23 May, 2019
Home / Lifestyle (Page 188)

Η Ζωή Κωσταρίδη, που στο στήθος της χτυπούσε η καρδιά 17χρονου δότη, είχε αφιερώσει τη ζωή της στη δωρεά οργάνων.
Η Ζωή Κωσταρίδη ήταν μια από τις πιο σπάνιες περιπτώσεις στα παγκόσμια ιατρικά χρονικά: Υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση καρδιάς το 2004, αλλά κατάφερε το 2011 να γεννήσει ένα υγιέστατο αγοράκι! Επρόκειτο για το πρώτο περιστατικό, στο οποίο όλη η διαδικασία (μεταμόσχευση καρδιάς, κύηση και τοκετός) έγινε στην Ελλάδα.
Η Ζωή Κωσταρίδη ζούσε χάρη στην καρδιά ενός 17χρονου δότη, που έχασε τη ζωή του σε τροχαίο. Για να δείξει την ευγνωμοσύνη της η Ζωή Κωσταρίδη, όχι μόνον βάπτισε το παιδί της με το όνομα του δότη της, αλλά αφιέρωσε τη ζωή της στη διάδοση της δωρεάς οργάνων.
Την είδηση του θανάτου της μετέφερε μέσω του προσωπικού του προφίλ στο Facebook ο καλός της φίλος, Πέτρος Κακολύρης, ο οποίος έγραψε μεταξύ άλλων:
«Η Ζωή Κωσταρίδη, ο υπέροχος αυτός άνθρωπος δεν είναι πια μαζί μας. Το μεγάλο δώρο που της δόθηκε από την κοινωνία και την επιστήμη και η ίδια το κατέκτησε επάξια, της το αφαίρεσε η ασθένεια της εποχής. Δεν υπάρχουν δίκαιοι θάνατοι, όμως αυτό της Ζωής είναι πέρα για πέρα άδικος.
Η Ζωή ήταν ένα υπόδειγμα, ήθους, καλλιέργειας, προσφοράς και δύναμης. Μετά τη μεταμόσχευση, έφερε στη ζωή το πολύτιμο αγόρι της τον Αργύρη (το όνομα του δότη), η πρώτη Ελληνίδα που το τόλμησε… Η Ζωή είχε όλα τα «προσόντα» να είναι ένα νούμερο της τηλεόρασης. Το αντιμετώπισε πάντα με τη δέουσα διακριτικότητα και σεβασμό στο μεγάλο δώρο που έχουμε δεχτεί (εμείς οι μεταμοσχευμένοι).
Της οφείλουμε πολλά για τα μαθήματα ζωής που μας παρέδωσε. Θα τη θυμόμαστε πάντα για τη δύναμη και την καλλιέργεια της ψυχής της. Ζωή μας δεν ξέρω αν έχει νόημα αλλά σ’ ευχαριστούμε για όλα και σ’ αγαπάμε πολύ. Για άντρα της Ηλία και τον μονάκριβο Αργύρη δεν υπάρχουν λόγια. Να είναι περήφανοι όμως που γνώρισαν και είχαν δίπλα τους αυτή την υπέροχη γυναίκα».
Διαβάστε την συγκινητική ανάρτηση για την Ζωή Κωσταρίδη: 

Πηγή Θλίψη: «Έφυγε» η Ζωή Κωσταρίδη, η πρώτη γυναίκα που γέννησε μετά από μεταμόσχευση καρδιάς

Έφτιαξα τη μύτη μου στα 17, όταν τελείωσα το σχολείο. Δεν έχω κάνει κάτι άλλο πάνω μου.

Στην εκπομπή “Καλύτερα δε γίνεται” και τη Φωτεινή Πετρογιάννη έδωσε συνέντευξη η Ζόζεφιν, η οποία αποκάλυψε και ποια είναι τα χειρότερα σχόλια που της έχουν κάνει στα social media.

«Το όνομα μου είναι Τζόζεφιν, αλλά στην Ελλάδα ο καθένας το λέει όπως μπορεί. Είμαι ακομπλεξάριστη, σε πολύ καλή φάση, είμαι 28 χρονών. Αν με φτάσει κάποιος στο σημείο να ζηλέψω, φεύγω από τη σχέση. Έχω ψάξει κινητό. Όποτε και να ψάξεις, κάτι θα βρεις. Έχω ψάξει κινητό συντρόφου μου, έχω βρει συνομιλίες του με άλλη κι όμως έμεινα στη σχέση. Καμία δεν χωρίζει.

Δεν κάνω σχέση με συνάδελφό μου. Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι του χώρου μου. Κάνω άλλο Lifestyle από αυτό του τραγουδιστή. Οι καλλιτέχνες είναι εγωκεντρικοί. Δεν θα μπορούσα να κάνω σχέση με καλλιτέχνη γιατί θα μιλούσαμε και οι δύο για τον εαυτό μας. Το χειρότερο σχόλιο στα social media ήταν ότι είμαι χοντρή και άσχημη και η μύτη μου είναι σαν του Μάικλ Τζάκσον. Μου στέλνουν γυμνές φωτογραφίες και τις σβήνω. Έφτιαξα τη μύτη μου στα 17, όταν τελείωσα το σχολείο. Δεν έχω κάνει κάτι άλλο πάνω μου», είπε μεταξύ άλλων η Ζόζεφιν.

Πηγή Μου έχουν πει ότι είμαι χοντρή και άσχημη! Και ότι η μύτη μου είναι σαν του Μάικλ Τζάκσον

Την γνωρίσαμε μέσα από τον πρωταγωνιστικό ρόλο της στην σειρά του Mega «Εραστής δυτικών προαστίων» και τη μάθαμε καλύτερα μέσα από τους ρόλους της στο θέατρο. Ο λόγος για την Μαριλίτα Λαμπροπούλου, η οποία μετά το τέλος της γνωστής σειράς αποφάσισε να μείνει για λίγο εκτός και να αφοσιωθεί στην προσωπική ζωή της. Η ηθοποιός είναι εδώ και χρόνια παντρεμένη με τον σκηνοθέτη, Γιάννη Νταλιάνη και μαζί έχουν αποκτήσει δύο κόρες.

Η Μαριλίτα πέρυσι έκανε μια δυναμική επιστροφή στην τηλεόραση, καθώς αποδέχτηκε την πρόταση του Αnt1, και έτσι συμμετείχε στην τηλεοπτική σειρά «Συμμαθητές». Αυτή τη σεζόν πρωταγωνιστεί στην θεατρική παράσταση «Οι Άτρωτοι» στο Αγγέλων Βήμα. Η ηθοποιός έχει μεγάλη αδυναμία στο θέατρο και συνεπώς δύσκολα λέει όχι στις προτάσεις που τις γίνονται. Βέβαια, όσες υποχρεώσεις και να έχει, η οικογένειά της θα είναι πάντα η απόλυτη προτεραιότητά της και αυτός είναι και ο λόγος που κάνει σπάνια δημόσιες εμφανίσεις.

Το βράδυ της Πέμπτης, η ηθοποιός έδωσε το «παρών» στην επίσημη πρεμιέρα της παράστασης «Φυλές» στο θέατρο Σταθμός, προκειμένου να παρακολουθήσει την παράσταση και φυσικά να στηρίξει τους αγαπημένους της φίλους. Ο φωτογραφικός φακός του TLIFE βρέθηκε στην πρεμιέρα και απαθανάτισε την κομψή εμφάνιση της ηθοποιού.

Δες τις φωτογραφίες:

Πηγή Σπάνια εμφάνιση για την Μαριλίτα Λαμπροπούλου μετά από καιρό!

«Χάλια εμφάνιση», «πώς είσαι έτσι» και άλλα παρόμοια σχόλια δέχτηκε μετά την εμφάνισή της στο «Στην υγειά μας».

Η Μαίρη Συνατσάκη εμφανίστηκε το βράδυ της Παρασκευής στην εκπομπή «Στην υγειά μας ρε παιδιά», όπου φιλοξενούσε το συγκρότημα «Μέλισσες» για να γιορτάσουν μαζί τα 10 χρόνια επιτυχιών τους.

Με αφορμή και τα προγενέστερα βίντεο της όπου η Μαίρη Συνατσάκη είχε μιλήσει σχετικά με τη δερματική πάθηση που αντιμετωπίζει, ξέσπασε αναφορικά με τα σχόλια που δέχτηκε σχετικά με την εμφάνιση της.

Ενσωματωμένο βίντεο


Όσα είπε η Μαίρη Συνατσάκη για την ροδόχρους ακμή που αντιμετωπίζει

https://platform.twitter.com/widgets.js

«Χάλια εμφάνιση», «πώς είσαι έτσι» ήταν μερικά από τα σχόλια που δέχτηκε.

Και αποφάσισε να απαντήσει με μια φωτογραφία της χωρίς μακιγιάζ στο instagram γράφοντας:

«Αυτό είναι το δέρμα μου σήμερα. Χωρίς κανένα φίλτρο ή οποιοδήποτε μακιγιάζ. Αυτήν την περίοδο κάθε μέρα είναι κι αλλιώς. Ανάλογα με τον καιρό, το τι έχω φάει, την ημέρα του κύκλου μου, το στρες μου. Έχω ροδοχρου ακμή και την ημέρα της εγγραφής της εκπομπής «Στην Υγειά Μας» ήταν μια κακή μέρα για το πρόσωπο μου. Όταν βάφομαι φαίνεται ακόμη χειρότερα η υφή του, γι αυτό βγαίνω σε βίντεο και φωτογραφίες στο 80% των περιπτώσεων άβαφη.

Για εκείνα τα χθεσινοβραδινά σχόλια που είδα και είχαν να κάνουν με το πως φαινόταν το δέρμα μου στην τηλεόραση, να σας πω πως δε ντρέπομαι. Προσπαθώ να το βελτιώσω γιατί κάποιες φορές τσούζει κάπως, ή νιώθω σαν να φουντώνουν τα μάγουλά μου αλλά δε νιώθω λιγότερο ή περισσότερο όμορφη εξαιτίας του. Έχω την τύχη να αισθάνομαι έτσι γιατί είμαι σήμερα σε μια καλή φάση με εμένα, νιώθω ασφαλής, οι άνθρωποί μου με κάνουν να νιώθω καλά με τα όλα μου, όμως!

Την επόμενη φορά που έχετε να κάνετε ένα σχόλιο αντίστοιχο του «πως είσαι έτσι» «αυτό είναι σιχαμένο» ή «πω πω πάχυνες/αδυνάτισες» ή κάτι αντίστοιχο, ένα σχόλιο που δεν θα βοηθήσει πουθενά τον άλλον άνθρωπο και δεν θα τον εξελίξει σε οποιοδήποτε επίπεδο, θα σας προτείνω κάτι δύσκολο αλλά είμαι σίγουρη ότι με λίγη εξάσκηση θα τα καταφέρετε! Μην πείτε τίποτα. Ξέρω ακούγεται τρελό σχεδόν, αλλά μην πείτε τίποτα!

Γιατί μπορεί κάποιος να πληγωθεί, να ντραπεί, να κλειστεί σπίτι του, να νιώσει λιγότερος εξαιτίας σας. Και για εσάς που το δέρμα σας δεν είναι instagramικά τέλειο, έχει ακμή, ραγάδες, κυτταρίτιδα, λεύκη, εκζέματα, ξέρετε κάτι; Είναι φυσιολογικό! Το παράλογο αυτήν την εποχή κρύβεται στην θεοποίηση του photoshop και του αλαβάστρινου, μα είναι τόσος ο βομβαρδισμός που κάπου έχουμε μπερδευτεί. Εγώ λέω να ξεμπερδεύουμε σιγά σιγά με αυτά. Εσύ τι λες;».

Πηγή Μαίρη Συνατσάκη: Η πάθηση στο δέρμα της και η απάντηση στα άσχημα σχόλια

Σε ρινγκ μετατράπηκε ο αγωνιστικός χώρος του ριάλιτι επιβίωσης, αφού μια χειρονομία ήταν αρκετή για να ανάψει «φωτιές», ενώ η ένταση ανεβαίνει «στο κόκκινο» ανάμεσα στις δύο ομάδες.

Μεγάλη ένταση προκλήθηκε στον αγωνιστικό χώρο του Survivor, όταν Έλληνες και Τούρκοι ήρθαν στα χέρια μετά από παρεξήγηση που δημιουργήθηκε ανάμεσα στον Βασίλη Σίμου και τον Hikmet Tugsuz.

Η καυγάς ξεκίνησε όταν ο Σπύρος Γουρδούπης απέσπασε μια νίκη για την ελληνική ομάδα και ο Βασίλης Σίμος εισέβαλε στον αγωνιστικό χώρο για να πανηγυρίσει.

Μπαίνοντας ενθουσιασμένος στον αγωνιστικό χώρο όμως, ο Βασίλης έσπρωξε τον Hikmet, ο οποίος και… έγινε Τούρκος ζητώντας εξηγήσεις από τον Έλληνα αντίπαλό του, σπρώχνοντάς τον κι αυτός από την πλευρά του.

Από το σημείο αυτό και μετά, η κατάσταση ξέφυγε για λίγη ώρα και χρειάστηκε η παρέμβαση των ψυχραιμότερων προκειμένου να μην μετατραπεί ο χώρος σε ρινγκ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η παραγωγή διέκοψε τον αγώνα, προκειμένου οι υπεύθυνοι να δουν τα βίντεο, όπως είπε ο Acun Ilicali.

Ο καυγάς έληξε με τους δύο παίχτες να δίνουν τα χέρια, αφού έδωσαν πρώτα εξηγήσεις στους παρουσιαστές των δύο χωρών.


Acun: Αυτό ήταν λίγο απειλητικό

Όταν ζητήθηκε στους δυο παίχτες να δώσουν εξηγήσεις, ο Τούρκος έριξε περισσότερο λάδι στη φωτιά, λέγοντας ότι «είμαστε παθιασμένος λαός και μια σπίθα αρκεί για να πάρουμε φωτιά», συμπληρώνοντας ότι «Άμα είναι να παίζουμε άτιμα, μπορούμε να το κάνουμε κι εμείς. Ξέρουμε πώς μπορούμε να παίξουμε πιο σκληρά. Τους συμβουλεύω να παίζουν το παιχνίδι με σεβασμό, γιατί αν χάνουμε το σεβασμό θα είναι χειρότερα γι’ αυτούς».

Η τοποθέτησή του ενόχλησε τον Τούρκο παραγωγό και παρουσιαστή Acun Ilicali που έσπευσε να παρέμβει: «Στον συγκεκριμένο αγώνα δεν πρέπει να έχουμε έντονες σωματικές συγκρούσεις. Είσαι ελεύθερος να πεις ότι θέλεις, αλλά αυτό ήταν λίγο απειλητικό», αναγκάζοντας τον συμπατριώτη του να συμμαζευτεί…

Πηγή Χαμός στο Survivor 3: Στα χέρια πιάστηκαν Έλληνες και Τούρκοι – Έξαλλος ο Acun με τις "απειλές"

Αν η ελπίδα πεθαίνει τελευταία είναι γιατί πρώτα έχει εξοντώσει εσένα. Κοιτάει γύρω, συνειδητοποιεί ότι δεν έχει μείνει κανείς κι επειδή η μοναχική ύπαρξη της της είναι δυσβάσταχτη, αυτοκτονεί. Πριν, όμως, έχει δώσει τα κλειδιά της στην επόμενη που θα έρθει και θα κατοικήσει στη δική σου ύπαρξη.

Η λογική βάζει στοιχήματα πότε εναντίον σου και πότε υπέρ σου, ανάλογα το κατά πού γέρνουν οι πιθανότητες να το παραδεχθείς. Αν όχι φωναχτά ή σε κάποιον άλλον, τότε έστω κρυφά, ψιθυριστά στον εαυτό σου, κάτω απ’ τα σκεπάσματα να μη σας βλέπει κανείς. Να παραδεχθείς ότι κάθε φορά που λες «άλλη μια φορά τελευταία» είναι στην ουσία ένα «λίγο ακόμα» που γίνεται «πολύ ακόμα» και πολλές φορές, πριν καν αρχίσεις να τις μετράς.

Όλες αυτές τις φορές που είπατε να βρεθείτε να μιλήσετε για τα περασμένα. Να βρεθείτε να ξεκαθαρίσετε όσα συνέβησαν. Να βγείτε να τα πείτε ή να περάσει απ’ το σπίτι για μερικές εξηγήσεις ακόμα. Σε όλα «ναι». Όλες συνέβησαν κι η λογική τα παράτησε γιατί την άφησες ταπί και καθόλου ψύχραιμη κάθε φορά που στοιχημάτισε υπέρ σου. Γιατί έπαψες να την ακούς και τα ψέματα που πήραν τη θέση της δε ζουν ποτέ αρκετά ώστε να γεράσουν. Γίνονται μια ωραιότατη πικρή αλήθεια, που η ανθεκτικότητά της θα επιβιώσει ως και πυρηνικό πόλεμο.

Το ξέρω. Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί. Κανείς δεν είναι εντελώς αυτούσιος, αυτόνομος κι αυτάρκης μόνος του. Και κανείς δε θέλει στο κάτω-κάτω. Κανείς δεν προγραμματίστηκε απ’ την ίδια του τη φύση να θέλει να είναι μόνος του. Όμως πριν σε παρασύρει πάλι η αιώνια ανάγκη για συντροφικότητα του ανθρώπινου είδους, αναλογίσου πόσες φορές χρησιμοποίησες αυτή τη γενίκευση για να νιώσεις καλύτερα. Ή για να περάσει στα ψιλά και στα «δεν έγινε τίποτα» το να βρίσκεσαι με τον πρώην στη νυν ζωή σου.

Τότε γιατί τον λες πρώην; Σε ανάγκασε κανένας να σηκωθείς ένα πρωί και να χωρίσεις; Ή μήπως το έκανες γιατί αυτό έπρεπε να γίνει κι αυτό το π΄γγαιν’ έλα σας κάθε τρεις και λίγο δείχνει ότι κανείς δεν ήταν και τόσο σίγουρος τελικά;

Σίγουρα το ξέρεις αυτό που λένε για το γυαλί που σπάει και για το ξαναζεσταμένο φαγητό. Δεν ισχύουν. Μια χαρά κολλάει το γυαλί και κανείς δεν προσέχει τη ρωγμή αν το τοποθετήσεις σωστά πάνω στο τραπέζι. Και μια χαρά τρώγεται το φαγητό ζεσταμένο δύο και τρεις φορές και κανείς δεν ξέρει ότι δεν ήταν φρέσκο. Κανείς εκτός από σένα. Εσύ ξέρεις ότι η καλή διάθεση για συζήτηση ξανά και ξανά, ενώ έχει τελειώσει, δε θα λύσει τίποτα. Γιατί δεν υπάρχει κάτι να λυθεί. Έχουν όλα γίνει, έχουν όλα ειπωθεί.

Έτσι, απ’ το να κλάψεις με τη μοναξιά σου το βράδυ μέχρι να πάψεις να κλαις τελείως και να πας παρακάτω καθυστερείς το αναπόφευκτο, μήπως κι αυτή η ξετσίπωτη η ελπίδα ντραπεί επιτέλους και σε αφήσει στην ησυχία σου. Όμως δε θα το κάνει, γιατί από σένα τρώει για να ζήσει και πάντα θα επιστρέφει όχι όπως ο δολοφόνος στον τόπο του εγκλήματος (γιατί στην τελική δεν είναι αυτή που σε σκοτώνει), αλλά όπως ο καπνός στην χαραμάδα της πόρτας. Αθόρυβα και τοξικά.

Οπότε πριν γεμίσει το δωμάτιο αναθυμιάσεις, έχεις την επιλογή να παραδεχθείς όσο πιο καθαρά και ξάστερα γίνεται ότι όλο αυτό το πισωγύρισμα είναι γιατί ακόμα δε σας έχει τελειώσει ή ακόμα λείπετε ο ένας στον άλλον και θα συμβαίνει μέχρι να το εξαντλήσετε όλο αυτό που σας έδενε από μέσα σας, μέχρι να βγει απ’ το σύστημά σας τελείως.

Ή θα παραδεχθείς εξίσου ξεκάθαρα ότι προσποιείσαι για πολύ καιρό ότι ο καπνός στο δωμάτιο είναι απ’ τη φωτιά ανάμεσά σας κι όχι από αποκαΐδια και θα το σταματήσεις. Αντιμετωπίζοντάς το βέβαια όπως και κάθε άλλη εξάρτηση. Αποφεύγοντάς την κι υπενθυμίζοντας στον εαυτό σου (όσο κόπο, ιδρώτα, αυταπάρνηση ή μοναξιά κι αν χρειαστεί) ότι για κάθε πρώην σφάλμα θυσιάζεις ένα νυν –ίσως κι αεί– σωστό.

Πέπη Νάκη – pillowfights.gr

Πηγή Γιατί δε λέμε ξεκάθαρα «θέλω να σε δω»;

Το σενάριο απλό: Ο φτωχός, πλην τίμιος, νέος ερωτεύεται μια πλούσια νέα. Εκείνη τον θέλει αλλά οι γονείς της δεν θέλουν να ακούσουν ούτε λέξη για εκείνον. Πόσες και πόσες ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου δεν είχαν ως κεντρική ιδέα τους το παραπάνω σενάριο;

Η κατάληξη είχε να κάνει με τα… κέφια του σκηνοθέτη αλλά στη συντριπτική πλειονότητα δικαιωνόταν το κοινό περί δικαίου αίσθημα, όπου η αγάπη και ο έρωτας κέρδιζαν κατά κράτος τους ταξικούς διαχωρισμούς που ορθώνονταν ανάμεσα στο ζευγάρι.

Ακούγονται ξεπερασμένα, πλέον, σήμερα όλα αυτά; Πιθανότατα ναι. Πριν από αρκετές δεκαετίες, ωστόσο, δεν ήταν απλά το σενάριο μιας ταινίας αλλά πηγή έμπνευσης για πολλούς σεναριογράφους.

Λένε πως η ζωή είναι ο καλύτερος σκηνοθέτης και αυτό το βίωσε στο πετσί του ο Νίκος Ξυλούρης. Ο «αρχάγγελος της Κρήτης» ήταν πρωταγωνιστής μιας τέτοιας ιστορίας αγάπης και είχε σαν συμπρωταγωνίστρια την αγάπη της ζωής του. Την Ουρανία Μελαμπιανάκη.

Ένας αρχάγγελος ανοίγει τα φτερά του

Στις 13 Αυγούστου του 1941 οι Γερμανοί κατακτητές, εξοργισμένοι από τα διαδοχικά σαμποτάζ των Κρητών που είχαν βγει στα βουνά, μπαίνουν στ’ Ανώγεια και τα καίνε. Οι κάτοικοι του ιστορικού χωριού αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τον τόπο τους και να μεταναστεύσουν στην κοντινή κοιλάδα του Μυλοποτάμου, μέχρι να περάσει η «μπόρα».

Ανάμεσα σε αυτούς και ένα μικρό αγοράκι που μόλις είχε συμπληρώσει τα πέντε χρόνια ζωής. Είναι ο Νίκος Ξυλούρης ο οποίος από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, γνώρισε τις δυσκολίες, τη φτώχεια και την ανέχεια.

Όταν η «μπόρα» του πολέμου πέρασε, οι Ανωγειανοί, ανάμεσα σε αυτούς και οι Ξυλούρηδες, επιστρέφουν στο κατεστραμμένο χωριό τους και προσπαθούν από τις στάχτες του να το αναγεννήσουν. Όσοι μπόρεσαν έστειλαν τα παιδιά τους σε συγγενείς στο Ηράκλειο, στο Ρέθυμνο ή στα Χανιά. Στις μεγάλες πόλεις τα πράγματα ήταν λίγο καλύτερα.

Ο μικρός Νίκος Ξυλούρης πηγαίνει στο Ηράκλειο για να μάθει γράμματα. Το σχολείο, όμως, μοιάζει με αγγαρεία και ο 10χρονος τότε Νίκος «μαγεύεται» από τον ήχο της λύρας.

Εγκαταλείπει το σχολείο μόλις στην Γ δημοτικού και αρχίζει τις σπουδές στη μουσική δίπλα στον σπουδαίο Λεωνίδα Κλάδο. Ο πατέρας του Νίκου, αρχικά είχε τις ενστάσεις του, ωστόσο, ο δάσκαλος του μικρού, Μενέλαος Δραμουντάνης, που τον είχε ακούσει να παίζει, τον έπεισε να του αγοράσει μια λύρα και να τον αφήσει να ακολουθήσει αυτό που αγαπά.

Έτσι και έγινε. Σταδιακά αρχίζει και παίζει λύρα σε γάμους, βαπτίσεις και τοπικά γλέντια. Σε ηλικία 17 χρονών πιάνει δουλειά στο νυχτερινό κέντρο «Κάστρο» και βγάζει τα πρώτα του λεφτά τα οποία, ωστόσο, αρκούν μόνο για να… επιβιώνει.

Όταν ο Ψαρονίκος ρίσκαρε τα πάντα για την αγάπη του

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ο Νίκος Ξυλούρης είχε καταφέρει να φτιάξει ένα όνομα που του επέτρεπε να παίζει σε όλο και περισσότερα γλέντια. Ένα από αυτά έγινε στο χωριό Βενεράτο του Ηρακλείου. Ήταν οι αποκριές του 1956 και ο Νίκος ήταν πλέον 20 ετών.

Κάποια στιγμή και ενώ το γλέντι έχει ανάψει ο Ξυλούρης εντοπίζει μέσα στο πλήθος μια όμορφη κοπέλα. Οι ματιές τους διασταυρώνονται και ο έρωτας είναι κεραυνοβόλος. Τα ήθη της εποχής, ωστόσο, δεν επιτρέπουν στους δυο νέους να έρθουν σε επαφή. Όλο το «παιχνίδι» γίνεται με τα μάτια. Το γλέντι τελειώνει αλλά ο Ξυλούρης δεν έχει καμία διάθεση να εγκαταλείψει τη μάχη τόσο εύκολα.

Μαθαίνει ποιο είναι το σπίτι της κοπελιάς και σχεδόν κάθε βράδυ πηγαίνει κάτω από το παράθυρό της και με τη λύρα του, της κάνει καντάδες, σκαρφίζοντας μαντινάδες αγάπης και έρωτα.

Αυτό κράτησε για σχεδόν δυο ολόκληρα χρόνια! Όταν κάποια στιγμή οι δυο τους κατάφεραν να συναντηθούν τυχαία στο δρόμο αποφάσισαν πως θέλουν να παντρευτούν. Υπήρχε, ωστόσο, ένα μεγάλο πρόβλημα. Ο Νίκος ήταν ένας φτωχός και άσημος λυράρης, ενώ η Ουρανία κόρη μιας πλούσιας οικογένειας. Εμπόδιο ανυπέρβλητο στα μάτια πολλών.

Όχι όμως και του Ξυλούρη ο οποίος στις 21 Μάη του 1958 κάνει αυτό που εκείνη την εποχή στην Κρήτη έμοιαζε με… παράδοση. Αν θέλει η νύφη και ο γαμπρός τότε ο γαμπρός «κλέβει» τη νύφη! Ο Νίκος παίρνει την όμορφη κοπέλα στ’ Ανώγεια και όλοι περιμένουν την αντίδραση της οικογένειας της Ουρανίας.

Την επόμενη ημέρα κιόλας, ο Ξυλούρης πηγαίνει στον παπά του χωριού  και του ζητάει να τους παντρέψει. Εκείνος, ωστόσο, τηρώντας τα αυστηρά ήθη της εποχής αλλά κυρίως φοβούμενος μην ξεσπάσει βεντέτα, αρνείται να τους παντρέψει και πηγαίνει τα χαρτιά του γάμου στον πατέρα της Ουρανίας.

Όχι μόνο η οικογένεια της Ουρανίας αλλά και ολόκληρο το Βενεράτο «βράζουν» από οργή. Οι δυο νέοι με την… απερισκεψία τους είχαν προσβάλει μια ολόκληρη τοπική κοινωνία. Παρ’ όλα αυτά προς γενική κατάπληξη ο πατέρας της 18χρονης Ουρανίας, υπογράφει τα χαρτιά που του πήγε ο ιερέας δίνοντας έτσι την τυπική συγκατάθεση που χρειαζόταν για να γίνει ο γάμος.

Είναι ενδεικτικό, πάντως, πως παρά το γεγονός ότι υπέγραψε τα χαρτιά, έκανε πολλά χρόνια προκειμένου να της μιλήσει και ν’ αποκατασταθούν οι σχέσεις τους!

Μαζί μέχρι το τέλος

Λίγο μετά το γάμο τους, το Νοέμβριο του ’58, το ζευγάρι φεύγει από την Κρήτη και μετακομίζει στην Αθήνα προκειμένου ο Ξυλούρης να κυνηγήσει όσες πιθανότητες είχε για μια καριέρα.

Ηχογραφεί τον πρώτο του δίσκο 78 στροφών με τα τραγούδια «Μια μαυροφόρα που περνά» και το «Δεν κλαιν οι δυνατές καρδιές». Λεφτά δεν υπήρχαν για να πάρει τραγουδίστρια που θα έκανε δεύτερη φωνή και έτσι τον ρόλο αυτό αναλαμβάνει η Ουρανία.

Ήταν η αρχή μιας ξέφρενης πορείας που οδήγησε το Νίκο Ξυλούρη στον Ψηλορείτη του ελληνικού τραγουδιού.  Ακολούθησαν οι δίσκοι «Ανυφαντού», «Χρονικό», «Ριζίτικα», «Διάλειμμα», «Ιθαγένεια», «Ο Στρατής Θαλασσινός ανάμεσα στους Αγάπανθους», «Το μεγάλο μας τσίρκο», «Καπνισμένο τσουκάλι», «Κύκλος Σεφέρη», «Ερωτόκριτος», «Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι», «Διόνυσε καλοκαίρι μας», «Συλλογή», «Κομέντια», «Συμφωνία της Γιάλτας και της πικρής αγάπης τα τραγούδια»  και πολλοί άλλοι, που περιελάμβαναν τραγούδια παραδοσιακά, έντεχνα και λαϊκά.

Έβαλε την Κρητική μουσική σε κάθε σπίτι από τη μια γωνιά της Ελλάδας μέχρι την άλλη. Εμφανιζόταν με την ίδια ευκολία σε μπουάτ, σε κρητικά γλέντια αλλά και σε μεγάλους χώρους στο εξωτερικό. Χαρακτηρίστηκε ο «τραγουδιστής των ποιητών», αφού ερμήνευσε έργα των  Ρίτσου, Σολωμού, Καρυωτάκη, Παλαμά, Βάρναλη, Αλεξάνδρου, Σεφέρη, Χριστοδούλου, Κορνάρου, Ελύτη. Συνεργάστηκε με τους Μαρκόπουλο, Ξαρχάκο, Χατζιδάκι, Χάλαρη, Γκάτσο, Βαμβακάρη, Λεοντή και πολλούς άλλους.

Αδάμαστη ψυχή, με συγκλονιστική φωνή, γίνεται σύμβολο αντίστασης την περίοδο της χούντας και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου βρίσκεται δίπλα στους φοιτητές και τραγουδάνε όλοι μαζί το «πότε θα κάνει ξαστεριά».

Στη μεταπολίτευση πια ο Ψαρονίκος είναι η φωνή της Ελλάδας, της Κρήτης. Ένα ζωντανό σύμβολο. Μέσα σε όλη αυτή την ξέφρενη πορεία με τις δύσκολες αλλά και τις εύκολες στιγμές, ο Νίκος και η Ουρανία ζουν ευτυχισμένοι και αποκτούν δύο παιδιά. Τον Γιώργη (το 1960) και τη Ρηνιώ (το 1966).

Τον Μάιο του 1979, ωστόσο, ο Θεός βάζει σημάδι το παλικάρι…  Ο Νίκος Ξυλούρης μαθαίνει ότι έχει καρκίνο. Παλεύει με τον χάροντα, όσο μπορεί. Η μάχη είναι άνιση και τελικά την χάνει σε ηλικία 44 ετών. Στις 8 Φεβρουαρίου 1980. Τελευταίο τραγούδι που μπόρεσε να ηχογραφήσει ήταν το «χαμένη αγάπη» σε στίχους του Σταύρου Ξαρχάκου.

Πηγή Μια αληθινή ιστορία αγάπης που θυμίζει παλιό ελληνικό κινηματογράφο

Η φωτογραφία που μπορεί να σώσει ζωές

Να κρατούν κλειστές τις πόρτες των δωματίων τους όταν κοιμούνται συμβούλευσε τους πολίτες του Κονέκτικατ η Πυροσβεστική.
Συγκεκριμένα με ανάρτηση στο Facebook η Υπηρεσία έδωσε τη σωτήρια συμβουλή, μαζί με μία φωτογραφία από το εσωτερικό ενός σπιτιού που είχε τυλιχτεί στις φλόγες.
«Σήμερα το πρωί οι πυροσβέστες κλήθηκαν για μία φωτιά. Οι ιδιοκτήτες του σπιτιού και το σκυλί τους είναι καλά. Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι ένα παράδειγμα για το πόσο σημαντικό είναι να κρατάς την πόρτα του υπνοδωματίου σου κλειστή, ενώ κοιμάσαι», σημειώνεται στην ανάρτηση.
Στη μία πλευρά της φωτογραφίας η πόρτα είναι μαυρισμένη και στην εσωτερική της όψη είναι άσπρη. «Το μπροστινό μέρος της πόρτας είναι κατεστραμμένο, η κλειστή πόρτα προστάτεψε το δωμάτιο και τους ενοίκους του.  Αν ήταν κάποιος στο δωμάτιο, η κλειστή πόρτα θα είχε σώσει ζωές» σημειώνει η Πυροσβεστική.
Τα αίτια της πυρκαγιάς ερευνώνται, ενώ προς το παρόν αποκλείεται το ενδεχόμενο του εμπρησμού.

Πηγή Γιατί πρέπει να κοιμόμαστε με κλειστή την πόρτα του δωματίου

Πώς θα φανταζόσασταν ένα σπίτι 16 τμ. στο οποίο μένει μια οικογένεια πέντε ατόμων; Σίγουρα όχι όπως αυτό της Ασλεϊ Πετρόν. 

Αδιαμφισβήτητο ταλέντο στη διακόσμηση, η Ασλεϊ έβαλε όλη της την τέχνη, όταν χρειάστηκε να διαμορφώσει ένα τροχόσπιτο μήκους 9,5 μέτρων και συνολικού εμβαδού 16 τμ για να μείνει η οικογένεια της. Η ίδια, ο άνδρας της και τα τρία μικρά παιδιά τους.

Είχαν μόλις εγκαταλείψει το τεράστιο, με πέντε κρεβατοκάμαρες σπίτι τους, είχαν μετακομίσει στην Καλιφόρνεια, είχαν αγοράσει ένα τεράστιο οικόπεδο και ετοιμάζονταν να χτίσουν το σπίτι των ονείρων τους. Και μέχρι να ετοιμαστεί, προτίμησαν αντί να νοικιάσουν ένα σπίτι, να μείνουν σε ένα μικρό τροχόσπιτο.

Χάλασαν 2.500 δολάρια και μέσα σε μια εβδομάδα κατάφεραν να στήσουν ένα ιδιαίτερο και πανέμορφο σπιτικό. Και ας ήταν λιλιπούτειο.

«Το σχεδίασα έτσι ώστε να είναι λειτουργικό, άνετο, όμορφο, διαφορετικό και να το αισθανόμαστε πραγματικά ως σπίτι», έλεγε η Πετρόν.

Το τροχόσπιτο είχε μια κυρίως κρεβατοκάμαρα για το ζευγάρι, μια τριπλή κουκέτα για τα παιδιά και έναν ενιαίο χώρο κουζίνα, τραπεζαρία καθιστικό. Και ήταν cozy. Και πανέμορφο:

Το έβαψε λευκό για να μοιάζει πιο ευάερο, ακολούθησε ένα απλό αλλά κομψό στιλ διακόσμησης, λίγο boho, με μια vintage αίσθηση και το αποτέλεσμα ήταν ένα ζεστό και φωτεινό σπίτι σε τέσσερις (παραπάνω για την ακρίβεια) τροχούς το οποιό τους φιλοξένησε για εννιά μήνες. Και σημειωτέων, δεν έμοιαζε καθόλου προσωρινό.

Πηγή Το υπέροχο σπίτι των 16 τμ στο οποίο ζει μια 5μελής οικογένεια -Βoho, πανέμορφο, τα χωράει όλα

Παναγιώτης Δημακάκος: Ο ομότιμος καθηγητής της Ιατρικής Αθηνών περιγράφει περίπτωση θείας παρέμβασης στο χειρουργείο…
Στον Γιώργο Ρήγα

Ο πραγματικός ερευνητής αναζητά την αλήθεια και, τελικά, εκεί είναι που συναντά τον Θεό. Τέτοιο είναι το παράδειγμα του Παναγιώτη Δημακάκου, ομότιμου καθηγητή της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, ο οποίος σημειώνει στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας»:

«Θρησκεία και επιστήμη είναι δίδυμες αδελφές. Δεν συγκρούονται, αλλά είναι πυλώνες του κτιρίου που λέγεται αλήθεια».

Φλογερός ευπατρίδης και πρωτοπόρος στον τομέα της αγγειοχειρουργικής, με χιλιάδες επεμβάσεις στο ενεργητικό του, γνώρισε την αναγνώριση σε μεγάλα ιατρικά κέντρα στο εξωτερικό, αλλά επέστρεψε για να δημιουργήσει στον τόπο του. Παρά τις πολλές διακρίσεις του, με σεμνότητα και συγκίνηση εξομολογείται πως έχει την προσευχή ως νοερό όπλο. Με προσωπική του φροντίδα, το δωμάτιο στο οποίο εκοιμήθη ο Άγιος Νεκτάριος στο Αρεταίειο Νοσοκομείο έγινε χώρος προσκυνήματος, ενώ το παρεκκλήσι του αγίου στο νοσοκομείο αγιογραφήθηκε με τα θαύματά του.

Από τη μακρά εμπειρία σας στο χειρουργικό τραπέζι, έχετε ζήσει περιπτώσεις θείας παρέμβασης;

Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά. Μπορώ να σας πω την περίπτωση ενός αρρώστου 52 ετών από τη Σαμοθράκη, με 5 παιδιά, όπου είχε αποφραγμένη την αορτή του. Καθάρισα την αορτή και είδα ότι οι βλάβες αυτές προχωρούσαν και στις νεφρικές αρτηρίες. Αν μείνουν οι νεφροί μία ώρα χωρίς ροή αίματος και οξυγόνο, νεκρώνουν. Αυτό τότε δεν φαινόταν στις εξετάσεις και είχε ήδη περάσει μισή ώρα, ώσπου να καθαρίσω την αορτή και να την κλείσω. Συνειδητοποιώ πλέον ότι θα έχω έναν νεφροπαθή ασθενή, που θα πρέπει 2 και 3 φορές την εβδομάδα να υποβάλλεται σε αιμοκάθαρση. Με λούζει κυριολεκτικά κρύος ιδρώτας, τα νεότερα παιδιά βέβαια δεν συνειδητοποιούν τίποτα, και εκείνη την ώρα ψελλίζω μέσα από τη μάσκα τρεις φορές, σαν προσευχή: «Γλυκέ μου Χριστέ, άπλωσε τα χέρια Σου και κατηύθυνε τα δικά μου δάχτυλα». Όπως έχω ανοιχτή την αορτή και εκφύονται τα αγγεία, «τυφλά» βγάζω με τις λαβίδες ό,τι σκληρά αθηρώματα και σε λιγότερο από μισή ώρα κάνω την πιο «τρελή» επέμβαση που θα μπορούσα να κάνω. Πέντε παιδιά τον περίμεναν εκεί έξω κι εγώ έκανα κάτι ανορθόδοξο!

Όταν κάναμε την επομένη μια ενδοφλέβια αγγειογραφία, που μας φωτογραφίζει τις αρτηρίες, ομολογώ ότι ο ασθενής φαινόταν, όχι σαν να είναι χειρουργημένος, αλλά όπως τον γέννησε η μάνα του. Σαν να μην είχε αρρωστήσει ποτέ! Τότε στην επίσκεψή μου επάνω έκανα ομολογία στους νέους συναδέλφους μου: «Δεν χειρούργησα εγώ, παρακάλεσα και χειρούργησε κάποιος άλλος». Δεν το ξεχνώ ποτέ αυτό.

Ψελλίζω μέσα από τη μάσκα τρεις φορές, σαν προσευχή: «Γλυκέ μου Χριστέ, άπλωσε τα χέρια Σου και κατηύθυνε τα δικά μου δάχτυλα»

Μπορούμε να μιλήσουμε και για περιστατικά που έχουν επανέλθει;
Θυμάμαι το παράδειγμα ενός ασθενούς που παρουσίασε ανακοπή της καρδιάς και είχε διάρκεια ανάνηψης πλέον της μίας ώρας. Όταν επανήλθε, με σοβαρότητα και ικανοποίηση, σαν να συμμετείχε ενεργά στην όλη διαδικασία. «Γιατρέ, είχατε σοβαρό πρόβλημα μαζί μου. Αργήσατε και κουραστήκατε πολύ», μου είπε και με ευχαρίστησε. Οι άρρωστοι σε «αποχωρητικές» καταστάσεις, όταν καταβάλλουμε προσπάθειες επανόδου τους στη ζωή, φαίνεται ότι συμμετέχουν στη διαδικασία αυτή. Κάποιοι μαρτυρούν ότι βρέθηκαν σε κάποιον κόσμο φωτεινό και όμορφο. Είναι ικανοποιημένοι. Κάποιοι άλλοι περιγράφουν λεπτομέρειες από τις ιατρικές μας ενέργειες, ακόμη κι από συζητήσεις, κατά τον χρόνο της ανάνηψης.

Εσείς προσωπικά έχετε προσευχηθεί για ασθενείς σας;

Χειρούργησα μια γυναίκα 65 ετών στην καρωτίδα, σε μια, κατά τα άλλα, επέμβαση ρουτίνας. Η ασθενής όταν ξύπνησε από τη νάρκωση ήταν ημιπληγική από τη μία πλευρά, στο χέρι και στο πόδι, δεν επικοινωνούσε κι έλεγε πράγματα ασυνάρτητα. Στην αγγειογραφία και στο κρανίο όλα έδειχναν απολύτως φυσιολογικά. Μιλώ με τους συγγενείς κι ανοίγω για δεύτερη φορά, προκειμένου να ελέγξω. Ακολούθησε συμβούλιο καθηγητών, ειδικών, αλλά κανείς δεν μπορούσε να δώσει απάντηση. Αποφασίσαμε την παραμονή της ασθενούς στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας μέχρι την άλλη ημέρα το πρωί, σε βαθιά νάρκωση. Δεν θα ξεχάσω την ημερομηνία: 8 Νοεμβρίου 2006, παραμονή του Αγίου Νεκταρίου. Δεν μπορούσα να εκκλησιαστώ, γιατί είχα στις 7 το πρωί προγραμματισμένο χειρουργείο.

Γινόταν αγρυπνία στον Ι.Ν. του Αγίου Νεκταρίου στο Νέο Ηράκλειο. Στάθηκα για πολλή ώρα, παρακάλεσα τον άγιο και κοινώνησα. Την επομένη νωρίς το πρωί άνοιξα τον μικρό ναό που έχουμε φτιάξει για τον άγιο στο Αρεταίειο, άναψα ένα κεράκι, ζήτησα και πάλι τη βοήθειά του και πήγα και χειρούργησα. Η ασθενής ξύπνησε, είχε θαυμάσια επικοινωνία με το περιβάλλον, κινούσε ελεύθερα όλα τα άκρα, πήρε το πρόγευμά της κανονικά, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, με φυσιολογική επικοινωνία μαζί μας.

Νιώθετε την παρουσία του αγίου στο Αρεταίειο;

Ο άγιος, αφότου εγκαταστάθηκε μόνιμα το 1908 στην Αίγινα, σπάνια την εγκατέλειπε. Απέκρυπτε, μάλιστα, το πρόβλημα της υγείας του, υποφέροντας σιωπηλά τους σωματικούς πόνους και το βαρύ μαρτύριο. Όταν, όμως, η κατάστασή του επιδεινώθηκε, δέχθηκε την υπόδειξη του γιατρού για εισαγωγή σε νοσοκομείο της Αθήνας. Έκτοτε παραμένει μεγάλη η ευλογία του για το Αρεταίειο και το πανεπιστήμιό μας, αφού φιλοξένησε για νοσηλεία τον μεγάλο άγιο του 20ού αιώνα. Σύμφωνα με προσωπική μαρτυρία του ιατρού Καραπλή, οι γάζες που είχαν χρησιμοποιηθεί με την κοίμησή του ευωδίαζαν και γι’ αυτό δεν τις πέταξαν, αλλά τις τοποθέτησαν μέσα στη γη. Νοσηλεύτηκε στη γ’ θέση (απορίας), όπου στην παρακείμενη κλίνη νοσηλευόταν ύστερα από ατύχημα ένας παραπληγικός ασθενής. Από τότε κιόλας, αμέσως μετά την κοίμησή του, εκδηλώθηκε το πρώτο από μια σειρά θαυμάτων του Αγίου Νεκταρίου στο νοσοκομείο μας. Κατά την αλλαγή του ιερού λειψάνου, η μοναχή Ευφημία τοποθέτησε τη φανέλα του αγίου στο κρεβάτι του παραπληγικού, ο οποίος αιφνίδια σηκώθηκε και άρχισε να βηματίζει ελεύθερα. Έκτοτε, στο δωμάτιο υπάρχει η εικόνα του, ένα καντήλι που καίει συνεχώς και από το 2000 είναι τόπος προσκυνήματος, χωρίς να νοσηλεύονται ασθενείς. Όνειρό μου ήταν ο χώρος αυτός να γίνει εκκλησία και μάλιστα είχα βρει και τα οικονομικά μέσα για να το υλοποιήσω… αλλά η διοίκηση δεν ήθελε να ακούσει τίποτα από αυτά.

Αμέσως μετά την κοίμησή του Αγίου Νεκταρίου, εκδηλώθηκε το πρώτο από μια σειρά θαυμάτων του στο νοσοκομείο μας. Κατά την αλλαγή του ιερού λειψάνου, η μοναχή Ευφημία τοποθέτησε τη φανέλα του αγίου στο κρεβάτι του παραπληγικού, ο οποίος αιφνίδια σηκώθηκε και άρχισε να βηματίζει ελεύθερα

Πολλοί επιστήμονες κοιτάζουν με δυσπιστία ό,τι δεν εξηγείται με όρους επιστημονικούς. Τι θα τους λέγατε;
Ο αληθινός επιστήμονας αναζητά την αλήθεια. Επειδή ο Θεός αλήθεια εστί, εξαρτάται από τον Θεό. Γίνεται έτσι λάτρης, μύστης, ακόλουθος, μαθητής του. Ο ίδιος, ομολογώ, δεκαετίες τώρα, δεν χειρουργώ χωρίς να έχει προηγηθεί προσευχή και, κατά κανόνα, καθαρίζω με το αντισηπτικό την περιοχή του δέρματος που θα χειρουργήσω, ξεκινώντας με το σημείο του Σταυρού για ευλογία.
Αν, μάλιστα, βρεθώ σε δύσκολα χειρουργεία, κάνω νοερά προσευχή. Σας εξομολογούμαι ότι πολλές φορές «εφημερεύει» ο ίδιος ο Χριστός και ζούμε την παρουσία του…

Με τις μαρτυρίες αυτές μπορώ να πω σε κάθε συνάδελφο: το απόλυτο είναι θεία κτίση. Το σχετικό με την πρόοδο της επιστήμης, την πείρα, την Τέχνη, την τόλμη και την αρετή χειρουργούμε. Δεν ανήκει, όμως, σε εμάς το 100%. Μπορεί να έχω εκτελέσει μία επέμβαση 200.000 φορές και ύστερα από τόση πείρα να παρουσιάσει κάποιος μια εμπλοκή, ένα κακό. Γι’ αυτό ο ίδιος προσωπικά έχω την προσευχή ως νοερό όπλο.
Η ασθένεια είναι κρίκος θρησκείας και επιστήμης. Αυτές οι δύο είναι δίδυμες αδελφές. Δεν συγκρούονται, αλλά είναι πυλώνες του κτιρίου που λέγεται αλήθεια.

Από τη μακρά εμπειρία σας, έχετε γνωρίσει ασθενείς που ξεπέρασαν το κλινικό πρόβλημα με όπλο την πίστη τους;

Ασθενείς με πίστη έχουν ιδιαίτερο χάρισμα, είναι γαλήνιοι, ήρεμοι, γεμάτοι ελπίδα και προσευχόμενοι συγκεντρώνουν περισσότερη δύναμη. Το θαύμα, άλλωστε, είναι προϊόν πίστεως, δώρο μέγιστο για όσους την κατέχουν, δύναμη ανεξάντλητη. Το θαύμα εμφανίζεται σιωπηλά, αθόρυβα, και, ξαναλέω, επιτυγχάνεται μέσω πίστεως, η οποία ούτε υποχρεωτική ούτε καταναγκαστική είναι, αλλά εδρεύει και πηγάζει από την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου.

Ποια εφόδια πρέπει να έχει ένας νέος γιατρός;

Το κάλλος της ιατρικής επιστήμης βρίσκεται στην εμπιστοσύνη, την οποία ο ίδιος ο Δημιουργός έχει εκδηλώσει για την ιπποκράτεια επιστήμη, για τον διάκονο του ανθρώπινου πόνου στην Παλαιά Διαθήκη: «Και ιατρώ δος τόπον, και γαρ αυτόν έκτισε Κύριος». Ο γιατρός είναι το πρώτο και το τελευταίο πρόσωπο που βλέπει κανείς όταν έρχεται και όταν εγκαταλείπει τα γήινα. Στην ενδιάμεση λοιπόν ζωή, η αποστολή του είναι να φροντίζει την καλή ποιότητα υγείας, διότι χαρά μεγαλύτερη δεν υπάρχει από το να είναι κανείς υγιής. Όλοι καταλαβαίνουμε πόσο ευτυχής είναι ο ζητιάνος, όταν είναι υγιής, συγκριτικά με έναν άρρωστο βασιλιά. Γι’ αυτόν τον λόγο ο γιατρός πρέπει να είναι ένας οικουμενικός ευπατρίδης, όταν πλησιάζει τον άρρωστό του, στοργικός πατέρας, όπως ο Κύριος που μας δημιούργησε, με τριπλή προσωπικότητα: καλό επιστήμονα, ανθρωπιστή και με πίστη στον Χριστό. Αν έχει αυτές τις προϋποθέσεις, τότε μπορεί να δει και τις περιπτώσεις που αναφέραμε με τη θεία παρέμβαση σε πολλές στιγμές της ζωής του.

Έχουμε έναν γερασμένο πληθυσμό, με 120.000 θανάτους και μόνο 100.000 γεννήσεις…

Με την Ελλάδα να ψυχορραγεί στην εντατική μονάδα, έχουμε ελεύθερες τις εκτρώσεις, με 1.000 δολοφονίες κάθε πρωί!

Τι φοβάστε από την κρίση στον τόπο;

Ένα έθνος και μία πατρίδα μπορεί να ελπίζουν, αν η νεολαία υπερέχει των γερόντων, αν οι γεννήσεις υπερέχουν των θανάτων. Τώρα εμείς έχουμε έναν γερασμένο πληθυσμό, με 120.000 θανάτους και μόνο 100.000 γεννήσεις. Με την Ελλάδα να ψυχορραγεί στην εντατική μονάδα, έχουμε ελεύθερες τις εκτρώσεις, με 1.000 δολοφονίες κάθε πρωί! Χίλια ελληνόπουλα κάθε πρωί σκοτώνονται. Αν κοιτάξεις το καρδιογράφημα ενός εμβρύου, θα δεις την καρδιά του να χτυπά από την 4η εβδομάδα. Μιλάμε για δολοφονίες σε άτομα που δεν μπορούν να αμυνθούν. Δείτε τα νούμερα: Πετάμε στους οχετούς 350.000 ζωές τον χρόνο, δηλαδή μια πόλη σαν την Πάτρα. Αντί να στηρίξουμε, λοιπόν, την οικογένεια και τα νέα ζευγάρια, που φοβούνται εξαιτίας της οικονομικής ανασφάλειας, δημιουργούμε αφύσικους στην οικογένεια θεσμούς.

Πηγή «Πολλές φορές εφημερεύει ο ίδιος ο Χριστός στο χειρουργείο και ζούμε την παρουσία Του»