24 March, 2019
Home / Lifestyle (Page 192)

Ένα απίστευτο περιστατικό έξωσης περιγράφει πρώην δημοτικός σύμβουλος του δήμου Χανίων, με ανάρτησή του σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης.

Ένα απίστευτο περιστατικό βλέπει το φως της δημοσιότητας, αφού κατά την καταγγελία ενός πρώην δημοτικού συμβούλου Χανίων, μία μητέρα με 3 ανήλικα παιδιά βρέθηκε ξαφνικά στο δρόμο. Με βάση την καταγγελία του Δημήτρη Βιριράκη, ιδιοκτήτης ακινήτου δεν δίστασε να «πετάξει» στον δρόμο μία τρίτεκνη φτωχή οικογένεια που του όφειλε τρία ενοίκια, μόλις λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα.

Πάντοτε με βάση την σχετική καταγγελία, ο εν λόγω ιδιοκτήτης φέρεται να ξήλωσε και την εξώπορτα του διαμερίσματος, ούτως ώστε να τους βγάλει από το σπίτι!

Διαβάστε τι επισημαίνει ο κ. Βιριράκης με δημοσίευσή του στο facebook:

“Το ειδαμε κι αυτο! Ιδιοκτητης διαμερισματος στα Χανιά ξήλωσε χθες την εξωπορτα του διαμερισματος του,προκειμενου να εξωσει(βιαιως) την ενοικιαστρια ,μια φτωχη γυναικα με τρια παιδακια που του χρωστουσε νοικια….Τετοιες βιαιες πρακτικες και αυτοδικιες ειναι τελειως καταδικαστεες, πόσο μαλλον αυτες τις ημερες των Χριστουγεννων και πιστευω η αστυνομια να κανει το καθηκον της και να συλλαβει αυτόφωρο τον βιαιο ιδιοκτητη προς παραδειγματισμο ολων…Ελπιζω να μην χρειαστει να επανελθω με ονοματα και διευθυνσεις ,των εμπλεκομενων στην υποθεση προσωπων…”

Πηγή Χριστούγεννα στο δρόμο: Ιδιοκτήτης Διαμερίσματος πέταξε από το σπίτι Μητέρα με τρία παιδιά για λίγα Ευρώ

Την πιο τρυφερή περίοδο της ζωής διανύει η Βασιλική Ανδρίτσου. Η αγαπημένη ηθοποιός είναι έγκυος στο πρώτο της παιδί και διανύει τον όγδοο μήνα της κύησής της. Μάλιστα, ανυπομονεί να κρατήσει στην αγκαλιά της τον καρπό του έρωτά της με τον σύζυγό της, Νίκο Συμεωνίδη, το οποίο θα είναι κοριτσάκι.

Από την ημέρα που έγινε γνωστή η εγκυμοσύνη της, η ίδια δεν έχει κάνει καμία δημόσια εμφάνιση, με αποτέλεσμα να μην την έχει απαθανατίσει ο φωτογραφικός φακός με φουσκωμένη κοιλίτσα. Ωστόσο, η ίδια κρατάει επαφή με τους θαυμαστές της μέσα από το Instagram, όπου δημοσιεύει συχνά-πυκνά στιγμές από την καθημερινότητά της.

Την παραμονή των Χριστουγέννων, το ζευγάρι επέλεξε να μην κάνει κάποια έξοδο, αλλά να παραμείνει στο σπίτι του, απολαμβάνοντας τη ζεστασιά του. Μάλιστα, οι δυο τους έβγαλαν μια τρυφερή selfie, στην οποία η μέλλουσα μανούλα πόζαρε χωρίς ίχνος μακιγιάζ, κάνοντας γκριμάτσα. «Είμαστε ζεστά και οικογενειακά…Καλά Χριστούγεννα σε όλους…!!!!», έγραψε χαρακτηριστικά στη λεζάντα που την συνόδευε.

Πηγή Βασιλική Ανδρίτσου: Η Selfie με τον σύζυγό της, Στον όγδοο μήνα της εγκυμοσύνης της

Δεν αναφερόμαστε σ’ εκείνο το άγχος, που λίγο-πολύ όλοι αισθανόμαστε κάποιες στιγμές μέσα στη μέρα, αλλά στο άγχος που δεν σ’ αφήνει σε ησυχία, που σε «πνίγει» και που καταλήγει να καθορίζει όχι μόνο την καθημερινότητά σου, αλλά και τις σχέσεις με τους γύρω σου.

Έχετε συχνές αϋπνίες

Αν δεν έχετε βαρυστομαχιάσει ή δεν έχετε πιει 2 λίτρα καφέ την ίδια μέρα και δυσκολεύεστε να κοιμηθείτε χωρίς κάποιον προφανή λόγο, τότε μάλλον το άγχος σας κρατάει ξάγρυπνους. Όταν ο οργανισμός στρεσάρεται κατά τη διάρκεια της ημέρας είναι πολύ λογικό να αντιδρά έτσι το βράδυ, την ώρα που κανονικά θα έπρεπε να ηρεμεί.

Η ανάγκη να τα ελέγχετε όλα

Το να θες να έχεις τον έλεγχο, είναι γενικά κάτι καλό. Το να θες, όμως, να ελέγχεις τους πάντες και τα πάντα, ανά πάσα ώρα και στιγμή σημαίνει ότι το άγχος μάλλον σε έχει νικήσει. Μία τέτοιου είδους συμπεριφορά μπορεί να είναι ιδιαίτερα εξαντλητική, όχι μόνο για εσάς, αλλά και για τους κοντινούς σας ανθρώπους, που νιώθουν ότι τους «πνίγετε».

Άγχος για τελειότητα

Η τελειομανία για τον εαυτό σου αλλά και η απαίτηση από τους ανθρώπους δίπλα σου να τα κάνουν όλα τέλεια συνήθως είναι σημάδια άγχους, το οποίο γιγαντώνεται αν τα πράγματα τελικά δεν γίνουν… τέλεια. Τη συμπεριφορά αυτή θα την εντοπίσετε όχι μόνο σε σημαντικά ζητήματα, αλλά και σε ασήμαντα θέματα που, υπό άλλες συνθήκες, θα προσπερνούσατε.

Σωματικά συμπτώματα

Τα συμπτώματα του άγχους μπορεί να είναι και σωματικά εκτός από ψυχολογικά, επηρεάζοντας σε μεγάλο βαθμό την καθημερινότητά σας. Ο πόνος σε διάφορα μέρη του σώματος, οι ταχυπαλμίες και η τριχόπτωση αλλά και κάποια δερματικά προβλήματαείναι μερικοί από τους τρόπους με τους οποίους το άγχος επιτίθεται και στο σώμα σας.

Εμμονικές συνήθειες

Νευρικές συνήθειες που γίνονται ασυναίσθητα όπως το να τρως τα νύχια σου, να πειράζεις το πρόσωπο ή/ και τα μαλλιά και να δαγκώνεις τα χείλη σου συνήθως είναι αποτέλεσμα άγχους. Καλό θα είναι να προσπαθήσετε να ελέγξετε αυτά τα «τικ», γιατί σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να κάνουν κακό στην υγεία σας. Τα νύχια, για παράδειγμα, κρύβουν πολλά μικρόβια κι έτσι, όταν αποκτάμε τη συνήθεια να τα τρώμε, η μετάδοσή τους γίνεται πολύ πιο εύκολα.

«Κανείς δεν καταλαβαίνει τι ζητάω»

Συνήθως τα αγχώδη άτομα «κρατούν» μέσα τους τα συναισθήματά τους και όταν θέλουν κάτι, το απαιτούν με άκομψο τρόπο, φωνάζουν και ξεσπούν. Η άλλη μεριά δεν μπορεί να κατανοήσει πού οφείλεται αυτή η συμπεριφορά κι έτσι είναι πολύ λογικό να δημιουργούνται παρεξηγήσεις με το κυριευμένο από άγχος άτομο να διαμαρτύρεται ότι κανείς δεν μπορεί να τον/ την καταλάβει. Την επόμενη φορά που θα νιώσετε ότι θέλετε να «εκραγείτε», θυμηθείτε ότι μία ήρεμη συζήτηση μπορεί να βοηθήσει όσο τίποτε άλλο σε μια τέτοιου είδους ένταση.

Κατηγορείτε τον εαυτό σας

Οι τύψεις, οι κατηγορίες και οι ενοχές είναι από τα συνηθισμένα εξωτερικευμένα σημάδια του άγχους. Αν, λοιπόν, έχετε κι εσείς την τάση να κατακρίνετε τον εαυτό σας και να σκέφτεστε ότι τίποτα δεν κάνετε σωστά, το μόνο που καταφέρνετε είναι απλώς να σπαταλάτε πολύτιμο χρόνο κι ενέργεια αντί να δείτε με ψυχραιμία τα πράγματα και να δράσετε αναλόγως…

Πηγή 7 καθημερινές συμπεριφορές που φανερώνουν ότι είστε υπερβολικά αγχώδεις

Μια φορά με ρώτησες, τι είναι η θάλασσα για μένα.
Σήμερα που βρίσκομαι μπροστά της, θα σου μιλήσω γι’αυτή.

Είναι η χαρά κι ο πόνος μου.
Το δάκρυ και το χαμόγελό μου.

Αγαπάω το βαθύ γαλάζιο της και τη φωνή της.
Χρώμα, βαθύ γαλάζιο. Φωνή της, είναι το κύμα.

Όταν βρίσκεσαι κοντά της, σε προκαλεί, άλλοτε με άγριο τρόπο κι άλλοτε με ήρεμο.
Και στις δυο περιπτώσεις, ξέρει να σε πλανέψει, ξέρει να μαγεύει την φαντασία σου, ξέρει ακόμα και το πώς θα της φερθείς αν μπεις μέσα της.

Σε ψυχολογεί και είναι πάντα έτοιμη να πάρει όλη την ενέργειά σου, όλο το θυμό σου, μέχρι τελικής πτώσης.
Τις πιο πολλές φορές, προκαλεί ακόμη και το άγγιγμά σου.

Όταν είναι ήρεμη σε προκαλεί να της αφεθείς κι όταν αγριεύεις, θέλει να σου αποδείξη τη δύναμη που κρύβεις μέσα σου.
Πόσο γενναίος μπορεί να είσαι.

Το κάθε λάθος σου, δεν στο συγχωρεί, αλλά και πάλι όταν σε κάνει να το πληρώσεις, σε γαληνεύει πρώτα στην αγκαλιά της.
Κι όταν σε αφήνει να ξοφλήσεις, μετατρέπει τον πόνο σου, σε ηρεμία και γαλήνη.

Αυτή είναι η θάλασσά μου, που στο βυθό της μπορείς να βρεις θησαυρούς, αλλά και σκουπίδια.
Ο θησαυρός, θα μείνει αιώνια, μα τα σκουπίδια την ανακατεύουν. Δεν μπορεί να τα ανεχτεί, την βλέπεις να αγριεύει και να τα ξερνάει από μέσα της.

Αυτή είναι η θάλασσά μου, κι αν την λατρέψεις, θα σου βγάλει όλα τα πάθη της πάνω σου.
Αυτή είναι η θάλασσά μου, που κάποτε μου έδειξε τι όμορφο είναι να πεθαίνεις στην αγκαλιά της.

Πηγή Η θάλασσα ξέρει πως να μετατρέπει τον πόνο σου σε ηρεμία και γαλήνη

Το Κάσιους είναι ένα δέντρο της οικογένειας των Ανακαρδιοειδών και κάθε καρπός του φυτρώνει κολλημένος σε ένα… φρούτο.

Θεωρούνται φυσικά αντικαταθλιπτικά και είναι γεμάτα από αντιοξειδωτικά, βιταμίνες και ανόργανα συστατικά που βοηθούν στη φυσιολογική λειτουργία του σώματος.

Και μπορεί τα κάσιους να καταναλώνονται από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον κόσμο και να αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της διατροφής, ωστόσο, λίγοι είναι εκείνοι που γνωρίζουν από πού προέρχονται και πώς μεγαλώνουν οι θρεπτικοί αυτοί ξηροί καρποί.

Το δέντρο προέρχεται από τη Βραζιλία και οι Πορτογάλοι εξερευνητές το μετέφεραν τον 16ο αιώνα και σε άλλες χώρες με αποτέλεσμα σήμερα να εντοπίζεται στη Μοζαμβίκη, στην Τανζανία, στην Κένυα και στην Ινδία. Κάθε καρπός φυτρώνει κολλημένος σε ένα… «ψεύτικο φρούτο», όπως αυτά που απεικονίζονται στις παρακάτω φωτογραφίες.

Το κάσιους είναι ο κύριος καρπός του δέντρου και το φρούτο είναι ένα υποπροϊόν, ωστόσο και εκείνο βρώσιμο!

Μόλις ο καρπός βγει από το φρούτο, το αφήνουν στον ήλιο για να στεγνώσει. Ωστόσο, τα κάσιους εισάγονται συνήθως ωμά και στη συνέχεια ψήνονται κατόπιν και αλατίζονται, οπότε και αποκτούν την χρυσαφί απόχρωση που έχουν.

perierga.gr - Εσείς γνωρίζατε πώς φυτρώνουν τα κάσιους;perierga.gr - Εσείς γνωρίζατε πώς φυτρώνουν τα κάσιους;perierga.gr - Εσείς γνωρίζατε πώς φυτρώνουν τα κάσιους;perierga.gr - Εσείς γνωρίζατε πώς φυτρώνουν τα κάσιους;

Πηγή Εσείς ξέρατε πώς φυτρώνουν τα κάσιους;

Όλα τα βλέμματα στράφηκαν στον ουρανό για το εντυπωσιακό ουράνιο τόξο…

Ανεπανάληπτο θέαμα με ένα υπέροχο ουράνιο τόξο, είχαν την δυνατότητα να αντικρίσουν σήμερα όλοι εκείνοι που βρέθηκαν στη Ναύπακτο.

Ύστερα την μεσημεριανή βροχή, ένα ουράνιο τόξο κάλυψε το γραφικό λιμάνι της πόλης.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΣΕ ΒΙΝΤΕΟ:



Δείτε επίσης τις εκπληκτικές εικόνες:

Πηγή Χριστουγεννιάτικο ουράνιο τόξο στη Ναύπακτο εμφανίστηκε και μάγεψε τους κατοίκους

Εντυπωσιακές εικόνες με τα χριστουγεννιάτικα στολισμένα Τρίκαλα κατέγραψε από ψηλά ένα drone.

To drone του trikalaola απαθανάτισε το Φρούριο, την κεντρική πλατεία με το μεγαλύτερο φυσικό Χριστουγεννιάτικο δέντρο της Ελλάδας, την κεντρική πεζογέφυρα, τον Ληθαίο ποταμό που διασχίζει το κέντρο της πόλης, τα σιντριβάνια, το μουσείο Τσιτσάνη (παλιές φυλακές) και τον Άγιο Κωνσταντίνο, τις άλλες γέφυρες, κεντρικούς δρόμους και την οδό Απόλλωνος με τις ομπρέλες.

Δείτε το βίντεο

Πηγή Eντυπωσιακό βίντεο με τα στολισμένα Τρίκαλα από ψηλά

Πρόσφατα ανακαλύψαμε πως ο αγαπημένος μας τραγουδιστής Πασχάλης Τερζής, εκτός από τη Γιάννα Τερζή, έχει ένα ακόμα παιδί, τον γιο του που απέκτησε από τον πρώτο του γάμο. Ο γάμος εκείνος έληξε άδοξα καθώς η σύζυγός του πέθανε και ο ίδιος, σε συνέντευξη που παραχώρησε το 2016 στη Real, μίλησε για την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής του.

– Πότε έκανες οικογένεια;

«Μόλις απολύθηκα από τον Στρατό. Η πρώτη µου γυναίκα δεν υπάρχει. Νόμιζα τότε πως ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Παρ’ όλο που είχα μαζί της έναν γιο, τον Γιώργο µου.

Δεν σ’ το κρύβω, είχα την έντονη επιθυμία να τελειώσω. Αλλά µε φώναξε ένας παππούς και µου είπε: «Τι είναι αυτά που λες, ρε; Αυτό γιατί το έφερες στον κόσμο;». Και µου έδειξε τον μικρό.

Η ζωή συνεχίστηκε και ευτύχησα πράγματι να αποκτήσω μία εξαιρετική οικογένεια. Η ζωή συνεχίζεται κι εγώ με τη γυναίκα µου και τα παιδιά µου είµαστε ευτυχισµένοι. Αλλά δεν θέλω να µιλάω για εκείνα…» εξομολογήθηκε ενώ η κόρη του Γιάννα του λέει: «Πρέπει να μιλάς, ρε πατέρα, για εκείνα. Δεν ήταν μόνο η γυναίκα σου, ήταν η μάνα του παιδιού σου».

– Έφτασες σε µία ηλικία που έχεις χορτάσει τα πάντα. Τι δεν έχεις χορτάσει στη ζωή σου;

«Θα ήμουνα αχάριστος αν έλεγα ότι η ζωή µε αδίκησε. Έχω εισπράξει τόση αγάπη από τον κόσµο, που θα ήταν αχαριστία. Αλλά βέβαια το στήριγμα είναι η οικογένεια».

Πηγή Πασχάλης Τερζής, ένας δυνατός μόνος μπαμπάς: Χήρεψε νέος με ένα μικρό παιδί και ξαναπαντρεύτηκε

Πρόσφατα ανακαλύψαμε πως ο αγαπημένος μας τραγουδιστής Πασχάλης Τερζής, εκτός από τη Γιάννα Τερζή, έχει ένα ακόμα παιδί, τον γιο του που απέκτησε από τον πρώτο του γάμο. Ο γάμος εκείνος έληξε άδοξα καθώς η σύζυγός του πέθανε και ο ίδιος, σε συνέντευξη που παραχώρησε το 2016 στη Real, μίλησε για την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής του.

– Πότε έκανες οικογένεια;

«Μόλις απολύθηκα από τον Στρατό. Η πρώτη µου γυναίκα δεν υπάρχει. Νόμιζα τότε πως ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Παρ’ όλο που είχα μαζί της έναν γιο, τον Γιώργο µου.

Δεν σ’ το κρύβω, είχα την έντονη επιθυμία να τελειώσω. Αλλά µε φώναξε ένας παππούς και µου είπε: «Τι είναι αυτά που λες, ρε; Αυτό γιατί το έφερες στον κόσμο;». Και µου έδειξε τον μικρό.

Η ζωή συνεχίστηκε και ευτύχησα πράγματι να αποκτήσω μία εξαιρετική οικογένεια. Η ζωή συνεχίζεται κι εγώ με τη γυναίκα µου και τα παιδιά µου είµαστε ευτυχισµένοι. Αλλά δεν θέλω να µιλάω για εκείνα…» εξομολογήθηκε ενώ η κόρη του Γιάννα του λέει: «Πρέπει να μιλάς, ρε πατέρα, για εκείνα. Δεν ήταν μόνο η γυναίκα σου, ήταν η μάνα του παιδιού σου».

– Έφτασες σε µία ηλικία που έχεις χορτάσει τα πάντα. Τι δεν έχεις χορτάσει στη ζωή σου;

«Θα ήμουνα αχάριστος αν έλεγα ότι η ζωή µε αδίκησε. Έχω εισπράξει τόση αγάπη από τον κόσµο, που θα ήταν αχαριστία. Αλλά βέβαια το στήριγμα είναι η οικογένεια».

Πηγή Πασχάλης Τερζής, ένας δυνατός μόνος μπαμπάς: Χήρεψε νέος με ένα μικρό παιδί και ξαναπαντρεύτηκε

Μια υπέροχη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία – Ένα Δέντρο, Μία Φορά
Το δέντρο

Σ’ ένα άχαρο πεζοδρόμιο μιας πολύβουης πολιτείας ήταν κάποτε ένα άσχημο παραμελημένο δέντρο. Κανείς δεν το πρόσεχε. Κανείς δεν το φρόντιζε. Κανείς δεν του έδινε την παραμικρή σημασία. Τα φύλλα του είχαν μαραζώσει, είχαν πέσει από καιρό κι είχε απομείνει γυμνό, σκονισμένο και καχεκτικό.

Ποτέ δεν είχε γνωρίσει του δάσους τη δροσιά. Δεν είχαν κελαηδήσει ποτέ στα φύλλα του πουλιά, με δυσκολία να το άγγιζε πού και πού κάποια πονετική ηλιαχτίδα που γλιστρούσε στα κρυφά ανάμεσα στις μουντές και άχαρες πολυκατοικίες που το περιστοίχιζαν.

Οι περαστικοί διάβαιναν δίπλα του με αδιαφορία, βλοσυροί και βιαστικοί, χωρίς να του δίνουν καθόλου σημασία, μερικοί μάλιστα πετούσαν αποτσίγαρα, φλούδια από κάστανα και λερωμένα χαρτομάντηλα κι άλλοι φτύνανε στο χωμάτινο τετραγωνάκι γύρω από τη ρίζα του.
Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, κατάλαβε από κάτι μηχανικούς με σκούρες καμπαρντίνες και κρεμαστά μουστάκια, που έσκυβαν και μουρμούριζαν κι όλο μετρούσαν σκυθρωποί, ότι θα πλάταιναν το δρόμο πλάι του. Κι αν συνέβαινε αυτό, τι τύχη το περίμενε; Θα το πελέκιζαν, θα το ξερίζωναν; Θα το πετούσαν μήπως στα σκουπίδια;

Εκείνο το χριστουγεννιάτικο δειλινό το δέντρο αισθανόταν πιο παραμελημένο, πιο παραπονεμένο από ποτέ. Στα ολόφωτα παράθυρα γύρω του διέκρινε ανάμεσα από τις κουρτίνες χριστουγεννιάτικα έλατα, που χαρωπά παιδιά τα στόλιζαν με κόκκινα κεριά, καμπανούλες, αγγελούδια, ασημένια πέταλα και γιορτινές γιρλάντες και ζήλευε. Ζήλευε πολύ. Πόσο θα ήθελε να είναι έτσι κι αυτό. Χριστουγεννιάτικο έλατο στη θαλπωρή ενός σπιτιού. Να το φροντίζουν, να το στολίζουν, να το καμαρώνουν…

Το παιδί

Ήταν κι ένα παιδί. Τις μέρες έκανε δουλειές του ποδαριού. Τα βράδια κοιμόταν στο πάτωμα ενός κρύου πλυσταριού στην αυλή ενός εγκαταλελειμμένου κτιρίου με ετοιμόρροπα μπαλκόνια. Κανείς δεν το πρόσεχε. Κανείς δεν το φρόντιζε. Κανείς δεν του έδινε την παραμικρή σημασία. Τα μάγουλά του είχαν χλωμιάσει, τα χέρια του είχαν ροζιάσει, τα μάτια του είχαν γεμίσει θλίψη. Ποτέ δεν είχε γνωρίσει τη ζεστασιά μιας αγκαλιάς, τη θαλπωρή ενός αληθινού σπιτιού.

Εκείνο το κρύο χριστουγεννιάτικο βράδυ το αγόρι αισθανόταν πιο παραμελημένο, πιο παραπονεμένο από ποτέ, γιατί είχε μάθει ότι μετά τις γιορτές θα κατεδάφιζαν το μιζεροκτίριο με το πλυσταριό και δεν θα ‘χε πού να μείνει.

Τυλιγμένο στο τριμμένο του παλτό, κοιτούσε απ’ τα φωτισμένα παράθυρα τα λαμπερά σαλόνια με τα γκι και τα μπαλόνια, τις φρουτιέρες με τα ρόδια και τα χρυσωμένα κουκουνάρια, έβλεπε γελαστά αγόρια και κορίτσια να κρεμούν στα χριστουγεννιάτικα δέντρα πλουμίδια αστραφτερά και ζήλευε. Ζήλευε πολύ, πόσο θα ‘θελε να στόλιζε κι αυτό ένα έλατο σε κάποιου τζακιού το αντιφέγγισμα, με τα δώρα υποσχέσεις μαγικές ολόγυρά του…

Πώς το ‘φερε η τύχη έτσι κι εκείνο το χριστουγεννιάτικο βράδυ και συναντήθηκαν κάποια στιγμή το δέντρο εκείνο κι εκείνο το παιδί.

H συνάντηση

Εκείνο το δειλινό το παιδί γυρνούσε άσκοπα στους δρόμους της πολύβουης πολιτείας. Κάθε τόσο σταματούσε σε κάποια βιτρίνα. Κόλλαγε τη μύτη του στο τζάμι και κοιτούσε με μάτια εκστατικά όλα εκείνα τα λαχταριστά, σε μια βιτρίνα λόφοι από μελομακάρονα, κουραμπιέδες και πολύχρωμα τρενάκια φορτωμένα με σοκολατάκια, σε μια άλλη ζαχαρένιοι Αγιο-Βασίληδες με μύτες από κερασάκια και μια παραμυθένια πριγκίπισσα από πορσελάνη να κοιτάζει από το αψιδωτό παράθυρο ενός φιλντισένιου κάστρου και λίγο παρακάτω, σε μια άλλη βιτρίνα, μια ονειρεμένη τρόικα με έναν πρόσχαρο αμαξά, μολυβένια στρατιωτάκια με κόκκινες στολές καβάλα σε άλογα πιτσιλωτά να καλπάζουν στοιχισμένα στη σειρά και στο βάθος ένα οπάλινο παλάτι σε μια χιονισμένη στέπα.

Έτσι όπως περπατούσε με τα μάτια στραμμένα στις καταστόλιστες βιτρίνες, έπεσε άθελά του πάνω σ’ έναν περαστικό με καμηλό παλτό και γκρενά κασκόλ που γύριζε στο σπίτι του φορτωμένος με σακούλες και πακέτα που φύγανε από τα χέρια του, σκόρπισαν στο δρόμο εδώ και κεί. Το παιδί έχασε την ισορροπία του, γλίστρησε, το κεφάλι του χτύπησε με φόρα στο πεζοδρόμιο, ένιωσε μια σκοτοδίνη. Ο περαστικός του ‘βαλε οργισμένος τις φωνές, το κατσάδιασε για τα καλά.

Το αλητάκι σηκώθηκε, το ‘βαλε στα πόδια, κατηφόρισε παραπατώντας ένα σοκάκι με μια υπαίθρια αγορά, έστριψε ένα δυο στενά και βρέθηκε στο δρόμο με το παραμελημένο δέντρο. Σταμάτησε λαχανιασμένο να πάρει ανάσα, από τα φωτισμένα παράθυρα, τα χνωτισμένα, αχνοφαίνονταν τα γιορτινά σαλόνια με τα έλατα τα στολισμένα.

– Όμορφα δεν είναι; Ακούει τότε μια φωνή.
Ήταν το δέντρο του δρόμου.

– Πολύ. Αποκρίθηκε το παιδί, χωρίς να παραξενευτεί καθόλου που ένα δέντρο μιλούσε, του άρεσε να του μιλάει κάποιος χωρίς να το σπρώχνει, χωρίς να το κατσαδιάζει, χωρίς να το αποπαίρνει.

– Στόλισέ με! – ψιθύρισε το δέντρο – Στόλισέ με και εμένα έτσι!

– Μακάρι να μπορούσα! Πικρογέλασε το παιδί.

– Προσπάθησε, σε παρακαλώ. Ίσως αυτά, ξέρεις, να ‘ναι τα στερνά μου Χριστούγεννα, να μην δω άλλα.

– Γιατί το λες αυτό;

– Άκουσα ότι θα πλατύνουν το δρόμο, πελέκι ή ξεριζωμός με περιμένει, ένα από τα δύο… Δεν είμαι σίγουρο ακόμα.

Το παιδί σκέφτηκε ότι θα κατεδάφιζαν το ετοιμόρροπο κτίριο με το ξεχαρβαλωμένο πλυσταριό, το καταφύγιό του. Σε λίγο δεν θα ‘χε ούτε ‘κείνο πού να μείνει. Σε κάποιο χαρτόκουτο ίσως;

– Στόλισε με! Παρακάλεσε άλλη μια φορά το δέντρο. Το παιδί κοίταξε ολόγυρά του.

– Με τι; Απόρησε.

– Ό,τι να ‘ναι… κάτι θα βρεις εσύ!! Δεν μπορεί.

– Καλά… Αφού το θέλεις τόσο πολύ, κάτι θα βρω να σε στολίσω…

Συμφώνησε το παιδί κι άρχισε να ψάχνει.

Τα στολίδια

Εκείνη τη στιγμή, λες και κάτι ψυχανεμίστηκε ο ουρανός,έπιασε να χιονίζει, το χιόνι έπεφτε πυκνό… Χάδι απαλό σκέπαζε ανάλαφρα με πάλλευκες νιφάδες στα ολόγυμνα κλωνιά του παραμελημένου δέντρου. Πήρε τότε το μάτι του παιδιού κάτι να αστράφτει λίγο παραπέρα. Μια παρέα πλουσιόπαιδα, που είχαν περάσει από το δρόμο λίγο νωρίτερα, είχαν πετάξει χρωματιστά χρυσόχαρτα από τις καραμέλες που έτρωγαν με λαιμαργία τη μια μετά την άλλη. Το αγόρι μάζεψε ένα ένα τα πεταμένα χρυσόχαρτα, τα μάλαξε με τα δάχτυλά του και έπλασε αστραφτερές πράσινες μπλε και βυσσινόχρωμες μπαλίτσες, μετά ξήλωσε τα κουμπιά του φθαρμένου παλτού και με τις κλωστές κρέμασε τις φανταχτερές μπαλίτσες στα χιονοσκέπαστα κλωνιά του δέντρου.

– Ευχαριστώ! Είπε το δέντρο, ανατριχιάζοντας απ’ τη χαρά του.

– Με τι άλλο άραγε να το στολίσω; Μονολόγησε το παιδί.

Λες κι είχε ακούσει τα λόγια του, μια νοικοκυρά τρεις δρόμους παρακάτω άδειασε με φόρα απ’ το παράθυρο μιας κουζίνας μια λεκάνη με σαπουνάδα σε μια πλακόστρωτη αυλή. Ο άνεμος πήρε ένα πανάλαφρο σύννεφο από σαπουνόφουσκες και τις ταξίδεψε παιχνιδίζοντας μαζί τους, το αγόρι τις είδε να πλησιάζουν στραφταλίζοντας στο φεγγαρόφωτο, τις κοίταξε με τέτοια λαχτάρα που εκείνες, λες και κατάλαβαν την επιθυμία του, άφησαν τον άνεμο να τις φέρει ένα – δυο γύρους και να τις κρεμάσει στα κλωνιά του δέντρου.

– Όσο πάω κι ομορφαίνω! Καμάρωσε το δέντρο.

– Σίγουρα ομορφαίνεις! Συμφώνησε το αγόρι σφίγγοντας γύρω του το παλτό γιατί έκανε πολύ, πάρα πολύ κρύο…

– Κοίτα! Έρχονται!

Ένα φωτεινό σύννεφο πλησίαζε τρεμοπαίζοντας στο σκοτάδι.

– Ελάτε! Τις κάλεσε με το βλέμμα το παιδί.

Και οι πυγολαμπίδες, λάμψεις αλλόκοσμες, τρεμοσβήνοντας ονειρικά, κάθισαν νεραϊδένιες γιρλάντες στα κλωνιά του δέντρου.

Το κρύο γινόταν όσο πήγαινε πιο τσουχτερό. Το χιόνι έπεφτε ολοένα πιο πυκνό. Το αγόρι σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό και τότε το είδε! Είδε το πεφταστέρι κι εκείνο, λες και συνάντησε το βλέμμα του, διέγραψε στο σκοτάδι μια φαντασμαγορική χρυσαφένια τροχιά και ακούμπησε απαλά στην κορφή του δέντρου.

Και ήταν τώρα πράγματι όμορφο το δέντρο λουσμένο στο φεγγαρόφωτο με τα χρυσαφένια μπαλάκια να στραφταλίζουν, τις σαπουνόφουσκες να σιγοτρέμουν, τις πυγολαμπίδες να αναβοσβήνουν κέντημα δαντελένιο στα χιονισμένα του κλωνιά και το πεφταστέρι ν’ ανασαίνει χρυσαφένιο φως στην κορφή του.

– M’ έκανες τόσο, μα τόσο όμορφο – είπε το δέντρο στο παιδί – Σ’ ευχαριστώ πολύ. Σ’ ευχαριστώ αληθινά… Πόσο θα ‘θελα να μπορούσα να σου χάριζα κι εγώ ένα δώρο…

– Μπορείς! Αποκρίθηκε το παιδί χουχουλίζοντας τα χέρια – Άσε με, σε παρακαλώ, να καθίσω στη ρίζα σου για λίγο. Νιώθω τόσο, μα τόσο κουρασμένο, πονάω… και δεν έχω πού να πάω…

– Αμέ! Έλα, κάθισε. Κάθισε στη ρίζα μου όσο θέλεις. Είπε το δέντρο.

– Και να δεις… Θα κάνω εγώ μια ευχή για σένα.

Το παιδί σήκωσε το γιακά, τυλίχτηκε στο παλιό του πανωφόρι, κάθισε στο χιονοσκέπαστο πεζοδρόμιο, αγκάλιασε το κορμί του δέντρου και σφίχτηκε όσο μπορούσε πιο κοντά του.

Το ταξίδι

Το χιόνι έπεφτε γύρω του. Πάνω του πυκνό. Όλο του το σώμα έτρεμε, τα χέρια του είχαν μουδιάσει, τα δόντια του χτυπούσαν. Έκλεισε τα μάτια για να τα προστατέψει από τις ριπές του χιονιού, όταν ξαφνικά – τι παράξενο – άκουσε εκείνον τον ήχο… Τον ήχο τον χαρμόσυνο! Κουδουνάκια τρόικας! Ένα μαστίγιο ακούστηκε να κροταλίζει, άλογα να καλπάζουν ρυθμικά.

Άνοιξε τα μάτια. Απίστευτο! Στα μελανιασμένα χείλη του άνθισε ένα χαμόγελο. Από βάθος του δρόμου, θαμπά στην αρχή, αλλά όλο και πιο ξεκάθαρα, την είδε. Είδε την παραμυθένια τρόικα με τα ασημένια κουδουνάκια να πλησιάζει φορτωμένη δώρα διαλεχτά. Την οδηγούσε ένας ροδομάγουλος αμαξάς με γούνινο σκούφο, κόκκινη μύτη και πυκνή κυματιστή γενειάδα. Πίσω από την τρόικα κάλπαζαν στρατιώτες με πορφυρές στολές, καβάλα σε περήφανα άλογα στολισμένα με χρυσαφένιες φούντες…

Παραξενεύτηκε το παιδί. Πώς βρέθηκε εδώ αυτή η τρόικα φορτωμένη τόσα δώρα; Και οι καβαλάρηδες; Κάπου τους ήξερε. Κάπου τους είχε ξαναδεί!

H τρόικα σταμάτησε μπροστά του, τα άλογα χρεμέτισαν, ο αμαξάς χαμογέλασε, από το παράθυρο της άμαξας πρόβαλε το πρόσωπο της πριγκιποπούλας.

– Τι όμορφο δέντρο! – Χαμογέλασε – Ποιος να το στόλισε άραγε;

– Εγώ! Αποκρίθηκε το παιδί.

– Αλήθεια;

– Ναι.

– Έλα μαζί μου τότε. Έλα να στολίσεις έτσι όμορφα και το έλατο του βασιλιά, να ζήσεις στο παλάτι μας παντοτινά.

– Δεν πάω πουθενά χωρίς το δέντρο μου! Απάντησε το αγόρι.

H πριγκιποπούλα έδωσε τότε εντολή και οι στρατιώτες του βασιλιά έσκαψαν βαθιά, πήρανε το δέντρο μαζί με τις ρίζες του και το φύτεψαν σε μια πορσελάνινη γλάστρα, μετά το φόρτωσαν στην τρόικα.
Γελώντας πρόσχαρα, ο αμαξάς άπλωσε το χέρι του, βοήθησε το παιδί να ανέβει στην άμαξα να κάτσει πλάι του, τα άλογα στράφηκαν, τον κοίταξαν με τα μεγάλα τους μάτια και ρουθούνισαν ανυπόμονα.

Όλα τα κτίρια, όλα τα φανάρια, όλες οι βιτρίνες, τα πάντα, είχαν τώρα εξαφανιστεί. Μπροστά τους ανοιγόταν μια απέραντη στέπα κι εκεί στο βάθος μέσα από τα διάφανα πέπλα του χιονιού αχνοφαίνονταν μαγευτικοί οι μεγαλόπρεποι τρούλοι κι οι αψιδωτές πύλες του οπάλινου παλατιού!

Ο ροδομάγουλος αμαξάς τράβηξε τα γκέμια. Κροτάλισε το μαστίγιο, τα άλογα χύθηκαν χλιμιντρίζοντας μπροστά, καλπάζοντας όλο και πιο γοργά… λες κι είχανε φτερά… Σε λίγο η τρόικα κι η ακολουθία της είχαν χαθεί στο βάθος της χιονισμένης στέπας.

Το χιόνι που συνέχισε ολοένα πιο πυκνό το σιωπηλό χορό του έσβησε σχεδόν αμέσως τα ίχνη από τις ρόδες και τα πέταλα των αλόγων..

Λένε οι παλιοί…

Λένε οι παλιοί ότι το πεζοδρόμιο εκείνο ήταν κάποτε κάπως πιο φαρδύ, ότι φύτρωνε κάποτε κάποιο δέντρο εκεί.

Διηγούνται επίσης οι παλιοί ότι ένα χριστουγεννιάτικο πρωί βρήκαν στη ρίζα του δέντρου ξεπαγιασμένο ένα παιδί σκεπασμένο από το χιόνι, τυλιγμένο σ’ ένα τριμμένο παλτό χωρίς κουμπιά, με ένα γαλήνιο χαμόγελο, ένα χαμόγελο ευτυχίας ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του.

Λένε ακόμα ότι από τότε κάθε παραμονή Χριστουγέννων, γύρω στα μεσάνυχτα, κάτι παράξενο συμβαίνει, κάτι που κανείς δεν μπορεί να το εξηγήσει. Ένα σμάρι πυγολαμπίδες τριγυρνούν επίμονα τρεμοσβήνοντας σε εκείνο το σημείο, λες και κάτι αναζητούν, λες και γυρεύουνε να θυμηθούνε κάτι, ότι ένας άνεμος αναπάντεχος φέρνει, ποιος ξέρει από πού, ανάλαφρες σαπουνόφουσκες και χρυσόχαρτα αστραφτερά, ενώ την ίδια στιγμή ένα υπέροχο πεφταστέρι διαγράφει στον ουρανό μια φαντασμαγορική τροχιά και πέφτει στο σημείο ακριβώς εκείνο.
Έτσι λένε…
Ποιος ξέρει;

[πηγή: Ευγένιος Τριβιζάς, «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία-Ένα δέντρο μια φορά», εφ. Τα Νέα, 24 Δεκεμβρίου 2003

Πηγή Το πιο συγκινητικό, ελληνικό χριστουγεννιάτικο παραμύθι το έχει γράψει ο Ευγένιος Τριβιζάς