείο και πήρε το μέρος του Έλληνα.

Με βάση τις πληροφορίες, ο καβγάς δεν έμεινε εκεί. Οι δύο Έλληνες οδηγοί ακολούθησαν τον Σκοπιανό και αφού βρήκαν το Ι.Χ. του παρκαρισμένο κοντά στο Μαυροβούνι, του αφαίρεσαν τις πινακίδες.

Στο σημείο έσπευσαν άμεσα αστυνομικοί  που συνέλαβαν και τους 3 οδηγούς.

Οι τρεις άνδρες αλληλομηνύθηκαν. Ο Σκοπιανός κατέθεσε μήνυση για διατάραξη ασφάλειας συγκοινωνιών και κλοπή και οι Έλληνες για ψευδορκία και συκοφαντική δυσφήμιση.

Όλοι τους αναμένεται να οδηγηθούν στο αρμόδιο Εισαγγελέα.

Πηγή Έλληνες τσακώθηκαν άγρια με Σκοπιανό στα φανάρια και του έβγαλαν τις πινακίδες

Γνωρίστε το πρότζεκτ Layali και τη φιλοσοφία του

Την περασμένη εβδομάδα, στο κέντρο της Αθήνας, ξεκίνησε να λειτουργεί ένα κομμωτήριο που στόχο έχει να δώσει δουλειά σε πρόσφυγες.

Στην είσοδο του κομμωτηρίου Layali η επιγραφή με το όνομα της επιχείρησης δεν έχει τοποθετηθεί ακόμα, αλλά ήδη το επισκέπτονται πολλοί πελάτες που θέλουν να στηρίξουν τη φιλοσοφία του.

Το κομμωτήριο, που βρίσκεται στην οδό Πιπίνου 78, λειτουργεί ως μέρος της Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρησης «Layali project», που έχει ως στόχο της να δημιουργήσει θέσεις εργασίας για πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο, οι οποίοι ζουν στην Ελλάδα.

«Η ιδέα πίσω από το πρότζεκτ είναι ότι έχουν έρθει πολλοί πρόσφυγες στην Ελλάδα που είναι δύσκολο να δουλέψουν νόμιμα. Θέλουμε να βγουν οι πρόσφυγες από τη μαύρη εργασία και την εκμετάλλευση. Υπάρχουν δουλειές στην Ελλάδα, αλλά σε συγκεκριμένους τομείς: την ομορφιά, τον τουρισμό και τη γεωργία. Η ιδέα της κοινωνικής επιχείρησης λοιπόν είναι ότι κάνεις καλές πράξεις, αλλά και οι υπηρεσίες που παρέχονται είναι ίδιες με ένα οποιοδήποτε άλλο κομμωτήριο» εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Μαρίνα Λιάκη, υπεύθυνη του πρότζεκτ και της ΜΚΟ Zaatar, που βρίσκεται πίσω από αυτό.

Η 29χρονη Μαρίνα γεννήθηκε στο Παρίσι από πατέρα Έλληνα και μητέρα Γαλλίδα και ήρθε στην Ελλάδα πριν από τρία χρόνια. Για δύο χρόνια δούλεψε στη Γαλλική πρεσβεία και έπειτα αποφάσισε να δημιουργήσει μια μη κυβερνητική οργάνωση. Όπως μας λέει, βίωσε και εκείνη το ρατσισμό εξαιτίας της ξενικής προφοράς της. «Έχω ακούσει ρατσιστικά σχόλια ενώ δυσκολεύτηκα ακόμα και να νοικιάσω σπίτι», θυμάται.

Για τη δημιουργία του κομμωτηρίου, στην περιοχή του Άγιου Παντελεήμονα, η Μαρίνα και οι συνεργάτες της βασίστηκαν στις δωρεές φίλων και τη δουλειά εθελοντών. Ο χώρος, τα έπιπλα και ο εξοπλισμός παραχωρήθηκαν αφιλοκερδώς και εθελοντές έβαψαν και καθάρισαν το χώρο. Τον τοίχο του κομμωτηρίου διακόσμησε ένας εθελοντής με ένα πολύχρωμο παγώνι, καθώς και τη λέξη Λαγιάλι γραμμένη με αραβική καλλιγραφία. Λαγιάλι σημαίνει «οι νύχτες μου» και, όπως εξηγεί η Μαρίνα, είναι μια έκφραση που αποπνέει νοσταλγία.

Η επιχείρηση έχει πάρει προς το παρόν άδεια μόνο για κομμωτική, αλλά σύντομα θα προστεθούν και υπηρεσίες μανικιούρ και πεντικιούρ.

Το κομμωτήριο απασχολεί σήμερα έναν κομμωτή, τον Μανάσεφ, ο οποίος σε υποδέχεται στο χώρο με ένα πλατύ χαμόγελο. Είναι τέτοια η αισιοδοξία και η θετική ενέργεια που αποπνέει, που δεν σε παραπέμπουν στις δυσκολίες που έχει περάσει. Ο 23χρονος κομμωτής από το Πακιστάν ζει τα τελευταία δύο χρόνια στην Ελλάδα. Έχει κάνει αίτηση ασύλου και περιμένει να τον καλέσουν για συνέντευξη. Δεν ήθελε να φύγει από το σπίτι του, εξομολογείται στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, αλλά προβλήματα με την οικογένειά του τον οδήγησαν στην απόφαση αυτή. Ήθελε εξάλλου να σπουδάσει σχέδιο μόδας, αλλά η οικογένειά του δεν του το επέτρεψε.

Ένας φίλος του τον προσκάλεσε στη Βαρκελώνη ωστόσο το μακρύ ταξίδι από το Πακιστάν τον έφερε στην Ελλάδα. «Αγαπώ την Ελλάδα. Εδώ βρήκα πολλούς φίλους, βρήκα τον εαυτό μου», τονίζει. Τον ρωτάμε για το μακρύ ταξίδι από την πατρίδα του ως την Αθήνα, αλλά δεν θέλει να το θυμάται. Λέει μόνο ότι «ήταν τρομερό». Του λείπει η μητέρα του, την οποία έχει να δει τρία χρόνια, αλλά μας λέει με βεβαιότητα ότι δεν θέλει να γυρίσει στην πατρίδα του. Όταν ήρθε στην Ελλάδα ανακάλυψε πόσο του αρέσει η κομμωτική. «Στην κομμωτική υπάρχει δημιουργικότητα, κάνεις διαφορετικά πράγματα και γνωρίζεις πολλούς ανθρώπους», εξηγεί μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Σπούδασε σε σχολή κομμωτικής, την οποία αυτές τις ημέρες ολοκληρώνει, και έκανε πρακτική σε δύο κομμωτήρια στην Κατεχάκη και το Κολωνάκι. Στο πρώτο τον άφησαν απλήρωτο και χωρίς ένσημα, «αλλά στο δεύτερο κομμωτήριο μου φέρθηκαν καταπληκτικά και διαπίστωσα πόσο καλοί άνθρωποι υπάρχουν στην Ελλάδα».

Όνειρό του είναι να πάει στο Παρίσι για να μάθει περισσότερα πάνω στο αντικείμενό του και να δουλέψει σε μεγάλες εταιρείες κομμωτικής. Ακόμα και στην περίπτωση που φύγει, μάς λέει ότι θέλει να αγοράσει ένα σπίτι στην Ελλάδα και να έρχεται εδώ συχνά για διακοπές.

Στο πλαίσιο του Layali project λειτουργεί επίσης κατάστημα ρούχων και κοσμημάτων, εδώ και ένα μήνα στη Στοά Εμπόρων. Εκεί, οκτώ πρόσφυγες από το Ιράν και τη Συρία φτιάχνουν και πωλούν τις δημιουργίες τους. Επόμενος στόχος είναι η δημιουργία πολιτιστικού κέντρου με πολιτιστικές δράσεις και γεύσεις από τις χώρες καταγωγής των προσφύγων. Επίσης, εξετάζεται το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός μικρού ξενοδοχείου στην Αθήνα, όπου θα απασχολούνται πρόσφυγες.

Με πληροφορίες και φωτογραφίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή Στο κέντρο της Αθήνας άνοιξε το πρώτο κομμωτήριο που δίνει δουλειά σε πρόσφυγες

Από τη Θεσσαλονίκη στο Άουσβιτς – Ιστορίες από τα κρεματόρια

Η Μυρωδιά.
Δεν μπορούσε με τίποτε να διώξει από τα ρουθούνια του αυτή τη μυρωδιά. Τον ζάλιζε, δεν την άντεχε. Ήθελε να αδειάσει το στομάχι του. Δεν μπορούσε να ανασάνει.

Στριμωγμένος επί τέσσερα μερόνυχτα μέσα σε ένα βαγόνι χωρίς παράθυρα. Σαν αυτό που μεταφέρουν ζώα και εμπορεύματα. Τώρα μετέφερε εκείνον. Το πάτωμα στρωμένο με λίγα άχυρα, είχε γίνει βούρκος από τις ανθρώπινες ακαθαρσίες… ούρα, περιττώματα. Η μυρωδιά τον έπνιγε. Εκατό άνδρες ο ένας δίπλα στον άλλον, όρθιοι ταξίδευαν στα σκοτεινά. Τη μέρα έμπαινε ελάχιστο φως από τις χαραμάδες του ξύλινου βαγονιού. Δεν ήξερε πότε ξημερώνει και πότε βραδιάζει. Ένα αδιάκοπο ρυθμικό «πέρα δώθε» του έδειχνε ότι βρίσκονταν εν κινήσει. Ο μονότονος ήχος που κάνουν οι ράγες λες και έφτανε μέχρι τα βάθη του κεφαλιού του. Ήθελε να κλείσει τα αυτιά του να μην ακούει, ήθελε να σταματήσει να αναπνέει για να μην μυρίζει. Πεινούσε και δίψαγε.

Ένα μικρό χεράκι δεν σταμάτησε λεπτό να τον αγγίζει. Με δυσκολία από τη ζαλάδα χαμήλωσε το κεφάλι και τον είδε. Ο Ιωσήφ, ο επτάχρονος γιος του. Του έσφιγγε τα δάχτυλα και τον κοίταζε. Τα ματάκια του ήταν συνεχώς βουρκωμένα. Φοβόταν. Μάτια μεγάλα, εκφραστικά, γεμάτα με αγάπη και θαυμασμό που έχει ο κάθε γιος για τον πατέρα του.

Λίγες ημέρες πριν, περπατούσαν οι δυο τους ανέμελοι στην πλατεία Αριστοτέλους. Φόραγαν τα καλά τους ρούχα και χαιρετούσαν τον κόσμο. Γνωστούς, συγγενείς, φίλους. Στο στήθος τους ήταν καρφιτσωμένο το αστέρι του Δαβίδ. Ένα κίτρινο αστέρι διαστάσεων 10×10 εκατοστών. Το αστέρι του θανάτου τους. Η κονκάρδα, όπως την έλεγε χαριτολογώντας. Ο μικρός έτρεχε μπροστά κυνηγώντας κάτι περιστέρια. Εκείνος κρατούσε σφιχτά το χέρι της αγαπημένης του γυναίκας. Η Σάρα έδειχνε περισσότερο ευτυχισμένη από ποτέ. Φώναξε στον Ιωσήφ να προσέχει να μην χτυπήσει και μετά έγειρε στον ώμο του και του ψιθύρισε εκείνο το «Ελιέζερ, σ’ αγαπώ» που τον τσάκιζε.

Το βράδυ η πόρτα του σπιτιού τους χτύπησε βίαια. Τους έβγαλαν όλους έξω και τους χώρισαν. Πήγε να διαμαρτυρηθεί. Του είπαν άγρια να το βουλώσει. Η Σάρα έκλαιγε, ο μικρός κοίταζε με ορθάνοιχτα μάτια εκείνους τους στρατιώτες με τις γκρίζες στολές να σπρώχνουν, να χτυπούν με τους υποκόπανους των όπλων και να φωνάζουν: «Juden Raus».

Τους έβγαλαν στον δρόμο μαζί με πολλές άλλες οικογένειες. Κάποιοι ήταν σχεδόν γυμνοί, άλλοι μόνο με τα εσώρουχά τους, μερικοί με τα νυχτικά και τις ρόμπες τους. Οι άνδρες με τις γκρίζες στολές έψαχναν το σπίτι τους και πετούσαν από το μπαλκόνι τα υπάρχοντά τους. Ρούχα στροβιλίζονταν αργά στον αέρα, κορνίζες έπεφταν με ορμή και έσπαζαν με θόρυβο, μπαούλα ολόκληρα τσακίζονταν στην άσφαλτο πέφτοντας από ψηλά.

Ο μικρός Ιωσήφ μετά το πρώτο σοκ τυλίχθηκε στο πόδι του πατέρα και δεν κοίταζε. Ο Ελιέζερ του χάιδευε τα μαλλιά προσπαθώντας να τον ηρεμήσει. Κοίταζε δεξιά και αριστερά να δει πού βρισκόταν η Σάρα. Δεν την έβλεπε, αλλά ήταν σίγουρος ότι άκουγε καθαρά τις φωνές της. Το κροτάλισμα ενός αυτόματου έκοψε τις φωνές όπως το μαχαίρι το βούτυρο. Όλοι σώπασαν. Ο Ελιέζερ αναπήδησε τρομαγμένος. Ένας ηλικιωμένος Εβραίος, ο γείτονάς τους ο Δανιήλ, βρισκόταν στα δεξιά του, ξαπλωμένος καταμεσής στην Αγγελάκη. Μια λίμνη αίματος σχηματιζόταν ήδη κάτω από τα μαύρα ρούχα του…

Το οξύ σφύριγμα της ατμομηχανής τον επανέφερε στην πραγματικότητα. Το τρένο σταμάτησε αργά. Οι εξαντλημένοι αμίλητοι επιβάτες του έπεσαν ο ένας πάνω στον άλλον. Ο Ιωσήφ του έσφιξε περισσότερο το χέρι. Απόλυτη ησυχία. Ο Ελιέζερ αναρωτήθηκε πού τους είχαν πάει. Ξαφνικά η μεγάλη συρόμενη ξύλινη πόρτα του βαγονιού άνοιξε. Ο παγωμένος αέρας που εισέβαλε ορμητικά στο βαγόνι τον αναζωογόνησε. Τα μάτια του πόνεσαν από το ξαφνικό φως. Ήταν ημέρα και μάλιστα μια χιονισμένη ημέρα χωρίς ήλιο. Το βαγόνι άδειαζε. Πήρε στην αγκαλιά του τον γιο του και κατέβηκε αργά τη ράμπα. Τώρα κρύωνε. Πάτησε στο χιονισμένο έδαφος και ένα χέρι τον έσπρωξε βίαια για να μπει σε μια ατελείωτη ανθρώπινη σειρά και να στοιχηθεί. Ένας στρατιώτης δίπλα του με δυσκολία συγκρατούσε ένα τεράστιο, σαν μικρή αρκούδα, σκούρο καφετί λυκόσκυλο. Το σκυλί είχε ξεγυμνώσει τα δόντια και του γαύγιζε. Στεκόταν στα πίσω πόδια του και τράβαγε δυνατά την αλυσίδα του.

«Η εργασία απελευθερώνει»

Μόλις ο Ελιέζερ συνήθισε το φως, διέκρινε καθαρά πού βρισκόταν και πάγωσε. Είδε τις ράγες του τρένου να συνεχίζουν από εκεί που στεκόταν και να χάνονται μέσα σε μια μεγάλη τετράγωνη είσοδο ενός παραλληλόγραμμου κτηρίου, χτισμένου από σκούρα καφέ τούβλα.

Έμοιαζε με στόμα που ήταν έτοιμο να τους κατασπαράξει. Δίπλα, σε μια μεταλλική βαριά πόρτα, δέσποζε μια πινακίδα που έγραφε: «Arbeit macht frei» («Η εργασία απελευθερώνει»). Υπό τα ουρλιαχτά των στρατιωτών προχώρησε αργά στη σειρά του και καθώς έμπαινε στην είσοδο διάβασε πεντακάθαρα: «Konzentrationslager Auschwitz-Birkenau» («Στρατόπεδο Εργασίας Άουσβιτς – Μπίρκεναου»). Ο Ελιέζερ, εάν κατάφερνε να επιζήσει, δεν θα ξεχνούσε ποτέ εκείνη την ημέρα. Ήταν η 20ή Μαρτίου του 1943…

Φεβρουάριος 1943, λίγες ημέρες πριν, Θεσσαλονίκη – Καμάρα

Οι δύο αξιωματικοί του γερμανικού στρατού απολάμβαναν τον απογευματινό τους περίπατο. Ο κόσμος έκανε στην άκρη. Στητοί, επιβλητικοί, παρά το κοντό μπόι του ενός, στο διάβα τους όλοι έτρεμαν. Οι στρατιωτικές τους στολές ήταν ατσαλάκωτες και οι μαύρες καλογυαλισμένες μπότες τους χτυπούσαν σε κάθε βήμα στο πεζοδρόμιο. Γύρω τους, φρουροί σε ετοιμότητα με το δάχτυλο στη σκανδάλη, τρεις στρατιώτες της Βέρμαχτ, περπατούσαν και εκείνοι και κοίταζαν βλοσυρά όποιον πλησίαζε.

«Ντίτερ, ειλικρινά είμαι έξαλλος. Δεν μπορεί αυτός ο παπάς να παίζει με το Τρίτο Ράιχ. Αυτό δεν έχει γίνει πουθενά στην Ευρώπη. Έτσι μου έρχεται μαζί με τους Εβραίους να στείλω για διακοπές στην Πολωνία όλους τους κατοίκους της πόλης», είπε ο πιο κοντός αξιωματικός με τα σκληρά γαλανά μάτια.

Στο άκουσμα του ονόματός του και μόνο, έτρεμε ολόκληρη η Ευρώπη. Χωρίς στολή η εμφάνισή του δεν σου γέμιζε το μάτι, η δράση του όμως ήταν συνώνυμη της κόλασης για τους Εβραίους: Hauptsturmfuhrer SS – λοχαγός – Αλόις Μπρούνερ. Το δεξί χέρι του Άντολφ Άιχμαν. Εδώ και λίγο καιρό ήταν επικεφαλής του «Γραφείου Μετανάστευσης Εβραίων». Ήρθε στη Θεσσαλονίκη για να επισπεύσει την «Τελική Λύση».

Ο άλλος αξιωματικός ήταν ο Ντίτερ Βισλιτσένι. Και οι δυο τους κατευθύνονταν στο κτήριο του «Sonderkommado den Sicherheitspolizei fur Judenangelegenheiten Saloniki-Agais», του «Ειδικού Τμήματος της Αστυνομίας – Ασφαλείας για τα εβραϊκά ζητήματα Θεσσαλονίκης – Αιγαίου».

Ο Βισλιτσένι ξεδίπλωσε ένα επίσημο έγγραφο από τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης που έφερε τη σφραγίδα και την υπογραφή του Μητροπολίτη Γεννάδιου: «Μα καλά τι νομίζει, ότι οι αξιωματικοί του Ράιχ είναι βλάκες; Γράφει ότι οι περισσότεροι Εβραίοι της πόλης είναι εκχριστιανισμένοι και παραθέτει έγγραφα. Φυσικά, αγαπητέ Αλόις, θα γνωρίζεις ότι όλα είναι πλαστά. Ο παπάς προσπαθεί να σώσει όσους μπορεί, αλλά δεν θα του περάσει».

Οι δύο αξιωματικοί κοντοστάθηκαν: «Κοίταξε και αυτή εδώ την παράγραφο. Όποτε τη διαβάζω με κάνει να θέλω να μπω μέσα στη Μητρόπολη και να μην αφήσω τίποτε όρθιο. Κοίτα τι γράφει: Οι αδιάρρηκτοι δεσμοί μεταξύ Χριστιανών και Εβραίων… και λίγο πιο κάτω τους αποκαλεί όλους Έλληνες, ανεξάρτητα από το θρήσκευμά τους. Ειλικρινά σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν έχω δει τόσο απροκάλυπτα να παίρνουν θέση υπέρ των μιασμάτων για να τους σώσουν. Απαράδεκτον. Άσε που οι πληροφορίες μου λένε ότι πολλοί Εβραίοι της πόλης είναι και κομμουνιστές». Αυτό που είπε ο Ντίτερ του φάνηκε αστείο. Το επανέλαβε και δάκρυσε από τα γέλια: «Εβραίος και κομμουνιστής».

Ο Αλόις Μπρούνερ έσκυψε ελαφρά το κεφάλι του. Τα πρόσωπό του πήρε μια σαδιστική έκφραση που ακόμη και ο Βισλιτσένι ανατρίχιασε. Δεν θα ήθελε ποτέ να πέσει στη δυσμένειά του. «Εντάξει, λοιπόν. Αφού το θέλει η Εκκλησία τους να είναι εκχριστιανισμένοι όλοι αυτοί οι υπάνθρωποι, θα το δεχτούμε. Θα είναι χριστιανοί. Γράψε στην ημερήσια διαταγή ότι θα συλληφθούν και θα αποσταλούν στο Άουσβιτς όλοι οι Εβραίοι της πόλης, από 5 χρόνων και πάνω. Ακόμη και εκείνοι που έχουν εκχριστιανιστεί δύο γενιές πριν…».

Το δράμα

Στην πόλη της Θεσσαλονίκης αιώνες τώρα οι Εβραίοι άγγιζαν πολλές φορές ακόμη και το 50% του πληθυσμού. Η πολυπληθής εβραϊκή κοινότητα της πόλης ήταν ακμάζουσα. Οι Έλληνες Εβραίοι κατείχαν σημαντικό μέρος της οικονομίας της πόλης. Ασχολούνταν κυρίως με το εμπόριο και τη μεταποίηση. Στη Θεσσαλονίκη εκδίδονταν και τρεις εβραϊκές εφημερίδες, η «Le Progress», η «L’ Independent» και η «Messaggero». Το 1942 η κοινότητα ξεπερνούσε τους 50.000 ανθρώπους.

Με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου πήραν τα όπλα και πολέμησαν με ιδιαίτερο πάθος τον κατακτητή. Υπολογίζεται ότι 12.898 Έλληνες Εβραίοι πολέμησαν στον ελληνικό στρατό. Ένας από τους πλέον γνωστούς ήταν ο συνταγματάρχης Μορδεχάι Φριζής, ο οποίος πρώτος απώθησε επιτυχώς τους Ιταλούς, συνέτριψε τη μεραρχία «Τζούλια», αλλά αργότερα σκοτώθηκε από πυρά της ιταλικής αεροπορίας.

Όταν η Θεσσαλονίκη έπεσε στους Γερμανούς ξεκίνησε ο εφιάλτης για τους Έλληνες Εβραίους. Στις 11 Ιουλίου του 1942 οι Γερμανοί τούς συγκέντρωσαν όλους στην πλατεία Ελευθερίας και ξεκίνησαν την καταγραφή. Εκείνη την ημέρα πολλοί εκτελέστηκαν εν ψυχρώ και άλλοι υπήρξαν θύματα βασανισμού ή εξευτελισμού, τόσο από Γερμανούς όσο και φυσικά από τους Έλληνες συνεργάτες τους.

Μετά τη βάναυση καταγραφή και την γκετοποίηση όλων των Εβραίων, η κοινότητα κινητοποιήθηκε. Γνώριζε ότι οι Γερμανοί θα έστελναν τους Έλληνες Εβραίους της πόλης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πλήρωσε το ποσό των 2,5 δισεκατομμυρίων δραχμών για την ελευθερία της. Ο εφησυχασμός αυτός ήταν καταδικαστικός. Η κοινότητα με την ψευδαίσθηση της ασφάλειας επέδειξε μια παθητική στάση, θεωρώντας ότι οι Γερμανοί δεν θα την αγγίξουν. Τελικά το μόνο που κατάφερε ήταν να καθυστερήσει η εκτόπιση ώς τον Μάρτιο του 1943.

Εκείνο τον μήνα με εντολή των Μπρούνερ και Βισλιτσένι και με τις ευλογίες του Μέρτεν, εστάλησαν στο Άουσβιτς στην Πολωνία 46.091 άνθρωποι. Συνολικά έγιναν 19 σιδηροδρομικές αποστολές από τη Θεσσαλονίκη στο Άουσβιτς με τρένα που πολλές φορές οι συρμοί τους αποτελούνταν από 50 ή και περισσότερα βαγόνια. Στο κάθε ξύλινο βαγόνι ήταν γραμμένα με κιμωλία τα εξής νούμερα: 75, 90, 110. Ο αριθμός των ανθρώπων που μετέφερε…

Η Εκκλησία αλλά και το ΕΑΜ φυγάδευσαν και έσωσαν πολλούς Έλληνες Εβραίους. Αρκετοί μάλιστα έγιναν ενεργά μέλη της Αντίστασης. Οι περισσότεροι Έλληνες έγραψαν στα υποδήματά τους την τέταρτη παράγραφο της R-1483 γερμανικής διαταγής: «Οι μη Εβραίοι που κρύβουν Εβραίους, τους παρέχουν στέγη ή τους βοηθούν να διαφύγουν, θα σταλούν σε στρατόπεδα εργασίας ή θα λάβουν μία πιο αυστηρή ποινή».

Από τους 46.091 Εβραίους της Θεσσαλονίκης που εστάλησαν στο Άουσβιτς επέστρεψαν στην πόλη οι 1.950…

Άουσβιτς, Ιούνιος 1943, ταράτσα γυναικείων λουτρών, κρεματόριο Νο2 

«Βλέπω δεν μιλάς πολύ λοχία». Ο 19χρονος Έρικ Σουλτς μόλις είχε πάρει την πρώτη του μετάθεση για το μέτωπο. Όχι ακριβώς στο μέτωπο. Λίγο πιο πίσω. Το μέτωπο ήταν ανατολικότερα. Ο λοχίας των SS Ματίας Ούλκενραμ άναψε τσιγάρο δίχως να δώσει καμιά σημασία στον χαρούμενο φαντάρο: «Σε μια εβδομάδα ούτε εσύ θα μιλάς πολύ με αυτά που θα δουν τα μάτια σου εδώ», σκέφτηκε και συνέχισε να παρατηρεί την ατελείωτη ουρά που σχημάτιζαν ακριβώς κάτω από την ταράτσα του κτηρίου δεκάδες κοντοκουρεμένες, σχεδόν φαλακρές, και σκελετωμένες γυναίκες. Σε λίγο θα έμπαιναν να κάνουν ομαδικά μπάνιο στα γυναικεία λουτρά του στρατοπέδου. Να απολυμανθούν από τις ψείρες. Φορούσαν όλες μια φαρδιά γκρίζα μπλούζα με χοντρές μαύρες κάθετες ρίγες και ένα παντελόνι. Έσερναν τα βήματά τους η μια πίσω από την άλλη. Καμία δεν μίλαγε. Ήταν ζωντανές νεκρές.

Ο Ματίας σηκώθηκε, έφτιαξε το παντελόνι του και είπε στον Έρικ: «Έλα κοντά μου νεούδι να σε μάθω κάποια πράγματα. Τις βλέπεις όλες αυτές τις γυναίκες; Βλέπεις το αστέρι που έχει η κάθε μια στην μπλούζα της; Λοιπόν, το αστέρι του Δαβίδ σημαίνει ότι είναι Εβραίες. Εκείνη που τη στηρίζουν να προχωρήσει δυο συγκρατούμενές της και έχει κόκκινο τρίγωνο αντί για αστέρι, είναι μίασμα κομμουνίστρια από τη Ρωσία. Το ίδιο σχήμα με ένα P πάνω από το αστέρι σημαίνει ότι είναι από την Πολωνία. Πάλι μίασμα. Να, κοίτα καλά αυτές οι τέσσερις που μπαίνουν τώρα στην είσοδο είναι Πολωνές. Το μαύρο τρίγωνο σημαίνει ότι είναι τσιγγάνες κυρίως από τη Ρουμανία». Ο Έρικ συγκατάνευσε και χαμογέλασε: «Θα τις καταλάβω εύκολα αυτές και από το σκατόχρωμα του δέρματός τους».

Ο λοχίας τον κοίταξε άγρια: «Λοιπόν, συνεχίζω μήπως και ανοίξουν τα μάτια σου. Πράσινο τρίγωνο είναι οι ποινικές. Αυτές δεν τις πειράζουμε πολύ. Κάποιες είναι και πολύ όμορφες και τις φέρνουμε στους κοιτώνες μας τα βράδια. Μωβ τρίγωνο σημαίνει μάρτυρες του Ιεχωβά. Και ροζ…», του έκλεισε παιχνιδιάρικα το μάτι και συνέχισε: «Ροζ τρίγωνο είναι λεσβίες. Τα ίδια ισχύουν και για τους άνδρες απέναντι».
Μια γυναικεία φωνή σε μια άγνωστη γλώσσα για τους δυο στρατιώτες ακούστηκε από την ατελείωτη ουρά, από κάτω τους: «Ιωσήφ, έλα κοντά μου, μην βγαίνεις από τη σειρά. Έλα θα κάνουμε μπάνιο. Ο μπαμπάς είναι καλά. Είναι στην άλλη άκρη του στρατοπέδου. Τώρα θα μένεις με τη μαμά».

Ο Έρικ με τον ενθουσιασμό του νέου σήκωσε ταχύτατα το Mauzer 98k τουφέκι του, και από ψηλά σημάδεψε το επτάχρονο παιδάκι που βγήκε από την ουρά. «Άφησέ το», μούγκρισε ο λοχίας. «Άστο και φέρε τα κουτιά». Το πρόσωπο του Σουλτς συννέφιασε από την απογοήτευση, αλλά στο άκουσμα της δεύτερη διαταγής άστραψε. Έτρεξε να κάνει ό,τι τον διέταξε ο προϊστάμενός του. Σε δυο λεπτά είχε επιστρέψει ασθμαίνοντας.

«Πρόσεχε. Βάλε πρώτα τη μάσκα και έλεγξε ότι μπορείς να αναπνέεις. Έτσι μπράβο. Βάλε και τα λαστιχένια γάντια και έλα δίπλα μου». Οι δύο άνδρες στην ταράτσα του κτηρίου έμοιαζαν από μακριά με πλάσματα από άλλο κόσμο. Φορούσαν αντιασφυξιογόνες μάσκες και λαστιχένια γάντια. Οι κινήσεις τους ήταν αργές και προσεκτικές.
Ο λοχίας ξεβίδωσε αργά μια από τις τέσσερις μεταλλικές σωλήνες που εξείχαν από το πάτωμα της ταράτσας. Ήταν αεραγωγός. Περνούσε το οξυγόνο μέσα στο κτήριο. Το συγκεκριμένο λούκι οδηγούσε ακριβώς στα λουτρά. Ήταν ο εξαερισμός. Στη βάση της σωλήνας υπήρχε ένα τετράγωνο μεταλλικό δικτυωτό πλέγμα: «Ήρεμα, με προσοχή. Δεν πέθανα στα βουνά της Γιουγκοσλαβίας και στο Βελιγράδι, κανόνισε να πεθάνω στην Πολωνία. Δώσε μου τα».

Άνοιξε και τα δυο του χέρια και ο Έρικ απέθεσε με προσοχή πέντε σαν από ύφασμα μπαλάκια. Ο Ματίας τα έβαλε στο μεταλλικό πλέγμα και ύστερα με αργές κινήσεις πήρε ένα μπιντόνι με κάποιο υγρό. Το έριξε πάνω στα μπαλάκια που άρχισαν να αχνίζουν και μετά γρήγορα βίδωσε πάλι τη σωλήνα του αεραγωγού. Έκλεισε, βούλωσε το στόμιο και περίμενε. Δίχως να βγάλει τα μαύρα λαστιχένια γάντια έπιασε το κουτί που μέσα του είχε τα μπαλάκια. Το διάβασε και το έριξε μέσα σε μια μαύρη σακούλα που σφράγισε αμέσως. Το κουτί είχε ζωγραφισμένη μια νεκροκεφαλή και από πάνω με μαύρα γράμματα έγραφε ΖΥKLON B.

Σαν από μακριά να άκουσε γυναικείες σπαρακτικές κραυγές ικεσίας και ουρλιαχτά. Σαν να άκουσε χτυπήματα στους τοίχους και στη μοναδική μεταλλική πόρτα. Μετά σιωπή… Το είχε συνηθίσει πια. Το χαμόγελο στο πρόσωπο του 19χρονου στρατιώτη των Βάφεν SS Έρικ Σουλτς πάγωσε…

27 Ιανουαρίου 1945, Άουσβιτς

Ο Βοριάς σάρωνε τα πάντα. Το τοπίο ήταν χιονισμένο. Σκοτείνιαζε. Οι στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού ακροβολίστηκαν περιμετρικά του στρατοπέδου. Νεκρική σιγή. Το Άουσβιτς ήταν άδειο. Οι Γερμανοί το είχαν εγκαταλείψει. Οι πόρτες ήταν ανοιχτές. Όταν οι Σοβιετικοί σιγουρεύτηκαν ότι και τα τανκς τους είχαν κυκλώσει το χιονισμένο δάσος γύρω, όρμησαν μέσα από κάθε πλευρά. Όποιον Γερμανό έπιαναν θα μετάνιωνε που γεννήθηκε Γερμανός. Σιγή. Είχαν φύγει…

Μέσα στο κολαστήριο κυκλοφορούσαν ελάχιστοι άρρωστοι, σκελετωμένοι, παγωμένοι, λίγο πριν τον θάνατο, άνθρωποι που δυσκολεύονταν να περπατήσουν. Οι σκληροτράχηλοι στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού αιφνιδιάστηκαν. Είχαν ακούσει τις φήμες για αυτόν τον τόπο του θανάτου, των βασανιστηρίων και των δακρύων, αλλά δεν περίμεναν να συναντήσουν την εικόνα που έβλεπαν.

Σε μια γωνία στην άκρη ενός ξύλινου παραπήγματος, κάτω από έναν προβολέα, καθόταν ένας κρατούμενος. Κοίταζε προς τα γυναικεία λουτρά. Το πρόσωπό του ήταν μια μάσκα τρόμου. Το βλέμμα του ήταν άδειο. Ήταν κοντοκουρεμένος. Τα μάγουλά του, ρουφηγμένα μέσα στο πρόσωπο, σχεδόν δεν υπήρχαν. Ξεχώριζε μόνο η μύτη του. Δεν φορούσε πανωφόρι. Είχε φέρει τα γόνατά του στο στήθος του και τα αγκάλιαζε με τα σκελετωμένα του χέρια. Κουνιόταν πέρα δώθε ρυθμικά και επαναλάμβανε μονότονα δυο ονόματα: «Σάρα μου… Ιωσήφ μου… Σάρα μου… Ιωσήφ μου…».

Πηγή Οι μαρτυρικές στιγμές των Ελλήνων Εβραίων στο Άουσβιτς

Αντίστροφη μέτρηση για μια νέα καθημερινότητα στο μεγάλο λιμάνι

Σε φάση δοκιμαστικών δρομολογίων μπαίνει η επέκταση του τραμ από το Νέο Φάληρο έως το λιμάνι του Πειραιά, σύμφωνα με πληροφορίες, καθώς απομένουν μόνο ορισμένες λεπτομέρειες εργασιών ηλεκτροκίνησης, μετά την ολοκλήρωση τροχιόδρομου και στάσεων.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, τα πρώτα δοκιμαστικά δρομολόγια θα γίνουν μέσα στον επόμενο μήνα και οι δοκιμές θα ολοκληρωθούν μέσα σε ένα τρίμηνο.
Αυτό σημαίνει πως, εάν το χρονοδιάγραμμα τηρηθεί και δεν υπάρξουν εκπλήξεις, είναι πιθανό οι πρώτοι επιβάτες να μετακινηθούν στις νέες γραμμές.
Το δρομολόγιο θα είναι κυκλικό, καθώς θα ξεκινά και θα τερματίζει στο Νέο Φάληρο. Αργότερα προγραμματίζεται στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά το τραμ να συνδέεται με το μετρό. Ο εν λόγω σταθμός αναμένεται να δοθεί στην κυκλοφορία το 2021.

Πηγή Η μεγάλη αλλαγή που έρχεται στον Πειραιά